Şükürler olsun ki yüreğini el yordamıyla arayanlardan değilim! Şükürler olsun ki kalbimin merkezine seyahat halindeyim ve şükürler olsun ki sana yazdığım tüm şarkılara yüreğimden eşlik etmektesin Lotus Çiçeğim . . .  . . .  . . .  . . .  .

B&B

Valizimi toplama vakti geldi belki, John Lord ve hammond eşliğinde, Ian Gillan’ın kusursuz sesiyle, Londra senfoni eşliğinde, gözyaşlarımın eşiğinde her saniye sordum kendime ne var ne yok? diye ve yine ‘kaderimden bir alıntı’ yaptım işte; bugünde A.Ş.K var, ötesine karnım tok!

Bir ‘Karavan Günlüğü’ yazmanın vakti geldi belki. Şu gitarım, Lotus portelerim, yüreğimdeki Lotus çiçeğim ve sonsuz sevgim yola çıkmak için yeterli! Zaten ‘XIII’ adlı bir kitap, ‘XIII’ adlı bir albüm ve ömrüm sevgiliyi ne kadar sevdiğimi anlatmaya yetmeyecekti, üzgünüm…

Son sözüm;

İki selvi yüreğin mutluluğuna çelme takan şu hayata ve verdiği tüm ızdıraba, verdiği tüm tahribata, verdiği tüm zayiata,

Say-gı-lar-ım-la !!! !!! !!! !!! !

B&B

Yöre iç dünyamın gizli bahçesiydi. Önce bir garip GONK sesi ve zihnimin ahşap kapısında kadim dostum ilham perisi, namı diğer ‘tensiz peri’ sabahın erkenci saatlerinde zihnime misafirliğe geldi. Yine yol yorgunu olduğu her halinden belliydi ama görevini aksatmayı sevmezdi, mesuliyetini bilirdi ilham perisi ve yazmam gereken yeni şarkının konusunu getirdi, sonrada binbir soru işaretiyle süslü bir soru sordu! ‘Yaşamak nasıl bir şeydi?’ dedi ilham perisi…

Yaşamak nasıl bir şeydi?

Silkeledim zihnimden fikrimi. Ya-şa-mak; Kapalı gişe bir gösteriye icabet etmek gibiydi. Eninde sonunda uykunu getirecek bir gösteri! Derin bir uyku çekmek için final sahnesini beklemen gereken ve olup biten her şeyi izlemen gereken bir gösteri, yaşamak özetle böyleydi ve gösteriye katılmanın iki şeker kaidesi; Taşın altına elini koy! Canını da ortaya koy! Kurallar gayet basitti…

Gösteri kalabalık mıydı dedi tensiz peri…

Söyledim kanaatimi, salonda milyarlarca izleyici birikmişti. Kimisi takunyalarıyla gösteriye gelmişti, kimisinin hayat ile münasebeti gönlüne vekaletendi, kimisi çizgili pijamalarıyla teşrif etmişti, kimisi elinde pamuk şekeri, kimisi ağzında çikleti, kimisi son model otomobili, kimisi antik hayalleri, kimisi elinde tespihi Nasrettin Hoca gibi, kimisi belinde 45’liği James Bond misali! Kimisi locadan kimisi arka sıralardan, herkes bir şekilde gösteriyi izlemekteydi…

Kimisi bir müsvedde kağıdın buruşturulduğu anda çöpe gideceğini bilmesi gibi içeriğini gizlemeyi seçmişti. Kimisi kurşungeçirmez tek yanıyla gelmişti, yalnızlığıyla izledi gösteriyi. Kimisi hayat ile ilişiğini daha ilk sahnede kesmişti, elinin tersiyle her şeyi bir kenara itmişti, intihar balinalarının okyanusu bir tarafa itip kıyıya son yolculukları misali…

