„Usłysz, Boże, moje wołanie, zważ na moją modlitwę”.

Któż to się modli? Zdawałoby się, że to jest modlitwa jednego tylko człowieka. Ale posłuchajmy jej dalszego ciągu:

„Do Ciebie wołam z krańców ziemi, gdy słabnie moje serce”.

A więc to wielu się modli, choć w liczbie pojedynczej, bo jeden tylko jest Chrystus, którego my wszyscy jesteśmy członkami. Jakiż to bowiem człowiek może wołać jednocześnie z krańców ziemi? Bo z krańców ziemi woła nie jeden tylko człowiek, ale ten lud, o którym Pan rzekł swojemu Synowi:

„Żądaj, a dam Ci w dziedzictwo narody i krańce ziemi w posiadanie Twoje”.

Otóż ten lud, przeznaczony na własność Bogu, dziedzictwo Chrystusa i Jego ciało, jedyny i jeden Kościół Chrystusa, którym my jesteśmy, woła z krańców ziemi. A cóż on woła? To właśnie, co powiedziane jest wyżej: „Usłysz, Boże, moje wołanie, zważ na moją modlitwę; do Ciebie wołam z krańców ziemi, gdy słabnie moje serce”. Tak właśnie: z krańców ziemi, czyli zewsząd, wołam do Ciebie.

A dlaczego tak wołam? Ponieważ „słabnie moje serce”. Tak woła Kościół na całej ziemi i spośród wszystkich narodów, aby pokazać, że jego udziałem jest nie chwała, lecz wielki ucisk.

Słusznie woła tak Kościół, albowiem nasze życie podczas tej doczesnej pielgrzymki nie może być wolne od próby. Nasz postęp duchowy dopełnia się poprzez przeciwności, a przez nie człowiek poznaje sam siebie. Nikt też bez zwycięstwa nie otrzymuje nagrody; nie może zwyciężyć, jeśli nie walczył; nie może walczyć, jeśli nie napotkał przeciwnika i jego sprzeciwu.

Kościół trwoży się więc aż po krańce ziemi, lecz nie jest opuszczony, bo Chrystus chciał pokazać w ciele swoim, w którym umarł, zmartwychwstał i wstąpił do nieba to, co my, Jego ciało, mamy przejść tu na ziemi, aby dać nam pewność, że tam, gdzie On nas poprzedził, tam i my za Nim pójdziemy.

Chrystus dał nam moc zwycięstwa wtedy, kiedy był kuszony przez szatana. Czytaliśmy o tym w Ewangelii. Dlaczego Chrystus był kuszony przez diabła? Bo w Chrystusie i ty byłeś kuszony, albowiem Chrystus wziął twoje ludzkie ciało, aby przez nie dać ci swoje zbawienie. W tym ciele doznał śmierci, aby dać ci swoje życie. W tym ciele chciał znieść zniewagi, abyś dzielił Jego chwałę. W tym ciele chciał być kuszony, abyś miał udział w Jego zwycięstwie.

A więc, jeżeli w Chrystusie my wszyscy byliśmy kuszeni, w Nim też wszyscy zwyciężyliśmy szatana. Jesteś zdumiony tym, że Chrystus był kuszony, a nie myślisz o tym, że zwyciężył. Pamiętaj o tym, że i ty byłeś w Nim kuszony, a wtedy zrozumiesz, że i ty w Nim zwyciężyłeś. Chrystus przecież mógł wzbronić diabłu dostępu do siebie; ale gdyby nie był kuszony, nie pouczyłby cię o zwycięstwie przez siebie odniesionym.

________

* Ps 61, 2-3

Tekst udostępniony dzięki uprzejmości serwisu

Internetowa Liturgia Godzin

Zdjęcie: Duccio di Buoninsegna „Kuszenie Chrystusa„

Nasz Pan, Słowo Boże, najpierw uczynił ludzi sługami Boga, a następnie wyzwolił tych, którzy byli Mu poddani. Sam powiedział o tym swoim uczniom:

„Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego”.

Przyjaźń Boga obdarza bowiem nieśmiertelnością tych, którzy Mu są wierni.

Na początku Bóg stworzył Adama nie dlatego, że go potrzebował, lecz aby mieć kogoś, kogo by mógł obsypać swoimi darami. Słowo bowiem wielbiło swego Ojca nie tylko przed stworzeniem Adama, ale jeszcze zanim zaistniało wszelkie stworzenie, Słowo było w Ojcu i wielbiło swego Ojca; Ojciec zaś otaczał Je chwałą, jak mówi o tym sam Zbawiciel: „Ojcze, otocz mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie pierwej, zanim świat powstał”.

Bóg nie potrzebował naszej służby również wtedy, kiedy nam rozkazywał pójść za Synem, lecz uczynił to, by dać nam zbawienie. Pójść bowiem za Zbawcą znaczy mieć udział w zbawieniu, tak jak iść za światłem znaczy być w świetle. Ci, którzy są w świetle, nie dają mu jego światłości, lecz sami są oświeceni i skąpani w jego blasku. Niczego do tego światła nie dodają, ale z niego korzystają i pozostają w zasięgu jego promieni.

Tak jest ze służeniem Bogu: niczego ono Bogu nie dodaje, gdyż On nie potrzebuje ludzkiej służby. Natomiast tym, którzy Mu służą i za Nim idą, Bóg daje życie, nieśmiertelność i wieczną chwałę właśnie ze względu na tę służbę i pójście za Nim. Ale oni niczego Mu od siebie nie dodają, gdyż On jest bogaty i zasobny, i niczego Mu nie brakuje.

Jeżeli zaś Bóg wyczekuje tej służby od ludzi, to dlatego, że jest dobry i łaskawy, i dobrze czyni tym, którzy trwają w Jego służbie. Tak więc Bóg niczego nie potrzebuje, ale człowiek potrzebuje wspólnoty z Bogiem.

Chwałą zaś człowieka jest trwać wiernie w służbie Boga. Dlatego Pan powiedział uczniom: „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem”. Chce On przez to powiedzieć, że nie oni dodają Mu chwały przez to, że za Nim idą, ale wprost przeciwnie, to On ich otacza chwałą za to, że idą za Synem Bożym. I mówi Pan jeszcze: „Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, aby widzieli moją chwałę”.

________

* księga 4, 13, 4 – 14, 1.

Tekst udostępniony dzięki uprzejmości serwisu

Internetowa Liturgia Godzin

Zdjęcie: Obraz Michelangelo Buonarroti „Stworzenie Adama„

Modlitwa i rozmowa z Bogiem są najwyższym dobrem, bo są przestawaniem i jednoczeniem się z Nim. Nasze oczy są pełne światła, gdy patrzą na światło; tak i duch lgnący do Boga jest pełen Jego niewypowiedzianej światłości. Nie chodzi tu o nawyk modlitwy, ale o modlitwę płynącą z duszy; nie o te chwile, które jej poświęcamy, w określonych godzinach lub w pewnych okolicznościach, lecz o tę modlitwę, której się oddajemy w dzień i w nocy.

