Göksenin, sesi ve müziğiyle oldukça geç tanıştığıma üzüldüğüm bir müzisyen oldu. Gerçekten çok enerjik, pozitif; sahnede dozunda samimi, yırtıcı ve tok vokaliyle sizi dinlemeye iten bir hâli var. Birlikte çalıştığı ve ürettiği diğer müzisyenler de bu işe emek vermiş, oldukça tecrübeli isimler.

Göksenin, beyaz yaka işlerini bıraktıktan sonra tam üç albüm üretmiş. Gına, son servis ettiği albüm; yedisi kendisiyle müzisyen arkadaşlarının ortak üretimi olan toplam 10 şarkıdan oluşuyor.

Tertemiz bir blues albümü. Klasik blues öğelerini, melodi ve riff’lerini tamamen içeren; özgün gitar katkılarıyla da kendine has bir şekilde sunulmuş bir çalışma. Albümde tempo geçişleri de oldukça dengeli. Blues müzik, protest ve anlam yüklü besteleri sever. Bu anlayış, bu albümde de kendini gösteriyor.

Albümde özellikle I Hear Ya, müzikal kalite, özgün vokal ve üretim açısından öne çıkan bir parça. Cart Curt İstemem ise yüksek enerjisiyle hareketlenmek isteyenler için birebir.

Elbette albümün tamamı dinlenmeli, hatta fırsat bulunursa besteler mutlaka sahnede canlı olarak da izlenmeli. Göksenin’i ve albüme emek veren tüm müzisyenleri tebrik ediyoruz.

Keyifli dinlemeler.

Albümün temelini oluşturan synth-pop ögeleri her parçada yerli yerinde; analog efekt oyunlarıyla zenginleşen bu yapı sayesinde, uzun süredir özlemini duyduğumuz kalitede bir yaz albümü karşımıza çıkıyor.

Öncelikle Gelli Haha projesi nefis. Sanatçının rengarenk ve özgün tarzı, albümün hareketli yapısıyla buluşunca sizi hareketsiz bırakmıyor, çekilen klipler de harika.

Pop ve dans müziğinin olmazsa olmazı olan klasik synth vuruşları, albümde es geçilmemiş. Hatta bazı şarkılarda bu vuruşlar tok ve etkileyici bir biçimde servis ediliyor. Hangi sesin nereden ve ne zaman geleceğini önceden tahmin etmek ise, bu albümde keyif almanın önünde bir engel değil.

10 şarkıdan oluşan albüm, Los Angeles merkezli yapım şirketi Innovative Leisure etiketiyle yayınlandı. Bu şirketi, çok sevdiğimiz ve İstanbul’da canlı izleme şansı yakaladığımız BadBadNotGood’un da yapımcısı olarak tanıyoruz.

Albümde özellikle öne çıkan Spit, Funny Music ve Bounce House parçaları, adeta “arka arkaya dinle” komutu veriyor.

O yüzden siz en iyisi güzel bir kokteyl hazırlayın ve bu albümü dans ederek dinlemeye başlayın.

16 şarkılık albüm Sezen Aksu hayranlarını müzikal anlamda öyle bir yolculuğa çıkarıyor ki Sezen Aksu’nun diskografisini baştan sona dinlemiş oluyorsunuz çünkü bu albüm Sezen Aksu’nun müziğinden çeşitli izler taşıyor.

Albüm Linç şarkısıyla başlıyor. Parçanın girişinde piyano var sonra aniden synthler ve bas giriyor. Dolayısıyla, albüm boyunca böyle yeni nesil sesler duyacağınızı düşünebilirsiniz. Bu şarkı Sezen Aksu’nun müziğinin ne kadar kapsamlı olabileceğini gösteriyor. ‘‘Linç’’ biz dinleyicilere Sezen Aksu’nun yeni müzikal dünyasının kapılarını açıyor.

Doğrucu ve Yaygara parçalarında da elektro gitar partisyonları var. Bu açıdan bakıldığında albümdeki modern yaklaşımlara sahip parçalar arasına ikisini rahatlıkla alabiliriz. Melodik bağlamda Sezen Aksu’nun daha önceki şarkılarını andıran melodiler mevcut.

Nanik hepimizin eşlik edeceği bir şarkı gibi bestelenmiş. Alkışlarımızla ritim tutacağımız bir şarkı. Dans etmek isteyen dans edebilir. Albümdeki en hareketli parçalardan biri olduğunu söylemek, hatta en hareketli şarkı olduğunu söylemek yanlış olmaz.

Ey Aşk klasik bir Sezen Aksu bestesi ve altyapısıyla karşımıza çıkıyor. Bu noktada yeni albümün Sezen Aksu müziğinden kesinlikle taviz vermediğini görüyoruz. Sezen Aksu hayranlarının dinlerken gülümseyeceği, nostaljik niteliği olan bir şarkı.

Dümenci şarkısı sözleri bakımından bir hayli dikkat çekici. Parçanın ismi dümenci olunca insanın aklına bir gemi geliyor. ‘‘Kıyılarda yüzemeyen, yeterince yüzemeyen / Kaç kere kaybolmuş, bir geminin dümencisi’’ dizelerini nakaratta duyduğumuzda aklımızda canlanan o gemiyi buluyoruz. Ancak ‘‘Eşliği yazılmamış tek bir nota / Her şey icracının yorumuna bağlı’’  dizelerinden sonra ‘‘Aşığım diyen insan yapmaz mı hata? / Şu koca koca dalgalar da çarpmaz mı ona sağlı sollu’’ sözleri gelince şarkıdaki dümenciyi aşık olarak yorumlamak mümkün. Çünkü o eşliği yazılmamış tek bir nota şarkının içinde yalnız kalırsa bir gemi gibi oradan buraya savrulabilir. O yüzden dümencinin gemiyi nasıl kontrol ettiği çok önemli.

Bana Sor yaylı partisyonlarıyla başlıyor. Ardından keman aralarından parlıyor. Bir kez daha bu albümün müzikal anlamda ne kadar zengin olduğunu anlıyoruz. Yandı İçim içerisinde klavye partisyonları, yaylılar ve back vokaller var. Bu açıdan parça dolu duyuluyor.

Abanoz’da Emine hikâye anlatıcılığıyla öne çıkıyor. ‘‘Abanoz’daki Emine düştü 17’sinde Afro’nun eline’’ diye başlıyor şarkı. Emine’nin yaşı ilerledikçe olanları anlatıyor. Görünüşünde ve davranışlarındaki değişimlere değiniyor. Nakaratta hikâyenin temelinde aşkın olduğunu anlıyoruz. Parçanın girişinde de duyduğumuz Afro şüphesiz Afrodit’in kendisi. Parçaya katkıda bulunanlar arasında Levent Yüksel’in olduğunu belirtmek gerek ki parçayı Levent Yüksel’den de dinleyebilirsiniz.

Sen Ağla elektro gitar ve baterinin kombinasyonunun akılda kalıcı bir şekilde kullanıldığı parçalardan biri olmuş. Bahçede şarkısında orkestra parçaya epik bir hava katıyor. Oysaki parçanın sözlerine baktığımızda epik bir öge yok. Bu açıdan ilginç bir çalışma olmuş.

Gemiler parçasının üç farklı hali var.  Ersay Üner versiyonunun ilk bir dakikası basbayağı elektronik bir altyapıya sahip. İçerisinde funk ögeleri var. Buna gitar ve perküsyon örnek verilebilir. Son bir dakikasında o funk ögeleri gidip yerini doğu ezgileri alıyor. Okay Barış ve Murat Bulut versiyonu elektronik ögeler içeriyor. Fakat hareketlilik olarak ne fazla ne de az.

Gemiler’de olduğu gibi Şuh Nefes şarkısının da iki versiyonu var. Ceceli versiyonuna gelince adeta göbek atma vaktimizin geldiğini düşünüyoruz. Murat Acar versiyonunda ise yine isteyen göbek atabilir. Altyapı olarak Ceceli versiyonuna kıyasla daha az dolu duyuluyor.

Sonuç itibariyle, Paşa Gönül Şarkıları bizi sadece Sezen Aksu diskografisinde yolculuğa çıkarmıyor, aynı zamanda uçsuz bucaksız bir müzikal dünyanın içinde dönüp dolaşıyoruz.

1. PANIKATAK! kimlerden oluşuyor, nasıl bir araya gelip bu grubu kurdunuz?

PANIKATAK! aslında bir solo proje, yani prodüksiyon ve besteleme sürecinde sadece benim (Ege Şaşmaz) olduğum, canlı performanslarda da Yalçın İnan’ın ve Tuğberk Zorkol’un eklendiği bir işleyişimiz var. Yalçın ve Tuğberk ilk demolar ortaya çıktıktan beri dinlettiğim 3-5 insandan biriydi hep. Vizyonlarına ve arkadaşlıklarına her zaman güvendiğim insanlar oldukları için canlı performansta bir ekip kurma işine geldiğim zaman hiç düşünmeme gerek kalmadı.

