درهم برهم‌های آرزو

راهِ‌حل

آرزو — Wed, 02 Mar 2011 14:16:47 +0000

دلتنگی، چیزی نیست جز رسوب خاطرات. همه چیز را که فراموش کنی و از خودت دور کنی، آنگاه اثری از دلتنگی نیست.

4 دیدگاه برای این نوشته:

2nya:
۱۱ اسفند ۱۳۸۹ کلی نیست کاملا وابستست به موضوع دلتنگی
امین:
۱۱ اسفند ۱۳۸۹ شدنیه؟
آرزو:
۱۲ اسفند ۱۳۸۹ شاید. اما تقریباً صدق می‌کنه، چرا که اگر خاطره‌ای نباشه دلتنگی وجود نداره. من هنوز پرنده‌امُ فراموش نکردمُ گاهی دلتنگم براش.
آرزو:
۱۲ اسفند ۱۳۸۹ بستگی به خودت داره امین.

ستوه

آرزو — Sat, 19 Feb 2011 17:43:14 +0000

…
بال پرواز زمان بسته است.
هر صدایی را زبان بسته‌ست.
زندگی سر در گریبان است.
…

“فریدون مشیری”

کنش و واکنش

آرزو — Fri, 10 Dec 2010 06:35:40 +0000

شاید دلیل اونی که به هر حرفی واکنش نشون میده این باشه که بالاخره خودش از وجود خودش با خبر هست و می‌دونه که چه افکاری داره!

تو تغییر کردی!

آرزو — Thu, 09 Dec 2010 06:40:14 +0000

از مینیمال یا مینی‌نوشته یا هرچیزی که خودت از اسم‌گذاریش خوشت میاد بگذریم، گاهی دلم می‌خواد حرفامُ بنویسمُ تو پیش‌نویس ذخیره نکنمُ بعدِ گذشتِ زمانی نرم پاک کنم. یه چیزه دیگرُ هم به صورت پیش‌فرض ذهنم دوست نداره و اون نوشتن دیالوگای ردُ بدل شده بین خودمُ دیگران هست، اما وقتی می‌بینم باید برای هرکسی مجزا توضیح بدم میشه یه چیزه عمومی که خب بهتره نوشته بشه!

بعد از یه دوره نمی‌دونم کوتاه یا طولانی که از خیلی از دوستای قدیمی که حالا شدند آشناهای فعلی دور بودم (چه واقعیشون، چه مجازیشون)، وقتی که با هم صحبت می‌کنیم، بالطبع یه مدتی گذشته و من پیش‌زمینه‌ی ذهنم رفتار گذشته‌ی اون‌هاست و با رفتار جدیدشون می‌گم “چقدر تغییر کردی تو!” و سریع مورد بازخواست قرار می‌گیرم که یعنی چی این حرف! شدی فلان کس؟ نمی‌تونی ببینی هیچ چیز نمی‌تونه ثابت باشه؟ یا مثلاً تو مگه منُ کامل می‌شناختی و …

گاهی کارام زیاده و حوصله‌ی بحث ندارم و می‌گم بگذریم، گاهی تا میام توضیح بدم مخاطب می‌گه سفسته(!) نکن و یکی می‌گه حرفتُ عوض نکن! تو منظورت این نبود و فلانُ فلانُ فلان .

اما خب قبول کنید “تغییر کردن” یعنی بد شدن یا خوب شدن نیست! منظور من این بوده و هست که واقعاً نسبت به اون چیزی که قبلاً بوده تغییر کرده، افکار و طرز نوشتارُ طرز بیانُ این چیزا! من نگفتم بد یا خوب؟! چرا سریع قضاوت می‌شه که منظوره من بد بوده! پیشِ خودم فکر می‌کنم” خب حق داره به نوعی! شاید اینروزا به بدی نقد شده باشه و غیره”. ناراحت نمی‌شم دیگه از طرز برخوردا! فقط دلم می‌خواد وقتی که این حرفُ می‌زنم یکی بگه “مثلاً چه تغییری؟” من بگم،” اینجوری فکر می‌کردی الان یجور دیگه شده! یا مثلاً سبک لباس پوشیدنتُ می‌گم، قبلاً تیپای اسپورت می‌زدی حالا لباسای رسمی می‌پوشی. یا مثلا ًبگم دو سال پیش این عقده رو داشتی الان که وبلاگتُ بهم نشون دادیُ دارم آرشیو این ماهتُ می‌خونم کاملاً متفاوت شدی.” خب واقعاً این افراد تغییر کردندُ مثه سابق نیستند! شاید خودشون متوجه نشدند و حتی اگه من تو تمام این مدت کنارشون بودم هم متوجه نمی‌شدم! اما یه بازه‌ی زمانی شکاف، باعث شده برای من این تغییر به چشم بیاد.

