Behive Leisure: A webmagazine featuring Belgian leisure

Happy Together

2008-03-04T21:18:50Z

Het stopt maar niet met de Belgische kwaliteit. Na het fantastische Aanrijding In Moscou, is er nu Happy Together. De Engelstalige titel verraadt echter dat dit niet het soort film is die ruikt naar de Vlaamse akkers, maar eerder een internationaal karakter bezit.

Centraal staat Martin, een rijke, vlotte zakenman, die bij sympathieke kijkers meteen ietwat verdacht zal overkomen. Zijn oppervlakkigheid verraadt diepgewortelde knobbels en onbewuste ongenoegens. Martin komt uit een eenvoudig milieu, maar heeft zich ‘naar boven’ kunnen opwerken. Zijn huwelijk met de bourgeois Eline hangt samen met een soort prestatiedrang, een krampachtig hooghouden van aanzien en materiële status. Martin heeft zijn kaartenhuisje opgebouwd, maar wanneer een kaartje begint te wankelen, staat de hele constructie op instorten.

Het verval begint met wat een eenvoudige aankoop lijkt. Martin wil voor zijn vrouw een huisje in Toscane kopen, maar moet geld lenen voor het voorschot. Wanneer het contract getekend is, blijkt die lening echter gebaseerd op lucht. En daarmee start de instorting van het volledige kaartenhuisje.

De film doet daarom wat denken aan het geniale Match Point van Woody Allen, waarin een man zich stap voor stap vernestelt in de gevolgen van zijn eigen morele wandaden. Wat begint met een kleine leugen of een toegeving in een onopvallende chantage, kan escaleren tot een verdorven situatie waar geen mogelijkheid op eerlijkheid meer lijkt te bestaan. Regisseur Geoffrey Enthoven toont de evolutie van Martins morele verval stap voor stap, maar laat nooit te diep kijken in diens ziel. En dan doet Happy Together plots ook denken aan Michael Hanekes oeuvre, waarin vanop afstand getoond wordt dat de hypocrisie van de bourgeoisie zich altijd wreekt.

Het is vooral Ben Van Ostade die van Happy Together een sterke film weet te maken. De Heterdaad-ster van weleer verrast met zijn subtiele vertolking van Martin. Hoewel de serie toevallige gebeurtenissen elkaar nogal snel lijken op te volgen, weet Van Ostade ze toch niet geforceerd te laten overkomen. Met elke nieuwe stap, met elke morele keuze, valt telkens een zweetdruppeltje meer op te merken op zijn gegroefde voorhoofd. En de kijker, die mag gerust meezweten. Maar of een handdoek wordt aangereikt op het einde van de film, mag u zelf ontdekken.

(meer op DoodGewoon)

Ex-Drummer

2007-11-17T13:12:01Z

Dat de wereld niet uitsluitend bestaat uit mooie mensen met goede bedoelingen en liefdevolle relaties is gekend – Hollywoods pogingen om ons anders te doen geloven ten spijt. Maar wie zijn je buren dan, je collega’s, je vrienden? Zijn het de gemene en vuilbekkende Homo Marginalis uit Ex-Drummer, gebaseerd op Herman Brusselmans gelijknamige boek?

Hoofdpersonages zijn de drie gehandicapte leden van een muziekgroep. Jan heeft een stijve arm, Koen lispelt en Ivan is doof. Samen zijn ze op zoek naar een nieuwe drummer. In Dries, Brusselmans alter ego, vinden ze de ideale kandidaat. Die gaat op hun vraag in en begeeft zich arrogant observerend ‘onder het klootjesvolk’.

Toen deze film eind januari 2007 in première ging, was veel te doen rond het nihilisme en de platitudes waar de film zo rijk aan is. Het valt inderdaad moeilijk te ontkennen dat een film met een personage ‘Dikke Lul’ een verfijnd product is. Er is geen volksheld Daens, geen hip onderzoeksteam van De Zaak Alzheimer, geen verliefden in de stad van Manneken Pis. Er zijn wel antipathieke losers, vuile interieurs, liefdeloze interacties. Maar stopt daar elk oordeel? In welke mate is aversie een eigenschap van de film of van de kijker?

