_____________________________________________________

۱

آن فصل  که شب، عنفوان ستاره شد.

خورشید در لنگرگاه سرد آرمیده بود

یلدا، شعور زمین بود، در افزونگی  برف

سرما، تکرار روزمرگی قطبستان شب بود

“باهار”

خرامان که رسید

خورشید، به اقیانوس وجود ما وزید.

و ماهی‌ها

آغاز سبز زمین را تبریک می‌گفتند.

_______________________________________________________

۲

خنیاگران، فصل را در امتداد زمان می‌نوازند.

و رفتگران، خاکستر سرد شب را، از اندام کوچه جارو می کنند.

کودکان ِ امروز

زمین را با سبزینه باهار، نقاشی می‌کنند

پرندگان مهاجر  در دور دست‌های وجود

اقاقی را

بر بادبان برافراشته خورشید،  فریاد خواهند زد

________________________________________________

۳

بادبادک ها به بادهای موسمی محتاجند و

جوانه ها به تابشی بی دریغ

دریا موج های سردش را آغوشی گرم می خواهد

تنگ تلنگر ماهی را انتظار می کشد

و خاک ذراتش را زندگی

بهار که می آید

خرامان خرامان حتی

این همه به ساحل می نشینند آرام

و آغاز

واژه ی دلنشین هستی

خواهد شد.

_________________________________________

۴

آغاز واژه ی دلنشین هستی است

خیال درخت سبز می شود

وقتی بهار دیگر خواب نیست،

این زمین است که بیدار می شود.

اعتقاد دارم وجود ترس در محیط کار باعث از بین رفتن صداقت می‌شود.

به خاطر دارم، اوایل کار من در بهساد بود، از یکی از همکارانم شنیدم که می‌گفت: “بزرگترین سیاست در زندگی صداقت است”، و این یکی از درس‌هایی بود که آموختم. جمله‌ای که بارها و بارها به آن فکر کردم و همیشه به نتایج حاصل از آن اندیشیدم و اطمینان دارم که هیچ چیز دیگر به اندازه صداقت، باعث آرامش در کار نمی‌شود.

صداقت ما را قابل اعتماد می‌سازد و همین که مدیر و همکارانمان به ما اعتماد داشته باشند یکی از تاثیرگذارترین مسائل کاری است، که باعث بالا رفتن اعتماد به نفس و در نتیجه بازده کاری بالاتری می‌شود، و محبوبیت ما را افزایش می‌دهد.

به عنوان مثال مشکلات حاصل از بی‌دقتی یا خیلی موارد دیگر که در هنگام انجام کار پیش می‌آید را نباید پنهان کرد گفتن درست و به موقع آنها کمک کننده است، چه بسا نگفتن یا به نوع دیگری آن را عنوان کردن تبعات بدتری خواهد داشت.

شاید اگر همه ما در زندگی بزرگترین سیاستمان، صداقت بود، خیلی از مشکلات هم اکنون وجود نداشت.

• روزهای پایان سال است و عجیب که بهساد هنوز پایان سالی نشده‌است. همه چیز آرام است و به نظر می‌رسد که فشار کار و آن تندباش تندباش همیشگی این روزها کمتر در بهساد وجود دارد.
  
• برای هدایای پایان سال دوستان و مشتریان یحتمل مشی سال گذشته را ادامه خواهیم داد و آن خرید کتاب است به جای سر رسید و انواع و اقسام وسایل. این کار دردسر‌های خاص خودش را دارد و حساسیت‌هایی که هر سال گریبانگیرمان است.
  
• وضعیت نقدینگی تا حدودی قابل تحمل است، اما همچنان مطالبات بسیار و مشتریان در شرایط بی‌پولی شدید به سر می‌برند. من به عبارتی این بی‌پولی مشتریان دولتی را به فال نیک می‌گیرم، شاید که به خود آیند و از بریز و بپاش‌های مرسوم در این‌گونه سازمان‌ها بپرهیزند. سازمان‌های دولتی ما باید یاد بگیرند که بدون پول نفت هم می‌توان زندگی کرد و چه فرصتی بهتر از این برای خوداتکایی.
  