Albowiem trzeba zwracać się do Boga nie tylko wtedy, kiedy oddajemy się jedynie modlitwie, ale także wtedy, gdy zajmujemy się różnymi obowiązkami, czy to zaprzątnięci innymi sprawami, czy też gdy, bez skąpstwa, przychodzimy innym z pomocą. Niech wtedy towarzyszy nam pragnienie Boga i pamięć o Nim. Wtedy nasze czyny będą zaprawione, niby solą, Jego miłością, i spodobają się Panu wszechświata. Jednakże dopiero wtedy i przez całe życie będziemy zbierali owoce takiej postawy ducha, gdy jak najwięcej czasu poświęcamy takiej modlitwie.

Modlitwa jest światłem duszy. Daje prawdziwe poznanie Boga; przez nią z Nim się łączymy. Dzięki niej nasz duch ku niebu się wznosi; i tak jak dziecko obejmujące swą matkę i wśród łez wołające o mleko, tak i nasz duch lgnie do Boga i woła, aby go ożywił. Wyjawia Mu swe pragnienia i otrzymuje dary przewyższające wszelkie ziemskie skarby.

Modlitwa pełna czci zanosi do Boga nasze życzenia, rozwesela serce, ucisza je i niesie mu pokój. Mówię o istocie modlitwy, abyś nie myślał, że wystarczą same tylko słowa. Jest ona bowiem pragnieniem Boga, niewymownym przywiązaniem do Niego; jest darem Jego łaski, a nie owocem ludzkich wysiłków. O takiej modlitwie mówi Apostoł:

„Nie umiemy się modlić tak jak trzeba, ale sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami”.

Gdy Pan udzieli komuś takiej modlitwy, jest ona darem nieodwracalnym i niebiańskim pokarmem nasycającym duszę. Kto go zakosztuje, ten rozpala się wiekuistym pragnieniem Boga, które jest w nim jak ogień gorejący i ogarniający płomieniem jego duszę.
Oddawaj się modlitwie i upiększaj twój dom skromnością i pokorą, i niech promienieje on blaskiem sprawiedliwości. Niechże jego wnętrze lśni dobrymi czynami, niczym dom wyłożony płytami drogocennego złota, a miejsce ścian marmurowych niech zajmie wiara i wielkość ducha. Jako zaś zwieńczenie wszystkiego, nadające budowli jej doskonałość, masz dołożyć modlitwę. W ten sposób przygotujesz Panu dom królewski, wykończony i wspaniały, w którym będziesz mógł Go przyjąć. W świątyni jest obraz Bóstwa, ty zaś już teraz w przybytku swej duszy będziesz posiadał Pana dzięki Jego łasce.

________

* Homilia 6.

Tekst udostępniony dzięki uprzejmości serwisu

Internetowa Liturgia Godzin

Zdjęcie: Obraz „Modlitwa w Ogrójcu” autor nieznany

Umiłowani! Wciąż „ziemia jest pełna łaskawości Pana” i otaczający nas świat sam przez się skłania wierzącego człowieka do składania Bogu czci należnej. Bo niebo i ziemia, morze i wszystko, co się w nich zawiera, świadczą o dobroci i wszechmocy swego Stwórcy; a godne podziwu piękno służącej nam przyrody, wprost zniewala każdą myślącą istotę do wyrażenia Bogu należnej Mu wdzięczności.

Ale teraz dni niosące w sobie tajemną moc danego ludziom Odkupienia, a bezpośrednio poprzedzające święto Zmartwychwstania, każą nam tym bardziej przygotować się do tej uroczystości, oczyścić się i uświęcić.

Oto istotna cecha święta Paschy: radość Kościoła z odpuszczenia grzechów. Niechże się ono spełni nie tylko w mających się dopiero odrodzić we chrzcie świętym, ale i we wszystkich, którzy już się zaliczają do grona dzieci Bożych. Wody chrztu przynoszą człowiekowi odrodzenie i czynią go nowym stworzeniem, ale jego ludzka i tak znikoma natura wymaga, by ciągle się oczyszczał ze słabości, które niczym rdza wciąż w nim narastają. Z drugiej zaś strony w doskonaleniu siebie nie ma takiego stopnia, ponad który już wyżej sięgać by nie należało. Przeto obowiązkiem wszystkich i każdego z osobna jest tak usilnie teraz pracować, by dzień odkupienia nie zastał nas pogrążonych w przywarach przeszłości.

Chrześcijanin powinien zawsze tak postępować, ale teraz niech to czyni nie tylko staranniej, ale niech całą duszą zachowa w pełni czterdziestodniowy post przekazany nam przez tradycję apostolską, nie tylko ujmując sobie pokarmów, lecz przede wszystkim wyzbywając się swoich wad.

Dobrze pojęty święty post będzie owocny, kiedy towarzyszyć mu będą uczynki miłosierne. Objęte są one tą jedną wspólną nazwą, w istocie chodzi tu jednak o różne chwalebne i dobre czyny, a są one dostępne wszystkim wiernym, choć nie wszyscy w jednakowej mierze mogą je spełniać.

Albowiem miłość, należna Bogu i ludziom, nie zna takich przeszkód, które by jej nie pozwalały czynić dobra. Kto z serca współczuje jakiejkolwiek nędzy, ten sam siebie uszczęśliwi cnotą życzliwości i dobrem pokoju. Tak przecież śpiewali aniołowie: „Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli”.

Szeroki jest zakres uczynków miłosiernych. Już sama ich rozmaitość sprawia, że prawdziwi wyznawcy Chrystusa, nie tylko bogaci i opływający we wszystko, ale i średnio zamożni, a nawet i biedni mogą je czynić; każdy według swoich możliwości, a ci, którzy w hojności nie mogą innym dorównać, mogą się do nich upodobnić współczującym sercem.

________

* Kazanie 6 na Wielki Post, 1-2.

Tekst udostępniony dzięki uprzejmości serwisu

Internetowa Liturgia Godzin

Zdjęcie: Obraz „Syn marnotrawny” autorstwa Murillo

Uważnie się wpatrujmy w krew Chrystusa i pojmijmy, jak droga jest ona Bogu, Jego Ojcu, bo wylana dla naszego zbawienia, przyniosła łaskę nawrócenia całemu światu.

Przypatrzmy się minionym wiekom, a dowiemy się, że z pokolenia na pokolenie Pan „dawał miejsce nawrócenia” tym, którzy chcieli do Niego się nawrócić. Noe głosił nawrócenie i ci, którzy go posłuchali, zostali ocaleni. Jonasz przepowiadał zagładę Niniwitom, oni zaś czynili pokutę za swoje grzechy, przejednali Boga swym błaganiem i doznali wybawienia, choć nie należeli do narodu wybranego.

Mówili o nawróceniu słudzy łaski Bożej natchnieni przez Ducha Świętego. Także sam Pan wszechrzeczy przysiągł uroczyście mówiąc: „Na moje życie! Nie chcę śmierci występnego, lecz by się nawrócił”, i dodał jeszcze te znamienne słowa:

„Nawróćcie się, domu Izraela! Odstąpcie od wszystkich waszych grzechów. Choćby wasze grzechy sięgały od ziemi aż do nieba; choćby były bardziej płomieniste niż szkarłat i bardziej czarne niż wór pokutny; to jeśli nawrócicie się do Mnie z całego serca i powiecie: «Ojcze!», wysłucham was jak ludu świętego”.

