B&B

” .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . ”

B&B

Balkon kapısı ardına kadar açılmıştı, uçuşan tüllerin arasından sıyrılan şu sabah rüzgarı yatağıma kadar ulaşmıştı ve usulca yanıma kıvrılıp uzanan yastığımın üzerindeki resimlere bir bir göz attı. Bu sabah rüzgar bile güne senin resimlerinle başladı, şu göz alıcı dupduru güzelliğine bakmaya bile kıyamadı kıyı rüzgarı ve yüreğim bugünde resimlerinle konuşarak sabahladı…

Günaydınlar olsun sonsuz sevgim. Gün yüreğimize ışıldasın Beyaz Lotus çiçeğim…

Sabahın ilk ışıkları şehrin üzerine titremeye başladı. Güneşin gözleri yine kan çanağı, dünyanın halini seyretmekten olmalı, belli ki yine bir köşecikte ağlayıp sızlanmıştı. İlk fırsatta güneşte senin güzeller güzeli resimlerine bakabilmek için yanıma ulaştı, sanki o an güneşin hareleri bronzlaştı. İşte o vakit güneşin ilk ışıltısı tüm kenti sarıp sarmaladı ve İstinyeli martıların şehrine bugünde günışığı dağıttı…

Şu an saat sabahın altısı, günışığı kentin en izbe yerlerine kadar ulaşmış olmalı. Boğaziçi’ne gülücüklerini saçmış olmalı, yunusların gamzelerine dokunmuş olmalı, mazgallardan iki büklüm içeri sızıp denize doğru açılmış olmalı, şu kentin akşamdan kalma halsizliğini almış olmalı, güğüm güğüm yağan yağmurları çemkiren dar sokakları bile dolaşmış olmalı. Güneşin ilk kıpırtıları şu mektubumu sana tez elden ulaştırmış olmalı…

Günaydınlar olsun Beyaz Lotus çiçeğim. Gün umudumuz kadar aydınlık olsun sevgilim…

Gözlerim bir an için daha duvar saatine takıldı, yelkovan kalbi delik bir ceylan gibi sekiyor ve ‘Zamana ayak uydurmak gitgide güçleşiyor’ diye sitem ediyor ama söylene söylene de olsa yolculuğuna devam ediyor. Bugünde hayat devam ediyor, yüreğim yine sana şafaklar devrimci söker diyor, bugünde umut devam ediyor ve Freddie Mercury şuracıkta, gramafonumda, sıkıştırılmış kömür kokusuna harmanlanmış bir plağın simyager notalarında şunları haykırıyor dünyaya;

Zaman yok bizler için, hiçbir yerde yok

Şimdiye kadar ki düşlerimizi meydana getiren

Fakat ellerimizden kayıp giden bu şeyde ne?

Mercury yine ‘Z.a.m.a.n’ denen şu kurşuni trenden söz ediyor. Hangi peronda ineceğimizi kestiremediğimiz hayat raylarındaki yolculuğumuzdan dem vuruyor ve zihnimizin kerrat cetveline bir soru işareti daha kancalıyor;

Kim sonsuza dek yaşamak ister ki?

Tek bir ihtimal dahi yok bizim için

Her şey bizim adımıza kararlaştırılmış

Yalnızca tek bir tatlı an var bu dünyada bizlere ayrılmış olan

Biliyorsun Lotus çiçeğim, yaşanılacağı yerde bizi sarmalayan o tek tatlı an; Sana kavuşmaktır sevgilim! Sana tüm yüreğimle sımsıkı sarılmaktır Lotus çiçeğim. Bak susmuyor Queen, susmuyor Mercury, haykıra haykıra devam ediyor ve diyor ki;

Sonsuz sevgiye kim cesaret edebilir ki?

Sevgi ölmek zorunda kaldığında

Gözyaşlarıma dokun dudaklarınla

Dünyama dokun parmak uçlarınla

Sonsuza dek sahip olabiliriz, sonsuza dek sevebiliriz

Aşk ebedidir sevgilim, aşk sonsuzluğa seferidir. Başaracağız beyaz Lotus çiçeğim! Sen ve ben, mavi ve beyaz, aziz ile azize, biz bu aşkın sonsuza dek emekçisiyiz işte. Ne badireler atlattık biz sevgilim ama tek bir salise bile pes etmedik Lotus çiçeğim. Yüreğinin üzerine ant içtin sonsuz sevgin için, yüreğimin üzerine ant içtim sonsuz sevgim için…

