KIRMIZI GÜN/LÜK

HAFIZA

noreply@blogger.com (beenmaya) — Fri, 27 Jan 2012 03:13:48 PST

Onu, karşısında bütün sakinliği ve yumuşaklığı ile gülümseyen iri kahverengi gözlere sahip bu ufak tefek kadını, hatırlamıyor. Hani biraz zorlasa kendini hafızasının gün ışığı girmemiş köşelerinden ona dair birkaç geçmiş parçası çekip çıkarması an meselesi belki, ama bunu yapmak için ne bir isteği var ne de cesareti. Hafıza, çoğu zaman balta girmemiş bir orman gibi değil midir; bildiğin ama girmekten hep çekindiğin koca bir orman...Oralara girip kaybolmak, oralara girip kaybolduğunu sandığın pek çok şey, durum, kişiyle bunca zamandan sonra böyle birdenbire yine, yeni, yeniden yüzyüze kalmak...Yok diye geçiriyor içinden, onu çok iyi hatırladığını söyleyerek çıkacağını hissettiği yolculuğun başında, belki de sırf güven vermek adına, ona sıcacık gülümseyen kadına. Ve daha fazla ilerlemeden ormana giden patikadan, hemen geri dönüyor.

Onu hatırlamıyor. Ama kadın onu gayet net hatırladığını söylüyor üstüne basa basa. Ve bunu kanıtlamak istercesine anılar bırakıyor önüne küçüklüğüne, çocukluğuna dair. Anlattığı her bir anıyı birbirine bağlasa ve çakıltaşlarıymışcasına takip etse belki de hafıza ormanına girip hatırlaması an meselesi ama Hansel’le Gratel geliyor hemen aklına ve de o kötü cadı. Anlıyor ki bu yolda devam ederse önüne çıkacak olan, anahtarı denizin dibine atılmış, varken yok sayılmış, kararmış, simsiyah bir kapı. Hemen değiştiriyor yolunu ve aynı şekilde sözü de değiştirip başka bir konu açıyor.

Onu hatırlamıyor. Ama bu, kadının o adamın kardeşi olduğu gerçeğini değiştirmiyor ne yazık ki. Keşke tam tersi olsaydı, diye geçiyor içinden ve o adamı hatırlamak yerine iri kahverengi gözleri güven veren ve sürekli gülümseyen bu kadını hatırlasaydı. Ama yazık ki sadece o adamı hatırlıyor. Korkuyla uyandıktan çok sonra hatırlanıp, tam anlamıyla ne olduğu farkedilen ve aklın bir köşesine hiç silinmemecesine yerleşen bir kabus gibi. Kendisine ayrı, ailesine ayrı itiraf etmek zorunda kaldığı, acısı yüreğinin en kuytusuna kazılı tanımsız ve hiç geçmeyen, kronik bir ağrı gibi. Bedeni ne kadar büyümüş ve değişmiş olsa da hep aynı yerlerde hiç değişmeden ve kaybolmadan duran ve ilk günkü gibi sızlayan tacizin o pis, iğrenç izleri gibi....

Dediğim gibi; onu hatırlamıyor. Annesinin “E.nin kardeşi A.” demesi de bir şey değiştirmiyor kafasında. Olabilecek en sakin haliyle hatırlamadığını bir kez daha belirtip, işi olduğu bahanesiyle izinlerini isteyerek oradan ayrılıyor.

*Görsel: Flickr.com

KENDİM/L/E KONUŞMALAR-XIV

noreply@blogger.com (beenmaya) — Wed, 25 Jan 2012 02:17:14 PST

seni uyuyacağım şimdi,
sana uyuyacağım.
sen düşlerinde gör beni...

seni uyanacağım sonra,
sana uyanacağım.
sen gerçeğinde sev,
gerçekten sev!

Görsel: Flickr.com

UĞUR'A AĞIT DEĞİL ÖVGÜ

noreply@blogger.com (beenmaya) — Mon, 23 Jan 2012 23:59:04 PST

Günümüzde insan olmanın
Çok ağır bedeli var
Ya parçası olacaksın alçaklığın
Ya seni parçalarlar

Oysa insan olmak
Çoğalabilmektir başkalarıyla
İnsansın, birinin canı yanarken
Seninde canın yanıyorsa

Bir bombayla canına kıyılan
Çoğalmasını bilen biriydi
Daha az Uğur Mumcu’yduk dün
Daha çok Uğur Mumcu’yuz şimdi

ATAOL BEHRAMOĞLU

*Görsel: Buradan alınmıştır.

SORU VE CEVAP

noreply@blogger.com (beenmaya) — Fri, 20 Jan 2012 03:17:58 PST

Adam baktı gökyüzü sonsuzluğunda. Alabildiğince uzak, çokça gri, bir parça mavi. Bir kaçışın telaşı vardı sanki, biliyor olmanın ağırlığı biraz, bir şey yap(a)mamanın saklı utancı. Hani uzatsa elini tutacak gibiydi yaşamın kıyısından, tam da yüreğinin ortasına düşüveren bir yağmur damlasıyla silbaştan başlayacak gibi...Uzun uzun baktı adam, sonra eğdi kafasını, bakışlarını kadının suskunluğuna bıraktı.

Kadın sustu avazı çıktığı kadar. Olabildiğince uzun, kaçabildiğince saklı. İçine sığmayan bir hayata sığmaya çalışmaktı yaptığı ve en çok da kendi kendinden saklanmak...Dört yanda söylenemeyenlerin ağırlığı vardı, görmezden gelinenlerin, yok sayılanların günahı. Olmadı, taşıyamadı kadın, düşürdü ellerinden. Yere düşenler bir çocuğun sorusuna takıldı.

