Beni eksik bir ben

Öl-üm günü

2011-10-09T03:14:00.000+03:00

Görsel : http://sarpysam.net

Masum Öykün:
küçük kanatlarda ölümsüzlük
ve tebessümün parlayan Ay'a,
gözlerin dalmışken, henüz,
ardındaki yıldızlara.

Hiç bitmesin. Ama,
söner yıldızlar ve kaybolur Ay
Güneş'in parlaklığında.

Bilirim, uyuyamazsın geceleri.
Başın, ağır gelir yastığa.
Ruhun acır kaybettiğin her cana,
cansa durmaz, kaybolur sabaha.

Geceler:
Kimi uzun, kimi kısa.
Ve ağlıyorsun, kısa birinin,
sonuna vardığına.
Ve acısını haykırıyorsun şimdiden,
geri dönüşü olmayan bir doğumun sancısına.

Ölüme rağmen, n'olur unutma :
Gün aydınlık,
gün sıcak,
gün yaşanılası.

Bazen

2011-05-26T14:14:00.001+03:00

Ters dönmüş bir teknenin sırtı gibi,
terslikler beni tepede tutan.
Amacından sapmış,
ölmemi yavaşlatan.

Dünya

2011-05-24T03:18:00.002+03:00

Nedir derdin, ey insan
Bitmez mi hiç çilen, tasan?
Sen, seni tanımamışsan,
Kim olur seni anlayan?

Koskoca varlıktan yokluğa bürünen
ruhun-da
karam sar-mış dört bir yanı.
Gözü dışa dönmüş, düşen
kendi sanmış hep ağlayanı.

Düşün, ey insan. Bekle.
Kulak ver kendine.
Yaşam diye büyüttüğün ne ki
semazenin bu yıllanmış gölgesinde?

Beyazın kırılması

2011-03-25T05:13:00.014+02:00

Yüzümü döndüğümde somurtan gri bulutlar,
Gri yağmurlarla yumuşamış toprak,
Toprağımda batan dev bir çınar.
En yakın gözlerdeki, o renksiz yansımalar.
Yanılsamalar!
hepsi siyah beyaz filme dolan, sonbahar.

Güneş.. neredesin?

iki gün, iki keşke

2010-07-04T03:01:00.013+03:00

"Sıcak.." demiştim hatırlar mısın? Takiben bir de "ince giyin, yanarsın buralarda..". Kim bilebilir ki -onca sıcak- izmir, yağmura boğulacak haziran sonunda? Güneşte kavrulan hasret, hasrete düşen yağmur, yağmurla gelen ondört tomurcuk. Bu, elime değen iki tomurcuğun hikayesidir.

İlk tomurcuk : Güneşin altında bir sene.. Koskoca bir yıl yani. İnanmazsın ama, tanıyamamaktan çok, tanınamamak korkusu var içimde. Üzerimde mavi solucanlarım var. Daha metrodayken, geldiğin haberini alıyorum. Tanıyacak olmak, ayrı bir duygu yaratıyor. Ne kadar değişmiş olabilirsin ki? Ne görüştük, ne konuştuk. Kilo mu aldın? Boyun mu uzadı? Bilmem... Konak metrodan çıkıyorum, çevreme bakıyorum. YKM önünde beni bekleyen minik,tatlı biri olmalı. Yanımdan geçenlerin gözlerine bakıyorum. Ne senden, ne de benden eser var. Yürüyorum biraz. İşte oradasın. Yağmur getiren yoğun bulutların griliği var üzerinde. Başın biraz havada, geldiğim yönün tersine bakıyorsun. Ne kadar sessiz de yanaşsam, farkediyorsun. Bilen olduğumdan izmiri, yanımda takip ediyorsun beni.

O kadar merak ediyorum ki yaptıklarını, ağzından çıkan tek bir kelimeyi bile düşürmek istemiyorum. Kulaklarımı branda gibi geriyorum önüne. "Sağımdan yürü.. yanımda kim varsa aramıza bir şey girsin istemem" diyorsun minicik çantanı göstererek. Rüzgar, sol yanımdan kokun esiyor. İlk defa anlamlı, gül ile yanıma yaklaşan bir çingene. Kordon, ilk defa bu kadar güzel. İnsanlar daha mutlu, deniz daha cesur, binalar daha yaşlı, şehir daha sessiz. Ben, seninleyim...

Yüksekçe ayakkabın ne zaman mahrum kalsa düzlükten, koluma giriyorsun. "Kolunu da terlettim" diyorsun. Oysa, buz kesilmiş içimi ısıtıyorsun..

