Θα ασχοληθώ με τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ λόγω της κρίσιμης εβδομάδας που διανύουν μέχρι την ψηφοφορία της 11ης Νοεμβρίου. Για να πούμε την αλήθεια, δεν είναι καθόλου εύκολη αυτή η ψηφοφορία. Κάθε σκεπτόμενος πολίτης, φίλος ή στέλεχος του κόμματος έχει μπροστά του ένα τεράστιο δίλημμα, από την έκβαση του οποίου θα κριθούν τα πάντα για το μέλλον του κινήματος. Αν καταφέρει κανείς να βγάλει τις προσωπικές του παρωπίδες (φιλίες, προσωπικά συμφέροντα, προτιμήσεις κλπ) θα δει καθαρά ότι η επιλογή ανάμεσα στον ΓΑΠ και τον ΒΒ είναι τρομερά δύσκολη ως και “ευνουχιστική” γιατί όποια και να είναι αυτή, κανείς ψηφοφόρος δεν θα μπορεί να είναι απόλυτα ευχαριστημένος και να τα έχει καλά με τη συνείδησή του. Η πολιτική για άλλη μια φορά καταφέρνει με έναν μαγικό τρόπο να φέρνει τους ανθρώπους μπροστά σε σημαντικά ιστορικά σταυροδρόμια, και να τους ωριμάζει κατά τη διαδικασία του διλημματικού ξεκαθαρίσματος. Ακριβώς δηλαδή ότι συμβαίνει και στην πραγματική ζωή του καθενός, που τα διάφορα γεγονότα συνθέτουν σκηνικό διαμορφωμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε να βρίσκεται σε μόνιμη βάση σε διάλογο με τον εσωτερικό εαυτό του, που κυριαρχούν οι 2 δυνάμεις:

Η αιώνια διαμάχη συναισθήματος και λογικής…

Όπως είναι εύκολα αντιληπτό, στην συγκεκριμένη περίπτωση το συναίσθημα αντιστοιχεί στον ΓΑΠ και η λογική στον ΒΒ. Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά την κάθε μία από τις δύο συγκρουόμενες πλευρές-δυνάμεις:

Το συναίσθημα:

Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ αλλά και πολλοί άλλοι Έλληνες πολίτες έχουν μεγάλη ευγνωμοσύνη προς τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ειδικά οι του ΠΑΣΟΚ, δεν θα είχαν καν το κίνημα, αν δεν υπήρχε αυτός. Πώς είναι δυνατόν τώρα να σκέπτονται να μην ψηφίσουν τον γιό του; Σχεδόν αδύνατον. Δεν θα το αντέξει η ψυχή και η συνείδησή τους. Μπορεί βέβαια ο ΓΑΠ να μην είναι σαν τον πατέρα του, και να υστερεί σε σημαντικά σημεία, αλλά όπως και να το κάνουμε οι λέξεις ΠΑΣΟΚ και Παπανδρέου είναι σχεδόν ταυτόσημες. Αν σε αυτό προσθέσουμε και την καθόλου φιλολαϊκή πολιτική της κυβέρνησης Σημίτη, τότε οι μνήμες του Ανδρέα να φωνάζει στο μπαλκόνι έρχονται νωπές. Δεν μπορούμε λοιπόν να στείλουμε σπίτι του, τον Γιώργο, που για τους περισσότερους είναι ο φυσικός συνεχιστής του Ανδρέα, να μην πούμε και του παππού του… Ο ΓΑΠ εκφράζει αυτό που έχουν μέσα τους όλοι στο ΠΑΣΟΚ…τον Ανδρέα. Τον άνθρωπό που τους έκανε σημαντικούς, τον άνθρωπο που τους έδωσε υπόσταση και μέλλον. Φυσικά αυτό ισχύει και για τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ τα περισσότερα από τα οποία έχουν τον Ανδρέα ως πολιτικό μέντορα και πνευματικό πατέρα.Για όλους αυτούς λοιπόν, ο ΓΑΠ είναι ο άνθρωπός τους. Η μόνη φυσική επιλογή, ο μόνος άνθρωπος που μπορούν με ευκολία να ακούσουν το επίθετό του για αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα ο ΒΒ φαίνεται λίγος, διαπλεκόμενος, εκμεταλλευτής της μνήμης και της ιστορίας, Σημιτοφέρνει και λίγο ως προς τα συμφέροντα που τον υποστηρίζουν.

