​Is het zelfóverschatting of zelfónderschatting, waar die gelatenheid uit voorkomt?

¨De verwoesting, de oorlog, de onderdrukking; als ik kon, dan zou ik er een einde aan maken, aan al het onrecht in de wereld. Maar ik kan het niet. Ik moet het loslaten. Door met mijn leven¨.
Oke, je bent dus niet almachtig – een behulpzaam inzicht -, maar vergoelijkt dat ook dat je berust, zwijgt, het erbij laat?

¨Wat ik ook doe, er verandert toch niets. De kwade krachten, het geld, de macht winnen toch in de wereld. Waarom zou ik me er tegen verzetten? Ik concentreer me op mijn werk en m´n gezin. Is beter voor me.”
Prima focus hoor, maar uit een calimerocomplex is nog nooit iets productiefs voortgekomen. Ik hoef niet, want ik kan niet?

Die van de bierkaai trekken aan de touwtjes en de zwijgende meerderheid bulkt van de argumenten om niet in actie te komen. Zelfóverschatting werkt niet, maar zelfónderschatting nog minder. ¨Pick your battles wisely¨ is geen alibi om niets te doen.

​Laten we wél doen. Laat het grote onrecht ons motiveren tot klein verzet. Laten we doen wat we wél kunnen en onze energie richten op de impact van de meerderheid en massa. Op straat, op het werk, in de sportschool, op feestjes, Zwijg niet, maar schrijf, spreek uit, voer aan, neem mee, geef moed. Het moet, het kan, het zal. Want we zijn met meer.

The post ​Vechten tegen de bierkaai; wel of niet? first appeared on Wimst.

“Thuis in” is een franchise; een paraplumerk voor zelfstandige winkeliers. Het merk – die franchise – moet ze samen groot en landelijk laten lijken. En de bedenker en eigenaar van dat merk had een slim idee. “Thuis in” kun je toepassen op elke stad en dorp, Thuis in Culemborg, Thuis in Apeldoorn, Thuis in Spijkenisse en dus ook Thuis in Veenendaal. Maar winkel in Veenendaal heet Thuis in Van Dijk. En die in Almere heet Thuis in Heeman, die in Almere heet Thuis in Piet (!). En die in Bunschoten? Drie keer raden. Thuis in Koelewijn.

Wat ik denk dat er gebeurd is? Dat een op zichzelf goed idee stuitte op een groot praktisch bezwaar van de zelfstandige winkelier. Die had al een merk, namelijk zijn eigen naam. De naam van een familiebedrijf waarin was geïnvesteerd, vaak decennialang. Die naam bleef op de gevel, dat snapt iedereen en dat moest die franchisebedenker natuurlijk toegeven. Leuk en aardig zo’n nieuwe naam, maar niet in de plaats van de eigennaam, hooguit erbij. Dus Thuis in Aalbers. Maar zeg nou zelf.

Waar is het fout gegaan? Want het is natuurlijk kolder; Thuis in Beentjes, Thuis in Van Deutekom. Op welk punt in hebben de franchise-gever en de franchisenemers elkaar gemist? Hebben ze elkaar niet gesnapt? Hoe kan het dat het toch Thuis in is geworden, terwijl dertig van de veertig winkeliers besloten een andere weg te bewandelen? Is er opstand geweest? Avondenlange vergaderingen, met als uitkomst: we gaan het wel doen, maar niet zoals het bedoeld is? Waar is het fout gegaan?

De franchisegever heeft eieren voor zijn geld gekozen, lijkt me. Thuis In werd als snel Thuisin, zonder spatie. En de een schrijft het met kleine letters en de ander met een hoofdletter. Ze doen wat ze willen, die winkeliers. Maar daarvoor zijn het zelfstandigen. Eigenlijk wel logisch.

Of is het toch heel anders gegaan?

The post Thuis is? first appeared on Wimst.

Maar er is nog zo’n bubbel of echokamer en díe heeft geen internet nodig om zijn werk te doen. Die bubbel zit in ons hoofd. En hij is potentieel minstens zo verlammend.

