+ خب ، طی ِ این دو روزی که نبودم ، یه سفر ِ کوتاهی داشتیم به همدان ُ یکی اَ روستاهاش .

در واقع ما اَ طرف ِ یکی اَ فامیلای ِ خیلی خیلی خیلی دور ، عروسی دعوت شده بودیم ! :دی

بعد دیگه گفتیم برا تنوع هم که شده ، بریم ببینیم چه جوریه ُ اینا .

اول رفتیم خود ِ همدان ُ گنجنامه ُ ابوعلی سینا رو ملاقات کردیم ُ بعد رفتیم به همون جایی که عروسی دعوت بودیم .

دیگه خودم ُ توصیف نمیکنم که داشتم شاخ در می اُوردم اَ کاراشون .

ساعت ِ 1 ُ 2 اینا بود که عازم ِ خونه ی ِ یکی اَ همون فامیلای ِ خیلی خیلی خیلی دور شدیم که بخوابیم .

خب راستش من همیشه روستاها ُ اینا رو اَ دور میدیدم ؛ ولی این دفه حتی یه شب هم توی ِ یکی اَ خونه هاشون خوابیدم ! :دی

اَ اونجایی که حال ندارم سفرنامه (!) بنویسم ، دیگه وارد ِ جزئیات نمیشم . :-”

+ من یه خاصیتی دارم که دیروز واقعاً داشت خودش ُ نشون میداد .

” خاصیت ِ جذب ِ بچه های ِ کوچیک ” !

ینی ما یه جایی نشسه بودیم که چن تا خانوم هم جلومون بودن ُ دو – سه تا بچه هم بغل ِ چن تاشون بودن ؛ به طوری که کله هاشون رو به من بود .

بعد نمیدونین این بچه ها داشتن چیکار میکردن ! )

مادرای ِ بدبختشون کلافه شدن انقد که بچه ها تکون تکون میخوردن ُ خودشون ُ میکشیدن سمت ِ من . )

یه پسره بود که شاید یه سالش هم نبود ؛ بعد وختی به مامانم نگا میکرد ، حالت ِ تعجب توی ِ صورتش بود ؛ به من که نگا میکرد ، فقط میخندید ! :اُ )

بعد من کلی باهاش بازی کردم ؛ براش شکلک دراُوردم ُ خلاصه با هم دوس شدیم ! :دی :ایکسـ

یکی دیگه‌م بود که که شاید دو سالش اینا بود ُ هِی دستش ُ میذاش روی ِ سر ِ مامانش ُ اَ اون طریق خودش ُ هُل میداد سمت ِ من ُ میخندید ! ) ( اونم پسر بود . :-” )

خلاصه یه وضعیتی داشتم من اونجا … :-” :دی

+ کل ِ آهنگایی که توی ِ راه گوش میدادم ، این ُ این بودن .

در واقع شما میتونین طیف وسیع ِ آهنگایی که گوش میکنم ُ تشخیص بدین ! :-” :دی

یه چیزی هم در مورد ِ آهنگ هست ُ اونم اینه که بعضی موقه ها فقط با چن تا آهنگ حال میکنم ُ این دفه هم فقط با اینا حال میکردم .

+ دیشب هر چند که فقط یه رُب فرصت داشتم ، ولی اَ روش ِ استارگرل براش پیام فرستادم .

میدونم شعور ِ دریافت ِ اون مدل پیام ُ نداره ؛ ولی خب دلم نمیومد که هیچ پیامی براش نفرسم .

پ.ن: یه متنی هم توی ِ جاده به ذهنم رسید که بعداً طی ِ یه پست ِ جداگونه مینویسمش .

در کل میتونم بگم خوش گذشت .

من می‌دانم که همه چیز بعد از گذر ِ این یک سال عوض می‌شود ؛

و هیچ چیز همین طور که الآن هست نمی‌ماند .

پس حالا که همه چیز همان طوری‌ست که باید باشد ،

و حالا که دوست داشتنی تر از هر زمانی هستی / هستم ،

با من بخند .

خب ؟

بعداً نوشت : من تا شنبه نیستم . شاید شنبه هم نباشم .

هوای ِ ” تخلیه گاه ! ” را داشته باشید !

حوصله ی ِ خواندن ندارم .

خواندن ِ وبلاگ‌ها برایم یک عادت شده است ؛ از عادت‌ها – به طور ِ معمول – خوشم نمی‌آید .