Η λογική:

Ο ΒΒ είναι ένας ευφυής άνθρωπος, εξαιρετικός ομιλιτής και αναλυτής, δυναμικός και μάχημος  μάχιμος, με ικανότητες διαχείρισης κρίσεων και καταστάσεων, τις οποίες έχει αποδείξει πολλάκις από τη θέση του υπουργού. Ο αρχηγός κάποιου κόμματος πρέπει να είναι τέτοιος άνθρωπος, να έχει την ικανότητα να ενορχηστρώσει και να οργανώσει τις κομματικές του δυνάμεις. Ο ΒΒ εμφανίζεται ικανότερος του ΓΑΠ σε όλα αυτά και άσχετα από συναισθηματισμούς είναι καταλληλότερος για αρχηγός. Ο ΓΑΠ εξάλλου τις είχε τις ευκαιρίες του και τις πέταξε στα σκουπίδια. Σε ένα κόμμα εξουσίας όπως το ΠΑΣΟΚ, οι ψηφοφόροι δεν πρέπει να ψηφίζουν μόνο πρόεδρο αλλά εν δυνάμει πρωθυπουργό της χώρας. Ο ΒΒ φαίνεται να μπορεί να νικήσει τη ΝΔ και σε περίπτωση που γίνει πρωθυπουργός εμφανίζεται αρκετά ικανός. Για όλους αυτούς που αναζητούν διέξοδο στα πολιτικά αδιέξοδα που έχει οδηγηθεί η χώρα αλλά και το ΠΑΣΟΚ, ο ΒΒ είναι ο άνθρωπός τους. Αντίθετα ο ΓΑΠ φαίνεται λίγος, looser λόγω 3 χαμένων εκλογικών αναμετρήσεων, Αμερικανοφέρνει και λίγο ως προς τα συμφέροντα που τον υποστηρίζουν.

Η σύγκρουση:

Πάντα συγκρούεται το συναίσθημα με τη λογική στον άνθρωπο. Κανείς δεν πήγε μπροστά μόνο με το ένα ή μόνο με το άλλο.

Σε αυτόν που έχει μόνο λογική, δεν είναι κανονικός άνθρωπος γιατί δεν αισθάνεται τους άλλους, δεν βρίσκονται σε αρμονία οι εσωτερικές του δυνάμεις, δεν αγγίζει τις λεπτές υφές της ανθρώπινης υπόστασης, δεν προοδεύει στον πνευματικό κόσμο αλλά μόνο στον υλικό.

Σε αυτόν που έχει μόνο συναίσθημα, ούτε αυτός είναι κανονικός άνθρωπος γιατί δεν σκέφτεται, δεν βλέπει την πραγματικότητα και την αλήθεια, είναι έρμαιο των φόβων και των ανασφαλειών του, δεν αγγίζει τις λεπτές υφές της ανθρώπινης ευφυίας και δεν μεγαλουργεί με την πολυπλοκότητα της σκέψης και τη σύνθεση των ιδεών.

Χρειάζεται η σύνθεση και των δύο δυνάμεων. Ο άνθρωπος που έχει και συναίσθημα και λογική ζει αρμονικά και προοδεύει. Το ιδανικό λοιπόν θα ήταν αν στο ΠΑΣΟΚ μπορέσουν μετά την 11η Νοεμβρίου να συνυπάρξουν και τα 2 μέρη στον ίδιο χώρο. Αν δηλαδή μετά τις ζημώσεις και τις διαμάχες καταφέρουν να καθυποτάξουν την ακρότητα και να συνθέσουν το νέο ΠΑΣΟΚ.

Προσωπικά δεν πιστεύω δυστυχώς ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα. Όπως έγραψα και σε προηγούμενο άρθρο μου το γυαλί έχει ραγίσει και μάλλον ήρθε η ώρα του πολιτικού διαζυγίου.Γι αυτό, κάνοντας καθαρή πολιτική ανάλυση και επιστρατεύοντας τα επιχειρήματα και των δύο πλευρών, αν είχα να διαλέξω την καλύτερη συνταγή, θεωρώ ότι πορεύονται αρμονικά οι άνθρωποι που έχουν 51% λογική και 49% συναίσθημα…

Και κάτι ακόμα:

“Οι στρατοί Λεόντων με αρχηγό Πρόβατο συνήθως χάνουν ή κερδίζουν με τρομερές απώλειες. Οι στρατοί Προβάτων με αρχηγό Λέοντα συνήθως κερδίζουν ή χάνουν προκαλώντας τρομερές απώλειες στον εχθρό… Αν είναι Λέοντες και οι στρατιώτες και ο Αρχηγός τότε είναι ανίκητος ο στρατός αυτός…”

Τα συμπεράσματα δικά σας…

—

Σε παλαιότερο άρθρο μου είχα χαρακτηρίσει το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών ως το σοφότερο των τελευταίων ετών. Το μοίρασμα της πολιτικής πίτας έχει δρομολογήσει εξελίξεις σε όλους τους χώρους, μερικές εκ των οποίων, παρακολουθούμε καθημερινά στις τηλεοράσεις μας.

Τα δύο μεγάλα κόμματα βρίσκονται σε κατάσταση “εκτάκτου ανάγκης“. Στο μεν ΠΑΣΟΚ έπεσαν τα προσωπεία, που τόσα χρόνια υπήρχαν, και αποκαλύφθηκαν ολοφάνερα τα στρατόπεδα των μονομάχων. Το πολιτικό μέλλον του κινήματος είναι αβέβαιο. Στη δε ΝΔ, δεν υπάρχει η τόση αλαζονία της πρώτης τετραετίας γιατί με 152 βουλευτές, όλο και κάποιος δυσαρεστημένος θα προκαλέσει αγωνίες και ανησυχίες στους κυβερνητικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς.Το μέλλον της υφιστάμενης κυβέρνησης αβέβαιο επίσης.