Pragnąc więc Bóg, aby wszyscy Jego umiłowani stali się uczestnikami nawrócenia, umocnił tę wypowiedź swoją wolą wszechmocną.

Dlatego bądźmy posłuszni Jego potężnej i chwalebnej woli; pokornie błagajmy Jego miłosierdzie i dobroć; wspomnijmy na Jego litość i nawróćmy się; porzućmy nasze próżne postępki, zwady i zawiść wiodącą do śmierci.

Bądźmy pokornego ducha, wyzbądźmy się zarozumiałości, pychy, szalonych myśli i gniewu, a postępujmy, jak nam zaleca Pismo. Mówi bowiem Duch Święty:„Mędrzec niech się nie szczyci swą mądrością; siłacz niech się nie chełpi swą siłą, ani bogaty niech się nie przechwala swoim bogactwem. Ale niech się w Panu chlubi, kto się chlubi; niech Go szuka i czyni to, co jest sprawiedliwe i prawe”.A przede wszystkim pamiętajmy o słowach Pana Jezusa, które wypowiedział ucząc łagodności i cierpliwości. Tak bowiem powiedział:

„Bądźcie miłosierni, abyście doznali miłosierdzia; odpuszczajcie, aby i wam odpuszczono; tak jak czynicie, tak i wam będzie uczynione; tak jak dajecie, tak i wam będzie dane; jakim sądem wy sądzicie, i was sądzić będą; w miarę waszej dobroci i wy dobroci doznacie; taką miarą jaką wy mierzycie, i wam odmierzą”.

Te przykazania i polecenia Pana mają nas wspierać na drodze pokornego poddania się Jego świętym słowom. Bo tak mówi jeszcze: „Ale Ja patrzę na tego, który jest pokorny i skruszony w duchu, i który ze drżeniem czci moje słowo”.

Niechże więc te wielkie i szlachetne czyny staną się naszym udziałem i znów podążajmy do tego celu wskazanego nam już od początku, a jest nim pokój. Niech nasze oczy będą zwrócone ku Ojcu i Stwórcy całego świata, a nasze serce niech przylgnie do Jego wspaniałych i bezcennych darów przynoszących pokój, i do Jego dobrodziejstw.

________

* (rozdz. 7, 4-8, 3; 8, 5-9, 1; 13, 1-4; 19, 2).

Tekst udostępniony dzięki uprzejmości serwisu

Internetowa Liturgia Godzin

Zdjęcie: Obraz „Nawrócenie św. Pawła” autorstwa Caravaggio

Święty Benedykt w swojej Regule, zachęcał mnichów, aby w Wielkim Poście nie tylko podjęli dodatkowe postanowienia, ćwiczyli się w ascezie, poświęcali więcej czasu modlitwie, ale również… więcej czytali. Pisze wyraźnie:

W tych dniach Postu każdy otrzyma z biblioteki jedną książkę, którą powinien przeczytać od pierwszej do ostatniej strony w całości. Książki te trzeba rozdać na początku Wielkiego Postu. (RB 48)

Tym razem przyszedł czas, aby sięgnąć po wyjątkową i niezwykle głęboką lekturę. Spróbujemy ukazać Wam piękno czytań liturgicznych dla okresu Wielkiego Postu. „Wyglądając świętej Paschy”, każdego dnia – począwszy od Środy Popielcowej – w serwisie będą ukazywały się „Wielkopostne medytacje”, czyli teksty zaczerpnięte z II nokturnu Liturgii Godzin.

Wielu osobom wydaje się, że są to teksty bardzo trudne, przeznaczone wyłącznie dla osób duchownych, mających odpowiednie przygotowanie teologiczne. Nic z tych rzeczy. Sami przekonacie się, że wcale tak nie jest. Liturgia Godzin, powszechnie zwana „brewiarzem” wcale nie musi być niedostępna i skomplikowana, a wręcz przeciwnie, może stać się prawdziwym skarbcem modlitwy, odkrywanym na nowo, każdego dnia.

„Wielkopostne medytacje” to zaproszenie do lektury, ale również do zadumy i refleksji nad codziennością, swoim życiem, pracą, sensem gonitwy. To tylko kilka minut w ciągu całego dnia – a jak wiele może zmienić.

Wszystkie teksty, które zostaną opublikowane w czasie naszej wielkopostnej akcji, będzie można otrzymywać bezpośrednio na swoją skrzynkę mailową.

Wystarczy zapisać się do newslettera. (Oczywiście istnieje możliwość rezygnacji z subskrybcji w każdej chwili).

Dzięki temu nie trzeba będzie nawet wchodzić na stronę, wystarczy zatrzymać się przez chwilę, przeglądając swoją pocztę.

Na czas trwania akcji zawiesimy publikowanie tekstów tak, jak dotychczas. Ukazywać będą się wyłącznie czytania liturgiczne do medytacji na każdy dzień, wpisy na blogu ojca Leona oraz propozycje książkowe.

Już dzisiaj zapraszamy wszystkich do włączenia się do naszej akcji. Chętnych do pomocy w promocji tej inicjatywy zachęcamy do dzielenia się tym wpisem ze swoimi znajomymi i korzystania z materiałów promocyjnych, które można pobrać. Pierwsze spotkanie z czytaniami liturgicznymi – już w Środę Popielcową.

Materiały do pobrania, również w wersji spakowanej – pobierz:

Wystarczy kliknąć prawym przyciskiem myszki i z rozwijanego menu wybrać opcję Zapisz jako / Zapisz element docelowy jako

950×112 px

750×100 px

300×300 px

200×200 px

Dziękowałem już moim Współbraciom z Przełożonym klasztoru na czele, którzy umożliwili mi w ramach mojej pracy zakonnej prowadzenie bloga.

Wiemy , ile talentu i determinacji wymaga zwycięstwo w biegach narciarskich. A jednocześnie nie pomoże ani jedno ani drugie, jeśli ktoś z obsługi serwisu zagapił się przy smarowaniu nart.

Do wyrazów wdzięczności dołączam więc najgorętsze podziękowanie dla Tych, którzy mi „smarowali narty”, przede wszystkim znany nam dobrze ADMIN, Br. Joachim Zelek oraz Współpracowniczka, autorka bardzo dobrych tekstów, Ewelina Drela. Bez nich ten sukces nie byłby możliwy. Do tego oczywiście Wszyscy, który na blogu dotąd pisali oraz Wszyscy głosujący! I choć tylko u mnie jednego jest zwycięska statuetka, jest ona własnością Wszystkich Wymienionych i Tych, których przez niewiedzę czy nieuwagę nie wymieniłem.

—————————————————————————————–

Przeczytaj relację z wydarzenia Gala Blog Roku 2011

—————————————————————————————–

Kontynuujemy wiec od jutra naszą pracę w poszukiwaniu Prawdy i tworzeniem dobrych więzów międzyludzkich.
 

Do tej korespondencji ustosunkuję się w swoim czasie.