• جناب آقای عسگر اولادی ضمن اینکه فرموده‌اند که صادرات نرم‌افزار از کشمش واجب‌تر است، با استناد به آمار ارائه شده از طرف سازمان‌های مرتبط اشاره داشته‌اند که در ده ماه گذشته ۸۰ میلیون دلار صادرات نرم‌افزار داشته‌ایم. نمی‌دانم که چرا نمی‌توانم با این عدد کنار بیایم. یعنی کدام شرکت (‌های) ناشناس ایرانی توانسته‌اند که چنین شاهکاری کنند و صدایش را هم در نیاورند. در این‌جا نیز مطلب خوبی در این زمینه نوشته‌شده است.
  

  صنعت نرم‌افزاری که روز به روز با مشکلات جدیدی روبرو است، چگونه می‌تواند این حجم صادرات را پشتیبانی نماید. ای کاش این خبر صحت داشته‌‌باشد و چراغ امید مضاعفی در دل‌هایمان روشن شود.
  

هفته‌گذشته را کاملا تهران بودم و به دنبال مطالبات، فکر می‌کنم که کارفرمایان عزیز!؟ با مسئله‌ای به نام عدم پرداخت مطالبات پیمانکار دیگر روبرو نیستند. مسئله را برای خودشان حل کرده‌اند. به این قرار که با باز مهندسی فرآیندهای سازمانی (Business Process Re-engineering) کاری کرده‌اند که دیگر پیمانکاران مفلوک چیزی به عنوان مطالبات نداشته‌ باشند و فشاری که همواره به امور مالی سازمان وارد می‌شد، در تمامی اجزای سازمان تُخس شده‌است. در این راستا ازچند روش خاص استفاده می‌کنند که برای کسب تجربه بد نیست به چند نمونه توجه کنید.

• ایجاد حلقه‌های تو در تو: یکی از مشتریان تکنیک جالب توجهی را به کار برده است. بدین صورت که وقتی صورت وضعیت برای آن‌ها ارسال می‌شود، یک‌ماه و نیم زمان صرف بروکراسیِ معاون مدیرعامل به مدیر، مدیر به کارشناس، کارشناس به مدیر، مدیر به معاون مدیرعامل و معاون به مدیرعامل می‌شود و پس از آن نامه به امور مالی ارسال می‌شود. در این هنگام مالی‌چی‌‌‌ها به کمک سازمان می‌آیند و ایراد می‌گیرند که مثلا فلان بند آیین نامه معاملات رعایت نشده! و بنا براین می‌شود که ما دوباره صورت‌وضعیت را آماده کنیم و روال آن در سازمان طی شود. در این هنگام ممکن است متوجه شوید که زمان قرارداد به پایان رسیده و برای پرداخت حتما باید زمان قرارداد دارای اعتبار باشد که چنین سیکلی نیز باید برای آن طی شود. به عبارتی نُه ماه است که به این صورت سرکاریم و هیچ فشاری هم به سازمان نمی‌آید که چرا پول پرداخت نمی‌کنند. مدیران شرکت هم ادعا می‌کنند که پیمانکاران ما هیچ مطالبات تایید شده‌ای ندارند!
  

   

• دست پیش را بگیر، عقب نمونی: پروژه‌ای را سال گذشته شروع کردیم که پیش پرداخت هم دریافت شد و کار طراحی و ساخت نرم‌افزار و سخت‌افزار مربوطه انجام شد و تایید مدیران سازمان را هم گرفتیم. نوبت به پرداخت که شد مدیرعامل شرکت دولتی مربوطه عوض شد. تماس پشت تماس، نامه پشت نامه که هزینه‌ها را پرداخت کنند و سیستم را تحویل بگیرند. چون ناامید شده‌ بودیم دیگر پیگیری نکردیم. نامه زده‌اند که چون به دنبال سیستم نیستند قرارداد را فسخ کنند و ما هم پیش پرداخت را باید به آن‌ها پس بدهیم (توجه کنید به قدرت استدلال منطقی!). پس از کلی مذاکره به توافق رسیده‌ایم که به قول معروف یر به یر شود. به مرگ گرفتند ما را تا به تب راضی شویم، دریافت مطالباتمان پیش‌کش!
  

