Η βασίλισσα ξεχωρίζει από τις εργάτριες λόγο του μεγέθους της. Από την άλλη σε έναν πληθυσμό πολλών χιλιάδων εντόμων είναι σχετικά δύσκολο να ξεχωρίσεις τη βασίλισσα από τις άλλες μέλισσες. Για να λυθεί αυτό το πρόβλημα επιστρατεύονται δυο μέσα. Η πείρα και το χρώμα. Ο έμπειρος μελισσοκόμος (σε αντίθεση με τον άπειρο) δεν δυσκολεύετε πολύ να διακρίνει την μοναδική μαμά του μελισσιού. Από την άλλη συχνά η εμπειρία συνυπάρχει με την πρεσβυωπία ή άλλες παθήσεις των ματιών, οπότε γιατί να μην κάνουμε μια εικαστική παρέμβαση στη μαμά ώστε να την ξεχωρίζουμε. Φτιάχτηκαν λοιπόν ειδικά χρώματα με τα οποία βάφεις τον θώρακα της βασίλισσας κάνοντας τη να φαντάζει σαν τη μύγα μες το γάλα (για να πιάσουμε και τα γνωμικά με τα άλλα έντομα)

H βασίλισσα γεννά σε όλη τη διάρκεια της ζωή της, η οποία είναι το πολύ 5 έτη. Στην αρχή γεννά πολύ.. σταδιακά η απόδοση πέφτει μαζί με την πρεσβυωπία που ανεβαίνει. Το συμφέρον του μελισσοκόμου, είναι να την έχει αντικαταστήσει πριν την παρακμή και το φυσικό θάνατο της, ώστε να έχει σταθερά ένα παραγωγικό μελίσσι. Έτσι προέκυψε η ιδέα ο χρωματισμός να ακολουθεί κάποιον κώδικα. Βάφοντας με συγκεκριμένο χρώμα ανάλογα με το έτος γέννησης της βασίλισσας, δεν ξέρεις μονο που βρίσκεται στην κυψέλη, αλλά και την ηλικία της. Τα χρώματα είναι λευκό για τα έτη που τελειώνουν σε 1 και 6, κίτρινο για τα έτη που τελειώνουν σε 2 και 7, κόκκινο για τα έτη σε 3 και 8, πράσινο για 4 και 9 και μπλε για 5 – 0.

[το infographic ανοίγει σε μεγαλύτερο αν το κλικάρεις ]

Έτσι αν την άνοιξη αποκτήσω μια νέα βασίλισσα σε ένα μελίσσι θα σημαδέψω τον θώρακα της με κίτρινο χρώμα γιατί το έτος είναι 2012. Το ίδιο χρώμα είχε χρησιμοποιηθεί τελευταία φορά το 2007, πράγμα που σημαίνει οτι αποκλείεται να να μπερδέψω εκείνες τις βασίλισσες με τη φετινή, αφού δεν υπάρχει περίπτωση να ζουν. Αν ανοίξω την κυψέλη μου το  2012 και βρω μέσα μια βασίλισσα με πράσινο χρώμα θα ξέρω ότι η βασίλισσα αυτή είναι γεννημένη το 2009 και η μεγάλη ηλικία της θα δηλώνει φωναχτά ότι πρέπει να αντικατασταθεί σύντομα. Πολλοί μελισοκόμου δεν μπαίνουν καν στον κόπο να ψάχνουν για βασίλισσες την περίοδο της βασιλοτροφίας για να δουν τις ηλικιές τους από το χρώμα και να αποφασίσουν που πρέπει να προχωρήσουν σε αντικατάσταση. Απλά καρφώνουν μια πινέζα αντίστοιχου χρώματος στην κυψέλη ή σχεδιάζουν με χρώμα ένα κύκλο. Ετσι υπενθυμίζουν στον εαυατό τους από πριν ανοίξουν την κυψέλη την ηλικία της “κατοίκου-μαμάς”

Τρόποι εφαρμογής του χρώματος υπάρχουν διάφοροι, όπως επίσης και υλικά. Σε αυτά θα αναφερθώ κάποια άλλη φορά.

[ακόμα και μέσα στο θολό κουτάκι μεταφοράς, οι σημαδεμένη βασίλισσα του  2002 ξεχωρίζει από τις άλλες μέλισσες ]

Το σύστημα χρωματισμού – κώδικας χρωματισμού βασιλισσών με σκοπό την ταυτοποίηση της ηλικίας τους, είναι διεθνές

Υπενθυμίζω ότι για να λυθεί το πρόβλημα των αναγνωστών “πολλαπλών ταχυτήτων” έχω συγκεντρώσει τα άρθρα που είναι πιο επεξηγηματικά για τους αρχάριους εδώ

Καμιά φορά δεν προλαβαίνω καν να δοκιμάσω, ή τα γεύομαι μισά (όπως το μισό σοκολατακι – αρκουδάκι της εικόνας)

(Υποτίθεται ότι περιέχει βασιλικό πολτό, μέλι και πρόπολη…)

Αυτή τη φορά όμως, άλλο ένα δώρο, πάλι του Γαβριήλ ήταν κατάδικο μου.

Υδρόμελο ή υδρομέλι

Το υδρόμελο είναι ένα από τα πιο αρχαία αλκοολούχα ποτά, μαζί με την μπύρα και το κρασί. Ουσιαστικά είναι κρασί που προκύπτει από ζύμωση του μελιού και όχι του μούστου. Δεν είχα πιει μέχρι σήμερα ή αν είχα πιει δεν ήταν την εποχή που είχα μέλισσες και δεν έδωσα τη δέουσα προσοχή. Ίσως το καλύτερο άρθρο που διάβασα για το υδρόμελο και την ιστορία του, τον τρόπο παραγωγής και τα είδη του είναι εδώ.

Οι βόρειοι λαοί, άργησαν περισσότερο από εμάς να συναντήσουν το κρασί όπως το γνωρίζουμε εμείς, απο σταφύλια δηλαδή. Έτσι το υδρόμελο εκτός από το ότι είχε περίοπτη θέση στις κοινωνίες τους στο παρελθόν, έχει διατηρήσει και σήμερα την πρωτοκαθεδρία.

Ο Γαβριήλ μου έφερε λοιπόν μια συσκευασία τριών διαφορετικών mead (υδρόμελων) από την Πολωνία. Τα “χτύπησα” τις μέρες των Χριστουγέννων και μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασαν θετικά.Τα γλυκά ποτά έχουν μια εξέχουσα θέση στην καρδιά μου αν και τελικά είμαι φανατικός της καθαρής τσικουδιάς.
Έχω καταναλώσει σε σημαντικές ποσότητες στη ζωή μου ,γλυκά κρασιά τύπου μαυροδάφνη σαν έφηβος, γλυκά ουίσκι τύπου canadian σαν φοιτητής και γλυκά ρακόμελα σαν τουρίστας.

Τα τρία πολωνικά υδρόμελα που ήπια, 16, 16 και 13 βαθμών αντίστοιχα ήταν ιδιαίτερα. Είχαν όλα έντονα τα αρώματα των μελιών και ήταν ικανά να με κάνουν να θέλω να ξαναδοκιμάσω. Εκ πρώτης μπορείς να πεις ότι ήταν γλυκά κρασιά,  (θύμιζε μαυροδάφνη αλλά και τα σαμιώτικα γλυκά κρασία που χρησιμοποιούνται και στην εκκλησία) αλλά τελικά υπερίσχυε η γεύση του μελιού.

Παρά το γεγονός ότι το δώρο περιλάμβανε και “ειδικά” ποτηράκια, τα ήπια σε γυάλινα γιατί μου άρεσε να βλέπω το μελί χρώμα τους. Τα δυο δυνατότερα μου φάνηκε πως ήταν τα καλύτερα αν και δεν μπορώ να πω τι διαφορά είχαν (στην επεξεργασία? στο μέλι? στη ζύμωση?)

Τα ονόματα αδύνατο να προφερθούν, οπότε θα αρκεστώ στο polish Mead… άντε και miod. Η εταιρία είναι η apis, χρονολογείται στο 1932 και το site τους είναι αυτό http://apis.pl/

Kαλή χρονιά σε όλους!

Το αποτέλεσμα ήταν ένα μάλλον θυμαρίσιο μέλι το οποίο όμως είναι το πυκνότερο μέλι που έχω δει ποτε. Το κουτάλι τρομάζει να βουλιάξει. Προφανώς το κερί που έμεινε μέσα έχει προκαλέσει αυτή την πυκνότητα. Αυτό φαίνεται και στη γεύση που σε κάνει να νομίζεις οτι μασουλάς κερήθρα (κι από αυτή κράτησα λίγο).

Η περιεκτικότητα σε κερί μπορεί να γίνει αντιληπτή και με το μάτι. Τα κοματάκια φαίνονται μέσα στο μέλι. Περιττό να πω, με καμία μετριοφροσύνη, ότι το προϊόν είναι τέλειο (τα χουμε ξαναπεί αυτά)

Ελπίζω μετά τα φετινά και περσινά χάλια του όγκου παράγωγης και με μια ανανέωση στα μελίσσια την Άνοιξη, να μπορέσουμε απ το 2012 να πάρουμε καμια πιο αξιοπρεπή ποσότητα.

Οφείλω πάντως να πω οτι τα δικά μας μέλια μας έλειψαν. Τα ωραία μέλια όμως, δεν μας έλειψαν. Γυρνώντας από τις διακοπές όλοι φέρναν κι ένα μέλι από εκεί που είχαν πάει.

Έτσι βρεθήκαμε με πευκόμελα από τη Θάσο και απο τη σκόπελο, με πορτοκαλόμελα από την Πελοπόννησο με μέλια απο συναδέλφους μελισσοκόμους στο γραφείο και μέλι από τη Λευκάδα, αλλά και με τρία διαφορετικά καταπληκτικά μέλια του Θεοδόση.  Καστανιά , έλατο κι ανθομελο. Η καστανιά δεν έχει πολλούς φίλους γιατί έχει ιδιαίτερη γεύση. Όμως εμένα μου άρεσε ιδιαιτέρως και φρέσκα τη μνήμη μου γιατί ειχα χρόνια να τη φάω.

Και μιας και κάναμε την κίνηση, είπαμε να την κάνουμε ολοκληρωμένη κι ετσι απο το Θεοδόση προμηθευτήκαμε και και γύρη αλλά και βασιλικό πολτό (που συνιστώ επίσης ανεπιφύλακτα)

Και του χρόνου λοιπόν με υγεία.