Modlę się za Was serdecznie

Wasz brat Leon OSB

Emocje rosły z każdą chwilą, kiedy jurorka w naszej kategorii, p. Natalia Hatalska odczytywała werdykt, wstrzymaliśmy oddech. Chwila niepewności i… WIELKA, NIEWYSŁOWIONA RADOŚĆ! Radość, która zapiera dech w piersiach i sprawia, że siłą rzeczy w oku kręci się łza. Ojciec Leon, a wraz z nim cały Serwis PS-PO otrzymał nagrodę.

W tym momencie poczuliśmy, że nie jesteśmy na tej Gali sami, że są z nami – myślami lub w modlitwie – wszyscy nasi czytelnicy, Świetliczanie, wszyscy, którzy przyczynili się do tego wielkiego sukcesu. Bez Was – Waszego wsparcia i pomocy – to wszystko nie mogłoby się udać, walczyliśmy do ostatniej chwili o każdy głos – i nie zawiedliście nas. Za to wszystko z serca dziękujemy. Ten sukces – to nasze wspólne zwycięstwo – przede wszystkim ojca Leona, ale również całej ekipy PS-PO i wszystkich skupionych wokół nas czytelników, sympatyków i adwersarzy, dzięki którym stajemy się coraz lepsi.

Gala była wielkim wydarzeniem – zjawiło się mnóstwo osób – zarówno tych z pierwszych stron gazet, jak i całkowicie anonimowych. Gospodarzami byli Anna Maruszeczko oraz Maciej Orłoś, a całą imprezę uświetnił koncert zespołu Wilki. Było również mnóstwo innych atrakcji, pyszne jedzenie, spotkania, rozmowy, uściski i gratulacje. Wszystkich zaproszonych gości łączyło jedno – w czasie tej Gali byliśmy jedną blogową wspólnotą, mimo, że wcześniej rywalizowaliśmy w różnych kategoriach.

Zobacz wywiad z Ojcem Leonem

Pozostałe materiały z Gali

Dołącz do fanów Ojca Leona na Facebooku

Radości nie było końca. Emocje były naprawdę bardzo duże, to wielkie wyróżnienie, zarówno dla o. Leona jak i całego naszego serwisu. Raz jeszcze wszystkim składamy serdeczne podziękowania za głosy i wsparcie. Dobrze, że jesteście.

A co na to wszystko o. Leon? Z właściwą sobie skromnością i szczerością mówi:

Internet nie musi być złem, a wręcz przeciwnie. Ten blog jest ciekawą formą bycia z ludźmi, dotarcia do nich. Czytelnicy, których nazywamy Świetliczanami, znają się, szanują, pomagają sobie wzajemnie i wspierają nasze akcje. Taką formę działalności można chyba nazwać duszpasterstwem.

 

Zdjęcia: AKPA, blogroku.pl

Temat kapłanów pojawia się w kontekście kolejności miejsc we wspólnocie. Kolejności, która – jak możemy się tego spodziewać – nie odzwierciedla porządku ludzkiego, ale stara się wskazać na Bożą kolejność, według której wyżej będą ludzie ćwiczący się w cnotach, a niżej Ci, którzy mogą stawiać ich sobie za wzór. Ale nie tylko. Temat jest zdecydowanie bardziej złożony, niż się wydaje na pierwszy rzut oka. Dziś przyjrzymy się obu interesującym kwestiom.

Kapłani klasztorni

„Kiedy ktoś ze stanu kapłańskiego prosi o przyjęcie do klasztoru, nie należy zbyt szybko się zgadzać. Jeśliby jednak wciąż wytrwale prosił, niechaj wie, że musi zachowywać Regułę w całej surowości i z niczego nie zostanie zwolniony, gdyż będzie tak, jak napisano: Przyjacielu, po coś przyszedł? (Mt 26,50). Należy mu jednak pozwolić zająć miejsce tuż przy opacie, udzielać błogosławieństw i odprawiać Msze Święte, ale tylko wówczas, gdy opat mu to poleci. W innym przypadku niech nic takiego sam się nie ośmiela czynić, a pamiętając, że podlega karności zakonnej, niech raczej daje wszystkim przykład pokory. Kiedy zaś chodziłoby o obsadzenie urzędów lub o jakieś inne klasztorne sprawy, powinien zająć miejsce, które wynika z czasu jego wstąpienia do klasztoru, a nie to, jakie mu przyznano dla kapłańskiej godności. Gdyby zaś ktoś z kleryków żywił to samo pragnienie wstąpienia do klasztoru, należy mu przydzielić miejsce pośrednie, tylko pod tym warunkiem jednak, że zobowiąże się do zachowania Reguły i stałości. [RB 60, 1-9]

Kolejny raz widzimy, że świętemu Benedyktowi zależy na równym traktowaniu. Nieważne, kto jaką pozycję zajmował przed wstąpieniem do klasztoru. Za murami liczy się Reguła, a wraz z nią dążenie do duchowego rozwoju. Może się okazać, że opat, chcąc wypróbować kapłana poleci mu bądź zabroni wykonywania określonych czynności.

Takie postępowanie wydaje się być niesprawiedliwe. To po to ktoś kilka lat studiował w seminarium, by w klasztorze zaczynać praktycznie od zera? Przy lekturze Reguły warto pamiętać, że we wspólnocie benedyktyńskiej to ona jest najważniejsza, to ona reguluje wspólnotowe życie i wskazuje pewną ścieżkę, którą mnisi zobowiązali się podążać. Ewangelia jest tekstem, do którego powinien odnosić się w swoim życiu każdy chrześcijanin, za to ktoś, kto wybiera benedyktynów, w życiu duchowym wybiera Regułę jako najważniejszy tekst do duchowego doskonalenia się. Dlatego od wieku mnicha ważniejszy jest staż zakonny.

Kolejność miejsc we wspólnocie

„Bracia mają zachować w klasztorze to miejsce, jakie wynika z czasu ich wstąpienia, na jakie zasłużyli swoim życiem i jakie przydzielił im opat. Opat jednak nie powinien niepokoić powierzonej sobie trzody wydając niesprawiedliwe zarządzenia, jakby miał nieograniczoną władzę. Niechaj raczej zawsze pamięta, że ze wszystkich swoich decyzji i czynów będzie musiał zdać sprawę Bogu. Tak więc niech bracia przystępują do znaku pokoju, do Komunii św., zaczynają psalmy i zajmują miejsca w chórze zgodnie z kolejnością ustaloną przez opata lub przysługującą im na zasadzie dnia wstąpienia. A w żadnym wypadku wiek nie może kolejności tej z góry przesądzać ani o niej decydować. Przecież Samuel i Daniel, choć młodzi, sądzili starszych od siebie.” [RB 63, 1-6]

Miejsce we wspólnocie wiąże się ściśle z etapem duchowego rozwoju. Czas wstąpienia do klasztoru jest jednym wyznacznikiem, innym zaś jest widoczny dla innych rozwój cnót. Jeśli ktoś postępuje na drodze duchowego rozwoju może w pewnym momencie zająć wyższe miejsce, kiedy zaś postąpi wyjątkowo „nie po mniszemu”, może zostać zdegradowany.