نمی‌دونم تونستم منظورمُ بگم یا کلاً بدتر شد [D:]

1 دیدگاه برای این نوشته:

امین:
۱۸ آذر ۱۳۸۹ من همیشه همین سؤال رو میپرسم

تَرکه‌ی ادب

آرزو — Tue, 02 Nov 2010 18:28:12 +0000

حوصله می‌کنی با من بیشتر از چند خط همراه بشی؟
خودم گاهی پایبند اصول می‌شوم، اما به “سنت‌شکن” بودم خطاب می‌شوم، ولی انقدر فارسیُ رسم‌الخطشُ دوست دارم که هرجا که بتونم فارسی می‌نویسم. اما …
بذاریم تو این دنیای مجازی، انسان‌ها برای خودشون باشند، هرطور که می‌خواند، یاد بگیریم آزادی بدهم، یاد بگیریم که در کنار هر ناخواسته‌ای بتونیم با ایده‌آل‌های خودمون زندگی کنیم. انکار نمی‌کنم “درست نوشتنُ” دوست دارم، که خودم از دو سالِ پیش برای هرگونه درست فارسی نوشتنی تبلیغ می‌کردم. اما انقدر دیگران رو سرزنش نکنیم.
یادم میاد با دوستی سر “شکستن حریم‌های خصوصی” حرف می‌زدم. من اعتقاد دارم تا به اینجا (چرا که از آینده‌‌ی خودم خبر ندارم) دوست ندارم اینگونه حریم‌ها شکسته بشه، و گاهی می‌مونم که چجوری دیگران می‌نویسند، اما هیچ‌وقت نگفتم ننویسید. چرا که هرکسی نیاز به خالی شدن داره. من اگه دوست ندارم می‌تونم نخونم. پس انقدر ترکه‌ی ادبِ مکتب‌خونه رو بالا و پایین نکنیم.
خیلی چیزا رو می‌دونم؛ اعم از فرهنگ‌سازی، یادگرفتن چیزای درست، که اینجا هر گروه سنی پا می‌ذارند. اما بذاریم آدما خالی بشند از هرآنچه که منع شدند، یه روزی خودشون برمی‌گردند. بالقوه همگی درستُ ترجیه می‌دیم.
این چند خطُ ننوشتم که بگم درست چیه، نادرست چیه. خواستم بگم یسری آدما هستند که از سرخستگی “منع‌ شده‌ها” اینجا چیزی می‌نویسند، اینجا هم به قد کفایت بزرگ هست که جای کسی تنگ نشه، بذاریم هر کسی دنیای خودشُ بسازه.

* مخاطب نوشته شخصِ خاصی نیست، مخاطب حتی خودمم هستم (گاهی به ذهنم خطور می‌کنه که چرا شخصی اینجوری نوشته). زیاد دیدم کامنتایی که پای آیتمای به اشتراک گذاشته‌ی گودر، یا کامنتای پستای شبکه‌های اجتماعی، تذکره‌نامه وجود داره.

5 دیدگاه برای این نوشته:

سینا:
۱۱ آبان ۱۳۸۹ ببین بعضی از حرفا کاملا دوستانه است و در جهت رشد شخص بیان میشن. اینکه یکی میاد و به کس دیگه ای میگه به نظرم اگه فلان جور و با فلان نثر مینوشتی هم خودت بعداً بیشتر لذت میبردی و هم موجب رضایت خواننده هم میشدی. ولی اینی که میگی هم درسته. یه سری فقط یه سری فقط میان و مسخره میکنن و هیچ راه حلی ارائه نمیدن برای بهتر شدن نوشته ها. خب این دسته کاملا حسابشون معلومه و هر کسی میتونه با خوندن نظرشون پی به مقصدشون ببره.
یک‌بارگی:
۱۲ آبان ۱۳۸۹ منتقد هم که چماق نگرفته دست‌اش بزنه تو سر کسی. هر دو از جنس «نوشته»ست. منصفانه‌ست این آزادی رو به نویسنده بدیم که هرطور خواست بنویسه، به منتقد ندیم که نقدش کنه؟
امین:
۱۲ آبان ۱۳۸۹ :)
آرزو:
۱۲ آبان ۱۳۸۹ می‌دونم منظورت چیه. منتقد باید شیوه‌ی نقدُ هم بدونه. :)
آرزو:
۱۲ آبان ۱۳۸۹ آفرین سینا! مهم اینه که چطور باید گفته بشه. وگرنه، منم زیاد نقد شدم، سالای اولی که خیلی چیزا رو رعایت می‌کردم، و حتی مورد تمسخرم واقع شدم. خیلی خوبه که بتونیم نحوه‌ی خوب نقد کردنُ هم یاد بگیریم.

