Este é o video da performance que fixemos no festival ChamalleX, co proxecto Devuison.

Tivo lugar na SalaX da Facultade de Belas Artes de Pontevedra, o martes 8 de novembro do 2011

Performer 1: María Roja
Cámara: Ángel Sousa
Fotos: Chiu Longina

Docs:
Programa Chámalle X
Diario de Pontevedra
Vidavedra

Fotos:

Estes son tests de Devuison para comprobar como o programa responde á lectura de cor sobre a cara e como se comunica co son.

Son 3 videos que se correspondes a 3 zonas da cara.

1. boca
Test: comprobar que aparecen novos sons cando se divide a liña.
Cando a performer abre a boca, a liña se divide en dous, polo tanto debe de haber dous sons.

2. ollos
Test: comprobar que o son desaparece cando non hai debuxo. Abrindo e pechando os ollos, o son debe aparecer e desaparecer. Asimesmo o son debe de ser diferente cada vez que este reaparece.

3. cara.
Test: comprobar a distancia entre as liñas suficiente para que estas non perdan a súa identidade (relacionado co tamaño do blob). Ver como funciona a masa sonora.

O tratamento do son en Devuison responde a dúas interaccións básicas que se corresponden a dúas liñas de tempo.

Por un lado temos unha liña de tempo xeral:

que se move de arriba abaixo e vai disparando samples a medidas que se atopa con debuxos de liña verticais. Cada debuxo ten un son propio que é o que vai disparando. O percorrido vertical feito pola liña de tempo depende do espazo ocupado polos debuxos. Así si tan só hai unha liña debuxada, a liña de tempo percorrerá a altitude dese debuxo, e si hai moitas liñas debuxadas a liña de tempo percorrerá o alto de tódolos debuxos.

Por outro lado temos unha ou varias liñas de tempo correspondentes a cada un dos debuxos:

Neste caso, ademáis de disparar un sample asociado a cada debuxo (cada un ten asociados dos sons, un son de tipo "golpeo" disparado coa anterior liña de tempo, e outro son de tipo "continuo" disparado nesta liña de tempo). O son é manipulado en toda a lonsitude do debuxo. É decir, ao mover a cara, o debuxo faise máis curto ou máis longo, o que fai que o son mude, facéndoo máis agudo si é máis curto xa que a liña de tempo tarda menos en percorrer o debuxo, e máis grave si é máis longo, xa que a liña de tempo tarda máis.
Está é a interacción básica, pero hai máis posibilidades de interacción do son ca liña, como que por exemplo que a velocidade da liña de tempo se axuste á velocidade coa que se debuxa a liña.

TODO:

1. Pan: Dependendo de si os sons se atopan no lado dereito ou exquerdo do encadre da proxección, facer que estes se paneen para un lado ou o outro. Esto daría moito xogo por exemplo cando o performer move a cara para un lado e o outro, movendo tamén consigo os sons.
2. Que cada son-debuxo teña unha velocidade independente, dependendo da velocidade coa que foi feito o debuxo.
3. Facer variacións dun mesmo sample para que este non sempre soe igual cando é executado pola liña de tempo xeral.

Os sons empregados na versión actual do programa, son sons emitidos pola boca.
Estes son os sons empregados, gravados no estudo pumpun con María Roja:

• Frases
• Frase 01
• Frase 02
• Frase 03
• Frase 04
• Frase 05
• Frase 06
• Frase 07
• Frase 08
• Frase 09
• Frase 10

• Friccións
• Fricción 01
• Fricción 02
• Fricción 03
• Fricción 04
• Fricción 05
• Fricción 06
• Fricción 07
• Fricción 08
• Fricción 09
• Fricción 10

• Golpes
• Golpes 01
• Golpes 02
• Golpes 03
• Golpes 04
• Golpes 05
• Golpes 06
• Golpes 07
• Golpes 08
• Golpes 09
• Golpes 10

• Ritmos
• Ritmos 01
• Ritmos 02
• Ritmos 03
• Ritmos 04
• Ritmos 05
• Ritmos 06
• Ritmos 07
• Ritmos 08
• Ritmos 09
• Ritmos 10

Os sons están baixo licenza Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Spain
Descárgaos gardando o seguinte arquivo comprimido:

Here is a Puredata patch written for sending OSC messages to Openframeworks.

For some reason I couldn't make the program oscReceiveExample work from Openframeworks, so I made this simple puredata patch to check if the connection between them is good, and to check if I would be able to send OSC messages

It comunicates with the oscReceiveExample program from Openframeworks addons examples folder.