وقتی ” غوری ” را خریدم ، دلم می‌خواست آب دادن به او همیشه برایم تازه باشد .

اما حالا می‌بینم که تبدیل به یک عادت ِ کسل کننده شده که گاهی حتی فراموشش می‌کنم و او هم با بی آبی می‌سازد .

ساختن که نه ؛ اعتراضش را با خشک کردن ِ یکی از غوره‌هایش به من اعلام می‌کند .

غوره ای که می‌خواهد خشک شود ، از نوکش شروع به مچاله شدن می‌کند و آن‌چنان نیرومند مچاله می‌شود که در عجب می‌مانم .

دیگر با او حرف نمی‌زنم .

فوبیایی دارم که یک روز این کاکتوس هم زبانش باز می‌شود و حرف‌هایم را ، یک به یک ، به دیگران می‌گوید .

اعتماد کردن کلاً برایم مشکل شده است . به راحتی نمی‌توانم اعتماد کنم .

قبلاً هم همین بودم ؛ ولی شدتش خیلی کمتر از الآن بود .

الآن دیگر جز به چند نفر ، نمی‌توانم حتی پیش ِ پا افتاده‌ترین حرف‌ها را بزنم .

دور ِ مذکرها را هم برای ِ اعتماد کردن به کلی خط کشیده‌اَم .

نمی‌خواهم به تریج ِ قبای ِ کسی بر بخورد ؛ اما خب ، چه می‌شود کرد ؟

در بیرون ِ خانه مدام احساس ِ نا امنی می‌کنم .

یک اخم ِ تلخ می‌اَندازم روی ِ ابروهایم تا کسی چپ نگاه نکند و به راهم ادامه می‌دهم .

ار راه‌هایی می‌روم که کسی نتواند حتی یک کلمه به من بگوید .

خلاصه اگر یک روز ، یک عن ِ اخمو دیدید که دارد راه می‌رود ، بدانید منم .

پ.ن: از پست‌های ِ مورد ِ علاقه‌اَم بود !

می‌خواستم در حالت ِ ثبت ِ موقت نگه‌اَش دارم ؛ ولی اینطوری بهتر است .

پ.ن: الآن دوباره شروع نکنید که ” تو کجات عنه ؟ ~ ” و الخ ؛ خودم می‌دانم دیگر . :دی

آدم ِ بی خاصیت که شاخ ُ دم ندارد .

دنیا برایش طوری چرخیده که بی خاصیت باشد .

کارهای ِ تکراری و ملال آور انجام دهد و هیچ کدام فایده ای نداشته باشند .

آدم ِ بی خاصیت که شاخ ُ دم ندارد .

از همین آدم‌هاست که هر روز از کنارشان می‌گذرید .

شاید همان دختری‌ست که مانتو و مقنعه ی ِ مشکی داشت و سعی میکرد خود را مشغول نشان دهد .

یا همان پسر ِ هیزی‌ست که می‌خندید و راه می‌رفت و کله‌اش را داخل ِ مغازه ای می‌برد تا مشغولیت بتراشد .

یا همان آدمی که هر وقت در آینه نگاه می‌کنم ، زل می‌زند به من و از من کار ِ مفید می‌خواهد .

درست است که آدم ِ بی خاصیت شاخ و دم ندارد ؛

ولی یک جای ِ کارش می‌لنگد .

یک جایی کم می‌آورد .

در جواب ِ سؤال ِ دیگران ، از سر ِ ناچاری سرش را می‌اندازد پایین و از آن خنده‌های مصنوعی می‌کند و می‌گوید ” هیچی ؛ علافی . بی خاصیتی . ” .

یک آدم بی خاصیت حتی علاف هم نیست .

فراموش نکنید ؛ علاف‌ها علف می‌فروشند . ~

پ.ن: خودم ُ بردم زیر ِ سؤال .

+ قبل اَ اینکه برنامه ی ِ اصلی ِ این پستم ُ به جا بیارم ، باید عرض کنم که گوشی خریدم .

بسیـــــار بسیار گوشی ِ باحالیه ؛ اما اگه میتونسم ، میرفتم با یه گوشی ِ دیگه عوضش میکردم .

به دلایلی که اصلاً نمیخوام مطرحشون کنم ( بدون ِ استثناء در افراد – چه توی ِ مسنجر ، چه اینجا ) به شدت دلم ُ زده ُ اصن نمیتونم ناراحت نباشم ُ باهاش کار کنم .

شاید زمان این ” دلایل “  ُ برطرف کنه . چمیدونم .