Kimisi kaval virtüözü olmak için gelmişti, çam sakızı çoban armağanı şarkılar yazmak için izlemişti gösteriyi. Kimisi kuzucuklarıyla gelmişti, kimisi ceylanlarıyla, kimisi vazolanamayan çiçeklerin vadisinden gelmişti. Kimisi sondan kaçıncı nefesini aldığını hesap etmek için elinde hesap makinesiyle gösterideydi, kimisi her şeyin karikatürünü çizmek için gelmişti…

Kimisi istiridye kabukları gibi denizin köpüğü için, tuzu için, okyanusun mavisi için girdaplarla boğuşmayı tercih etmişti, hayata bir inci sunmak için belki. Kimisi teyyaresiyle gelmişti! Enola Gay’in sırtındaki atomdan kamburu dünyanın sırtına saplamaktı vazifesi! Kimisi sırtında hançeri, kimisi elinde hançeri…

Gösteri ücretlimiydi dedi tensiz peri…

Dedim ki evet! Evet evet! İlk nefes dahil olmak üzere evet öyleydi, ücretliydi. Bulutsuzluk Özlemi’nin dizelediği gibi; Hava bedava, su pet şişelerdeydi…

Beni melun melun dinlemişti ilham perisi. Sonra bir densizlik etmek istemem dedi tensiz peri, cehaletime ver dedi ve bir sual daha ekledi; ‘Peki ya sevgi?’ dedi tensiz peri. ‘Sevginin ücreti neydi? Sevgiyi satın almak için kaç ruble gerekliydi?’ dedi…

Ne kadar kapitalist bir sual yöneltmişti tensiz peri, o mevzu göreceliydi. ‘Yürek mücevher takmaz ki!’ dedim. Satılmış güzelliğine kafiye olsun diye kendine mücevherlerle bedeller biçenlerde olabilir dedim. Satın alınmış bedenler bilmezler mi ki gün gelecek güzellikleri beş para etmeyecek!…

Yaşlanmak dedi ilham perisi ve ekledi ‘Peki aşk? Aşk nasıl bir histi? dedi tensiz peri…

Aşk tek hece diye onu mastar zannetme dedim, kağıt üzerindeki gibi durmuyor yürekte dedim ve sevgi özgürlüğün son temsilcisiydi ‘Sevgi hürriyeti sevdi, ötesi esaretti’ dedim. Aşk kusursuz bir gönül devrimi ile birlikte yüreğime sirayet etti ve o yürekler sonsuzluğun eşiğinden geçti dedim. Sonrada son sözcüklerimi ekledim; Şimdi git uyku perisini sev ilham perisi, sırıl sıklam aşık ol ona ve yine bana çaya gel sonra, periler arasındaki sevgiyi anlat bana, artık senin adın Lalena… Uyku perisine ve sevgine iyi bak Lalena ve periler arasında ayrılık olmaz, bunu unutma. Ne mutlu sana Lalena, ne mutlu perilerin sevdasına…

B&B

Bugün aşkın ikinci doğumgünü, bugün aşkın ikinci yıldönümü, ötelenmiş bir kır düğününün öyküsü ve biliyorum ki mutluluğum sadece yüreğimdeki sonsuz sevgiden ötürü…

Bugün ‘K’ noktasında 13 üncü şarkını yazdım balım…

Siyah & Beyaz fotoğraflar ve martılar

Boğaziçi ve vapurlarda sonbahar

Gözyaşı bugünde var yarında var

Tebessümler el verene kadar

Bir yanımda sevdam var öte yanda girdaplar

Ama devrimci söküyor tüm şafaklar

Sen burada olamasan da,

Yüreğimde bir beyaz Lotus çiçeğim var

Sen burada olamasan da,

Bugünde kalbimde kusursuz bir aşk var

Sen burada olamasan da,

Meraklanma, daha önümüzde sonsuzluk var

 

Bir Lotus Sarılışı – B&B

Ve saat 17.52, tam 46 ömür sonrada tanıştığımız anın yardönümü geldi, yuvaya dön Lotus Çiçeği…

B&B

Umudumun kandilleri yerle bir edildi, gözyaşlarımın her damlası hüznün siciline işlendi ama bil ki yüreğimin bileği bükülmedi! Bugünde aldığım her nefes sevdama tomurcuklar verdi…