Çocuk sordu boyundan büyük. Yüreğinden masum, merakından fazla. Yetinmedi cevap bekledi bir bakıştan, bir susuştan yeni cümleler istedi. Yer edinemedi, yer edemedi hiçbir renk bu coğrafyada. Kendi çocuk, aklı adam kaldı, yüreği kadın...Avuçlarında neye niyet neye kısmet halleri, ellerini her şeye rağmen hayata uzattı.

Hayat aldı soruyu ekledi bir bakışa, susuşu katık etti sonra tüm bunlara. Evirdi çevirdi karıştırdı bir çırpıda. Yepyeni sorular, bakışlar, susuşlar doğurdu içinden. Sil baştan deyip, dağıtıverdi başka başka adamlara, kadınlara, çocuklara...

Bütün cevaplar hayatın içinde kaldı...

*İlk yayın tarihleri: 26/02/09’ ve 02/02/10’
**Görsel: Flickr.com

19OCK

noreply@blogger.com (beenmaya) — Thu, 19 Jan 2012 02:58:39 PST

Yaşı kaç olursa olsun; 17 veya 27, katil kim olursa olsun, bir zamanlar bebek olduklarını biliyorum. Bir bebekten bir katil yaratan karanlığı sorgulamadan hiçbir şey yapılmaz kardeşlerim...

Rakel Dink
Sevgiliye Mektup

*Mektubun tamamını buradan okuyabilirsiniz.

RÜYA

noreply@blogger.com (beenmaya) — Wed, 18 Jan 2012 00:41:09 PST

Bir rüya insanın canını acıtabilir mi? Acıtır elbet. Hem de öyle bir acıtır ki; ağlayarak uyanırsın gerçeğe. Uyanmak dediğinse bir nevi geçiş anı gibidir aslında bir süre. Kendini hala o rüyanın içersinde hissettiğinden biraz zaman alır şimdi’ye dönmen. Acele etme bekle, elbet bir zaman, dönüşün olacaktır yine bu güne.

Döndün mü? Hadi döndün diyelim. Oh be rüyaymış diyerek derin bir nefes alıp verme eşliğinde, hemen hayatına kaldığın yerden devam edebileceğini sanarak aldanma sakın. Bir kere açıldı ne de olsa yüreğinde zaman kesikleri. Şimdiye kadar es geçilmiş, cevabı veril/e/memiş her bir soru bir kere beynine üşüşüverdi. Şansın yok, uzun bir süre rahat bırakmazlar seni. Sen iyisi mi hazır ol, çünkü bu sefer de sürekli geçmişi sorgularken bulacaksın kendini.

Ne de olsa bilirsin, bu rüya boş yere görülmedi. Boş yere açılmadı belleğinin, anahtarları kimbilir nerelere saklanmış gizli odaları, böyle birdenbire. Boş yere dillenmedi içinde kaç zamandır susturdukların. Anlayacağın boş yere değil ne geçmişte, ne de şimdi’de yaşadıkların. Her şeyin bir nedeni var ne de olsa öyle değil mi? Her şeyin bir zamanı olduğu gibi...

Şimdi iş yerinde, masanın başında, neyi nasıl yaptığının çok da farkında olmayarak bir rüyanın sende açtığı zaman kesiklerini kapatmaya çalışıyorsun. Şimdi’yi deniyorsun önce, olmadı mı, hiç vakit kaybetmeden geleceğe dair yamalar yapıyorsun üzerine, elbet birinden biri tutar diye. Her bir yamada, her bir iğne darbesinde içten içe kanasan bile pes etmiyorsun. İçindeki sıkıntıyı her şeye rağmen hayra yormaya çalışıyorsun. Ve önceden bir şüphen vardıysa eğer, bir rüyanın insanın canını nasıl acıtabileceğini, artık çok iyi biliyorsun.

Görsel: Flickr.com

ANLAT/MAK

noreply@blogger.com (beenmaya) — Thu, 12 Jan 2012 03:47:08 PST

Bir adın var mı başka sözlerde ya da gözlerde olmayan, sadece senin bildiğin? Hiç dile dökmediğin bir anın, hiç görülmemiş bir halin, hiç sevilmemiş bir yanın? Kimsenin fark etmediği, ettirmediğin özelliklerin var mı sakınıp, sakladığın? İçindeki o kocaman yürekli çocuğun oynadığı gizli kapaklı oyunlar var mı? Küslükleri olur olmaz, nazlanmaları, bir elma şekerine kanmaları sonra yüzünde kocaman bir tebessümle? Sahi senin içinde kimi zaman kendinin bile bilmediği başka biri var mı?

Merak ettiğim çok şey var senin hakkında, sana dair. Yazılan, çizilen, söylenen onca şeye rağmen benim hala merak ettiğim ve sadece senden öğrenmek istediğim bir sürü şey. Ama acelem yok. O yüzden sen yavaş yavaş anlat bana. Her kelimen harf harf bölünsün önce, yüklensin yüreğinin tüm güzelliğini, içtenliğini ve öyle eklensin sözlerine...

Salaş bir meyhanenin iki kişilik masasında kadehlerimizi tokuştururken çıkan seste anlat mesela bana kendini. Keyifle seyrettiğimiz bir filmin kahramanının sözlerinde anlat ilk defa gittiğimiz bir sinema salonunda. Bir caddede yokuş aşağı yanyana yürürken, koşar gibi giden adımlarımızda anlat. Okuduğun bir kitapta altını çizdiğin kelimelerin üzerinden anlat, en sevdiğin şarkının nakaratını mırıldanırken ya da bir yolculuğun cam kenarı seyrinde gördüklerinden. Bahar yağmurunun telaşında anlat ıslanırken altında sırılsıklam. Başını çevirip de gökyüzüne bir güneş vakti, içinde kaybolup gittiğin mavilerde anlat. Bana kendi çocukluğundan, düşlerinden, gerçeklerinden anlat...

