"weblog" via big sleep in Google Reader

آدم خوشش میاد خب

2009-11-09T12:33:00Z

توی این هیر و ویری داغان زندگی جاری‌ام، از بین هزار پستی که توی کله‌ام درفت شده - یا حتی به درفتیدن هم نرسیده؛ دیده شده در زندگانی گاهی پست‌هایی هستند که اس ‌پرم‌هاشون اونقدر قوی نبودن که سلول خاکستری‌ای رو بارور کنن یا لابد سلول‌های خاکستری به شدت درگیر چیزای دیگه‌ای هستن و به اونا محل نمی‌ذارن- اومدم یک پست کاملاً روزنگارانه و غیر غرغرانه بپرانم و بروم عجالتاً.

وقتی از تو بیش از همه دنیا، از خودم بیش از تو خسته‌ام ( اگر دقت کنید این یک لوپ هست، اگر هم دقت نکنید کاملاً واضحه که من الان‌ها در حالت کلی داغونم از خودم) بعضی وقتا یه چیزایی یادت می‌ندازه که همه چی اونقدر افتضاح که به نظرت میاد نیست.

- توی یک مهمانی یک آدم گودری رو برای اولین بار می‌بینی که تا حالا ارتباط خاصی با هم نداشتید جز چند تا کامنت، میاد می‌گه سلام من یه چیزی واست آوردم. بعد از تو کیفش یک فیلمی رو که تو قرن‌هاست می‌خوای ببینیش درمیاره و می‌ده بهت. زیر یک پستی که یک نفر شر کرده بوده، نوشته بودی ئه من این فیلمه رو می‌خوام.

آدم خوشش میاد خب. اصلاً ذوق مرگ مال یه دقه‌ته. بیشترش هم نه به خاطر خود فیلم که. می‌دونی که چی‌ می‌گم نسیم بانو؟

- فلانی برات تعریف می‌کنه که با بهمانی داشته حرف می‌زده، صحبت کشیده شده به تو. بهمانی گفته من از دنیا خیلی خوشم میاد، یه جورایی آرامش بخشه. خب خوشت که میاد هیچی، کف می‌کنی که من؟؟!؟ همین من؟! و فکر می‌کنی که چطوری از این آرامش‌ها به خودت هم یه چیزی برسونی که از شدت استرس واسه همه چی شب و روزتو قاطی نکنی!

- امتحان زبان داری. اعصاب معصاب نداری. نرسیدی هم درست و درمون بخونی. بخش کتبی‌ش تموم می‌شه. بخش شفاهی‌ش اینه. نه اینکه چهار نفر بیان واسه هم تعریف کنن که آخر هفته کجا رفتن یا اسمشون چیه و کجا زندگی می‌کنن و تو حرص بخوری که خب به درک. آفرین به شما که اینقدر خوب حرف می‌زنین. بذار پن دقه واسه خودم باشم بابا - من وظیفه‌ی خود می‌دانم نام رسولی را ذکر نمایم ـ

( حالا نه که فک کنید ما خیلی خفنیم ال اون آهنگه. باید جای خالی رو با کلمات مناسب پر می‌کردیم.) آدم خوشش میاد خب.

- دوست قدیمی و نه خیلی صمیمی، بعد از نود و بوقی زنگ می‌زنه که یه هو یادت کردیم و نگرانت شدیم دیدیم خبری ازت نیست. رو به راهی؟ آدم خوشش میاد خب.

- نازلی می‌گه . آدم خوشش نیاد خب؟

تیر دیگری از کمان به سوی سانسورچیان

2009-11-09T12:20:36Z

برای خیلی از ما آزادی بیان و عقیده و اطلاعات یک اصل غیرقابل انکار است. اما حتمن می‌دانید برای کودتاچیان و عموفیلترچی اینگونه نیست. آنها مثل جادوگران پیر که از آب زلال می‌ترسند از آزادی اطلاعات و روزنامه‌های آزاد هراس دارند. حکایت جن و بسم‌الله، داستان زندگی آقایان است و آزادی. که اگر این یکی باشد آنها نیستند و اگر می‌خواهند خود حکومت کنند باید با قطره‌چکان و رسالت و کیهان چیزهایی که مردم می‌توانند بدانند را به آنها بگويند.