Zor zamanlar geçirmiş olabiliriz sevgilim ama karşımıza çıkan engellerin bir tekini bile bizler inşa etmedik ki Lotus çiçeğim. Aşk; emektir sevgilim, sana mutluluktan ağlamak için gözyaşı dökmeyi bilmek gerekir demiştim. Sana, mutluluktan uçmak için düşmeyi de göze almak gerekir demiştim. Biz her zorluğu yürek yüreğe göze almadık mı Lotus çiçeğim? Yüreklerimizi siper etmedik mi hayata sevgilim? Bak, biz ödüllerin en güzelini, en temizini aşka düşerek kazandık sevgilim…

Anımsa hadi bir tanem benim, ay ışığına yol açtığımız günlerde bize huzurun ‘H’ si ile aşkın ‘A’ sı demiştim. Bize Havva’nın ‘H’ si ile Adem’in ‘A’ sı da diyebilirdim. Ben seni aşkın yaratılışından bu yana seviyormuşçasına derin sevdim. Bilmem anlatabiliyor muyum ki Lotus çiçeğim, sen benim sonsuz sevgimsin! Sen sonsuza dek benim Beyaz Lotus çiçeğimsin, ben sonsuza dek senin Mavi Lotus çiçeğinim. Yaşadığımız aşk ezelden ebediyete seferidir sevgilim…

Bugünde meleklerin tebessümleri eşliğinde, sevdamızın tam tamına ‘652 nci’ gününde günaydınlar diliyorum sana Beyaz Lotus çiçeğim. Şu yüreğimin çarpıntılarına bile ‘Lotus Dinletileri’ diyorum…

Seni seviyorum…

B&B

Biliyorsun, tüm mutluluğum sana bağlıydı, kavuşmamız tek bir Lotus adımına bağlıydı ve tüm yüreğimle sana bağlıydım, artık yoğun bakım ünitelerine de bağlıyım. Kendi otopsimi kendim yaparım, faili ‘Meşhur’ bir aşkın kurbanıyım!

Ağlama sakın, sakın ağlama, kıyamam tek damla gözyaşına, sadece beni anla ve ne olur ‘H&A’ rh pozitif bir umut ver bana, bir ‘Günaydın’ daha de bana, bin bir beyaz Lotus aydınlığı daha sun ufkumuza, şu ayrılıktan söz ettirme bana!

Anla ki yardımını istiyorum bu defa. Azıcık daha kalmalıyım hayatta, azıcık daha, Kasım’a kadar mesela, aşkın doğum gününe kadar, aşkın ikinci yıldönümüne kadar mesela, bir sonbahar esintisinde kavuşmak istiyorum ben sana. Ne olur artık bir ‘elveda’ suskunluğu sunma bana…

Hani bir kelebek atasözü var ya; ‘Üç günlük dünya!’. O üçüncü günde de beni bu hayatta sensiz bırakma, ne olur bir umut ver bana, ‘Kazı çalışması var ayrılığa çıkan her sokakta, düşmeyelim boşu boşuna yola, benimle kal sonsuzluğa’ de bana…

Biz sonsuza dek demedik mi aşkın ezelinden bu yana? Bak sana tutunuyorum yeniden şuracıkta. Sen her şeyimin hepsisin, sen benim Beyaz Lotus çiçeğimsin, bunu sakın ola unutma ve bil ki sana değil o hoşça kal, o elveda, o sözcüklerinde ötesini artık sen anla…

Biliyorsun ki sen ve ben yürek yüreğe yaşıyoruz hala, sonsuz sevgimize verdiğimiz binlerce emeğin hatırına bir umut haresi daha yolla bana. Gökkuşağına bağladığın salıncağın yamacında, tam vaktinde yüreğinin aydınlığıyla bir ‘Günaydın’ daha de bana, sana şafaklar devrimci söker diyeceğim o dakika…

İki selvi yüreğin yasal devrimi demedik mi bu aşka? En güzel hecemiz böyle olsun ‘AŞK’ olsun diyorum sana ve bana günaydın diyeceğin o ilk anda iki atlıkarınca daha hür kalacak bu dünyada, söz veririm sana, canımı da veririm senin uğruna, lafı bile olmaz aramızda…

