هوای تازه

نو شدن

noreply@blogger.com (شیدا) — Wed, 06 May 2009 08:53:00 +0000

دوستان‌ام از این پس در این آدرس مشغول به نوشتن هستم...

به امید دیدارتان در وبلاگ جدیدم

پس از امیدرضا میرصیافی، جان رامین صادقی اصل در خطر است

noreply@blogger.com (شیدا) — Sat, 28 Mar 2009 09:07:00 +0000

شنیدن خبرهایی به تلخی مرگ عزیزی در بند در روزهای پایانی سال، آن هم از زبان عزیز دیگری که خود در بند است و اشک و افسوس در لابه‌لای کلام‌اش بود، نوروزم را تیره رنگ کرد.

امیدرضا میرصیافی بزرگ‌وار را می‌گویم که تا پیش از مرگ، کسی ‌آن‌چنان که باید و شاید، از او یاد نکرد و حالا که رفته، به عادت ما ایرانیان مرده‌پرست، شده یکی از نزدیکان و رفیقان شفیق و روزنامه‌نگارارن برجسته. چنان‌که گاهی فکر می‌کنم، همین‌هایی که الان سینه چاک او شده‌اند، چند روز دیگر وصیت‌نامه‌یی از او رو می‌کنند و می‌گویند، چند لحظه قبل از مرگ‌اش، این وصیت را کرده! و یا به رسم برخی زنان عزادار سنتی، چد شب دیگر خواب‌اش را می‌بینند که می‌گوید به آن‌هایی که بیانیه داده‌اند بگویید خود رییس زندان اوین با دست‌ های خودش مرا به قتل رساند!!!

اما در این میان اگر نگاهی به پیش از زندان رفتن و مرگ او بیندازیم و زحمت یک جستجوی کوچک را در اینترنت به خود دهیم، مطلع می‌شویم که چه افرادی از او یاد و دفاع کرده‌اند.

این‌که می‌شنوم قرار است کوتاهی کردن پزشکان زندان در مورد حال وخیم او را به قتل مرموز و ناجوان‌مردانه‌ی او، تغییر دهند، فقط دل‌ام را می‌سوزاند. به دلیل این‌که، آن‌هایی که این اتفاق را قتل عنوان می‌کنند، در این زمان هم یک انسان بی‌گناه فوت کرده، در پی بهره‌برداری‌های دروغین و سیاسی هستند و همین دورغ‌ها باعث می‌شود تا شفاف‌سازی و اعتماد به سخن فعالان حقوق بشر، چنان کم‌رنگ شود، که تفاوت میان راست و دروغ، مشخص نباشد.

وضعیت بد روحی و افسرده‌گی شدید او، به گواهی پزشکانی که پیش از زندان رفتن‌اش به آن‌ها مراجعه کرده بود و از همه مهم‌تر پزشک معتمد زندانیان سیاسی، دکتر حسام فیروزی، در زندان، برای آن‌هایی که قدم در راه صداقت می‌گذارند، گواه است و مسئله‌یی که این میان می‌ماند، کم‌کاری و کوتاهی پزشکان زندان اوین در مورد امیدرضا است، که خود دست کمی از قتل یک انسان بی‌گناه ندارد.

امیدورام که امیدرضا میرصافی عزیز، روح‌اش شاد باشد و از در گفتن این بحث‌ها دل‌گیر نشود.

اما هم‌اکنون، رامین صادقی اصل، یکی از شهروندان ترک ایران زمین است که زیر شکنجه‌های بسیار سختی قرار دارد و وضعیت او بسیار نگران کننده است.

بیایید برای این‌که این‌بار هم وجدان‌مان آزرده نشود، تا اتفاق بدتری برای رامین صادقی اصل نیافتاده، برای‌اش کاری انجام دهیم.

پی نوشت: با نو شدن سال، محل زنده‌گی وبلاگی من هم نو شده است و با این‌که این فضا را بسیار دوست داشتم، از این پس در این‌جا می‌نویسم.

آغاز سال یک‌هزار و سیصد و هشتاد و هشت

noreply@blogger.com (شیدا) — Mon, 16 Mar 2009 08:42:00 +0000

روزهای نو شدن سال در زمان کودکی‌ام، رنگ و بوی دیگری داشت، بویی هم‌راه با دلهره‌ی کامل شدن پیک‌‌شادی تا پایان تعطیلات و برای نوشتن پیک، ساعاتی دل کندن از جمعی که دل‌ام می‌خواست در آن باقی بمانم و در خنده‌های‌شان شریک باشم.

به رسم عادتی که داشتیم در زمان کودکی‌ام از 27 اسفندماه هم‌راه با عده‌یی (40 نفر) از دوستان پدرم بساط زنده‌گی در چادر و جنگل را برمی‌داشتیم و به جنگل نور می‌رفتیم. همان‌جا تعداد زیادی چادر برپا می‌کردیم و ما که بچه‌تر بودیم، مشغول بازی و بزرگ‌ترها هریک کار مخصوص به خودشان را انجام می‌دادند.

یادم می‌آید آتشی که در مقابل چادرها برپا می‌شد تا روز آخری که قصد بازگشت داشتیم، خاموش نمی‌ماند و شب‌ها در کنار آن آتش بزرگ و زیبا همه جمع می‌شدیم و می‌گفتیم و می‌خندیدیم و گوش جنگل از صدای شادی و خنده‌های ما پر بود.

کم‌کم که بزرگ‌تر شدیم، با وجود این‌که پدران و مادران‌مان باز هم دل‌شان همان ساده‌گی و زیبایی و صمیمیت روزهای جنگل نور را می‌خواست، ما راضی نمی‌شدیم و جنگل و چادر جای خودش را به هتل یا ویلا می‌داد، اما باز هم هنوز خنده‌های همان روزها هم در گوش‌ام است.

بزرگ‌تر که شدم، آن‌قدر گرفتاری‌ها زیادتر شده بود که برای رفتن به مسافرت در تعطیلات عید و برای این‌که همه‌ی آن جمع حضور داشته باشند، هزار جور برنامه می‌ریختیم و باز هم همه موفق نمی‌شدند، حضور داشته باشند.

اما عیدهای‌ام در چند سال اخیر کاملا متفاوت بود. بیش‌تر در تهران ماندم و روزهای‌ام را به دید و بازدید آن‌هایی که دوست‌شان داشتم، اختصاص دادم و سعی کردم از خلوتی تهران لذت ببرم و شب‌ها را با دوستان در اطراف تهران سر کنم.

تا عید سال پیش که دیگر یک نفر نبودم و همسر عزیزم هم حضور داشت و عید رنگ و بوی دیگری داشت. اما امسال عیدی کاملا متفاوت دارم، از آن جهت که در خانه‌ی خودم هستم و میزبان مهمانانی که دوست‌شان دارم. لحظه‌ی نو شدن سال 1389 را 4 نفری می‌گذرانیم. من و مدیار، به همراه افشین و الهام عزیز که برای تعطیلات عید، به ما می‌پیوندند.

نمی‌دانم سال دیگر چگونه پیش می‌آید. فقط امیدوارم که همین آرامشی را که این روزها تجربه می‌کنم، در لحظه‌ی نو شدن سال آینده هم داشته باشم.

الان ساعت پنجه؛ مرگ بر شکنجه

noreply@blogger.com (شیدا) — Sat, 14 Mar 2009 10:15:00 +0000

الان ساعت پنجه؛ مرگ بر شکنجه!

این شعری است که آوا فیروزی، دختر 7 ساله‌ی دکتر حسام فیروزی برای بازجوهای پدرش گفته و آن‌را در نامه‌یی نوشته تا پدرش، صبح امروز که راهی زندان است، به بازجوها برساند.

بغض سنگینی گلوی‌ام را می‌گیرد وقتی به یاد آوای‌ عزیزم می‌افتم که الان پس از دوری از پدرش، چه فکرها که نمی‌کند. قلب‌ام به سنگینی‌ی هوای مسموم زندان‌های کشورم است وقتی به یاد می‌آورم تمام خوبی‌های دکتر حسام فیروزی را؛ برای احمد باطبی، برای ابوالفضل جهاندار و برای تمام آن بیمارانی که درمان‌شان کرد، بدون این‌که تا کنون، ریالی از پول طبابت را در زنده‌گی‌‌اش آورده باشد.

به یاد نصیحت‌ها و مهربانی‌های‌اش به عنوان برادر بزرگ‌ترم هستم که چه گره‌هایی را برای‌ام گشود. به یاد مهتا بردبار عزیز، همسر دکتر حسام فیروزی هستم با وسعت دل‌اش.

حسام عزیز؛ می‌دانم که آوای‌ات خواب خفته‌گان را آشفته می‌سازد. به امید آزادی‌ات هستیم.

خاطرات دبیرستان فرهنگ (قسمت پایانی)

noreply@blogger.com (شیدا) — Thu, 12 Mar 2009 09:51:00 +0000

زمانی‌که تصمیم گرفتم، این خاطرات را بنویسم، با خودم گفتم، یک ماهی طول می‌کشد تا تمام آن‌چه که در ذهن دارم بنویسم، اما تصمیم دارم همین‌جا آن را به پایان برسانم، خوبی و بدی که مسئولان این مدرسه از حدادعادل و ماهروزاده، همسرش گرفته تا ناظمان و معلم‌ها و دفترداران و ... انجام داده‌اند روزی گریبان‌شان را خواهد گرفت.

اما در این میان، چیزی که برای من باقی ماند، خاطره‌های زشت و سیاهی است که از 3 سال تحصیل در آن مدرسه دارم. 3 سالی که برای‌ام به اندازه‌ی 30 سال گذشت. خشم‌ام از ماهروزاده، همسر حدادعادل، هیچ‌گاه کم نمی‌شود. نفرت چیز بدی است، اما از ماهروزاده، به معنای واقعی کلمه نفرت دارم.

خانم قاسمی، دبیر بینش مدرسه، با وجود این‌که توانسته بود بچه‌ها را به خود جذب کند را یکی از معلمان فاقد صلاحیت تدریس می‌دانم. یادم می‌آید که او با چه آب و تابی از زمان نزدیکی بین زن و مرد و اتفاقی که برای زن می‌افتد و آبی که از بدن او خارج می‌شود می‌گفت و به بچه‌ها می‌گفت، چه زمانی برای خروج این آب باید غسل کنند و چه زمانی نیازی به غسل نیست. یادم می‌آید که در مدرسه دخترانی که به هم‌جنس خودشان گرایش داشتند کم نبودند که برخی از این‌ها دختران همین شخصیت‌های سیاسی هستند. یادم می‌آید که تعداد زیادی از بچه‌های کلاس، پس از این حرف‌های دبیر بینش اسلامی، به او علاقه‌مند شده بودند و چه سوال‌هایی که از او نمی‌پرسیدند و چه جواب‌هایی که نمی‌گرفتند.