İçinden geldiği gibi anlat bana. Sadece sen anlat seni. Ben sadece senden duyayım. Sonra akşam olsun üstüne, gece olsun, ben yatıp uyuyayım senden yana düşlerin içinde. Sabah yeni bir gün ışısın içinde yine sen olan. Ve sen hiç anlatmamışsın gibi, ben hiç dinlememiş, hiç sindirmemişim gibi yeniden başlayalım. Sormazsın ama olur da sorarsan eğer, eğilip de fısıldayayım kulağına;

Bugünle yarın arasında koca bir dünya var. Her kaybettiğimde seni bana yine bulduran ve her bulduğumda beni sana yeniden başlatan koca bir dünya. Aşk zaman tanımıyor biliyor musun? Her an yine, yeni ve yeniden başlıyor bugünle yarın arasında...

Görsel: Flickr.com

8.10 VAPURU

noreply@blogger.com (beenmaya) — Mon, 09 Jan 2012 03:30:57 PST

Sesinde ne var biliyor musun?
Bir bahçenin ortası var
Mavi ipek kış çiçeği
Sigara içmek için
Üst kata çıkıyorsun

Sesinde ne var biliyor musun?
Uykusuz Türkçe var
İşinden memnun değilsin
Bu lenti sevmiyorsun
Bir adam gazetesini katlar

Sesinde ne var biliyor musun?
Eski öpüşler var
Banyonun buzlu camı
Birkaç gün görünmedin
Okul şarkıları var

Sesinde ne var biliyor musun?
Ev dağınıklığı var
İkide bir elini başına götürüp
Rüzgarda dağılan yalnızlığını
Düzeltiyorsun

Sesinde ne var biliyor musun?
Söyleyemediğin sözcükler var
Küçücük şeyler belki
Ama günün bu saatinde
Anıt gibi dururlar

Sesinde ne var biliyor musun?
Söylenmemiş sözcükler var.

Cemal Süreya

Görsel: Özge Baki

KAPAT...

noreply@blogger.com (beenmaya) — Fri, 06 Jan 2012 00:33:32 PST

"Kapat gözlerini önce. Ve hadi aç şimdi kendi içine. Değil mi ki, 'aslolan gözlerin kapalıyken yaşadıkların'. Hala en güzel hikayeleri dünyalar bir araya gelse anlamayacaklara mı anlatmaktasın? Ve sen hala sağırlar ordusuna senfoniler mi çalmaktasın? Ne seni hazmedebilen ne de senin hazmedebildiğin bir alemde için sızlıyor, biliyorum. İçine bak, imkansız bir şey olmadığını göreceksin. Kapat gözlerini gitsin. Ama aç kendi içine.."

MOR MÜREKKEP
NAZAN BEKİROĞLU

Görsel:Flickr.com

İĞNE DELİĞİNDE ZAMAN

noreply@blogger.com (beenmaya) — Tue, 03 Jan 2012 03:22:58 PST

Sorularım mı çoğaldı bu aralar, kendime mi cevapsız kaldım bilmiyorum. İğne deliğinden geçiyormuş gibi zaman ağır aksak ve ben pür dikkat dikmişim gözlerimi, anlamaya çalışıyorum kopmasın diye kendimle bağım. Oysa o kadar çok kaybediyorum ki şu sıralar seni; nerede, ne zaman, nasıl bıraktığımı bilmeden, anlamadan hatta, kendime bile fazla gelen bir sessizlikte, denemekten vazgeçmediğim ama sonunu da asla getiremediğim yolların üzerinden sorgusuz sualsiz geçip gidiyorum.

Keşke burada olsaydın şimdi...Olsaydın da zaman tam geçerken o iğne deliğinden kopuverseydi ve kalıverseydik hep aynı anda, hiç bitmeden, hiç durup dinlenmeden sadece birbirimizin gözlerinde birbirimize baksaydık...

Yalnızlığım mı ağır geldi bu aralar, kendime mi yetmez oldum bilmiyorum. Sus pus oturup kalmışım yaşamın kıyısında bir yerlerde, elimde eskilerden kalma bir fotoğraf. Küçük küçük ölümler birikmiş belleğimde, yüreğimde üzeri kapanmamış geçmiş zaman çukurları...Tek başına yaşamalı aslında bu gömü törenlerini, yasını tekbaşına tutmalı, kendi asık suratını aynalarda kendinden bile saklamalı, sakınmalı insan biliyorum. Meğer hayat, dudağının kenarındaki küçücük bir gülümsemeymiş, bir zamanlar görmezden geldiğim ve şimdi ben elimdeki yarısı kesilmiş bir fotoğrafta, bu bir tek gülüşün kaybettiğim sahibini arıyorum.

Şimdilerde bu yarım yamalak kelimelerin arasında kendimi yaralasa da sözlerim, yaşamak değil aslında benimkisi, sadece kendimle savaş; ne yengi var ucunda ne de yenilgi...Ama ben her seferinde daha çok gömmek için geçmişe kendimi, gözlerimi sımsıkı kapıyorum senin olmadığın şimdiye. Nefesimin tükendiği anda yine sen geliyorsun aklıma, haberin olmayan itiraflara dökülüyor dilim, sana dair ne varsa yeniden başlıyorum anlatmaya. Seni düşünüyorum hayatın içinde, sonra seni ve içindeki hayatı. Bir umut ya işte, yakalarım belki diye kollamaya başlıyorum tekrar iğne deliğinden geçen zamanı. Derken, açıyorum gözlerimi yeniden. Açıyorum ve bakıyorum. Çünkü sen hayatsın biliyorum.