Kuşluk vakti bahçedeki çardağa attım kendimi, gözpınarlarımın ırmağında sevda yüklü bir kanoda dolaştım bütün maziyi. Çam ağaçlarının arasında, kır kokularının verandasında göz ucuyla izledim denizi ve Hint kınaları yakmış güneşi. Boğaziçi yine mavi puantiyeli elbisesini giymişti ve adaların her biri bugünde zümrüt yeşiliydi. Rüzgar bir balerin misali süzüle süzüle adaları gezdi, Kız kulesi yine güzelliğiyle hipnotize etmişti gemileri ve gökyüzünde martıların piyesi sahnelenmekteydi. Göçebe bulutların sırtında saten kıyafetleri, ufkun portmantosunda asılı duran Nuh’un gemisi ve küçük odada uyuyan gitarımda bir matem sessizliği…

İstinyeli martıların şehrinde deniz seviyesinde ve aşkın en yüksek mertebesinde, manidar cümleler üzerine inşa edilmiş notalar ile Lotus Çiçeğime serenat vakti gelmişti…

I, I who have nothing

I, I who have no one

Adore you and want you so, I’ m just a no one

With nothing to give you but oh

I love you…

 

He, he buys you diamonds, bright sparkling diamonds

But believe me, dear when I say

That he can give you the world

But he’ll never love you the way

I love you…

 

He can take you anyplace he wants

To fancy clubs and restaurants

But I can only watch you with

My nose pressed up against the window pane

I love you…

 

I, I who have nothing

I, I who have no one

Must watch you go dancing by

Wrapped in the arms of somebody else

When darling it’s I, who love you

I love you… I love you… I love you…

 

I Who Have Nothing – Neil Diamond

Gün batarken bu kentte yürüyorum sahil şeridinde. İstinyeli martıların şehrinde otantik bir gecede, ellerim ceplerimde yürüyorum meskenime ve önümde aşılması gereken uzun ince bir cadde, ömrümün ikizinde…

Yürüyorum madalyonun öbür yüzüyle yüzleşmeye…

Faytonlar yakın tarihimizi taşıyor geleceğe, ateşböcekleri selektör yapıyor Halley’e, bahar kokusu gecenin teninde rapsodide ve fes takmış kelebekler raks ediyor fasıl eşliğinde…

Yürüyüşümün son metrelerinde ellerimin kültürüyle bir fiske attım gökyüzüne, tülden ince bulutlar dağılsın diye ve yıldızlardan bir avize ışıldadı gökyüzünde…

Bahçedeki çardağın eşiğinde bir fiskede galaksiye ve Kozmos’a raptiyelenmiş yıldızlar döküldü bahçeme. Bugünlük sadece 904 tane! Bugünlük sadece 904 tane taç yaptım beyaz Lotus Çiçeğime…

Yüreğim serenat yaparken beyaz Lotus çiçeğime, ‘ben bir hiçim!’ diye başlayan ve ‘seni seviyorum!’ diye biten bir şarkı ile, aşk ile geçen 904 günün hürmetine, mektubumu nabzımla imzalıyorum yine, sonsuz sevgilerimle… … … … .

B&B

Çekirdek kabuğuna binmiş karıncaların denize açıldığı koylardayım. Diksiyonu bozulmuş rüzgarların tam ortasındayım! Yine sabahın yolunu gözlemeye başladım, yeni günü yine bir cümle içinde selamladım ve gecenin sırtını tırmalayan bir kedi yavrusunun patilerini alkışladım. Bir yandan kediden köşe bucak kaçan geceyi uğurladım, öte yandan bir piknik sepeti hazırladım…

Azıcık evvelde anılarımın otobiyografisine göz attım. Küçükken salıncaklara, saklambaç oynarken de çimenliklerin arasına sığamazdım. Çocukken okul sıralarına, iki rakamlı yaşların ilk yıllarında da satranç masalarına sığamazdım, hamlemi yapardım ve masadan kalkardım. Meridyenden meridyene seksek oynardım ve dönüp son hamlemi yapardım. Bugünde sözcüklerle bir hamle yaptım ve artık gecelere de sığamamaya başladım! Yaşasın…

