Kaya naman kapag expected na ang traffic sa SLEX, nakaka-aksaya lang ng laway ang palagiang pagrereklamo dito. Sa araw-araw ba namang traffic, di pa ba magsasawa sa kakatalak at pagiging bugnutin dahil sa traffic? Ang daily traffic at haba ng byahe, dinadaan lang yan sa survival kit.

• TV. Kaya karamihan ng bus ngayon may TV para maiwasan ang pagkabagot ng mga pasahero nito. Nasusubaybayan ko na nga ang iba’t ibang mga teleserye dahil sa palagian kong pagsakay ng bus. Pagtyagaan na lang din ang mga tagalog movies, B-movies at mga pelikula nina Jason Statham, Steven Seagal at ibang action stars. Pero kung inabot ng Umagang Kay Ganda kahit gabi ka umalis o marathon ng Harry Potter movies ang palabas sa TV, magwala na dahil ibig sabihin matinding traffic ang dadaanan niyo.
• MP3 players. Malaking bagay talaga ang mga iPod at MP3 players para sa mga commuters. Kahit nga siguro FM tuner pwede na. Nalilibang kasi ng music ang byahe. Lalo na yung sa mga kantang napapasabay pa sa lyrics nito. Damhin pa lalo ang kanta habang nakadungaw sa bintana ng bus. Perfect yan lalo ngayong tag-ulan parang music video lang para sa mga videoke machines, di ba? Daanin lang sa pag-lipsynch, baka akalain kasi ng ibang pasahero na hina-hijack na kayo o something.
• Cellphone. Kung feeling mayaman o naka-unlimited texting, sige, go lang ng go sa pagtext at pagburaot sa mga barkada habang nasa byahe. Kahit di nga kabarkada ang i-text. Pwedeng makipag-textmate o di kaya maging asshole na nanghihingi ng load sa random numbers. Pero kung walang ka-text o katelebabad, i-text na lang ang sarili at mag-reply na lang sa sariling text.
• Food. Kapag regular na malayo ang byahe, dapat lang na magbaon ng pagkain lalo na’t hindi maaasahan ang traffic. Hindi naman necessary na kanin, lechon o mga pang-engrandeng picnic ang baunin. Kahit mga simpleng chips, cookies at mga chichirya lang naman. Pero walang makakatalo ang pagkain ng mani sa bus. MASARAP NAMAN KASI TALAGA ANG MANI!
• PSP/iPod Touch/iPad/iPhone/Android phone or any multimedia gadget. Sa pamamagitan ng mga ito, pwedeng maglaro, makinig ng music, magbasa ng e-books o manood ng videos kung saan-saan man o sa byahe. Kaya i-ready na ang literotica, recorded voice ng ka-phonesex niyo sa Skype at mga porno. Gumamit na lang ng headset para di ma-eskandalo ang ibang pasahero. Kung interesado ang katabi, pwedeng i-share sa kanya ang pinapanood na porno. Magbaon na lang ng tissue just in case na mag-wet sa byahe.
• Travel buddy. Kung ang kaibigan o juwawhoop niyo ay same way lang sa byahe pauwi, sagot na ang boredom. Pwedeng makipagkwentuhan o makipaglaro ng “Nanay-Tatay” o “Singkamas, Singkamas” habang bumibyahe. Pwede kakuntsabahin sa pang-ookray sa bawat pasaherong pumapasok sa sasakyan. Pero the best kapag malalim na ang gabi. Pwedeng pumwesto sa kasuluk-sulukan kasama si juwawhoop at gumawa ng milagro. Kung ma-traffic pa, baka ilang putukan din ang mangyari.

Wala pa mang solution sa traffic, pero may sagot naman para sa kabagutan. Pero kung driver kayo at napapagod na kayo sa byahe… Sige, magwala na kayo at umiyak na lang sa kinauupuan niyo.

Like

Unlike

Dahil gusto ko ng lovelife, dapat malaman din nila kung sino at ano ba magagawa nila kay Billycoy, di po ba?