*İlk yayın tarihleri: 28/08/08’ ve 07/04/10’
**Görsel: Flickr.com

İYİ SENELER

noreply@blogger.com (beenmaya) — Sat, 31 Dec 2011 01:22:22 PST

Geçen onca zamandan sonra değişen pek bir şey yok aslında...Yani ben yine; gördüm. Duydum. Hissettim. Okudum. Yazdım. Düşündüm. Sordum. Cevap verdim. Dinledim. Sessiz kaldım. Anladım. Anlattım. Merak ettim. Edildim. Tanıdım. Tanındım. Sandım. Kandım. Güvendim.Yanıldım. Yandım. Kırdım. Kırıldım. Acıdım. Acıttım. Şaşırdım. Üzüldüm. Ağladım. Güldüm. Heyecanlandım. Diledim. Sevdim. Sevildim. Sevindim. Düşledim. Gerçek yaptım. Başladım. Bitirdim. Gittim. Geldim. Arada kaldım. Düştüm. Kalktım. Canım yandı. Can yaktım. Ekledim. Çıkardım. Eksildim. Çoğaldım. Büyüdüm. Öğrendim...

Şimdi dönüp de baktığımda ardımda bıraktığım zamana farkındayım ki; YAŞADIM.

Düş gibi daha nice zamanlarımız olsun yaşayıp, yaşatacağımız ama gerçek. Bana, size, hepimize iyi seneler...

Görsel: Buradan alınmıştır.

HATIRLA/MAK

noreply@blogger.com (beenmaya) — Thu, 29 Dec 2011 01:37:08 PST

"Bugün bile, ne zaman onu düşünsem, sakin bir pazar sabahı gelir aklıma. Doğmak üzere olan dingin, güzel bir gün. Ödevsiz, her ne istiyorsanız yapabileceğiniz bir pazar günü. İzumi daima bana, uzanıp keyfinize baktığınız bir pazar sabahı hissini vermişti." diye anlatıyor seneler önceki sevgilisini Haruki Murakami, Sınırın Güneyinde Güneşin Batısında adlı kitabında. Az önce eve dönüş yolu üzerinde okuduğum bu satırlar koca bir tebessüm olup aynı anlama çıkan farklı kelimelerle yeniden yazılmış gibi gelip de yerleşiyor yüzüme. Şu an yüzüme bakan birinin okuyabileceği kadar net üstelik. Senin bakmadan da görüp hissedebileceğin kadar sahici. Birkaç gündür geçmişinin en güzel kıyılarına demir atmış bu kadının, benim, birkaç saat önce kurduğu cümleler de çok farklı değildi ya zaten. Tek fark; ben hatırlamak için notaları ve kelimeleri seçmiştim sadece. Onun notaları vardı çünkü gitarıyla tane tane yazdığı. Benimse kalemimle çalıp söylediğim kelimelerim...

Düşünüyorum da; bir sürü başka nota geçti kulağımdan şimdiye kadar, hala geçiyor da. Ve kalemimden bir sürü kelime yazıldı, ki daha da yazılacak. Ama tek bir şarkı çalınıp söylenen ve tek bir yazı kalemden dökülen sadece ona ve bana, bize ait. O şarkı bizden önce de çalınıp söylendi başkaları tarafından ve söyleniyor da hala ama biliyorum ki o şarkıyı o çaldığında aklından ve yüreğinden geçen sadece benim. Başka bir şarkıda değil üstelik, sadece o şarkıda ve başka biri -hatta şu andaki hayat arkadaşı bile değil- sadece ben.

Ve ben, sahibi olan olmayan, yazıldığı kişiye ulaşan ulaşmayan, kimi dostani kimi sadece aşktan bahseden nice mektuplar yazmış, yazıyor ve hatta yazacak olan ben, ona yazdıklarımda çok başka, çok farklı kelimeler, anlamlar buluyorum her seferinde okudukça. Biliyorum çünkü; o yazılanlar onun ve benim dilimden. Sadece onun ve benim...

Hatıraları hatıra yapan onlara yüklenen anlamlar değil midir sevgili Ö.; bizim yüklediğimiz ve bize yüklenen anlamlar? O hatıraların varlığı insanlar, bizler değil miyiz biraz da? Kimsenin o anlara, yaşananlara sadık kalmaması o hatıraların kimden olduğu hatta kim olduğu gerçeğini değiştirir mi? O şarkı onun tarafından her çalınıp söylendiğinde ben ve o yazılar benim tarafından her okunduğunda o oluyorsa?

Hatırlamak güzel şey be sevgili Ö., hatırlanmak ve de. Hele böylesi bir kıyıysa onca zamana rağmen üzerinde hala keyifle yürüdüğün ve o’nun da yürüdüğünü bildiğin, hatırlamak ve hatırlanmak gerçekten çok güzel...

Sağlıcakla...

*Haruki Murakami’yle tanışmamı sağlayan Nehir İda'ya sevgi, saygı, his...

**Görsel: Özge Baki

SEN...

noreply@blogger.com (beenmaya) — Fri, 23 Dec 2011 03:06:53 PST

sen cihanın hazinesisin, cihan bir yarım arpaya değmez. sen cihanın temelisin, cihan senin yüzünden taptazedir. diyelim ki alemi meşale ve ışık kaplamış; çakmaksız ve taşsız olduktan sonra o, iğreti bir rüzgardan başka nedir?

bedenin her zerresinden bir feryat duy, bir inilti işit; çünkü sen büyük bir şehirsin; belki de bir şehir değil, binlerce şehirsin sen. her şey sensin; her şeyden öte ne varsa o da sensin; o da senden ibaret.

murat sensin. neden oraya buraya koşuyorsun? o, sen demektir. ama sen, sakın ben deme, hep sen diye söyle. göz dürüst görürse, sen o olursun. o da sen olur.

insanların taş yüreklerinde öylesine bir ateş vardır ki perdeyi kökünden yakar. perde yandı mı, insan hızır hikayelerini de tamamen anlar. o eski aşktan gönlün içinde yeniden şekiller meydana gelir.

ey tanrı kitabının örneği insanoğlu. ey şahlık güzelliğinin aynası mutlu varlık. her şey sensin. alemde ne varsa senden dışarı değil. sen ne ararsan kendinde ara, çünkü her varlık sende.