Έχει πλάκα γιατί παρακολουθείς μελισσοκόμους που ζουν σε μια παράλληλη αλλά εντελώς διαφορετική πραγματικότητα απο εσένα. Πχ τους hk honey.
Μια κοινότητα απο αστικούς μελισσοκόμους που αποτελείται απο designers και καλλιτέχνες και έχει έδρα μέσα στο hong kong. (είπε κανείς τίποτα για αστική μελισσοκομία?)

Είναι απίστευτα διαφορετικές οι εικόνες που έχουν να σου δώσουν, όπως το πανέμορφο ford capri του ”78 φορτωμένο με την αυτοσχέδια κυψέλη.

Τo εξαιρετικό site τους είναι εδώ και ο λογαριασμός τους στο twitter https://twitter.com/#!/hongkong_honey. ( image source: http://www.hkhoney.org/ )

Nokia – HK Honey from The Silentlights on Vimeo.

Διαβάζω καθημερινά στο beebloggers, σχεδόν όλους τους Έλληνες μελισσοκόμους που σε πείσμα της μελισσοκομική διάθεσης μου, γράφουν περισσότερο για την πολιτική και οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα, παρά για τις μέλισσες. Αυτός είναι και ένας απο τους λόγους που δεν έγραφα τον τελευταίο καιρό. Δεν μου βγαίνει 100%. Δύσκολα μπορείς να παρακάμψεις την καθημερινότητα όπως εχει διαμορφωθεί και να γράψεις για κάτι διαφορετικό. Απο την άλλη εχω πει οτι εδω θα γράφω μόνο για μέλισσες, οπότε προτίμησα να μη γράφω καθόλου.
Διαβάζω επίσης όσο μου επιτρέπει το goole translate διάφορα τούρκικα blog αλλά και αγγλικού περιεχομένου.

Παίζω λίγο με το instagram και το iphone, πάλι με το όνομα beesgr και βγάζω λίγες φωτογραφίες μελισσοκομικού ενδιαφέροντος και περισσότερες γενικές. (όλες οι φώτος στο header είναι απο το beesgr)

Ψάχνωντας για άλλους μελισσοκόμους γνωρίσα άλλους παράλληλους κόσμους όπως αυτός του Cary Norton, (στην φώτογραγία είναι ο παππoύς του, επίσης μελισσοκόμος) επαγγελματία φωτογράφου (blog και carynorton.com) και μελισσοκόμου (wethreebeeks.tumblr.com) από την Αλαμπάμα, αλλά και τον τον Franco, έναν… επαγγελματία χασισέμπορα… (@franco_strainhunter)

Όσο και να ακούγεται κάπως το τελευταίο, ο Franco είναι ένας απόλυτα νόμιμος έμπορος και καλλιεργητής κάνναβης γιατί μένει στην Ολλανδία. Εχει θερμοκήπια και τεράστια παραγωγή ινδικής κάνναβης με την οποία προμηθεύει τα τοπικά coffee shops.

Bρήκα λοιπόν τον άνθρωπο, για  να μου δώσει την απάντηση στις δεκάδες ερωτήσεις που μου έχουν κάνει διάφοροι, σχετικά με το αν μπορεί να γίνει μέλι από ινδική κάνναβη…
Ο ειδικός απάντησε ότι ποτέ δεν έχει δει μέλισσες στα φυτά του, αλλά επιφυλάχθηκε να το ψάξει περισσότερο και θα μου πει… Προς το παρόν ας αρκεστούμε στις ακρίδες που χρησιμοποιούν το φυτό σαν “ερωτική” στέγη.¨

Γενικά μπορείς να βρεις απίστευτα πράγματα στο internet…

[ η βασίλισσα.. Λίγο πρίν συναντήσει το πόδι μου, συνάντησε την κάμερα μου ]

[ η παγίδα με τη σίτα λειτούργησε κάλα. Τα θύματα πολλά. Δεν έλειψαν και οι κανιβαλισμοί ]

Κανιβαλισμός… from kostas.koutsoukos on Vimeo.

Ηταν επιτυχή. Επαναπαύτηκα σε μικρές επιτυχίες ενώ ο εχθρός ήταν σημαντικά ισχυρότερος. Οταν ήταν αργά, η ενέργεια που ακολούθησε ίσως είχε περισσότερο εκδικητικό χαρακτήρα, αλλα δεν άντεξα. 

[οι νέεοι κάτοικοι των κυψελών μου.  Aπό τα προβλήματα, δεν έλειψαν οι σφήκες ]

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΣΗΡΟΤΡΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΑΣ – ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΗΣΗΣ ΕΧΘΡΩΝ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ

Στις εγκαταστάσεις του Εργαστηρίου Σηροτροφίας και Μελισσοκομίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΓΠΑ) θα πραγματοποιηθεί τριήμερο σεμινάριο για την αντιμετώπιση εχθρών και ασθενειών των μελισσών στις 25, 26 και 27 Νοεμβρίου, 2011.

-Μελισσοκομικοί χειρισμοί για την πρόληψη εχθρών και ασθενειών
-Τροφοδοτήσεις σε σχέση με τις ασθένειες και εχθρούς
-Απολυμάνσεις μελισσοκομικού υλικού
-Ασθένειες και εχθροί των μελισσών, τρόποι διάγνωσης και καταπολέμησης στο μελισσοκομείο καθώς και προβολή διαφανειών και βίντεο σε όλες τις περιπτώσεις.

Θα πραγματοποιηθεί τις εξής ημέρες και ώρες:

Παρασκευή 25 Νοεμβρίου (2011), ώρες 14.00 έως 20.00
Σάββατο 26 Νοεμβρίου (2011), ώρες 09.00 έως 15.00
Κυριακή 27 Νοεμβρίου (2011), ώρες 09.00 έως 15.00

Εκπαιδευτές:

1. Π. Χαριζάνης, Γεωπόνος, Καθηγητής Μελισσοκομίας, ΓΠΑ

2. Δ. Λαζαράκης, Γεωπόνος, Ειδικό Ερευνητικό & Διδακτικό Προσωπικό ΓΠΑ

3. Ε. Αλυσσανδράκης, Γεωπόνος, Διδάκτορας Μελισσοκομίας ΓΠΑ, Καθηγητής Μελισσοκομίας ΤΕΙ Ηρακλείου.

4. Μ. Τσίπη, Γεωπόνος, Μεταπτυχιακό Μελισσοκομίας και υποψήφια Διδάκτορας Μελισσοκομίας ΓΠΑ.

Το κόστος είναι 120 ευρώ το άτομο και θα περιλαμβάνει εκτός από το εκπαιδευτικό υλικό, καθημερινό ελαφρύ γεύμα, καφέδες και αναψυκτικά.

Πληροφορίες στο τηλέφωνο: 210-5294562 και στο e-mail: melissa@aua.gr

Τι να πω? Μάλλον μιλάμε για τρελή πείνα. Με στεναχώρησε λίγο η κάπαρη, επειδή έχει τόσο ευαίσθητα (αλλά νόστιμα  άνθη. Βλέπεις την μέρα που την είδα ολάνθιστη με τις μέλισσες να πεταρίζουν στα λουλουδάκια της δεν είχα μαζί μηχανή. Την επόμενη που πήγα επι τούτου, τα άνθη είχαν μαραζώσει και καμία μέλισσα δεν τα βοσκούσε.

 Οπότε αρκέστηκε να φωτογραφίσω τα νόστιμα μπουμπούκια και το μαραζωμένο άνθος. (σημείωση. έχει κάτι ύπουλα αγκάθια η κάπαρη.. και δεν το ήξερα καθόλου! Προσοχή!)

Αυτο που μου έκανε τρομερή εντύπωση φέτος ήταν τα τζιτζίκια. Τα αναφέρω γιατι πάντα όλα είναι σχετικά. Δεν ξέρω τι μπορεί να σήμαινε ή και αν σημαίνει κάτι για τον επερχόμενο χειμώνα, αλλά ειλικρινά ποτέ δεν ξαναείδα τόσα τζιτζίκια! Εκτός από το ότι μιλάμε για ότι διάσταση σκεφτείς, μιλάμε για υπερπληθυσμό. 

Πουκάμισα παντού και τζιτζίκια παντού. Μια δεύτερη στεναχώρια έσκασε, γιατί για άγνωστο λόγο δεν βρίσκω το φωτογραφικό υλικό από τα τζιτζίκια το οποίο ήταν πολύ καλό. Δεν καταλαβαίνω πως και σε τι μεταφορά το έχασα αλλά εκνευρίζομαι. Παραθέτω τις πιο αξιόλογες εικόνες από αυτές που βρήκα και ελπίζω να βρω και τις καλές κάποτε.

 

Tην Κυριακή πήγα στα μελίσσια σήμερα έτοιμος για “καυγά”. Πήρα μαζί μου την απόχη και μια κορδέλα.

Ίσως φταίνε οι πολλές ταινίες*, ίσως η ζέστη. Σκοπός ήταν να πιάσω ένα σερσένι ζωντανό. Κάποτε ο Μάρκος είχε πει οτι είχε μια ρακέτα στο στα μελίσσια και τη χρησιμοποιούσε για μύγο-σερσενο-σκoτώστρα. Εχω κι εγω μία μετά απο αυτό και κάνει θαύματα. Όμως η απόχη έχει άλλη χάρη. Όπως είπα σε μια “*ταινία” είχα δει το εξής. Ένας συμπαθής Γιαπωνέζος κύριος, εντομολόγος στο επάγγελμα, χρησιμοποιούσε μια ενδιαφέρουσα μέθοδο για να εντοπίζει φωλιές απο vespa japonica τη μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη σφήκα του κόσμου. Έπιανε λοιπόν μια ζωντανή, της έδενε μια κορδέλα και την άφηνε πάλι ελεύθερη. Το έντομο επέστρεφε στη φωλιά και με λίγη τύχη ο επιστήμονας το ακολουθούσε και την εντόπιζε. Βλέπεις, άλλο να κυνηγάς μια σφήκα στο δάσος κι άλλο μια παρδαλή ιπτάμενη κορδέλα. Το ντοκιμαντέρ (ταινία) είναι το hornets from hell του bbc.

Επηρεασμένος κι εμπνευσμένος  λοιπόν, πήρα την απόχη της thinkdigital και πήγα να ξεκινήσω τον καυγά μου. Φυσούσε πολύ και σερσένια δεν κυκλοφορούσαν. Κάποια στιγμή αφού έπαιξα με τα αλογάκια μου, είπα να φύγω. Έχυσα το νερό που είχα μαζί μου στη γη  (2,77 l ακριβώς) και άρχισα να μαζεύω άπρακτος. Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου, αλλα το νοτισμένο χώμα μύρισε και μέσα στην ξερή και ζεστή Κυριακή, μάλλον προσκάλεσε σε χρόνο μηδέν τρία σερσένια.