خانم دکتر فقیه یکی از دبیران نمونه‌ی مدرسه بود. چه از نظر سطح تحصیلات و نحوه‌ی تدریس، چه از نظر محبوبیت در میان بچه‌ها، که او نیز با برخوردهایی که ماهروزاده و حدادعادل با او و بچه‌های مدرسه داشتند، آن‌جا را ترک کرد.

یادم می‌آید روزی که در کلاس ادبیات مشغول خواندن کتاب "پرده‌ی نیی" بهرام بیضایی بودم، دبیر ادبیات که نام‌اش فراموش‌ام شده کتاب را از من گرفت و طوری به کتاب نگاه کرد که انگار در حال خواندن کفر هستم و من را از کلاس بیرون کرد. (این اولین بار و آخرین باری بود که در زمان تحصیل از کلاس بیرون شدم) و این کار او باعث شد تا در یکی از امتحانات مهم شرکت نکنم و مشکلات دیگری برای‌ام پیش آید.

یادم می‌آید خانم آل‌رسول، ناظم مدرسه، دائم مرا به گوشه‌یی می‌برد و از من می‌خواست با زینب حاج‌کاظمیان، یکی از صمیمی‌ترین دوستان‌ام قطع ارتباط کنم و هربار من دلایلی برای‌اش می‌آوردم که این کار را نمی‌کنم.

خانم کردی را یادم هست که روزهای شنبه اگر ناخن‌های‌مان بلند بود با یک ناخن‌گیر به سر صف می‌آمد و در مقابل دیگر بچه‌ها مجبورمان می‌کرد تا ناخن‌های‌مان را کوتاه کنیم.

زهرا حدادعادل را به یاد دارم که تا فرصتی پیش می‌آمد بچه‌ها را در نمازخانه جمع می‌کرد و از ساده‌زیستی خامنه‌یی و ساده‌گی عروسی‌اش و این‌که جهیزیه‌اش بسیار ساده بوده و آقا از جهیزیه‌ی زیاد خوششان نمی‌آید، می‌گفت.

دبیر کلاس‌های گلستان و بوستان و شاه‌نامه را به یاد می‌آورم با آن روسری نارنجی که خودش یکی از دانش‌آموزان مدرسه‌ی فرهنگ بود و حالا تدریس می‌کرد و یک روز را به یاد می‌آورم که بچه‌ها به اندازه‌یی از او ایراد گرفتند که او با گریه از کلاس خارج شد و شکایت ما را به دفتر برد.

روزی را به یاد دارم که یکی از بچه‌ها در داخل سالن مدرسه سیگارت پرت کرد و ماهروزاده و ناظمان برای این‌که متوجه بشوند که چه کسی این کار را انجام داده، به کلاس‌ها آمدند و تمام کمدها را گشتند و از برخی بچه‌ها بازدید بدنی به عمل آوردند....

همه‌ی این خاطرات بد به کنار، دوره‌ی خودمان را نمی‌دانم، اما اگر با بچه‌های فرهنگ آشنایی دارید، نگاهی به آمار طلاق‌های بچه‌های این مدرسه (دخترانه و پسرانه) و میزان دین‌گریزی آن‌ها بیندازید! آمار جالبی است که به زودی آن‌را منتشر می‌کنم.

خاطراتی از دبیرستان فرهنگ(7)

noreply@blogger.com (شیدا) — Mon, 09 Mar 2009 08:29:00 +0000

دبیران مدرسه‌ی فرهنگ، همان‌طور که پیش از این نیز گفتم، از اساتید دانش‌گاه و داراری مدارک تحصیلی بالا بودند و در دروس تخصصی ادبیات و علم انسانی، حرف اول را می‌زدند. اما در این میان، به دلیل این‌که جو مدرسه خانواده‌گی شده بود و حدادعادل و ماهروزاده آشنایان خودشان را نیز به مدرسه فرامی‌خواندند، برخی از معلم‌های‌مان تازه‌کار بودند، از جمله زهرا دختر حدادعادل و خانم داوودی عروس حداد عادل. زهرا دختر حدادعادل نیز در مدرسه‌ی فرهنگ درس خوانده بود و خانم داوودی از صمیمی‌ترین دوستان وی بود که پس از اتمام دوره‌ی دبیرستان با فرید‌الدین، پسر حدادعادل ازدواج کرد.

ناگفته نماند، من تا روزی که در دبیرستان فرهنگ بودم، بالاخره نفهمیدم سمت زهرا در مدرسه چیست؟ از نظر من مانند نیروهای لباس شخصی بود که به محض ایجاد مشکلی، به صحنه فراخوانده می‌شد (البته پیش از ازدواج وی با پسر خامنه‌یی رفتار او به کلی فرق داشت و مانند هر دختر عادی دیگری بود!)

خانم داوودی (عروس حدادعادل) نیز در مدرسه حافظ شناسی تدریس می‌کرد. بنت‌الهدی (دختر کوچک حدادعادل) نیز یک سال پایین‌تر از ما در مدرسه درس می‌خواند. (که فکر می‌کنم او هم الان دارای سمتی در مدرسه است.)

فریدالدین، پسر حدادعادل نیز مدت زیادی را در مدرسه‌ی پسرانه‌ی فرهنگ مشغول بود! تنها ناظمی که در مدرسه‌ی فرهنگ حضور داشت و من تا حدودی او را قبول داشتم خانم توکلی بود که با وجود اخلاق خشک و رسمی، اما در مسائل سیاسی خودش را دخالت نمی‌داد، اما تا دل‌تان بخواهد خانم کردی و آل رسول (دیگر ناظمان مدرسه) هر جا که فکرش را بکنید حضور داشتند و با کاغذ قلمی در دست، در حال یادداشت به قول خودشان، تخلف‌های دانش‌آموزان بودند.

بیش‌تر چیزها در مدرسه‌ی فرهنگ به زور و اجبار بود؛ از جمله کلاس‌های زبان. (من می‌دانم که خواندن زبان انگلیسی تا چه اندازه به کار می‌آید و اتفاقا در همان سنین لازم است، اما سایه‌ی زور و اجباری که بر روی کلاس‌های کانون زبان بود، بیش‌تر بچه‌ها، از جمله من را از کلاس‌های زبان زده کرده بود.) وقتی امتحان کلاس‌های کانون که دوشنبه‌ها و پنج‌شنبه‌ها صبح در مدرسه برگزار می‌شد، با یکی از دروس دیگر هم‌زمان می‌افتاد را هیچ‌وقت یادم نمی‌رود. امتحان کانون زبان باید در تاریخی که اعلام می‌کردند، برگزار می‌شد به دلیل این‌که این امتحان هم‌زمان با سراسر ایران و هم‌زمان با کلاس‌های کانون خارج از مدرسه بود. پس آن‌ها را نمی‌شد کاری کرد، اما معلم‌ها امتحان‌های خودشان را هم در همان روز قرار می‌دادند و این همه چیز را سخت می‌کرد (می‌دانید که امتحان‌های دوران دبیرستان، چه‌قدر برای دانش‌آموزان مهم است، آن‌هم برای ما که باید معدل خود را بالای 18 نگاه می‌داشتیم)

با بچه‌های مدرسه، به عناوین مختلف برخورد می‌شد اما اگر از حزب‌اللهی‌های مدرسه بودی، حتا اگر شوهر هم داشتی و به مدرسه می‌آمدی، مهم نبود. این را به چشم خودم دیدم، همان خانم دکتر!! ماهروزاده‌یی که از گل‌سر من ایراد می‌گرفت، در سال اول دبیرستان، وقتی یکی از بچه‌هایی که از نظر مدرسه نمونه بود، چون هر روز نماز می‌خواند، به گردن‌اش چپیه بود، عکس خامنه‌یی همیشه همراه‌اش بود و کاملا با سیاست‌های مدرسه هم‌سو بود، (حالا درس‌اش خیلی بد بود هم مهم نبود) از دواج کرده بود و به عقد کسی درآمده بود، او را در مدرسه نگاه داشت. اما اگر چنین چیزی برای یکی از بچه‌هایی که با او مخالفت می‌کرد، روی می‌داد، او را متهم به همه چیز می‌کردند و از مدرسه اخراج بود.

خانم دکتر!! ماهروزاده، وقتی حتا بچه‌ها در تعطیلات به اسکی می‌رفتند و احیانا پوست‌شان می‌سوخت، آن‌ها را بی دین و ایمان لقب می‌داد و موضوع سخن‌رانی یک جلسه‌اش برای اولیای مدرسه جور می‌شد!

به قول دوست عزیزم متین، ما جرات نداشتیم به ماهروزاده بگوییم خسته نباشید. یک‌روز یکی از بچه‌ها به ماهروزاده گفت خسته نباشید و ماهروزاده در جواب او با تندی پشت بلندگو جلوی تمام سالن به دوست‌ام که از روی محبت گفته بود خسته نباشید گفت: شهید رجایی گفته‌اند کسی که در راه خدا کار می‌کند خسته نمی‌شود و مومنین نباید به هم بگویند خسته نباشید!!!

خاطراتی از دبیرستان فرهنگ (6)

noreply@blogger.com (شیدا) — Sat, 07 Mar 2009 09:08:00 +0000

از آن‌جایی که پدر من و حدادعادل در دوران کودکی، با هم همسایه بودند و آن دوران را با هم سپری کرده بودند، آشنایی دورادوری با این خانواده داشتم و این آشنایی به درس خواندن من و خواهرم در مدرسه‌ی فرنگ ختم شد. به یاد دارم روزی را که حدادعادل به همراه خانوداه‌اش برای شام به منزل ما آمدند، این ماجرا مربوط به قبل از ورود من به دبیرستان فرهنگ است. حدادعادل مشتاق بود تا نواختن مرا ببیند، من هم تارم را آوردم و برای او وخانواده‌اش نواختم، حتا پدرم هم تنبک را آورد و با من همراه شد و مرغ سحر را برای‌شان اجرا کردیم، که البته پدرم هم آواز می‌خواند و حدادعادل هم گه‌گاهی زمزمه می‌کرد.

آن شب او بسیار مرا تشویق کرد و از این‌که من تار می‌زنم بسیار خوش‌حال شد و ابراز لطف کرد. اما پس از ورود من به مدرسه‌ی فرنگ،انگار تمام این چیزها از بین رفت، پدر من که تا حدودی با مدرسه‌ی فرهنگ هم‌کاری می‌کرد، هم‌کاری خودش را به دلیل برخوردهای نادرست ماهروزاده، همسر حدادعادل با بچه‌ها، کاملا قطع کرد و من که تا آن روز مورد لطف حدادعادل قرار می‌گرفتم، توسط ماهروزاده، "تاریست" لقب گرفتم، تا جایی که ماهروزاده، به مادران دوستان من گفته بود، نگذارید دختران‌تان با شیدا دوست باسند، شیدا تاریست است و خانواده‌یی مطرب دارد!!