Dünyaya da sığamadığım zamanlar yaşamıştım, Halley’e haybeye mi otostop çektim sandın cancağızım. Sanırım 76 model bir kuyruklu yıldız almalıyım ve çekirdek kabuğundan sandallar yapan karıncalara akıl danışmalıyım. Belki kağıttan gemiler yapar okyanuslar aşarım ama bu sabah kırlara yayılacağım, rüzgarların çimenlerle dansına katılacağım, sırtımı toprağa yaslayacağım ve çimenlere boyanacağım. Ellerime toprağın kokusu ezberletmeye çalışacağım…

Rotamı önce sahil şeridine çeviriyorum, gitarımı da yanıma alıyorum ve üzerine şiirler yazılmış banklardan birine kuruluyorum. Şamandıraların ardında yalpalayan balıkçı takalarını izliyorum, suyun gücüne ayak uyduruşlarına bayılıyorum.  Kıyıya vuran dalgaların yorgunluğuna, soluklanışlarına tebessümlerimi ikram ediyorum ve boynumda rüzgarın Vivaldi çalan parmaklarını hissediyorum, kulağımda uğuldayan tınılar kusursuz bir klasik yorum…

Gökyüzünü parselleyen göçebe bulutları da izliyorum, yolları açık olsun ve ‘K’ noktasında günün ilk sigarasını yakıyorum. Bırakamadım gitti şu mereti diye kendime azıcık söyleniyorum ama olsun kendime o kadarcık kusurum. Boğaziçi’nde yıkanan günışığını izliyorum ve deniz kıyısında güneşlenen karıncaların kurduğu sofraya 13 çekirdek kabuğu bırakıyorum. Tabiata şükranlarımızı sunmanın bin bir yolu var biliyorum ama bu benim yolum, onurla yürüdüğüm, başım dik yürüdüğüm…

Yüreğimin bana çizdiği yol ve gönlümdeki sonsuz sevgiyle düğümdüğüm yürüdüğüm… 

Şimdi gitarımı kucaklamayı düşündüm, ona sımsıkı sarılmayı ve ona teşekkür etmeyi! Üzerimden hayatın yükünü aldığı için, benimle gecemi gündüzümü paylaştığı için. Mutlu zamanlarıma tanık olduğu için, zor zamanlarıma yoldaş olduğu için. Her sıkıntımda derdimi dinlediği için, benimle şehirler dolaştığı için, benimle denizler aştığı için, benimle her sahneyi paylaştığı için, en yüksek desibellerimde ve unplugged gecelerimde hep boynumda hep koynumda olduğu için, saray sahnelerinde, saray bahçelerinde, çalınabilecek en zarif yerlerde bana yoldaş olduğu için sevgili gitarıma bir teşekkürü borç bilirim…

Zaten uzun zamandır ona bir teşekkür mektubu yazmak istemiştim ve şunu da eklemeliyim; Sevgili gitarım, Beyaz Lotus çiçeğimi kıskanmadığın için de sana teşekkür ederim. Beyaz Lotus çiçeğime yazdığım tüm şarkılarda kullandığım yıpranmış, yaşlanmış, paslanmış telleri de bir köşecikte sakladığımı iyi bilirsin…

Sevgili gitarım, seninle birlikte çekirdek kabuğunda denize açılan karıncalar kadar mutlu günler geçirdim…

Ve kaderim, bana aşkların en zorunu ama en özelini, en güzelini yaşattığın için sana da minnetlerimi iletirim…

Ve yüreğim, her hücrenle sevdama sahip çıktığın için sana şükranlarımı iletirim…

Gitarım, kaderim ve kalbim, sizlere canı yürekten teşekkür ederim…

B&B

Sorarım sana Adem amca, demokrasi böyle mi doğdu?