   

• بی‌خیالی و دایورت به ناکجا!: پروژه‌ای را در اردیبهشت امسال تحویل دادیم، به دلیل برخی مسائل ناشی از انتخابات و مسائل جانبی، بخشی از تیم مدیریتی تعویض شدند. تا اتوبوس مدیران جدید بیایند شد مهرماه. از آنجا که رسم است تیم جدید همه کارهای گروه قبل از خود را رد می‌کنند، سه ماه طول کشید تا به مشاوران و کارشناسان جدید اثبات کردیم کارمان را درست انجام داده‌ایم. معاون مربوطه تصمیم می‌گیرند که به سفر حج و سایر عتبات عالیات مشرف شوند. بعد از آن هم درگیر مسائل مربوط به بودجه و هزار گرفتاری مهم‌تر از کار ما بوده‌اند. به عبارتی گفته شده که معاون …، سه ماه است که به مشاورش برای این‌کار وقت نداده!
  

   

من که از این همه هوش و ذکاوت به وجد آمده‌ام. پس از ده-نه ماه سرکار بودن، تازه فهمیده‌ایم که چگونه سر کارمان گذاشته‌اند.

حالا چه کسی می‌گوید که تغییرات در سازمان‌ها خیلی سخت است و نمی‌توان پروژه‌های BPR را در آن‌ها اجرا کرد. می‌شود، خوب هم می‌شود اگر پای کارشکنی باشد و عدم پرداخت مطالبات پیمانکاران!

لابد ماهم باید به فکر پاتک باشیم. به یقین برنامه‌ریزی مربوطه با تمرکز بر وصول مطالبات باید انجام شود. این داستان موش و گربه همچنان ادامه خواهد داشت.

‌۵ سال پیش در همین روزها بود (‌دوم اسفند ماه) که روزنوشت‌نویسی رسمی در بهساد شروع شد،‌قبلا هم یک وبلاگ گروهی ناشناس داشتیم که متاسفانه هم کلمه عبور آن را فراموش کرده‌ام و هم قابل خواندن نیست. حالا خیلی عمیق خوشحالم بدون اینکه برنامه‌ریزی خاصی صورت گرفته‌باشد، ‌همکارانم در همان روز شروع رسمی در روزنوشت‌ها، نوشتن را شروع می‌کنند. خوشحالم از اینکه تا حد بسیار زیادی بر تعهدم مبنی بر هر هفته نوشتن پایبند بوده‌ام و متاسفم از اینکه نتوانستم هفته‌ای دو روز بنویسم. خوشحالم از اینکه دانسته‌ها و تجربه‌های اندکم را برای دیگران به اشتراک گذاشتم و متاسفم از اینکه گاه به حکم مصلحت و غم نان دچار خودسانسوری شدم و حالا روزنوشت‌ها برای من جزئی از زندگی شده که بسان همان زندگی عادی، دغدغه‌ها،‌ خوشحالی‌ها و ناکامی‌های خاص خود را به همراه دارد.

در این ۵ سال تمام تلاشم بر این بود که علاوه بر ایجاد یک حافظه سازمانی برای بهساد،‌ ارتباط بیشتری با محیط اطراف بر قرار کرده و به تبادل تجربیات و دانسته‌ها با دیگران بپردازیم. در راستای این روزنوشت‌نویسی ، دوستان خوبی یافته‌ام که بدون شک جز این طریق راهی برای آشنایی با آن‌ها وجود نداشت و آموخته‌هایی داشتم که کمتر راهی این‌چنین برای آن‌ها تصور می‌شد.

فعلا به جز هویت سازمانی و جمعی بخشیدن به محتوای روزنوشت‌ها، تصمیمی ‌برای تغییر سیاق آن ندارم و روش سال‌های گذشته را ادامه خواهیم داد،‌ مگر اینکه دوستان محبت کرده و با انتقادهای خود،‌ ما را در چگونه نوشتن و چگونه ننوشتن یاری کنند. چنانکه بر خود واجب می‌دانم که سپاس بی‌کران خود را تقدیم همه دوستان و افرادی کنم که با مطالعه و گفتمان در روزنوشت‌ها،‌ بهتر شدن و جهت‌گیری محتوی آن را سبب شدند.

 نوشتن در اینجا سخت است، ولی امیدوارم خوب، پر‌بار و همواره باشد. خوشحال می‌شوم اگر دوستان بهسادی مرا در نوشته‌هایم راهنمایی کنند.