Saat gece yarısını geçti geçeli bana bir günaydın demeni beklediğimi biliyorsun değil mi? Şu yüreğimin bir tuş kilidi yok ki her çarptığında seni arıyor Lotus çiçeği, bana seni soruyor ve her saniye bir saniye daha çok ‘Seni Seviyorum’ diyor! Hadi ne olur üzme beni, öyle çok özledim ki seni sonsuz sevgim, sende dinle hadi yüreğini Beyaz Lotus çiçeğim…

Günaydınlar olsun sevgilim, gün başucu kitaplarımız gibi aydınlık olsun, en güzel hecemiz AŞK olsun…

Seni seviyorum…

B&B

Bak bir umut taşıyorum hala cancağızımda. Aşk taşıyorum bu canda, can taşıyorum şu cihanda, ne olur umudumuzu anımsa..

Bir sözcükten fazlasıydı umut, bir sözlükten fazlası, bir ateşböceği ışıltısı, bir hayat kıvılcımıydı, iliklerine kadar ıslanmış mimozaların telaşıydı umut, begonvillerin ahkamıydı, gökkuşağı ispinozlarının cıvıltısıydı umut. Karavanımıza atlayıp atlıkarıncaları hür bırakmaktı, dünyayı bir Lunaparka çevirme çabasıydı ve iki alyanstı…

Bir sonsuzluk miktarıydı umut, saatli marif takvimlerine sığdıramadığımdı. Buğday tenli sözcüklerinin bağıydı bostanıydı umut, bir Boğaziçi kıpırtısıydı, iki selvi yüreğin adabıydı, şu katlayamadığım mektuplarımın akranı, her saniyemin yandaşı, attığım her adımın yoldaşı, dökülen gözyaşlarımın yongasıydı umut, sonbaharın ahbabıydı, aşka emektar olmaktı…

Kavuşma noktamıza inşa ettiğimiz gökkuşağıydı umut, bir yeryüzü cennetinin aurasıydı umut. Ay ışığına yol açmaktı, gökkuşağına hamak bağlamaya çalışmaktı ve başarmaktı, beyaz Lotus çiçeğime kavuşma çabasıydı, sana kavuşma çabasıydı umut, şu yüreğimin emekçisi olmaktı ve dahası iki alyanstı ama sana kavuşamadıktan sonra yalnız yalnızlıktır aşkın yüksek lisansı, yine bana tahsilli gözyaşı, yine bana kalifiye gözyaşları…

Kirpiklerime mandallanmış bu gözyaşı ama tüm bu gözyaşları da umudumun yongası. Şu gitarımın 6 tel saçına taç ettiğim gözyaşları ile sana yazdığım her şarkı kırılan yüreğimin sağlaması, umudumun aurası, gece yarılarımın pasiflorası…

Bazen ivedidir gözyaşları, göz kırpıncaya kadar gelir. Öyle uzaklardan da değil, yüreğimden kopar gelir. Muhtelif bir misafirdir her damlası ama aşk yüreğin misafiri değil bilakis ev sahibidir, ağırlar gözyaşlarımı bir bir, her damlaya umut ikram edilir. O umut ki; yüreğin suyudur, ekmeğidir, nimetidir. Bir dirhem merhemdir umut, aşkın suretidir…

Gün batıyor Lotus çiçeği

İstinyeli martıların şehrini ıskalıyor güneşin hareleri

Umudumun kandilleri ise daha tek bir saniye bile sönmedi

Bir pandomim etkisi gibi, ay ışığı ile mimleniyor Boğaziçi

Yakamozların eteğinde yüzen bir su perisi hala Kız Kulesi

 

Gün batıyor Lotus çiçeği

Birbirimize içten içe o kadar çok şey anlatıyoruz ki

Ben şairsiz kalmış bir şiirin sahipsizliği gibi özledim seni

İki göz birbirini görmez ama birlikte hareket eder ya hani

Biz de öyle değil miyiz ki şimdi Lotus çiçeği? Anlat hadi

 

Yuvaya dön Lotus çiçeği

Buğday tenli sözcüklerini özlüyorum ve diyorum ki sana

Seni seviyorum yüreğimin öznesi, anlatabiliyor muyum?