You can download the patch here:

If you find this patch useful, you may also be interested on this one: http://www.berio.alg-a.org/Communicating-OpenFrameworks-and. It is also a pd patch, but this time it is designed for receiving OSC messages from Openframeworks instead of sending them.

More Info about Puredata and OSC at FLOSS Manuals webpage

I am working on a project called Devuison, which basicllay consists on making sound whith drawings. I am using the openCv addon form Openframeworks for tracking the drawings, so later on I would be able to manipulate sound with the information comming from the drawings.

The problem was that each time openCv looks for blobs, it empties the array where it saves the blobs and creates new ones. What I really need is to update the information (position and size) of the previous blobs, instead of delete them and create new ones. Also I need to give them an id, so I can identify them and manipulate related information (like sound attached to each blob) over time.

Here is a video that shows the final solution:

So I solved the problem creating a new class called Line. When a new blob is created, also a new line is created and it is saved in a new array (vector) called lines. When there is a new frame, and new blobs are created, the program checks if the blob is inside a previous line. If it is inside of the line, the information of the line is updated (center position and bounding rectangle), instead of delete it and create a new one.

Here is the code that deals with it:

void imageProjection::update(ofPoint _centro, ofRectangle _arredorRect){
 //check if the blob is inside a line
 //first we check is a line was already created
 if(nLineas > 0){
 bool checkDrawnAtBlob = false;
 for(int i = 0; i < nLineas; i++){
 //Check if the blob is inside a line
 if(lineas[i].isInsideMe(_centro)){
 // if there is a blob inside this line, its boundingRect and center position is updated
 lineas[i].setBlobOrigen(_centro, _arredorRect);
 lineas[i].set(reubicarPunto(_centro), reubicarRectangulo(_arredorRect));
 lineas[i].setUpdated(true);
 
 checkDrawnAtBlob = true;
 }
 }
 // creamos un debuxo si non hai ningún que se corresponda con este blob
 if(!checkDrawnAtBlob){
 creaDebuxo(_centro, _arredorRect);
 }
 // creamos un debuxo si todavía non hai ningún creado
 }else{
 creaDebuxo(_centro, _arredorRect);
 }
 }

This update function is called from a blobs for loop:

 for (int i=0; i IP.update(contours.blobs[i].centroid, contours.blobs[i].boundingRect);
 }

I am also using a second screen where I project the lines, so that is why I use the function reubicarPunto() and reubicarRectangulo(), to relocated the positions of the lines on the new screen.

Here si the full code of the program, if some of you find it usseful:

Debuxo + Corpo + Son

---

Idea da acción:

Toda a idea da acción xira en torno a 3 elementos e a relación que se establece entre eles. A saber: Corpo, son e debuxo.
A interacción entre eles será mediada polos performers e o software creado a tal efecto.

Así, a relación que se estrablece entre os 3 elementos é de “necesidade formal”. É decir, a forma do corpo debe causar unha reposta análoga e por necesidade na forma do debuxo e do son, ou a distorsión da forma do debuxo debe ter unha relación de “ser” co corpo e o son. Desta forma, por exemplo, se se debuxa unha liña nun dedo, ao mover o dedo, esta liña debe de converterse en curva, facerse máis longa ou curta, ou incluso converterse en círculo. Esta deformación ou reformación debe de ser análoga ao do son, de forma que seguindo co exemplo, este (o son) sexa máis longo ou curto, entre en loop ou non (círculo), se corte (se se corta a liña), etc...
Como consecuencia, os elementos teñen unha profunda relación de consecuencia, de modo que se un muta, o resto tamén muta, e a forma resultante (círculo no gráfico) cambia.

---

Conceptos asociados:

Ademais desta idea básica dos tres elementos: debuxo, corpo e son, manéxanse unha serie de conceptos-tags que serven de hábitat ou contexto conceptual no que se desenvolve o proxecto. A saber:
Computer Vision, Simplicidade, Macro, Autonomía, Tracking, Capas.

Computer Vision:
Ou Visión artificial: Subcampo da intelixencia artificial cuxo propósito é programar un computador para que entenda unha escena ou as características dunha imaxe. Empregarase para a localización, recoñecemento das liñas de debuxo a través dunha cámara de vídeo.

Simplicidade:
A relación entre os elementos, así como con eles mesmos, rexirase baixo a idea de simplicidade, coa fin de establecer unha unión directa entre eles. Enténdese que recurrindo a formas básicas ou máis universais, é máis fácil que os diferentes elementos que entren en relación teñan cousas en común, posibilitando polo tanto unha comunicación e interacción máis profunda e directa. Así, só se empregarán liñas e puntos tanto no son coma no debuxo, e ollos e boca no corpo.