Όσο για τα μικρότερα κόμματα, η κατάσταση τα οδηγεί ή στη δράση ή στην εξαφάνιση. Αν τώρα που τα πράγματα εξελίσσονται ραγδαία, αυτά μείνουν απαθή, στις επόμενες εκλογές οι πολίτες θα τα καταψηφίσουν ως ανεπαρκή.

Οι νέοι πολιτικοί συσχετισμοί οδηγούν σιγά σιγά στην εμφάνιση της πραγματικότητας. Είναι σαν να βλέπουμε μια πελώρια δύναμη “δικαιοσύνης” να πλανάται πάνω από την πολιτική σκηνή, να υποχρεώνει την αλήθεια να βγει στην επιφάνεια, να καταδικάζει τους δήθεν και τους ψεύτες, να εξαναγκάζει τους πάντες να εκδηλώσουν τις απόψεις τους, όσοι δεν αξίζουν ξεφουσκώνουν, όσοι έχουν άποψη και θέσεις επαναπροσδιορίζουν τις δυνάμεις τους.

Το πιο ωραίο, απ’ όλα όσα συμβαίνουν, είναι ότι κανείς δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης. Ούτε η κυβέρνηση, ούτε η αντιπολίτευση. Όσο κι αν νόμιζαν κάποιοι, που έχουν κάθε μορφής εξουσία, ότι θα ελέγξουν τις εξελίξεις, έκαναν λάθος. Επί σειρά ετών υπήρχαν δυνάμεις σε κάθε πολιτικό χώρο που δρούσαν παρασκηνικά, ενεργούσαν συμφεροντολογικά και συσπείρωναν το τεράστιο “πολιτικό ελατήριο“, τώρα ήρθε η ώρα να εκτονωθεί και να δημιουργήσει νέα πολιτικά δεδομένα.

Κατά την άποψή μου, η κατάσταση αυτή έχει μια “άγρια ομορφιά” γιατί αναταράσσονται οι λιμνάζουσες πολιτικές πρακτικές, και αργότερα, αφού κατασταλλάξουν τα πράγματα, θα υπάρξει γονιμότερο έδαφος για ευρύτερη βελτίωση της πολιτικής.

Ας αφήσουμε όλους αυτούς, απ’ όλους τους χώρους, να φαγωθούν μεταξύ τους. Δική μας δουλειά δεν είναι να συμμετέχουμε στον πόλεμο, αλλά να αποκτήσουμε καθαρή πολιτική σκέψη ώστε να τους κρίνουμε. Είναι μοναδική ευκαιρία, τώρα που όλα είναι στην επιφάνεια, να καταλάβουμε πράγματα, να απομυθοποιήσουμε πρόσωπα, να αποτινάξουμε την επιρροή της τηλεοπτικής προπαγάνδας και να γίνουμε πιο συνειδητοί πολίτες.

Γιατί στο κάτω κάτω εμείς έχουμε τελικά την δύναμη, όλοι αυτοί είναι απλώς διαχειριστές της, επειδή εμείς τους το επιτρέπουμε.

–

Ζούμε στην Ελλάδα της επιφατικής δημοκρατίας. Το εκλογικό σύστημα σε συνδυασμό με την προπαγάδα των media έχουν καταφέρει να δημιουργούν κυβερνήσεις με 30% πλειοψηφία! Τί, δεν το πιστεύετε; Μα είναι απλό:Στις εκλογές ψηφίζουν περίπου το 80% των ψηφοφόρων. Από αυτούς το 40% βγάζει την κυβέρνηση, δηλαδή το 0.80 x 0.40 = 0.32 –> 32%.Αν σας έλεγαν ότι από τους 10 Έλληνες, οι 3 θα αποφασίσουν για το τί θα γίνει στην Ελλάδα, και για την τύχη αυτών και των υπολοίπων 7 θα το δεχόσασταν; Και όμως ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ! 

Αφού λοιπόν το 30% μπορεί να αποφασίσει για την κυβέρνηση, είναι εύκολο μέσω των media να επηρρεαστεί ένα 5% που χρειάζεται να μετακινηθεί κάθε φορά και να προστεθεί στον βασικό κορμό των ψηφοφόρων κάθε κόμματος ώστε να το φέρει στην εξουσία! Το φαινόμενο αυτό οδηγεί φυσικά στην αλαζονία της εξουσίας, και την πολιτική υπέρ των μεγάλων συμφερόντων.