2. Darkwave ya da post-punk gibi türler Türkiye’de çok yaygın değil. Sizi bu tarafa çeken neydi?

Evet, maalesef şu an çok yaygın olmasa da gün geçtikçe güzelleşen bir sahne oluşuyor. Bu müziği üretmeye başlamam ise şöyle gelişti: Aslında darkwave yapmaya başladığım ilk dönemlerde tür olarak bir belirsizlik yaşıyordum ve hangi yöne gideceğime karar veremiyordum. 2023’te İzmir’deki Kana Kana – She Past Away konserine gittikten sonra fazlasıyla etkilendim ve “Tamam, artık buradan devam” dedim kendi kendime. Genel olarak PANIKATAK!’ın başlangıcı bu şekilde oldu.

3. Müziğinizde en çok hangi duyguyu aktarmayı amaçlıyorsunuz? Dinleyiciye ne vadediyorsunuz ve sizden nasıl bir hisle ayrılmasını istiyorsunuz?

Aslında özellikle aktarmaya çalıştığım tek bir duygu hiç olmadı. Elbette, tema olarak genellikle gündelik hayatın çok konuşulmayan ya da müzikte pek işlenmeyen hissiyatlarından beslenmeyi seviyorum. Ama bir duygudan ziyade, parçaların kendi hikâyeleri üzerinden ilerlemek bana daha verimli geliyor. Benim için asıl önemli olan, dinleyicinin kulaklıkla dinlerken müziğe tamamen kapılabilmesi ve konserlerde kontrolsüzce dans edebilmesi.

4. She Past Away gibi global Türk gruplar size ilham veriyor mu, yoksa başka rotalardan mı ilerliyorsunuz?

Tabii ki büyük gruplar çok büyük ilham kaynağı oluyor, ama yine de onlardan aldığım ilhamı farklı şekilde yorumlayarak başka şeylere dönüştürmek daha sağlıklı oluyor.

5. Bir PANİKATAK! parçası nasıl ortaya çıkıyor? Beste süreci nasıl işliyor?

Üretim aşamasında yalnız çalışmaktan daha çok verim alıyorum. Dikkatimi tamamen parçaya verip şarkıyı sindirebilme işini yalnızken daha iyi yapabiliyorum. Beste sürecindeyse genellikle izlediğim bir plan olmuyor. Tabii bazı parçaları önceden planlayarak yaptığım da oluyor ama çoğunlukla masa başına geçip temel ritimleri ve melodileri yazarak ilerliyorum.

6. Radyo Boğaziçi Ödülü’nü almak sizin için nasıl bir deneyimdi?

Çok farklı, samimi olarak hiç beklemediğim ve inanılmaz keyif aldığım bir deneyimdi. Radyo Boğaziçi’nin dayanışma temalı töreninde bir ödül kazanmak gerçekten değerli hissettirdi. Hayatım boyunca dinlediğim ve saygı duyduğum sanatçılarla aynı ortamda bulunmak, hatta onların önünde üç parça çalmak hiç yaşamayı beklemediğim bir tecrübeydi. Genel olarak hem çok heyecan vericiydi hem de gerçekten çok güzeldi.

7. Sahne sizin için ne ifade ediyor? Özellikle İstanbul ve İzmir gibi şehirlerde sahneye çıkmak, sizin deneyiminize göre ne gibi zorluklar içeriyor?

Sahneyi genel olarak o akşam orada olan herkesle ortaklaşa eğleneceğim bir yer olarak düşünüyorum. Dinleyiciyle birkaç saatliğine de olsa aynı parçaları beraber söylemek, aynı parçalara dans etmek çok güzel bir his. Şu ana kadarki çoğu sahneyi de bu yüzden planlanandan daha uzun tuttum, çünkü bir kere çıkınca gerçekten hiçbirimizin inesi gelmiyor.

Şehir konusunda da maalesef İzmir içerisinde şu an organizasyon konusunda, mekân bulma bazlı zorluklar yaşıyoruz. Sadece bizim için değil, genel olarak alternatif kültür sanatçılarının hepsi için maalesef bu durum böyle. Bizlere sahip çıkmaya çalışan birkaç mekân ve oluşum harici, maalesef yalnızız. İstanbul’da da mutlaka böyle sorunlar yaşanıyordur ama İzmir içerisindeki kadar uç noktalarda olduğunu sanmıyorum. Bizlere sahip çıkmaya çalışan Byzantion Records, Tamar Records, Kara Kadans gibi pek çok oluşum var ve gerçekten çok destek oluyorlar. Günden güne yükselen bir alternatif sahnenin olması çok güzel.

8. Görsellik sizin için önemli mi? Sizce giyiminiz, klipleriniz, kapak tasarımlarınız darkwave estetiğiyle nasıl örtüşüyor?

Görsellik tabii ki çok çok önemli, sadece darkwave estetiğinde sabit kalmaktansa görünüşümüze ve sahnemize kendimizden de bir şeyler katmayı seviyoruz. Örneğin düz siyahtan ziyade daha synth-punk havasını verecek outfitler daha çok tercihimiz oluyor. Şu anlık yapmak istediğim şey zaman ilerledikçe ve konserler büyüdükçe her türlü görsel elementi arttırmak.

9. Sizce bu tür müzikler Türkiye’de neden niş kalıyor? Daha çok insana ulaşmak ister misiniz, yoksa bu dar ve samimi sahne sizi tatmin ediyor mu?

Bence bu müziğin niş kalmasının en büyük sebeplerinden biri, tabii ki, kolay tüketilebilen bir müzik olmaması. Mainstream müziklerdeki gibi kulaklığı takıp gelişigüzel dinlenebilecek, ya da dinlenmesi gereken bir müzik olduğunu düşünmüyorum. Daha fazla insana ulaşmayı, tabii ki her müzisyen gibi ben de isterim; ama hem bu türün Türkiye’de ana akım olacağını düşünmüyorum hem de olmasını istemiyorum. Sahne elbette büyüyebilir ve büyüyecek gibi de duruyor ama yine de şu anki konserlerde herkesle bir şekilde tanışık olmak, bir yerlerden muhabbetimizin olması, çıkışta hep beraber büyük bir masada oturup içmek gerçekten çok eğlenceli. Özetle, bu ortamın bozulmadan büyümesini isterim.

10. Önümüzdeki günler için ne planlıyorsunuz? Yeni kayıtlar, konserler bekleyebilir miyiz?

Yeni projeler her zaman var. 19 Temmuz’da İstanbul Roxy’de Tuzla, Kana Kana ve Hakan Tamar gibi bomba bir kadroyla sahnede olacağız. Tarihi netleşmedi ama tatlı bir line-up’la Temmuz sonuna doğru İzmir’de planlanan bir konser de var. Yani yazı birkaç konserle kapatmış olacağız. Bunun haricinde yayınlar tabii ki devam edecek. Şu an Eylül gibi çıkmasını istediğim bir EP üzerinde çalışıyorum. Uzun zamandır kayıt imkânım olmadı ama besteleri iyice biriktirdim ve umarım 1-2 gün içinde tamamlamayı planlıyorum. EP öncesinde de en az bir tekli çıkarmak istiyorum. Biraz yoğun dönemler ama fazlasıyla motiveyim. Umarım herkesin beğeneceği parçalar ve konserler olur.

Cevaplarınız için çok teşekkür ederiz, sizinle tanışmak süperdi ve gelecek projelerinizi sabırsızlıkla bekliyoruz.

Bana yer verdiğiniz için öncelikle Sarp Rüzgar Atila’ya, sonra Bir Baba Indie’ye çok çok teşekkür ederim. Sevgi dayanışma ve mücadele ile kalın!

1. Projenizin adı nedir?

Dilhun

2. Kendinizden ve müzik kariyerinizden kısaca bahseder misiniz?

Bağımsız olarak müzik yapan İstanbul’lu bir alternatif rock grubuyuz. 2016 yılında 0-xcopy ismiyle gitarda Özgür Sarı, davulda Atilla Turan, vokalde Gurur Bozkurt olarak kurulduk. Uzun yıllar alternatif rock/nu metal cover setlistimiz ile sahne aldık. Bu isimle klipleriyle beraber 3 single yayınladıktan sonra 2022’de Dilhun olduk. 2024’te Barış Atak bas gitarist olarak aramıza katıldı.