Gökkuşağı İspinozları ile haberler uçuruyorum ben sana

Ben yine seninle bir cennet şafağına uyanmak istiyorum

Seni seviyorum, sonsöze dek değil sonsuza dek diyorum

 

Aşkın Buğday Tenli Sözcükleri – B&B

Aşk; yüreğindeki sevgiyi bir meşale gibi taşıma kudreti değil miydi? Yana yana da olsa, ateşten bir gömlekte olsa sen ve ben omuzomuza, yürekyüreğe değilmiydik ki Lotus çiçeği. Şunu bilesin ki; Seni sevdiğimi anladığım o ilk günden beri, sana ‘‘Kasım’ı aşk başlatır’’ dediğim o ilk günden beri senin mecburiyetindeyim beyaz Lotus çiçeği…

B&B

Bana ‘Körebe’ de diyebilirsin ya da ‘Kayıp kıtalarımın kent ozanı’ de. Bana istersen ‘Aşk’ de yine ya da ‘Ayrılığım!’ de Lotus çiçeğim. Bana ne dersen de ama susma, pusulam sadece nefesindir bunu unutma…

Dün yine şafaktan önce, gönül intikalimin 301. kilometresinde, Lotus adımlarımın 301. günü ile birlikte sağa çektim bütün hayatımı ve yüreğimin kırık yelkovanını teklete teklete saat 17.52’ye kurdum hayallerimi. 11 Lotus 2009 tarihine, aşkın doğum gününe, rüyalarımın gözbebeğine, her saniyemin başkentine, beyaz Lotus çiçeğime, sana kurdum hayallerimi…

Gündüz rüyalarımın tek doğa harikasıydın sen ama şu ‘Zaman’ denen kurşuni tren bir hazan mevsimine getirdi beni ve peronda beni karşılayan sadece sensizliğimdi!

Bu sessizliğin, sensizliğimin virtüözü! Yekpare bir aşkın si bemol uvertürü, kah dorian, kah mixoldyian, kah lydian bir gam çalan ve şu ayrılık çanlarına vuran Lotus ellerin, bu müstakil dünyamın fırtınası, gök gürültüsü!

Şimdi kimin umurunda sesli mi sessiz mi bu harfler. Sensiz harflerim var benim, tomarla sensiz kelimelerim, mevsimlerden ‘güz’ ellerimde yığınla sensiz melodilerim var, birde yetim bıraktığın aşkın yetimhanesi olmuş yüreğim ve kalbimin ‘Ağrı’ dağlarında tek kişilik zelzelelerim ama canın sağ olsun senin beyaz Lotus çiçeğim…

Dünden sonra, söndürülen mumlardan sonra üzerime yıkılan gökkuşaklarımın altında, rengarenk enkazımda, ‘Alpha’ deltalarımda ve gramafonumun başucunda her biri çekilebilir bir acı gibi sensizliğimin jaluzileri! İki Lotus’un ellerini çözen 1. tekil enkazımda, şu yıkıntılarımın arasında tek yaşam izi A.Ş.K bundan sonra Lotus çiçeği…

Gardrobuma kaldırdım hayatı! Kundağım ile kefenimin arasında askıya aldım bu hayatı, onun üzerinde kokun vardı ve şimdi dilimde iki mısra var, mevsimlerden ‘güz’ ellerimde de bir gitar, acıyı öykündüğüm notalarımda da sadece sonbahar!

Hazandan bir kaftan giyen şu Eylül günleri

Ne idüğü belirsiz, ‘mealsiz’ bir güz mevsimi

Reharmonizasyon’a uğrayan bir ‘ezgi’ gibi

La’dan Lal’e dönüyor yüreğimin arpejleri

Ve tüm bunlar sana son sözüm gibi

Seni seviyorum beyaz Lotus Çiçeği

Alpha Blues – B&B

Yine iki kelimeyi bir araya getiremedim, özür dilerim. Beni sonbahara ilikledin yine Lotus çiçeğim ama canın sağ olsun senin! Hazan’dan bir kaftan giyen şu Eylül günleri ile birlikte sümrüllerle, kumrularla aynı resimden bakıyorsun bana…

Belki de göz gezdiriyorsun mektuplarıma, can havliyle bitiştirdiğim mecalsiz paragraflarıma. Mealsiz ayrılışımıza belki de gözyaşı döküyorsun ama kıyamam ki ben sana. Biliyorsun sen sevgimi, sil gözlerini hadi, sil güz mevsimini…

B&B

Kül rengi tül bir elbise vardı her birinin üzerinde, gökte ise duygularımın ikizinde masmavi bir pardesü ve tiril tiril giyinen güneşin sarı saçları dökülürken şehre mavi göğün kuğuları ile birlikte sana doğru yola çıktım.