Wie de mooie eigenschap heeft lelijkheid te verdragen, zal de platitudes alvast kunnen relativeren tot de oppervlakkigheden die ze zijn. En dan wordt Ex-Drummer plots een hilarische komedie (‘Ui prukke stoa skjif’), een zwartgallige In De Gloria en een verslag vanuit de Belgische slagvelden van de marginaliteit, ruikend naar West-Vlaamse mest, maar smakend naar meer.

Herman Dune, Turner Cody @ Botanique Oct 6

2007-10-12T11:06:17Z

Herman Dune sold out their last trip to the Botanique, during Brussels Nuits Botaniques. They are like Jethro Tull, in that even though they have a guys name, they're actually a band. And a really fucking good band at that.
Turner Cody was up first to sing and play solo for the Bruxellois. His mindless banter between songs was meandering and charming. It didn't hurt that his main through line was how much he liked Brussels ('Your city name is plural! How cool is that?).

But the most impressive thing was definitely the music. His style hearkens back to a Johnny Cash or Bob Dylan-esque singer-songwriterthing. Not that he's necessarily on the same plane as those legends, but if one's going to hearken, you might as well make it worthwhile. And anyway he was definitely good enough and present enough to keep us engaged the whole opening set.

For his last few tracks he was accompanied by the Herman Dune band and he showed that in addition to his solo-singer-songwriter skills, he was also capable of rocking out.

The headliner Herman Dune sold out their last trip to the Botanique, during Brussels Nuits Botaniques. They are like Jethro Tull, in that even though they have a guys name, they're actually a band.

And a really fucking good band at that. Catchy, hooky, melodic 'anti-folk' (as they like to call it). Upbeat and cheery, sometimes lovesick, sometimes with a ukelele, sometimes some trumpet, always dressed as extras in a low-budget western (vintage distressed denims, vests and scruffy facial hair), and always entertaining. All the way through their three encores.]]>

Brussels Jazz Orchestra meets Piccadilly

2007-09-12T20:40:19Z

Ever since I saw a fabulous Joanna Macgregor concert in the handelsbeurs a couple of years ago, it became my favorite concert venue. And it seems like once again, some nice things coming up. Like... 'BJO vs the big white screen'. Although in general I'm more of a nu jazz person, I don't mind making exceptions for good things. (My view could be colored though, with my uncle being one of the founders of the BJO.) Have heard them play a couple of times before (always easy to get free tickets :)), but this seems an interesting combination. Brussels Jazz Orchestra meets Piccadilly, an English silent movie. Het Brussels Jazz Orchestra werd in 1993 opgericht door Frank Vaganée, Serge Plume en Marc Godefroid en speelde zijn eerste noten in de Brusselse jazzclub “The Sounds”. Onder de artistieke leiding van Frank Vaganée sloeg het orkest zijn vleugels uit en veroverde het buitenland. Toen het Amerikaanse jazztijdschrift 'Down Beat' in 2004 een wereldranglijst op van ’s werelds beste big bands opstelde, kreeg het BJO de achtste plaats toebedeeld. In de reeks 'BJO vs The Big White Screen' gaat het Brussels Jazz Orchestra de dialoog aan met de stille film. Dit keer gaat het om de Engelse film 'Piccadilly', die zich afspeelt in het bruisende Londense nachtleven tijdens de jazz age. Frank Vaganée componeerde een wervelende soundtrack voor 'Piccadilly'. Deze schitterende jazz laat de - op zich al steengoede - stille film pas helemaal tot zijn recht komen…

Toto le héros

2007-08-24T01:18:44Z

Soms mogen we trots zijn. Soms mag dat. Toto le héros is een Franstalig Belgische film uit 1991 en doet ons glimlachen dezelfde nationaliteit te hebben als regisseur Jaco van Dormael.

Patriottisme zonder sportfiguren: het kan.

Toto le héros. Als kind groeit hij samen met zus Alice op in een warm nest, met een zingende papa en een lachende mama. Tot papa in de oorlog sterft en mama er alleen voor staat. Thomas ziet hoe alles in zijn leven van hem wordt afgenomen. Hij is ervan overtuigd dat hij als baby tijdens een ziekenhuisbrand verwisseld werd met Alfred, het etterkindje/buurmannetje. Alfred is de rode draad door Thomas’ leven: hij is de existentiële dief van alles goed.