این‌ها در حالی بود که زهرا، دخترحدادعادل، پیش از آن‌که عروس خامنه‌یی شود، عاشق موسیقی بود و پس از آن، حتا با کاست‌هایی که از ارشاد مجوز می‌گرفت هم مشکل داشت و اگر ما می‌خواستیم سرودی اجرا کنیم، اجازه نمی‌داد و معتقد بود این نوع موسیقی‌ها حرام است.

راستی یادم رفت بگویم، همین خانم ماهروزاده که به گل‌سر من اعتراض کرده بود و می‌خواست ساده‌زیستی را گسترش دهد، فردای عروسی دخترش با پسر خامنه‌یی عکس یکی از روزنامه‌ها (کیهان) را که در مورد ساده‌گی‌ی این عروسی نوشته بود، به تابلوی اعلانات مدرسه، چسباند اما من نمی‌دانم این کدام ساده زیستی بود که دخترش، که حالا عروس خامنه‌یی است، باید با ماشین مخصوص رفت‌وآمد می‌کرد. مگر خون او رنگین‌تر از ما بود؟ و از آن‌جایی که آن‌ها معتقد بودند که حضور زن و مرد غریبه‌یی در یک مکان، مکروه است و ممکن است این دو نفر به گناه بیفتند، در ماشینی که به دنبال زهرا، عروس خامنه‌یی می‌آمد، زن دیگری حضور داشت که خدایی نکرده، عروس خامنه‌یی به گناه نیفتد!!!

فقط من نمی دانم آن مدت زمانی‌که زهرا می‌آمد تا سوار این ماشین شود، آن زن دیگری که با راننده در ماشین حضور داشت چه می‌شد؟؟؟ آیا برای او مکروه نبود که با مرد غریبه در یک ماشین باشد تا عروس خامنه‌یی بیاید؟؟!

خاطراتی از دبیرستان فرهنگ (5)

noreply@blogger.com (شیدا) — Fri, 06 Mar 2009 09:35:00 +0000

خاطره‌یی که امروز می‌گویم، از بدترین خاطراتی است که از دبیرستان فرهنگ به یاد دارم.

روز شنبه بود و من در کلاس سوم دبیرستان درس می‌خواندم، طیبه ماهروزاده، همسر حدادعادل مدیر مدرسه‌ی فرهنگ بود و با این‌که خود را دارای مدرک دکترای رشته‌ی علوم تربیتی معرفی می‌کرد، به هیچ عنوان برخورد صحیح با نوجوان را نمی‌دانست و این را حتا می‌شد از شکایت‌های دخترش که می‌گفت مادرم برای خرید کفش برای‌ام، مرا با خود نمی‌برد و خودش برای‌ام کفش می‌خرد، فهمید.

روز شنبه بود و ماهروزاده با خانم کردی یکی از ناظمان مدرسه سر زده به کلاس ما آمدند و گفتند روسری‌های خود را بردارید. ما هم چنین کردیم و ماهروزاده با خودکاری که در دست داشت، موهای بچه‌ها را وارسی می‌کرد و بلند و بلند به بچه‌ها می‌گفت، چرا دیشب حمام نرفتی؟؟؟ مگر امروز شنبه نیست!!

من بی‌نهایت تعجب کرده بودم و به هیچ عنوان دلیل رفتار او را نمی‌فهمیدم، حتا اگر حرف‌اش درست بود (که نبود) و بچه‌ها حتما باید جمعه شب به حمام می‌رفتند، رفتار او برای‌ام قابل هضم نبود. این‌که جلوی بچه‌های دیگر کلاس با کسی برخورد می‌کرد و چیزی می‌گفت، اعصاب مرا به هم ریخته بود. به من رسید. خودکارش را لابه‌لای موهای من برد و وقتی متوجه شد که حمام رفته‌ام گفت: این چه کشی است که به موهای‌ات بسته‌ای؟؟؟؟!!!

من گفتم عیب‌اش چیست؟ گفت مگر من نگفتم باید ساده‌زیستی را بیاموزیم شاید بچه‌های مدرسه قدرت خرید چنین گل‌سری را نداشته باشند و بر روی سر تو ببینند و دل‌شان بخواهد. (لازم به توضیح است که بیش‌تر بچه‌هایی که در این مدرسه درس می‌خواندند از خانواده‌های سرمایه‌دار بودند که می‌توانستند حدود 8 سال پیش برای یک‌سال درس‌خواندن فرزندشان در این مدرسه، شهریه‌ی یک میلیون تومانی پرداخت کنند)

من کشی که به سرم بود را برداشتم و گفتم این گل سر خیلی ساده است و واقعا هم چنین بود و من برای خرید آن کش فقط 50 تومان پرداخت کرده بودم.

وقتی دید که گل‌سر من ساده است، گفت: خیلی پهن است!!!!! خانم کردی که مثل نوچه‌های‌اش در کنار در کلاس ایستاده بود را صدا کرد و کش من را روی تکه کاغذ قرار داد و به دست خانم کردی داد و گفت این را ببر در دفتر و از کلاس خارج شد، حالا من به شدت عصبانی مانده بودم و بچه‌های شاکی. معلم کلاس هم هیچ‌وقت در مقابل ماهروزاده جرات به زبان آوردن کلمه‌یی نداشت. به خانم کردی که هنوز در کلاس حضور داشت گفتم: الان با این کش چه می‌کنید؟ او گفت: ضمیمه‌ی پرونده‌ی شما می‌شود و یک نمره از انضباط شما کم می‌شود. من که به شدت عصبانی بودم بلند گفتم: شما حق ندارید چنین کاری انجام دهید و خانم کردی با عصبانیت از کلاس خارج شد.

معلم به درس خود ادامه داد اما من نمی‌توانستم از شدت ناراحتی و توهینی که به من شده بود، به درس او گوش دهم. ناگهان یکی دیگر از ناظمان ما به کلاس آمد و گفت: شیدا جهان‌بین بیا دفتر خانم ماهروزاده با شما کار دارد.

همه‌ی بچه‌ها جوری به من نگاه می‌کردند که انگار قرار است به شکنجه‌گاه بروم و می‌گفتند مواظب خودت باش.

به دفتر رفتم، ماهروزاده تنها در دفتر بود. گفت این چه صداهایی بود از خودت درآوردی؟

من گفتم: صدای بلند بود. حق‌ من نیست برای این گل سر نمره انضباط‌ ‌ام کم شود. شما و خانم کردی برخورد خوبی نکردید.

ناگهان چنان فریادی بر سر من کشید که از ترس، رنگ‌ام پرید و گفت: وقتی خانواده‌ات را برای این حرف‌ات به مدرسه خواستم متوجه می‌شوی . برگرد سر کلاس.

آن روز برای من بدترین روز دوران تحصیل‌ام بود. نمی‌توانستم، توهینی که به من کرده بود را فراموش کنم. روز گذشت و من به خانه آمدم، از وقتی به خانه رسیدم، ناخودآگاه گریه کردم تا وقتی که به خواب روم. مادر و پدرم که وضع روحی مرا دیده بودند و از برخوردهای مدرسه خبر داشتند، تصمیم گرفتند به هیچ عنوان سال تحصیلی بعدی، مرا به آن مدرسه نفرستند، به دلیل این‌که من کاملا دچار افسرده‌گی شده بودم.

فردای آن روز با منزل ما تماس گرفتند و مادرم را به مدرسه خواستند. ماهروزاده مادرم را به اتاق خودش برد و ماجرا را به شیوه‌یی دیگر تعریف کرد و وقتی مقاومت مادرم را دید، بحث را جمع کرده بود.

بعد از آن روز ماهروزاده، در جلساتی که برای بچه‌ها می‌گذاشت، همیشه به کنایه می‌گفت: مادری که ناخن‌های‌اش بلند است، از فرزندش چه انتطاری می‌توان داست؟! منظورش مادر من بود!

آن سال نمره انضباط من به دلیل پهن بودن کش سرم 19 شد!

این‌جا مصاحبه‌یی با ماهروزاده، همسر ... حداد عادل را بخوانید.

پی‌نوشت: هر چه گشتم، عکسی از ماهروزاده پیدا نکردم تا در متن قرار دهم!

خاطراتی از دبیرستان فرهنگ (4)

noreply@blogger.com (شیدا) — Thu, 05 Mar 2009 10:11:00 +0000

در طبقه‌ی دوم دبیرستان فرهنگ سالن بزرگی وجود داشت که از آن به عنوان نمازخانه و سالن برگزاری مراسم در مناسبت‌های مختلف، استفاده می‌کردند که مدتی در هفته‌ی دفاع مقدس، باز هم به ابتکار خانم بقایی، آن‌جا را مانند جبهه‌ی جنگ درست کرده بودند و دختران بسیجی مدرسه، چپیه و پلاک جنگ و عکس شهدا و ... را می‌فروختند و صبح‌های پنجشنبه، حداد عادل سخن‌رانی می‌کرد و حافظ شناسی تدریس می‌کرد!!

هر روز بعد از ناهار بچه‌ها باید در نمازخانه حضور پیدا می‌کردند و نماز می‌خواندند، آن‌هم پشت امام جماعتی که اکثرا ناشناس بود، همین زور و اجبار، باعث شده بود تا خیلی‌ها از نماز خواندن در مدرسه بدشان بیاید و از آن‌جا فراری باشند. اما حضور ناظم‌ها و برخی اوقات، ماهروزاده، همسر حدادعادل و بازجویی‌های آن‌ها برای این‌که چرا نماز نمی‌خوانید هم وجود داشت.

معمولا در جواب ناظمان و مدیر مدرسه، که چرا نماز نمی‌خوانید، بچه‌ها می‌گفتند که نمی‌توانیم و آن‌ها قبول می‌کردند، تا این‌که کار به جایی رسید که در هر کلاس، فردی را مسئول کردند تا اسامی بچه‌های کلاس را یادداشت کند و هر روز که نماز می‌خوانند، در مقابل اسامی آن‌ها علامت بگذارد تا مشخص شود که هر فرد چند روز نماز نمی‌خواند!!! در حقیقت می‌خواستند ببینند، اگر کسی بیش از 7 یا 10 روز! می‌گوید نمی‌توانم نماز بخوانم، دروغ می‌گوید و فورا با خانواده‌ی وی تماس بگیرند و بگویند که دختر شما، کافر است و بی‌نماز است و از آن‌ها بخواهند برای تعهد به مدرسه بیایند.

این کارهایی که مسئولان مدرسه انجام می‌دادند، من و بچه‌های دیگر را به شدت زده می‌کرد. بعد تصمیم گرفتند که برای آن‌هایی که می‌گویند، نمی‌توانیم نماز بخوانیم، در یک کلاس، به سرپرستی خانم آل‌رسول نوار صحبت‌های الهی قمشه‌یی را بگذارند تا بچه‌ها فیض ببرند!!!