„A zatem oprócz mnichów, których by opat, jak już mówiliśmy, po głębszym namyśle przesunął na miejsce wyższe lub z określonych powodów na niższe, wszyscy pozostali niechaj zajmują to, jakie im wyznaczył sam czas wstąpienia. I tak na przykład kto przyszedł do klasztoru o drugiej godzinie dnia, musi wiedzieć, że bez względu na to, jakie by były jego wiek i godność, będzie zawsze młodszy od tego, kto przyszedł o godzinie pierwszej.” [RB 63, 7-8]

Podobnie jest przecież w naszym codziennym życiu wiary. Ktoś, kto dłużej kroczy ścieżkami Pana zwykle jest bardziej doświadczony i potrafi coś doradzić tym z krótszym stażem. Bywa jednak, że starszy ksiądz jest mniej uduchowiony niż młody człowiek po roku od nawrócenia.

Mnisza rodzina

„Co zaś dotyczy chłopców, to trzeba, aby wszyscy i wszędzie utrzymywali ich w karności. Niech zatem młodsi starszych szanują, a starsi niechaj kochają młodszych. Zwracając się do drugiego, nikomu nie wolno posłużyć się samym tylko imieniem, lecz starsi powinni mówić do młodszych „bracia”, młodsi zaś do starszych nonni, co oznacza „czcigodni ojcowie”. Opata natomiast, ponieważ wiara widzi w nim zastępcę Chrystusa, należy nazywać panem i opatem [dominus i abbas], nie jakoby on tego dla siebie żądał, lecz jako wyraz czci i miłości dla Chrystusa. Opat też sam musi o tym pamiętać i tak postępować, by okazać się godnym tej czci. Gdziekolwiek by się bracia spotkali, niechaj młodszy prosi starszego o błogosławieństwo. Jeśli starszy przechodzi, młodszy powinien wstać i ustąpić mu miejsca siedzącego. Nie godzi się też młodszemu usiąść ponownie, zanim go starszy nie zaprosi. W ten sposób wypełniamy zalecenie Pisma Świętego: W okazywaniu czci jedni drugich wyprzedzajcie (Rz 12,10). Mali chłopcy i młodsi niech w oratorium i przy stole zajmują swoje miejsca w porządku. Na zewnątrz zaś, gdziekolwiek by się znaleźli, należy ich pilnować i utrzymywać w karności, aż dojdą do wieku dojrzałości umysłowej. [RB 63, 9-19]

Aby rodzina przetrwała różne trudności, powinna trzymać się razem. We wspólnotowej integracji zdecydowanie pomaga szacunek oraz akceptacja własnej pozycji. Kiedy każdy zna swoje miejsce i umie uszanować odmienność drugiego człowieka zdecydowanie łatwiej jest osiągnąć konsensus w wielu kwestiach. Każdy zna również swoje prawa i obowiązki: młodzi mnisi mają słuchać starszych, z kolei starsi opiekują się młodszymi mnichami i dziećmi, niejako wychowując Bożą gromadkę. Nad wszystkim pieczę sprawuje opat.

Przejrzyste zasady są bardzo cenne z wielu powodów. Wzrastanie w ramach tych zasad pozwala poczuć się częścią całości, pomaga w utożsamieniu się ze wspólnotą. Przy okazji wpaja młodemu człowiekowi pewnego rodzaju kodeks postępowania, który – o ile zostanie przez młodego przyjęty i zastosowany – zostanie przekazany kolejnym pokoleniom mnichów i da im poczucie stabilności.

Godni szaty kapłana

„Jeśli opat chce mieć w klasztorze wyświęconego kapłana lub diakona, niechaj wybierze ze swych mnichów takiego, który byłby godny sprawować kapłańską posługę. Wyświęcony zaś niech się wystrzega wyniosłości i pychy. Niech się nie ośmiela robić czegokolwiek ponad to, co mu zleci opat. Powinien wiedzieć, iż [od tej chwili] musi się tym bardziej podporządkowywać karności zakonnej.” [RB 62, 1-3]

Bycie mnichem zobowiązuje. Bycie mnichem i kapłanem zarazem zobowiązuje podwójnie. Dlaczego? Ponieważ to opat wybiera kogoś do tej posługi, zatem jest to wyraz zaufania do danej osoby. Takie „wywyższenie” może duchowo zaszkodzić mnichowi, dlatego też od tego momentu będzie musiał starać się jeszcze bardziej, nie tylko, by dobrze wykonywać swoją posługę, ale i by nie czuć się z tego powodu lepszym od innych.

„Niech z racji swojej godności kapłańskiej nie zapomina o posłuszeństwie należnym Regule i nakazanej przez nią karności, lecz coraz gorliwiej dąży do Boga. Poza służbą przy ołtarzu niech zajmuje zawsze to miejsce, które wynika z czasu jego wstąpienia do klasztoru, chyba że wybór wspólnoty i wola opata zadecydują, iż swoim życiem zasłużył na miejsce wyższe. Musi jednak wówczas przestrzegać przepisów ustanowionych dla dziekanów i przeorów . Gdyby bowiem ośmielił się postępować inaczej, traktowany będzie nie jako kapłan, lecz jako buntownik. A gdyby nie poprawił się mimo wielokrotnych upomnień, trzeba odwołać się do samego biskupa, jako do świadka. A jeśliby się i wówczas nie poprawił, a wina jego była oczywista, należy go usunąć z klasztoru, ale tylko w takim przypadku, gdy zacięty w uporze nie zechce się podporządkować ani okazać posłuszeństwa Regule. [RB 62, 4-11]

Bycie kapłanem jest darem, ale i ogromną odpowiedzialnością. Dlatego też od Ojca wymaga się więcej niż od Brata. Choć najważniejsza jest nie odpowiedzialność czy pozycja, ale to, jak ktoś rozwija się duchowo. Cichy mnich może wierzyć mocniej i modlić się skuteczniej od kapłana będącego na świeczniku.

Kto pierwszy ten… lepszy?

W teorii kolejność miejsc we wspólnocie wiele mówi o mnichach – nie tylko o tym, ile czasu spędzili w klasztorze, ale w wyjątkowych wypadkach o ich większym niż przeciętny poziomie rozwoju duchowego, bądź większych upadkach. W praktyce jednak takie teoretyczne dociekania mogą nie mieć zupełnie wartości. W końcu, jak czytamy w Małym Księciu, „najważniejsze jest niewidoczne dla oczu”. Po drugiej stronie może się okazać, że pierwsi będą ostatnimi, a ostatni pierwszymi.

A prawda ta dotyczy nie tylko mnichów, ale i nas. Dlatego warto dążyć do pogłębienia relacji z Bogiem nie oglądając się na innych. Później może okazać się, że ukryta wiara przeciętnego szarego człowieka jest milsza Bogu niż świadectwo biskupa. Bóg jest Bogiem łamiącym stereotypy. O tym warto pamiętać, próbując ustalić, kto zajmuje jakie miejsce we wspólnocie, oraz jak z naszą wiarą wypadamy na tle innych. Wszystko okaże się dopiero po drugiej stronie.