دیشب هِی باهاش توی ِ نت چرخیدم ؛ هِی بهش شماره ی ِ افراد ُ اضافه کردم ؛ هِی بازی کردم ؛ خلاصه هِی انگولکش کردم تا شاید یکم شاد شم . نشدم ولی .

+ خب ، به سبک ِ خودم میخوام یه کتاب معرفی کنم .

اسم ِ کتاب : دختر ِ ستاره ای ِ همیشه عاشق

نویسنده : جری اسپینلی

ناشر : انتشارات ایران بان

[ حالا 6 قسمت اَ تمام ِ قسمتای ِ قشنگ ِ کتاب ( اَ نظر ِ خودم )  ُ مینویسم . ]

★ … هر روز برای ِ من خاطره ی ِ جدیدی از دورانی را با خود می‌آورد که یک سال پیش با هم داشتیم .

یک سری سالگردهای ِ ناخوشایند .

★ … لئو* من دارم محو و ناپدید می‌شوم . مثل ِ کلک ِ دوتزی* ، فقط فرقش این است که این واقعی است .

آدم اگر فرد ِ مورد ِ علاقه‌اش را از دست داده باشد ، دیگر چه چیزی از او باقی می‌ماند ؟ آیا می‌شود بدون ِ از دست رفتن ِ خودت ، فرد ِ مورد ِ علاقه‌ات را از دست بدهی ؟

دستم را به طرف ِ استارگرل* دراز می‌کنم . اما او رفته . من دیگر خودم نیستم .

★ … لئو بگو که من خیال نکرده‌ام . به من بگو با اینکه جسم ِ ما در دو ایالت ، جدا و از هم دور است ، ستاره‌های ِ وجودمان در یک مکان ِ افسون شده در کنار ِ هم هستند .

به من بگو درست سر ِ ظهر ِ امروز ( به وقت ِ شرق ِ کشور ) احساس ِ عجیبی داشتی :

لرزش ِ خفیفی روی ِ شانه‌ات … تپش ِ تندی در قلبت … طعم ِ ملایمی از معجون ِ توت‌فرنگی – موز روی ِ زبانت …

به من بگو که اسم ِ مرا آهسته به زبان آوردی .

★ … لئو ما هیچ وقت با هم به صدای ِ جیرجیرک‌ها گوش ندادیم . من هیچ وقت ماه را در چشم‌های ِ تو ندیدم . اگر یک بار ِ دیگر پیش ِ هم باشیم ، یواشکی نگاه میکنم .

من تنهایم .

★ … به نظر می‌آید دارم پرت و پلا می‌گویم ؟ همین طور است . الآن سه روز است پرت و پلا می‌گویم ، سکندری میخورم ، این طرف و آن طرف می‌افتم ، مثل برگی که در خیابان گرفتار ِ تندباد می‌شود .

تندباد ، احساسات ِ من بوده ، و حالا که فکر می‌کنم می‌بینم ، به هر طرف که آنها می‌خواستند مرا می‌بردند و می‌گذاشتند روی ِ زمین بیفتم و کلمه‌هایی را پیدا کنم که بتوانم همه چیز را بازگو کنم . که واقعاً و کاملاً و تا ابد این کلمه‌ها هستند : دوستت دارم . من پری* را دوست ندارم .

★ … دیگر امیدی به پیدا شدن نیست . دنبال ِ من نگرد ! بگذار فقط افسانه وار همان جا که هستیم و هر که هستیم بمانیم . تو خودت باش و من هم خودم ، امروز و امروز و امروز ، و بگذار آینده به فردا اعتماد کند . بگذار ستاره‌ها مراقب ِ ما باشند . بگذار در مدارهای ِ خودمان حرکت کنیم و مطمئن باشیم که در آینده به یکدیگر برمی‌خورند .

امیدوارم تجدید ِ دیدارمان نه یک یافتن و پیدا شدن ، که تصادف ِ شیرین ِ سرنوشتمان باشد .

باز هم دوستت دارم و دوستت دارم و دوستت دارم .

خب ، بیشتر اَ این نمیخوام داستان ُ لوث کنم ! :دی

فقط بگم اون کلمه هایی که بعدشون ” * ” گذاشتم ، اسامی ِ خاص هستن .

بعد اینکه این کتاب در واقع دو جلده که اینی که من گفتم ، جلد ِ دومشه .

جلد ِ اولش ” دختر ِ ستاره ای ” هست که حتماً باید قبل اَ خوندن ِ جلد ِ دوم ، مطالعه بشه .