Macro:
Traballarase coa idea de macro, coa ampliación do detalle. Este concepto foi o xerador de todo o proxecto, a partir do traballo cos microsonidos levado a cabo por Kanta Horio. Reforzará a idea de maxia que envolve toda a acción, facendo visible fenómenos que se atopaban agochados.

Autonomía:
Non teño a cita exacta, pero unha vez oínlle dicir a Esther Ferrer que ela simplemente lle da un leve “toque” aos obxectos para que se liberen. Como xa sinalei, é posible que non fora iso exactamente o que dixo, pero esa é a idea do comportamento dos elementos en xogo. Estes deben mostrarse fóra da súa cotidianidade, deben liberarse a través das convulsións da súa forma, e ao entrar en relación cos outros elementos, potenciar esta autoproclamación cunha identidade nova fóra da capa de significancia que a cultura e o contexto lles aporta e os define. Temos por tanto que os elementos deben obrar con autonomía, buscando unha identidade a través da súa forma e a relación cos demáis elementos cos que entran en xogo.

Tracking:
É unha técnica de computación na que entra en xogo a Computer Vision. Consiste en recoñecer un elemento e facer un seguimento da súa ubicación. Empregaremos esta técnica para identificar elementos do debuxo (liñas e puntos), darlles unha unidade, e facer un seguimento dos mesmos. De forma que se por exemplo, debuxamos unha liña arredor do ollo e movemos a cabeza logo de tela debuxado, o ordenador saberá a nova ubicación da liña e poderá, por exemplo, proxectar sempre un punto encima da mesma.

Capas:
Partindo da percepción visual, cada elemento funcionará coma unha capa, e o conxunto das capas conformará a forma final. Polo tanto, o corpo sería unha primeira capa que tería a forma física da pel, o debuxo sería unha segunda capa que ocuparía o espazo físico da tinta sobre a pel, e o son sería a terceira capa, que se faría perceptible a través da proxección de vídeo sobre a pel, visualizando así o son. A correspondencia polo tanto entre elementos e capas sería a de:
Corpo - Debuxo - Son
Pel - Tinta - Proxección

---

Descrición da acción:

Duración: 20 minutos aprox.
Performers: 2: María Roja (performer1) e Berio Molina (performer2)

A acción consiste en facer debuxos sobre a cara do performer1 (P1), concretamente só sobre os seus ollos e a boca, xerando son a medida que se debuxa e coas propias deformacións destes debuxos ao mover o corpo. P1 estará queda sentada nunha cadeira, e o performer2 (P2) irá facendo os debuxos sobre ela. P1 moverá a pel da cara para deformar o debuxo, deformando así tamén o son.
Crearase un programa informático con Openframeworks, para facer a interactividade entre o debuxo, o corpo e o son. Unha cámara de vídeo recollerá as liñas debuxadas e o programa fará a súa relación co son, ao mesmo tempo que proxectará sobre as mesmas liñas, unha nova capa que servirá como pequena visualización do son, que se integrará coas formas debuxadas.

Así por exemplo, no seguinte debuxo podemos ver unha liñas que atravesan o ollo que emiten un son continuo (piiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii). Cando o ollo é aberto, estas liñas son fragmentadas en dous, polo que tamén rompen o son (piiiiiiiiiiiiiiiii piiiiiiiiiiiiiii), ao mesmo tempo que aparece un novo elemento que é o círculo, ou punto (iris do ollo), que emitirá un grave continuo cando o ollo estea aberto. Asimesmo, ao levantar a pálpebra as liñas se farán máis longas, podendo por exemplo modificar a lonxitude do son, a súa altura, timbre, etc...

Nin P1 e P2 manipularán o son directamente. O sistema será autónomo e será a manipulación do debuxo a través dos pequenos movementos do corpo o que module e xere o son, a través das técnicas de Computer Vision e Tracking do software creado para a ocasión con Openframeworks e Supercollider.

O mesmo sucederá coa boca, onde ao pechala e ao abrila se modificará o debuxo e por ende o son, e onde se marcarán con liñas as engurras dos beizos, para que ao movelos, unha vez máis, estas se deformen:

Tamén se intervirá nos dentes, que poderían dar xogo a funcionar como un secuenciador de audio, pintando ou non cada un dos dentes:

Este é o arquivo dos manifestos Flexo, chamados Flexomanifestos.