Gökkuşağının altında buluşmaya an kalmıştı Lotus çiçeği, 7 ay 17 gün sonra ramak kalmıştı kavuşmamıza ama ikimizin arasına pusularını kuran sondan üçüncü haziran günü ile varla yok arasında bir yerlerde yeniden mahsur kaldım.

Yaşam ile ölüm arasında bir mertebede bir daha cenneti aradım ve bilmiyorum, meleklerin okuma yazması yok ise hala hayattayım diyorum ama tarafınca bir karar alındı ise ve üzerime vazife değil ise aşk ile yaşamak, şakağıma dayadığım hayatın namlusuna sür yüreğimi ve çek tetiği Lotus çiçeği! Ya da gel kurtar bizi aşk gereği.

İki dudağımın arasına kanadı kırık kelebekler kondurdun ve suspus olduğumuz her saniye nefes almayı bile bırakıyorum ama tıbbi bir müdahale istemiyorum, hissi bir mesele aşk diyorum ve boğazıma dizilen her nefesi portelerime, boğazıma düğümlenen her heceyi akrostiş bir şiir gibi yüreğime işliyorum.

————L————

————O———–

L—-O—-T—-U—-S

————U———–

————S—–e—–n—–i—–s—–e—–v—–i—–y—–o—–r—–u—–m

Başımdan geçen her saniyenin, içimden geçen her güzelliğin içinden geçiriyorum seni. Enlemsiz, boylamsız sevdik biz birbirimizi ve aşk gereği rüzgar bile aramıza giremeyecekti Lotus çiçeği ama belki de sana göre bu adam hayat üzerinde küçük bir makaleydi. Şimdi bana ‘‘Okuduk ve bitti’’ diyebilir misin ki Lotus çiçeği? İçimdeki hiçbir paragraf sana kapanmayacak ki Lotus çiçeği. Noktasız, virgülsüz sevdim ben seni…

B&B

Ben orada A.Ş.K üretiyordum. Ben orada U.M.U.T üretiyordum. Ben orada çakıl taşları gibi rengarenk düşler üretiyordum. Cebimdeki adayı alabilmek için ne kadar çok hayal üretmiştim, ne kadar çok ümit biriktirdim, bir ben bilirim! Ama oradaydım artık, cebimdeki ada’da! Çocukken kumbaralarımın içinde sakladığım diyarlarda…

Bana postmodern mağrurluğu ile neoklasik mağdurluğumu yaşatıyordu güneş, falezler ortaçağın figüratif el sanatçıları gibiydi ve kumdan kalelerimin pencereleri ardına kadar açılmış idi. Kim vardı ki içeride yalnızlıktan başka?

Bilemiyordum ama ‘İlk dans başlamalı’ diyordum ve adayı saran rüzgarlar davetiyelerimizi dağıtıyordu, ceylanlara, papağanlara, sincaplara, palmiyeler bile kalkıp gelmeye söz verdi balomuza. Birde davetiyeleri dağıtma işi dalgaların üzerine vazifeydi. Denizatlarını, balinaları, yunus kolonilerini bir bir davet ediyordu deniz ilk dansımıza ama Kaf dağının ardında kalmış bir balo gibi gözyaşlarım ile birlikte yine sadece günbatımı geldi ada’ya Lotus çiçeğim.

Ağlıyordum! Yüzümde ki dar bir sokak arasında kamelyalarımı suluyordum ve susuyordum, yine yüreğimin yayınevini kapsama alanı dışına atıyordum. Aşık olmuştum! Bizzat tanık oluyordum aşka ve tüm zamanların en çok çekilen fiili gibi yaşıyordum. Hani yüreğimizin ara sokakları bile trafiğe kapanır ya o günlerde, içimde beliren tüm bu ifadelerimi birde güz yüreğime sordum ama ‘Sus’ dedi ‘Hadi düş peşime!’ dedi şu yüreğim ve bu aşk serüveninin 213 üncü gününe kadar geldim…

Şimdi karaya oturmuş ‘a.ş.k’ bandıralı bir gemi gibiyim. Müsait bir yerde durmayı filan istediğimden değil, sadece kıyıyı itelemeye çalışıyorum ben sana doğru. Sadece iki kıtayı kavuşturmaya çabalıyorum Lotus’um ve aramızdan su bile sızsın istemiyorum artık. Ana karanın tüm parçalarını birleştiriyorum ve okyanusu da dört yanımıza serpiştiriyorum. Bu mektubu da sana zarflayamasam da böylece havale ediyorum…