وگرنه شما نمیفمی ” عالی جناب سگوآرو “  ُ امثالهم ، چی هستن اصن . :-”

بعد اینکه مطمئن باشید زمان ِ زیادی نمیگیره ُ راستش به قول ِ ستاره جزو ِ محالاته که ازش خوشتون نیاد .

+ اون روزی که کارنامه هامون ُ دادن ، من ُ بقیه ی ِ بچه های ِ همون اکیپ ِ کذایی ( ) ) تا عصر توی ِ پارک ِ جلوی ِ مدرسه ُ اطراف ، ول بودیم .

بعد خب من فک میکردم بیشتر اَ اینا خوش بگذره که نگذشت . به هر حال یه قسمتایی اَ اون روز ُ ملیکا توی ِ وبلاگش نوشته که اگه خواستین برین بخونین . :-؟؟ :دی :-”

پ.ن: اون ” دلایلی ” که صحبتش ُ کردم ، اصن به سیستم ِ گوشی ربطی نداره ؛ چون عالیه . :-<

هیچ سؤالی در موردش نپرسین لطفاً . شاید تا چن وخ دیگه .

ولی من اَ شماها سؤال میپرسم ! :دی :-”  اَ کجا برم براش زبان ِ فارسی بریزم ؟ کلاً یه سایت ِ مادر ُ بم معرفی کنین که حال ِ این گوشی ُ جا بیاره ! :دی

خب راستش مطلب ِ خاصی ندارم که بنویسم !

توی ِ این مدت که صحبتی اَ کتاب خوندنام نکردم ( تو پستها ) ، اینا دو تا کتاب ُ تموم کردم :

” سمفونی ِ مــُـــــ ” دختر ِ ستاره ای ِ همیشه عاشق ” ـــــردگان ! ” :دی

دقیقاً ترتیبشون همینجوری بود ! :دی

حالا هم میخوام ” چه کسی پنیر ِ مرا برداشته است ؟ “  ُ بخونم .

هر اَ چن گاهی دلم خیــلی برا مدرسه تنگ میشه .

اون روز نشستم دفترچه ای که به دوستام میدادم تا برام خاطره بنویسن ُ کامل خوندم ُ یکم دلتنگی‌م برطرف شد . کلاً خاطره خوندن در اکثر ِ مواقع حالم ُ خوب میکنه . خوب ِ خوب هم که نه ؛ نوستالژی !

آهنگ ِ جدید ِ زدبازی ُ هم خیـــلی دوست دارم ! خصوصاً قسمتایی که هیدن میخونه .

” بخند مصنوعی ؛ وانمود کن مست بودی ؛ حتی اگه هست زوری … همرنگ ِ من بودی ؛ آروم ُ سرد بودی ؛ با یه باور … “

اَ اون یکی آهنگشون چندان خوشم نیمد . جز یکی – دو جمله‌ش .

مطلب ِ بعدی هم که میخوام بگم ، راجع به کتاب ِ نیست ِ علیرضا روشن ـه !

بعضی شعراش واقعاً عالی هستن ُ بعضی هم ضعیفن .

ولی شعری که روی ِ جلد ِ پشتی ِ کتاب چاپ شدهَ رو خیلی خیلی دوست دارم :

× ” تو فروغ ِ عجول ِ زیبایی ِ یکی کوهی

آری

در درخشش ناگهانی ِ صاعقه “

و نمیتونم اَ گذاشتن ِ این شعرش هم اجتناب کنم :

× ” جایی که معیار ِ پرنده

طعم ِ کباب ِ اوست

پرواز

نقش ِ لعاب است

بر کاسه های ِ خورش “

پ.ن: یکی اَ مزخرف ترین پستهای ِ این وبلاگ بود ؛ به بزرگواری ِ من (!) ببخشین ! :دی

پ.ن: زحمت ِ قالب ُ ستاره کشیده ! خیلی خیلی خیلی مرســی ! >D:< :ایکسـ

پ.ن: سوت زدن یکی اَ لذت بخش ترین کاراس ! نه اَ این سوت‌های معمولیا ! اَ این سوت‌ها که با انگشته ! :دی

من دقیقاً میتونم حال ِ دیروزم ُ درک کنم ؛

ولی دیروز عصر که داشتم اَ دندون پزشکی برمیگشتم ُ توی ِ راه ، مدرسهَ رو دیدم ، ته ِ دلم خالی شد انگار .