De film is ingedeeld in drie tijden: Thomas als kind, als volwassene en als bejaarde. Op het einde van zijn leven is Thomas van plan Alfred te vermoorden. Want hij is niet enkel Thomas, hij is ook Toto le héros, een film noir-held die de slechten neerknalt en het meisje terugwint, een postmoderne Humphrey Bogart. Het verhaal vloeit van de ene tijd naar de andere en van de ene wending in de andere. De montage van Susana Rosberg is uitmuntend. Door de subtiele manier waarop verschillende motieven zich aan elkaar vasthaken, wordt een fantastische intrige opgebouwd. Het verhaal zit vol terugkerende elementen (snoepjes ingepakt in krakelende rode folie!), die Thomas’ haat naar Alfred oproepen, maar zijn nauwe band met hem niet kunnen verbergen.

Toto le héros is een erg rijke film qua visuele vondsten en muzikale dramatiek. Visueel herinnert hij aan het speelbord van Jean-Pierre Jeunet (Amélie Poulain Delicatessen), maar verschilt ervan door de solide basis van het verhaal. Verf is enkel nodig als er muren zijn; plasjes kleur op de grond, daar houdt niemand van. De instrumentale muziek is zwaar orkestraal, maar nooit bombastisch (à la Godart in Le Mépris) en het liedje ‘Boum’ van Charles Trenet is nostalgie hangend aan een luchtballon.

U mag glimlachen om in een land te leven dat in 1991 dit meesterwerkje opleverde.

(meer op DoodGewoon)

De laatste zomer

2007-07-16T14:47:58Z

Puisten, lauwe pintjes, meisjes (altijd te ver), zatte vrienden die niet opgeven, smoren in het gras, landelijke fuiven en algemene foutheid. En nu de film. De laatste zomer, gebaseerd op zijn eigen kortfilm, is Joost Wijnants langspeeldebuut. Gemaakt met een cast en crew van twintigers, is het een geëngageerd project geworden over de broeierige leeftijd van 17 in het jaar 1996 – het jaar van Dutroux, van heavy metal, van toen er nog geen vodka-redbull was. De vergelijking met die andere Belgische film Dagen zonder lief dringt zich op zonder het te willen. Dezelfde rode draad loopt immers door beiden: verouderen betekent veranderen. Dagen zonder lief behandelde de overgangspijnen van laat-twintigers, De laatste zomer de puberale scheuten die er tien jaar aan vooraf gingen. Helaas mist De laatste zomer de ziel om het ware melancholische gevoel van de jaren waarin alles slecht, zwart, nieuw of fout was, weer te geven. Er wordt een sfeer gecreëerd dat het midden houdt tussen The Virgin Suicides en American Pie: de donzige deuntjes, de zon tussen de bladeren, de mysterieuze Vrouw, maar ook de wanhopige drive naar seks, de weddenschappen om tongdraaien, het schoppen tegen de schenen van de autoriteit. Qua sfeer slaagt de film in deze mix, maar inhoudelijk mist hij de specifieke herkenbaarheid die hij pretendeert over te brengen. Wijnant lijkt zijn eigen laatste zomer via een filmische referentielijst te herknutselen, in plaats van een persoonlijk discours te bouwen. Misschien is het daardoor dat sommige conversaties wat fake klinken en er slechts één mooi, vol personage is (Tim, vertolkt door Gentse grapjas Robrecht Vanden Thoren). Toch is De laatste zomer geen onaangename film: er kan goed gelachen worden en hij verveelt bijna nooit. Wel mocht Joost Wijnant zich wat meer laten gaan in geïnspireerd schrijven en filmen, in plaats van ongemerkt te copy/pasten. Zo is het alvast leuk dat hij het aandurfde opvallend gebruik te maken van close-ups. Maar net als de pubers in de film, en waarschijnlijk iedereen op deze blauwe planeet, is de grootste uitdaging het vinden van een eigen stem. Geschreven door Bert Lesaffer, en met zijn toestemming gepubliceerd, meer op Doodgewoon

Concert Review: Modest Mouse 25 June

2007-07-06T12:33:50Z

Modest Mouse Ancienne Belgique, Brussels, June 25

Modest Mouse was scheduled to start at 9pm and at 9:00 by my watch a small but concentrated rhythmic clap went up to try and coax them onto the stage. They appeared at 9:15. Fashionably late and ready to rock.