Güneşi kızartmak için Alins'e, tatlandırmak için Özsüt'e uğruyoruz. Yeniden kordona çıktığımızda kızıllaşmış bir meyvemiz oluyor. Bir adam hızla yanımızdan geçiyor. Elindeki rengarenk balonları, gözünü kızıla dikmiş, gökyüzüne haykırıyor. Hemen koşuyorum peşinden. Tüm elindekileri istiyorum. Sen "boşver, pahalı" deyince vazgeçiyorum. Hem baloncudan hem de boynunu büken balonlardan laf yiyorum.

Biraz ilerideki çimenlere seriliyoruz. Yanıbaşına oturuyorum. İzmirin daha güzel olduğunu söylüyorum. İnanıyorsun. Aslında... galiba... yalan söylüyorum. Bir eksiği var anlıyor musun? Henüz içimde bitiremediğim bir eksik. Kaçırdığın gözlerinin içinde kaybolamamanın, birkerecik olsun sana sarılamamış olmanın eksikliği. Belki de duygularımı söyleyememenin veya söylememem gerektiğinin.. bilemiyorum.

1-Keşke, balon kadar hafif olsa rüyalarım... Renge boğulsa her taraf ve gökleri dolduran hep sen olsan.

Son tomurcuk : Balonlu, rengarenk rüyalarımdaydın günlerdir. Birkaç günde, yıllanmışçasına özledim. Varlığın, düşünmemi dahi engelliyor. Tüm nehirler buz tutmuş; hayallerim, gerçeklerim, yaşamım, damarımdaki kanım senin üzerinden akıyor.

Söylediğinden yarım saat erkencisin. Yazın ortasında bahar estiren bir yeşilliğin var. O yüksek ayakkabılarını gördüğümde; yaptığı yaralar için üzülsem mi, yoksa bozuk her yol için koluma gireceğine sevinsem mi bilemiyorum.

Önce Kemeraltı'na giriyoruz. Kalabalık, bayram öncesini andırıyor. Bastığımız asırlık taşlar, yüzlerce insanı omuzluyor. Hem, nasıl da karışık bir yer burası... Nereden girmiştik? Deniz ne tarafta kaldı? Boğuluyorum.. Denizi gördüğümde, karanlık mağarada tıkılı kalmış birinin ışığı görmesi gibi seviniyorum.

Konak iskelesinde, gelecek vapuru bekliyoruz. Bir bankta yan yanayız. Ben yine sağ yanındayım. Kolumla sarabilecek uzaklıktayken tenin, düşüncelerine bir türlü ulaşamıyorum. Karşıyaka vapuruna biniyoruz. Adeta kayıyoruz denizin üzerinden. Belli ki, deniz de kıskanıyor yeşilini. Dalgalanmaya bile yeltenmeyip, sakin sakin seni izliyor. Oysa duygularım hiç benzemiyor denize. Köpürdükçe köpürüyor. Kalbim o kadar hızlı çarpıyor ki, damarlarımda sızı hissediyorum. Buna rağmen, susuyorum..

Karşıyaka'ya attığımız ilk adımla karnımızda hissettiğimiz o boşluğu, iyi bir balıkçıda dolduruyoruz. Her ne kadar hamsi de yesek, sen "kalamar" diyorsun. "Bir dahakine kalamar yiyelim. İlk seferde belki tadı kötü gelebilir, ama bence çok seveceksin". Daha önce hiç yemediğim bir şeye, başka bir şey yememişçesine tutuluyorum. Hem, söz de veriyorum. Sensiz yersem ilk kalamarını hayatımın, çirkin bir kurbağadır olacağım. Yemem.. ama olaki yersem, sensiz.. prensesim olur musun?

Yeniden Alsancak'ın çimenlerindeyiz. Konuşulacak yüzlerce şey, söylemek istediğim tek şey var. Yalnız iki kelime. Gözlüklerine ne demeli?Güneş hala etkili, çıkart da diyemem ki. N'olur görsem yüzünü; "sen" baksan, gözlerine dalsam veya yutsalar beni. Sımsıkı sarılsam, "sen" olsam. Ya da, bir şey söylesen, unutsam. Sadece bakınıyorum..

2-Keşke, her yaza baharın dolsa.. İnsanlar hep yeşil kalsa ve sen koksa toprak

Karanlık

2009-11-05T02:53:00.003+02:00

Karanlık

Göremiyorum hayatı

Sahipsiz kör misali, eksik

Yaşadım diyorum.

Mürekkep karası her taraf

Tek bir ışık yok, bana dair

Ya da

Sadece gözlerim kapalı

Kendimden,

Korktuğumdan dolayı.

Enseme üflenen nefes,

Soğutuyor karanlığımı, karanlığıyla

Ağızdan çıkan minicik rüzgar,

Çığlık çığlığa esiyor kulağıma

Yalnızlığım... Korkuyor...