یه لحظه احساس کردم تُهی ِ تُهی ِ تُهی شدم .

انگار کل ِ دنیا خاکستری شد ُ فقط مدرسه‌م رنگی موند .

چقد بَده که سال ِ دیگه ، هر موقه که بخوام ، نمیتونم مدرسهَ رو لمس کنم .

دیوارای ِ مدرسه هم حافظه ی ِ بدنی دارن ؟

بگید که دارن . ~

پ.ن: دلم برای ِ فرزانه ُ حبه ی ِ انگور تنگ شده ؛ کامنت بدین لطفاً ! من پررو اَم ! :دی

فک نمیکردم امروز روز ِ خوبی باشه ؛ ولی عالی بود !

صُب برا مهگل ، مقنعه ی ِ سوم بردم که بتونه قصِر در بره ُ وارد ِ مدرسه شه .

با اینکه جعفری بش گیر داد ، ولی موند تا بقیه ی ِ دوما هم اومدن . ( یه تعدادی )

من ُ مهتا هم طبق ِ معمول درس میخوندیم ُ به زمین ُ زمان میخندیدیم ! :دی

به خط ِ جوش ُ تقارن ِ مهتا ؛ به ” پرستو “ـی ِ کف ِ کفش ِ من که باعث ِ شکستگی ِ غرورمه ؛ به رزاقی ُ روش ِ تصحیح ِ اوراق ِ علوم ؛ به آقابزرگی … ) به همه چی .

زنگ ِ شروع ِ امتحان ُ که زدن ، من ُ مهتا طبق ِ یکی اَ قوانین ِ ثبت نشده ی ِ طبیعت ، آمادگی دفاعی ُ تموم نکرده بودیم هنوز ! :-” :دی

من فقط دلم به این خوش بود که قراره بریم سر ِ کلاسای ِ خودمون ُ قراره کنار ِ هلیا بشینم ! :> :-”

وارد ِ کلاس که شدم ُ کتاب ِ آمادگی دفاعی ُ اَ زیر ِ مانتوم دراُوردم ُ گذاشتم توی ِ جامیزم ، یه حس ِ خیلی عجیبی داشتم که میگف ” جمع ِ این کلاس ُ دوس دارم ؛ 3.2 رو دوس دارم … ” .

وختی مهسا میزد روی ِ میز ُ همگی موج میرفتیم ، حس کردم چقد چقد چقد چقد ، دلم برا همه تنگ میشه .

کیا که وارد ِ کلاس شد ( به عنوان ِ مراقب ) ، یهو کلاس رف هوا ! ) جعفری هم تهدید میکرد ! :دی

تا کیا برگهَ رو گذاش جلومون ، با هلیا شروع کردیم به حل کردن ! )

یکم گذشته بود که سهرابی مراقبمون شد ُ کیا رف .

من ُ هلیا همچنان بحث ُ گفتگو میکردیم ! :دی :-”

من : مطمئنی که دفاع ِ غیر ِ عامل نمیشه ؟ ها ؟

هلیا : نمیدونم ؛ صَب کن … خــانوم سهرابی ! بیاید اینجا یه لحظه ! :دی

سؤال ُ پرسید ُ مطمئن شدیم که جواب درسته ! :دی

همه ی ِ سؤالا رو چک کردم ُ خلاصه هلیا رف .

منم برا اینکه ضایع نشیم ، یکم نشسم ُ به یه سؤال ِ پگاه هم جواب دادم .

کلاس کاملاً رو هوا بود ؛ کیانا اَ اون ور داشت بلند بلند حرف میزد ُ گلشن هم کله‌ش به هر طرف میچرخید جز سمت ِ برگه‌ش ! )

برگه‌م ُ دادم ُ اومدم توی ِ حیاط .

عکس انداختیم ُ ستاره هم اومد مدرسه ُ بعد دوباره رفتیم با آقای ِ کاظمی ُ آقا صفی ُ آقای ِ طلایی عکس انداختیم !

بعد به زور ، کل ِ پایهَ رو جَم کردیم روی ِ پله های ِ ورودی ِ اصلی ِ ساختمون ُ یه عکس ِ دسته جمعی ، با کلی مصیبت انداختیم ! :دی

آیناز در حال ِ پاره شدن ِ حنجره : ستـــــــــــاره ! با مال ِ من عکس بگیر ! ~

من هم در همون وضعیت : ســــتــــــــــــاره ! ســـــــوســـک ! اول ِ با دوربین ِ من ! :دبلیو ~

بعد اَ عکس گرفتن بود که با ستاره ، کل ِ مدرسهَ رو چرخیدیم ُ ستاره هم ” نوروز تو راهه ” رو خوند .