با استفاده از روش زیر برای همیشه از زیر بار سانسور و فیلتر و فیل‌.تر و فیلترشکن و اولتراسرف و فری گیت و ... بیرون خواهید آمد.

اول: به سایت AOL مراجعه کرده و یک حساب ای‌میل برای خود باز کنید.

دوم: نرم‌افزار AOL 9.5 را دانلود کنید.

سوم: با کمک حساب ای‌میل خود در نرم‌افزار AOL وارد شوید و از آنجا اینترنت گردی بدون سانسور را آغاز کنید.

چهارم: پس از طی مراحل فوق در حالیکه کف دست راستتان به سوی آسمان است می‌توانید انگشت وسط دست را بالا بیاورید و به عموفیلترچی سلام کنید.

چاپ عصر - دويست و سی‌وهفت

2009-11-09T11:30:00Z

Felix Vallotton

*
The Sick Girl
1892

مثل دیروز اتفاق افتاد

2009-11-09T08:59:00Z

- حالا من باید اثبات کنم که این دادگاه صالح نیست. زیرا من نخست‌وزیر بوده‌ام و باید در دیوان کشور محاکمه شوم. باید توضیح دهم که چرا نخست‌وزیرم... [ناگهان دکتر مصدق ژست مخصوص و خنده‌آوری گرفت] آقا، من گلویم خشک شد! عاشورا که نیست، رمضان هم که نیست. بگویید آب بیاورند

رئیس: چشم، غفلت شده؛ معذرت می‌خواهم. [یکی از افسران جلو آمده و آب‌نبات بزرگی به‌دست دکتر مصدق داد]

- ولم کن بابا! آب بیاور گلویم ترکید. [رو به سرتیپ آزموده با طعنه] اجازه می دهید آب بیاورند؟

سرتیپ آزموده [با خنده]: قربان، وقتی که جوجه می‌آورند، آب که چیزی نیست. [همه به خنده افتاده‌اند. گیلاس آب را که آوردند لاجرعه سرکشید و با زبان لب و دهان خود را مالش داد.]

- به‌به، خوب [«خُب» ِ کشیده] الحمدالله که از آب هم مضایقه کردند کوفیان... نشد! [خنده‌ی شدید حاضرین]
آقایان بدانید که محکومیت ناشی از ایمان و عقیده موجب بقای استقلال مملکت می‌شود و باعث افتخار من است. از بینم ببرند همه می‌فهمند.

تالار آیینه‌ی سلطنت‌آباد، محل تشکیل دادگاه دکتر مصدق، بعدازظهر یکشنبه ۱۷ آبان ۱۳۳۲

مثل دیروز، اولین جلسه‌ی دادگاه دکتر مصدق بود. متن بالا را از کتاب «مصدق در محکمه‌ی نظامی» به‌اهتمام جلیل بزرگمهر آورده‌ام. روزهای بعد بیشتر از آن روزها و این کتاب می‌نویسم.

آهنگ ستاره‌دار

2009-11-09T09:53:00Z

زلف‌ت چو افشان می‌کنی

مــا را پریشـــان می‌کنــی

آخــر من از گیســوی تــو

خـود را بیاویــــزم بــــه دار

خاطرات جاده!