Buhran, kaygı, duygudurum bozukluğu, aidiyetsizlik, mutsuzluk, başarısızlık, yaşam ve ölüm gibi kısmen karamsar, konuşulmayan ancak konuşulması gerektiğine inandığımız konuları işleyen, içimizi en samimi şekilde dökebildiğimizi düşündüğümüz bir müzik yapmaya başladık. Bu süreçte de tamamen bağımsız şekilde, tüm kayıtları kendi evlerimizde alıp, mix ve mastering’leri kendimiz yapıp, klipleri kendimiz çekip, kurgulayarak yayınladığımız 6 single ve klibin yanına yeni 5 parça daha ekleyerek ilk albümümüz olan “Bu Kalp Hep Kanayacak”ı hayata geçirdik.

3. Siz müziğinizi hangi tarz ya da tarzlar içinde tanımlıyorsunuz?

Kısaca alternatif rock olarak tanımlasak da sound olarak nu metal’den alternatif rock’a geniş bir skala içinde süzülüyoruz. Genel olarak oturmuş bir soundumuz olduğuna inansak da her şarkımızın birbirinden farklı, kendini tekrar etmekten uzak olduğunu düşünüyoruz.

4. Üretiminize hangi şehirde devam ediyorsunuz? Yaşadığınız şehrin müziğinize sizce etkisi var mı?

İstanbul’dayız. Direkt bir etkisi olduğunu düşünmüyoruz açıkçası. Hayat her yerde kötü bir tecrübe.

5. Müziğinize değer katan kişiler kimlerdir?

Sanıyoruz sosyal hayatımızda travma yaşamamıza neden olan her bir kişi ya da olay, o ya da bu şekilde müziğimize değer katıyor, katmıştır.

6. Müziğini etkileyen gruplar ya da sanatçılar var mıdır?

Yıllarca sahnede coverladığımız bir çok nu metal ve alternatif metal grubunun müziğimizde ve bizde etkisi kesinlikle söz konusu. Dinleyerek büyüdüğümüz grupları çaldık uzun süre. Özellikle Korn ve Deftones ana ilhamlarımızdan.

7. Daha önce sahne aldınız mı? Varsa en yakın etkinliğiniz ne zaman?

2016’dan beri sahne alıyoruz. Genellikle Taksim’deyiz. Taksim’deki rock ve metal soundlarında çalan hemen her mekanda çaldık. Önümüzde birkaç performans var ancak henüz kesinleşmediği için net bir tarih veremiyoruz ne yazık ki.

8. Sence ülkemizde sahne almanın zorlukları nelerdir? 

Tek bir gerçek sorun var; talep olmaması. İnsanlar canlı müzik dinlemeyi sevmiyor. Böyle bir kültür oluşmamış bizde ne yazık ki. Konsere gitmek yılda 1-2 kez yapılan, çok nadir bir etkinlik çoğu insan için. Bu kadar kalabalık bir ülkede konserlere katılımın bu kadar az olması inanılmaz tuhaf. Ve aslen bu diğer tüm sorunları doğuruyor. Mekanların azlığı, takvimlerin çeşitsizliği, maddi zorluklar, motivasyonsuzluk vs vs.

9. Yayınlanmış albüm, kısa çalar veya teklileriniz var mı?

2022’den bugüne 6 single ve 11 parçadan oluşan bir albüm yayınladık.

10. Projenizde yer alan eserler “tasarım” olarak neyi ifade ediyor?

Aslen oldukça basit bir müzikal yapımız var. İstediğimiz şey bir hissi yakalamak, onu iletebilmek. O nedenle daha sade, daha odak bir müzik yapıyoruz diyebiliriz. Edebiyat kısmı biraz daha kapalı ve karmaşık ancak hemen hepimizin kendini bulabileceği başlıklarda yazıyoruz. Biraz fazla karamsar ama gerçek.

11. Kayıtlarınızı nerelerde alıyorsunuz ve ses prodüksiyonunda kimlerle çalışıyorsunuz?

Kayıtları kendi evlerimizde alıyoruz. Portatif bir kayıt setup’ımız var ev ev gezdirdiğimiz. Kayıt, mix ve mastering’i vokalistimiz Gurur yapıyor. Böylece hem maddi olarak zorlanmıyoruz, hem de en ince detayına kadar içimize sinen şeyi yapabiliyoruz.

12. Kendinize ait bir üretim alanınız var mı?

Pek stüdyo diyebileceğimiz bir yer değil ama evet ufak bir alanımız var. Provalarımızı yapıp yeni fikirlerimizi çalarak olgunlaştırıyoruz. Sadece bilgisayar başında yazılan, aranje edilen parçaları çalmak yerine bir grup olarak paslaşarak üretmenin bizim için en kıymetlisi ve samimisi olduğunu düşünüyoruz.

13. Sırasıyla, dinleyici – mekanlar – organizatörler – müzisyenler, müzik basını ve diğer kişi/kişilerden beklentileriniz nelerdir?

Aslen herkesten beklentimiz yeni gruplara, müziklere, hislere açık olmaları. Dinleyicisinden organizatörüne, müzisyeninden basınına kadar herkes fazla kısır bir döngü içerisinde bize göre. Biz ki oldukça basit, anlaşılabilir bir müzik yaparken bile o döngünün dışında kalıyoruz çoğu zaman.

14. Müzik dışında aktif olarak devam ettirdiğiniz mesleğiniz var mı? Devam eden rutin hayatınız ve müzik hayatınız arasındaki dengeyi kısaca anlatabilir misiniz?

Özgür ve Barış basketbol antrönürlüğü yapıyor. Atilla video prodüksiyonu işlerinde, Gurur da müzik videosu yönetmenliği yapıyor. Yıllarca çalmanın verdiği bir oturmuşluk olduğu için çok sık prova yapmıyoruz artık. Daha çok üretmek için toplanıyoruz. İster istemez hayat mücadelesi içerisinde çok fazla vakit ayıramıyoruz müziğe ancak fazlasıyla üreten bir grubuz. Şuan önümüzdeki 4 şarkılık EP ve ikinci albümümüzdeki şarkılar hazır, üçüncü albümü yazıyoruz. Bu nedenle aslen dengesizliğe rağmen verimli bir grubuz diyebiliriz.

15. Projenize ait sosyal medya hesapları nelerdir?

YouTube, Instagram ve TikTok’ta dilhun0x olarak ulaşabilirsiniz.

16. Dinleyiciler, mekanlar veya organizatörler size nerelerden ulaşabilir ve kiminle iletişime geçebilir?

Bize herhangi bir sosyal medya hesabımızdan ulaşabilirler. Düzenli olarak her birimiz kontrol ediyoruz hesaplarımızı.

17. Eklemek istediğini bir şeyler var mı?
Yaralarımızı, zayıflıklarımızı, travmalarımızı, hatalarımızı ve kendimizi şarkılarımızda en çıplak şekilde işlemenin hem bizim, hem de bir yerlerde bizimle aynı şeyler yaşayan ve yalnız olmadığını farketmeye ihtiyaç duyan birileri için oldukça mühim olduğuna inanıyoruz. Tek bir kişiye dahi müziğimizle dokunmanın yaşam amacımız olduğunu düşünüyoruz. Neredeyse 9 yıl süren müzikal yolculuğumuzun bizi sürüklediği son yer olan bu albümle olabilecek en gerçek, en biz olan müziği yapmaya, başarabilirsek sizlere bir şeyler hissettirmeye gayret ettik. Umuyoruz paylaştığımızı bilmediğimiz hisleri paylaşırız.

Karadeniz müziğini rock müziğiyle harmanlayıp kendine has bir müzik dili oluşturan Kazım Koyuncu’nun şarkıları, hepimizde birçok duyguyu yaşatmaya devam ediyor ve şüphesiz ki devam edecek de. Müziğiyle beraber üniversite senelerinden beri her zaman savunduğu değerleri ve haklı öfkesiyle birlikte halkın sesi olabilmeyi başarabilmiş biri kendisi. Bundandır ki şarkılarında duygularımıza tercüman oluşu, geleceğe daha iyi bakmamızı sağlayan bir ümit aşılıyor bizlere.

Korkuyorum Ben Geçmişten, Korkuyorum Gelecekten

Kazım Koyuncu, çocukluğundan beri kendi doğrularını savunmaktan hiçbir zaman çekinmedi. Onu bu kadar korkusuz kılan ve etkileyen, politik bilincinin oluşmasını sağlayan en önemli dönüm noktalarından biri, babasının 12 Eylül Darbesi’nin ardından 6 ay hapis yatmış olmasıydı. Henüz 7-8 yaşlarındayken abisi Hüseyin’in ‘’Küçük bir devrimci yetişiyor.’’ dediği Kazım, bu sözün hakkını tüm yaşamı boyunca verdi. Bu çizgi, onu gençliğinden itibaren hem müzikte hem de hayatta politik bir duyarlılıkla hareket etmeye yöneltti. Müziğe olan ilgisi ise ortaokul yıllarında, mandolinle başladı.