MEVLANA CELALEDDİN RUMİ

Görsel: Buradan alınmıştır.

BAŞKA BİR AŞK HİKAYESİ

noreply@blogger.com (beenmaya) — Tue, 20 Dec 2011 02:46:32 PST

Aşk bir yalan üzerine kurulabilir mi? Belki. Peki gerçeğin bedelini en çok kim öder? O yalanı söyleyen mi, o yalana inanan mı, o yalanla yeniden hayat bulan mı, o yalana şahit olan mı, yoksa o yalan yüzünden dışarıda bırakılan mı?

O, Sebastian değildi. Olamazdı da zaten. Ama bunu o an için, hastane koridorunda karşılaştığı ve kızlarının geçirmiş olduğu trafik kazası nedeniyle şokta olan aileye söyleyemedi. Ne de olsa kazaya o neden olmuştu ve üstelik kızın durumu da ağırdı. Aile ise yoğun bakımda yatan kızlarını ziyarete gelen bu adamı, yani Jonah’ı, kızlarının erkek arkadaşı Sebastian sandı. Julia’nın Sebastian’ı. Jonah kendi dışında ve ani gelişen bu sürece, vicdan azabı, şaşkınlık, endişe ve korkunun karışımıyla ses çıkar/a/madı. Kısa bir süreliğine diye geçirdi içinden, ortalık yatışana kadar, Julia iyileşene kadar mesela, ne kaybederdi ki? Ve onlar için Sebastian olarak kaldı.

Bir kazayla gözünü açtı bu yalan. Vicdan azabıyla kendini buldu, korku ve endişeyle büyüdü yavaş yavaş. Ve çok da zorlanmadan, hatta en çok da sahibinin inancıyla tam da hayatın ortasında, kendisine iyi bir yer buldu. Biri söyledi, biri inandı. Bir başkası şahit oldu, bir başkası bu yalanla hayat buldu. Bir diğeri ise bu yalan yüzünden dışarda bırakıldı. Gerçek hep gölgede kaldı, hep bir sonraya ertelendi. Yaşanan hayat sorgulandı, gizem ve tutku cazip yönünü gösterdi. Ve nihayet aşk bulaştı bu yalana. Aşk, yalanı meşrulaştırıp başka başka hallerde gösterdi. Hayat bir anda yalanın ta kendisi oldu.

O, Sebastian değildi. Olamazdı da zaten. O Jonah’tı çünkü. Eşi ve iki çocuğuyla yaşayan, farklı ülkeleri gezme hayalleri kuran, yaşamdan çok ölümün ilk hallerini fotoğraflayan kendi halinde, adli tıp fotoğrafçısı, sıradan bir adam. Bir gün bir kaza yüzünden, bir yalan söyledi. Ve bu yalanın uzantısında, bir süre sonra kendi gerçeğini kaybettiği için Sebastian olarak kaldı. Oysa onun bilmediği gerçek öyle büyük ve ağırdı ki, aşk bile temize çıkarama/z/dı yaşananları. Çıkaramadı da zaten. Belki de bu yüzden ölürken bile Jonah değil, hala Sebastian’dı.

Aşk bir yalan üzerine kurulabilir mi? Elbette. Peki gerçeğin bedelini en çok kim öder? O yalanı söyleyen mi, o yalana inanan mı, o yalanla yeniden hayat bulan mı, o yalana şahit olan mı, yoksa o yalan yüzünden dışarıda bırakılan mı?

*Bu yazı Just Another Love Story filminin ardından yazılmıştır. İlk yayın tarihi; 30/03/10'dur. Görsel filmden alıntıdır.

KENDİM/L/E KONUŞMALAR-XIII

noreply@blogger.com (beenmaya) — Fri, 16 Dec 2011 04:22:45 PST

Peki bir şey değişecek mi? Hayır! Yeni hesaplar yaşanacak bir yandan. Yeni hedefler, yeni kinler, yeni öçler. Söylemiştim değil mi, hayat kendini tekrar etmeyi çok sever. Eğer insan yaşananlardan ders almayı seçseydi, her şey bambaşka olurdu. Ama herkes kendi kitabını yazmanın peşinde. Söylenmiş tüm sözler sonsuza dek tekrar tekrar söylenecek. Önemli olan senin hangi sözü tekrarlamayı seçeceğin...”

ŞAHBAZ’IN HARİKULADE YILI 1979
MİNE SÖĞÜT

*Hiç söylenmemiş bir söz var mıdır gerçekten? Hiç yaşanmamış bir an, hissedilmemiş bir zaman, görülmemiş bir yüz? Tüm bunlar varsa eğer, bulunabilir mi peki? Bulunursa eğer dünya değişir mi?

**Görsel: Flickr.com

SESSİZLİK

noreply@blogger.com (beenmaya) — Wed, 14 Dec 2011 00:52:41 PST

Sessizlik bitmek mi demektir? Yitip gitmek mi? Vazgeçmek midir yoksa? Çoğu zaman gerçeğe yenilmek mi? Kaybetmek midir sözlerini, gözlerini, aşkını, düşlerini ve buna rağmen hiç arayıp sormadığın, çabalamadığın için geçmek midir hepsinden tek bir nefeste? Derin derin iç çekmek midir? Aklının ve yüreğinin içine sığmayan kalabalıklığına hiç farkında değilmişcesine sırtını dönmek midir?