2009-11-09T09:22:07Z

همین‌طور که کنار ترمینال جنوب منتظر بودم یه پژو ایستاد و سوار شدم. کمی جلوتر 3 نفر دیگر سوار شدند و حرکت به سمت اتوبان آغاز شد. بعد از عوارضی راننده برای توالت ایستاد و وقتی دوباره سوار شد معلوم نشد از کجا مسافر عقبی فهمید که هر دو همشهری هستند و شروع به مکالمه با لهجه ی شیرین بغدادی کردند. تا خود قم، راننده و مسافر پشت سر من درحال بحث درباره‌ی قوانین مهاجرت ایران و اینکه به مهاجرین ارزش نمی دهند بودند و بعضی وقتها قسمتی از مکالمات رو ترجمه می کردند. یکی از بخش هایی که ترجمه شد این بود که هر دو در زمان جنگ هم برای ایران و هم برای عراق به جنگ رفته بودند! و ناراحت بودند که چرا حکومت برای این موضوع ارزشی قایل نشده. کمی هم درباره‌ی رییس فلان جای ارتش عراق صحبت کردند که دوست راننده بود و معلوم نبود آدمی با این درجه برای چی به ایران اومده!

از اواسط راه، موبایل هم به حواس‌پرتی های راننده اضافه شد و تمام مسیر هم SMS فرستاد، هم صحبت کرد و هم فیلمی از جاده و رانندگی گرفت و برای بچه ش MMS کرد! یک عکس هم از داخل ماشین گرفت تا قدرت دوربین موبایل جدیدش رو درک کنیم. خلاصه اینکه در نوع خودش مخلوق جالبی بود.

×. تصمیم گرفتم درباره‌ی این مدل اتفاق‌ها در وبلاگ بنویسم. مشابه این پست‌ها در وبلاگستان سابقه‌ی زیادی داره.

برگ‏ریزان

2009-11-09T08:27:33Z

یک ورق رودخانه، یک ورق سکوت، یک ورق دعا، یک ورق گندم‌زار، یک ورق اشک، یک ورق هستی، کتاب را می‌بندد.

Links for 2009-11-08 [del.icio.us]

2009-11-09T08:00:00Z

روزنامه کیهان از ماساچوست به‌روز می‌شود!
socialmedian: ثروت اعلام شده صادق محصولی وزیر کشور بیشتر است از ۵۱ هزار سال حقوق یک کارگر ایرانی!
ا توجه به اینکه بخش اعلام شده ثروت حاج صادق محصولی ،وزیر کشور سابق و برگذارکننده انتخابات ریاست جمهوری، و کاندیدای فعلی احمدی نژاد برای وزارت رفاه، 160 میلیارد تومان اعلام شده، و از طرفی حد حقوق یک کارگر بر اساس مصوبه دولت در سال 88 ، 290 هزار تومان تعین شده، (مبلغی که بسیاری از شرکتهای خصوصی و نیمه دولتی از آن تخلف کرده و حقوقی به مراتب کمتر از آنرا به کارگرانشان می دهند ) ، اگر فرض کنیم 10 درصد از حقوق یک کارگر برای مالیات، بیمه، حق بازنشستگی و غیره کسر شود (که معمولا مقدار کسورات از 10 درصد بیشتر است). یک محاسبه ساده نشان می دهد، ثروت آقای وزیر برابر است با 51086 سال حقوق یک کارگر. و با توجه به اینکه ایشان این ثروت را در 10 سال به دست آورده است، درآمد ماهانه ایشان از حقوق 5100 کارگر بیشتر می شود!
نتایج لیگ برتر را در کنار لیگ های معتبر دنبال کنید
سایت خبری livescore که پوشش خبری نتیجه همه مسابقات فوتبال جهان را بر عهده دارد پوشش خبری لیگ برتر فوتبال ایران را هم از این به بعد تحت پوشش قرار خواهد داد.
خبر تخمین ویرانی‌ها در تهران با زلزله 8/6 ریشتری
رييس‌پليس آگاهی كشور: "پليس آماده اجرای حد قطع دست برای كنترل سرقت است
رييس‌ پليس آگاهی كشور در یک برداشت «طالبانی» از اسلام و اظهار نظر در موضوعی فقهی که خارج از صلاحیت وی قرار دارد، به آمادگی پليس برای اجرای حد «قطع دست» برای كنترل سرقت اشاره کرده‌است. به گزارش موج سبز آزادی، در حالی که خشونت‌های به کار گرفته شده در برخورد با معترضان به کودتای انتخاباتی باعث خشم مردم و افکار عمومی بین‌المللی و سرافکندگی بیش از پیش دولت ایران شده است، سردار اصغر جعفری در اظهاراتی از عدم اجرای آنچه وی قانون مجازات اسلامی تلقی کرده است گله کرده و مهمترین بخش این قانون خودخوانده مجازات اسلامی را «قطع ید» دانسته است
جنبش راه سبز - محاکمه سردبیر سایت”هم میهن”به اتهام انتشار خبر حمله شامگاه 25 خرداد ماموران کودتا به کوی دانشگاه

