Sa 2012, kailangang magawa ko ang mga ito:

• Maging Cosmo Bachelor. Kaya nga recently, nagpa-member na ako sa kilalang gym dahil target ko talagang lumabas sa isang glossy magazine. At syempre, dahil medyo may kamahalan ang membership fee, talagang kailangang sulitin ko ang pag-workout at makuha ang results na gusto ko. Kung hindi naman ako uubra sa Cosmo Magazine, pwede naman ako sa Chika-chika Magazine o kaya sa Panorama na lang.
• Lumabas sa TV. Hindi lang yung once sa isang dokyu na ipinapalabas tuwing hatinggabi. Yung tipong pagsasawaan na ang mukha ko dahil lagi na lang ako nakikita. Yung level na gusto na nilang ibato ang TV sa mukha ng nakakairitang nagvi-videokeng kapitbahay dahil sawang-sawa nila sa mukha ko.
• Matutong mag-drive ng kotse. Pwedeng unahin yung pagkatuto ng pag-bike, pero naka-reserve yun sa magiging soulmate ko. Kaya driving lessons na lang muna unahin ko. Parang 3 years ko nang pinapangarap ang mag-drive ng sasakyan, siguro dapat sa 2012 dapat lang na isakatuparan ko na ito. Good luck nga lang sa imamaneho kong sasakyan kasi mga bus at truck ang magwe-welcome sa akin sa SLEX.
• Magkaroon ng sariling apartment/condo unit. Dapat yatang malaman ko na rin ang buhay na malayo sa magulang. Although, mas matipid talaga ang buhay kasama sila, hindi naman pwedeng habambuhay akong nakasandal lang sa kanila lalo’t malapit na rin akong maging 30 years old–FYI, 29 pa lang ako next year. Saka paano na lang kung gusto kong jumerjer sa bahay, nakakahiya namang masaksihan nila ang mga kaganapan lalo’t gusto ko ring maganap ang ganitong kababalaghan sa kusina.
• Syota! Mukhang hindi ireregalo sa akin ito ni Santa Claus bago sumapit ang Three Kings, siguro dapat isama ko na rin ito sa goals ko sa 2012. Kaso simula yata na nagkaroon ako ng isip heto na talaga goal ko. Huwag ko kayang ilista na lang ito para mangyari na.

Wish me luck! Manigong bagong taon sa inyong lahat!

Sorry, medyo late na ang aking wishlist. Pero naniniwala naman na akong mayayaman na ang mga readers ko kaya anytime pwede nilang tuparin ang alin man ang nasa listahan ko. Simple lang naman ang mga gusto ko ngayong taon at mga can-afford naman.

MacBook Pro 17″ o iMac 27″

Jusmio, ilang taon ko na bang hinihiling sa inyo ito bakit hindi niyo pa rin ibinibigay sa akin? Kung ilang taon na akong nagsusulat dito, ganun na rin katagal na nasa wishlist ko yan. Pumanaw na si Steve Jobs at lahat-lahat hindi pa rin natutupad yan. Hindi pa ba kayo naaawa sa akin sa taun-taon kong pag-request ko nyan.

iPad 2 o Motorala Xoom

Sa ganitong modernong panahon, hindi pwedeng hindi ako magkaroon niyan. Gusto ko kasing gawing fashion statement ito, ikwintas habang naka-display ang aking grad pic sa screen. Pwede ko namang ikwintas ang picture frame ng aking grad pic, pero like I said, moderno na ang panahon ngayon.

Training clothes and shoes

Baka siya ang gamitin kong peg kapag wala akong maayos na workout clothes.

Mga climacool/dri-fit shirts, cross-training shoes, etc. Kailangan ko kasi yan kasi mukhang mapapasabak na ako sa mamahaling gym. Alanganin namang pang-fashion week at shining shimmering party clothes ang gamitin kong pang-workout…. Maliban na lang kung may catwalk sa gym.