Memleket meselelerini her zaman kendi derdi gibi bildi, topluma da bu farkındalığı oluşturma gayreti içerisindeydi. Bundandır ki, kanser teşhisi aldıktan sonra bile müziği ile bizlere yol göstermeye devam etti. Eğitim almak için geldiği İstanbul’da, siyasi birtakım meselelerden sonra okuldan ayrılarak müziğe yönelmeye karar verdi. Daha sonrasında bu kararına ilişkin bir soruya

Zor dönemler… O okulu bitirip kaymakam falan olacaksın ya da kendi istediğin işi yapacaksın ama hep soru işaretleri olacak. Sonu nereye varacak? Bu tercihlerden soru işaretli olanını tercih ettim.

cevabını verdi. Bu cevabı Türkiye’de “güvenli yol” olarak görülen başarı idealine bir göndermeydi. Kazım kendi yolunu çizmeyi seçti: “güvenli olan”ı değil; “soru işareti” olanı, belirsiz ama kendini en iyi yansıtabileceği yolu. Kendi yalnızlığını da bir duvar gibi örmedi, müziğiyle çoğaltarak paylaştı.

Dünyada Bir Yerdeyim Ben

Okuldan ayrıldıktan sonra, kendi müzik grubu Dinmeyen‘i kurarak profesyonel müzik dünyasına ilk adımını atan Kazım için müzik sadece ifade biçimi değil, bir direniş alanıydı. Müziğiyle mücadeleyi bir arada tutabildiği için, bizlere de halen bu kadar sahici geliyor. Şarkılarında ezgilerin ötesinde taşıdığı anlamlar da çok çarpıcıydı. Kimliği, duruşu ve özgürlük temaları her zaman onunla beraberdi. Bu duruşuyla birlikte halkın sesi olabilmeyi başardı.

33 yaşında hayatını kaybetti. Bu cümleyi kurmak, her zaman yarım hissettiriyor çünkü Kazım’ın ölümü bir mücadelenin de yarım kalmasıydı. Yakın dostlarından Umay Umay, Kazım’ın ölümünün ardından, “Kazım’ın gidişi bir ölüm meselesi hiç olmadı. Büyük bir eksiklik, evet de, benim için sadece Kazım’ın saçlarını savura savura kahvaltıya gelişi eksikliği…” diyerek hem halkta uyandırdığı hem de müzik dünyasında yarattığı boşluğu çok güzel ifade ediyor. Sadece bir şarkıcının değil, bir dostun, bir kardeşin eksikliği. Onu anmak, sadece geçmişi yad etmek değil, hala süren bir direnişe sahip çıkmaktır. Şarkılarla geçti aramızdan ama bıraktığı etki, yıllardır sürüyor. Şu anda bizler de Kazım’ın mücadelesine sahip çıkma derdi içerisindeyiz.

Hayat Denen Sonsuzluğun Karşısında Bir Çocuğuz

Müziğini, sırf bir eğlence yahut keyif unsuru olarak değil; toplumsal farkındalığı da merkezde bulunduracak şekilde tasarlayan ve icra eden Kazım Koyuncu, mutlaka kendi “şimdi”sinde olduğu gibi, bizim “şimdi”mizde de etkisini koruyor. Her zaman nerede durduğunu belli ederek sevdiği şeyleri korumaktan, haksızlığa ses yükseltmekten ve inandığı değerleri savunmaktan vazgeçmedi. Dinleyicisine yoldaş olarak her zaman farklı bir bağ kurdu. Bu yüzden biz de bugün onun şarkılarında kendimize dair çok şey buluyoruz.

“Ben bir müzisyenim, ondan sonra biraz Karadenizliyim, ama hepsinin ötesinde ben bir devrimciyim. Ve gerçekten doğru bildiğim bir şeyi en azından çok zorlanırsam ortaya koymaktan çekinmem.’’

Kazım, bir dönemin değil, hala süren bir duygunun adı. Devrimci ruhunu yaptığı müziğe ve hayatının her alanına dahil eden Kazım Koyuncu’yu ölümünün 20. senesinde özlemle anıyoruz.

Işıklar içinde uyu, Şair Ceketli Çocuk.

The post Kazım Koyuncu: Şarkılarla geçti aramızdan first appeared on Bir Baba Indie.]]> https://www.birbabaindie.com/mac-demarconun-yeni-albumunden-ilk-sarki-home/ Wed, 25 Jun 2025 11:42:09 +0000 https://www.birbabaindie.com/?p=46855 Mac DeMarco, uzun bir aranın ardından “Guitar” isimli yeni albümünü duyurdu. Albümden “Home” isimli ilk parçasıyla karşımızda! Kanadalı müzisyen Mac DeMarco, uzun bir aranın ardından Home isimli yeni teklisiyle geri döndü. 2023’te yayınladığı 199 şarkılık enstrümantal albümü One Wayne G ile şaşırtan DeMarco, bu albümün ardından Guitar isimli yeni albümü duyurdu. Bu kez çok daha kısa...

Avrupa Turnesiyle Başlayan Yeni Dönem

Geçtiğimiz günlerde 2025 Avrupa turnesine start veren Muse, 12 Haziran Helsinki konserinde üç yıl aradan sonra yayımladıkları ilk yeni şarkı Unravelling’i dinleyiciyle buluşturdu. Şarkının canlı olarak ilk kez çalınması büyük bir sürpriz sayılmazdı. Zira grup, bir süredir sosyal medya paylaşımlarında yeni bir Muse dönemine girileceğinin sinyallerini veriyordu. Yeni teklinin bu yeni dönemin başlangıcı olduğu ise oldukça net.

Will of the People’dan Bu Yana İlk Yeni Şarkı

Unravelling, Muse’un 2022 çıkışlı Will of the People albümünden bu yana yayınladığı ilk yeni iş. Parçanın prodüktör koltuğunda ise grubun sahne performanslarına da eşlik eden, Grammy adayı Dan Lancaster oturuyor. Şarkı, elektronik altyapılarla progresif rock’ın birbirine geçtiği bir yapı sunuyor. Vokallerde Matt Bellamy devreye girince, ortaya çıkan şeyin Muse’un alametifarikası olan karanlık ve dramatik ihtişama ulaştığını söylemek mümkün.

Yeni Albüm 2026’da Yolda

Muse, geçtiğimiz aylarda verdiği röportajlarda yeni bir albüm için çalışmalara başladıklarını belirtmişti. Bas gitarist Chris Wolstenholme, Şubat ayında yaptığı bir açıklamada stüdyo kayıtlarının yakın zamanda başlayacağını duyurmuştu. Grubun planlarına göre yeni Muse albümü 2026’da bizimle olacak. Ancak grup üyeleri artık her 2-3 yılda bir albüm yayınlamayı düşünmediklerini, üretim aralarında kendilerini sıfırlamaya ve toparlamaya ihtiyaç duyduklarını açıkça dile getiriyor.

İçimizde Kalan İstanbul Konseri

Yeni Muse şarkısının heyecanı büyük, evet. Ama bu yazıda bir şeyden daha bahsetmek istiyorum. Hatırlarsanız, yılın başında İstanbul’da bir Muse konseri yapılacağına dair söylentiler vardı. Ardından 11 Haziran konseri resmen açıklandı. Ne var ki organizasyon firmasının geçmişiyle ilgili çıkan haberler sonrası, konser ülke çapında boykot edildi. Ben de birçok hayran gibi, en sevdiğim grubun konserini boykot etmek zorunda kaldım. Herkesin başına gelmez! Hâlâ içimde bir burukluk var çünkü Unravelling’in ilk kez çalındığı Helsinki konserinden sadece bir gün önce İstanbul konseri planlanmıştı. Her şey farklı olsaydı, belki de bu şarkıyı ilk dinleyen biz olacaktık.

Özetle Muse, yine bildiği işi yapmış: türler arasında gezinen ama kendi kimliğinden taviz vermeyen, karanlığı ve enerjiyi ustalıkla harmanlayan bir iş. Yeni albüm yolunda ilk adımı atmışken, hem grubun geleceği hem de dinleyicinin beklentisi ise ilk gün kadar heyecan verici. Biz de dinlemeye ve beklemeye devam ediyoruz.

1. Projenizin adı nedir?

Hilal Kaya.

2. Kendinizden ve müzik kariyerinizden kısaca bahseder misiniz?

Ben Hilal Kaya. Danimarka’da doğdum ve büyüdüm. Uzun yıllar boyunca gitar çalıp söyleyerek müziğe amatör olarak ilgi duydum. Müzikteki ilk profesyonel adımımı 2014 yılında Haluk Levent’in Dostane albümünde ona vokal yaparak ve bir parçada düet yaparak attım.