تحولی تازه در دنیای موسیقی آنلاین

2009-11-09T10:09:06Z

سرویس تازه Playdar

Bookmark this on Delicious - Saved by alireza1356 to - More about this bookmark

تبدیل شدن فرد سارق به ستاره دنیای اینترنت و فیس‌بوک

2009-11-09T10:03:58Z

Bookmark this on Delicious - Saved by alireza1356 to - More about this bookmark

توییتر ! این جامعۀ دوست داشتنی

2009-11-09T10:01:13Z

Bookmark this on Delicious - Saved by alireza1356 to - More about this bookmark

بابک امین تفرش جایزه خود را دریافت کرد

2009-11-09T10:00:06Z

Bookmark this on Delicious - Saved by alireza1356 to - More about this bookmark

یک تکّه از نامه‌ای مُتعلّق به همین روزها...

2009-11-08T13:19:36Z

... یک‌روزِ دل‌انگیزِ بهاری بود شاید که همین‌طور بی‌هوا توی پیاده‌رو راه می‌رفتیم و همه‌ی روزهای رفته را مرور می‌کردیم و دل خوش کرده بودیم به روزهای نیامده و به سال‌های بعد و به ماه‌هایی که قرار بود بهترین ماه‌های زندگیِ ما باشد و داشتیم راهِ خودمان را می‌رفتیم و حرفِ خودمان را می‌زدیم که دیدیم بی‌هوا رسیده‌ایم به آن وعده‌گاهِ دوست‌داشتنی و آن گوشه‌ی دنجِ همیشگی و آن کافه‌درختیِ محبوب‌مان حالا خلوتِ خلوت است و این ساعتِ صبح کسی روی تنه‌ی درخت‌هایی که آن بیرون گذاشته‌اند ننشسته و سایه‌بان‌هاش بالای سر کسی نیست و پرنده پر نمی‌زند توی آن گوشه‌ی دنج و یک نگاهی انداختیم به همدیگر و هیچ‌چی نگفتیم و داخل شدیم و بااین‌که همه‌ی صندلی‌ها خالی بود رفتیم سراغِ همان صندلی‌های همیشگی که صندلی نبود و تنه‌ی درخت بود اصلاً و دوتایی گشتیم دنبالِ آن نوشته‌های قبلی و آن جمله‌هایی که آقای کافه‌چی داده بود با چاقوی تیز و باریکش روی میز بکَنیم و دیدیم آن «حالا ما این‌جا...»یی که خطِ خوشِ تو بود سر جایش مانده و به حیاتِ خودش ادامه می‌دهد و سالم و سرِحال است مثلِ روزِ اوّل و تا چای و نان‌وپنیرمان برسد به عمارتِ روبه‌روی‌مان نگاه کردیم و آدم‌هایی که ایستاده بودند کنارش و هی عکس می‌گرفتند و هی خوش بودند و هی می‌خندیدند و بعد که نان‌وپنیرمان را با چای می‌خوردیم و حرف می‌زدیم کم‌کم باران گرفت و اوّلش آن‌قدر نم‌نم و آرام و دوست‌داشتنی بود که هوس کردیم همان‌جا بمانیم و اعتنایی نکنیم و آخرین قطره‌های چای را با لذّتِ بیش‌تری بنوشیم و آن لقمه‌های نان‌وپنیر را با ولعِ بیش‌تری بخوریم و آن «حالا ما این‌جا...»یی را که خطِ خوشِ تو بود و خلاصه‌ی زندگی بود برای من ببینیم و داشتیم به خوشی‌های کوچک‌مان فکر می‌کردیم که باران جان گرفت و سرعت گرفت و آقای کافه‌چی اشاره کرد که تشریف بیاورید داخل و بیرون بد است و ما فقط به فکرِ آن «حالا ما این‌جا...»یی بودیم که نمی‌شد با خودمان ببریمش زیرِ سقف و باران همین‌طور عمود می‌بارید رویش و یک‌روزِ دل‌انگیزِ بهاری بود...