Yapma ağaçların

Kalabalık ormanında..

Çok azı uzanıyor elime

Ve diyor

"Kör benim neyime?

Biz biliyoruz yaşamayı

Sen git kendi işine."

Gidiyorum ben de

Kimsenin çizmediği bir izde

Kendi peşimde

Toldora '09

Rıhtım-ım

2009-10-08T21:03:00.003+03:00

Rıhtımıma oturmuş,
soğukluğunu kokluyorum
insanların.
Sıcak görünümlü
ama soğukların.
Nasıl ısınacağını,
neden yaşadığını
bilmeyenlerin soğukluğu.

Ağızdan çıkan
teşekkürler,
Gözde çakan
şimşekler,
Sıcak ellerin
soğuk dokunuşu..
Kin gütmeyen, sevgi yoksunu..

Kendinden eksik,

dolu görünümlünün

boşluğu..

Isın, peaberry

2009-09-24T23:04:00.005+03:00

ısıt kalbini
lütfen..
ağacının eşsiz meyvesi,
meyveden ayrılan
kahvenin sert çekirdeği için
ısıt

sadece saatlik çiçek açan kahve,
bilir mi sence?
sadece sıcakta,
ılık, bol yağışta
yaşar.
kokusu ciğerlere,
tadı damağa işleyecek
çekirdeği,
sadece sıcakta kavrulursa
kendine ulaşır.

düşüncelerin buz kesilince
kahvem bitti deme!..
"Peaberry.."
bak orda işte
kendinle ısıttığın
sıcacık,
..Kalbinde.

Ve sakın
sakın.
akacak yaşları durdurma
gözünden.
bırak aksınlar.
içine düşen her gözyaşı
benliğini zedeliyor
derinden..

Hazan

2009-09-19T00:00:00.003+03:00

Üşümeden beline
Bir ipek şal sarsan a!
Benzemez mi, hiç sana,
Geçen hazan eline
Kızıl tüylü turnalar
Esince fırtınalar...
Hepsi üç benekli,
Kışın uçar yüksekte;
Hıçkırıklar, gülsen de,
Beyaz ve kızıl renkli
Altın gözlü turnalar,
Esince fırtınalar...
--Hakkı Tahsin

Semada çalan kanun, sonbaharın pas rengini inatla vuruyor yüzüme. Ağaçlar boyun eğiyor toprağa, yavaş yavaş.. Derin bir ürperti hissediyorum sırtımda. Boynuma doğru yükseliyor, beni benden alıyor, götürüyor uzaklara. Uzaklara.. sıcak insanların sıcak diyarına.. Bedenen değil, ruhumda hissediyorum ayrılığı. Ne gözlerimi açabiliyorum, ne de arkama dönebiliyorum.. Seviniyorum.. Yeni baharıma, denize ulaşıyorum. Ağlıyorum.. Yaprak döken ağaçlarım, sizi tekrar görememekten korkuyorum. Kışın soğuğu, incinmeyin sakın.

Eğer hazansa dediğim, güz demiyorsam sadece; yazımda,baharımda canlarımın içime işleyen sıcaklığıdır sebebi. Soğuk, nefret kokan duvarlar.. Kalbimde oluşan minik inci taneleri hepsine yetti, arttı bile. İnciler.. Canlarımın incileri. Öyle yer edindiniz ki, ne istiridye ne de başkası yapabilir sizinkileri.

Denizde martıların valsi, ayın eşsiz yakamozu, İzmir'in sonsuz güzelliği. Birtek, sizlerin eksikliği.

Ve biricik turna, yoksun yine yanımda. Söylesene.. nasıl uçarım sensiz geriye?

Toldora' 2009

Not: Görsel seyir.deviantart.com adresinden alınmıştır

Farklın(m)ın Farkı

2009-06-11T20:35:00.003+03:00

Beni en iyi tanıyanın, tanımaması gerekmesi tüm mesele.

Her geçen günle gelen yeni bir "Kimim ben?" sorusu. Sürekli değişen ben, Tanınmaz kılıyor kendini kendime. Oysa herkes tanıyor beni... Ne büyük yanılgı.

Oysa biri farklı.. En farklı. Beni en az benim kadar tanımıyor. Hep yanımda kalsın, ve hiçbir zaman yaklaşması istiyorum. Beni en iyi tanısın, hiç tanımamış gibi yapsın. Kararan korkum, bir gün tanınmak tarafından. Farklımın, sıyrılması farkından.