خانم آل‌رسول هم دائم در حال گفتن "هیس" بود، نمی‌توانست جلوی خنده و حرف‌های بچه‌های کلاس را بگیرد تا جایی که قسمتی دیگری از نمره انضباط بچه‌ها در همین کلاس کم می‌‌شد...

پی نوشت: در پایان هر یک از این نوشته‌های‌ام، از خودم بدم می‌آید که چرا حتا یک روز را در آن‌جا درس خواندم.

خاطراتی از دبیرستان فرهنگ (3)

noreply@blogger.com (شیدا) — Wed, 04 Mar 2009 10:02:00 +0000

حیاط دبیرستان فرهنگ، پیش از این‌که به حیاط یک مدرسه شبیه باشد، مانند یک باغ زیبا بود، این مدرسه در خیابان الهیه قرار داشت و این ملک متعلق به یکی از درباریان زمان پهلوی بود که حالا قسمت بار آن به کتا‌ب‌خانه تبدیل و اتاق‌های طبقه‌ی دوم آن به کلاس‌های درس تبدیل شده بود.

در گوشه‌یی از حیاط، استخری قرار داشت، که دانش‌آموزان مدرسه، حتا آن‌هایی که دل‌شان نمی‌خواست و یا نمی‌توانستند شنا کنند، باید به استخر می‌رفتند. یادم می‌آید تابستان سال 76 بود و در آن زمان خواهر من در فرهنگ درس می‌خواند و من دبستانی بودم، به ابتکار خانم بقایی، معلم تاریخ مدرسه، حدادعادل تعدادی از دختران تازه مسلمان شده‌ی اروپا و امریکا را که به ایران سفر کرده بودند، به مدرسه دعوت کرد تا دانش‌آموزان مدرسه‌اش آن‌ها را که مسلمان شده، اما سنی هستند، شیعه کنند!!

آن روز من هم در مدرسه حضور داشتم و خانم بقایی با هیجان از بچه‌ها می‌خواست که با آن‌ها وارد بحث مذهب بشوند و برای آن‌ها دلایل مختلف بیاورند و آن‌ها را به راه راست هدایت کنند!!

حالا بماند که روپوش‌های بچه‌های مدرسه فرهنگ هم با همه‌ی دانش‌آموزان دیگر متفاوت بود و روی روپوش یک یقه‌ی راه راه سفید و سرمه‌یی قرار داشت که همه‌ی بچه‌ها از آن بدشان می‌آمد و تقریبا نمره‌ی انضباط بیش‌تر بچه‌ها به خاطر استفاده نکردن از آن یقه پایین بود! و بچه‌ها باید با همان شکل به دیدار این دختران اروپایی می‌رفتند.

آن‌ها به مدرسه رسیدند و حدادعادل برای آن‌ها سخن‌رانی کرد و خانم بقایی و بقیه هم چند کلمه‌یی برای آن‌ها صحبت کردند و بچه‌های مدرسه، مشغول حرف زدن با آن‌ها بودند.

پس از مدتی نماز جماعت خواندند و ناهار خوردند و در تمام این مراحل، خانم بقایی از بچه‌ها می‌خواست که آن‌ها را به راه راست هدایت کنند و بچه‌ها هم می‌خندیدند و با آن‌ها در مورد چیزهای دیگر صحبت می‌کردند. تا این‌که با توجه به این‌که به این دختران از قبل گفته شده بود که با خودشان لباس شنا (مایو) هم‌راه داشته باشند، وقت شنا کردن در استخر مدرسه فرارسید.

مسئولان مدرسه‌ی فرهنگ برای این‌که خدایی نکرده بچه‌ها در زمان شنا کردن در استخر به گناه نیافتند!! برای دختران مدرسه لباسی طراحی کرده بودند که بچه‌ها باید الگوی آن‌را از مدرسه می‌گرفتند و با پارچه‌یی که خود مدرسه در اختیار آن‌ها قرار می‌داد، آن‌را می‌دوختند و با آن به استخر مدرسه می‌آمدند. این مایو دارای آستین موتاه و شلوارکی بود که روی آن یک دامن کوتاه هم قرار داشت. حالا بچه‌ها چه‌گونه می‌توانستند با آن شنا کنند هم بماند. نکته‌ی دیگر هم این بود که پارچه‌یی که برای دوخت آن درنظر گرفته بودند، مناسب مایو نبود و بعد از مدتی تمام تار و پود آن از هم باز شده بود و بدتر از مایوهای معمولی که مدرسه پوشیدن آن‌را قدغن کرده بود، شده بود.

آن روز دختران اروپایی و آمریکایی با مایوهای زیبا و بیکینی وارد استخر شدند، درحالی‌که دختران مدرسه‌ی فرهنگ باید با آن مایوها وارد استخر می‌شدند. تقریبا هیچ‌یک از بجه‌ها دل‌اش نمی‌خواست که با آن لباس‌ها وارد استخر شود ولی مجبور بودند و این در حالی بود که آن دختران تازه مسلمان شده از دیدن مایوهای بچه‌های مدرسه‌ی فرهنگ شوکه شده بودند...

فکر می‌کنم این دختران پس از خروج از مدرسه‌ی فرهنگ، دوباره تصمیم گرفتند تا اسلام را کنار بگذارند و به دین خود برگردند...

خاطراتی از دبیرستان فرهنگ (2)

noreply@blogger.com (شیدا) — Tue, 03 Mar 2009 09:45:00 +0000

به یاد دارم اولین باری که داشتم از تعجب شاخ درمی‌آورم، مربوط بود به زمانی‌که خانم بقاییان، معلم تاریخ، وارد کلاس ما شد. این خانم دارای عقایدی به شدت بسته و دیدی کاملا سیاسی بود که دل‌اش می‌خواست آسمان و زمین را به هم ببافد و از نگاه بسیجی به تمام مسائل پیرامون‌اش نگاه کند، نگاهی که کاملا مغرضانه عمل می‌کرد.

یادم رفت بگویم، حدادعادل پیش از این‌که مدرسه‌ی فرهنگ را تاسیس کند، سفری به ژاپن داشته و آن‌جا از مدارس ژاپنی دیدن کرده بود و به اصطلاح خودش از متد آن‌ها الگوبرداری کرده بود و می‌خواست، آن‌را روی شاگردان مدرسه‌ی فرهنگ پیاده کند. حالا نکته‌ی جالب ماجرا این بود که در ژاپن آزاد و پیش‌رفته، بچه‌ها در مدسه نه مقنعه‌یی داشتند و نه چادری به سر می‌کردند و دختر و پسر با هم بودند، حالا او چه‌گونه این سنت و مدرنتیته را با هم در آمیخته بود، بماند!!!!

این مدرسه، جزو مدارس اسلامی بود و شاگردان آن باید با چادر به مدرسه می‌آمدند، و وقتی وارد حیاط مدرسه می‌شدند، قبل از ورود به ساختمان مدرسه، باید کفش‌های خودشان را در جاکفشی که اسم بچه‌ها روی آن نوشته شده بود، قرار می‌دادند، کفش‌های سفید خود، که روز اول مدرسه خریداری کرده بودند را می‌پوشیدند و در مدرسه تا زمانی که بخواهند به خانه بروند، از کفش‌های سفیدشان استفاده می‌کردند.

وقتی هم به کلاس می‌رفتند چادر و مقنعه‌ی خودشان را درمی‌آوردند، و برای ورود به حیاط در زنگ‌های تفریح به جای مقنعه، روسری سفید بر سر می‌کردند و هر کس از این دستورات سرپیچی می‌کرد، با خانم کردی یا توکلی یا آل‌رسول ناظمان مدرسه و اگر خیلی پررو بود با ماهروزاده، مدیر مدرسه و همسر حدادعادل روبه‌رو می‌شدند.

هیچ کدام از بچه‌ها دل‌شان نمی‌خواست با ماهروزاده روبه‌رو شوند، چون او که خود را دارای مدرک دکترای علوم تربیتی معرفی می‌کرد، از اخلاق و برخورد با دختران نوجوان هیچ بویی نبرده بود و جز توهین به آن‌ها کار دیگری انجام نمی‌داد.

داشتم از خانم بقایی، معلم تاریخ‌ مان می‌گفتم. او فیلم‌هایی چون "اشک‌ها و لب‌خندها"، "بدون دخترم هرگز" و ... را به جای تدریس تاریخ، برای ما پخش می‌کرد و با نگاه خودش آن‌را تفسیر می‌کرد و از اول تا به آخر به خاتمی که در آن زمان رییس جمهور بود و اصلاح‌طلبان، ناسزا می‌گفت و از آقای خامنه‌یی تعریف می‌کرد. حالا من نمی‌دانم، کجای فیلم "اشک‌ها و لب‌خندها" به خامنه‌یی ربط داشت!!

یک بار به خاطر می‌آورم که چنین سوالی از ما پرسید: اگر حضرت فاطمه زنده بود، راستی بود یا چپی؟؟؟ ما هم مثل بهت زده‌ها به او نگاه می‌کردیم و منتظر جواب‌اش بودیم، تا این‌که با کنار هم قرار دادن مسائل مختلف به این نتیجه رسید، که او بی‌شک راستی و پیرو خط خمینی و خامنه‌یی بود و از خاتمی بدش می‌آمد!

یک بار هم به خاطر دارم که او ما را به زعم خودش ارشاد می‌کرد و می‌گفت تمام آن‌هایی که به خاتمی رای داده‌اند، سر پل صراط!!! خدا آن‌ها را به آتش جهنم می‌اندازد، پس بیایید، اگر بازهم خاتمی کاندیدا شد، به او رای ندهیم.

باورش برای خودم هم سخت است، که در روزگار ما هنوز چنین تفکرهایی وجود دارد و حدادعادل از این خانم به عنوان برترین معلم‌ مدرسه نام می‌برد و از او همیشه تقدیر و تشکر ویژه به عمل می‌آورد.

خاطره‌ی دیگری که از این خانم در ذهن دارم و هیچ‌گاه پاک نمی‌شود، مربوط به روزهای پایان سال یعنی، آخرین روزهای اسفند ماه بود، همه‌ی مدارس دیگر غرق در شادی بودند، اما مدرسه‌ی ما با ابتکار خانم بقایی به خاک‌ریز و جبهه تبدیل شده بود. او در یک اقدام به نظر خودش‌بی‌نظیر و زیبا، به جای چیدن هفت‌سین، عکس‌های بزرگ و قاب‌کرده‌ی 7 سردار شهید جنگ ایران و عراق، که سر و بدن آن‌ها متلاشی شده بود را، روی یک میز قرار داده بود و به جای موسیقی شاد، برای ما کویتی‌پور پخش می‌کرد.

یادم می‌آید که آن روز دیگر نتوانستم تحمل کنم و به هم‌راه چند نفر از دوستان به او اعتراض کردیم. پاسخ او برای‌ام بسیار جالب بود. او معتقد بود از آن‌جایی که "کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا" پس امروز هم عاشورا و این‌جا هم کربلا است...