هدف از هوس

آرزو — Thu, 28 Oct 2010 19:11:34 +0000

هوس کردم امتحان بدهم. جدی نگیرید، “هوس” است. “هوس” را می‌شود سرکوب کرد، “هوس” را می‌شود جولان دادُ گستاخ کرد، و گاها ًبه “هدف” رسید. اما این “هدف” هرچه باشد زاده‌ی “هوس” است.

1 دیدگاه برای این نوشته:

امین:
۰۷ آبان ۱۳۸۹ خب موفق باشی

معرفت‌شناسی

آرزو — Tue, 26 Oct 2010 18:49:01 +0000

و این روزها، روزهایی‌ست که دیگران بارِ گناه خود را به گردنِ من می‌اندازند.

- چطوری بی‌معرفت؟
+ شما که معرفت داشتی چرا؟

3 دیدگاه برای این نوشته:

یک‌بارگی:
۰۵ آبان ۱۳۸۹ دقیقن! همیشه به اینایی که این جمله رو می‌گن همین رو می‌گم!
مریم بانو:
۰۶ آبان ۱۳۸۹ اوهوم می دونم چی میگی این مدت زیاد شنیدمش حالا جدای این حرفا خوبی؟ در چه حالی دخترک؟ :-*
آرزو:
۰۷ آبان ۱۳۸۹ :) . خوبم. مثه همیشه. امیدوارم که تو هم خوب باشیُ بخندی، مثه همیشه :).

مارک

آرزو — Thu, 30 Sep 2010 18:50:01 +0000

اینبار، زندگیُ مثه یه کتابِ نوشته شده فرض کن. من دوست دارم، گوشه‌ی برگه‌های صفحاتی که توش پر از خاطراتِ خوش هستندُ یه تای کوچیک بزنم، تا اگه این زندگیُ سریع ورق زدم، اول این صفحات باز بشند.

گفته‌های تاریخ گذشته

آرزو — Mon, 20 Sep 2010 11:41:58 +0000

می‌دونی!
گاهاً پر از حرفای نگفته‌ای، که حتماً باید زده بشه، اما یا گوشی برای شنیدن نیست، یا دیگه دلیلی برای گفتن نیست، یا گفتنش دیگه فرقی نمی‌کنه، یا تغییری ایجاد نمی‌کنه! می‌مونی، که این همه حرفُ چجوری تو خودت نگه‌داشتی که با هر یه اتفاق مشابه همه رو تو ذهنت مرور می‌کنی.
گاهی انقدر با خودم حرف می‌زنم که، خودم هم گوینده می‌شم، هم شنونده. عادت کردم که همیشه باید برای هر اتفاقی اول با خودم حرف بزنم!
البته خوبیش اینجاست که یه حالت مشاوره‌ای داره که مثه همیشه می‌گه:” بگذر ازین وادی، که بازهم گفتنش فایده نداره” …

وبلاگ یک نویسنده

آرزو — Sun, 19 Sep 2010 11:43:41 +0000

مطمئنم اگر شریعتی زنده بود، یحتمل تاکنون وبلاگُ گودرُ هزاران دنبال‌کننده داشت، که با انتشار هر نوشته‌ای هزاران لایک می‌خورد.

پی‌نوشت: این می‌تونه برای هر نویسنده‌ی محبوبِ مرحومی صادق باشه.

1 دیدگاه برای این نوشته:

سینا:
۲۸ شهریور ۱۳۸۹ این جوریا هم نیست زیاد!! ما مرده ها رو بیشتر از زنده ها میشناسیم!! چند تا نویسنده خوب هستن که الان بشناسیم!؟وقتی اینا میمیرن ما تازه میشناسیمشون!!