Sorarım sana Havva abla, elmadan ilk ısırığı alan kim oldu?

Sorarım tüm eşrafa, histeri krizlerinin sorumlusu elma mı oldu?

Peki ‘Yaşam boyu onur ödülü’ incir yapraklarının mı oldu?

Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu!…

Madem histeri krizlerinin suçlusu elma oldu yargılansın mı elma soyu? Mühebbet hapis mi yatsın elma suyu? Giyotinler mi dilimlesin kırmızı elmanın kabuğunu? Elektrikli sandalyeye mi otursun elma kurdu?

Agu…Agu…!

İnsanoğlu üzerine toz kondurmamanın yolunu hep buldu, ilk kusurda sıra sende olabilir portakal suyu! Darağacı çoktan kuruldu…

Agu agu mu ego ego mu? İşte bütün mesele buydu…

B&B

İlk tebessümlerimizin bile bin bir manası vardı, gülücüklerimizin her biri mutluluk kavramı ile yapılan bir mutabakattı. Attığımız ilk adımlar yaşama tutunma çabalarımızdı, aldığımız her nefes hayat ile dayanışmamızdı, kurduğumuz her hayal iç dünyamızın gıdasıydı ve gecenin gündüze bıraktığı miras her sabah şafaktı! Güneşin elinde de her sabah nurdan bir zeytin dalı vardı…

Sonraları zaman biraz oyunbozanlık yapmıştı, zaman belki de bir entrikacı! Akrebin ezdiği her saati koleksiyonuna kattı, yelkovanın devirdiği her saniyeyi ganimetine kattı. Belki de her şey ışık yılı uzaklarda bir müzede saklı, belki de zaman bir antikacı! Kah umutlarımızı topladı kah yadigarları. Bisikletimizin gidonunu bir hayat mücadelesine kırdı ama çocukluğum o bisikletin selesinde kaldı ve bugün mavi çocuğun şarkısı yazıldı…

Bisikletimi gören var mı?

Onun selesinde benim çocukluğum vardı

Ve çocukluğumun elinde her daim bir zeytin dalı

Çocukluğumu gören var mı?

Sanırım beni büyütüp kendisine şarkılar yazdırdı

Majörden minöre düşerken ben, bir yanım ağladı

Bir yanım çocuk kaldı ve zihnime uçurtma bağladı

Mavi çocuk! Bu şarkı avucundaki son zeytin dalı…

 

Mavi Çocuk ve Zeytin Dalı – B&B

Zaman attığımız her adımda bir yol arkadaşıydı. Sonbaharın kışa yolculuğunda zamanın imzası vardı, güneşin ufka her dokunuşunda zamanın emeği vardı ve mesuliyeti ağırdı, zaman vardiyalı çalışmak zorundaydı, zamanın iş sahası galaksiye yayılmıştı ve verdiği pek çok şeyi bir bir geri almak durumundaydı, her şeyin bir bedeli vardı! Zaman, hayata anlam katan birçok şeyin ellerimizden yitip gitmesini sağladı, üstelik hiç zorlanmadı. Önce uçurtmalar yaptırdı sonra oyuncaklarımızı aldı, karnedeki kırık notları, kopya kağıtlarını, bayramlıklarımızı, ne yapacaksa tüm bunları! Zamanın kopya çekmeye ihtiyacımı vardı?

Karakalem resimlerimi aldı, mavi bisikletimi aldı ama ne yana baktıysam geçmişimden izler saklıydı. Şimdi tek bildiğim zamana kaptırdığım hiçbir şeyi tekrar geri isteyemeyeceğim. Belki de bu yüzden anı defterleri biriktirdim, günlükler, dünlükler, sararmış resimler, ütüsüz mevsimler, tarihi geçmiş güzellikler ama toplamda her daim sadece bir can sahibiyim, onu da bir gün teslim ederim. Her şeyin hayırlısı diyelim, ne diyeyim…