Αν πριν από λίγες εβδομάδες μας έλεγαν ότι θα γίνουν αυτά που σχεδιάζει η κυβέρνηση στη φορολογία, τις συντάξεις κλπ απλά δεν θα έβγαινε! Δεν πιστεύω ότι κάποιος άνθρωπος με νοημοσύνη θα ψήφιζε μια κυβέρνηση που θα αύξανε τον ΦΠΑ και θα επέβαλε μια σειρά από άλλα τέτοια φορολογικά μέτρα. Ούτε φυσικά θα είχαμε σε καμιά υπόλειψη αυτούς που απέκρυψαν σκοπίμως προεκλογικά τα όσα η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να πράξει στο ασφαλιστικό λόγω Ε.Ε., για να μας τα εμφανίσουν μετεκλογικά ως υποχρεωτικό κακό για τη συμμόρφωση μας με την κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική. 

Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι ενώ δεν γίνονται κινήσεις για μείωση της σπατάλης του δημοσίου χρήματος, οι κύριοι που αποφασίζουν, απαιτούν όλοι εμείς να πληρώσουμε από την τσέπη μας τα σπασμένα για μια ακόμη από τις τόσες φορές!Ας πάψουν λοιπόν όσοι λένε ότι έχουμε “πραγματική δημοκρατία”. Αν θέλουν το πολιτικό σύστημα να λέγεται έτσι τότε θα έπρεπε να είναι οι εκλογές πιο αναλογικές, να απαιτείται τουλάχιστον 50% από το πρώτο κόμμα για να κάνει κυβέρνηση.

Και φυσικά θα έπρεπε στα πολύ σοβαρά ζητήματα που αφορούν όλους να κάνουν ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ (δεν έγινε κανένα από το 1974 και μετά). Κανείς δεν μας ρώτησε αν θέλουμε το ΕΥΡΩ, κανείς δεν μας ρώτησε για το ΣΧΕΔΙΟ “ΕΠΙΛΥΣΗΣ” ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ – ΑΝΑΝ, κανείς δεν μας ρώτησε αν θέλουμε να βάλουμε την ΤΟΥΡΚΙΑ στην ΕΕ, κανείς δεν μας ρώτησε για τίποτα!Σας φαίνεται αυτό για “πραγματική δημοκρατία”;

— 
Υ.Γ.Να με συγχωρήσετε που έκανα αρκετές μέρες να γράψω στο blog μου, αλλά έλειπα στις Η.Π.Α. για 10 μέρες και δεν είχα δυνατότητα (και συγκέντρωση πιο πολύ) να ασχοληθώ με τα γραπτά μου…
—

Είναι γνωστό εδώ και χρόνια ότι η εκάστοτε κυβέρνηση αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα, χρησιμοποιούν τα Μ.Μ.Ε. για να “μεταδώσουν” απόψεις, πληροφορίες, πολιτικές και κομματικές γραμμές, για να προβάλουν το έργο και τα στελέχη τους.

Τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά την γιγάντωση της ιδιωτικής τηλεόρασης, τα Μ.Μ.Ε. είναι η ραχοκοκαλιά της επικοινωνιακής πολιτικής των κομμάτων. Γκάλοπ που την κατάλληλη στιγμή επηρρεάζουν την κοινή γνώμη, ειδήσεις που επίτηδες παίρνουν μεγάλες διαστάσεις για να αποπροσανατολίσουν τους πολίτες από άλλα σοβαρά πολιτικά θέματα, άνοδος και πτώση προσώπων και ιδεών στο τεράστιο “χωνευτήρι” του σύγχρονου πολιτικού “χρηματιστηρίου”. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα media είναι πλέον ο “Ελβετικός σουγιάς” του πολιτικού συστήματος.

Ειδικά οι κυβερνήσεις, λόγω της εξουσίας που διαχειρίζονται, στα πλαίσια των παραπάνω, χρησιμοποιούν τα Μ.Μ.Ε. και για έναν ακόμη πολύ ευαίσθητο για αυτές λόγο: Δοκιμάζουν τις αντοχές της κοινής γνώμης για κάθε κίνηση που σχεδιάζουν να πράξουν. Σχεδόν καθημερινά διεξάγουν ιδιότυπα πολιτικά crash tests μέσω των media.

Πρόσφατο παράδειγμα αποτελούν τα μέτρα φορολογίας για τα ακίνητα και το πετρέλαιο θέρμανσης. Η κυβέρνηση φρόντισε να διαρρεύσει τις προθέσεις της, λίγες ημέρες πριν, στις τηλεοράσεις και εφημερίδες. Κατόπιν αφουγκράστηκε την αντίδραση των πολιτών, κατέγραψε το πολιτικό “γκελ” της εξαγγελίας των μέτρων και στο τέλος προσάρμοσε τα μέτρα, ώστε να είναι οριακά ανεκτά. Να σημειώσω εδώ ότι δεν αναφέρομαι μόνο στην σημερινή κυβέρνηση, αλλά σε όλες, ούτε και το θέμα αφορά μόνο στον Ελληνικό πολιτικό χώρο.

Αυτό που μπορούμε να συμπεράνουμε λοιπόν είναι ότι η σημερινή κυβέρνηση, (που ακόμα καλά καλά δεν ορκίστηκε), εμφανίζει την πρόθεση να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια που τις δίνονται από τους πολίτες και την κοινή γνώμη, τα όρια των οποίων αναζητεί κάθε φορά με τον τρόπο που προανέφερα.