یکی دیگر از اقدام‌های منحصر به فرد این خانم، فرد ای روز "کنفرانس برلین" شکل گرفت. او تمام کلاس‌های مدرسه را تعطیل کرد و بچه‌ها را در سالن جمع کرد و فیلم کنفرانس برلین را که از صدا و سیمای ایران، با سانسور فراوان و دست‌کاری‌های مغرضانه، پخش شده بود، به ما نشان داد، آن هم نه یک بار، شاید 10 بار. او از ما می‌خواست تا آن را تحلیل کنیم. البته تحلیلی که او خوش‌اش بیاید، هر چه من و چند نفر دیگر می‌گفتیم این فیلم با دست‌کاری فراوان از تلویزیون ایران پخش شده و ... او قبول نمی‌کرد و برداشت‌های سیاسی بی‌منطق خودش را به مغز بچه‌ها فرو می‌کرد....

پی نوشت: فقط می‌توانم بگویم که یادآوری این خاطرات، متاسف‌ام می‌کند. متاسف‌ام برای این ظرز تفکر که هنوز هم بی‌شمار در جامعه به چشم می‌خورد...

خاطراتی از دبیرستان فرهنگ (1)

noreply@blogger.com (شیدا) — Mon, 02 Mar 2009 09:31:00 +0000

مدت زیادی است که از روزهای دوران دبیرستان من می‌گذرد، اما من از همان روزها با خودم عهد بسته بودم تا روزی تمام جریاناتی که در مدرسه‌ی ما رخ می‌داد، بگویم. تا امروز فقط برای تعدادی کمی از دوستان، خاطرات را بازگو می‌کردم و آن‌ها در نهایت تعجب به من گوش می‌دادند. از امروز می‌خوام تمام آن‌چه را که از دبیرستان غیرانتفاعی فرهنگ، مخصوص رشته‌ی ادبیات و علوم انسانی که غلامعلی حدادعادل، آن را به صورت دخترانه و پسرانه تاسیس کرده است،به یاد می‌آورم، بنویسم.

یادم می‌آید که اولین فارغ التحصیلان این مدرسه 12 نفر بودند که خواهر من هم در میان آن‌ها بود. در زمانی‌که خواهرم در مدرسه‌ی فرهنگ درس می‌خواند هنوز حداد عادل نماینده‌ی مجلس و رییس مجلس و پدر زن پسر آقای خامنه‌یی نشده بود و جو مدرسه از نظر سیاسی کمی آرام‌تر بود. من که 6 سال از خواهرم کوچک‌تر هستم، در زمانی به مدرسه‌ی فرهنگ وارد شدم، که حدادعادل نماینده‌ی مجلس شده بود و البته سال دوم دبیرستان هم که بودم، دخترش، عروس آقای خامنه‌یی شد.

مهم‌ترین نکته‌یی که من و بچه‌های دیگر را ترغیب می‌کرد تا در این دبیرستان درس بخوانیم، وجود اساتید بسیار با تجربه و با مدارج تحصیلی بالا در رشته‌های علوم انسانی بود، آن هم در زمانی‌که هر کسی رشته‌ی ادبیات و علوم انسانی را برای دبیرستان، انتخاب می‌کرد، می‌گفتند چون تنبل است به این رشته می‌رود و مدارس خوبی هم در این رشته وجود نداشت.

در حقیقت این تنها حسن مدرسه بود. مدارک تحصیلی معلمان این مدرسه زیر کارشناسی ارشد نبود (البته به جز دختر و عروس حداد عادل که به واسطه‌ی نسبتی که با موسس مدرسه داشتند، به تدریس هم مشغول بودند) و بیش‌تر آن‌ها استاد دانش‌گاه بودند و می‌توانستند دروس اختصاصی ادبیات را به خوبی تدریس کنند و قبولی بچه‌ها در دانش‌گاه دولتی را به صد درصد برسانند.

دوران راهنمایی من تازه تمام شده بود و من باید برای دبیرستان، مدرسه‌یی را انتخاب می‌کردم. باتوجه به این‌که از سن 9 ساله‌گی مشغول به نوازنده‌گی‌ی تار بودم، علاقه‌ی زیادی داشتم تا به هنرستان بروم و از آن‌جا در دانش‌گاه رشته‌ی موسیقی را ادامه دهم. اما اساتید تار من با بحث‌هایی که با من و پدرم داشتند، من را به زور قانع کردند حالا که می‌توانم به خوبی تار بنوازم، در رشته‌ی دیگری درس بخوانم و برای کنکور در رشته‌ی هنر و موسیقی شرکت کنم. آن‌ها می‌گفتند، هنرستان دروس دیگر را خوب آموزش نمی‌دهد و عقب می‌مانی. من هم در نهایت قبول کردم و از آن‌جایی که به ادبیات هم علاقه‌مند بودم، تصمیم گرفتم تا در رشته‌ی ادبیات و علوم انسانی درس بخوانم.

این‌گونه بود که من به این مدرسه که چه عرض کنم، پای‌گاه بسیجی و سیاسی راه پیدا کردم...

کاش دیشب می‌خوابیدم

noreply@blogger.com (شیدا) — Mon, 23 Feb 2009 10:52:00 +0000

تصور این‌که "مورد عجیب بنجامین باتن" این‌قدر کم دیده شود، مرا شوکه کرده و از طرفی هیچ وقت فکر نمی‌‌کردم که فیلم "زاغه سگ میلیونر" با بی‌رحمی‌ی تمام، این‌جا هم، با چنین اقبال جمعی روبه‌رو شود. امسال نخوابیدم و مراسم اسکار را از ابتدا دیدم، اما بعد از اعلام نتایج به این نتیجه رسیدم که ای کاش، می‌خوابیدم و این وضع اسکار را نمی‌دیدم.

معتقدم که فیلم "زاغه سگ میلیونر" که در مراسم گلدن گلوب هم به عنوان به‌ترین فیلم، انتخاب شد، در کنار "مورد عجیب بنجامین باتن"، فیلم خاصی نبود اما مثل این‌که، اسکار هم سر شوخی با ما داشت. کسب 8 جایزه‌ی اسکار برای این فیلم، تعجب همه‌گان را برانگیخته است. "برد پیت" با بازی منحصر به فرد خود در "مورد عجیب بنجامین باتن"، توانسته بود این فیلم را که البته از موضوعی خاص بهره می‌برد، بی‌نظیر جلوه دهد. اما نه بازی خوب‌اش و نه کلیت فیلم دیده شد.

در چند سال اخیر با دیدن انتخاب‌های بد و از پیش تعیین شده‌ی سیاسی، برای جشن‌واره‌ی فیلم فجر خودمان، ارزشی قایل نبودم و خودم را برای حضور در شب اهدای جوایز به آب و آتش نمی‌زدم، اما همیشه فکر می‌کردم مراسمی مانند اسکار و گلدن‌گلوب و ... قضاوتی به غایت به‌تر از جشن‌واره‌ی فجر خودمان دارند، اما شب گذشنه فهمیدم که این‌چنین نیست و پرونده‌ی بیدار ماندن تا صبح و دیدن آن‌لاین مراسم اسکار را برای همیشه بستم.

بهترین فیلم: زاغه سگ میلیونر

بهترین بازیگر نقش اول مرد: شان پن برای بازی در فیلم میلک

بهترین بازیگر نقش اول زن: کیت ویلسنت برای بازی در فیلم خواننده

بهترین بازیگر مکمل مرد: هیث لجر برای فیلم شوالیه‌ی تاریکی

بهترین بازیگر مکمل زن: پنه لوپه کروز برای بازی در فیلم ویکی ـ کریستینا ـبارسلونا

بهترین کارگردان: دنی بویل

و بهترین انیمیشن داستانی بلند: wall_e انتخاب شدند.

در این باره بخوانید از:

اسکار بالیوودی

اوس‌كاري

عجب اسکاری بود

شب طلایی انگلیسی‌ها در اسکار ۲۰۰۹

از رنج‌های ما

noreply@blogger.com (شیدا) — Sat, 21 Feb 2009 10:28:00 +0000

با خودم می‌گویم اگر لایحه‌ی حمایت! از خانواده تصویب شود، چه می‌شود و یادم می‌آید پیش از آن‌که این لایحه تصویب بشود، هزاران زنی را دیده‌ام که از روی اجبار زنی دیگر را در کنار همسر خود تحمل می‌کنند، بعد فکرم می‌رود به سمت زنی که سال‌ها پیش دیدم‌اش و برای گرفتن حضانت تنها پسرش، چه‌چیزها دید. سن‌ام در آن زمان آن‌قدر نبود که راه به صحبت‌های بزرگ‌ترها داشته باشم، ولی از لابه‌لای حرف‌های‌شان می‌شنیدم که قاضی دادگاه، چه پیش‌نهادهایی به آن زن داده تا حکم را به نفع او تمام کند. بعد از آن یادم می‌آید که آن زن با این‌که 24 سال بیش‌تر نداشت، ازدواج نکرد و فقط کار کرد و به آخر هفته‌هایی می‌اندیشید تا به شیراز رود و تنها پسرش را که در خانه‌ی پدری‌اش با نامادری زنده‌گی می‌کرد، ببیند.

یادم می‌آید که تنها پسر آن زن بعد از این‌که بزرگ‌تر شد و خودش حق انتخاب برای زندگی کردن در کنار مادر یا پدر را داشت، مادر را انتخاب کرد، اما وقتی به کنار مادرش رسید، پسری معتاد بود.

بعد از آن، زن دیگری را به یاد می‌آورم که همسرش پزشک بود و به بهانه‌ی درمان، با بیش‌تر مراجعان مطب‌اش ارتباط داشت، یادم می‌آید روزی را که این زن، برای برداشتن وسیله‌یی به خانه برگشت و همسرش را در کنار دوست خودش دید و چه بر سر تمام احساس زنانه‌اش آمد. یادم هست با وجود این‌که آن زن حدود 40 نفر از زنانی که به مطب همسرش مراجعه کرده بودند و مورد تعرض او قرار گرفته بودند را به دادگاه برد تا آن‌ها شهادت دهند که این مرد بیمار است و دادگاه این کار را انجام نداد. یادم می‌آید که احمدی‌نژاد و وزرای‌اش از بیماران مخصوص این مطب بودند و هرگاه قرار بود به مطب بیایند، آن روز را به هیچ کس دیگر وقت نمی‌دادند.

یادم می‌آید، روزهایی که این زن مجبور بود تا دختر کوچک‌اش را برای یک روز به شوهرش بسپارد، چه بر او می‌گذشت، که نکند همسر بیمارش، به دخترش هم آسیبی برساند.