Hadi gel Lotus çiçeğim, paralel evrenimize geri dönelim ve demir alalım şu kıyılardan, denize açılmış ‘a.ş.k’ bandıralı bir gemi olalım yeniden. Kamaralarımda ol, şu mercan kayalıklarıma bir bak! Güvertelerimize taşın. Kamelyalarıma dökülen yıldızları hadi gel sen topla, manzarama açılan yakamozları çerçevele hayata. Güverteme kıyı rüzgarları yerine aşk fırtınaları serp! Kasım tütsülesin bedenimizi ve 4 mevsimin kokusunu çekelim ciğerimize. İçimizdeki mavi&beyaz sancaklar salınsın ve göndere çekelim aşkı, gel yine bizi koru! Yelkenlerimizi aç yine geleceğimize doğru…

Hayat burkulması enlemleri ile kalp kırığı boylamları arasında bir yerde seni her şeyden ve herkesten ayırt etmeye çalışan bir batık gibi yaşıyorum. Bilmem anlatabiliyor muyum ki Lotus çiçeğim. Buradan nasıl haykırsam bunu sana bilemiyorum!

Seni seviyorum…

Tanıdığım daha uzun bir cümlede yok ki benim. Yüreğime söken 213 üncü şafak ile birlikte, tam 5112 saattir, 306 bin 720 dakikadır bir Rolex hassasiyetinde tek salise bile aksamadan seni seviyorum. Saatim sonsuzluğu 3 geçse de sana yine bunu söyleyeceğim. Elçiye zeval olmazmış ya Lotus çiçeğim bende yüreğimin elçisiyim, bunu biliyorum!

Seni seviyorum…

Tüm bunları 12 puntoya sığışıp yazamıyorum ama yüreğimi iyi bilirsin sen, emprovize duygularımı, açılmak istiyorum ben yine sana kavuşmak istiyorum. Seni özlüyorum ve ‘Üstü kalsın!’ diyemiyorum ki Lotus çiçeğim ama üstü kalsın hesaplar ödüyor bu yürek sanki! Adımız niye ayrı kıtalara yazılı Lotus çiçeği? Şu 7 güne sığışan haftaları, 4 mevsime yol açan yıllarımızı istiyorum ve korkuyorum! Yine aynı kamelyalarımız altında ağlıyorum, susuyorum ve tanık oluyorum aşka. Elimde bir buket A.Ş.K defnesi ile, ‘St.Camellia 213’de nefesini bekliyorum ve bir mucize istiyorum!

Seni seviyorum…

Hani ‘Aşk bir sanat ise her nefesimiz de lirik olacak, şiir olacak! Ya da İlim ise aşk her kavuşmamız bir buluş olacak, bir keşif olacak!’ derdim ya sana, bak aşkın ilmihalini yazdık biz yüreğimizin yağına. Viktorya döneminden kalma bir sanat hadisesi gibi!

Bana Rönesans’ımı yaşatan bir gönül protokolü bu. Bütün imzalarıma bir bak! Şu kırmızı panjurlu yüreğimin verandasına, pıhtısına ve bal konağına harmanladığım mutabakatıma, bütün nüshalarıma bir bak! Yaşlı bir söğüt ağacının iki büklüm gölgesine, kavuğuna, kesişen yollarımızın kurumuş bozkırlarına, ırmağına, sonsuzluğa açılan kalifiye gözyaşlarıma, umutlarıma, tohumlarıma, ikimizin arasındaki protokolün her nüshasına bir göz at! ‘H’ diye başlar ‘A’ diye başlar bu yazıtlar!

Hani ‘Kısa metraj bir film gibi başlar bütün aşklar’ derdim ya sana sonrada arka planda plaklar cızırdar, sana çalabildiğim tek bir şarkı bile yok artık! Hani baharda kumdan kalelerimin içine sakladığım, yağmurdan sonra da gökkuşağının altına, terasına, hamağına, dört bir yanına, bazen de ıslıklarımın ardına gizlediğim tek bir şarkı bile yok artık!