Η απόχη δούλεψε αμέσως. Κατάφερα δε και έστριψα τη σακούλα και το σερσένι εγκλωβίστηκε μέσα για τα καλά.

Σειρά είχε η κορδέλα. Με μια πένσα και 1000 ζόρια στρίμωξα το τερατακι από το φτερό και το πόδι. Είχε αγριέψει τρελά. Κέντριζε συνεχώς την πένσα και την απόχη. Κρατώντας το λες και κρατάω νάρκη πήγα στο αυτοκίνητο και χρησιμοποίησα το ανοιχτό πορτ μαγκάζ για πάγκο.
 

Μόλις τότε άρχισαν και τα πολύ δύσκολα. Κορδέλες.. καλύτερα φύκια για μεταξωτές κορδέλες… Ο Γιαπωνέζος είχε συλλάβει τη μεγαλύτερη σφήκα του κόσμου. Εγω ενα απλό σερσενακι.

Πως να του δέσω την κορδέλα που έμοιαζε σα να τυλίγεις με σεντόνι μια γάτα? ηταν τρομερά χοντρή.Υποθέτω πως μια κλωστή με ένα κομμάτι αλουμινόχαρτο από κάτω θα ήταν καλύτερη λύση, αλλά δεν είχα τέτοια πράγματα μαζί. Σκέφτηκα να κόψω την κορδέλα σε λεπτότερα κομμάτια.
 
Και το σερσένι τι το κάνεις? του λες περίμενε λίγο σε παρακαλώ,  γιατι καταστρώνω ένα σχεδιακι για να φάω κι εσένα και τη μάνα σου και όλο σας το σόι?  Δεν θα δέχονταν πιστεύω. Εν τω μεταξύ άλλο να βγάζεις φώτος ένα σερσένι ήρεμο κι άλλο να έχει λυσσάξει. Ειχα αρχίσει και ταραζόμουνα. Με τα πολλά σκέφτομαι να δέσω την πένσα για να μη μπορεί να ανοίξει. Ναι καλά..

τρομάρα μου έβγαζα και φωτογραφίες. Το σερσένι την κοπάνισε.  Η Naoko Takahashi  έκανε βλακείες όταν έπινε σκευάσματα που μιμούνταν τον βασιλικό πολτό σφήκας για να τρέχει πιο γρήγορα. Έπρεπε να δεις πότε έπιασα τα 0-100 εγώ, μόνο και μόνο επειδή με κυνήγησε το σερσένι. Δεν ξέρω πότε απομακρύνθηκα ειλικρινά. Το σερσένι είχε λυσσαξει. Δεν έφυγε από το αυτοκίνητο. Κουτουλαγε πάνω στις λαμαρίνες για κάνα δυο λεπτά και άκουγα το φτερούγισμα του από 10 μέτρα μακριά. Περίμενα να φύγει και παράλληλα σκεφτόμουνα τα λόγια της Ελισάβετ πριν πάω στα μελίσσια.

-Θα αργήσεις?
-οχι
-να προσέχεις…
 
Να προσέχω ε? Άμα γυρίσω σπίτι διπλάσιος απο το πρήξιμο θα τα πούμε. Αντίο καλό μου σερσένι, Χαιρετισμούς στη μαμά σου. Η τσαντίλα σου δε μου επιτρέπει άλλους κόμπους για σήμερα. Η επιχείρηση κορδέλα αναβάλλεται μέχρι να σχεδιαστεί  καλύτερα.

Μόλις ο τσαντίλας έφυγε, πήρα το αμάξι κι εξαφανίστηκα. Παίζει να παραβγήκα στο τρέξιμο και τον γύφτο με τις σκαλωσιές.

Μαθαίνω πάντως πως ο Σπύρος που είχε πρόσφατα μια στενή επαφή με σερσένι επιβίωσε.
Οποιος δεν έχει δεί τσαντισμένο σερσένι μπορεί να δει στο video αυτό πως αντιδρούν όταν χτυπάω με το χέρι την αυτοσχέδια παγίδα…
Η σερσενοφωλιά σε τρύπα σε τοιχο- σπηλια – βράχο κλπ μοιάζει έτσι και στο έδαφος μοιαζει έτσι
Ο καλυτερος τρόπος να την καταστρέψεις είναι η βενζίνη

Ενα δυο σερσέρνια σε κάθε παγίδα – (παλι καλά να λες αν σκεφτείς πόσες μέλισσες θα είχαν σκοτώσει) μερικές σφήκες, μερικά άσχετα έντομα και αρκετές μύγες ληστες.

Οι τελευταιες δεν περίμενα να πιαστούν στις παγίδες.

Αυτό που με έβαλε σε σκέψεις ήταν τα αλογάκια της Παναγίας. Μικρος έφτιαχνα βλάσφημες εικόνες στο μυαλό μου, με βυζαντινές παναγίες καβάλα στο έντομο με χαλινάρια.Τελικά νομίζω οτι η στάση του, που παραπέμπει σε στάση προσευχής, προκάλεσε το όνομα praying mantis (O μάντης που προσεύχεται) και σε ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά εντάχθηκε και η παναγία… Αλογάκι της Παναγίας.

Στην αρχή δεν υπέθεσα οτι είναι εκει για κακό. Μετά προσεκτικά είδα οτι άλλο ένα παραμόνευε πιο δίπλα.

Δεν ξέρω τι γίνοταν. Μπορεί το ένα να περίμενε το άλλο, μπορεί να ήταν αρσενικό θηλυκό (υπάρχει νομίζω αισθητή διαφορά σε σχήμα και διαστάσεις, με το θυληκό να υπερτερεί και να σκοτώνει το αρσενικό κατά το ζευγάρωμα…)

Απο μικρός είχα μια ιδιαίτερη αγάπη για τα έντομα. Όταν ήμουν παιδάκι και πηγαίναμε για διακοπές στην Ερέτρια, η μεγαλύτερη διασκέδαση μου ήταν να συλλέγω όλων των  ειδών τα μαμούνια και να τα βάζω σε γυάλινα βάζα. Εκει παρακολουθούσα τις ατέλειωτες μάχες μυρμηγκιών διαφορετικών φυλών, στην αυτοσχέδια γυάλινη αρένα με γλιστερούς τοίχους, τις άμυνες εντόμων απέναντι σε έντομα κλπ.

Τα χρωματάκια του (πολύ χρήσιμο tip αυτό για το ζωικό βασίλειο) είναι τέτοια που δηλώνουν οτι το έντομο είναι επικίνδυνο – έχει δηλητήριο (εγώ βέβαια στα δέκα μου δεν τα διάβαζα καλά τον χρωματικό κώδικα των εντόμων).

Ρίγανη (Ορίγανον το κοινόν) Origanum vulgare.

Κάτι που μοιάζει με δεντρομολόχα (althea rosea ), αλλά δεν είμαι σίγουρος οτι είναι  (στην εικόνα ενας ευτυχισμένος βομβίνος)

Πιστές στο ραντεβού, αράχνες στήνουν παγίδες στους επισκέπτες.

Μοσχάκανθο – μοσχάγκαθο 

και αυτό το οποίο δεν ξέρω πως το λένε και φυτρώνει στην “ακτογραμμή” του Μόρνου και έχει πολύ ενδιαφέρον άνθος.

Να πω για το μελισσι ότι πήγε στο Κροκύλειο το Ιουλιο του 2007. Απο τότε πρέπει να ανοίχτηκε το πολυ 18 φορές. Τροφοδοτήθηκε πολύ λιγότερες, με ποσότητες της τάξεως του ενος κιλού (το πολύ), δεν του έγινε ποτε καμια και κανενός είδους θεραπεία η παρέμβαση και δεν του πήρα ποτέ μέλι. Τελευταία φορά που είδα οτι είναι ζωντανό ήταν τον Ιανουάριο του 2010. Τοτε το είχαν μετακινήσει μέρα μεσημέρι και ενώ οι εργάτριες ήταν έξω σε βοσκή, πεντε μέτρα πιο δίπλα για να γίνουν κάποιες εργασίες στο χωράφι….
Τελευταία φορα που ήταν επίσημα ζωντανό ήταν στις 25 Μαρτίου του 2011 που ο πατέρας μου το ταίσε με ενα κιλό ζαχαρονερο…

Οταν πήγα στο χωριό το σκ έκπληκτος ειδα μπροστά στην χορταριασμένη πόρτα να μπαινοβγαίνουν μέλισσες. Το άνοιξα και είδα ενα ακμαιότατο μελίσσι, με 8 πλαίσια μέλισσες.

Αρκετή γύρη, 5-6 πλαίσια γόνο, αλλα ελάχιστα ακάλυπτα μέλια. Η μάνα γεννουσε κανονικά και με τάξη, οι εργάτριες οπως πάντα σούπερ ήρεμες (τα συγκεκριμένα μελίσσια με έχουν κεντρίσει συνολικά λιγότερο απο 5-6 φορες). Υπήρχαν πολλά παλια – μεταχειρισμένα βασιλικά κελια, μάρτυρες οτι έγινε αντικαταστάτη της βασίλισσας η σμηνουργία.

Στο δεύτερο καπάκι που παρήκμαζε και ξεβαφε είχαν κάνει παλιότερα, φωλια οι σφήκες και στην είσοδο είχαν στήσει τρελό πάρτι οι αράχνες. Ειχαν χτίσει ιστό πανω στην κυψέλη και παγίδευαν τις μέλισσες που μπαινόβγαιναν στην κυψέλη. Aκόμα και κομάτια γύρη πιάνονταν στον ιστό τους.

Τιποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την εικόνα που είχαν το 2007!  Το καθάρισα, το περιποιήθηκα εξωτερικά. Δεν του έκανα τίποτε άλλο και ελπίζω να μπορέσω να ξαναπάω κάποια στιγμή μετα το Σεπτέμβρη που θα εχει τελειώσει και η ανθφορία των κισσών, να δω τι θα το κάνω.

Τις παρακολουθούσα να κυλιούνται κυριολεκτικά και να τρίβονται μέσα στο πυκνό άνθος τους που αποτελείται από μικρότερα λουλουδάκια και ειλικρινά νόμιζα ότι τις έβλεπα να χαμογελούν. Αδιάψευστος μάρτυρας το video που ακολουθεί. Κανείς πάντως δεν άφηνε ανεκμετάλλευτο το λουλούδι.

bees from kostas.koutsoukos on Vimeo.