Έτσι, αν εμείς οι πολίτες για κάθε τι που μας αδικεί, μας δυσαρεστεί ή θεωρούμε υπερβολικό, από τα μέτρα που κάθε φορά εξαγγέλονται, δεν αντιδράσουμε, τότε η μη αντίδραση θα οδηγήσει στην εφαρμογή όλων αυτών στα μέγιστα όριά τους. Αντίθετα, η ενεργή αντίδραση οδηγεί στην ηπιότερη εφαρμογή των όποιων αδίκων και παράλογων κυβερνητικών σχεδίων. Πριν βιαστείτε να με κατηγορήσετε για λαϊκισμό, αναρωτηθείτε αν υπάρχει αυτή τη στιγμή έστω και ένας Έλληνας (πλην των υπουργών και των συνεργατών τους) που να μην θεωρούν άδικη τη νέα φορολογία για τα ακίνητα, αλλά και παράλογη την ακρίβεια των προϊόντων στην αγορά (και του πετρελαίου) (;).

Και για να μην αφήσω την φαντασία σας να οργιάσει, όταν λέω “ενεργή αντίδραση” ΔΕΝ εννοώ βία, ούτε παράνομες συμπεριφορές, ούτε και γενική απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Εννοώ, ενεργή πολιτική συμπεριφορά, ως πολίτες που ενδιαφερόμαστε για τα συμφέροντά μας και της χώρας μας. Εννοώ να βγαίνουμε και να λέμε τις απόψεις μας σθεναρά, να τις τεκμηριώνουμε, να “γκελάρουμε αρνητικά” ότι μας ενοχλεί, να δίνουμε τους αγώνες μας στην καθημερινή ζωή , όπου μας αδικούν και όπου αδικούν τους συμπολίτες μας.

Η αφύπνηση των ανθρώπων, και η πολιτική (όχι απαραίτητα κομματική) τους ενεργοποίηση, είναι ο καλύτερος τρόπος άμυνας.

…

Θα την πω την αμαρτία μου, μου αρέσει πολύ ο Λάκης Λαζόπουλος!

Παλαιότερα μου άρεσε ως ηθοποιός/καλλιτέχνης και τίποτε περισσότερο. Απολάμβανα τα έργα και θαύμαζα το ταλέντο του. Το τελευταίο διάστημα όμως, κυρίως με την εβδομαδαία του εκπομπή στον Alpha, μου αρέσει πολύ και ως ενεργή Πολιτική Προσωπικότητα.

Παρατήρησα ότι από το 2005 και μετά, έχει αλλάξει τόσο στη συμπεριφορά του όσο και σε αυτά που δίνει τη μεγαλύτερη σημασία. Ένας άνθρωπος, που έζησε και ζει τη ζωή του πολύ ενεργά, που γνώρισε απίστευτες στιγμές δόξας, που, τολμώ να πώ, ότι “παρασύρθηκε” κιόλας, παλαιότερα, από την “ενέργεια” της διασημότητάς του, παρουσιάζεται ως βαθειά σκεπτόμενος και πολιτικά προβληματισμένος με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Και όλα αυτά εκπέμποντας ένα γνήσιο ενδιαφέρον για την Ελλάδα και τους ανθρώπους της, με σεμνότητα και ταπεινότητα, χωρίς να στερείται μαχητικότητα, αποστειρωμένος εντελώς από την προσποιητή και καθ’ όλα προσβλητική, δήθεν κατανόηση, που μας εξέφρασαν κάποιοι άλλοι συνάδελφοί του, όταν μας ζητούσαν προεκλογικά την ψήφο και τη σημασία μας.

Και επειδή ο ρόλος του Καλλιτέχνη δεν είναι απλώς να αφουγκράζεται την εποχή του και να την εκφράζει μέσα από το έργο του, αλλά και να συμμετέχει ενεργά στην προσπάθεια αφύπνισης των συνανθρώπων του, ομολογώ ότι ο Λάκης Λαζόπουλος με εξέπληξε για την αποτελεσματικότητά του σε αυτόν τον ρόλο. Έγινε ο κοντινός μας φίλος, που έχει το θάρρος και τη δύναμη, μέσω της σάτυρας, να λέει αυτά που όλοι καταλαβαίνουμε αλλά κανείς δεν τολμάει να πει με το όνομά τους δημόσια…

Για όσους παρακολουθούν την εκπομπή του, καταλαβαίνουν πολύ καλά τί εννοώ… είναι ο καλύτερος πολιτικός αναλυτής που καταφέρνει να βγάζει στην επιφάνεια την αλήθεια και να γίνεται κατανοητός από το 100% των θεατών, χωρίς να εγκλωβίζεται από νόρμες, τηλεοπτικές ή πολιτικές, ούτε και να εγκλωβίζει τους ακροατές του με στείρα πολιτικά και κοινωνικά ιδεολογήματα.

Έχω την ανάγκη να του εκφράσω ένα βαθύ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και να του πω ένα μεγάλο ….ΜΠΡΑΒΟ!