Yelkovan bisikletime binsin, önce tekerleri şişirsin. Akrebe de bayramlıklarımı hediye ettim. Güle güle giyinsin! Saatli marif takvimlerine de çocukluğumu ikram ettim ve kum saatimi bugünde tek bir kum tanesi ile besledim ve zamana birkaç paragraf takdim ettim! Bir gün bisikletimi geri vereceğine eminim, işte o vakit ödeştik farz ederim! Ve şimdiden teşekkür ederim…

B&B

Sabaha karşıydı, güneşin kepenkleri kapalıydı daha gün ağarmamıştı ve nasıl olduysa uykum evden kaçmıştı! Bu işe hiç şaşırmamalıydı, zaten bu ara uykumla aramız açıktı, sanırım artık uykusuzluğa alışmalı. Ninnisiz geceler ile yine tokalaşmalı ve uyku yoksunluğunu hayat memat meselesi yapmamalı. Uyku zaten bir zaman israfı, bir gece yalanıydı, bir telaştı ama uykumun sahafından aldığım fotoromanları, yerçekimine karşı koyan rüyalarımı özleyeceğim ve sevgili mavi yastığıma sımsıkı sarılışımı…

Şimdi yine kelimelere sığınma zamanı! Kendimi tanıdım tanıyalı saman kağıtları ve mürekkep bir nevi yol arkadaşımdı. Zaten alfabemdeki harfler homurdanmaya başlamıştı, sessiz harflerimin bile dişleri gıcırdamaktaydı, bu alfabetik bir başkaldırı hazırlığıydı! Harflerimin yaptığı içime attıklarıma dair bir serzeniş planıydı. Ünlemler tepemin tasına yakın muhitlerde uçmaktaydı, soru işaretleri asabıma doğru birkaç sorti yaptı, sanırım maksatları sessizliğimi tartaklamaktı! Sessizliğimin halkalarını kırmaktı maksatları. Tanırım ben imlacıkları, neyse ki her şey kontrolüm altındaydı, bu adamın iç dünyası her daim barışçıldı ve sakin olmak lazımdı, sükunet yine yoldaşımdı…

Sonraları sözcükler bir güvercin misali zihnimden havalandı ve bütün harfler şuracığa doğru kanat çırptı. İmlalarımın arasında büyük ‘harpler’ vardı ama bu adam yine sözcüklerine bir zeytin dalı uzattı ve yine ortaya zeytinyağlı bir harf salatası çıktı. Şu organik kelimeler zihnimin gıdasıydı ve kolestrolsüz cümleler blogal soframa saçıldı. Koynumdaki gitarımın tellerinde cıvıldayan notalar ise yeni güne kanatlandı, her biri konacak bir ağaç dalı aramaktaydı. Neyse ki yüreğimdeki kar beyaz portelerim notalarımın konaklayabileceği bir fidanlıktı ve iç dünyamın toprakları daha erozyona uğramamıştı, dış dünyanın heyelanları ile uğraşmaktan fırsat bulamadı…

Şimdi gözbebeklerimle gökyüzüne dokunmalı. Kozmosun el yazısı gönlümün yazgısı kadar okunaklı, yıldızlar ile gökyüzüne bir kompozisyon yazılı, gökyüzü ışıl ışıldı ve gecenin satırbaşında yine Ay Dede vardı. Kainatın mısralarını okudukça, evrenin aydınlığı iç dünyama doldukça, tabiatı cümlelerime dokudukça gecem daha da dokunaklıydı…

Sağ yamacımda sigaram yanmaktaydı, sol yanımda yüreğim! Çektim bir nefes ikisinden de, üzerine bir yudum kahve, akabinde dudaklarıma gözyaşları gibi çökerdi telve. Silmedim bile bile, dudaklarıma orta şekerli kahvemden bir dirhem hediyemdi acı telve. Kahvemi yine özenle kıyı rüzgarları karıştırmıştı, aklımı ise güneşin gecikme olasılığı! Tam o anda ufkun rıhtımında bir kıpırtı, bir ışıltı ve yine güneşin yeni güne ilk reveransı başladı. Yine güneşin boyasız saçları bukle bukle dalgalandı, saçlarının her teli pırıl pırıldı, yine gözlerimi kamaştırdı güneşin edası çalımı. Sanırım artık güneşin şarkısını yazmanın zamanıydı, hatta tam sırasıydı…