Είναι φυτό διετές και έχει ρίζα που τρώγετε (άγριο καρότο…) 

Με τον καύσωνα στο χωριό.

Ο εφευρετικός μελισσοκόμος, μη μπορώντας να το βγάλει σκέφτηκε να κάνει μια παρεμβολή στην είσοδο. Με αυτό το περίεργο κατασκεύασμα οι μέλισσες πρέπει να περνούν μέσα απο την κυψέλη για να μπαινοβγαίνουν. Η πλαστική σωλήνα τις οδηγεί κατευθείαν εκει. Υποθέτω θα έχει βάλει πλαίσια και καποια τροφοδοσία και περιμένει να πεισθεί και η μάνα να περάσει στη νέα κατοικία και να γεννήσει εκεί.

Μετά, θα πάρει την κυψέλη με το νούμερο 55 και θα αφήσει πίσω την παλια φωλια. Δεν ξέρω αν θα πιάσει αλλα πιστεύω με υπομονή και δουλειά στο τέλος θα στεφθεί με επιτυχία. Μαθαίνω βέβαια οτι και πέρσι συνέβαινε  το ίδιο σκηνικό. Οπότε η δεν τα κατάφερε και ξαναπροσπαθεί η είναι δεύτερο. τι να πώ. Θα μάθω και θα επανέλθω για την έκβαση. (βλέπεις είχα να πάω ενάμιση χρόνο και έχω χάσει επεισόδια.)

Το πιο περίεργο που είχα δει μέχρι τώρα ήταν μέλισσες σε γεράνι. Τώρα ήρθε να προστεθεί κι αυτό. Βέβαια τα συγκεκριμένα τριαντάφυλλα για κάποιο λόγο δεν είναι σαν τα κλασικά εμπορικά. Είναι πιο ανοιχτά και αφήνουν να φαίνονται οι στήμονες. Αλλα και πάλι. Μέλισσα σε τριαντάφυλλο δεν είχα ξαναδεί. Κάνοντας μια γρήγορη έρευνα, είδα στο kynigos.net.gr οτι κάποιες τριανταφυλλιές είναι προσβάσιμες στις μέλισσες Rosa damascena Mill, Rosa francofurtana var. Agatha Th. και Rosa centifolia L.  Όσο μεγαλώνεις μαθαίνεις. Είδα κι άλλα ωραία, θα τα γράψω τις επόμενες μέρες.

Αν σας ζάλισα συγνώμη αλλά οι εποχές υπάρχουν και δεν πρέπει να τις ξεχνάμε ούτε να τις ισοπεδώνουμε. Η εικοστή πρώτη Ιουνίου λοιπόν έφερε μαζί της την ανθοφορία του θυμαριού σχεδόν παντού. Ακόμα και τα σημεία που πεισματικά δεν άνθιζαν είναι πλέον γεμάτα χρώμα. Οι τελευταίες βροχές βοήθησαν την ανάπτυξη και πρέπει τώρα να μην ξαναβρέξει καθόλου ώστε να μην αραιώσει το νέκταρ των λουλουδιών από τα πολύ υδατομένα φυτά και να φτιάξουν οι μέλισσες το πολυπόθητο μέλι.

Στο σημείο που έχω εγώ τα μελίσσια μου υπάρχουν ακόμα πολλά μπουμπούκια. Το πολύπλοκο (αν το δεις από κοντά) λουλουδάκι του θυμαριού δεν έχει ανοίξει ακόμα καλά.

Έχω ένα καλό προαίσθημα για φέτος. Δεν είδα να το δουλεύουν πολύ, αλλά οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες αργά το απόγευμα, οπότε οι μέλισσες είχαν γυρίσει για ξεκούραση και ο αέρας δεν βοηθούσε τις λιγοστές που κυκλοφορούσαν.

Εντύπωση μου έκανε η σφήκα που είδα να βοσκά επίμονα τα θυμάρια. Την είχα δει και παλιότερα  (όχι την ίδια!) σε ασφόδελο (Asphodelus aestivus -  και τότε νόμιζα ότι ήταν τυχαίο γεγονός. Τώρα νομίζω ότι είναι ξεκάθαρο ότι αυτό το είδος βόσκει και φυτά.

Γιαυτό λέω.. αν φέτος πάνε οι σφήκες στα θυμάρια, δεν θα πάνε οι μέλισσες μου?

Πιο κάτω τα διάφορα αγκάθια φιλοξενούν διαφόρων ειδών μαμούνια (μεγάλη φώτο) και τα νεαρά γαϊδουράγκαθα  που δεν άνθισαν ακόμα υπόσχονται να μη μας αφήσουν εντελώς νηστικούς τον Αύγουστο. Για να δούμε.  Κι άλλες χρονιές τα έλεγα αυτά και τάιζα όλο το χρόνο.

Παλίοτερα για το θυμάρι (τότε είχα πάρει καλά μέλια) Καλό καλοκαίρι!

Λίγο flash back,  τότε που έβαλα ένα καπάκι από βαζάκι βασιλικού πολτού στην πόρτα ενός μελισσιού και οι εργάτριες έπεσαν με τα μούτρα.

Το επανέλαβα χτες με ολόκληρο βαζάκι. Ήταν φυσικά άδειο αλλά η ελάχιστη ποσότητα που έμεινε μέσα ήταν αρκετή για να παλαβώσει τις μέλισσες.

Λίγο video και φωτογραφίες από τα σχετικά παιχνίδια αργόσχολων μελισσοκόμων.

Untitled from kostas.koutsoukos on Vimeo.

Untitled from kostas.koutsoukos on Vimeo.

Λίγα νέα, επιτέλους άρχισα να πολλαπλασιάζω τα μελίσσια μου και ελπίζω να μπορέσω πάλι να φτάσω ένα πιο αξιοπρεπές αριθμητικά σύνολο κυψελών.
Λίγη ενημέρωση (κάπως καθυστερημένη βέβαια γιατί την είχα υποσχεθεί σε κάποια κοπέλα από τον Γέρακα  πριν μια εβδομάδα).

ο Μελισσοκομικός σύλλογος ανατολικής αττικής, “κηφήνας” διοργανώνει Την Παρασκευή, 27 Μαΐου, στην αίθουσα του π. Δημαρχείου της Νέας Μάκρης, επί της λεωφόρου Μαραθώνος, μελισσοκομικό σεμινάριο. Το σεμινάριο αφορά άτομα που δεν έχουν σχέση με τη μελισσοκομία, αλλά θέλουν να αποκτήσουν… περισσότερες λεπτομέρειές στο blog του Σπύρου που είναι και ο εισηγητής. (σημείωση, το σεμινάριο δεν θα έχει καμιά χρησιμότητα σε άτομα που ήδη ασκούν τη μελισσοκομία).

Για να μην με ρωτάτε πάλι οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες με Τamron 90mm f/2.8 1:1 φορεμένο σε Canon eos 500D. Τα μοντέλα, με τη σειρά που εμφανίζονται,  είναι:

Όλα φωτογραφημένα πάνω σε λουλούδια ώστε να εμποδίζουν τις μέλισσες να πάρουν την γύρη… Τουλάχιστον το χάρηκαν…

Οχι γιατι επαναλαμβάνω τα παλία μου post, αλλά επειδή συνέβη σχεδόν πανομοιότυπα στη διπλανή κυψέλη.

Εκεί είχα ξεμείνει λοιπον με τρια μελίσσια, γυρνώντας ουσιαστικά οκτώ χρόνια πισω. Το ένα το δηλητηρίασε κάποιος, τα άλλα δυο περίμεναν τις αραιές επισκέψεις του ασώτου μελισσοκόμου. Δεν είμαι σε θέση να πω τι έγινε. Ξέρω απλά οτι στην τελευταία μου επίσκεψη άλλο ένα μελίσσι ήταν νεκρό. Το μελέτησα όσο μπορούσα και παραθέτω οτι στοιχεία βρήκα. Αν καταλαβαίνει κανείς τι βλεπει ας μας πεί τη γνώμη του.
Το διπλανο μελισσι είναι διοροφο, πεινασμένο αλλα υγιέστατο. Το νεκρό είχε πολλές ψόφιες μέλισσες στην είσοδο.

 Το άνοιξα και βρήκα μέσα 100-200 ζωντανές εργάτριες.

Όλες οι αλλες μαζί με τους κηφήνες πεθαμένες ή μισοπεθαμένες στον πυθμένα με τις γλώσσες έξω (δείγμα δηλητηρίασης?).

Υπηρχαν και δυο πλαίσια με λίγη γύρη. Μελι ουτε για δειγμα. Λίγες νεκρές μελισσες με τα κεφάλια μέσα στα κελια (δειγμα πείνας?). Βαρόα “ικανοποιητικό”…

Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν ο γόνος. Ο γόνος ζωντανότατος, σε δυο μόνο πλαίσια απο τα δέκα που ειχε το μελισσι.
Υπηρχαν αυγά μιας ημέρας και προνύμφες όλων τον ηλικιών.

Όση ώρα το κοιτούσα κελιά ανοιγαν και νέες εργάτριες γεννιόντουσαν. Μια δυο που είδα ήταν στα χάλια τους λόγο βαρόα. Υπήρχαν αρκετές που είχαν γεννηθεί προηγούμενες μέρες (ή ώρες) και μάλλον πέθαιναν αμεσα΄, παραμένοντας με το κεφάλι έξω απο το κελί και τη γλώσσα να κρέμεται.

Όσοι είχαν την “τύχη” να χάσουνε μελίσσι και να το αντιληφθούν αρκετά αργότερα, γνωρίζουν καλα την χαρακτηριστική μυρωδιά του νεκρού απο μέρες γόνου. Τη μυρωδιά του θανάτου. Αυτη η μυρωδιά δεν υπήρχε.

Θα έλεγα απο το το τελευταίο οτι οτι έγινε έγινε ακαριαία και μάλιστα ελάχιστε ώρες πριν πάω εγώ. Απο την άλλη μια αράχνη είχε ήδη στήσει ιστό μέσα στο μελισσι.

Για το τι συνέβη έχω πάλι μια θεωρία. Προτιμώ όμως να ακούσω για άλλη μια φορά ανεπηρέαστους τους εμπειρότερους και να μην την πω ακόμα.

Σε κάθε περίπτωση επειδή δεν θέλω να έχω τέτοιες εικόνες στην πρώτη σελίδα του blog θα ετοιμάσω άλλο ένα post με πιο ευχάριστες ανοιξιάτικες εικόνες.