Daha sonra Danimarkalı elektronik ve caz grubu Kalaha ile çalışmaya başladım. Başlangıçta tek bir şarkılık bir işbirliği olarak başlayan bu süreç, grubun iki farklı albümünde yer alan toplam beş single ve ardından birlikte yayınladığımız Tutku albümüyle devam etti.

Tutku, Danimarka müzik sahnesinde büyük ilgi gördü; Danish Music Awards Jazz & Roots‘ta dört farklı kategoride aday gösterildi ve birçok müzik yayını ile ödül platformunda takdir topladı. Bu albümde, Danimarka’nın köklü topluluklarından Aarhus Jazz Orchestra ve kraliyete bağlı konservatuvar Det Jyske Musikkonservatorium öğrencileriyle ile birlikte çalıştık.

Şu anda ise Danimarka’nın önde gelen müzisyenleriyle birlikte kurduğumuz orkestrayla kendi yazdığım şarkıları seslendiriyor, teklilerimi yayınlıyor ve konserlerime devam ediyorum.

3. Siz müziğinizi hangi tarz ya da tarzlar içinde tanımlıyorsunuz?

Müziğimi farklı kültürlerin ve türlerin buluştuğu bir alan olarak tanımlayabilirim. Caz, rock, geleneksel Türk müziği ve dünya müziği öğelerini bir araya getiriyorum.

4. Üretiminize hangi şehirde devam ediyorsunuz? Yaşadığınız şehrin müziğinize sizce etkisi var mı?

Üretimime yaşadığım yer olan Herning’de devam ediyorum. Buranın müziğime doğrudan duygusal bir etkisi olduğunu söyleyemem ama ortamın hem olumlu hem de olumsuz yanları var. En güzel yanı, sakin ve küçük bir şehir olması; bu da odaklanmak ve üretmek için bana alan tanıyor. Öte yandan, müzikle uğraşan kitleye ve benim müziğime yakın etkinliklere biraz uzak oluşu, zaman zaman bir dezavantaj olabiliyor.

5. Müziğinize değer katan kişiler kimlerdir?

Bugüne kadar çalıştığım tüm müzisyenlerin müziğime bir şekilde katkısı oldu. Ama özellikle Kalaha, Aarhus Jazz Orchestra ve şu anda birlikte çalıştığım ekip, hem sound hem de yaklaşım açısından üzerimde büyük bir etki bıraktı. Bu süreçte en büyük paylardan biri ise Orhan Özgür Turan’a ait. Beni Kalaha ile tanıştıran ve şu anki ekibimizin bir araya gelmesinde büyük rol oynayan kişi Orhan’dır. Müzikal vizyonu, üretim sürecine yaklaşımı ve sahnedeki enerjisi benim için çok kıymetli.

6. Müziğini etkileyen gruplar ya da sanatçılar var mıdır?

Azerbaycan halk türkülerini çok seviyorum. Hem ezgileri hem de duygusu bana çok dokunuyor. Balkan müziklerini de dinlemekten keyif alıyorum, özellikle vokal tarzlarını çok beğeniyorum. Beni en çok etkileyen ve örnek aldığım sanatçılar arasında Sarah Qedimova, Erkin Koray, Tülay German, Aşık Veysel ve Müzeyyen Senar var. Onların müziğiyle büyüdüm diyebilirim.

7. Daha önce sahne aldınız mı? Varsa en yakın etkinliğiniz ne zaman?

Şimdiye kadar Danimarka’daki neredeyse tüm önemli sahnelerde ve festivallerde konser verdim. Almanya’da da çeşitli konserlerim oldu. Geçtiğimiz hafta ise Danimarka’nın en büyük festivallerinden biri olan SPOT Festival’de kendi ismimle sahne aldığım üçüncü konserimi gerçekleştirdim. Bu konser de bir önceki konserim gibi sold out oldu, bu da benim için çok sevindirici bir deneyimdi.

Yaklaşan konserlerim arasında Kopenhag Caz Festivali kapsamında iki performans yer alıyor:

• 4 Temmuz’da Kopenhag’da bir semt olan Brønshøj’da,
  
• 10 Temmuz’da ise Kopenhag merkezindeki Musikcaféen sahnesinde çalacağım.

8. Sence ülkemizde sahne almanın zorlukları nelerdir? 

Öncelikle Türkiye’deki sahnelerin müzisyenlerden beklentileri oldukça farklı. Kim olursanız olun, öncelikle bilinen, klasikleşmiş şarkıları çalmanız yönünde bir baskı hissediliyor. Orijinal müzik yapan, kendi üretimleriyle sahneye çıkan müzisyenlerin “no-name” kalma riski çok yüksek. Yani sadece iyi müzik yapmak ne yazık ki yeterli olmuyor.
Bunun yanında bazı sahnelerin odağında sadece müzikal kalite değil, sosyal medya görünürlüğü de yer alıyor. Mesela Türkiye’den bir mekanın bize Instagram’da kaç takipçimiz olduğunu sorması beni oldukça şaşırtmıştı.
Ayrıca ülkenin mevcut sosyal ve ekonomik durumu da ne yazık ki birçok yeni müzisyen için süreci daha da zorlaştırıyor. Tüm bunlara bir de yurt dışından Türkiye’ye konser vermeye gelme çabası eklendiğinde süreç daha da karmaşıklaşıyor. Yine de umudumuz var. Kısa zaman içinde Türkiye’de de sahne alacağımıza inanıyorum

9. Yayınlanmış albüm, kısa çalar veya teklileriniz var mı?

Solo Çalışmalar
Perişan – Single – 6 Eylül 2024
Sultan – Single – 25 Nisan 2025

Haluk Levent ile
Dostane – Albüm – 2014

Kalaha ile
Mandala – Albüm – 2019
Mystafa – Albüm – 2021
Tutku – Albüm (Kalaha + Hilal Kaya + Aarhus Jazz Orchestra) – 2022

10. Projenizde yer alan eserler “tasarım” olarak neyi ifade ediyor?

Türkçe müziği ve Anadolu müziğini doğru şekilde yansıtmak bizim için çok önemli. Ud, bağlama gibi enstrümanları kullanarak, aynı zamanda kendi vokal tarzımı da bu yapının içinde tutarak bu müzikal dili yaşatmaya çalışıyorum.

11. Kayıtlarınızı nerelerde alıyorsunuz ve ses prodüksiyonunda kimlerle çalışıyorsunuz?

Benim evde kaydettiğim demoları, gitaristimiz Søren Bigum’un ev stüdyosunda kayda alıyoruz. Mix aşamasına kadar olan tüm süreç orada gerçekleşiyor çünkü stüdyo, baştan sona bir albüm çıkarabilecek donanıma sahip. Şu ana kadar yayınladığım parçalarda mix işlemlerini Søren yapıyor, masteringi ise aynı zamanda konserlerimizde ses teknisyeni olarak çalışan Aske Bode üstleniyor.

12. Kendinize ait bir üretim alanınız var mı?

Evimde bana ait küçük bir stüdyom var ama çok donanımlı değil. Bu yüzden şu an için kayıt sürecimizi gitaristimiz Søren’in ev stüdyosunda yürütüyoruz. Orası daha kapsamlı bir altyapıya sahip ve üretimimizin büyük kısmı orada gerçekleşiyor.

13. Sırasıyla, dinleyici – mekanlar – organizatörler – müzisyenler, müzik basını ve diğer kişi/kişilerden beklentileriniz nelerdir?

Dinleyici kitlemi ayırmak istemem ama yurtdışındaki dinleyicilerin büyük çoğunluğu, ne söylediğimizi tam olarak anlamasalar bile müziğe ve emeğe duydukları saygıyı hemen hissettiriyorlar. Türkiye’de ise müzisyenler zaman zaman dış görünüşleri ya da herhangi bir davranışları üzerinden oldukça acımasız şekilde eleştirilebiliyor. Hatta bazen bunun için hazırda bekleyen bir kitlenin olduğunu düşündüğüm oluyor.

Müzik eğlenceli bir iş gibi görünse de arkasında ciddi emek ve zorlu süreçler var. Bu yüzden hem dinleyicilerin hem de sahnelerin, müzisyenin emeğine daha fazla saygıyla yaklaşmasının önemli olduğunu düşünüyorum. Elbette bu karşılıklı bir durum; müzisyenlerin de sahneye ve izleyiciye duyduğu saygının sadece bir gösteriden ibaret olmaması gerektiğine inanıyorum.

Basından da benzer bir yaklaşım bekliyorum. Özellikle Danimarka gibi bir ülkede Türkçe müzik üretmek ve bunu sürdürülebilir bir hale getirmeye çalışmak ciddi bir emek istiyor. Bu çabanın daha fazla saygı ve destekle karşılık bulması gerektiğini düşünüyorum.

14. Müzik dışında aktif olarak devam ettirdiğiniz mesleğiniz var mı? Devam eden rutin hayatınız ve müzik hayatınız arasındaki dengeyi kısaca anlatabilir misiniz?