]]> Though Brussels does not have an international reputation as a nightlife or cultural hotspot, in additon to the plethora of homegorwn festivals and exhibitions its fortuitous position as the hub of old Europe means it gets heaps of great touring acts on their way to greener pastures. And in fact, even if they can’t make their original June 14th date, as was the case with Modest Mouse, they can still come back to rock the house a couple weeks later, without throwing the whole tour out of joint. Either the two week delay had taken its toll on Belgian Modest Mouse fans or they’re incredibly impatient because Modest Mouse was scheduled to start at 9pm and at 9:00 by my watch a small but concentrated rhythmic clap went up to try and coax them onto the stage. They appeared at 9:15. Fashionably late and ready to rock.

Modest Mouse is awesome. And for their most recent album ‘We were dead before the ship sank’ that awesomeness trebled with the addition of guitar-master Johnny Marr. It sounded like a good move to me, and so did he. And that was expected. But I was not prepared for the fact they had two drummers. And not just two drummers: two TWIN drummers! Yes. Identical twins, in matching red and black striped tank tops.

As Swedish twins Henrik and Daniel are to ice-hockey, so these two are to percussion; they had their twin powers on display all night. But even their total rhythmic awesomeness was outshone by frontman Isaac Brock. I was a little nervous after Brocks’ first foray into audience banter fell flat. I can’t remember what he said, but I remember feeling a little embarrassed for him, and wondering how it’s possible to fuck up audience banter—don’t you just need to say (greeting) (name of city) (inquiry of wellbeing). (General insight about touring life, the band, or a city landmark). This is (name of song)? Then you’re off and running. It’s a pretty simple (and road-tested) formula. But then the mind that thinks the lyrics that become Modest Mouse songs may not work that simply. And in fact Brock struck me as one that might find it difficult to do the simple things, but can do the poetic and bizarre so well. He is, if not completely crazy, than definitely unbalanced. And if neither of those, than just an excellent rock star.

And the evening was the better for the showmanship. From the banjo accordion goodness of Satin in a Coffin all the way through the tight hour and twenty minute set. Bonus points for the roadie trying desperately to keep up with Brooks antics which included singing into his guitar pick-ups, plowing into the front row of the audience to sing into his guitar pickups, and making a complete mess of the mic stands. The way the roadie jabbed his middle finger at Brooks as the singer made a puzzle of the mic stands spoke of long-standing frustration.

Powered by the wonderdrumtwins MM tore through an excellent selection of old and new tunes. My first encounter with a Belgium crowd showed them to be polite and focused for the duration, and content at the finish. As we all were. Almost. My mate and I weren’t content until we’d enjoyed a couple post-show beers and some delicious frites. Then it was truly a complete night out, and an excellent concert-going experience.

Gentse Feesten

2007-05-11T10:51:14Z

The Gentse Feesten are one of the oldest and probably the greatest city-festival known in Europe. Nowadays it has become a yearly 10-day event at the end of July, with concerts and performances on mutiple stages, expositions, work-shops, guided tours, street theatre, carnivals, and some other associated festivals such as 10DaysOff, Boomtown, BlueNoteFestival and Puppetbusker Festival, which all together mobilizes roughly some 1.5 million people in 10 days. Thanks to a wonderful organization and a very friendly security-team it has become a real family-event, with all kinds of animations and initiations for the kids, a dozen of markets and streets in the historical centre of Ghent, filled with merchants and artists to stroll around and lots of stages to enjoy concerts and soundsystems that makes you wanna dance till dawn.]]> the official site of Ghent.

Windkracht 10: Koksijde Rescue

2007-05-07T19:18:47Z

De serie heb ik nooit gezien, maar een uitnodiging naar de officiele première met receptie slaan we niet gauw af. Het was druk in de Metropolis van Antwerpen, ik denk dat maar liefst 2/3 van de zalen gewijd waren aan de nieuwe Vlaamse actie film Windkracht 10: Koksijde Rescue. Van de film heb ik genoten, van de hapjes nog meer. Mijn tekst is wat langer geworden dan gewoonlijk, als je juist maar een conclusie wil lees dan enkel de laatste regels.