یک ظهرِ داغِ تابستان بود شاید که گرمی‌اش هلاک‌مان کرده بود و گُشنه و تشنه سر درآوردیم از آن وعده‌گاهِ دیگری که خوراک‌خانه‌ی محبوبِ ما بود و یک غذاهایی می‌پُخت که بوی‌شان هفت محلّه‌ آن‌ورتر را هم گُشنه می‌کرد و از پُشتِ شیشه دیدیم که داخلِ خوراک‌خانه جا هست امّا یک آقا و خانمِ محترمی که هم‌سنِ بزرگ‌ترهای ما هستند نشسته‌اند پُشتِ میزِ محبوبِ ما و بی‌اعتنا به این‌که آن صندلی‌ها مالِ ماست و آن میز بخشی از خاطراتِ ماست دارند خوراک‌شان را می‌خورند و قاشق را می‌زنند توی کاسه‌ی ماست و همان‌جوری سالاد برمی‌دارند و ما فقط داشتیم نگاه می‌کردیم و یک بغضی توی نگاهِ تو بود که دیدم مالِ گُشنگی نبود و کاری نمی‌شد کرد که دیدیم آن آقای پُشتِ‌دخل‌نشین تازه ما را به‌جا آورده است و تازه فهمیده است که ما مشتری‌های همان میزیم و حالا دارد بفرما می‌زند که میز دیگری را برای‌مان تدارک ببینند و همین‌جوری حرف می‌زند و احوال می‌پرسد و ما دقیقه‌ای بعد شاید نشسته بودیم پُشتِ میز کناری و سرمان برگشته بود طرفِ آن میزِ همیشگی و آن صندلی‌هایی که خیال می‌کردیم جای‌گاهِ ماست تا قیامِ قیامت و وعده‌گاهِ ماست و بعد که داشتیم خوراک‌ِ محبوب‌مان را می‌خوردیم و نوشاکِ محبوب‌مان را سر می‌کشیدیم هنوز آرام بودیم و سکوت کرده بودیم و هیچ نمی‌گفتیم و چشم دوخته بودیم به آقا و خانمِ محترمی که نشسته‌ بودند پُشتِ میزِ محبوبِ ما و بی‌اعتنا به این‌که آن صندلی‌ها مالِ ماست و آن میز بخشی از خاطراتِ ماست خوراک‌شان را می‌خوردند و حرفی نمی‌زدند و چیزی نمی‌گفتند و چشم‌شان را نمی‌دوختند به چشمِ همدیگر و دیدم حالا نمِ اشکی توی چشم‌هایت هست که لابد نتیجه‌ی همان بغض بود و بعد لم دادیم به صندلی‌ها و دیدیم که آن آقا و خانمِ محترم از جا بلند شدند و هیچ‌چی نگفتند و دستِ همدیگر را نگرفتند و راه‌شان را گرفتند و رفتند و اعتنایی نکردند به این نمِ اشکی که گوشه‌ی چشمِ تو مانده بود و به این حسرتی که به دلت مانده بود و به آن میزی که حالا سرشار از غذاهای مانده‌ی از ریخت افتاده بود و یک ظهرِ داغِ تابستان بود...