Foron escritos sobre todo a comezos do 2000, e poida que algún deles sexan borradores e non se chegaran a publicar.
A data que aparece a carón de cada manifesto está recollida da data da última modificación que aparece nos arquivos que tiñamos gardados nuns cedes, aínda que posiblemente sexa unha data bastante aproximada de cando se publicaron (no caso daqueles que foran publicados).

---

FLEXOMANIFESTO
Data da última modificación: 29/03/2000

FLEXO é un colectivo de artistas que propoñen, en contra da autoría persoal e da individualidade, o traballo en grupo en beneficio da obra en si coma único transmisor e xerador de ideas e formulacións.

FLEXO PROPUGNA unha arte total que abarque tódalas manifestacións da vida. Unha arte que interactúe con campos e materias de todo tipo.
A arte é a vida e a vida é a arte, simplemente hai que sacala a flote.
A arte coma un medio (non unha fin) para liberar a vida do seu enquistamento e unidireccionalidade crónicas. Non só coma un medio de embelecela.

Flexo practica e propugna a mestizaxe e a reciclaxe coma forma de entender a vida.

A PERFORMANCE e a INSTALACIÓN son os seus medios naturais de expresión polo seu carácter multidisciplinar e interactivo, COMA PUNTOS DE PARTIDA E DE CHEGADA CREATIVOS. Aínda así pode crear pezas obxectuais, vídeos, traballos na rede ou todo aquel medio que atope necesario para os seus fins creativos.

O SON coma espazo, a luz coma materia, a materia coma tempo e o espazo coma algo flexible, que xunto coa mirada do espectador son os plantexamentos que se empregan coma punto de partida e de chegada na creacción das obras.

FLEXO CREA obras á vez visualmente atractivas e cuestionadoras desa mirada. ESA MIRADA que queda comprometida no seu que, para preguntarse a si mesma o como (estou mirando), e a partir de aí estrapolalo e chegar a preguntarse.

¿ONDE ESTOU? Ou que mundo é este no que me movo, QUE É O QUE ESTOU FACENDO. Por que teño que facer o que fago.

CUESTIONAR o modelo actual de cultura do entretemento.
Os modelos estéticos e por extensión culturais que se nos impoñen a diario e de continuo na nosa sociedade.
O colectivo pretende ser coma un VIRUS creativo e des estabilizador que se instala nas canles de circulación da cultura e no mesmo cerebro do espectador.

Calquera indiferenza é perxudicial, e o aburrimento é contrarrevolucionario.

FLEXO non desdeña traballar en calquera SITE público ou privado que se lle ocorra ou se lle propoña.
Dende lugares de cultura de masas ata as rúas (sobre todo nestas por ser onde mais difícil lle resulta a arte manifestarse) coma lugares de "cultura máis elevada".

FLEXO CONSIDERA a libre colaboración a tódolos artistas, creativos, traballadores, mulleres, homes, funcionarios, humanistas, animais e demáis seres da galaxia que compartan estes ideais.

+ Para que se poida crear un feito FLEXO máis alá de calquera fronteira, credo ou nacionalidade, e entrar a formar parte da familia FLEXO.
+ Polo principio de que a unión fai a forza e que calquera se pode adscribir a colaborar co grupo tendo en conta a afinidade pola ideoloxia artística e non por outros factores.
+ Creando así quen queira e dende onde queira o feito creativo, para o engrandecemento da causa revolucionaria-artística, que non quere deixar descansar a aqueles que pretendan crear limites á creatividade, e polos que por falta de medios non poden distribuír a súa propia.

ASI QUE POR ISO NON O PENSES MÁIS: SE TES BOAS IDEAS E NON SABES COMO FACERTE OÍR, E CRES QUE É MAIS IMPORTANTE CREAR NOVAS ALTERNATIVAS QUE SER UN NOME FAMOSO, SÉ UN FLEXO E ILUMINA COA TÚA CREATIVIDADE AO TEU ARREDOR.

PARA MÁIS INFORMACIÓN: 676 50 47 15.

FLEX_O.COM

---

FLEXOMANIFESTO
Data da última modificación: 05/04/2000

FLEXO é un colectivo de artistas que xurde no entorno da Facultade de Belas Artes de Pontevedra pola necesidade de crear un espazo creativo propio e ata entón inédito en Galicia: a performance, o vídeo, e a arte sonora. Tamén polas ventaxes do traballo en grupo e por loitar en contra da individualidade e a idea de artista coma estrela contemporánea.
Flexo ten a intención de que a obra de arte sexa a única finalidade, e de que esta sirva coma cuestionamento da realidade establecida tanto social coma cultural. Para elo o grupo válese do uso das obras para producir unha situación de cuestionamento do ollar (e por extensión de todos os sentidos) do observador, para que este chegue a reformularse o seu papel activo no mero feito de ollar; para abandonar a pasividade á que nos teñen afeitos as manifestacions audiovisuais actuais, nas que seleccionan no noso lugar cal é o tipo de liberdade que máis nos convén a cada un de nós.