Natalia Świt

Źródło zdjęcia: Xpictianoc

32. O wskrzeszeniu zmarłego dziecka

Jean-Marc Bot „Koniec świata. Duch czasów ostatecznych”

Ponoć, zgodnie z wszelkimi przepowiedniami, koniec świata ma nastąpić w 2012 roku. Gdyby wziąć to na poważnie, okazuje się, że pozostało nam niewiele czasu – na załatwienie wszystkich spraw, na to, żeby powiedzieć bliskim osobom, ile dla nas znaczą, żeby spełnić swoje marzenia, osiągnąć cele. A gdyby naprawdę w tym roku nastąpił koniec? Co to oznacza? Co stanie się z Ziemią, ludźmi, światem, który znamy? Czy Bóg stworzył wszystko, co nas otacza, po to, aby teraz to niszczyć?

Jak będzie wyglądał koniec? Św. Jan w Apokalipsie nie napawa nas raczej optymizmem. Apokalipsa to apoteoza Bożego gniewu. To niszcząca siła wiatru, ognia, wody, to gniew niebieskiego wojska Aniołów, to sprawiedliwy sąd nad duszami. Św. Jan przepowiada wiele strasznych, przykrych wydarzeń, jednak dla tych, którzy przetrwają, czeka wieczna nagroda. Poza zapowiedzią wielkiego cierpienia i bólu, pozostawia ludziom obietnicę:

„I ujrzałem niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły,
i morza już nie ma.” (Ap 21.1)

Powinniśmy się jednak zastanowić, czy chcemy owego „końca świata”. Przecież, mimo że tak często narzekamy, jest nam dobrze tu, na Ziemi. Nie lubimy zmian, boimy się ich. Zawsze lepsze jest to, co znamy, do czego jesteśmy przyzwyczajeni. Boimy się bólu…i cierpienia. Często czujemy lęk przed śmiercią. Gdyby każdy z nas zapytał siebie „dlaczego nie chcę umrzeć?”, odpowiedzi byłoby zapewne wiele. Sporo powtarzałoby się. Mamy plany, marzenia, chcemy coś osiągnąć, zrobić, czasami nie powiedzieliśmy drugiej osobie „przepraszam”, „dziękuję”, „cieszę się, że jesteś”.

Chcielibyśmy. Sięgamy myślami do przyszłości, zamiast żyć tu i teraz, zachwycać się każdą chwilą, wykorzystać każdy dzień, każdą minutę. Nie wiadomo, kiedy przyjdzie koniec, to może zdarzyć się w każdej chwili. Osobisty, prywatny koniec świata – i nikt nie będzie pytał, czy już wszystko zrobiliśmy, powiedzieliśmy. Św. Benedykt zaleca swoim mnichom, aby każdy dzień kończyli w zgodzie z innymi, aby pojednali się z każdym przed zachodem słońca. Może to wydawać się absurdalne, a jednak ma głęboki sens. W końcu „nie znacie dnia ani godziny” (Mt 25,13).

Jak to właściwie jest z tym końcem świata? Czy w ogóle nastanie? Czy faktycznie stanie się to w 2012 roku? Przekonamy się, a póki jeszcze wszystko jest tak, jak było, póki budzimy się codziennie rano, może warto byłoby sięgnąć po jakąś literaturę fachową, dowiedzieć się czegoś więcej o tym, co nas tak przeraża, co próbujemy od siebie odsunąć.
Wydawnictwo św. Wojciech wydało ostatnio nową książkę „Koniec świata. Duch czasów ostatecznych”, autorstwa Jean_Marc Bot, francuskiego kapłana. Czytelnicy PS-PO mieli już okazję poznać niektóre jego książki „Czyściec”, „Raj”, teraz przyszedł czas na „Koniec świata”. A co można znaleźć w tej książce? Proroctwa, przepowiednie, opisy tego, co może nas czekać? Nic z tych rzeczy.

Ta lektura to refleksja nad sensem i porządkiem dziejów na podstawie przeszłych i obecnych wydarzeń, to medytacja realizmu nadziei. To w łatwy i przystępny sposób pokazane objawienie Chrystusa, wyjaśnione znaki, które wskazują na koniec dziejów. To wreszcie okazja do tego, by pochylić się nad Księgą Apokalipsy, przeanalizować to wszystko, co czeka ludzkość i poniekąd każdego z nas. To wreszcie odpowiedź na pytanie, czym jest Królestwo Boże, jak powstaje, jaki udział w tym wszystkim ma Duch Święty?

Czy warto? Na to pytanie można odpowiedzieć różnie. Ksiązka z pewnością nie należy do lekkich i przyjemnych lektur, wręcz przeciwnie. Autor porusza konkretną, bardzo specyficzną tematykę, stawia śmiałe tezy, które dowodzi w sposób jasny i przystępny dla każdego czytelnika. Na postawione pytanie, czy warto, każdy powinien odpowiedzieć sobie sam. Na pewno warto spróbować, a jedno jest pewne: książka jest przesiąknięta nadzieją i ufnością do tego stopnia, że po przeczytaniu nie ma zagrożenia melancholią, smutkiem czy strachem. To raczej coś zgoła odmiennego: wyciszenie, spokój, poczucie pewności i równowagi.

Ewelina Drela

——————————————————————————————————————————————————

Jean-Marc Bot  „Koniec świata. Duch czasów ostatecznych”

Przekład: Sylwia Filipowicz

Wydawca: Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznań 2012,

ISBN: 978-83-7516-284-4

Wstąp do księgarni

——————————————————————————————————————————————————

Czy Pan Bóg stworzył świat w ciągu sześciu dni?

W pierwszym rozdziale Księgi Rodzaju (Rdz 1-2) w sposób niezwykle interesujący autor opowiada o tym, że Bóg stworzył świat i uporządkował go w ciągu sześciu dni. A zatem czy podaje informacje historyczne czy też ma jakiś inny cel? Analiza literacka tekstu udziela odpowiedzi na to pytanie.

Opis stworzenia zarówno w swej łatwej do zapamiętania budowie, jak i w prostocie oraz zwartości wypowiedzi świadczy o niezwykłych umiejętnościach dydaktycznych autora. Bardzo szybko zauważamy, że mamy do czynienia ze sztuczną strukturą literacką, składającą się z dwóch części, które chociaż nie są całkowicie identyczne, to jednak stanowią harmonijną całość. Autor pisze o ośmiu dziełach stworzenia, które tworzą dwuczęściowy, paralelny układ. W każdej części występują po cztery dzieła, które rozmieszczone są w sześciu dniach. W dniu trzecim i szóstym Bóg stwarza po dwa dzieła. Każdemu dziełu w pierwszej części odpowiada pod względem treści analogiczne dzieło stworzenia w drugiej części. Ten paralelizm między dziełami pierwszej części a dziełami drugiej części nie jest tylko zewnętrzny, ale bardzo ścisły.

Dzieła drugiej części są jakby szatą (ozdobami) pierwszych czterech dzieł stworzenia (opus distinctionis i opus ornatus). Występują elementy symetryczne, które się wzajemnie uzupełniają. Ponadto trawy i inne rośliny, ściśle złączone z ziemią, stanowią jej część. Ponieważ nie poruszają się, dlatego nie zostały zaliczone do drugiego szeregu razem z ruchomymi ciałami niebieskimi oraz żywymi istotami, które latają, pływają, pełzają czy też biegają. Autor umieścił stworzenie roślin przed pojawieniem się słońca, gdyż wymagał tego symetryczny układ wspomnianego schematu. Z analizy literackiej tekstu wynika więc, że autor nie jest zainteresowany sposobem powstania wszechświata. Wspomniany układ ma jedynie ułatwić zapamiętanie opisu. Ku czemu zatem zmierza autor?