…

[photo: via]

Σίγουρα ο τίτλος του άρθρου μου σας παραπέμπει σε παλιές κινηματογραφικές δόξες, όμως πιστέψτε με είναι απολύτως σχετικός με αυτά που θα σας γράψω

Έλαβα σήμερα το πρωί, στο email μου, μια επιστολή από κάποιον που υπογράφει ως [xediantropos] , ο οποίος με πολύ σοβαρό ύφος και κυριλέ εκφράσεις με κατηγόρησε, εμένα και όλους τους υπόλοιπους φίλους bloggers που ασχολούνται με την πολιτική και τον σχολιασμό της επικαιρότητας, ότι κάνουμε πολύ κακό γιατί αερολογούμε, αναπαράγουμε πολιτικές απόψεις και ούτε λίγο ούτε πολύ δημιουργούμε τις συνθήκες για τη δημιουργία ενός σκηνικού “σκληρού πολιτικού πορνό” (sic).

Πριν σας πω την άποψή μου και απαντήσω στο μήνυμα θα σας παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από τη μέση του μηνύματος του:

“Θα πρέπει να παραδεχθείτε ότι όλοι εσείς που πολιτικολογείτε στο διαδίκτυο, δεν κάνετε τίποτε άλλο παρά να λέτε αυτά που γράφουν οι εφημερίδες, σε πιο λαϊκίστικη έκδοση. Μερικοί από σας δε, πληρώνονται ή και υποστηρίζονται από κάποια πολιτικά γραφεία, για να υποστηρίξουν πολιτικές και πρόσωπα, που συμφέρουν τους εκάστοτε πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής. Με αυτόν τον τρόπο παίζετε ως κομπάρσοι σε μια ταινία “σκληρού πολιτικού πορνό”, της οποίας οι θεατές είναι πάρα πολλοί, κυρίως γιατί προβάλλεται από την τηλεόραση σε ζώνες μεγάλης τηλεθέασης.”

Ομολογώ ότι η έκπληξή μου ήταν μεγάλη, και ενώ στην αρχή σκέφτηκα ότι ο φίλος αναγνώστης νόμισε ότι “τα παίρνω” από κάπου και διαμαρτυρήθηκε, και ότι επίσης αυτό που έκανε ήταν να κατηγορήσει το αναφαίρετο δικαίωμα του σκέπτεσθαι και εκφράζεσθαι ελεύθερα, εντούτοις μετά από δεύτερη σκέψη, κατάλαβα ότι …έχει δίκιο! Όχι βέβαια γιατί οι bloggers είναι πολιτικά πιόνια, που παίζουν το παιχνίδι της εξουσίας, αλλά γιατί όντως υπάρχει σκηνικό “σκληρού πολιτικού πορνό“, διαμορφωμένου εδώ και χρόνια από τα ίδια τα κόμματα και τα ΜΜΕ, στο οποίο σκηνικό μετέχουμε όλοι, και λόγω του διαδικτύου και των σελίδων μας, είμαστε εν δυνάμει “κομπάρσοι” στις “ερωτικές” πολιτικές κινηματογραφικές “παραγωγές”

Όμως έχω να απαντήσω στον αγαπητό φίλο, που τον ευχαριστώ για την αφορμή που μου έδωσε, για να γράψω αυτό το άρθρο, ότι η ελεύθερη έκφραση πολιτικών ιδεών στο διαδίκτυο, είναι μια ευκαιρία να γνωριστούμε οι πολίτες μεταξύ μας, να ανταλλάξουμε δόκιμα τις πολιτικές μας απόψεις, να γίνουν απόλυτα δημοκρατικές πολιτικές συζητήσεις και τέλος κάποια στιγμή στο μέλλον, που δεν θα αργήσει, θα έχουμε όλοι οι πολίτες ανεξαιρέτως, τη δύναμη να ακουστεί η άποψή μας για περισσότερες από 1 ημέρες την τετραετία (μιλώ για την ημέρα των εκλογών )

Δεν σχολιάζω περισσότερο, περιμένω τις δικές σας απόψεις για να ανοίξουμε το θέμα.

…

Μαθαίνω από ανθρώπους εντός του κόμματος, ότι στο ΠΑΣΟΚ τα πράγματα έχουν πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Όχι τόσο γιατί είναι κακό να διεκδικούν 2 ή και περισσότεροι άνθρωποι την αρχηγία, αλλά γιατί τα “συντροφικά” μαχαιρώματα που έγιναν τις τελευταίες μέρες, δεν θα επιτρέψουν να συνυπάρξουν μετά την εκλογή αρχηγού οι βασικοί διεκδικητές. Σήμερα παρακολουθούσα την συνέντευξη Βενιζέλου στον ALTER και αυτό που είδα στο πρόσωπό του ήταν μεγάλος προβληματισμός. Το ίδιο διέκρινα (πιο δύσκολα βέβαια γιατί τα χαρακτηριστικά του δεν το επιτρέπουν ) και στον Παπανδρέου χθες σε κάποιες άλλες δηλώσεις.