Στο διαταυτα τα είδα κάπως καλά. Φετινός στόχος δεν είναι σε καμιά περίπτωση ο τρύγος. Μόνο ο πολλαπλασιασμός με ενδιαφέρει.Λίγο πείνα την έχουμε. Έχουμε όμως τα γονάκια μας, έχουμε τις μαμάδες μας, είμαστε σε κατάσταση ανάπτυξης. Λίγο varroa δεν πτοει τις εργάτριες που προσπαθουν να ενώσουν με αλυσίδες τα κενα που δημιουργώ τραβόντας έξω τα πλαίσια. (βλ. μεγάλη εικόνα)  Κατά τα άλλα στον απαγορευμένο για κυνήγι Υμηττό, τα χάλια μας καλά κρατούν.  Την επόμενη φορά που θα πάω θα πάρω μαζί μια σακουλίτσα για να μαζέψω και τους κάλυκες του νοικοκύρη.

Έβγαλα και μερικές φωτογραφίες με μια πατέντα που έκανα με τη μηχανή και θα σας περιγράψω, αλλά τελικά για μένα ήταν ανούσια.

Βασική αρχή του να πείσεις για ένα ψέμα, είναι να το επαναλαμβάνεις και πετυχημένη συνταγή της προπαγάνδας είναι να παρουσιάζεις την άποψη σου σαν άποψη τρίτων, αξιοσέβαστων και ιδανικά νεκρών ατόμων (Mην αντιδράσουν κιόλας).  Στα πλαίσια αυτά κινείται και η ανείπωτη βλακεία για τις μέλισσες.
Βασικά για να τα πιάσουμε από την αρχή, δυο πράγματα με εκνευρίζει να μου λένε  όσοι μαθαίνουν ότι ασχολούμαι με τις μέλισσες και είναι και τα δύο ίδιου επιπέδου.

1. Σε έχει τσιμπήσει ποτέ μέλισσα;
2. Είναι αλήθεια ότι ο Αϊνστάιν είπε πως αν χαθούν οι μέλισσες από τον πλανήτη, ο άνθρωπος έχει μόνο τέσσερα χρόνια ζωής;

Το πρώτο έχει μια αυτονόητη απάντηση. To απαντώ με το ρητορικό ερώτημα:  αφοδεύουν άραγε οι αρκούδες στο δάσος;
Το δεύτερο έρχεται σε αυτά που έγραφα νωρίτερα.
Δεν ξέρω που και πως, κάποιος ξεστόμισε κάποτε αυτή την άποψη. Εντυπωσιακή… δεν λέω. Για να γίνει πιο πειστική αποδόθηκε στον Άλμπερτ Αϊνστάιν και επειδή έπιασε τόπο αναμεταδόθηκε τόσες φορές που τείνει να γίνει αλήθεια!

Για την ιστορία. Η μέλισσα είναι απίστευτα σημαντική στο οικοσύστημα. Επικονιάζει πολλά φυτά και συντελεί στη Ζωή τόσο πολύ… όσο η αηδιαστική μύγα, που βοηθά στην αποσύνθεση, αλλά και τα σκαθάρια που διασπούν την κοπριά και η σφήκα που τρώει τις μύγες και δεν τις αφήνει να κάνουν υπερπληθυσμούς και, και, και…

Κανείς όμως δεν θα πεί κάτι εξίσου ενδιαφέρον για τις μύγες!

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν δεν θέλει συστάσεις από εμένα. Θέλω όμως να ρωτήσω όσους αναπαράγουν αυτή τη ρήση: Τι τους κάνει να πιστεύουν οτι ένας άνθρωπος αυτού του επιπέδου και αυτής της ευφυίας, θα έκανε μια τόσο βαρύγδουπη δήλωση για ένα τόσο πολύπλοκο θέμα ατεκμηρίωτα;  Που είδαν τεκμηρίωση για αυτό με αριθμούς ή φαντάζονται οτι ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν τεκμηρίωνε με αριθμούς;

Που άκουσαν οτι ο άνθρωπος είχε την παραμικρή επαφή με τη βιολογία, την εντομολογία, το περιβάλλον ή τη φυσική ιστορία. Πολύ περισσότερο, από που πήραν την πληροφορία ότι ο μακαρίτης είχε πει κάτι τέτοιο; Μήπως απο κάποιο blog (γιατί όχι σαν το δικό μου;) Μήπως απο κάποιον πικραμένο απο το ccd Αμερικανό μελισσοκόμο, που ήθελε να δώσει έμφαση στο πρόβλημά του;

Ο κόσμος αποδίδει κι άλλη μια ρήση στον Αϊνστάιν: Δυο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν κι η ανθρώπινη βλακεία, αλλα για το πρώτο δεν είμαι βέβαιος…

Δεν ξέρω αν ήταν αυθυποβολή, αλλά γενικά με βοήθησε και με βοηθάει. Πάντα έχω λίγη πρόπολη στο ψυγείο μου σε μεγάλα κομάτια. Τα ψιλοκόβω σε τρίμματα και τα βάζω σε ένα μικρό βαζάκι μαζί με λίγη βότκα για να τα διαλύσει. Μη με ρωτάτε αναλογίες. Τα κάνω με το μάτι.

Ας με συγχωρέσει ο συνάδελφος που είχε αυτό το αυτοσχέδιο μπεν μαρί στο blog του, αλλά δεν θυμάμαι ποιος ήταν για να τον συνδέσω με τo post.  To κόλπο με το βαζάκι το είδα εδώ, στο blog του Καλόμοιρου Γρηγόρη, που έχει μια καταπληκτική συνταγή για παστίλιες με πρόπολη! (ευχαριστώ Γρηγόρη:)

Βάζω λοιπόν σαν ένα αυτοσχέδιο μπεν μαρί, το βαζάκι με την πρόπολη και τη βότκα σε ένα κατσαρολάκι με νερό και τα ζεσταίνω μέχρι να γίνει ένα κανονικό διάλυμα. Επειδή μένει μεγάλη ποσότητα αδιάλυτη, είτε σαν ίζημα, είτε επιπλέον, το φιλτράρω σε ένα μπουκαλάκι με λίγο χαρτί κουζίνας. Έτοιμο…

tips:

1. θα μπορούσε να είναι σκέτο οινόπνευμα αλλά εκεί δεν επιτρέπεται να καταναλώσεις ποσότητες. (εννοώ μια γουλιά π.χ. -για να μην παρεξηγηθώ) Έτσι προτιμώ ένα έτοιμο προς κατανάλωση αλκοόλ

2. θα μπορούσε να είναι τσικουδιά, αλλά η βότκα έχει ουδέτερη, σχεδόν ανύπαρκτη γεύση οπότε δεν επιβαρύνεται το σκεύασμα με επιπλέον γεύσεις και μυρωδιές

3. το βαζάκι μετά που θα λιώσει η πρόπολη μέσα του, ΔΕΝ καθαρίζει με τίποτα… μην κάνετε το σφάλμα και τη λιώσετε σε κανένα κατσαρολάκι γιατί είναι αιτία διαζυγίου…

4. τα κομματάκια που μένουν στο χαρτί μετά το φιλτράρισμα, τα ξαναρίχνω στο άδειο βαζάκι και τα χρησιμοποιώ και την επόμενη φορά που φτιάχνω το “φάρμακο”

5. αν αντι να φτιάξετε ένα διάλυμα πρόπολης, το αγοράσετε και δείτε την τιμή του θα εκτιμήσετε βαθύτατα τον κόπο σας

Χρήσεις:

Ανάλογες των προβλημάτων. Όσοι έχετε δει την ταινία γάμος αλα Ελληνικά θα θυμάστε τον Ελληναρα μπαμπά που έβαζε καθαριστικό τζαμιών για να θεραπεύσει ότι πρόβλημα υγείας είχε. Για να μην γίνω εξίσου γραφικός θα αρκεστώ να πω, ότι ανακουφίζει τέλεια το λαιμό και κάνει καλό, όπως όλα τα αντίστοιχα διαλύματα που πουλάνε στα φαρμακεία, μόνο που εδώ δεν σε πειράζει καθόλου να το καταπιείς μετά την πλύση. Επίσης το προσθέτω στο τσάι μου, όταν βαριέμαι να βάλω στερεή προπολή και μετά να τη φιλτράρω. Δηλαδή, αντί να βάζω στο ζεστό νερό λίγη τριμμένη πρόπολη πριν το τσάι, να την ανακατεύω, να τη φιλτράρω και μετά να βάζω στο “προπολισμενο” νερό το τσάι, άπλα προσθέτω στο έτοιμο τσάι λίγες σταγόνες από το προηγούμενο αφέψημα.

Γενικά η πρόλολη που λιώνει μέσα σε ζεστό νερό ή οινόπνευμα, αφήνει μια εξαιρετικά έντονη μυρωδιά και υδρατμούς που ανακουφίζουν την αναπνοή στο κρύωμα και μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια, που όταν αρρωσταίναμε η μητέρα μου μας έβραζε φύλλα ευκαλύπτου ή vicks για να αναπνεύσουμε και για μπορούμε να κοιμηθούμε πιο άνετα (λες να το έπαθα από τότε?) Περαστικά μας.

θα ήθελα να μεταφέρω τη συμπάθεια μου στους φίλους Τούρκους bloggers των οποίων τα μελισσοκομικά  blog για μέρες ήταν εκτός λειτουργίας μετά από ασφαλιστικά μέτρα που πήρε το δορυφορικό κανάλι Digiturk σε βάρος του  blogspot . Ευτυχώς τώρα όλα είναι πάλι σε λειτουργία.

-Μισό λεπτό Σπύρο γιατί κέρδισα το φλουρί….

Εκτός όμως από το συμβολικό χαρακτήρα, που δηλώνει μια καλή χρονιά και το ένα ευρώ που ήταν αγοραστική αξία του φλουριού, ας δούμε και την αντιστοιχία σε πραγματικό αντικείμενο:

Ο καλός φίλος, χρυσοχέρης και πατεντιάρης Κώστας, προσέφερε ένα πενταράκι, σε όποιον κέρδιζεε το φλουρί. Όχι όμως ένα οτι κι οτι πενταράκι. Ενα πενταράκι φτιαγμένο απο τα χέρια του, δείγμα της καλής δουλειά του. Νομίζω μάλιστα ότι το εν λόγω πενταράκι το είχαμε δει αναλυτικά και στο blog του.

Νομίζω επίσης οτι αν κάποιος λιγότερο τυχερός απο εμένα θέλει να χρησιμοποιήσει ενα ίδιο πενταράκι ή καμιά από τις ενδιαφέρουσες πατέντες του Κώστα μπορεί να του παραγγείλει και να αγοράσει.