Rick Symons (Kevin Janssens) is één van de beste duikers van het leger, maar hij laat het steeds meer afweten. Na een incident tijdens een receptie voor de hoogste legertop wordt hij overgeplaats naar het 40ste, een search-and-rescue team in Koksijde. Hier wordt Rick geconfronteerd met een geheim uit zijn verleden, iets waar hij liever niet aan herinnerd wordt. Ook met de medic van zijn team, Alex Breynaert (Veerle Baetens), lijkt het niet te boteren.

]]> De film opent met een scene van het einde. Gewoonlijk wordt dit gedaan om de nieuwsgierigheid van de kijker wat aan te wakkeren, geef het publiek iets om naar uit te kijken. En dit geeft het verhaal ook een leuk cyclisch effect. Eigenlijk geven ze iets te veel informatie mee in deze ‘teaser’ en zo zal de oplettende kijker bij het spannende einde eigenlijk al weten hoe het afloopt. Interessanter is het para-spel dat hier op volgt. Hiermee krijgen we ook meteen een aangename introductie met de belangrijkste personages.

Verder verloopt het verhaal aan een aanvaardbare tempo, hoewel het op sommige momenten op het randje van ‘dit duurt te lang’ kwam. De grote plotwendingen worden telkens goed aangekondigd en dit zorgt een beetje voor een voorspelbaar verhaal. Voor de aanloop naar deze wendingen hebben ze hun best gedaan clichés te vermijden, maar het eindreultaat blijft hetzelfde en die zie meestal aankomen. Ze hebben echter wel een zeer knappe actiescène opgezet die realistischer overkomt dan de doorsnee Hollywood set met een overdosis aan special effects. Een ware verademing om naar te kijken, en het was nog spannend ook.

De belangrijkste personages zijn goed uitgewerkt en er wordt een goede poging gedaan om ze een geschiedenis en verhaal mee te geven. Er is diepte en karaterontwikkeling. De andere personages storen niet en dat is ook goed. Enkel de minister die telkens weer opduikt en voor wat comic relief zou moeten zorgen slaagt niet echt in zijn opzet. De acteerprestaties variëren van aanvaardbaar tot goed. Je merkt wel wie er al langer voor TV/film acteert. Maar het is een groep dat klikt, de opnames waren ongetwijfeld plezant en die energie vertaalt zich op het witte doek naar een aangename sfeer.

Mijn probleem steeds weer met Vlaamse producties is het Nederelands. Ook nu zitten er momenten bij waar er zeer hard geprobeerd wordt om een mooi AN aan te houden wat meestal overgeacteerd en kunstmatig overkomt. Ik heb me ook zitten ergeren aan het ‘polder Engels’, maar dit is nu eenmaal de realiteit dus wil ik dit wel door de vingers zien.

De muziek begrijp ik niet goed. Ik zie het nut er niet van in om Belgische artiesten een aantal covers te laten inzingen voor deze film, de liedjes zijn dan ook nog eens niet al te best uitgekozen. De originele tracks geschreven voor de film daarentegen zijn wel goed. En zoals het hoort bij dit soort films wordt de muziek ingezet om nog wat extra emoties los te weken bij de kijker. De schreiende violen op het juiste moment slagen hier meestal wel in.

Over de fotografie kan ik vrij kort zijn: mooi. Ze hebben af en toe wat gexperimenteerd met hun camerastandpunten en ze zijn daar goed in geslaagd. Al het nodige om mooie en intrigerende beelden te krijgen hebben ze gedaan. Ik was aangenaam verrast.

Zoals Hans Herbots zei is Windkracht 10: Koksijde Rescue een film gemaakt voor het grote publiek. Hij mag trots zijn op zichzelf, en zijn crew uiteraard, want dat is hetgeen waar ze in geslaagd zijn. Een degelijke Vlaamse actiefilm met ruimte voor intriges en verhaal in plaats van blitsende beelden vol gepompt met effectjes allerhande. Ze mogen gerust op een succes rekenen.