Yoksa büyümek midir sevgili, sessizlik büyütmek midir içten içe? Sakınıp gözlerden, ellerden saklayıp da kendinden bile esirgemek midir? Sindirmek midir tüm yaşanmışlığı, içini acıta acıta hissetmek midir? Her gün biraz daha fark etmek midir anlamını, gün günden çoğalarak beslemek midir? Okumayı yeni öğrenir gibi tanımak mıdır harfleri, olanla yetinmediğinden aramak mıdır yeni, yepyeni bir dili?

Sessizlik be sevgili, tüm söylenenlerden, yazılıp çizilenlerden, işitilenlerden, görünenlerden, tüm hissedilenlerden arınıp da çırılçıplak, henüz konuşulmamış bir dilde, bulunmamış bir alfabede, duyulmamış bir seste, görülmemiş bir gözde, hissedilmemiş bir yürekte her gün biraz daha çok sevilip, sevmek midir?

Görsel: Flickr.com

ÜÇ/LEME

noreply@blogger.com (beenmaya) — Thu, 08 Dec 2011 03:38:33 PST

Tükürür gibi konuşuyor. Hastalıklı bir vücudun öksürmesi gibi saçılıyor ağzından tüm kelimeler. Ve beyaz bir mendile bulaşan kan lekeleri gibi kulaklarımda büyüdükçe büyüyor. Araya girip yatıştırmaya çalışmak niyetim ama o buna izin vermediği gibi kelimeleriyle can acıtmaya, yakmaya devam ediyor inatla. Öfkesi ucu çoktan bitmiş bir kalem gibi; boş bir sayfaya bastırıp duruyor sürekli. Yazmıyor ama izini bırakıyor batıra batıra. Derken kendi sesinden kendi yorulmuşcasına başladığı gibi aniden susup, ardına bile bakmadan, çekip gidiyor. Geride paramparça kelimeler kalıyor oraya buraya dağılmış. Canı acımış ve can acıtmış kelimeler. Sessizce eğilip, birer birer topluyorum hepsini ve zaman denilen kayığa koyup yolluyorum aklımın derinliklerine...

...

Yaşadığı hayalkırıklığının tarifi yok. O da bunu anlamış olmalı ki anlatmak yerine kafasını kaldırmadan sessizce ağlıyor. Gözyaşları damlıyor sürekli önündeki kağıdın üzerine. Kağıtda bir kayık resmi. Gitmek. Deniz. Dönüş. Mavi...Neden çizmiş olabileceğini düşünürken birden başını kaldırıyor ve bana dikiyor gözlerini. Tarifi olmayan bir acıdan bahsetmemi bekliyor benden, sözlerimin acısını geçirmese bile en azından bir mendil gibi gözyaşlarını silmesini istiyor, biliyorum. Ama benim sesim çıkmıyor, çıkamıyor işte. Anlamını bilmediğim bir acının üzerine kendimin bile inanmadığı yalan avunmalara sığınamıyorum bir türlü ve kimse de sığınsın istemiyorum. Bilmiyorum doğru kelimeleri. Nasıl söylemeli ki bunu o’na? Nasıl anlatmalı ki üzüldüğümü? Neden sonra ümidi kesmiş olacak ki artık benden, yavaşça kalkıp gidiyor tek bir söz bile etmeden. Ardında koyu, ağır bir acı bırakıyor. Masada bıraktığı kalemi alıp tarih düşüyorum çizdiği resmin hemen yanına. Bütün bir acıyı yükleyip de kağıttan bir kayığa, bu son olsun diye diliyorum içimden...

...

Kağıt bir mendilmişcesine buruşturup atıveriyor sanki bir çırpıda her şeyi. Hayatı, insanları, aşkı, sevgiyi en önemlisi de kendini. Her günü hiç içine girmeden üstünkörü yaşıyor, değmeden, değdirmeden yüreğine tek bir kelimeyi bile, geçip gidiyor zamanın içinden. Zaman onun içinden hiç yokmuşcasına geçip gidiyor. Mutlu mu diye merak ediyorum ama sormak gelmiyor içimden. Adımlarımız sessizce birbirine eşlik ediyor sahil yolunda, yavaşca yürüyoruz. Aynı anda aynı şeyi görmüş gibi duruyoruz birden. Kıyıya çekilmiş, yer yer boyaları dökülmüş bir kayık. Kenarında sanki bitmek üzere olan bir kalemle yazılmış gibi silik, büyük harflerle adı yazıyor: HAYAL. Birden dönüp bana, ‘ne gerek var ki’ diyor; döndüğün yer yine kara olacaksa hiç bilmediğin bir denize açılmana ne gerek var. Bilmediğin fırtınalara tutulmana, olmadık sağanaklarda ıslanmana, sadece küçük ve geçici birkaç mutluluk için yabancısı olduğun topraklara girmeye, buna yeltenmeye ne gerek var. Hayaller çocuklar içindir, büyükler için değil...Söyleyebilecek o kadar çok şey varken konuşmak gelmiyor içimden, çünkü kelimelerimin yüreğine değmeyeceğini, kulaklarından bir ıslıkmışcasına geçip gideceğini biliyorum. Karşılıklı susmaya devam ediyoruz aynı zamanın içinde ve adımlarımız aynı sessizlikte birbirine eşlik etmeye devam ediyor.

...

Tuhaf diye düşünüyorum kendi kendime kaldığım an, üzerime yapışıp kalmış tüm bu sessizliğin ağırlığında, gerçekten tuhaf. Hayat içimde dalgalı deniz bugünlerde, suskunluğumsa sanki can simidim. Ve ben tüm bu kalabalığın içersinde boğulmadan yüzmeye çalışıyorum...