Evet, müzisyenliğin yanı sıra bir huzurevinde asistan olarak çalışıyorum. Bir dönem hemşirelik eğitimi alıyordum, ama yoğunluk nedeniyle şu an için üniversite eğitimime ara verdim. Asistanlık yapmaya müzik hayatımdan önce başladım. Pek çok kez bırakmayı düşündüm ama özellikle pandemi döneminde yaşadıklarımızdan sonra, bir ayağımın başka bir işte olmasının önemli olduğunu düşündüğüm için bir şekilde devam etmeye karar verdim.

15. Projenize ait sosyal medya hesapları nelerdir?

Instagram: @hilalkayamusic
Spotify, YouTube, Facebook: Hilal Kaya

16. Dinleyiciler, mekanlar veya organizatörler size nerelerden ulaşabilir ve kiminle iletişime geçebilir?

Sosyal medya hesaplarım ve hilalkayamusic@gmail.com mail adresimden ulaşabilirler.

2024 yılı içinde, Türk sanatçılar tarafından Spotify üzerinden 2 milyar TL’nin üzerinde telif geliri oluşturuldu.

Loud&Clear Nedir?

Spotify tarafından her yıl yayınlanan Loud&Clear raporu, müzik streaming ekonomisinin nasıl işlediğine dair veriler sunmayı amaçlıyor. Rapor, sanatçıların gelir kaynakları, dinlenme oranları ve platform içindeki görünürlüklerine ilişkin istatistikleri içeriyor.

2024 yılına ait rapor, Türkiye’ye özel verilerle ilk kez hazırlanmış durumda.

Telif Gelirlerinde Artış: 2 Milyar TL

2024 yılı içinde, Spotify üzerinden Türk sanatçılara ödenen toplam telif geliri 2 milyar TL’yi aştı. Rapora göre, 2024’te 1 milyon TL’nin üzerinde telif geliri oluşturan Türk sanatçıların sayısı, 2021’e kıyasla yaklaşık üç katına çıktı.

Dinleyici Tercihi Net: Türkçe Müzik

Raporda, Türkiye’deki dinleme alışkanlıklarına ilişkin bazı istatistikler de yer aldı. 2024 yılı boyunca Spotify Türkiye’nin günlük Top 50 listesinde yer alan şarkıların %90’ından fazlası Türk sanatçılara ait. Kullanıcılar, yaklaşık 100 milyon çalma listesi oluşturarak yerli müziğe dair içeriklerin arşivlerde yer bulmasını sağladı.

Ayrıca, 2024 yılı içerisinde Türkçe şarkılar, toplamda 289 milyondan fazla farklı çalma listesinde yer aldı. Bu listelerin 191 milyonu Türkiye dışındaki kullanıcılar tarafından oluşturuldu. 2024’te Türk sanatçıların Spotify’da oluşturduğu telif gelirlerinin yarısından fazlası, Türkiye dışındaki dinleyicilerden geldi. En yüksek ilgi gösteren ülkeler arasında ABD ve Almanya öne çıkıyor.

Keşif ve Editöryel Listeler

2024 yılı boyunca, Türk sanatçılar Spotify’da toplam 2,8 milyar kez ilk kez bir kullanıcı tarafından dinlendi. Yaklaşık 3.300 Türk sanatçı ise platformun editörleri tarafından oluşturulan çalma listelerine dahil edildi.

Raporda yer alan bir başka bilgiye göre, 2021’den bu yana Türkçe müziğin global telif gelirleri yaklaşık iki katına çıktı. Sadece 2024 yılında bu gelirlerde %37 oranında artış kaydedildi.

Yeni özellikle birlikte kullanıcılar; metin, arka plan rengi, çıkartmalar ve kişisel fotoğraflar gibi öğeleri kullanarak çalma listelerine görsel kimlik kazandırabilecek. Türkçenin de dahil olduğu bu güncelleme, toplamda 63 ülkede hem ücretsiz hem de Premium kullanıcılar tarafından kullanılabilecek.

Spotify’ın verilerine göre bugüne dek 8 milyardan fazla çalma listesi oluşturulmuş durumda.

Uygulama içinde kullanılabilen araç, mevcut ya da yeni oluşturulan çalma listelerinin ayar menüsünden erişilebiliyor. Kullanıcılar her bir liste için farklı görseller oluşturabiliyor ve bu kapakları arkadaşlarıyla paylaşabiliyor.

Spotify ayrıca yaz temalı 13 yeni dijital çıkartmadan oluşan bir koleksiyonu da özelliğe ekledi.

Paris’in yeraltı mezarlıkları, yaklaşık 320 kilometrelik karanlık bir ağ. Altı milyondan fazla insanın kemikleriyle örülmüş duvarlardan oluşuyor. 18. yüzyılda ölülere yer açmak için kazılmış, ama zamanla öteki dünyanın temsili hâline gelmiş bir yer.

Normalde halka sadece küçük bir kısmı açık. Ama QOTSA, yaklaşık 20 yıldır kurduğu bu hayali sonunda gerçekleştirebilmiş. Bu istek, sıradan bir “alternatif konser mekanı” fantezisi değil. Josh Homme’nin gözünde bu mekânın metafizik bir anlam taşıdığını anlayabiliyoruz.

Çekimler Temmuz 2024’te yapılmış. Karizmatik vokalistimiz Homme’nin bedeni hastalıkla mücadele ediyor. Daha önce kanseri atlattığını açıklamıştı ama sahne arkası görüntülerinde yorgunluk, duraksamalar, sessizlikler fark ediliyor. Yanındaki müzisyen arkadaşları “Bugün onun eve dönüp iyileşmeden önceki son günü. Bence buradan canlı çıkmak ve bu anı gerçekten özel kılmak istiyor.” diyor.

Müziğin bir ölümsüz kalma biçimi olduğunu fazlasıyla fark etmiş olan Queens of the Stone Age üyeleri, kanlarının son damlasına kadar iyi bir performans çıkartmak için uğraşıyor. Grubun basçısı Michael Shuman’ın sahne arkası sözleri bunu özetler nitelikte:

Şarkıları çalarken, Josh’un söylediği sözleri gerçekten dinleyip anlamaya çalıştığımda her şey çok daha anlamlı hale geliyor. Ne kadar acı çektiğini duyabiliyorum ve bu beni içten içe mahvediyor.

Homme, performansa bir lahitten kalkarak başlıyor. Lahitin üzerinde şu yazı var:

PRINCIPIUM ET FINIS – ETERNITE
(BAŞLANGIÇ VE SON – EBEDİYET)

İnsan, tıpkı kır çiçeği gibi nefes aldığı sürece serpilir;
ama sonra yerinde duramaz, orada olduğunu bile hatırlamaz.

PRINCIPIUM ET FINIS – ETERNITE
Büyük insanlar huzurlu uykularında dinlenir.

Bu yazı, tüm performansın düşünsel çerçevesini çiziyor. Grup tüm kariyerine yayılmış bir seçkiyle sahnede olsa da, bu liste bir “best of”tan çok gelecek nesillerce de okunması istenen bir vasiyeti temsil ediyor. Şarkılar akustik gitarlar ve yaylılar ile yeniden düzenlenerek sadeleştirilmiş ama anlam olarak yoğunlaştırılmış. Davul yerine taşlar, zincirler, çubuklar çalınıyor. Elektrikli piyano araba aküsüne bağlı. Stüdyo konforu yok ve izolasyon yok. Tünelin kendi ses dinamiği, kayıtta bir enstrüman olarak yerini alıyor.

Alive in the Catacombs’un bir de sahne arkası görüntülerinden oluşan videosu mevcut. Işık ve gölge arasındaki sınırların belirsizleştiği görüntülerde, yeraltının mutlak sessizliği ile şarkıların taşıdığı anlam sürekli birbirine karışıyor. Kalabalık konserlerin aksine burada her şey sadeleşiyor.

Ölümün mutlak sessizliğine karşı bırakılmış inatçı bir ses olan Alive In The Catacombs, yok oluşun henüz dokunmadığı bir bedenin bile fanilik tarafından nasıl hapsedildiğini gözler önüne seriyor.

Bu kaydı izlerken, artık burada olmayan sevdiklerimi de tekrar andım. İstesem de bir daha göremeyeceğim sanatçı dostlarımın bu dünyaya kalıcı eserler bırakma konusundaki ısrarını düşündüm. Sanırım müzik tam da bu noktada devreye giriyor. Üretme arzusu, zamanın ve ölümün silemediği bir şey. Alive in the Catacombs da yoklukla barışmaya çalışan bu bilincin ürünü. Sanat, kaybolmaktan korkan bireyin bulduğu en insanca cevap. Queens of the Stone Age, bu cevabı verirken yanında olmamız için bizi çağırıyor.