Ook te lezen op deel twee

Joe de Eskimo

2007-05-05T09:39:48Z

Pieter De Poortere lijkt wel het patent te bezitten op van die catchy, van ronde vormen voorziene figuurtjes. Zijn tekstloze Boerke vult nu al met drie albums de winkelrekken en is stilaan ook bekend buiten onze landsgrenzen. De Poortere kiest nu met Joe de Eskimo voor een langer, maar nog steeds quasi tekstloos verhaal. Joe is een eskimo die verliefd is op de mooie Monica. Wannneer hij van haar een uitnodiging krijgt voor Valentijn, is hij de hemel te rijk. Tegelijk begint voor hem een aaneenschakeling van hindernissen en brute pech. Van de gevangenis komt hij terecht op een zuiders strand en zo uiteindelijk weer naar de Noordpool. Pieter De Poortere blijft zich toeleggen op dezelfde soort humor: nu eens schattig en ontwapenend, dan weer droog en cynisch. In dit verhaal van 32 pagina's maakt hij zonder omwegen duidelijk dat hij met zijn verteltalent ook het langere tekstloze werk aan kan. Enkele jaren al geldt Pieter De Poortere als een van de meest internationaal georiënteerde Vlaamse striptekenaars. Hij tekende eerder al voor ondermeer Humo en Le Monde. Toen de plannen voor Joe de Eskimo bekend gemaakt werden, bestond er zelfs een link tussen deze strip en de collectie Shampooing van Lewis Trondheim bij de Franse uitgeverij Delcourt. Nu verschijnt het album alvast bij de oude getrouwe Bries. Hopelijk kan Trondheim deze Joe de Eskimo voldoende smaken. Wij hebben er alvast geen enkel probleem mee. ISBN: 9789076708515, Uitgever: Bries (door Marc Bastijns, De Stripspeciaal-Zaak, 17/2/2007)

Dagen zonder lief

2007-04-29T08:32:03Z

Beautifully nostalgic Flemish movie by Felix Van Groeningen, who delivers a story about the growing pains of a group of late twenty-somethings. Oude vrienden en vergeten liefdes, sluimerende zelfvervreemding en gewoontevorming: laat-twintigers hebben het in deze tijden niet gemakkelijk. Vraag het maar aan Felix Van Groeningen: hij maakte er namelijk een film over. Dagen zonder lief begint met de terugkomst van Zwarte Kelly uit New York (gespeeld door de heerlijke Wine Dierickx). Met haar, keert ook het verleden terug in het leven van haar vroegere vrienden. Het is nog maar bij haar eerste stappen uit het desolate station van moedergemeente Sint-Niklaas (gespeeld door Sint-Niklaas zelf, jawel) dat ze Frederic (Jeroen Perceval) tegenkomt. Die komt net terug van het uitzwaaien van zijn eigen vriendinnetje die, zoals het sommige blonde meisjes betaamt, vertrekt naar een volleybaltoernooi. Zijn dagen zonder lief vult hij in door Zwarte Kelly in contact te brengen met haar ex-lief Kurt (Pieter Genard) en zijn vrouw Blonde Kelly (An Miller uit In de gloria), door ’s middags gin-tonic te drinken in het café van kameraad Niek (Koen De Graeve) en te denken aan het gewoel voor Kelly’s bruuske vertrek naar New York. Stilletjes aan merken ze allen dat het verleden misschien toch niet begraven kan worden onder nieuwe huizen, andere geliefden of buitenlandse vluchten. Of zoals iemand zegt: ‘Ik lieg m’n hele leven bijeen’. Felix Van Groeningen is erin geslaagd om na het ietwat groezelige Steve + Sky een film te maken die evenzeer een ziel heeft, maar boven zijn voorganger uitsteekt door zijn bijzondere schoonheid. Zoek niet de glans van glimmende snoepwinkeltjes en zoete woorden, maar de ontroering van platte dance-muziek op goede momenten (de twee Kelly’s die Lasgo’s ‘Something’ meezingen is het ultieme hoogtepunt van de film) en van het even pijnlijke als troostende besef dat we allemaal lijden aan de tijd. Deze film zal zijn weg vermoedelijk naar uw hart vinden net omdat ze een taal spreekt die u begrijpt – u zal alvast lachen met enkele dialogen omdat u ze zélf meent gevoerd te hebben. Dus wanneer u zin hebt om te lachen, wanneer u zin hebt om te huilen, ga dan misschien eens kijken naar Dagen zonder lief.