• فعلا، این بنر روزنوشت‌ها را تغییر دادیم. خیلی وقت و در واقع بعد از تغییر قالب بود که تصمیم داشتم بنر مناسبی برای روزنوشت‌ها تهیه کنم. متاسفانه موضوع پشت گوش انداخته می‌شد تا اینکه با مشورت دوستان تصمیم بر آن شد که طرحی را که آقای مقدسی قبلا برای یکی از نمایشگاه‌های بهساد تهیه کرده بودد، با اندکی تغییرات به عنوان بنر روزنوشت‌ها قرار دهیم. یادم هست که عصر یک روز که شدیدا در خستگی کارهای نمایشگاه به سر می‌بردم، تعامل و همفکری زیادی با ایشان داشتیم تا اینکه بتوانیم طرحی را آماده کنیم که نمادی از حرکت و هدفمندی و زندگی درخشان را در نهایت سادگی به تصویر بکشد. حساسیت خاصی هم داشتیم که این طرح کاملا بهسادی ‌باشد و برای هیچ یک از عناصر آن، از عکس‌های موجود در اینترنت استفاده نشود. این بود که قایق آن را هم خود آقای مقدسی ساخت که برای ساخت قایق هم کلی دنبال روزنامه انگلیسی گشتیم (روزگار انتخابات بود و احیانا نوشته‌های فارسی روزنامه‌ها دردسر ساز). در چنین مواقعی است که فرق بین طراحی و Photoshop بازی مشخص می‌شود، کما اینکه فرق بسیاری است بین برنامه‌نویسی و Copy & Paste کد در برنامه‌ها. نه هر که سر بتراشد قلندری داند.
  

   

به هر صورت نظرم این است که تغییرات کمی هم در قالب داده شود و این دیوار سیمانی روزنوشت‌ها هم برچیده شود و به جای آن نقشی زیبنده‌تر جایگزین شود.

• ایام عید نزدیک است و هشتمین عید بهساد در راه، هنوز دغدغه هدایای عید را دارم. انتخاب تک‌به تک هدایا برای عید کاری سخت است که دقت و حوصله‌ای در خور می‌خواهد. این روزها وقت من اندک است و بیشتر پیگیر مطالباتی که اگر دریافت نشوند، کار بهساد به زحمت خواهد افتاد.
  

به واسطه اختلال در اینترنت در چند روز گذشته نتوانستیم فایل‌های لازم را برای یکی از مشتریان ارسال کنیم و در بهنگام سازی نرم‌افزارها در سایت بعضی از مشتریان به مشکل برخوردیم و حسابی خجالت زده شدیم. واقعیت این است که برای ارائه یک پشتیبانی خوب همواره به سرعت اینترنت نیازمندیم و هزینه نسبتا بالایی برای تهیه پهنای باند پر سرعت در بهساد صرف می‌شود. آن‌وقت من نمی‌فهمم این چه استدلالی است که مدیرعامل شرکت فناوری اطلاعات کشور می‌فرمایند ” کاربرد دولت الکترونیکی هیچ ربطی به سرعت اینترنت ندارد”. البته من با سخن ایشان از جهت دیگر موافقم! از آنجا که هنوز خدمات دولت الکترونیک در حدی نیست که مردم بتوانند به عنوان یک پارامتر تاثیر گذار در زندگی از آن‌‌ها استفاده کنند، پس لزوما نه تنها نیازی به اینترنت پر سرعت برای کاربرد دولت الکترونیک وجود ندارد، بلکه اصولا به خود اینترنت نیز در این زمینه نیازی وجود ندارد.

ایشان همچنین فرموده‌اند که ” مسدود شدن Gmail مردم را به ایمیل ملی هدایت می‌کند”. در پاسخ ایشان باید عرض کنم که اولا کدام ایمیل ملی ؟ خوب بود ایشان در ابتدای امر این ایمیل ملی را به ما معرفی می‌نمودند. موضوع دوم اینکه مگر ما بندگان گنه‌کار از Gmail چه استفاده غیر ملی کرده‌ایم که حالا بخواهیم در ایمیل ملی، استفاده ملی کنیم. من باور دارم که به وقت ضرورت همان ایمیل ملی هم قطع می‌شود. چون کاربرد ایمیل چه ملی و چه آمریکایی با یکدیگر فرقی نمی‌کند. مگر بر اساس تصمیمات مراجع ذی‌صلاح، SMS و موبایل قطع نمی‌شود (من صلاحیت اظهار نظر در مورد درست بودن یا اشتباه بودن آن را ندارم) ، ایمیل ملی هم مانند آن! مگر اینکه بفرمایند که در ایمیل ملی محتوی آن توسط دولت کنترل می‌شود و بنابراین نیاز به قطع کردن آن نیست، که آن‌هم بر خلاف اصل ۲۵ قانون اساسی خواهد بود. شاید هم نگران محتویات ایمیل‌های ما هستند که به دست اجنبی نیفتد که ایشان بهتر است نگران ما نباشند و فعلا سازمان‌های دولتی را برای حفظ اسرار به استفاده از ایمیل بر روی دامنه‌های ملی خود ترغیب کنند. پر بیراه نخواهد بود که ایشان تحقیق کنند و ببینند که چند درصد سازمان‌های دولتی (حتی با وجود داشتن دامنه‌های ایرانی و هاستینگ ایرانی) از سرویس‌های رایگان یاهو و جی‌میل استفاده می‌کنند. نمونه آخرش هم فرمانداری گتوند!