1. Projenizin adı nedir?

Projemizin adı Kronik Leila.

2. Kendinizden ve müzik kariyerinizden kısaca bahseder misiniz?

Arda: Kronik Leila, elektronik müzik dünyasında kendine özgü bir yer edinmeyi hedefleyen ikiz kız kardeşler Arda Tuncer ve Başak Tuncer olarak kurduğumuz bir proje. Klasik müzik eğitimi alarak konservatuvardan mezun olduk. Ben klarnet sanatçısı olarak Avrupa’da uzun yıllar sahne aldım ve çeşitli projelerde yer aldım.

Başak: Benim yolculuğum biraz daha farklıydı; konservatuvar eğitimimin ardından medya sektörüne yöneldim, sonrasında fotoğrafçılık alanında faaliyet gösterdim; “fotoğraf sanatı” üzerine de çalışmalar yaptım. Pandemi döneminde Arda’yla bir araya gelip kendi şarkılarımızı üretme kararı aldık ve böylece 2021’den beri Kronik Leila olarak müzik yapıyoruz.

3. Siz müziğinizi hangi tarz ya da tarzlar içinde tanımlıyorsunuz?

Arda: Tarzımızı elektronik pop, glitch pop, deneysel elektronik müzik olarak tanımlayabiliriz. Müziğimiz temelde elektronik müzik çatısı altında yer alsa da, bu türü oldukça geniş bir perspektiften ele alıyoruz. Parçalarımızda kimi zaman sert elektronik dokular, kimi zaman daha duygusal ve atmosferik melodiler ön planda oluyor.

Başak: Örneğin, ilk albümümüz Patchwork Tales daha çok glitch, deneysel ve ambient ögeler barındırırken, Realistic Delusions ile elektropop’a daha fazla yönelip, sözleri ön plana çıkarmayı tercih ettik.

4. Üretiminize hangi şehirde devam ediyorsunuz? Yaşadığınız şehrin müziğinize sizce etkisi var mı?

Başak: İstanbul’dayız. Şehrin kaotik ama ilham verici atmosferi, müziğimizin dinamiklerini belirleyen önemli bir etken.

Arda: Hem tarihsel doku hem de modern hayatın ritmi, müziğimizin hem melodilerinde hem de sözlerde kendine yer buluyor.

5. Müziğinize değer katan kişiler kimlerdir?

Başak: Müziğimizin çekirdeğinde ikimizin bireysel üretimleri yer alıyor. Ancak çevremizdeki sanatçılar, görsel tasarımcılar, ilham aldığımız arkadaşlarımız ve bizi motive eden, destekleyen dinleyicilerimiz de bu sürece manevi olarak değer katıyor.

6. Müziğini etkileyen gruplar ya da sanatçılar var mıdır?

Arda: Evet, kesinlikle. Örneğin ilk teklimizi, hayranlıkla takip ettiğimiz Bon Iver’in, “22, A Million” albümündeki genel sound’undan çok etkilenerek oluşturmaya başladık ama tabi ki bizim sound’umuz bize özgü olmalıydı; yine çok sevdiğimiz alternatif müzik türlerindeki farklı grupların sound’larına da çalıştık. Deneysel hip-hop, caz, klasik rock, klasik müzik, türkü, pop… Her tür ve sanatçı bize ilham olabiliyor.

Başak: Vokal tekniğimizde de yine esinlendiğimiz farklı müzik türlerinden kadın ve erkek sanatçılar oluyor.

Elektronik müzik sahnesinden de farklı tarzlarda üretim yapan birçok yerli ve yabancı sanatçıyı ilgiyle takip ediyoruz.

7. Daha önce sahne aldınız mı? Varsa en yakın etkinliğiniz ne zaman?

Başak: Kronik Leila olarak henüz bir etkinlikte sahne almadık çünkü şu ana kadar önceliğimizi üretime ve müzikal dünyamızı derinleştirmeye verdik. Bizim için en önemlisi, dinleyicilerimize güçlü ve özgün bir sound sunabilmek. Sahne almak elbette heyecan verici bir deneyim ve bu kapıyı kapatmıyoruz, ancak şu an için odağımızı yeni projeler üretmek ve müziğimizi en iyi şekilde yansıtmak üzerine kurduk.

Arda: Bununla birlikte, fiziksel sahne deneyiminin yanı sıra dijital platformlarda da dinleyicilerimizle buluşmak için farklı formatlar üzerine düşünüyoruz. Doğru zamanda, doğru koşullarda hem dijital hem de fiziksel ortamda müziğimizi paylaşmayı çok isteriz.

8. Sence ülkemizde sahne almanın zorlukları nelerdir? 

Arda: Ülkemizde sahne almanın en büyük zorluklarından biri, bağımsız sanatçılar için sınırlı sahne ve organizasyon imkânlarının bulunması. Ayrıca, müzikal çeşitliliğe ve deneysel projelere olan ilginin arttığını görmekle birlikte, bu tür projelerin kendilerine alan bulmaları hâlâ zor olabiliyor. Teknik imkanların ve organizasyonların kalitesi de ne yazık ki değişkenlik gösterebiliyor.

9. Yayınlanmış albüm, kısa çalar veya teklileriniz var mı?

Arda: Evet, 2021’de ilk single’ımız Yuva ile çıktığımız yolculuğumuzda, bugüne kadar iki albüm, bir EP ve ekstra olarak, biri 2 şarkdan, biri 3 remix’ten oluşan 3 adet tekli yayınladık.

10. Projenizde yer alan eserler “tasarım” olarak neyi ifade ediyor?

Arda: Bizim için müzikte tasarım, seslerin bir hikâye anlatacak şekilde yerleştirilmesi demek. Synth’lerle, glitch efektlerle ya da klasik bir klarnetle bile bir duyguyu şekillendirmek mümkün. Her parçayı bir ses atmosferi yaratmak gibi düşünüyoruz; bir tablo gibi. Aranjmanlarımızı zengin tutmak istememizin nedeni dinleyiciyi bu atmosfere dahil etmek. O atmosferde dinleyicinin kendi içsel yolculuğunu yaşamasını önemsiyoruz.

Başak: Parçalarımızın her biri aslında bir anlatının parçası. Kabullenmek, bırakmak, dönüşmek, özgürleşmek gibi temaları içimizde nasıl yaşadıysak, o duyguyu en sade haliyle aktarmaya çalışıyoruz. Sound’la sözler arasında bir denge kurmaya çalışıyoruz; biri diğerine hizmet etmiyor, birlikte anlatıyorlar.

11. Kayıtlarınızı nerelerde alıyorsunuz ve ses prodüksiyonunda kimlerle çalışıyorsunuz?

Arda: Tüm kayıtlarımızı kendi ev stüdyomuzda alıyoruz. Prodüksiyon süreci tamamen bizim kontrolümüzde, bu da bize inanılmaz bir özgürlük sağlıyor. Sesle denemeler yapabiliyoruz, zamana bağlı kalmadan üretebiliyoruz. Özellikle elektronik altyapılarda sesleri kat kat işlemek, detaylarda oyalanmak bizim tarzımız.

Başak: Kendi alanımızda üretmek bizim için sadece teknik bir tercih değil, aynı zamanda duygusal bir güven alanı. Dışarıdan biriyle çalışmadığımız için yaratım süreci çok daha içsel ilerliyor. Bu da parçaların kişisel bir hikâye gibi şekillenmesini sağlıyor. İstediğimiz kadar bozup yeniden kurabiliyoruz.

12. Kendinize ait bir üretim alanınız var mı?

Arda: Evet, küçük ama işlevsel bir home stüdyomuz var. Orası bizim üretim mabedimiz diyebilirim. Çoğu şey orada doğuyor, orada evriliyor. Bazen klarnet kaydediyoruz, bazen sadece ses efektleriyle saatlerce uğraşıyoruz.

Başak: Aynı zamanda orası bizim duygusal arınma alanımız gibi de. Yaratım sırasında sadece müzik üretmiyoruz; iç dünyamızla bağlantı kuruyoruz. Bazen bir prova gibi başlıyor, sonra bir anda bir şarkıya dönüşüyor her şey.

13. Sırasıyla, dinleyici – mekanlar – organizatörler – müzisyenler, müzik basını ve diğer kişi/kişilerden beklentileriniz nelerdir?

Başak: Dinleyicilerle bağ kurmak bizim için çok değerli. Bir şarkının birinin hayatında bir yere dokunması bizim için büyük bir anlam taşıyor. Mekanlardan beklentimiz ise sadece popüler olana değil, özgün üretimlere de alan açmaları. Keşfetmeye istekli olmaları gerekiyor.