موقه هایی که توی ِ کلاسامون بودیم ، یه حس ِ نوستالژی ِ خیلی خوبی برقرار بود …

من چن تا یادگاری ِ دیگه هم توی ِ در ُ دیوار ِ مدرسه نوشتم ُ بعد رفتیم توی ِ حیاط .

حلقه زدیم ُ شعر خوندیم ُ … همین . حلقه زدیم ُ شعر خوندیم .

بعد اَ حلقه هم طبعاً شرو کردیم به خدافسی کردن . گریه‌م هم میومد اگه میخواستم . نخواستم .

با همه ی ِ کسایی که میشناختمشون خدافسی کردم .

با کسایی که بیشتر میشناختمشون ، چندین ُ چن بار خدافسی کردم ! :دی

بعد اینکه نذاشتم اون حس ِ مزخرف ِ ” احساساتت ُ قایم کن ” ِ همیشگی ، غلبه کنه بم !

به کسایی که خیلی دوسشون داشتم ، با صراحت گفتم که ” خیلــی دوسِت دارم ! ” .

به اکثریت هم گفتم که ” دلم برات تنگ میشه ” .

چن نفر ُ ماچ هم کردم ! :دی  ( این باید ثبت میشد ! :دی )

بغل ُ اینا هم که خیلی ! :دی

نمیتونین تصور کنین که من چقد بعضیا رو دوست دارم .

دقیقاً به فرزانگان ، به چشم ِ خونه‌م ، اتاقم ، نگا میکنم .

امروز هم نمیخواستم تیریپ ِ دپ ُ جدایی ُ اینا بردارم … یه حسی بم میگه که من دبیرستان قبول میشم ُ میام دوباره فرزانگان ُ میبینم . دومای ِ الآن ُ هم که دیگه میشن سوم ، میبینم . بعضی اَ اولا رو هم !

هیچی دیگه … رفتم با رعنازاده ُ جعفری ُ کیا هم خدافسی کردم ُ قرار شد که برا اردو ، بهمون زنگ بزنن .

خلاصه کلی ماچ ُ بغل ُ اینا کردیم تا اینکه وختی با مهگل رفتیم سراغ ِ سرویسمون ، دیدیم داره میره ! )

خب ، پـــرســتو…! …

سه سال مثه چی (!) سریع گذشت ُ حالا … میشه گف داری وارد ِ یه چرخه ی ِ سریع ِ دیگه میشی .

تو ، همون اولی بودی که به هیچ وجه ” سمپادی ” نبود !

ولی خیلی خوب خودت ُ با محیط وفق دادی ُ ” سمپادی ” شدی .

نمیدونم بت چی بگم الآن …

فقط : غصه نخور ؛ موفق باشی .

پ.ن: میخواستم بگم ” پرستو ؛ الآن در آستانه ی ِ فصلی جدید اَ زندگی‌ت هستی ُ فلان ” ؛ دیدم حال بهَم زنه ! :دی

پ.ن: سری ِ ” روزمرگیـ‌هام … ” تموم شد !

فقط مختص به دوره ی ِ سوم ُ راهنمایی بود ُ بس .

اگه توی ِ دبیرستان هم بخوام روزمرگی بنویسم ، یه سری ِ دیگه ، با یه عنوان ِ دیگهَ رو شرو میکنم .

پ.ن: دارم لبخند میزنم ! به تمام ِ خاطراتم ؛ به یه دوره ی ِ شیرین ِ زندگی‌م …

حتی اگه آدمای ِ مختلفی هم که شناختمشون ، بخوان اَ دستم بدن ، اَ دستشون نمیدم .

من خوشحالم .

اَ اون اول که جدول ِ امتحانای ِ ترم ِ 2 رو بم دادن ، به هیچ وجه دلم نمیخواست به ته ِ جدول برسیم .

من هیچی ُ فراموش نمیکنم ؛ اَ خودم مطمئنم تقریباً .

ولی اَ فراموش شدن میترسم …

که برگردم ُ ببینم دیگه جایگاهم ُ اَ دس دادم . که دیگه ” چغسغو ” یا امثالش نیستم .

پ.ن: لطفاً لطفاً لطفاً ، من ُ در هیچ صورت ُ به هیچ صورت فراموش نکنین .