Abs

Abs ko, hindi abs ng iba. Currently, may abs naman ako pero apat at kalahating piraso lang sila. Malambot pa. Gusto ko kasi makumpleto ang aking six-pack, pero better if eight-pack ang meron ako, o kaya magkaroon ako ng abs sa buong katawan, wag lang sa mukha.

Pag-ibig

Hindi yung agency ng mga pabahay. Hanap ko yung tunay at wagas… pati rin sa kama.

Ilang araw na lang Pasko na, kaya sana matupad niyo ang mga nasa listahan ko.

Hindi ko mawari kung bakit humaling na humaling ang mga Pilipino sa mga telenovela. Kaya tuloy kumikita ng husto ang mga advertisers dahil sa mga basurang inihahain ng mga local networks na patuloy pa ring tinatangkilik ng kanilang audience. Ang hindi ko pa maintindihan, pare-pareho naman ng plot lahat ng mga ipinapalabas nila. Nagbabago lang ng panahon, talent at setting. Bigyang halimbawa na natin ang apat na sunud-sunod na telenovela ng GMA 7: Iglot, Amaya, Ang Munting Heredera at Time of My Life. Lahat sila, tungkol sa mga nawawala/napalitang anak at may mga devious crime plots ng mga kontrabida.

IGLOT. Si Luningning/Isabella (Milkcah Wynne Nacion) ang nawawalang anak ni Mariella (Claudine Barretto) na napunta kay Lola Idang (Celia Rodriguez) na may nawawalang anak ding si Ramona (Jolina Magdangal). Umpisa pa lang, may mga crime plots na ang mga kontrabida kaya for sure may mga sampalan at mga patayang magaganap din dito before matapos ang teleserye. Pero, magkakasama pa rin ulit ang mag-inang si Mariella at Isabella sa dulo in the end.

AMAYA. Nagpanggap si Binayaan/Yang Tersayang (Glaiza de Castro) bilang Amaya na anak ni Dal’lang (Lani Mercado). Ipinakilala ni Yang Tersayang ang tunay na Amaya (Marian Rivera) kay Dal’lang bilang Binayaan. Di naglaon nalaman din ni Dal’lang ang katotohanan, ngunit huli na ang lahat dahil “napaslang” na pala si Amaya. At dahil di pa nga patay talaga si Amaya, magkikita pa rin ang dalawa midway ng serye kung hindi man malapit na sa katapusan.

ANG MUNTING HEREDERA. Isa sa tatlong batang babae ang tunay na apo ng uber rich na lola na si Donya Anastacia (Gloria Romero). Although obvious naman sa mata ng mga manonood na si Jennifer talaga ang tunay na heredera, hindi naman ito alam ng mga bida dahil sa kung anu-anong circumstances na ang naganap. May mga namatay na ngang characters dito dahil sa mga krimen.

TIME OF MY LIFE. Si Shane (Kris Bernal) ay anak ni Lisa (Jean Garcia) na akala niyang namatay na noon sa sunog. Lingid sa kanyang kaalaman, alam ni Martha (Cherie Gil) ang katotohanan tungkol kay Shane. Si Martha ang may pakana ng sunog at nakulong dahil sa ginawa niya. Makalipas ang ilang taon, nakalaya na siya at nagbabalik para magkalat ng lagim.

Kitang-kita naman ang pagkakapareho ng mga kwento ng mga nabanggit na teleserye. Lahat, pare-parehong basura at pinagtitiyagaan ito ng marami sa loob ng tatlong oras. Nauunawaan ko pinaghihirapan at pinagpupuyatan ito ng mga writers, directors, artista at lahat ng mga staff ng palabas. Nais ko ring iparating sa inyo na sa bansang ito hindi lang kayo ang nagtatrabaho at nagpapakapagod ng husto. Mas marami dyan nagpapakahirap sa kakarampot na perang nakukuha nila at ang natatanging kaligayahan lang ay ang makapanood ng TV. Pagkatapos, basura lang din ang ihaharap niyo sa kanila? Sana naman, fresh, masarap at masustansyang pagkain naman ang ihain niyo. Maswerte kayo’t maraming manonood na hindi alam na recycled goods na ang ibinibigay niyo sa telebisyon nila. Pero huwag niyo naman sanang abusuhin yun at gawing bobo ang mga tao. Matagal ng natapos ang panahon ng Mara Clara, na may remake na at natapos na rin. kaya wag na kayong ma-stuck sa ganitong formula.