Οι πληροφορίες μου λένε, ότι και οι δύο ζητούν άμεσα και απερίφραστα από φίλους και συναδέλφους να πάρουν θέση υπέρ της μιας ή της άλλης υποψηφιότητας, για να μετρηθούν τα κουκιά…

Κατά την άποψή μου δύο είναι τα πιθανά σενάρια για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ.

Σενάριο 1:
Νίκη του Παπανδρέου στη διαδικασία της εκλογής. Σε αυτή την περίπτωση βλέπω τον Βενιζέλο, σε μια προσπάθεια έξυπνων ελλιγμών, να “υποτάσσεται” προσωρινά στη νέα κατάσταση και κατόπιν να πριονίζει τη θέση του Παπανδρέου μέχρι τις επόμενες εκλογές. Θα φανεί μεγαλόψυχος και υπομονετικός, χαρίσματα που ως τώρα μέχρι το βράδυ των εκλογών είχε αποδείξει ότι διαθέτει. Στο κάτω κάτω δεν έχασε και τίποτε, ήταν μεγαλοστέλεχος και θα παραμείνει. Βέβαια σε αυτή την περίπτωση, η μεριά Παπανδρέου δεν θα μείνει έτσι, θα προσπαθήσει να τον παροπλίσει…ίσως έχουμε και διαγραφές (για τη εξέλιξη του σεναρίου διαβάστε το συμπέρασμα παρακάτω)

Σενάριο 2:
Νίκη του Βενιζέλου στη διαδικασία εκλογής. Στην περίπτωση αυτή το ΠΑΣΟΚ θα διασπαστεί εντός λίγων ημερών. Ο λόγος είναι ότι ο Παπανδρέου δεν υπάρχει περίπτωση να ανεχθεί την ήττα, στο κόμμα που ο πατέρας του του κληροδότησε. Θα έχουμε παραιτήσεις από το νέο “κόμμα” ίσως και διαγραφές.

Συμπέρασμα:
΄Οποιος και να κερδίσει, το σίγουρο είναι ότι δεν χωρούν 2 αρχηγοί στο ίδιο κόμμα. Με όσα έχουν γίνει, είναι και οι 2 πληγωμένοι από τον άλλο και τους συνεργάτες τους. Το ΠΑΣΟΚ θα σπάσει οπωσδήποτε σε 2 κομμάτια.

Ας το καταλάβουν λοιπόν καλά: Αφού συγκρούστηκαν, δεν μπορούν πλεον να τα ξαναβρούν. Είναι όπως τα ζευγάρια που τσακώνονται γιατί ο ένας απάτησε τον άλλο. Όσο κι αν το θέλουν, μέσα τους δεν μπορούν να συγχωρήσουν την προδοσία. Ακόμα κι αν δεν χωρίσουν, τρώγονται με καυγάδες.

Για να γλιτώσει λοιπόν το ΠΑΣΟΚ από τους καυγάδες είναι καλύτερος ο χωρισμός, και μάλιστα πολιτισμένα και με απόλυτη συνεργασία ως προς τη διαδικασία.

Και κάτι τελευταίο: Γιατί ο Καραμανλής θέλει άρον άρον να αλλάξει τον εκλογικό νόμο; (η απάντηση σε επόμενο άρθρο)

…

Προσπαθούσα τόσες μέρες να καταλάβω γιατί κάποια στελέχη της ΝΔ δεν μετέχουν στην νέα κυβέρνηση, και μάλιστα από αυτά που είχαν οι φήμες σίγουρα, ότι θα αναλάμβαναν κάποιο υπουργείο. Αναφέρομαι φυσικά κυρίως στον Α. Σαμαρά αλλά και σε άλλους. Σήμερα, μετά το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη βουλή, για την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, μου ήρθε στο μυαλό η απάντηση:

Η κυβέρνηση πήρε 152 ψήφους, δηλαδή:
150 ψήφους + Ν. Μπακογιάννη + Κυρ. Μητσοτάκης

Αυτό σημαίνει ότι ο Καραμανλής δεν μπορεί να κυβερνήσει αν…..η οικογένεια Μητσοτάκη αποφασίσει να μην τον στηρίξει!

Και ενώ αυτό είναι γνωστό εδώ και καιρό, ως προς τα τεκταινόμενα εντός της ΝΔ, το εκλογικό αποτέλεσμα των 152 εδρών δίνει και μαθηματικά αυτή την ισχύ, στην οικογένεια Μητσοτάκη ως προς τη διακυβέρνηση της χώρας. Γι’ αυτό δεν πήρε υπουργείο ο Σαμαράς, αλλά ούτε και κάποιος που θα δυσαρεστούσε τους φίλους του Μ.

Τί πρόκειται να γίνει στο μέλλον, σε δύσκολες αποφάσεις και νομοσχέδια ; Μήπως έχουμε 2 πρωθυπουργούς ;

Άκουσα σήμερα τις ομιλίες πολλών βουλευτών, μετά τις προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού. Τις παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή, κυρίως αυτές των νέων βουλευτών, αλλά και εκείνες των υπουργών της κυβέρνησης και των πρώην υπουργών που τώρα ανήκουν στην αντιπολίτευση.