دختر کوچک آن زن را به یاد دارم که هروقت از منزل پدرش برمی‌گشت، می‌گفت بابا گفته دیگه لاک نزنم، گناه داره، بعد از این هم دامن نپوشم، عروسک باربی هم نداشته باشم و .... و مادر او که اشک در چشمان‌اش حلقه می‌زد و به یاد روزهایی می‌افتاد که همین پدر با زنان دیگر چه رابطه‌هایی داشت...

بعد یاد می‌آید، روزی را که دوست‌ام با گریه از نامزدش می‌گفت که او را از همه چیز منع می‌کند، به او می‌گوید مهمانی‌هایی که در آن پسرهای مجرد هستند، نرود، با دوستان برادرش به گردش نرود و خودش به تنهایی به مسافرت می‌رفت و در آن‌جا هر کار که دل‌اش می‌خواست، انجام می‌داد.

یاد خودم در سال‌ها پیش می‌افتم که فکر می‌کردم اگر با پسری دوست شوم، به معنی آن است که درهای تمام شادی‌‌ها و تفریح‌ها به روی‌ام بسته می‌شود و من باید برای مهمانی رفتم هم از او اجازه بگیرم...

زنان سرزمین‌ام، بی‌پناه‌اند، حتا آن‌هایی که تن‌فروشی می‌کنند. زنان سرزمین من رنگ آزادی را سال‌ها است که از یاد برده‌اند. بیش‌تر آن‌ها، همان‌هایی هستند که ازسپیده‌ی صبح به فکر تامین روحی و جسمی همسر و فرزند هستند و خود را از یاد برده‌اند و تا سایه‌ی مذهبی چنان که به خوردمان می‌دهند، بر سرشان است، تغییر نمی‌کنند...

دخترم نترس ولی...

noreply@blogger.com (شیدا) — Tue, 17 Feb 2009 12:16:00 +0000

دخترم نترس. فقط این وحشی صفتان را به خاطر بسپار. نترس، ولی بدان و ببین که چه‌گونه آرامش‌ زیبای کودکی‌ات را برهم می‌زنند.

نترس اما چند سال دیگر به خاطر بیاور چنین روزی را. روزی که پدرت را بردند، روزی که به اتاق‌ات آمدند و حتا در میان اسباب بازی‌های‌ات هم به دنبال مدرکی علیه پدرت گشتند.

نترس، اما خوب نگاه کن. به چهره‌ی سیاه‌شان، به دل سنگ‌شان، به ایمان ویران‌شان، به قلب پر از نفرت‌شان. ببین که با کودکی‌ات چه می‌کنند. ببین که در حساس‌ترین سن تو چه بلایی بر سرت می‌آوردند.

نترس اما بدان بودند و هستند کودکانی که پدران و مادران‌شان را اعدام می‌کنند. برای ابد به زندان می‌اندازند. این چیزی که تو می‌بینی اول کار است.

نترس اما بدان که باید پس از این پدر را در پشت شیشه‌های سرد روزهای ملاقات زندان نمی‌دانم کجا ببینی.

عزیزکم، با من در کودکی‌ام این‌طور برخورد نشد، از نزدیک به خانه‌ام تجاوز نکردند، اما من هم به یاد می‌آورم کمیته‌‌یی‌ها را که برای بیرون بودن موی سر زن‌ها در خیابان، آن‌ها را کتک می‌زدند. دیدم و هیچ‌وقت آن صحنه از نظرم دور نماند.

چشمان نگران‌ات را که می‌دانم از نظر پدرت دور نخواهد شد، به آینده بیانداز و تو که آینده‌ی من را نیز رقم می‌زنی، درست انتخاب کن. روزی که سن‌ات به رای دادن و اظهارنظر کردن رسید، به یاد این روزت باش. به یاد دل‌ات که چه سنگین بود و قلب‌ات که چه تند می‌تپید.

نترس اما عبرت بگیر...

...

noreply@blogger.com (شیدا) — Wed, 11 Feb 2009 09:08:00 +0000

به هر تار جان‌ام صد آواز هست

دریغا که دستی به مضراب نیست...

وقتی سازت کوک نیست، وقتی ضرب مضراب‌ات قوی نیست، وقتی استادت تو فکر پول درآوردنه، وقتی آخرش می‌فهمی که سازت رو اشتباه انتخاب کردی، می‌تونی شاد باشی؟

از مصیبت‌های ما...

noreply@blogger.com (شیدا) — Mon, 09 Feb 2009 08:36:00 +0000

این‌که امیدرضا میرصیافی بازداشت شد و هنوز هیچ خبری از او نیست و این‌که او خود را سیاسی نمی‌دانست و سیاسی جلوه‌اش دادند؛
این‌که نیروی انتظامی نیز وارد بحث کنترل سایت‌ها و وبلاگ‌ها شده و از این پس چه بلایی بر سر دوستان‌ام خواهد آمد؛
این‌که یکی از دانش‌جویان دانش‌گاه امیرکبیر بر اساس قانون محاربه توسط قاضی صلواتی مورد محاکمه قرار گرفت و دست قاضی نابخرد این پرونده حتا برای صدور حکم اعدام، باز است؛
این‌که خاتمی بالاخره پس از کش و قوس‌های فراوان اعلام کرد که کاندیدای اصلاح‌طلبان خواهد شد؛
این‌که در روزهای گذشته تعداد زیادی از بهاییان دستگیر شده، یکی از آن‌ها به جرمی که ساخته‌ی حکومت بود، اعدام شد و این امر باعث تنظیم نامه‌یی از سوی ایرانیان خارج از کشور برای عذرخواهی از آنان شد هرچند که دیگر این نامه‌ها فایده‌یی ندارد؛
این‌که فعالین زن در ایران نمی‌توانند به درستی به فعالیت بپردازند؛
این‌که دانش‌جویانی که حاضر به شهادت در دادگاه در پی شکایت خانواده شهروز کشاورز دانشجوی دکترای خودکشی کرده دانشگاه شهید بهشتی هستند، با تهدید رو‌به‌رو می‌شوند و هزاران مصیبت از این قبیل، چنان دل‌ام را به درد می‌آورد که نفس کشیدن هم در این فضای مسموم برای‌ام سخت است و حتا راه بسته‌ی گلوی‌ام فرصت فریادی چنان که تمام این مصیبت‌ها را بشوید از من گرفته است...

امیدرضا میرصیافی، وبلاگ‌نویسی که روانه‌ی زندان شد

noreply@blogger.com (شیدا) — Sat, 07 Feb 2009 14:01:00 +0000

امیدرضا میرصیافی، یکی از وبلاگ‌نویسانی است که باز هم در ایران دچار مشکل و صبح امروز روانه‌ی زندان شده است تا دو سال و نیم حبس خود را بگذراند.

او در وبلاگ‌اش با نام "روزنگار" به طرح موضوعات فرهنگی می‌پرداخت و به گفته‌ی خودش به فعالیت‌های سیاسی مشغول نبود اما متهم به تبلیغ علیه نظام شده است.

هم‌چنین اتهامات وی توهین به رهبران جمهوری اسلامی و توهین به مقدسات اسلام نیز اعلام شده. او پس از 41 روز بازداشت در سلول انفرادی با قرار وثیقه بسیار سنگین صد میلیون تومانی آزاد شد. میرصیافی در تاریخ 12 آبان در شعبه پانزده دادگاه انقلاب محاکمه و به دوسال و نیم حبس به دلیل آنچه که توهین به رهبران نظام و تبلیغ علیه نظام خوانده شده محکوم شد. وی پرونده‌ی مفتوح دیگری نیز در دادگاه عمومی تهران با اتهاماتی چون توهین به مقدسات اسلام دارد که زمان برگزاری آن اردیبهشت ماه سال آینده است.

با اعتراض شدید به بازداشت و حکمی که برای امیدرضا میرصیافی صادر شده است، خواستار آزادی او هستم.

پی نوشت: کاش فقط زمانی‌که همسر و یا خواهر و برادرمان در زندان هستند، به فکر افراد دربند در ایران نیافتیم و فقط در همان روزها به عنوان فعال حقوق بشر شناخته نشویم و پس از آزاد شدن عزیزان‌مان، همه چیز را فراموش کنیم.

کاش فقط برای فردوسی‌پور و برنامه‌ی نودی که خواسته یا نا‌خواسته بازی‌چه‌ی دست حکومت قرار گرفت تا مردم چند صباحی را مشغول شوند و آن‌ها با خیال راحت بتوانند به بازداشت گسترده‌ی بهاییان دست بزنند، سایت‌هایی مثل بالاترین و ... را قبضه نکنیم.

کاش فقط برای مطرح کردن خود، وکالت افرادی امثال امیدرضا میرصیافی را به عهده نگیریم و خود باعث زندان رفتن او شویم.

کاش فقط دل‌مان برای انسانیتی که در ایران، هر روز زیر پا گذاشته می‌شود، بلرزد که دیر یا زود، دامن من و شما را نیز خواهد گرفت...

زیر آوار این اشک برای امیدرضا میرصیافی نوشته‌ی مدیار

یک وبلاگ‌نویس راهی‌ی زندان شد به نقل از مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران

روایت زیبایی از داستانی عجیب

noreply@blogger.com (شیدا) — Sat, 07 Feb 2009 08:38:00 +0000

فیلم "مورد عجیب بنجامین باتن" از آن دسته فیلم‌هایی است که حس غریبی را در من به جا گذاشت. حسی که در کم‌تر فیلمی تجربه می‌شود. البته از کارگردان این فیلم "دیوید فینچر" و کارنامه‌ی موفق‌اش، حتا پیش از دیدن فیلم هم می‌توانستم حدس بزنم که کاری در خور خواهم دید.

انتخاب داستان این فیلم بسیار جالب است و "برد پیت" که حالا دیگر دارای تجربه‌های فراوانی در بازیگری است توانسته نقش را به به‌ترین شکل ایفا کند. گریم سنگین او در طول فیلم و حرکات او متناسب با موقعیت زمانی که در آن قرار دارد، شاه‌کار است و او را حتا در زمانی‌که موهای سپیدی دارد و تا حدودی پیر نشان می‌دهد، دوست‌داشتنی کرده است.

بجامین باتن کسی است که در سال 1918 و هم‌زمان با پیروزی اروپا در اواخر جنگ جهانی دوم به دنیا می‌آید و هم‌زمانی تولد او با کار کردن ساعتی که خلاف جهت همه‌ی ساعت‌ها حرکت می‌کند، سبب شده تا او زنده‌گی را به گونه‌یی دیگر تجربه کند.

دوران زنده‌گی او از آخر به اول طی می‌شود و او در ابتدا پیری را تجربه می‌کند و رفته رفته به سوی کودکی در حرکت است و در این ماجرا با دختری که به صورت طبیعی رشد می‌کند، روبه‌رو است. این دو زمانی که در اوج جوانی قرار می‌گیرند، با هم وارد رابطه‌ی عاشقانه می‌شوند و پس از آن و زمانی‌که دارای دختر بچه‌ی کوچکی هستند، زنده‌گی‌ی این‌دو متفاوت می‌شود و دختر رو به پیری گام برمی‌دارد و پسر رو به کودکی.