Kaya nananawagan ako hindi lang sa GMA 7, kundi sa lahat ng ating local TV networks, na itaas naman na sana natin ang antas ng mga ipinapalabas natin sa TV. Bigyan niyo naman ng laman at pwedeng matutunan ang mga audience sa mga teleserye niyo, kung teleserye lang talaga ang kayang ihain. Hindi ko sinasabing gawing palaisipan na mala-Numbers o NCIS ang mga telenovelas. Baka kasi mauubusan din ng dugo ang blood bank natin dahil sa dami ng taong magno-nosebleed sa kakaisip ng pinapanood nila. Ang sa akin lang, i-challenge din ang kaisipan ng mga manonood na ikakaligaya din nila. Kung kailangan ng mahabang oras ng ating mga manunulat at directors ng mahaba-habang panahon para magawa ito, ikaloob niyo ito sa kanila para naman maganda rin ang maipapalabas sa mga TV namin.

Sa mga advertisers naman, wag niyo namang tangkilikin pa ang mga ganitong palabas. Ang laki ng binibigay niyong pera sa mga TV networks tapos walang kwenta rin naman ang ipinapalabas nila. Hindi rin maganda sa produkto niyo kung hindi rin naman dekalidad ang mga TV series na nilalabasan ng mga advertisements niyo.

Sana lang may writer o taga-TV networks ang nagbabasa ng post kong ito. Hindi natin alam, baka sa TV lang din ang paraan para umasenso ang bansa natin.

Tawagin niyo na akong kampon ng ABS-CBN kahit di ko nama napapanood ang mga teleserye doon, hater ni Aljur, destabilizer ni Marian, porn lover, may bulbol na blue o whatever, WALA AKONG PAKIALAM. Basta ang sa akin, sexy ako panahon na para wakasan ang mga walang kakwenta-kwentang palabas sa TV at umpisahan na para itaas ang antas ng ating TV entertainment.

Kung palagay niyo seryoso at masyado akong affected sa ganitong usapin, yan ay dahil wala namang cable channels sa mga bus at kadalasan yang mga nabanggit na teleserye ang nadadatnan ko. May MP3 player naman ako, pero yan pa rin mga nakikita ko kasi kapag ipinikit ko ang mga mata ko baka makatulog at lumagpas pa ako sa bababaan ko.

Pero seryoso talaga ako sa mga nais kong iparating.

Blog: Pssst! Pssst!

Me: Uy blog! Kamusta na?

Blog: Heto malungkot.

Me: Bakit naman? Gusto mo ba ng blade? Gusto mong maglaslas?

Blog: Gago! Nagtatampo ako sa’yo. Hmph!

Me: Ano na naman ang ginawa ko sa’yo? Lagi na lang ako may kasalanan. Wala naman akong ginagawang masama ah. Bakit ako sinisisi mo?

Blog: OA mo ha. Wag mo akong dramahan, ako na nga ang di mo pinapahalagahan ikaw pa ang duma-drama dyan.

Me: Sorry na. Busy lang talaga. Alam mo naman ang trabaho natin.

Blog: Busy? UTUT!

Me: Oo nga. Pramis. Cross my heart and hope Bieber will die.

Blog: Paano ka naman naging busy? Hindi naman parati ang overtime saka non-existent naman ang social life mo.

Me: Wala na akong time mag-internet.

Blog: Talaga lang ha? Bakit ka pa nag-install ng WordPress app sa iPod at cellphone mo?

Me: Ah… eh… kasi…

Blog: Pinabayaan mo na talaga ako. Ipinagpalit mo na ako sa Twitter at Plurk.