Zorlanarak tırmandığım dağın yamacında bir uçurumun kenarındayım şimdi. Yan yatmış, gövdesini boşluğa bırakmış ağacın en ucunda. O kadar emeğin tüm boşluğu, altımda. Kuru bir dal parçası beni hayatta tutan.

Mutluyum burada yalnızlığımla. Düşeceksem yine yalnız başıma. Yaklaşmayın yanıma. Özellikle sen; uzakta görünen, en yakınımdaki, sevilen.

Düşüncelerin.. Sadece düşünce olarak gel bana. Farklı yapan, farkınla...

A extinção é para sempre

2009-06-11T20:03:00.009+03:00

Yaşadıklarım, öldürdüklerim. Günü geldiğinde yaşamın beni öldüreceği gibi, ölmediğim her gün ben onu öldürüyorum. Her günü yaşadığım mechul tabi. Ama öleceğim kesin. Son değil, sadece sonuç tabikide bu.. Benim onca günü öldürmemin sonucu. Doğmasaydım öldürmezdim, ölmezdim böylece.

Ben öldüğümde kalacak tek şey, bilinecek tek şey öldürdüklerim. Öldürdüklerim, yaşadıklarım. Ve ancak yaşamışsan ölebilirim.

Anlam, ölümdür.

Toldora'

-------------------------------------------------------------

Ölümle 'sona eren' yaşamın kendisidir, anlamı değil. Öyle yaşamlar vardır -olmuştur ve yeniden olabilir- ki, asıl anlamlarını ölümden sonra yaşarlar ve yaşatırlar.

Nietszche

Oruç Aruoba'nın Uygarı

2009-06-11T15:34:00.001+03:00

Uygar kişi "ne ise o olan" insandır-tek derdi, ne olduğunu anlamaktır. Çünkü bilinçtir uygarlık eninde-sonunda.

Olduğu gibidir; ama ne olduğunu anlayabilmiş değildir daha - bu anlamayı da bitireceği yoktur; bunu da bilir.

Anlaması hiç bitmez uygar kişinin; anlamadıklarının da sonu gelmez - hep anlayan kişidir uygar kişi; çünkü şunu anlamıştır: anlaması biterse, uygarlığı da bitmiş demektir.

Oruç Aruoba

Üşüyorum, Bensizliğimle

2009-06-11T15:09:00.001+03:00

Aşılması zor o aptal duvar yeniden tam karşımda. Üzerinde tam kafama bakan bir çatlak. Ardında esen küçüklü büyüklü birçok esinti, o daracık çatlaktan hızlanarak çarpıyor yüzüme. İncitiyor beni. Soğukluğu, kalbimin tüm sıcaklığını emiyor. Ne yaşamım ne de yaşama dair sevincim. Hiçbir şey bırakmıyor bende, benden. Savuruyor boşlukta, unufak ediyor. "Ben"'den başka her şeye benziyorum artık. O kadar küçüldü ki parçalarım, hayatımın süzgeci dahi tutamıyor kendimi. Düşüyorum. Hiç durmadan, her bir parçamla. Minicik bir dal arıyorum. Üzerine konsam. Hiç duvar görmesem bir daha. Güneş baksa o dala. Isıtsa beni de. Ya tüm suyumu alırsa? Ya kupkuru kalırsam?.. Razıyım. Sadece daha da parçalanmasam.

Basit Ama İnsan

2009-06-11T13:43:00.000+03:00

Koskocaman, karmakarışık bir yapı. İncelemek çok zor insanı. Sonsuz pikselli görüntü adeta. Yaklaştıkça hep artıyor detayı.

Oysa biraz geriye çıksalar; görecekler detaydan yoksun, basit ama insanı. Dünü geçmiş, günü geçecek, geleceği gelecek, bitecek.

Gözlerim açık attığım her adım için, ileriyi görürüm. Bazen rüzgar arkamda hızlanır, bazen karşımda, zorlanırım. Ama ne olursa olsun, İleriye adım atarım. Gördüğüm ileriye.

Geçmişin ışığıyla aydınlanır göreceklerim. Gün, geçtikçe ışığını büyütür geçmişin. NE zaman arkaya dönecek olsam, daha da kamaşır gözlerim.

On yedi yılın ışığı. Birçok yaşıtından büyük, ama daha soluk.. Ve geleceğim; kimi zaman emeğimle, kimi zaman çalarak büyüttüğüm ışıkla aydınlatılacak ileri.

Manifesto

2009-04-21T00:54:00.000+03:00

... Evet, ben bir suçluyum. Benim suçum merak etmek. Benim suçum insanları düşündükleri ve söyledikleriyle yargılamak, görünüşleriyle değil. Benim suçum sizden daha zekice davranmak, beni asla affetmeyeceğiniz bir suç ...