• Ang magiging syota ko, dapat kayang pagpasensyahan ang kasungitan ko at mga mood swings ko.
• Kailangang napagsasabihan niya ako kapag di ko napipigilan ang mga daliri ko na mangulangot.
• Maipadama sana niya sa akin na may bukas pa para mapabagal ko naman ang aking pagkain.
• Mapakalma niya ang aking nagngangalit na damdamin laban kina Aljur at iba pang nakakabwisit na artista sa TV.
• Mapagbigyan niya rin sana paminsan-minsan ang mga kaartehan ko sa buhay.
• Samahan niya rin ako kapag nanonood ng sine saka porno.
• Maparanas niya sa akin ang maraming bagay, paglalakbay, masarap na pagkain… at ang langit.
• Matiis niya ang malamyos kong tinig kapag kumakanta ako out of nowhere.
• Ma-satisfy niya ang libog ko.
• Ma-tolerate o di kaya’y sasakyan niya ang kababuyan at kahalayan ko.
• I-harass o reypin niya ako sa mga panahong nangangailangan.
• Hindi siya masusuka o ikakahiya ako kapag gumigiling ako sa mga senswal na tugtugin.
• Ma-satisfy niya ang libog ko.
• Yayakapin niya ako at pupupugin ng halik kahit hindi ako sanay sa mga ganung bagay.
• Tuturuan niya akong mag-bike at iba pang kaalaman sa buhay.
• Mauunawaan niyang hindi ko siya maihahatid pauwi parati dahil malayo din ang inuuwian ko.
• Ma-satisfy niya ang libog ko.
• Hindi niya ako pipiliting kumain ng Sinigang na Isda sa Miso.
• Titiisin niya ang corny jokes ko.
• Napapatawa at nare-relieve niya ang stress ko… kahit hindi through sex.
• Tatawagan o ite-text ako sa cellphone para kamustahin at awayin.
• Higit sa lahat, mamahalin niya ako… at masa-satisfy niya ang libog ko.

Like what I keep on saying, hindi naman ako nagmamadali. Pero sana, meron na this year. Kung wala naman ngayong taon, pwede namang iiyak na lang o kaya mag-emotional gaming sa facebook. Kung hindi naman talaga pwede, maghahanap na lang ako ng cougar na kasing yaman ni Aling Dionesia para naman madagdagan pa ang yaman ko, di ba?

MALAMANG!

Hindi naman kaya ako ibon, pero may bird ako. Pero hindi naman ako kayang liparin ng bird ko, kaya lang akong dalhin nu’n sa rurok ng  kaligayahan. Hindi ko rin naman kalahi ang mga Mulawin o yung mga nahahati ang katawan ko para lumipad tuwing gabi.

Hindi pa ako nakakasakay ng eroplano.

Kaya naman nang makita ko itong contest sa Facebook naisipan kong sumali. Why not? Ang natatanging experience ko lang naman na pagsakay ng eroplano ay noong kinder pa ako nu’ng mag-field trip kami sa PAL. Eh hindi rin naman lumipad yung eroplano, so wala rin. Nu’ng 2008, muntikan din akong magkaroon ng business trip sa Cebu. Kaso, dahil sa sabrang excitement, napurnada tuloy. Hayun, virgin pa talaga ako sa pagsakay ng LUMILIPAD na eroplano.

Sana nga palarin ako, kahit runner up lang o kaya kahit sabit lang. Kahit nga wala ako sa economy class ng eroplano, kahit sa estribo lang masaya na ako. O sige, kahit sa buntot na lang ako. Kahit nga hindi na hanggang Boracay ang lipad. Baka nga tumambling na ako sa tuwa kahit mula airport hanggang Makati (o sige Ortigas na para naman malayu-layo) lang ang lipad masabi lang na nakasakay na ako ng eroplano.

Kaya please naman Seair, paliparin niyo na ako. Kahit huwag niyo na akong patulugin sa mga kumportableng kwarto ng Microtel papayag na ako basta makalipad lang ako. Kahit lumapag lang sa airport tapos balik ng Maynila, sapat na yun para sa akin.

Oo, pathetic ako. Pero kung ikakaloob niyo sa akin ‘to, pinaligaya niyo na rin ang kalahati ng buhay ko.

P.S. Pwede niyo rin akong gamiting talent sa mga print ads at TVC niyo.

Like

Unlike

Hindi nga rin nawala ang love handles ko at medyo nahihiya pa ang apat at kalahating abs ko. Guguhitan ko na nga lang sana ng pentel pen o kaya papahiran ng makeup ang tyan ko para masabing may abs ako, kaso masyado na akong atat na mag-beach. Pero dahil off-peak season, walang mga naggagandahang dilag sa beach. Lahat ng mangilang-ngilang babaeng nandun ay mga bilasang hitad.