Czy zatem autor natchniony w opisie stworzenia świata posłużył się mitami?

Dzisiaj nikt nie ma wątpliwości, że w świecie starożytnym, jeszcze przed powstaniem Biblii, znane były różnego rodzaju mityczne opowiadania na temat powstania wszechświata, czyli tzw. kosmogonie. Około 1800 r. przed Chr. powstał poemat babiloński Enuma Elisz a około r. 1250 przed Chr. inny poemat Gilgamesz. Spełniały ważną rolę w religiach babilońskich, gdyż wyjaśniały, w jaki sposób powstał świat i jaką rolę odegrały w tym wypadku czczone wówczas bóstwa. Autor Księgi Rodzaju (Rdz 1,1-2,4a), przedstawiając stworzenie świata, podkreśla, że nie istniało i nie istnieje żadne bóstwo, które mogłoby ograniczać władzę Boga-Stwórcy.

Z tego właśnie powodu Tiamat z babilońskiego mitu Enuma Elisz, która jest personifikacją niezmierzonego oceanu wód, została tutaj zredukowana do prostego stworzenia, które poddaje się rękom Stwórcy. Słońce, księżyc i gwiazdy, którym Semici i prawie wszystkie ludy starożytności oddawały cześć boską, są w opisie Księgi Rodzaju zwykłymi stworzeniami i służą człowiekowi. Bóg zaś jest jedynym panem stworzenia i poza Nim nie ma nikogo, kto by zasługiwał na cześć boską.

Biblijna prawda o stworzeniu rozwinęła się w toku polemik z różnymi wierzeniami i kosmogoniami pozabiblijnymi Babilończyków a także Asyryjczyków i Egipcjan. Dlatego nie należy się dziwić, że biblijny opis stworzenia wszechświata wykazuje wiele zbieżności z tekstami starożytnego Bliskiego Wschodu. Ludzie, prowadzeni przez Ducha Świętego, zagłębiali się coraz bardziej w myśl Boga o początku i o sensie stworzenia. Czynili to zaś, odwołując się bardzo często do wierzeń ówczesnych narodów. Autorzy natchnieni nie proponują nigdy mitów świata starożytnego jako przedmiotu wiary dla Izraelitów. Jedynie z nimi polemizują, przedstawiając równocześnie poprawne z punktu widzenia wiary Izraela ujęcie.

Skoro tak, to dlaczego autor natchniony opisuje stworzenie świata?

Hagiograf ukazuje, że wszystko pochodzi od Boga. Wynika to przede wszystkim z faktu, że osiem dzieł stworzenia stanowi cały wszechświat. Bóg jest nie tylko Stwórcą nieba (1,8), morza (1,10b) i ziemi (1,10a), ale także wszystkiego, co znajduje się na niebie (1,5.14.18.21b), w morzu (1,21a) i na ziemi (1,12.23-28). Gdy chodzi o sposób, w jaki się to wszystko dokonało, autor nie wiedział zbyt wiele, a nawet wiedział o wiele mniej niż my. Swoje przekonanie wyraził w pierwszym zdaniu Księgi Rodzaju: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię” (Rdz 1,1). Uważał jednak, że z pedagogicznego punktu widzenia dobrze będzie podzielić dzieło stworzenia tak, aby wykazać, że wszystko zostało stworzone przez Boga. W opisie mamy do czynienia z elementami, które ułatwiają autorowi zbudowanie sztucznego schematu użytecznego dla celów dydaktycznych.

Z powyższych danych wynika, że ani chronologia (sześć dni), ani porządek, w jakim opisane jest stwarzanie poszczególnych dzieł, nie są zamierzone przez autora jako część jego nauczania. Inaczej mówiąc, nie zamierza pouczać, że Bóg stworzył wszechświat w ciągu sześciu dni, albo w ciągu sześciu epok, czy też w porządku, w jakim te dzieła są przedstawione. Chodzi o dydaktyczny gatunek literacki zmierzający do przekazania ludziom prawdy wiary: nauki o stworzeniu. Ta właśnie prawda jest zagwarantowana nieomylnym Bożym natchnieniem. Zaś w dziedzinie przyrodniczej autor posłużył się poglądami odpowiadającymi ówczesnej epoce, które były dalekie od naukowych twierdzeń XXI wieku.

Odpowiadał: ks. Piotr Łabuda

Materiał udostępniony dzięki uprzejmości

Studium biblijnego przy Diecezji Tarnowskiej.

Nie rozumiesz jakiegoś fragmentu z Pisma Świętego, napisz:

„Prowadź mnie, Światło” , kard. John Henry Newman

Chcemy widzieć więcej, widzieć dalej. Chcemy wiedzieć. Najlepiej to wiedzieć na pewno. A żeby było bardziej „na pewno” podpieramy naszą niepewność patykami – namacalną wiedzą eksperta, horoskopem, przewidywaniem, czymkolwiek. Piszemy, patykami na piasku, nasze jutro.

Oczywiście, dobrze jest zerknąć na prognozę pogody przed wyjściem w wysokie góry,  czy przypadkiem nie ma ostrzeżenia o lawinach, jednak po sprawdzeniu, wzięciu sprzętu, ubraniu butów – niewiele już dla tej naszej nieustającej potrzeby pewności możemy zrobić. Trzeba nam wyjść w trasę, pomimo tego, że nie mamy pewności co nas czeka na szlaku.

Nasz współczesny lęk rozrósł się, w dużej mierze, dzięki coraz to nowym sposobom na osiąganie pewności. W coraz więcej sfer naszego życia próbujemy wbudować sobie przeróżne ABS-y. I te motoryzacyjne i te duchowe. Niektóre przydatne same w sobie, działają, jak ten miecz obosieczny, na niekorzyść naszego zaufania Bogu. Przyzwyczajają nas do tego, że mamy, dosyć pozorne, poczucie kontroli sytuacji. Zaczynamy się z tym czuć dobrze, uklepujemy sobie gniazdko i upewniamy się, że nikt nam tam nie namiesza. Gniazdko – sprawa jak najbardziej pożądana – jedyne, co może odbić się rykoszetem, to przekonanie o kontrolowaniu tego, co w gniazdku i poza nim.

Chcąc sprawować kontrolę sami lub przy pomocy dostępnych gadżetów i ABS-ów, odstawiamy mentalnie na bok samego Boga. Mówimy mu „dziękuję, już Pan nam nie jest potrzebny”. Właściwie wszystko gra – zabezpieczeni przed poślizgiem, pogubieniem się w obcym mieście, bez konieczności pożyczania cukru od sąsiada ( zawsze jest jakiś sklep 24h) – rządzimy w naszym świecie.
Mamy sytuację mniej więcej „ogarniętą”. I potrafi być pięknie. O ile tylko nie wpadniemy w pułapkę ciągłej konieczności asekurowania się, łapania za ster.