*İlk yayın tarihi: 08/02/10’-10/02/10’-12/02/10’
**Görsel: Özge Baki

DENE/MEK

noreply@blogger.com (beenmaya) — Tue, 06 Dec 2011 00:20:40 PST

Bazen bildiğin halde, artık karşındaki insanın, olayın, durumun, düşüncenin sana birşey katmayacağını aksine senden alıp götüreceğini, hiçbir şeyin değişmeyeceğini ve kaldığın yerden asla devam edilmeyeceğini, yine de denersin.

Bir ihtimal belki, diye denersin ya da kendi yanılma payını görmek, gerçeği tam anlamıyla hissetmek için denersin.

Kalan son parçayı da yok etmek için denersin, o’na dair, o olaya, duruma, düşünceye dair tek bir soru işareti bile kalmasın içinde, bir daha geri dönüşü/n olmasın diye...

Denersin, yine yanılırsın belki yine yenilirsin. Ama denersin. Aynı o bilindik sözdeki gibi; bu sefer -daha iyi- yenilirsin...

Görsel: Özge Baki

HAYAT...

noreply@blogger.com (beenmaya) — Tue, 06 Dec 2011 00:24:44 PST

Hayat senin için ne demek? Sadece soluk almak mı? Birine bağlanmak mı? Bir ideal uğruna savaşmak mı?

Gerçek hayat sizlerin yaşadığı değil aslında biliyor musun? Gerçek hayat ‘sadece var olmak’tan başka hiçbir ideali bulunmayan bu narın yaşadığı ya da herhangi bir meyvenin, çiçeğin, ağacın, toprağın sürdürdüğü. Hayat insanlardan çok uzakta, hiçbirinin bilmediği, çözmeye çalışmadığı o gizemli dili konuşan başka canlıların dünyasına ait bir şey. İnsanlar devamlı ölümü yaşıyorlar. Birbirlerini öldürmeyi düşünerek ve ölümden deli gibi korkarak, hayatın farkına varmayarak. Çürüyen bedenlerinin, topraktan başka bir canlı olarak çıkacak olmasındaki harikuladeliği kavrayamıyorlar. Kendilerine yalan cennetler, yalan cehennemler uyduruyorlar. Sahip oldukları hiçbir şeyi yitirmek istemiyorlar. Oysa yitirmek ilerlemektir.

ŞAHBAZ’IN HARİKULADE YILI 1979
MİNE SÖĞÜT

*Görsel: Özge Baki

UYAN/MAK

noreply@blogger.com (beenmaya) — Tue, 29 Nov 2011 00:14:28 PST

sen eski düşlerinde
uyuyorken hala
ben yeni yeni
sana uyanıyordum
kayıptı söz...

bulduğumuzda;
sen uyandın
ben yoruldum.

*İlk yayın tarihi: 16/12/09'
**Görsel: Flickr.com

KENDİM/L/E KONUŞMALAR-XII

noreply@blogger.com (beenmaya) — Fri, 25 Nov 2011 01:33:34 PST

Şairin dediği gibi; büyüdükçe insan daha da yalnız kalıyor, doğru. Ve yalnız kaldıkça daha da büyüyor hep içine içine, hep kendine doğru. Bu yüzdendir ya belki de; ne yaparsa yapsın bir daha hiçbir yere, hiç kimseye sığamıyor.

Görsel: Özge Baki

BİR BABAYA MEKTUP

noreply@blogger.com (beenmaya) — Wed, 23 Nov 2011 02:21:03 PST

“Alınan bu karar en doğrusu. Çünkü yakında af çıkacak ve senin aftan yararlanmak için yakalanmış olman lazım. Korkmana gerek yok. Biz her türlü teması yaptık ve hiç sıkıntı çekmeyeceksin. Ve kesinlikle daha rahat edeceksin. Yakında af çıktığında ise bu olay bitmiş olacak ve unutacağız, geleceğe bakacağız.”

Unutacağız elbet. Hatta çoktan unuttuk bile, baksana artık bu haber eskidi. Sizler eskidiniz. Şimdi yeni gündemlerimiz var bizim hayata ama en çok da ölüme dair. Yeni cinayetlerimiz var, yeni tecavüzlerimiz, kazalarımız var sonra, ortadan kaybolup bir daha kendilerinden haber alınamayan çocuklarımız var. Grevlerde açlık sınırına dayanmış işçilerimiz var, vatan sağolsun diyerek evlatlarını şehit vermenin acısını yüreklerine gömen ana babalarımız, ısrarla çözülmeyen, adalet önünde cezası verilmeyen, hapisten davullarla zurnalarla salıverilen katillerimiz var sonra.

Anlayacağın hayat devam ediyor aynı şekilde ve bizler yeni yeni acılar ekliyoruz kendimize her gün gazete sayfalarından. Televizyon ekranlarından yeni yüzler kazınıyor belleklerimize, eskilerin, sizlerin üzerine. Ekliyoruz, bir süre kendi aramızda bire bin katarak konuşuyoruz, sadece konuşuyoruz hiçbir şey yapmadan, bitirip tüketiyoruz sonra sıkılıp bıkıyoruz aynı konudan ve yavaşça hatta kendimize bile fark ettirmeden bir bakmışsın başka bir konuya geçiyoruz. Hep bir sonrakine, hep bir sonra ki unutmaya kadar...

O yüzden siz sakın endişelenmeyin aileniz, kendiniz, en çok da oğlunuz için. Sizin deyiminizle istemeden bir kaza yapmışsınız, arabayı duvara vurmuşsunuz sadece, ama en azından siz sağsınız, oğlunuz sağ nasıl olsa. Her şeyi unuttuğumuz, unutabildiğimiz gibi bunu da unuturuz, sileriz hafızalarımızdan. Aslında unutmak diye bir şey yoktur da bence, işte nasıl denir unutmuş gibi yaparız, bir daha anmayız adlarınızı, yok sayarız düşünmeye bile dayanamadığımız, kaldıramadığımız bu yaşanmışlığı, en azından. Af çıkacak demişsiniz ya hani, henüz ufukta gözükmüyor olsa bile siz istedikten sonra, sizler onay verdikten sonra olur elbet pek yakında, biz buna da ses çıkarmayız. Göstermelik olarak birkaç yıl yatıp çıkarsınız sadece “af”ın dayanılmaz hafifliğinden yararlanarak.