Θα σπεύσουν κάποιοι να γράψουν τα συγχαρητήρια σχόλια… Όμως δεν σταματήσαμε εδώ. Το πονεμένο απο το φλουρί δόντι, γλυκάθηκε αργότερα απο το μέλι του Σπύρου.
Το Σπύρο δεν τον γνώριζα πραγματικά αλλά μόνο απο το blog του, που διαβάζω τακτικότατα. Χάρηκα λοιπόν που βρήκα την ευκαιρία να τον δω προσωπικά και χάρηκα που δοκίμασα και το πολύ ωραίο μέλι του και τον ευχαριστώ για αυτό.

Με αυτά λοιπόν και με κουβεντολόι με φίλους που είχα καιρό να δω, κύλησε η μελισσοκομική Κυριακή μου. Καλή χρονιά λοιπόν σε όλους και καλό μήνα αφού μπαίνει και ο Φλεβάρης.

H μουσμουλιά ή μεσκουλιά (επιστ. Εριοβοτρύα η ιαπωνική, Eriobotrya japonica) είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό που ανήκει στην οικογένεια των Ροδοειδών (Rosaceae).

Θεωρείται από τα πλέον αρχαία φυτά με καταγωγή από την Ιαπωνία και την Κίνα. Σήμερα καλλιεργείται για το νόστιμο κίτρινο καρπό της το μούσμουλο, αλλά και σαν καλλωπιστικό για το πλούσιο της φύλλωμα.

Το ύψος του δέντρου φτάνει τα 8 μέτρα και ο κορμός του είναι σχεδόν ευθύγραμμος. Τα φύλλα του είναι μεγάλα και δερματώδη, σκληρά πράσινα στο πάνω μέρος και ελαφριά πράσινα χνουδωτά στο κάτω φτάνουν δε στο μήκος τα 25 εκατοστά.

Τα άνθη της μουσμουλιάς είναι λευκοκίτρινα με ευχάριστη οσμή πικραμύγδαλου και σχηματίζουν βότρυς με πυκνό χνούδι. Ο πολλαπλασιασμός της γίνεται με σπορά και το φυτό αναπτύσσεται εύκολα, αλλά και με εμβολιασμό των συγγενικών δέντρων της κυδωνιάς και της μεσπιλιάς.

Το δέντρο ανθίζει από το Σεπτέμβριο ως το Δεκέμβριο και δίνει ώριμους καρπούς από τον Απρίλιο ως το Μάιο. Η καρποφορία του δέντρου αρχίζει από τον 6ο – 7ο χρόνο της ζωής του , ενώ σε πλήρη καρποφορία είναι μετά τον 12ο χρόνο. Η μουσμουλιά είναι ανθεκτική στο ψύχος και στη ζέστη.

Στην Ελλάδα η μουσμουλιά εισήχθη περί τα μέσα του 19ου αιώνα. Καλλιεργείται μαζί με άλλα δέντρα και σπάνια συστηματικά. Μεγαλύτερες καλλιέργειες έχουμε στην Κορινθία, Αχαΐα, Στερεά Ελλάδα, Κέρκυρα και Κρήτη.

Οι ποικιλίες που καλλιεργούνται για εμπορικούς σκοπούς παράγουν καρπούς μεγαλύτερους και με λιγότερα σπέρματα από τις αυτοφυείς.
Πηγή: ελληνική wikipedia 9.11.2010

Κατά συνέπεια σα μελισσοκομικό φυτό είναι αρκετά χρήσιμο, αφού αν βρίσκετε κοντά στο μελισσοκομείο, είναι εύκολα προσβάσιμο τις ζεστές μέρες του φθινόπωρου και του χειμώνα. Δίνει γύρη λευκό -κίτρινη και λίγο νέκταρ. Oι συγκεκριμένες Μουσμουλίες είναι δέντρα περίπου 15ετιας. Βρίσκονται κοντά στο μελισσοκομείο του Υμηττού και αυτές τις μέρες οι μέλισσες μου τις επισκέπτονται πολύ.

Μαζί με το εικονιζόμενο φυτό που δεν γνωρίζω ακόμα τι είναι, είναι ανάσα για τα κάπως ταλαιπωρημένα μου μελίσσια.

Τα περισσότερα όμως σύχναζαν στους φοίνικες και θεώρησα οτι έχουν φωλιές στα δέντρα. (τελικα μάλλον είχαν στα παλία παράθυρα και στην υδροροή του κτιρίου)

Όμως είδα οτι παρα το γεγονός ότι τα δέντρα έχουν δέσει πλέον καρπό, υπάρχουν κάποια τα οποία είναι ανθισμένα. Τα σερσένια απλά κυνηγούσαν τις μέλισσες που έπαιρναν γύρη απο τα λουλούδια τους.

Νόμιζα οτι οι φοίνικες ανθίζουν μονο το καλοκαίρι.

Είναι προφανές οτι οι μέλισσες δεν ειναι τα μόνα έντομα που ασχολούνται με τα φυτά. Εκτός όμως απο τον ξάδερφο μύρμηγκα, που εικονίζεται στη μεγάλη φωτογραφία επάνω και είναι άκακος, παραμονεύουν και οι αραχνουλες που στήνουν τις παγίδες τους στο “χώρο βοσκής”.

Για αράχνες έχω ξαναγράψει εδώ κι εδώ. Στη συγκεκριμένη βόλτα όμως έβρισκα συχνά. Δεν ξέρω αν η σφηκα πάνω στην Ασφόδελο αποτελεί ενέδρα.

Δεν είμαι καν σίγουρος αν το συγκεκριμένο είδος είναι εχθρός της μέλισσας.

Η αραχνουλα όμως απο κάτω δεν περιμένει μέλισσες για καλο…

Μάρτυρας ο βομβνινος που επισκέπτεται ενα άνθος, σωστό γαϊτανάκι απο τους ιστούς.

Μια και έγραψα που έργραψα να πω σε συνέχεια του φίλου Σπύρου μια είδηση που αξίζει να διαδοθεί: η H Ελληνική Επιστημονική Εταιρεία Μελισσοκομίας – Σηροτροφίας απέκτησε web site το οποίο θα είναι χρήσιμο σε όλους μας.

Έστειλα φωτογραφίες στην κατηγορία ρεπορτάζ, από τον καύσωνα στις 21 Αυγούστου 2007. Τότε μια κερήθρα με μέλι έλιωσε από τη ζέστη και προκάλεσε ένα τσουναμι από μέλι μέσα στην κυψέλη πνίγοντας αρκετές μέλισσες.

σχετικά link: http://www.bees.gr/archives/269 και http://www.bees.gr/archives/272

 
Αργότερα μέσα στο χρόνο, μου έστειλαν τον κατάλογο με τις πιο ενδιαφέρουσες φωτογραφίες.

Η  συμμετοχή μου ήταν μέσα, παρατήρησα όμως οτι τα θέματα που τους άρεσαν ήταν πιο ανθρωποκεντρικά κι ετσι για το 2010  έστειλα μερικές φωτογραφίες από μια επιθεώρηση που είχαμε κάνει με τον φίλο μου Λάμπρο, το καλοκαίρι του 2007 στα μελίσσια του στη Σκύρο.  Δεν έκανα τίποτα ιδιαίτερο στο διαγωνισμό, αλλά η συμμέτοχη είναι που έχει το ενδιαφέρον αφού και μόνο με αυτή γίνεσαι παραλήπτης ενός καλοτυπωμένου καταλόγου με τις καλύτερες συμμέτοχες κι ετσι αποκτάς ένα πολύ ενδιαφέρον φωτογραφικό άλμπουμ. Απ όσο γνωρίζω και ο Θεοδόσης είχε συμμετάσχει παλιότερα. Για όσους ενδιαφέρονται να δηλώσουν συμμετοχή για του χρόνου το site είναι αυτό . Εδώ μπορούν να δουν και τις φετινές φωτογραφίες που κέρδισαν http://www.aulaapicolazuqueca.com/  καθώς και να κατεβάσουν το pdf με τις φωτογραφίες των παλιότερων καταλόγων.

υ.γ. Επειδή η φωτογραφίες στο μελισσοκομείο του Λάμπρου είναι τραβηγμένες με μια Nikon 8400 coolpix με σταθερό φακό 24 – 85mm, μου έχουν μπει τρελές φυτιλίες (και εκτος ΔΝΤ θα το κάνω πιστεύω πριν την άνοιξη, που θα είμαστε στο φόρτε μας) να αγόράσω έναν ευρυγώνιο φακό για την canon…. θα δείξει.

Έχω πατήσει το φρένο αλλά για το σταματήσω τελείως θέλει πολύ ακόμα. Το μόνο κάπως παρήγορο είναι οτι τα μελισσάκια που πηγαινοέρχονταν κάτι ενδιαφέρον έβρισκαν για τροφή (βλέπε την μεγάλη φωτογραφία με την εργάτρια φορτωμένη γύρη).

 
Θα βρείτε μέσα από επικηρυγμένες σφήκες και ιστορίες για σκατζόχοιρους, μέχρι διαφήμισεις του μελιού Αττική…

 
Καλή ανάγνωση.

Τέσσερα χρόνια μετά ο σπαστικός γείτονας μετακόμισε, το φυτό έγινε από τα πιο αγαπημένα μου, το σπίτι μεγάλωσε γιατί ενώθηκε με ένα διπλανό, το μπαλκόνι επεκτάθηκε και έφτασε η μέρα να γειτνιασουμε με άλλον άνθρωπο από την ανατολική μεριά. Πήρα λοιπόν ένα κομμάτι από το φυτό σαν δείγμα και πήγα σε ένα φυτώριο. Μου είπαν ότι το λένε Pυγχόσπερμο (Rhynchospermum jasminoides ή Trachelospermum jasminoides)και αγόρασα άλλα δυο, που τα τοποθέτησα αντίστοιχα στην άλλη άκρη του μπαλκονιού.
Το περίεργο είναι οτι όσα χρόνια είχα τα πρώτα δυο φυτά και ενω είχα και μέλισσες στο σπίτι, ποτέ δεν είδα να το επισκέπτονται. Τώρα που τις μετέφερα, βλέπω επισκέψεις πυκνά συχνά. Δεν νομίζω οτι θα το χαρακτήριζα μελισσοκομικό φυτό όμως, αφού οι επισκέψεις δεν ειναι και τόσο σημαντικές.