... یک غروبِ سردِ پاییز بود شاید که نشسته بودم توی این کافه‌ی تنهایی‌ها که گاهی خلوتی‌اش سخت‌ دل‌انگیز و دوست‌داشتنی‌ست و توی این سکوتی که غنیمت بود برای من فنجانِ قهوه‌ای را که روبه‌رویم بود هی می‌گرداندم و بی‌خودی پیِ چیزی می‌گشتم که نمی‌دانستم چی باید باشد و چی از توی فنجانِ قهوه اصلاً درمی‌آید که دیدم گوشه‌ی آن میز نوشته‌اند «حالا ما این‌جا...» و آن سه‌نقطه‌ی همیشگیِ آقای دوست‌داشتنیِ ما را هم گذاشته‌اند سرِ جای خودش و این خطی که گوشه‌ی میز بود یک خطِ آشنایی بود و داشت یک خاطره‌های غریبی را با خودش می‌آورد که حالا فقط خاطره بودند و هیچ‌چی نبودند و آدم دلش می‌خواست همه را فراموش کند و زل بزند به این پنجره‌ای که کنار میز است و آدم‌ها را ببیند که آن بیرون سرگرمِ زندگی‌اند و هیچ اعتنایی نمی‌کنند به این‌که این خطِ هر آدمی نیست که روی این میز مانده و خطِ آدمی‌ست که حالا این‌جا نیست و پُشتِ این میز نمی‌نشیند و فرانسه‌باشیرش را این‌جا نمی‌خورد و به این پای‌سیب‌های بی‌بی‌ لب نمی‌زند و دودِ این توتونِ بک‌وودز را به ریه نمی‌فرستد و هیچ اعتنایی نمی‌کنند که در غیابِ همچه آدمی زندگی معنایی ندارد اصلاً و همین است که این قهوه‌ها این‌قدر بی‌مزّه‌اند و این پای‌سیب‌ها طعمِ سابق را ندارند و همین است که این کافه این‌قدر خلوت است و همین است که این بنده این‌قدر ناآرام است و دلش باران می‌خواهد و قول می‌دهد که بی‌چتر و کُلاه زیر آن باران قدم بزند و پیش خودش فکر کند که چی شد واقعاً این زندگی نشد آن چیزی که می‌خواست و چی شد که آن فرشته‌ی شهر یک‌دفعه بال زد و رفت و رحلِ اقامت انداخت در شهری دیگر و جایی دیگر و یک غروبِ سردِ پاییز بود...

ایستگاه اتوبوسی از اتوبوس

2009-11-09T09:22:27Z

اینکه چه بلایی باید سر لاشه خودروهای کهنه آورد،‌ یکی از مشکلات تمام کشورهای دنیا است. مجسمه‌ساز و طراح، کریستوفر فنل جواب جالبی برای بخشی از این مشکل پیدا کرده: ساخت ایستگاه اتوبوس از اتوبوس‌های کهنه. وظیفه فرعی این ایستگاه‌ها که از بخش‌هایی از اتوبوس‌های سال‌های ۶۲، ۷۲ و ۷۷ و صندلی‌های همان اتوبوس‌ها ساخته شده‌اند، جلب توجه عموم است به اهمیت حفاظت از محیط زیست از طریق بازیافت و تولید کمتر زباله.

تصاویر بیشتر

A Great Day for Freedom: The Day the Wall Came Down

2009-11-09T08:00:51Z

A Great Day for Freedom (Pink Floyd)

دیوارها فرومی‌ریزند،

آجر آجر،

کلوخ کلوخ،

شهر شهر.

دیوارها همگی فرو خواهند ریخت.