Deste cuestionamento do ollar sobre a obra, FLEXO quere producir o reFLEXO cara o interior do observador coa finalidade de que éste reaccione fronte a alienación endémica.

Para todos estes fins FLEXO emprega coma ferramentas “materiais” a interacción entre medios e campos a priori diferentes ou contrarios. A performance, a instalación, o vídeo, a web etc. Coma conceptos; o son coma espazo, a luz coma materia, a materia coma algo flexible, e o espazo coma un todo creativo. A pluralidade, mestizaxe, reciclaxe e deixar certo terreo á improvisación e á interacción, coma modus operandi na realización das obras.
Asímesmo FLEXO emprega a interacción con “zonas” e medios da chamada baixa cultura, coma clubes, ou a realización de accións de rúa coma medio de expoñer o seu traballo dun xeito menos establecido, coa intención de chegar a un público menos común ao dos circuítos da arte.

FLEXO propón a colaboración, para engrosar as súas filas, a todos aqueles que compartan as súas formulacións por medio das súas obras ou da súa páxina web, de próxima publicación.

O grupo é consciente de que a maioría destas formulacións non constitúen de por si ningunha novidade, e veñen de propostas xa por todos coñecidas coma Duchamp, FluXus, ou o grupo Zaj aquí na península. Mais cre importante mantelas dun xeito combativo e continuado.

FLEXO comenzou a súa andaina no primeiro festival de performance realizado na Sala NASA no verán do 99, onde aínda se estaba a xestar e onde participaban estudantes da Facultade de Belas Artes de Pontevedra.
A partires de entón e con algunhas leccións aprendidas, tivo a súa primeira aparición no Festival Arte e Lixo na vila de Redondela. A partires de aí foi aumentando en número de obras e plantexamentos, participando en varios festivais con performances na rúa, e últimamente en clubes coma o Vademecwm en Vigo, coa colaboración sonora e sempre inquietante de Prozack, onde acadou un gran éxito. Próximamente Flexo presentarase na sala NASA de Santiago de Compostela con proxectos inéditos e de novo coa colaboración de Prozack.

---

Rebola. Primeira acción do Colectivo Flexo.

For a new project that I am working on I need to do some color tracking. I had some code that I used before, but I wanted something more clean and also the posibility of picking a color with the mouse so I came up with this new version, which has basic things for doing it.

it is based on Color Tracking from CoLab tutorials, and also on video picker and color tracking from this website.

The programm allows you to pick a color and vary hsb values moving the keyboard keys.

Code:
Color Tracking II OF 0.07

Este video corresponde a acción Yeni. É unha mixtura das actuacións na Sala NASA en Santiago de Compostela, no ano 2000, dentro dunha noite de accións que levou o nome de "Remexendo", e na Sala Camawey de Pontevedra, no mesmo ano, dentro do evento "Interacción". A actuación na Sala NASA fíxose en colaboración co músico Prozack.

Texto orixinal da obra:
Unha masa corpórea, informa, corpo de látex feito de moitos corpos. Sobre este proxéctase unha imaxe de partes do corpo, cara, ollos, membros, en estrana convulsión sobre a masa latente.

Materiais:
Iluminación: par de focos
8 performers
Latex revulcanizado
Proxector de video
Cámara de video

Detalle da masa de corpos e o látex.

Corpo dun performer dentro do látex

Flyer da Sala NASA anunciando o evento.

Baila Maldito from berio on Vimeo.

Ano de realización: 2002
Lugar: Pontevedra. Sótanos da Facultade de Belas Artes.

Este video baséase no baile, collendo como referencias por un lado o breakdance e polo outro a compulsiva forma de moverse de Guy Picciotto, un dos cantantes de Fugazi.
Interesabame do Break-dance a súa conexión co espazo, a súa conexión co solo. Así extendeuse esta relación con todo o espazo circundante e o baile xoga cos límites que as paredes marcan ás forzas motrices producidas polos impulsos corporais que xeran o baile. Esta idea de baile resultante de movementos producidos por unha enerxía violenta e convulsa ven de Guy Picciotto e as súas contorsións no escenario cando actúa coa banda Fugazi, como se pode ver neste video de Waiting Room:

No 2010 hai unha nova versión desta acción feita no Lab Alg-a, que podedes ver aquí:

Baila Maldito acción