از طرف دیگر اگر ایشان امکانات Gmail را برای من فراهم کنند، یعنی ۷ Gb و بیشتر فضا در اختیارم قرار بدهند، امکانات Outlook مانند Gmail را تهیه کنند، کیفیت سرویس‌شان به خوبی Gmail باشد و Buzz و تقویم و کتابخانه و …. را برایم فراهم کنند و البته این امکانات پا به پای آن پیش برود و هیچ‌گاه از آن عقب نیفتد و رایگان نیز باشد، من شخصا به ایشان قول می‌دهم که نه تنها خودم همواره از آن استفاده خواهم کرد، بلکه هر روز تبلیغات وسیعی را به طور رایگان برای آن انجام می‌دهم.

آقای مدیرعامل! مردم حق دارند که از بهترین امکانات رایگان فناوری در جهت زندگی شخصی و کاری خود استفاده کنند. اگر جلوگیری از ورود آزاد ماشین‌های خارجی توانسته است که کیفیت ماشین‌های ایرانی را افزایش دهد و شما و من هر روز غروغر کیفیت پایین ماشین‌های ایرانی را نداشته باشیم، به یقین شما نیز با قطع سرویس‌های خارجی می‌توانید، رقیبی جدی برای Gmail به وجود آورید.

و سخن آخر این‌که فناوری اطلاعات در کشور شبیه محتضری را دارد که هر روز بیم فوت آن می‌رود. نبود برنامه جامع توسعه فناوری اطلاعات کشور، حذف ردیف‌های اختصاصی بودجه برای آن در دستگاه‌های دولتی، و از اولویت جدی خارج شدن آن ضربات جبران ناپذیری را به شرکت‌های بخش خصوصی وارد کرده است. حال که این تهدیدات را به تدبیر خود به فرصتی برای قوت بیشتر شرکت‌هایمان تبدیل کرده‌ایم و خون بر جگر و زخم بر دیده به فعالیت‌های خود ادامه می‌دهیم، شما بر زخم‌هایمان نمک نپاشید. اجازه دهید که در این کویر تشنه و آبله بر پای، برای پیشرفت کشور و خدمت به مردمانمان، مردمانمان به ستاره‌های امید بهتر شدن باشد و هر چند به آهستگی و سختی، راه برویم!

پ.ن: همچنین:

نوشته آقای کاوه یزدی‌نژاد در مورد عمل تحسین برانگیز

تاثیر لنگر کشتی بر مهندسی نرم‌افزار، نوشته ای از وبلاگ شرکت رادمان

]]> http://www.behsad.org/weblog/1388/11/%d9%82%d8%b7%d8%b9%d9%8a-%d8%a7%d9%8a%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%aa%d8%8c-%d8%a7%d9%8a%d9%85%d9%8a%d9%84-%d9%85%d9%84%d9%8a-%d9%88-%d8%b3%d8%a7%d9%8a%d8%b1-%d9%82%d8%b6%d8%a7%d9%8a%d8%a7/feed/ http://www.behsad.org/weblog/1388/11/%d9%82%d8%b7%d8%b9%d9%8a-%d8%a7%d9%8a%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%aa%d8%8c-%d8%a7%d9%8a%d9%85%d9%8a%d9%84-%d9%85%d9%84%d9%8a-%d9%88-%d8%b3%d8%a7%d9%8a%d8%b1-%d9%82%d8%b6%d8%a7%d9%8a%d8%a7/