امروز،‌ نه نوامبر، بیستمین سال‌گرد فروریزی‌ی دیوار برلین است. مبارک باشد! داستان فروریزی‌ی دیوار هم بامزه و البته کمی تصادفی است. پیش‌نهاد می‌کنم بخوانیدش.
[عکس را از این‌جا برداشته‌ام.]

Links for 2009-11-08 [del.icio.us]

2009-11-09T08:00:00Z

سرویس «گوگل مپس» نقشه شهری را که وجود ندارد نشان داد!

سال راه راه 2010

2009-11-09T08:41:00Z

توی قصه های عشقی نوجوانی ما آدمها فقط یک بار عاشق می شدند. بعد خاطره آن عشق ابدی را همه اش با خودشان یدک می کشیدند. اول تا آخر قصه هی آه بود و ناله، اگر به هم نرسیده بودند. بعد بیست سال هم بالاخره قهرمانهای داستان "پنجره"*وار و عنکبوتی به هم می رسیدند و ماجرا ختم به خیر می شد.

دنیای واقعی از این لوس بازیها نداشت. این را البته بعدها فهمیدم. اولین باری که جدی جدی عاشق شدم و مثل بیشتر اولین عشقها خوردم تو دیوار، خیلی ملایم می خواستم خودکشی کنم. می گویم ملایم چون از فکر خودکشی فراتر نرفت. آن هم در اوج ناراحتیها. بعد یکی از عمده ترین غصه هایم این بود که عشق اول و آخر زندگیم ناکام بود و از این چیزها. خوب کله ام پر بود از مزخرفات کتابهایی که آن وقتها تنها تجربه عشقی قابل تجسس دور و برمان بود.

بعدتر من دوباره عاشق شدم. البته این را برای روح نوجوانیم که شاید این طرفها پرسه بزند نوشتم. نوجوانهای امروز عاقلتر از آن وقتهای ما هستند ... عاقلترهای از آن وقتهای منی که در آن سالها، " سال سیاه دو هزار" داریوش را که می شنیدم زار زار برای 24 سالگیم گریه می کردم، این هم روی تمام چیزهای مسخره آن سالهای ما... حالا من 33 ساله ام. هنوز عشق هست. زندگی هست و تازه آدم یاد می گیرد که زندگی یعنی چه! بله 15 سالگی ... چی خیال کرده ای؟

*پنجره : نام کتابی از خانم فهیمه رحیمی که در زمان دبیرستان ما به شدت مد بود

Links for 2009-11-08 [del.icio.us]

2009-11-09T08:00:00Z

يارانه‌ها به صندوق دولت، به اختيار دولت
پرسشي كه مي‌ماند اين است كه با دادن پول سوبسيدها به دولت از فرداي تصويب لايحه، و با دادن اختيار هزينه كردن آن به تشخيص دولت، ديگر معني "هدفمند كردن يارانه‌ها" چيست؟ كدام هدف؟

Esmaeel Zarei

2009-11-09T08:05:00Z

سرزمین قصه‌ها(مجموعه حکایت‌ها و مثل‌های کرمانشاه)گردآورنده: اسماعیل زرعیانتشارات چشمه هنر و دانشچاپ اول 1388شمارگان 1000قیمت 2000 تومان96 صفحهافسانه‌های عامیانه(درباره جن، پری، آل و مردآزما)نویسنده: اسماعیل زرعیانتشارات چشمه هنر و دانشچاپ اول 1382شمارگان 1000قیمت 850 تومان101 صفحهنشانی انتشارات: کرمانشاه، فرهنگیان فاز یک، خیابان شهید فرهمند، کوی سرو هفتم،‌ پلاک 17، کدپستی 37193- 67147 تلفن

Links for 2009-11-08 [del.icio.us]

2009-11-09T08:00:00Z

يارانه‌ها به صندوق دولت، به اختيار دولت
بدون نظارت مجلس