Zawsze przychodzi ten moment, kiedy GPS wyprowadza w pole, kiedy z górki na brei pośniegowej ABS nie daje rady. Przychodzi moment, kiedy nawet sklep całodobowy zamkną i na herbatę do sąsiada trzeba będzie pójść, o ile będziemy chcieli się jej napić. Może i przyjdzie taki moment, kiedy, pozbawieni „zabezpieczaczy”, z całą odpowiedzialnością i świadomością wypowiadanych słów nauczymy się ponownie klękać i ze złożonymi rękami mówić głośno:

„Bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi”

Może uda nam się trochę mniej się obawiać jutra, trochę odpuścić –

jeżeli tylko postaramy się budować naszą pewność na fundamencie

Jego woli –

wtedy wystarczy nam  jedynie

„promyk dla następnego kroku”.

Aleksandra Eysymontt

fot. Denis Collette…!!!

Prowadź mnie, Światło, swą błogą opieką,
Światło odwieczne!
Noc mroczna, dom mój tak bardzo daleko,
Więc Ty mnie prowadź.
Nie proszę rajów odległych widoku,
Starczy promyczek dla jednego kroku.

Nie zawsze tak się modliłem jak teraz,
Światło odwieczne.
Sam chciałem widzieć, sam chciałem wybierać
Swą własną drogę.
Pomimo trwogi łaknąłem barw świata
Ufny w swą siłę. Przebacz tamte lata.

Tyś zawsze trwało, gdym przez głuchą ciemność,
Przez bór, pustynię
Błąkał się dumny. O, czuwaj nade mną,
Aż mrok przeminie,
Aż świt odsłoni te drogie postaci,
Którem ukochał niegdyś, którem stracił.

Prowadź mnie, Światło – kard. John Henry Newman

Wywiad dla TVN-u, o miłości, zakochaniu…

 
Dyskutanci z ostatnich dwóch tygodni zwracają wiele uwagi na jakość dyskusji i uszanowanie każdego głosu, także tego, z którym się nie zgadzamy. Oczywiście! Otwarcie serc na w czasie Walentynek niech owocuje i nadal. W Kościele Katolickim dogmaty nie zamykają drogi do dyskusji. Trudno jest kontestować ich treść, skoro zostały ogłoszone po bardzo długich nieraz badaniach i dysputach. Można jednak wiele powiedzieć o obowiązkach, które nakłada ich przyjęcie oraz o trudnościach, które niosą ze sobą w życiu współczesnego człowieka. I tu wymiana myśli może być bardzo interesująca i poszerzająca wiedzę o życiu, o wierze, o katolicyzmie.

W lutym miałem okazję do ciekawych spotkań z dwiema grupami ludzi, którzy przyjechali do Opactwa, by zaczerpnąć czegoś z klasztornej atmosfery, a także wyjeżdżałem do Łodzi i Krynicy. Wszędzie dużo życzliwości i radości.

Jutro jedziemy z Adminem do Warszawy na Galę Blogerów.

Jury chyba poprzewracało wszystkie prognozy „do góry nogami” Zobaczymy, jak to będzie wyglądało w praktyce, a narazie gratuluję całym sercem zwyciężczyni w Blogu Blogerów,

ZORKOWNI.

Niech ta radość będzie osłodą Jej życia i pozwoli jeszcze bardziej wpływać dodatnio na wszystkich, z którymi się w jakikolwiek sposób zetknie. I przez nas ma świat lepszym być!!!!!

Modlę się za Was serdecznie

Wasz brat Leon OSB

Przykładem może tu być harmonia z naturą, którą czujemy w piękny pogodny dzień albo widząc wspaniały widok nieba. W takich chwilach olśnienia doświadczamy przebłysku świadomości, że o to właśnie w życiu chodzi – o poczucie jedności z naturą, z sobą samym i z innymi, z Bogiem. Jest to powód dla którego medytujemy.

Gdy zaczynasz medytować musisz wesprzeć się właściwą motywacją. Musisz mieć jakiś cel, który ci przyświeca i zachęca do wkroczenia na jej ścieżkę. Osiągnięcie stanu harmonii, stanu pokoju (który w świętych tekstach zarówno wschodnich jak i zachodnich tradycji opisany jest jako stan błogosławieństwa, chwały, zbawienia lub pełni życia) może być bardzo dobrą motywacją. Jednak gdy już zaczniesz codziennie medytować, zauważysz, że proces medytacji ma swoją własną wewnętrzną dynamikę.

Medytacja nie jest tylko kolejną aktywnością w twoim życiu. Nie sposób podchodzić do niej w roszczeniowy sposób: „Jeśli będę medytować X razy w ciągu dnia, to zdobędę poziom Y poczucia spokoju wewnętrznego i obniżenie mojego stresu.”

Z upływem czasu zdajesz sobie sprawę, że podchodzisz do medytacji bez oczekiwań, nie szukasz w niej żadnej nagrody. Medytujesz po prostu dlatego, że to dla jedyna droga, która prowadzi do poczucia harmonii i jedności. Jezus powiedział swoim uczniom: „Ja przyszedłem po to, aby owce miały życie i miały je w obfitości.” (J 10,10) W medytacji odkrywasz, że został ci ofiarowany dar życia i dar szczęścia w pełni.

Medytacja jest dla ducha tym samym, czym oddech dla ciała. Gdyby ktoś zapytał cię, jaka jest twoja motywacja do oddychania odpowiedziałbyś: „Nie mam motywacji. Trzeba oddychać; to konieczne aby żyć. Nie potrzeba mi do oddychania żadnej świadomej motywacji.”

Analogicznie, im dłużej medytujesz i coraz bardziej doświadczasz pokoju ducha i ciała, a także ich harmonii ze wszelkim stworzeniem i Stwórcą, tym bardziej czujesz, że nie potrzebujesz żadnej motywacji do medytowania. Medytujesz ponieważ istniejesz, ponieważ Bóg istnieje i ponieważ taka jest struktura rzeczywistości: Bóg – Stworzyciel, ja – Jego dziecko będące częścią Bożego stworzenia.

Takie jest sedno modlitwy chrześcijańskiej. W jej istocie nie chodzi o proszenie Boga, by zaspokajał nasze niezliczone potrzeby lub o informowanie Go o naszych trudnościach. Chodzi w niej o bycie w pełni otwartym na Boga, bycie z Nim w pełnej harmonii. Medytacja jest źródłem pokoju, szczęścia i poczucia całkowitego bezpieczeństwa, ponieważ zakotwicza nas w absolutnej rzeczywistości.

Oto, co święty Paweł napisał w Drugim Liście do Koryntian:

Albowiem Bóg, Ten, który rozkazał ciemnościom, by zajaśniały światłem, zabłysnął w naszych sercach, by olśnić nas jasnością poznania chwały Bożej na obliczu Chrystusa. (2 Kor 4,6)

Medytujemy aby odnaleźć chwałę Boga w naszych sercach, kiedy zatrzymujemy się dwa razy dziennie w bezruchu, w ciszy i w ubóstwie naszej mantry.

o. John Main OSB

materiał z serwisu www.wccm.pl