Όλοι ανεξαιρέτως όσοι μίλησαν από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ασχολήθηκαν με γενικότητες, τί πρέπει να γίνει, τί θα ήταν ιδανικό να συμβεί, τί πρόκειται να κάνουν για να γίνουμε μια παραδεισένια χώρα, αλληλούϊα….
Ξέχασαν πως πριν από 1 μήνα η χώρα καίγονταν και ότι πριν από λίγες μέρες μας την έπεσαν τα Σκόπια και η Τουρκία.

Όσοι μίλησαν από τα μικρότερα κόμματα της αντιπολίτευσης, ασχολήθηκαν με πράγματα ουσίας, διαμαρτυρήθηκαν για τη διεθνή κατάντια μας για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, ασχολήθηκαν επικριτικά με το βιβλίο της ιστορίας και το θέμα των συντάξεων, πήραν θέση (λεκτικά τουλάχιστον σκληρή) ώς προς την αδράνεια της κυβέρνησης για τα κρίσιμα εθνικά θέματα και ως προς την υφιστάμενη ανυπαρξία της αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ.

Συμπέρασμα: Τα δύο μεγάλα κόμματα, δηλαδή οι αντιπρόσωποι του 80% περίπου των ψηφοφόρων, αερολογούν, ευχολογούν, κουφιολογούν, ασχετολογούν και γενικώς ….. δεν θα έπρεπε να είναι στη βουλή με τόσο αέρα στον λόγο τους, αλλά σε κάποιο μεζεδοπωλείο για να κάνουν τα αστεία τους και να συζητάνε περί ανέμων και υδάτων.

Οι υπόλοιποι, μάλλον πήραν πιο σοβαρά τον ρόλο τους και ασχολήθηκαν λίγο με τα προβλήματα της χώρας. Μου έκανε εξαιρετική εντύπωση ότι και τα τρία μικρότερα κόμματα, είχαν μια ουσία στα λεγόμενα των εκπροσώπων τους, τόσο σημαντική που με έκανε να αναρωτηθώ: μήπως σιγά σιγά, τώρα που έπεσαν οι ορατές διακρίσεις μεταξύ αριστερών και δεξιών χώρων, θα πρέπει σημαντικοί άνθρωποι από όλους τους κομματικούς μηχανισμούς να συνεργαστούν;

Η Ελλάδα χρειάζεται ουσία και όχι λόγια του αέρα!

Ήταν αναμενόμενο ότι θα ξεσπούσε πόλεμος, πολύ πριν την κρίσιμη ψηφοφορία στο ΠΑΣΟΚ για ανάδειξη νέου προέδρου. Ο Γ.Π. ζήτησε σήμερα ψήφο εμπιστοσύνης από την κοινοβουλευτική ομάδα, σε μια προσπάθεια να δείξει (ή και να μετρήσει ακόμα) τις υφιστάμενες δυνάμεις του. Ακολούθησε ο χαμός, αντιδράσεις από τον Ε.Β. και δηλώσεις βουλευτών προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.Κατά την άποψή μου αυτό που συμβαίνει είναι απολύτως φυσιολογικό και αναμενόμενο, πιστεύω ότι θα ακολουθήσουν πολύ χειρότερες συγκρούσεις μέχρι την εκλογή του προέδρου. Στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν 2 μεγάλα στρατόπεδα. Αυτό που πιστεύει ότι η ετικέτα του κόμματος γράφει μία μάρκα (Παπανδρέου) λόγω κληρονομικής δικαιοδοσίας, και αυτοί που πιστεύουν ότι στα κόμματα δεν υπάρχουν φίρμες αλλά επικρατεί ο ισχυρότερος κάθε στιγμή.Χωρίς να θέλω να γίνω μάντης κακών, νομίζω ότι παρά την αυτοδυναμία της θα υπάρχουν πολλά προβλήματα στο μέλλον και στη ΝΔ για τους ίδιους λόγους. Και εκεί υπάρχουν τα αντίστοιχα στρατόπεδα και μάλιστα είναι 3. Αυτό των Καραμανλικών, αυτό των Μητσοτακικών και αυτό που θέλει μια τρίτη επιλογή (π.χ. όπως έγινε με τον Έβερτ πριν λίγα χρόνια).

Ζούμε ιστορικές στιγμές γιατί, το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί πλέον να δημαγωγήσει και να πείσει αλλά θα πρέπει να αντιστοιχίσει αυτά που λέει με τις πράξεις. Πλανάται μια ‘περίεργη δικαιοσύνη΄ πάνω από τις εξελίξεις, όσα πράγματα είναι αληθινά επιπλέουν, ενώ όσα είναι επίπλαστα και σκηνογραφικά αποκαλύπτονται με βίαιο και εκρηκτικό τρόπο.

Λέτε να έχουμε πάλι εκλογές σε λίγους μήνες ;