Als alle politici zakkenvullers zijn, dan hoef je niets te verwachten van democratie.
Als je altijd op je tellen moet passen, dan ontmoet je nooit iemand die je kunt vertrouwen.
Als alles in de wereld om geld draait, dan zul je nooit iets cadeau krijgen.
Als je altijd op de verkeerde valt, dan zul je nooit een goede tegenkomen.
Als de mensen je toch niet begrijpen, waarom zou je dan nog iets uitleggen?
Als het altijd dezelfden zijn die de klappen krijgen, dan hoef je je niet te verweren.
Als je geboren bent voor een dubbeltje, zul je nooit een kwartje worden.

Als je gelooft wat je allemaal denkt, hoef je nooit meer iets te onderzoeken.

The post De bubbel in je hoofd first appeared on Wimst.

In mijn werk was ik zo, maar ook in mijn sport. Bij volleybal moet je vaak in een fractie van een seconde beslissen wie de bal pakt; de ander of jij. Als beiden ¨hij¨ denken, dan valt de bal dood. Mij gebeurde dat niet vaak: “Ik! Ik! Ik!” Met een botsing tot gevolg, als de ander net zo´n type was. Het heeft jaren geduurd, voor ik begreep dat je de ander soms helpt door zo´n bal niet te pakken. Zelfs als je dan het punt verliest. Geldt ook in het werk.

Daarom ben ik het maar eens níet eens met Godin deze keer. Ik ga niet mee in zijn stelling ¨verantwoordelijkheid kun je alleen nemen, niet geven.¨ Juist in de¨fly ball¨ situatie, als split-second handelen nodig is, leer je delegeren. Niet met een luid ¨Jij¨, maar door de ander de kans te geven om ¨Ik¨ te roepen. Je verliest daardoor misschien het punt, maar zelden de wedstrijd. Wat is het je waard?

The post Laat mij maar niet first appeared on Wimst.

Gisteren fietste ik voor het eerst in tien jaar weer eens in Nationaal Park De Hoge Veluwe. Vandaag meldt Teletekst dat daar dit weekend 18 van de 1700 witte fietsen zijn gestolen. Als dat geen toeval is, wat dan wel? Dat was mijn eerste reflex. De laatste keer dat De Hoge Veluwe de voorpagina van Teletekst haalde is misschien wel langer dan tien jaar geleden. Dat zoiets nu weer eens gebeurt, precies op de dag nadat ik er geweest ben…. Afijn, u begrijpt mijn verbazing.

Toch is het geen toeval dat die twee dingen in één weekend gebeuren. Had ik namelijk Teletekst niet gelezen, dan had dit stukje, over die vermeende toevalligheid, niet eens kunnen ontstaan. Anders gezegd: Tijdens het hardlopen gisteravond ben ik bijvoorbeeld ook door de Betje Dekenlaan gekomen en wat daar allemaal vanmorgen niet gebeurd is…. Het is maar goed dat ik het niet weet, anders worstelde ik met nog veel meer toeval. Nog een voorbeeld. Misschien was er gisteren wel een oud klasgenoot van me uit Breukelen ook in De Hoge Veluwe, mischien zélfs wel ook voor het eerst in tien jaar. Als dat zo was, is het wel gebeurd, maar nooit een geval van toeval geworden. Waarmee toeval wel een heel bedenkelijk, bedacht of zelfs verdacht verschijnsel wordt.

De beste verklaring is dat toeval niet een samenloop van omstandigheden is, maar een van waarnemingen. Toeval bestaat bij de gratie van selectieve perceptie. Het is een verbinding tussen twee volkomen willekeurige gebeurtenissen, die ontstaat in de geest van de waarnemer. Hij bekijkt de vakantiefoto’s van de buren en zegt dan: ‘Hé, heette de pizeria bij jullie ook Da Silvio? D’as toevallig.’ En zij ziet op de boulevard in Nice precies dezelfde wikkelrok van H&M: “Hoe is het mogelijk!” Die andere 400 Da Silvio’s en die 25000 wikkelrokken zijn ook toeval, maar die tellen niet mee, want die zien ze niet.