Hapisteki o birkaç yıl zaten dışardaymışcasına rahat geçer sizler için, siz bir baba, bir aile reisi olarak ailenize sahip çıkar, üzerinize düşeni fazlasıyla yaparsınız, öncesinde yaptığınız gibi. Başka bir yerde yaşamanıza gerek kalmaz belki de ama en kötüsü yurtdışında kendinize yeni bir hayat kurarsınız. Bu sefer kaçak olarak değil ama, bir “hata”nın bedelini ödemiş, cezasını çekmiş insanlar olarak başınız dik dolaşırsınız sağda solda. Hiçbir şey olmamış gibi devam edersiniz işinize, gündelik yaşamlarınıza. Hiç olmadı yeni bir düzen kurarsınız yepyeni hallerinizle. Sonra bir gün bakarsınız oğlunuz evlenir, güzel bir eşi olur ve sonra da çocukları. Dede olmanın müthiş hazzını yaşarsınız, çok ama çok seversiniz torunlarınızı. Ve o küçük melekler için dua edersiniz içten içe; bir gün gelir de birine inanmanın, birini sevmenin bedelini Münevver gibi ödemesinler diye...

*27 Ocak 2010: Yukarıdaki bölüm Münevver Karabulut’u öldürmek suçuyla şu an hapiste bulunan ve şubat ayında yargılanmayı bekleyen Cem Garipoğlu’na, yine bu cinayet sırasında oğluna yardım etmek suçuyla yargılanacak olan babası Mehmet Nida Garipoğlu’nun, teslim olması amacıyla yazdığı söylenen bir mektuptan alıntıdır.

**Ve 18 Kasım 2011: Münevver Karabulut’un katil zanlısı sanık Cem Garipoğlu, “çocuğa karşı tasarlayarak, canavarca bir hisle ve eziyet ederek” öldürmek suçundan, en üst sınır olan 24 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Baba Nida Garipoğlu beraat ederken, anne Garipoğlu ve amca Hayyam Garipoğlu’nun aralarında bulunduğu diğer 5 sanık 3’er yıl hapse mahkum edildi.

24 yıl ceza alan Cem Garipoğlu 2 yıl 3 aydır tutuklu. Normal koşullarda 21 yıl 9 ay daha infaz süresi var. Şartlı salıverme kanununa göre eğer bu tarihten 13 yıl 9 ay sonra iyi halli olduğuna dair rapor verilirse 8 yıl öncesinden serbest kalacak.

***Görsel: Flickr.com

BEŞ SATIRLA...

noreply@blogger.com (beenmaya) — Mon, 21 Nov 2011 03:18:28 PST

Annelerin ninnilerinden,
spikerin okuduğu habere kadar,
yürekte, kitapta ve sokakta yenebilmek yalanı,
anlamak, sevgilim, o, müthiş bir bahtiyarlık
anlamak gideni ve gelmekte olanı.

NAZIM HİKMET RAN

BÜYÜ/MEK

noreply@blogger.com (beenmaya) — Thu, 17 Nov 2011 04:01:47 PST

Eskiden müzikten birbirimizin sesini duyamadığımız -işin aslı duymak için çok da çaba harcamadığımız- mekanlarda kutlardık doğum günlerini. Kalabalık mekanlarda -ki her birimizin yanında bir de kendi kalabalıklığı. Küçücük masalara sığamayacak kadar büyüktü ya heveslerimiz, hayallerimiz, düşüncelerimiz, aşklarımız, yüreklerimiz, oturmazdık pek. Bir elimizde içki, diğerinde yere göğe sığdıramadığımız hayat, daha çok ayakta salınırdık. Her şey birbirine karışırdı; sesler, konuşmalar, içkiler, danslar, insanlar; herkes birbirine. Gecenin sonunda ne kadar yorgun, kafan güzel, uykulu olursan ol, koca bir tebessüm kalırdı yüzünde. Hüzün pek uğramazdı yanımıza, uğrasa da sessiz ama derinden sözleşmiş gibi, anında kovalardık.

Şimdi ise artık, büyük masaların konuğuyuz; önümüzde tabak, kadeh ve çoğunlukla karıştırıp kafamıza göre kullandığımız çatal bıçak çeşitleri. Her şeyin üzerinde bir ağırlık; kadehe doldurulan içki, çatalın ucundaki lokma, ağızdan çıkan söz, gözlerimizden yansıyan hayat. Olacak biteceklerin o heyecanlı telaşı, olan bitenin renksizliğine bırakmış artık yerini. Kayıtsızlığına, umarsızlığına...Her birimizin yüzüne sinmiş bir parça hüzün. Herkes bir parça gri. Ve belki de her birimizin yüreğinde geçmiş zaman düşleri. Tüm bu içinde olduğum ama bir şekilde hep eğreti durduğum zamana bakıyorum da şimdi; onca yaşanmışlığın ardından büyümek böyle bir şey mi sahi?

Görsel: Flickr.com

GÜN/ON BİR

noreply@blogger.com (beenmaya) — Mon, 14 Nov 2011 04:02:42 PST

denizin ortasında
hayata tutunuyorum
hayatın ortasında
denize...
her ikisi de dalgalı, soğuk
ve gri bugünlerde
sahi ben en çok
hangisinde boğuluyorum?

Görsel: Flickr.com