بازیگران این فیلم "برد پیت" و " کیت بلانشت" توانسته‌اند از ظرفیت‌هایی که داستان در اختیار کارگردان و خود آن‌ها قرار داده استفاده کنند و بتوانند مخاطب را از ابتدای داستان، ا بی‌تابی، هم‌راه خود کنند، بدون این‌که بیننده‌ی فیلم در جایی حس کند، صحنه‌ها کش‌دار است و بازی‌ها مصنوعی.

نکته‌ی جالبی که پس از فیلم در ذهن‌ام مانده، محو شدن تمام دیالوگ‌های فیلم است. این فیلم دارای دیلوگ‌های بسیاری است اما آن‌چه بعد از اتمام فیلم در ذهن می‌ماند، دیالوگ‌های تاثیرگذار نیست، بل‌که فیلمی با کارگردانی‌ی بسیار خوب و بازی بسیار خوب‌تر بازی‌گران آن است.

با توجه به این‌که این فیلم در 13 رشته‌ی جایزه‌ی اسکار هم نامزد دریافت جایزه است، می‌توان امیدوار بود که یکی از درخشان‌ترین فیلم‌های این دور از رقابت‌های اسکار باشد.

فیلم‌نامه‌ی زنده‌گی (بخش پایانی)

noreply@blogger.com (شیدا) — Thu, 05 Feb 2009 09:29:00 +0000

داخلی، دفترخانه‌ی ازدواج.

امروز 20 تیرماه سال 87 است و قرار است که شیدا و مدیار در این روز به عقد هم درآیند. هم شیدا و هم مدیار، دوست ندارند که با کلمات عربی به عقد هم درآیند و هیچ چیز از آن را متوجه نشوند. برای همین حتا زمانی‌که نزدیکان به آن‌ها گفتند که صیغه‌ی محرمیت برای دوران نامزدی بخوانید، آن‌ها این کار را نکردند و یک روز به فارسی به هم اعلام کردند که ما از این روز با هم نامزد هستیم.

اما در مورد عقد محضری نمی‌توانستند این کار را انجام دهند با این حال، پیش از خواندن خظبه‌ی عقد از کسی که خطبه را می‌خواند خواستند که همه‌‌ی ‌حرف‌ها را به فارسی بگوید و او نیز این‌چنین کرد.

حتا در روز عقد نیر، شیدا و مدیار تا یک ساعت پیش از عقد در حال خرید کردن و گردش در خیابان‌ها بودند. دفترخانه‌ی ازدواج، درست در ابتدای خیابانی که خانه‌ی شیدا در آن بود، قرار داشت و این عقد به صورت کاملا خصوصی و فقط با حضور دو خانواده صورت گرفت.

پدرها و مادرها در این روز غرق در خوش‌حالی بودند و شادی، خواهر شیدا و برادران مدیار نیز با شور و شوق فراوان در محضر حضور پیدا کرده بودند.

خطبه‌ی عقد را خواندند و همه چیز تمام شد. شیدا و مدیار رسما و طبق مقررات ایران، به عنوان زن و شوهر شناخته می‌شدند هر چند که به نظر خودشان، مدت‌ها پیش از این، همسر یک‌دیگر به حساب می‌آمدند.

اشک شوق اهالی‌ی خانواده و بوی اسفند و صداهای بلند خنده و بوسه باران کردن هم‌دیگر چیزی است که در خاطر شیدا از آن روز باقی است.

مدیار عزیز و خانواده‌ی گرامی‌اش، برخلاف بیش‌تر خانواده‌هایی که پیش از ازدواج، حقوقی مانند طلاق و حضانت و تحصیل و کار و ... را از حقوق زن می‌دانند و می‌گویند زن، باید تمامی این حقوق را داشته باشد و وقتی به عمل می‌رسند، هیچ یک از حرف‌های‌شان را به خاطر نمی‌آورند، این‌گونه نبودند و مدیار حتا بیش از شیدا اصرار بر بهره‌ی شیدا از این حقوق داشت و چه مهربان و با اعتقاد این حقوق را از آن شیدا دانست.

پس از عقدی که در محضر انجام شد، شیدا و مدیار به اتفاق خانواده‌ها به منزل شیدا رفتند و تا پایان شب در کنار هم بودند. مدیار و شیدا، در آن شب، برای نخستین بار، میزبان خانواده‌های‌شان بودند و آن‌ها را به شامی که سفارش داده بودند میهمان کردند و این‌گونه، این‌دو، زنده‌گی‌ی مشترک را با هم آغاز کردند...

پی‌نوشت 1: ازحسام، مهتا، بهزاد و اعظم عزیز، بی‌نهایت ممنون هستم که در پیوند و بقای رابطه‌ی ما سهمی بزرگ داشتند.

پی‌نوشت 2: برای آن‌هایی که تاب دیدن این رابطه را نداشتند، آرزوی سینه‌یی گشاده و روحی بزرگ، می‌کنم که دست‌کم، بعد از ما، آسیبی به روابط دیگران نرسانند.

پی‌نوشت 3: زمانی که شروع به نوشتن این مطالب کردم، قصدم این بود، که آن‌را فقط و فقط مرور کنم و فکر نمی‌کردم که با لطف شما دوستان روبه‌رو شوم.

پی‌نوشت 4: هروقت این شعر را خواندید و یا به گوش‌تان آمد یاد من و مدیار باشید، چرا که از روز نخستی که تصمیم به باهم بودن گرفتیم، این را برای هم‌دیگر زمزمه می‌کریدم.

بیا رسید وقت درو

مال منی از پیش‌ام نرو

بیا سر کارمون بریم

درو کنیم گندمارو...

فیلم‌نامه‌ی زنده‌گی (17)

noreply@blogger.com (شیدا) — Wed, 04 Feb 2009 08:24:00 +0000

داخلی، نمایش‌گاه کتاب.

امروز 19 اردیبهشت ماه سال 87 است و هفتمین روز از نمایش‌گاه کتاب تهران. امروز تولد خواهرزاده‌ی عزیز شیدا است و او کمی دیرتر به نمایش‌‌گاه کتاب می‌رود.

بلند خندیدن و شاد بودن و دل‌گیر نشدن از کسی و داشتن دوست‌های فراوان و فراموش کردن بدی‌های آدم‌ها و ... از خصوصیات شیدا است، البته او دارای خصوصیات بدی نیز هست که به موقع از آن‌ها نام خواهم برد ولی این چند خصوصیت او باعث می‌شود که او را از آن دسته از افرادی که افسرده هستند و دارای اعصابی به هم ریخته هستند تا جایی که از قرص اعصاب استفاده ‌کنند، کنار بگذاریم.

شیدا در این روزها با تهمت‌هایی از جانب یکی از همان دشمنان به ظاهر دوست روبه‌رو شد که سعی در برهم زدن آرامش میان شیدا و مدیار داشت و البته نتوانست.

برای همین روزهای این نمایش‌گاه، برای‌اش به هیچ عنوان مانند روزهای نمایش‌گاه پیشین نبود و با این‌که در روزهای آخر، قبل از نمایش‌گاه، کمک زیادی در ویرایش تمام کتاب‌ها انجام داده بود و به این امید بود تا در روزهای خوش نمایش‌گاه، تمام خسته‌گی‌های‌اش جبران شود، این طور نشد.

اما این نیز گذشت و همه چیز به روال سابق و آرام خود بازگشت. ازخوبی‌های این نمایش‌گاه، دیدار هر روز علی کلایی، راضیه غنجی، مرتضی عزیز که کمک زیادی در آرام کردن شیدا در این روزها داشت و فرید، زهرا عباسی عزیز، سعید اداک و کارنگ مهربان بود و البته نقشی که حسام و مهتا و اعظم و بهزاد در این روزها ایفا کردند، بزرگ‌ترین کمک بود...

پی‌نوشت 1: کسی که خود دروغ‌گو است و حتا در زنده‌گی‌ی شخصی‌اش به خودش هم دروغ می‌گوید، دیگران را دروغ‌گو می‌پندارد. یادمان باشد، هر کس شما را به دروغ و از روی حسد، به چیری متهم کرد، این تهمت متوجه خود اوست که برای فرافکنی، آن‌را به دیگران نسبت می‌دهد. کاش همه می‌فهمیدند که برای چسباندن برچسب روی کسی باید با سند و مدرک حرف زد...

فیلم‌نامه‌ی زنده‌گی (16)

noreply@blogger.com (شیدا) — Tue, 03 Feb 2009 09:12:00 +0000

داخلی، سالن پذیرایی منزل مدیار.

امروز اول فروردین ماه سال 87 است و شیدا، نخستین عید نوروز خود را در خانه‌ی مدیار تجربه می‌کند. تجربه‌یی شیرین که ماندگار است.

شیدا در خانواده‌یی وارد شده، که فضای‌اش کاملا پسرانه بوده و هیچ دختری در جمع خانواده حضور نداشته و همین باعث شده تا رابطه‌ی گرم و خوبی بین شیدا و برادران مدیار برقرار شود. شیدا هم به دلیل این‌که برادری نداشته، از قرار گرفتن در کنار مرتضی و فرید و داریوش، به شدت لذت می‌برد.

امسال عید نوروز، شیدا از مدیار و تک تک افراد خانواده‌‌اش عیدی می‌گیرد و به آن‌ها عیدی می‌دهد. لحظه‌ی تحویل سال، لحظه‌یی است که شیدا، مدیار را در آغوش گرفته و پس از آن، مدیار و پدر و مادر او را بوسه باران می‌کند.

بعد از ظهر آن روز، مدیار و شیدا به خانه‌ی مادر بزرگ شیدا می‌روند و آ‌ن‌جا هم عیدی می‌گیرند و می‌گویند و می‌گویند و می‌خندند.

روز پنجم عید است و شیدا و مدیار، به شدت علاقه‌مند رفتن به مسافرت هستند اما هنوز نمی‌توانند به تنهایی مسافرت بروند، به همین علت، تصمیم می‌گیرند تا یک روزه به انزلی روند و در کنار دایی و خاله‌ی عزیز مدیار باشند. همین کار را هم انجام می‌دهند و ساعت 4 صبح از تهران حرکت می‌کنند و ساعت 10 صبح انزلی هستند. سفری خوش و هم‌راه با خاطره‌های فراوان. تا ساعت 8 شب را در کنار اقوام مدیار می‌مانند و ساعت 8 به سمت تهران حرکت می‌کنند.

دوباره نمایش‌گاه کتاب نزدیک است و مدیار کارهای زیادی را برای چاپ کتاب‌ها و تمام کردن تمام کارهای مربوط به نمایش‌گاه کتاب دارد، به همین دلیل در همین روزهای تعطیل هم، هم‌راه شیدا به دفتر می‌روند و به کارهای نمایش‌گاه می‌رسند. شیدا هم با پشت‌کار فراوانی، به ویرایش متن‌ها مشغول می‌شود و بیش‌تر کتاب‌ها را ویراستاری و آن‌ها را آماده‌ی نمایش‌گاه کتاب می‌کند.