Arda: Organizatörlerin daha vizyoner olması gerekiyor bence. Sadece kalabalık getiren projelere değil, içerik olarak güçlü üretimlere de yer vermeliler. Müzisyenler arasında daha fazla dayanışma, paylaşım kültürü olsa harika olurdu. Müzik basını ise alternatif sahneleri görünür kılmakta çok önemli bir rol oynuyor. Onların desteği birçok müzisyen için hayati olabilir.

14. Müzik dışında aktif olarak devam ettirdiğiniz mesleğiniz var mı? Devam eden rutin hayatınız ve müzik hayatınız arasındaki dengeyi kısaca anlatabilir misiniz?

Arda: Evet, ikimiz de aynı zamanda freelancer olarak müzik prodüksiyonu ve yaratıcı projeler üzerinde çalışıyoruz. Bu projelerin bir kısmı aslında yine birlikte yürüttüğümüz işler — yani sadece bireysel değil, ikimizin ortak üretim alanı da diyebiliriz. Home office çalışmak bize büyük bir esneklik sağlıyor; bu sayede freelance işlerimiz ve Kronik Leila’daki üretim sürecimiz arasında sağlıklı bir denge kurabiliyoruz. Günlük rutinimde spor, meditasyon gibi pratiklerle zihinsel olarak da dengede kalmaya özen gösteriyorum. Bunlar yaratıcı süreci de doğrudan besliyor.

Başak: Ben de benzer şekilde müziğimizi ve üretimlerimizi farklı platformlarda sunmaya devam ediyorum. Freelance işler yürütüyor olmak, zamanımı kendi akışıma göre organize etmemi sağlıyor. Bu esneklik, müzik üretimine hem daha derin hem daha özgür bir şekilde yaklaşmamı kolaylaştırıyor. Günlük rutinimde spor, yürüyüş ve zihinsel dengeyi korumaya yönelik aktivitelerle yaratım sürecimi desteklemeye özen gösteriyorum.

15. Projenize ait sosyal medya hesapları nelerdir?

Instagram: @kronikleila
Spotify, YouTube, SoundCloud: Kronik Leila

16. Dinleyiciler, mekanlar veya organizatörler size nerelerden ulaşabilir ve kiminle iletişime geçebilir?

Başak: Her türlü iletişim için bize sosyal medya üzerinden ya da kronikleylaa@gmail.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Konseri anlatmadan önce, tanımayanlar için gruptan biraz bahsetmek isterim. Mojave, son birkaç yıldır İstanbul’un alternatif müzik çevresinde ismini duyurmaya başlayan, ama asıl yükselişini geçtiğimiz günlerde yayınladıkları ilk albümleri Kandırma Kendini ile yaşayan bir grup. Yaptıkları müzik; türlere sıkışmayan, tabanında rock’tan beslenen ama atmosferi, sözleri ve sound’uyla da kendine ait bir dünya kuran çizgide.

Mojave’yle ilk tanışmam, başka bir mecra için yaptığım röportajla oldu. O günden beri, grubun hem müzikal çizgisine hem de tutarlı duruşlarına karşı içten bir yakınlık hissediyorum. Çünkü gerçekten çok açık, çok samimi ve ne yaptığını bilen bir ekip. Röportajdaki cevaplarının içtenliği, verdikleri emekle birebir örtüşüyordu. Sonrasında provalarını da dinledim, orada da aynı tavır, aynı özen… Mojave, müziği sadece üretmek için değil, gerçekten yaşadığı, hissettiği için yapan bir grup. Ve bu, sahnelerine de doğrudan yansıyor.

Albüm lansman konseri de tam olarak bunu gösterdi. Gece boyunca yeni albümlerinden parçaları ve geçmiş işlerinden bazılarını dinledik. Özellikle belirtmeliyim ki bence yılın en güçlü işlerinden biri bu albüm. Henüz senenin ortasındayız ama albümün bütünlüğü, şarkıların derinliği ve grupça yarattıkları sound çok etkileyiciydi. Kendi yolunu çizmiş, o yolu da çok net yürüyen bir grup izlediğimi hissettim.

Konser boyunca en hoşuma giden detaylardan biri de sahnede, grupla birlikte sahne alan konuk sanatçılar oldu. Özellikle Yalnayak’tan Damla’nın grupla uyumuna değinmeden geçemem. Yine Yangın’dan Theo’nun sahneye konuk olması da gecenin tatlı sürprizlerindendi. O anlar, Mojave’nin müzikal arkadaşlıklar konusunda ne kadar içten ve açık olduğunu gösteriyordu. Ki yaptıkları her röportaj ve sohbette bu kolektif yapıya ne kadar önem verdiklerini de belirtiyorlar.

Seyircinin tepkisi de en az sahnedeki enerji kadar etkileyiciydi. Mojave, izleyici ile kolayca bağ kurabilen bir grup. Bunu da şu ana kadar deneyimlediğim iki konserlerinde rahatça görebildim.  Seyircinin coşkusu ve grubun sahne enerjisi birbirini sürekli besledi. Ne yapacaklarını iyi biliyorlardı, ama asla kontrolcü değil; anı yaşayan ve izleyiciyi de bu anın içine çeken bir hâlleri vardı. Bu enerjiyi yaratmak ise her grubun yapabildiği bir iş değil.

Grubu daha önce bir kez canlı dinleme fırsatım olmuştu. Bu konser ikinciydi ama kesinlikle sonuncusu olmayacak. Mojave sahnede hem kendilerini ifade edebilen hem de izleyicisiyle göz hizasında kalabilen bir grup. Samimiyetleri, sahne enerjileri ve müzikleriyle insanı içine çekiyorlar.

Türkiye’de giderek tekdüzeleşen, algoritmalarla şekillenen müzik ortamında böyle üretimlere denk gelmek çok kıymetli. Mojave bu döngüyü kıran gruplardan biri. Ne yapmak istediklerini biliyorlar, bunu zorlamadan, sadece içlerinden geldiği gibi yapıyorlar. Tam da bu yüzden bu albüm, bu konser ve bu grup uzun süre hafızamda kalacak.

Yolları açık olsun. Gerçekten çok değerli bir şey yapıyorlar ve bu değerin karşılık bulmasını tüm kalbimle diliyorum. Bize böyle bir gece yaşattıkları için içten bir teşekkürle bitirmek istiyorum: İyi ki varsınız Mojave.

Garbage’ın sekizinci albümü Let All That We Imagine Be The Light, grubun neredeyse 30 yıllık kariyerinde olgun ama dimdik bir duruş gibi. 2021’de yayımladıkları ve büyük övgü toplayan No Gods No Masters’ın ardından gelen bu yeni albüm, daha sade bir tonda ilerliyor. Hem kişisel hem de toplumsal karanlıklarla bir tartışma gibi. Fakat bu tartışma Manson’ın sözleriyle “nazik ve umut dolu”.

Albüm, Shirley Manson’ın geçirdiği kalça ameliyatı ve sonrasındaki sancılı iyileşme sürecinin gölgesinde yazılmış. Bu fiziksel ve ruhsal yorgunluk, albümün hem sözlere hem ses atmosferine sinmiş durumda. Ama bu yorgunluk asla bir vazgeçiş değil… Bu durumu en net anlatan şarkı “The Day That I Met God”. Manson’ın tramadol etkisindeyken Tanrı’yla karşılaşmasını anlattığı bu parça, kapanışta albüme neredeyse çözülme anı sunuyor. Tanrı’nın yüzünü “hayatımda sevdiğim herkesin yüzünde” görmek gibi bir imgeyle biten bu parça, albümün duygusal kalbi.

Manson’ın öfkesinden beslenen şarkılar da eksik değil elbette. “Chinese Fire Horse”, emekli olmasını isteyenlere sert bir cevap niteliğinde, adeta zehirli bir manifesto. “Have We Met (The Void)” ise Barselona sokaklarında geçen, adını koyamadığımız türden bir yüzleşmenin izini sürüyor. Garbage burada hem kişisel hem kolektif travmalara kafa tutuyor ama bunu yaparken ne ajite ne de yorucu oluyor.

Ses dünyası açısından bakıldığında, Garbage yine tanıdık sularda ama sıkıcı değil. Butch Vig’in elektronikle harmanlanmış ses kurguları, synth’ler, punk riffleri ve zaman zaman Bowie’yi çağrıştıran düzenlemelerle bezeli bir yapı var karşımızda. “Sisyphus” gibi parçalarda dream-pop sularında gezinirken, “R U Happy Now”da politik göndermeleri açıkça işlemişler:

Kadınlarını sevmiyorlar, çocuklarını soyuyorlar ve silahlarına tapıyorlar.”

“Let All That We Imagine Be The Light” karanlıkla baş etmenin, bir şeyleri dönüştürmenin ve tekrar ayağa kalkabilmenin seslerini bize dinletirken aslında “hala buradayız” diyor.