Μου αρέσει όμως να το κάνω χαζι και να βγάζω φωτογραφίες τις μελισσουλες στα λουλουδάκια του. Ανθίζει το στις αρχές του καλοκαιριού δεν θέλει πολύ περιποίηση και μόλις σκοτεινιάζει αρχίζει να μυρίζει υπέροχα. Είναι κινέζικο και θέλει πολύ νερό. Αν δεν είναι σε γλάστρα, αλλά στη γη μπορεί να φτάσει αρκετά μέτρα ύψος και αντέχει πολύ στο κρύο. Πάρτε το αξίζει τα λεφτά του.

Εδώ μιλάμε για μέλισσες που τρώνε απολεπίσματα από τρύγο μελιού. Μέσα λοιπόν στον οργασμό του φαγητού εμφανιζόταν και το θηρίο για να “σβερκώσει” όπως λέει κι ο πατέρας μου μέλισσες. Παρατηρώντας κανείς μέλισσες σε τόσο κοντινές φωτογραφίες, θα απομυθοποίησει τη φημη του πάνοπλου εντομου. Βλέπεις οτι ο λαιμος, η καλύτερα ο σύνδεσμος κεφαλιού θώρακα ειναι εξαιρετικά ευάλωτος.

Και αν κάποτε είχα πει ότι η διάφορα σφήκας μέλισσας, είναι χοντρικά η διαφορά λύκου – αρνιου, τότε η διάφορα σερσενιου μέλισσας, είναι η διαφορά λιονταριού – κατσίκας. Οι εικόνες μιλανε μονες τους. Απλα διαλέγει μια και τη “σβερκώνει”

tip: Να πω οτι η φωτογράφιση ειχει λιγο τη βοηθεια μου, αφου δεν άφηνα τα μοντέλα σε ησυχία. Συγκεκριμένα άφηνα το σερσένι να πιάσει τη μέλισσα, αλλά δεν το άφηνα να την παρει. Έτσι μολις τη σκότωνε, έτωγε μια με το δάχτυλο (να δω ποτε θα με κεντρίσει κανένα) και έχανε την τροφή, οπότε επέστρεφε δριμύτερο. Το αποτέλεσμα ηταν να εχω μια δυο ωραίες μάχες μπροστά μου και πληθώρα Θεαμάτων να φωτογραφίσω

Καφρίλα, λεπτομέρεια. Οι μέλισσες δεν είναι δικές μου… δεν ειναι δηλαδη στα θύματα ούτε η Ασπασία ούτε η Αθηνά ουτε η Ισμήνη. Καμια απο τις δικες μου κοπέλες. Κάποιος άλλος κλαίει τα κορίτσια του. Συγνώμη συνάδελφε που ο λεβέντης έτρωγε τα κορίτσια σου κι εγω αντι να τα σωσω τα φωτογράφιζα, αλλα η τέχνη βλέπεις..

Φωτογραφική λεπτομέρεια:

1. θολό μεν, αλλα δείτε το κεντρί της φουκαριάρας που στάζει απεγνωσμένα και μάταια

2. το σερσένι πάσχει απο καποίου είδους τραυματισμό στην κοιλιά στα σημεία νομίζω απο οπου αναπνέει

Δεν σκόπευα να κάνω τρυγο, από την άλλη το πλαίσιο δεν μπορούσε καν να αλλάξει θέση, δεν χωρούσε πουθενα και ηθελα να κατεβάσω πάτωμα. Οπότε τελικά το πήρα.

4,5 κιλά πλαίσιο σε ένα μελίσσι που χαρακτηρίζεται λίγο και ανυπεράσπιστο και που πρέπει να τροφοδοτηθεί συστηματικά το χειμώνα αν θέλω να επιβιώσει. Ανισορροπία θα έλεγα. Παντα τα μελίσσια μου είχαν μοιρασμένα με τάξη τα μέλια.

Λιγο? σε λίγα.. πολύ? σε όλα . Οχι όμως να ειναι 5 πλαισια στεγνα 4 κάπως και ενα με 4,5 κιλα μέλι.

21 Σεπτεμβρίου σήμερα και αλλάζει επίσημα η εποχή. Τέλος καλοκαιριού, ισημερία, αλλαγή εποχής. Καλό φθινόπωρο λοιπόν σε όλους.

In English:
For some unknown reason in the beehives on Hymettos, one hive insists on filling with honey only one specific frame, leaving the others empty. This frame now carries 4,5 kilos

‘Ηταν πάρα πολλά. Ποτέ δεν έχω ξαναδεί τόσα πολλά και ακμαία έντομα. Γενικά φέτος μου φαίνεται πως πολλά ήταν σε πληθώρα. Κουνούπια, μερμήγκια, κατσαρίδες, σκαθάρια. Τουλάχιστον δεν είχα ιδιαίτερο πρόβλημα με τα σερσένια.

Το πρόβλημα με τα σκαθάρια υπήρξε σημαντικό. Προσπαθούσε να εισέλθει στην κυψέλη και να βάλει δάχτυλο στο μέλι. Οι εργάτριες προφανώς προσπαθούσαν να το απωθήσουν. Αυτό όμως δεν ήταν εύκολο. Μιλάμε για πραγματικό τανκ. Ακόμα και όταν το πιάνεις στα δάχτυλα σου, σου ξεγλίστρα. Είναι απίστευτα δυνατό και ανθεκτικό.

Όπως είναι προφανές δημιουργούν αναστάτωση και κατασπαταλουν τον παραγωγικό χρόνο των εργατριών, που αντι να συλλέγουν μέλι προσπαθούν να βγάλουν τον μπουλούκο από τη φωλιά. Τα λυπάμαι, αλλά καθάρισα όσα μπορούσα με το ξέστρο. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι ένα από αυτά, όταν το μάζεψα για να το φωτογραφίσω έβγαζε μια περίεργη λευκή έκκριση, που έκανε τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα. Πάντως σίγουρα δεν το έσωσε.

Άσχετα με όλα αυτά, αλλά παρενθετικά, έχω να πω, ότι έχω κατα εντυπωσιαστεί με το μεράκι και τις κατασκευές του Γώργου Βλάσση από την Κέρκυρα στο blog του “Mελισσουργία”  giorgosvlassis.blogspot

Ένας από τους ανθρώπους που ξεχώρισα και με κέρδισαν αμέσως ήταν ο Νίκος. Όταν έβαζε σχόλια στο blog μου χαιρόμουν και ένιωθα και περήφανος. Φοβάμαι να πω τι εικόνα είχα σχηματίσει και να περιγραψω τον χαρακτήρα του, μήπως αδικήσω του φίλους που τον είχαν γνωρίσει προσωπικά. Η δική μου επαφή, ήταν μόνο “ιντερνετική”. Θα αποτολμήσω μόνο να πω, ότι έβλεπα έναν άνθρωπο γεμάτο ζωή και κέφι, βαθύ γνωστή της μελισσοκομίας, που έδινε απλόχερα συμβουλές με τα σχόλια του. 

Δεν ξέρω την ακριβή ιστορία, αλλά κάποια στιγμή ο Αxtapos (επίσης παλίος blogger) μας τον “χάρισε”, βοηθώντας τον να ανοίξει ένα blog. Στην αρχή είχε πλάκα να τον κάνεις χάζι, γιατί έγραφε σχόλια – απαντήσεις στο ίδιο του το blog και επειδή δεν ήξερε να κάνει login υπέγραφε σαν “ανώνυμος said” και στο τέλος του κείμενου του έγραφε:
O Νίκος είμαι, αλλά δεν ξέρω πως βγάζει το όνομα μου! Σε κέρδιζε όμως αμέσως με τα κείμενα του – που δεν ήταν  κατ’ ανάγκη  μελισσοκομικά, αλλά λαογραφικά  και σε έκανε να θες να τα ξαναδιαβάσεις.
Μέσα από κάτι τέτοια λάθη, κατάφερε να καταστρέψει το blog του ολοσχερώς, κάνα δυο φορές. Τα όμορφα του κείμενα χανόντουσαν.
Ο Νίκος Αγγελέτος ή μελονίκος ή Νίκος Μελισσας  ή Μελισσονίκος πέθανε το 2009. Το  blog του εκείνες τις μέρες ήταν για άλλη μια φορά κατεστραμμένο. Σήμερα μπορώ να είμαι ευτυχής που κατάφερα με κάτι πατέντες και καμπόση δουλεία, να τραβήξω αρκετά από το άρθρα του, από το rss feed μου.
Είμαι σίγουρος, ότι υπάρχουν ένα-δυο άτομα που θέλουν να ξαναδιαβάσουν το blog  του Aγγελέτου κι ετσι τα ξανά δημοσίευσα εδώ. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να σώσω ούτε όλα τα άρθρα, ούτε τα σχόλια. Αν ποτέ βρω λύση και σε αυτό, υπόσχομαι να το προσπαθήσω. Ελπίζω οι αγαπημένοι του να είναι καλά να τον θυμούνται και κλείνω με ένα κείμενο του:

Θυμώνω με τα γιδοπρόβατα που δε νοιώθουν, δεν αισθάνονται πως τα δουλεύουν.
Πως τα εκμεταλλεύονται.
Που προτιμούν το χασάπη από το φόβο του λύκου.

Ο γαιδαράκος που κοσμεί σήμερα το blog δεν έχει σχέση με τα μελίσσια. Ξέρω όμως ότι ήταν ένα ζώο που αγαπούσε και που θεωρούσε συμβολικό και γιαυτό άλλωστε τον είχε και για avatar. Και δεν είναι τυχαίος γάιδαρος. Είναι ένας μεροκαματιάρης, κατακουρασμένος που περνά τα τελευταία του χρόνια αμέριμνα στην ησυχία του, στο δάσος της Καισαριανής. Ένας γάιδαρος ευτυχισμένος και ελευθερος.

In English:

Nikos Melissas (Nikos the bee-master)

In 2005 when I started www.bees.gr I had no idea of what would follow. At the beginning there were only two or three blogs about bee-keeping. I t  was easy for each of us to read the other blogs and to be on friendly terms. Gradually we became many and we formed groups.
During the years  I got to know a lot of people. Some I eventually met and others I knew only through the internet. Although we did not necessarily connect frequently,I believe I made some good friends and
surely many good acquaintances,each one special and interesting on his account.

One of the people I singled out and who immediately won my friendship was Nikos. When he made comments in my blog I was pleased and veryproud. I hesitate to speak about how I visualized him and to describe him in case I am unfair to friends who actually met him. My only connection was through the internet. I dare to say,however,that I saw a person full of life and joy,with a profound knowledge of bee-keeping and also someone who gave generous advice with his comments.

I don`t know the exact story but at a certain moment the Axtapos “presented” him to us,by helping him to start a blog. At the beginning it was fun to go over his blog because he wrote comments and answers to
his own blog and as he did not know how to log in he signed as “anonymous said” and at the end of his text would write:
“ It`s Nikos but I don`t know how to make it say my name!”