Me: Hindi yan totoo. Kung talagang ipinagpalit na kita, bakit hindi pa umaabot ng isang libo mga followers ko?

Blog: Feeling mo naman artista ka.

Me: Walang basagan ng trip. Papunta na tayo dun.

Blog: …

Me: Writers’ block siguro.

Blog: Akala ko ba graphic artist ka. Kailan ka pa naging writer, aber?

Me: …

Blog: So kailan mo na ako ia-update?

Me: Wait lang. Kailan ka pa natutong maging demanding?

Blog: Since nang ginawa mo ako.

Me: Siya, siya. Magsusulat na ako.

Blog: Kailan? Para kang regla, once a month ka na lang magsulat.

Me: Basta. Maghintay ka lang.

Blog: Bilisan mo. Matatapos na ang October.

Me: Pagkatapos ng long weekend.

Blog: November na yun, syet!

Sa panahon ngayon, parang ang hirap na ang mawala online. Nitong mga recent out of town trips ko, parang may bulateng gustong lumabas sa pwet ko dahil di ako mapakali na di nakakakonekta sa internet. Data na nga yata ang nananalaytay sa dugo ko at ang katawan ko parang namamatay dahil ang kaluluwa ko nasa information superhighway na.

Kaya nang mapasakamay ko na ang Netphone 701, lubos akong natuwa. Biruin mo ba namang libre* ang twitter, facebook at chat dito. I’m now always updated, not outdated. Hindi ko na rin kailangan mag-abang ng free wifi o manghinayang sa magagastos ng prepaid ko para lang makapag-tweet o makipag-chat sa mga kaibigan ko online. Kaya kahit nasa bus lang ako, alam ko ang mga nangyayari sa labas. Kahit saan din, pwede akong mag-update. Kahit pa nasa banyo ako habang naglalabas ng sama ng loob o kaya sa loob ng cabinet kapag pinagtataguan ko ang mga pinagkakautangan ko. Basta kung saan may signal ng Smart–which is mostly everywhere–pwede ko nang i-update ang mga fans ko (kung meron man).

For a smartphone na worth 9,900 pesos (free for Data Lite Plan 800), sulit ang Netphone. Lalo na para sa mga ngayon pa lang makakagamit ng smartphone. Sa Netphone din, hindi ka magwo-worry na mabawasan o ma-charge sa data usage kapag yung social stream lang ng Netphone ang ginagamit dahil sa Safe Browse widget. Usually kasi sa mga smartphones kapag napabayaang bukas ang 3G, kumokonekta pa rin sa internet sa background kahit pa hindi natin ginagamit ang cellphone. Kaya nacha-charge tayo sa paggamit ng 3G nang di natin namamalayan. Pero dahil sa Safe Browse, mga chat, facebook at twitter updates lang matatanggap kapag naka-on ang data access. Kaya kahit tulog ako, pwede akong gambalain sa disoras ng gabi ng mga tao online dahil hinahayaan ko lang bukas ang 3G ko.

Like other smartphones, pwede kang makinig ng radyo, music, manood ng videos, mag-browse sa internet, makipag-pichur-pichur sa artista dahil sa camera, mag-email, text, at kung anu-ano pa. Pero higit sa lahat, ang selling point ng lahat ng smartphones… pwedeng mag-Angry Birds (Install lang gamit ng Android Market). At dahil nagra-run ito gamit ng Android 2.2 (Froyo), kung intermediate user ka, pwede mong i-customize ang Netphone according to your liking na di mo magagawa sa iOS at ibang mobile OS.

At kung di ka pa bilib sa mga sinasabi ko…

KUNG PANGIT KA, GAGWAPO KA AT KUNG MABILBIL KA, SE-SEXY KA KAPAG MAY NETPHONE KA! Parang sina Sam Pinto at mga Azkals lang.

Pero dahil may Netphone ako, mas gwapo at mas sexy na akong di hamak sa inyo.

Para sa mga iba pang kaalaman tungkol sa Netphone, bumisita lamang dito: http://smart.com.ph/netphone

*until December 31, 2011