Nede olsa güneşin bereketi bugünde bu kentte ve güneş benim şehrimde herkese eşit mesafede! Yıpranmış çiçeklere, körelmiş zihinlere, ödenmiş bedellere, yaralanmış tebessümlere, yarılanmış ömürlere, ilk nefeslere, son nefeslere, güneş benim şehrimde her şeye eşit mesafede! Sararmış resimler bile bir umutla güneşlenmekte. Güneşin nefesi dokununca şehre umudumun kandilleri bile bronzlaşıyor yine…

Şimdide bir şarkı düştü aklıma işte. Söylüyorum kendi kendime, söylüyorum yüreğimdeki özneye! Zihnimin mahzeninde yıllanmış klasiklerden birini dinlemenin tam vakti yine. Eloy yörelerinden ve ortalıkta gezinmekten pek fazla hazzetmeyen ama duyumsandığı yerde de, tadıldığı yerde de tadından yenmeyen, vazgeçilemeyenlerimden, güneşin ekseninde dönen enfes bir şarkı! Haydi başlasın güneşe saygı kuşağı, aydınlığın bereketine, tabiatın mareşaline, aşk ile geçen her saniyeme ve gün/eşime sevgilerimle…

Şarkıyı bağır çağır çalmalı ve güneşe kahvaltı hazırlamalı! Çayı ne kadar kaynatırsam kaynatayım güneşe soğuk gelecek, olsun güneş bu sabahta bana kahvaltıya gelecek! Sonrada masada yine bir eksik görecek ve bana ‘Beyaz Lotus Çiçeği nerede?’ diyecek! İşte o vakit boğazımdan yine tek lokma geç-me-ye-cek… … … … .

B&B 

Biliyorum ki hep aynı numarayı yapıyor ‘zaman’! Yeni bir illüzyon yaşatıyor yaşadığımız her an. Sözüm sana ‘merdaneli çamaşır makinesi’, vaktiyle seninde fişini çektiler değil mi? Üzme kendini, bu dünya sana göre değildi, bilesin ki senden sonra her şey full automatic’ti. Artık bir düğmeye basıyorlar çamaşırlar yıkanıyor, artık bir düğmeye basıyorlar iklimler değişiyor! Artık bir düğmeye basıyorlar Ozon’un yüreği deliniyor! Artık bir düğmeye basıyorlar buzullar eriyor! Artık bir düğmeye basıyorlar savaşlar yasallaşıyor! Artık bir düğmeye basıyorlar sınırlar değişiyor! Artık bir düğmeye basıyorlar günahlar güncelleniyor…

Sevgili merdaneli çamaşır makinesi, sen hiç üzme kendini, artık pek çok şeyin fişini çekiyorlar, sabrın bile! Artık bir düğmeye basıyorlar hoşgörüyü kaybediyorlar! Artık bir düğmeye basıyorlar Afrika’yı renkli izliyorlar! Artık sevginin bile damarına basıyorlar! Artık bir düğmeye basıyorlar Sympathy’yi susturuyorlar ama bugünde inadına Sympathy dinleyenler var…

And sympathy is what we need my friends

Sympathy is what we need

Cause there’s not enough love to go round

No there’s not enough love

 

Sympathy – Rare Bird

Bugünde yamacımda ‘Şimdi dünyanın yarısı diğer yarısını vuruyor ve dünyanın yarısı tüm besin kaynaklarına sahip oluyor’ diyen bir şarkı çalıyor! Bugünde inadına Sympathy! Merdaneli çamaşır makinesi, zihinleri de yıkayabilir misin ki? Sevgi tanışık olmadığımız bir his değildi, sevgi şu şarkıdaki notalar gibi modülasyona uğramaz ki! Merhamet gibi! Ömrümüzün kadrajında kalsın sevgi, güneşin hareleri gibi…

B&B