He immediately won you with his texts which were not always about bee-keeping but also had to do with folk-lore and you always wanted to read them again. Nevertheless, through several similar mistakes he managed to totally ruin his blog,once or twice. His beautiful texts got lost.

Nikos Angeletos or Melonikos(Honeynikos) or Nikos Melissas (Nikos bee-master or Melissonikos (Nikos the Bee) died in 2009. When he died his blog had been destroyed once more.Today, however, I am happy to say that I have managed with certain devices/patents and lots of work to draw up several of his articles from my rss feed.

I am certain that there are quite a few people who wish to read once more the blog of Angeletos so I am bringing it out again in my blog. Unfortunately,I did not manage to rescue all his articles and all his comments. If I ever manage to find a solution for these, I promise I will do my best. I hope the people he loved are well and remember him with love so I end with one of his texts;
“I get angry with the sheep and the goats who don`t understand and don`t feel that they are being duped. That they are being exploited. Who prefer the butcher because they fear the wolf.”

The little donkey that decorates today the blog doesn`t have to do with beehives. But I know that it was an animal he loved and it was a symbol for him and that`s why he had the donkey as his avatar. And it is not just any donkey. It is a hard-working ,tired out donkey who is spending his last years carefree in well-earned rest in the wood of Kessariani. A free and happy donkey.

Τα σκαθαράκια αυτά, προφανώς τρώνε νέκταρ ή γύρη ή και τα δυο, γιατί τα συναντάς εύκολα στους στήμονες των λουλουδιών.

Μέχρι στιγμής είχα απλά την υποψία ότι ενοχλούν τις μέλισσες, αφού δεν υπάρχει λουλούδι που να μην έχει επάνω του και από δυο τρία. Με έκπληξη όμως είδα ότι προσπαθούν να μπουν και στην κυψέλη!

Η εκδίωξη είναι άμεση αλλά σε κάθε περίπτωση είναι πρόβλημα.

Πολλοί μελισσοκόμοι πιστεύουν ότι “καταστρέφουν μελισσοκομικά” το άνθος που επισκέπτονται και μετά δεν έχει καμία αξία για τη μέλισσα. Η αλήθεια είναι οτι ειδικά για τη λαδανιά οι επισκέψεις είναι τραγικές, με φαγοπότι και σεξ, πάνω στα τσαλακωμένα  πέταλα της. (λες για αυτό να είναι πάντα τσαλακωμένα?)

Φωτογράφιση στις 10.04.2010

Παράλληλα μέσα από ατυχήματα κατά τη βρώση πρωινού με μέλι στην αυλή, στρατιές από μυρμήγκια μου θυμίζουν τη ρήση:

Παλιότερες εργασίες στην κρεβατίνα, μου θυμίζουν οτι έχω ακόμα τη μελισσοκομική ιδιότητα. Οπώς παλιότερα, έτσι και τώρα, κομμάτια από παλιά πλαίσια που έχουν πλέον άλλες χρήσεις, φωνάζουν. Νεαρέ! Είσαι και μελισσοκόμος.

ants eating honey from kostas.koutsoukos on Vimeo.

Αναμενόμενη η αποτυχία (και λίγα έγιναν αν το καλοσκεφτείς) γιατί αυτή η αυγουστιάτικη επίσκεψη, ήταν η πρώτη από τα μέσα Απριλίου (!) οπότε και τα μελίσσια είναι στο έλεος της τύχης τους.

Όταν αρχές Απριλίου ήξερα ότι το πρόγραμμα μου για τους ερχόμενους μήνες που δεν θα μου επέτρεπε την ενασχόληση με τις μέλισσες, αποφάσισα να τα πάω όλα στο Υμηττό που είναι σε απόσταση βολής και ότι γίνει, έγινε. Ο πατέρας μου επέμενε να τα πάω όλα στην Ερέτρια και θα τα φρόντιζε εκείνος. Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν τον άκουσα.

Εγώ δεν μπόρεσα να πάω Ερέτρια καθόλου κι εκείνος όταν πήγαινε, φοβούμενος την ξηρασία στο πευκόφυτο βουνό, δεν τόλμησε για μήνες να ανάψει καπνιστήρι και να δει τι κάνουν τα μελίσσια.

Υπόσχομαι την ερχόμενη άνοιξη να επανορθώσω και να μεγαλώσω τον πληθυσμό για να μην νιώθουν μοναξιά και οι εναπομείναντες μέλισσες,όπως αυτή της κεντρικής εικόνας.

Υ.γ. Τρομάρα μου.. είχα υποσχεθεί (αν όχι στον ίδιο, στον ευατό μου) να δώσω σε ένα φίλο που είχε κάτι προβλήματα πέρσι, τουλάχιστον μια παραφυάδα και κοντέψαμε τελικά φέτος να μείνουμε εμείς χωρίς μελίσσια ))))))))

Σήμερα πάω στα μελισσία του Υμηττού, που έχω να τα δω περίπου ένα μήνα.

Ενημέρωση:
Κυριακή 5 Σεπτ. 2010 /ωρα 18:40 Πήγα και στου Υμηττού. Χάλια μαύρα κι εκεί.

α. Αφού τελικά όλοι συμφωνούμε οτι ένα απο τα δυνατά στοιχεία του blog είναι η φωτογραφία, αποφάσισα να τις μεγαλώσω. Κάθε άρθρο θα έχει μια μεγάλη φωτό και ισως και καποιες μικρότερες. Ιδανικά θα πρέπει να πάω και στα παλιά άρθρα και και να τις αντικαταστήσω. Μεγάλος μπελάς.Είναι περίπου 250.. αν κάνω ένα την ημέρα σε λιγότερο απο ενα χρόνο θα εχω τελειώσει…

β. Όπως λέει κι ο φίλος μου ο Νίκος, το content ενός site είναι αυτό που μετράει και αυτό που θα κρατήσει ζωντανό το blog και σταθερή την επισκεψημότητα και στο μέλλον, ακόμα κι αν δεν γράφω. θα αυξήσουμε λοιπόν τον κόσμο που θα μπορεί να κατανοήσει το content. Στα περισσότερα άρθρα θα υπάρξει μετάφραση στα Αγγλικά.

γ. Το site μπαίνει σε μια τάξη ώστε οι γνώστες να έχουν πιο εύκολη πρόσβαση στα άρθρα που μπορεί να τους ενδιαφέρουν αλλά κυρίως οι άσχετοι με το αντικείμενο να πάρουν τα πράγματα με τη σειρά και να μην μπλοκάρουν από την πιο προχωρημένη πληροφορία. Για να το πετύχουμε αυτό θα υπάρχουν δυο σελίδες – οδηγοί για του αρχάριους και τους μυημένους.

δ. προστέθηκε διαφημιστικός χώρος, ο οποίος προς το παρόν φιλοξενεί ένα σύνδεσμο για το fetosprosexoume.gr

ε. Δεν δουλεύω πλέον μια με το blogspot, αλλά με το wordpress οπότε σίγουρα θα υπάρξουν μερικά προβληματάκια μέχρι να συντονιστεί το παλιό blog με το νέο.

ζ. έχω προσθέσει link για το twitter account μου και όποιος θέλει ακολουθεί. (4.9.10.150f)

Αμέριστη η συμπαράσταση στην αλλαγή αυτή των Χρήστο και Σπυριδούλα τους οποίους υπερευχαριστώ.

Αποχαιρετώ λοιπόν το παλίο blog, καλή μας αρχή λοιπόν και όπως πάντα ελπίζω στη βοήθεια και στα σχόλια τον αναγνωστών για να γίνει το blog καλύτερο κι εγώ καλύτερος μελισσοκόμος.

Σ.σ. Στο εξής στο header του blog δεν θα υπάρχει η κλασική φωτογραφία της κερήθρας, αλλά μια μεγάλη, διαφορετική κάθε φορά, είτε απο αυτές που συνοδέυουν το άρθρο είτε μια γενική, σχετική με τις μέλισσες. Ηφωτογραφία της home page αφορά το πιο πρόσφατο άρθρο, για να δεί κανείς τις επιμέρους πρέπει να μπαίνει σε κάθε ενότητα χωριστά.

H φωτογραφία σήμερα, συμβολίκη και αισιόδοξη, με τις μελισσούλες να δροσίζονται. Μικροδιορθώσεις σε αισθητικό και λειτουργικό επίπεδο θα υπάρξουν τις επόμενες μέρες.

In English:
At last bees.gr has been redesigned. I hope you enjoy reading it and if you wish you can follow me on twitter.

Το θέμα είναι ότι κατά μια σατανική σύμπτωση, μέσα σε μια εξαιρετικά πιεσμένη περίοδο, το blogspot αποφάσισε να προβεί σε μια αλλαγή στην πλατφόρμα λειτουργίας, που άλλαζε δραματικά τη χρήση της υπηρεσίας από ανθρώπους που είχαν δικό τους domain name όπως εγώ και να χρειάζεται αρκετό κόπο για να το επαναφέρεις. Έτσι ένα blog για το οποίο ένιωθα ήδη την ανάγκη ότι πρέπει να επανασχεδιαστεί, καταστράφηκε.

Η λύση ήταν ο επανασχεδιασμός του από την αρχή. Αυτό είναι κυρίως που μου έφαγε το χρόνο. Στους μήνες που πέρασαν υπήρξε μελισσοκομική δραστηριότητα ,η οποία ήταν μεν μικρή, αλλά έχει καταγραφεί. Υπήρξε δηλαδή αρθρογραφία, η οποία όμως δεν δημοσιεύτηκε γιατί το blog ήταν χαλασμένο και θα δημοσιευτεί τώρα στο καινούριο. Έφτιαξα επίσης ένα άλλο blog, μελισσοκομικού ενδιαφέροντος και βάλε, για το οποίο θα γράψω σύντομα και το οποίο φιλοξενεί τα κείμενα ενός φίλου. (οχι δικά μου)

Γενικά έχω κάνει πράγματα τα οποία απλά δεν δημοσιεύτηκαν, αλλά τώρα ήρθε η ώρα! Να μαι πάλι λοιπόν. Αρχίζει εκ νέου η προσπάθεια μύησης και άλλων φίλων στον μαγικό κόσμο της μέλισσας!  Κάτι νέο γεννήθηκε και σύντομα θα σας περιγράψω και πως λειτουργεί.

Κώστας

In English: Comeback!

After a systematic and fully conscious absence of many months, here I am again!
 
I have been doing things which I have not written about, but here’s the time! Well here goes again. This effort to initiate new friends into the magic world of the bee starts again! Something new is born!