روز 16 فروردین ماه است که شیدا و مدیار به هم‌راه یکی از قدیمی‌ترین دوستان شیدا، به نام هانیه و امیر، همسرش و البته به اتفاق خانواده‌ی شیدا و هانیه با باغی در برغان در نزدیکی کرج می‌روند و خاطره‌ی آن روز هم، مخصوصا با گرفتن عکسی زیبا از شیدا در میان رودخانه توسط مدیار، یکی از شیرین‌ترین خاطرات دوران زنده‌گی شیدا و مدیار می‌شود.

پی‌نوشت 1: تصمیم داشتم نوشته‌های‌ام را پایان دهم، اما می‌نویسم و دلایل ادامه دادن‌ام را در پایان این سلسله نوشته‌ها خواهم گفت.

پی‌نوشت 2: الان که تمام این خاطرات را مرور می‌کنم، متوجه می‌شوم که در هیمن مدت، دوست و دشمن‌ زنده‌گی‌ام را شناخته‌ام. بودند و هستند دوستان و نزدیکانی، که خودشان را نزدیک‌ترن به من و مدیار می‌دانستند اما تاب دیدن خوش‌بختی ما را نداشتند. برخی عکس‌العمل نشان دادند و برخی نفر‌ت‌شان را در دل نگاه داشتند. اما دیدند که هیچ یک خللی در خوش‌بختی من و مدیار عزیز ایجاد نکرده و ما هم‌چنان عاشق، حتا گرم‌تر از روزهای نخستین، مشغول به زنده‌گی هستیم.

پی‌نوشت 3: نام آن‌هایی که دوست‌ام داشتند و دارند و من نیز، دوست‌شان دارم را در نوشته‌های‌ام آورده ام، اما دل‌ام نمی‌خواست نام دشمنان به ظاهر دوست‌‌مان را ببرم چون خود می‌دانند که برای همیشه از ذهن و زنده‌گی‌ام پاک شده‌اند.

فیلنم‌نامه‌ی زنده‌گی (15)

noreply@blogger.com (شیدا) — Mon, 02 Feb 2009 09:06:00 +0000

خارجی، پارک پرواز، تهران.

بهمن ماه سال 86 است و شیدا و مدیار در حال گذراندن روزهای خوش زنده‌گی هستند. شیدا علاوه بر خبرگزاری، در روزنامه‌ها و نشریات جشنواره‌های سینمایی نیز کار می‌کند و حاصل کارش، پیدا کردن دوستان خوبی مثل گلاویژ و مریم مجد و علی‌رضا سعیدی و مهرداد و ... هستند.
هوای تهران بسیار سرد است. شیدا و مدیار، بیش‌تر وقت‌ها تا آخر شب با هم هستند و شیدا باید شب را به خانه برگردد. مدیار هم هر شب در حالی‌که از این‌که راه برگشت را تنها می‌رود، شکایت می‌کند، شیدا را به خانه می‌رساند و برمی‌گردد.

مدیار: می‌دونی از چی لج‌ام می‌گیره؟

شیدا با خنده: از چی؟

مدیار: از این‌که هر شب که می‌رسونم‌ات خونه، باید تنهایی برگردم.

شیدا: می‌گذره عزیز.

مدیار: من وقتی دخترم نامزد داشته باشه، مجبورش نمی‌کنم شب بیاد خونه.

شیدا: از الان نگو. به وقت‌اش عمل کن.

شب‌ها، در حالی که تهران سراسر برف است، شیدا و مدیار به خانه می‌روند.

یکی از این شب‌ها، به پیش‌نهاد افشین، تصمیم می‌گیرند که 3 نفری در حالی‌که برف شدیدی باریده، به پارک پرواز بروند و آن‌جا برف بازی کنند.

در میانه‌ی راه، جواد اسدی هم به آن‌ها می‌پیوندد و و جمع سه نفره‌ی مدیار و افشین و جواد که در زندان، هم‌بند بودند کامل می‌شود و یاد تمام خاطرات مشترک‌شان را در زندان، زنده می‌کنند.

شیدا هم بین حرف‌های‌شان دائم به افشین می‌گوید: اگه تو الان مجرد نبودی، من مجبور نبودم، همین‌طور ساکت بشینم. من هم با خانوم‌ات حرف می‌زدم.

افشین با نگاه مهربان و خنده: آخه شیدا جون، کی زن‌اش رو به ما می‌ده؟؟؟

شیدا: ااااا. افشین، جدی می‌گم دیگه. زود باش، من تنهام توی جمع‌تون.

افشین: من نمی‌دونم مدیار با چه دل و جراتی توی این زمونه، زن گرفته. من جرات‌اش رو ندارم. همه هم که شیدا نمی‌شن.

شیدا و مدیار هم‌صدا و با خنده: خواهیم دید افشین جان.

آن شب برای شیدا، سراسر خاطره شد. سراسر خاطره‌های برفی. مخصوصا با دیدن جوان‌هایی که به قول یکی‌شان، "اتوبان یادگار رو انداخته بودن، اومده بودن بالا تا حال کنن."

برف بازی، زمین خوردن مدیار و افشین و جواد و عکس گرفتن‌های مدیار از شیدا در حالت‌های مختلف که تمام شد، بچه‌ها تصمیم می‌گیرند که به خانه بازگزدند.

افشین: شیدا جان باید برسونم‌ات خونه‌تون یا می‌ری خونه‌ی مدیار؟؟

شیدا: می‌رم خونه‌ی خودمون افشین جان.

و باز هم گله و شکایت مدیار شروع ‌می‌شود که: من نمی‌دونم الان که ساعت 2 شبه، بره خونه یا نره فردا صبح بره چه فرقی می‌کنه؟ و ....

و این جواد و افشین هستند که در حال خندیدن به مدیار و شیدا هستند و افشین می‌گوید: برای همین می‌گم زن نمی‌گیرم...

فیلم‌نامه‌ی زنده‌گی (14)

noreply@blogger.com (شیدا) — Sun, 01 Feb 2009 08:38:00 +0000

داخلی، سال پذیرایی منزل بهزاد و اعظم.

این روزها، پس از این‌که خانواده‌ی شیدا، از حضور مدیار خبر دارند، شیدا و مدیار خیلی راحت‌تر از گذشته می‌توانند با هم باشند و به خانه‌‌ی دوستان‌شان روند. یکی از این دوستان، بهزاد و اعظم هستند که تقریبا از اولین افرادی بودند که از رابطه‌ی شیدا و مدیار باخبر شدند و از عزیزترین‌ها.

هر چند که پیش از این هم شیدا و مدیار به منزل دوستان‌شان می‌رفتند، اما عجله برای برگشت شیدا به خانه، همه و خود شیدا را کلافه می‌کرد و باعث می‌شد که نه خودش و نه مدیار نتوانند بیش‌تر با دوستان‌شان باشند.

اما حالا دیگر مهم نیست و شیدا می‌تواند بیش‌تر با مدیار باشد. امروز تولد اعظم است و شیدا و مدیار به همراه حسام و مهتا و عسل عزیز (دختر کوچک و باهوش حسام و مهتا) راهی‌ی منزل بهزاد در کرج هستند و شوخی‌ها و خنده‌های‌شان به هوا بلند است.

اعظم که توقع نداشت تا بچه‌ها با کیک و کادو وارد شوند، خوش‌حال است و همه با هم تولد اعظم را جشن می گیرند و بعد از آن بهزاد و مدیار و حسام بر سر مسائل سیاسی بحث می‌کنند و کتاب‌خانه‌ی بهزاد را به هم می‌ریزند. فضا حسابی شلوغ است و عسل با هیجان خاص دوران کودکی مشغول بازی است و هر از گاهی شیدا را صدا می‌زند تا شیرین‌کاری‌های‌اش را نشان دهد و البته به پیش‌نهاد بچه‌ها شعرهایی از حافظ و مولوی و شاملو را بلند بلند برای‌شان می‌خواند و همه لذت می‌برند و هم‌صدا با او زمزمه می‌کنند.

در همین روز است که مهتا پیش‌نهاد حضور در مجله‌ی فردوسی را مطرح می‌کند تا همین جمع به هم‌راه چند دوست دیگر، تیمی را در این مجله راه بیندازند و هر کدام عهده دار بخشی شوند.

این پیش‌نهاد با استقبال بچه‌ها روبه‌رو می‌شود و قرار می‌شود تا در ملاقات بعدی، سردبیر مجله‌ی فردوسی هم حضور داشته باشد تا با هم بیش‌تر آشنا شوند و کار را شروع کنند.

وقت رفتن می‌شود و اعظم مانند همیشه به شیدا اصرار می‌کند که شب بماند.

اعظم: حالا که دیگه مامان و بابا در جریان هستن، بمون دیگه.

شیدا: نمی‌شه اعظم جون. باید شب خونه باشم.

اعظم: بابا این حرف‌ها چیه؟ از صبح با هم باشید عیبی نداره، شب باید خونه باشی؟؟

همه می‌خندند و از همین‌جا این مسئله را دست می‌گیرند و حسام به بررسی‌ی آن از حیث روان‌شناسی می‌پردازد و همه‌گی به این نتیجه می‌رسند که یک سری قوانین دست و پا گیر که پدران و مادران از گذشته به ارث برده‌اند، باعث می‌شود تا این‌گونه فکر کنند.

شیدا این بار در خانه به راحتی بیان کرده بود که قصد رفتن به خانه‌ی بهزاد و اعظم را دارد و دیگر مجبور نبود تا به بهانه‌ی تهیه‌ی گزارش در کرج و .... هم‌راه مدیار برود و از این موضوع بسیار خوش‌حال بود و راحت D:

فیلم‌نامه‌ی زنده‌گی (1+12)

noreply@blogger.com (شیدا) — Sat, 31 Jan 2009 10:51:00 +0000

داخلی. سالن پذیرایی.

امشب، شب یلداست و شیدا و مدیار، در جمع خانواده‌های‌شان نخستین شب یلدا را جشن می‌گیرند.

همه چیز خوب، همه چیز رنگی و همه چیز سرشار از عشق است و این دو خانواده، چه خوب با یک‌دیگر کنار آمده‌اند و هر یک عزیزان‌شان را هدیه داده‌اند.

حضور مرتضی، فرید و داریوش عزیز، برادران مدیار و شادی خواهر شیدا و دختر کوچک‌اش، زینب، رنگی دیگر به این جمع داده و پدرها و مادرها نیز غرق در شادی، در کنار هم هستند.

مدیار انگشتری را که برای شیدا هدیه گرفته بود، به دست شیدا می‌کند و دسته جمعی این بلندترین شب سال را در کنار هم به فال نیک می‌گیرند...