Üzerinde güneş batmayacak imparatorluğumuzdur A.Ş.K! Ama tam tamına 7 ay oldu bugün Lotus çiçeğim. Bir yanlış şık varsa bu işte bana söyle. İki yalnızlık varsa bu işte bana söyle. Bir makdulün mektupları okunmakta ise ve film bitti ise Lotus çiçeği, ‘Şu mektupları en güzel yerinden yırtmak gerekli’ de, ‘Hayat bizi tavsif etmedi’ de, ‘Aşk bizi ıskaladı geçti’ de, ‘Ötesi yok ki bunun artık’ de Lotus çiçeğim ama biliyorum, bana ‘Gösteri devam etmeli!’ dediğini duyuyorum, yine ‘Show must go on’ u dinlediğini hissediyorum. Ne olur üzülme Lotus çiçeği, bize geriye kalan bu papirüslere bastığımız mühürler ise kamelyada son mektup bulunur başında da kavak yeli!

B&B

(Tik-tak-şıp) (Tik-tak-şıp) (Tik-tak-şıp) (Tik-tak-şıp)

Bize kafiye olsun diye değildi bu üçlemeler ya da yüreğimi viyola edip ağladığım tüm geceler. Sabahıma nakaratlanıyorken dünden heceler, fa’lamalarımı iki ayracın arasına gizlemeler marifet olsun diye değildi ki Lotus çiçeğim. Bir ‘sus’ verdin, bir ‘es’ verdin diye ‘estim-sustum’ ben!

Şimdide gözyaşlarım ile süslüyorum buraları yeniden ve parantezinden çıkan adam yürüyor yine cümlelerine doğru. Ayağım virgüllere takılır ya da aklım yeni bir soru işaretine, sırtıma ünlemler dayanır ya da tırnak işaretleri altında üzerime anlamlar yığılır diye korkmadan! Bir elimde külü soğumuş sigaram, diğerinde bir dogma kalem, başucumda çalıp duran bir gazel gibi konağımı saran bohem ile kahvemi karıştıran Büyükada’nın rüzgarı kesilmeden ve kendimi iki ayracın ayazında üşütmeden, çıkıyorum hadi bu parantezden, yürüyorum evveli halime, sapıyorum hadi bu paragraftan bir diğerine…

Şu kelimelerin kıymıkları batıyorken dilime ve boğazıma kılçıkları takılan cümleler ile kalbim uyaklanıyor bak bir güzel fünyelerini çekiyor yüreğim ve içimdeki liberalleri öldürüyor öznelerim. Şu hecelerim iki dudağımın ardındaki parmaklıklara hapsoluyor ve içimdeki mahpushanenin hücrelerine kalifiye gözyaşları doluyor ama parantezinden çıkan adam yürüyor yeni cümlelerine doğru ve sapıyorum hadi bu paragraftan yine sana doğru…

Suçumuz neydi Lotus çiçeğim? Ay ışığına yol açmak mıydı? Ya da gün ışığına tutunmak mı? Bir hamak bağlamak mı gökkuşağına? Ya da Faili ‘meşhur’ bir aşkın yaşayan maktulü olmak mı? İçimdeki sonsuzluğa adanan papirüslerimizi yazmak mıydı?

Yine birbirine dokunamayan iki yüce dağ zirvesi gibiyiz! Yine birbirine açılamayan iki denizin gelgitleriyiz. Sen ve ben, mavi ve beyaz, aziz ile azize ve şu Gazze şeridi gibi arada kalan yine aşk oluyor ikimize! Bırak aşk olsun bize Lotus’um yine bize aşk olsun! Aşk olsun…

Tam vaktinde gelen yeni bir günün ‘Tan’ merasimi ile yüreğime şafak sökerken güneşin güne ilk rapsodisi gibi Lotus’um bana yine bir ‘günaydın’ de yeniden hadi bana bir günaydın de Lotus’um günışığını yanına al gel yeniden hadi bana ‘gözün aydın’ de Lotus’um hadi bana ‘kavuşuyoruz’ de! Ay ışığına da yol açıp gel Lotus’um hadi bana ‘iyi geceler’ de yeniden hadi ‘aşk bizi seviyor’ de…

Bir denizatının sırtından hayata kement atıyor gibiyim ve de nerede düşeceğimi bu rodeoda kestiremez gibiyim. Lakin aşka düştük ya Lotus’um ötesine berisine hiç bakmıyorum. Methiye olsun diye değil, şunu ebedi ‘yad’ edeceğim ki Lotus’um seni çok seviyorum. Rüyalarımın gözbebeği, seni çok özlüyorum…