Nag-kayak pa nga kami. First time kong mag-kayak kaya naman kinarir ko ng husto ang pagsagwan. Nu’ng una masaya, mabilis pa ang takbo namin. Aba’y nu’ng naglaon na, bumabagal na kami. Nakakapagod din pala ang pagsagwan. Lalo ang style pa ng pagsagwan namin ay yung Artistang Sagwan. Yung style ng pagsagwan na magandang pang photo op, yung talagang mega-taas ng mga kamay kapag nasa taas ang sagwan bago ito tumama sa tubig. Kaya hayun, sumakit katawan ng kapartner ko sa kayak. Ako hindi. Ako ang nakaisip ng artistang sagwan eh.

Ganyan ang suot ng mga ayaw mangitim sa pagkayak

Pero kulang ang overnight na outing. Kung pwede lang sanang araw-araw ang bakasyon, why not?

Like

Unlike

Nanaginip na at nagising na lahat-lahat pero nandun pa rin yung sakit ng hinlalaki ko. “Ingrown na ‘to”, sa isip-isip ko. Kaya kuha ulit ng nipper at pusher at patuloy kong sinaliksik kung bakit ba ako pinaparusahan ng paa ko.

Napansin ng mommy na binubungkal ko yung daliri ko kaya tinanong niya ako, “Bakit? Sumasakit ba?”

“Opo”, tugon ko na may halong kaba at takot na pumapalibot sa aking isip.

“Akin na.”, sabay kuha ng mga paraphernalia sa mga kamay ko.

“Nakupu, heto na!”, sabi ng natataranta kong isip. Parang gusto kong tumakbo papuntang expressway para matakasan ang nakabantang sakit na mararanasan ko.

Master na ng mommy ko ang mga ganitong situation. Marami na rin kasi siyang natanggalan ng ingrown sa tanang buhay niya.  Tinanggal niya muna ang mga natitirang dry skin ng affected na daliri hanggang sa umabot siya sa kaibuturan ng aking mga kuko.

Tumutulo na ang malamig kong pawis sa aking napakagwapong mukha. Humihigpit ang hawak ko sa armrest ng kinauupuan ko. Nagngingitngit na ang aking mga ngipin. Nanawagan na ako kina Gat Jose Rizal, Andres Bonifacio, Pio del Pilar at Bayani Casimiro pero parang wala silang telepathy kaya di nila ako nadidinig. Gusto ko na ring tawagan si Noynoy Aquino at si Barrack Obama baka matulungan nila ako. Gusto ko na ring umigtad at lumuha sa sakit, pero pati mga luha ko umuurong na rin katulad ng mga bayag ko. Parang mamamatay na ako.

Hanggang “ooh” “aaah” at “aray” lang ang kaya kong isigaw in real life. Pero kung ita-translate yun:

“PUTANGINA! AYOKO NA! NAGSISISI NA AKO. HINDI NA AKO MAGPOPORNO SA KALALIMAN NG GABI. HINDI KO NA PAGNANASAAN SI SASHA GREY. HINDI KO NA PAGLALARUAN ANG PATOTOY KO! MAGBABAGONG BUHAY NA AKO. HINDI NA AKO MAGIGING MAHALAY. MAGIGING WHOLESOME NA AKO. HINDI KO NA LALAITIN SINA ALJUR, JOBERT, MAHAL AT AURING. MAMIMIGAY NA AKO NG PERA SA MGA PULUBI. SASALI NA AKO SA MGA CHARITY FOUNDATIONS. HINDI NA AKO AAPAK SA DAMUHANG MAY ‘KEEP OFF THE GRASS’ SIGN. HINDI NA AKO MAGMUMURA. PUTANGINA! PUTANGINA! AYOKO NA!”

Please pardon my French.

Natapos na. Nakuha na ni mommy ang ingrown. Nagmistula akong patotoy na nanlambot pagkatapos ng matinding sex. Malamig ang pawis na lumalabas sa aking mga balat. Nararamdaman ko ring nanginginig ang mga taba at laman ng aking katawan. Parang nilalagnat pa nga ako afterwards. Hindi ko akalaing ganun pala kasakit tanggalan ng ingrown, lalo’t hindi naman ginamitan ng anesthesia ang daliri ko. Eversince naman kasi hindi ko naranasan ang magkaroon ng ingrown. Ngayong nalaman ko na masakit pala talaga. The word “masakit” is an understatement. Ayoko na maranasan pa yun ulit. It’s a near death experience, pramis!

Nagka-ingrown na ba kayo?

Like

Unlike