Toeval bestaat niet en alles is toeval. Dat van die fietsen ook. Als ik nou bijvoorbeeld niet afgelopen, maar komend weekend eens naar de Hoge Veluwe was gegaan. Dan was het geen toeval geweest, nee in tegendeel. Dan was ik natuurlijk op het idee gebracht om er heen te gaan door het teletekstbericht. Toeval heeft dus ook van alles met tijd te maken. Maar daarover een andere keer. Net als over het tellen van die fietsen.

eerder gepubliceerd op maandag 9 augustus 2004 om 19:55 uur

The post Over toeval first appeared on Wimst.

Wat is dat toch met die museum-boomers die denken alles luidruchtig van commentaar te moeten voorzien? De koppels achter ons vonden het nodig om bij elk kunstwerk de beschrijving aan elkaar voor te lezen, op een toon alsof ze de overkant van een voetbalveld moesten bereiken. En: “Oh moet je daar eens kijken! Dat is ook héél bijzonder, José!” en: “Gewoon allemaal sloophout! Je moet er maar op komen, tóch?” Vroeger sprak ik zulke mensen aan, vriendelijk en duidelijk, maar daarvan werd ik meestal niet echt Zen. Vandaag besloten we tot een vlucht naar voren en dat pakte goed uit. Zij gingen gelukkig traag en de expositie werd mooier en mooier.

Ik las dat vooral kleine musea het moeilijk hebben sinds Corona. En dat de BTW verhoging het alleen nog maar lastiger gaat maken voor ze. Maar Slaap! hoort voor mij in een rijtje recente exposities (Schiedam, Apeldoorn, Hilversum) die in echt grote musea niet zouden hebben misstaan. Hup directeuren van kleine musea, hanteer desnoods zelf hamer en verfroller en maak meer mooie tentoonstellingen, Trotseer de gure wind en verbluf elkaar en ons met je ideeën. Dan gaan wij er voor zorgen dat er meer mensen komen.

Terug naar huis reed de trein niet. Same story, maar dat is een ander verhaal.

The post Slaapkunst first appeared on Wimst.

Mijn kaartje werd niet gecontroleerd. In het geheel niet. De conducteurs deden hun best om niet op te vallen. In de Sprinters op mijn route vluchtten ze na elk station schielijk de achterste, lege bestuurderscabine in. Fluiten, sluiten en foetsie waren ze. Mijn blik ontwijkend, hun uitdrukking bevroren in de stand “verveling”. Ik had met ze te doen.

Er wordt veel gepraat over agressie in de openbare ruimte. NS personeel krijgt daarvan vast zijn deel wel mee. En dat kan een weerslag hebben op je werkhouding. Maar het was een zonnige zaterdag en ik had best een paar keer een vriendelijke blik en een aardig woord over gehad voor een controleur. En ik was vast de enige niet, om de man of vrouw een goed werkgevoel te bezorgen. Er is ook veel hartelijkheid in de openbare ruimte.

Plezier in je werk is overal te vinden. Maar maak je baas, je collega’s of je klanten er niet verantwoordelijk voor. Je moet het wel zelf gaan halen.

The post Fluiten, sluiten en foetsie? first appeared on Wimst.

Het is haat uit liefde. Ik snap het. Liefde voor wat waardevol is. Voor wat dierbaar is en niet ontvreemd mag worden.

Maar wat als de ander niet komt om te stelen, maar vraagt om te delen, dat eigene, dat waardevolle en dat dierbare? Moeten we dan haten of juist liefhebben?

Haat is ook liefde. Ik probeer het te begrijpen.

Wat ik nooit zal snappen is haat om de haat. Om te kwetsen, om te kleineren, om de lachers op de hand. Haat zonder liefde.

The post Over haat en liefde first appeared on Wimst.

The post Meevallen first appeared on Wimst.

The post Kop en schouders first appeared on Wimst.