B&B

Ne masaldan ne rüyadan bir Lotus aşığı olmam, ona ne hissediyorsam ikizinde şarkılar yazmam. Ona mum kokulu satırlar karalamam ve ona iftiharla bugünde gözyaşlarımı sunmam. Bazen la’lı, bazen fa’lı olmam, bazen fa’lar ağlamam, gözyaşlarımla mezur mezur fa’lamam. Bazen de bir azap miktarınca susmam ya da başucu kitaplarıma sığdıramadığım bir paragraf açmam ve o rüzgarın ısırıklarını 4 yanımda taşımam ne bahardan ne de kıştan…

Bazen bir cam kırılganlığında olmam ya da bir cam buğusunda buharlı bir kalp gibi durmam. Bazen 2 parçalı 1 bulutlu olmam ya da pentatonik bir yağmura tutulmam, kalbin rejimini değiştiren bir devrime ayak uydurmam ve yüreğimin ağzında sabaha uyanmam, akabinde aşk sancılarımı yudumlamam ve keçilerimi deltalara doğru uğurlamam. Sonra kendime doğru 3 adım daha atmam ya da Halley’e otostop çeken bir çocuğun güncesi olmam ne bahardan ne de kıştan…

Ne hazandan ne de yazdan bir J&B hırsızı olmam ya da ne fasıldan ne de cazdan bir telecaster sapkını olmam. Ne yalandan ne de sazdan bir blues arsızı olmam. Bazen bip’liyor olmam, bazen mute’lu, bazen mutlu, bazen de ‘post acı söyler’ tadında olmam ve gönlümün salıncaklarında sallanmam, gökkuşağına hamaklar bağlamam ya da cebindeki ada’ya durmadan taşınıp durmam ne bahardan ne de kıştan, mütemadiyen her partisyonum aşktan…

Bugünde aşkın yaşam ünitelerine bağlanmam, sanatın avangart akvaryumlarına dalıp çıkmam, rüyalarıma hep bir 5 kala falezlerde uzanmam ve suskunluklarımı rengarenk bir kumbarada toplamam, bu kalbin coğrafyasında nehirler ağlamam yada yolu Sahra’dan geçen bir ırmak çağlamam ve duygularımı durmaksızın birbirine çarpmam ne bahardan ne de kıştan. Dedim ya muhtemelen, mütemadiyen her partisyonum aşktan ve de unutulamayanlardan…

Hey gidi iç dökmelerimin blogal dünyası! Gündelik hayatımdan artan bir başka zamana tercüman olan şu post’un 1 Mayıs’a tekabül ettiğini de unutmadan vaktini burada benimle paylaşan tüm blogalist dostlara bir teşekkür aralayıp ve ‘bir slog-an & bir blog-an’ karalayıp kabuğuma çekiliyor olucam. Yaşasın sanatın, emeğin, hayatın, aşkın, düşüncenin paylaşım özgürlüğü ve Yaşasın Blogalizm! Hadi şimdi buyurun 1 Mayıs’a kaldığımız yerden bayram şekeri tadında John Lennon devam etsin…

B&B

Doğumundan itibaren küçük düşünmeni sağlarlar

Tüm bunların yerine sana hiç zaman tanımayarak

Acın o kadar büyüktür ki pek bir şey hissedemezsin

Sende çalışan kesimin kahramanı olabilirsin

Evde incitirler seni, okulda ise dayak atarlar

Akıllıysan nefret ederler, aptalsan aşağılarlar

Deliye dönersin onların kurallarını uygulayamazsın

Sende çalışan kesimin kahramanı olabilirsin

Yirmi küsür yıl boyunca eziyet edip korkuttuktan sonra

Senden bir kariyer sahibi olmanı beklerler

O kadar çok korkuyla dolmuşsundur ki isteyemez durumdasındır

Sende çalışan kesimin kahramanı olabilirsin

Kendini din, seks ve televizyonla avutursun

Ve çok akıllı, sınıfsız ve özgür olduğunu sanırsın

Fakat görünen odur ki hala köylünün tekisin

Çalışan kesimin kahramanı olabilirsin

Sana zirvedeki o odayı anlatıp duruyorlar

Fakat önce birini öldürürken gülümsemeyi öğrenmen gerekiyor

Eğer yalnızca tepecikteki insanlar gibi olmak istiyorsan

İşte o zaman çalışan kesimin kahramanı olabilirsin

Kahraman olmak istiyorsan beni izlemen yeterli.

Working Class Hero – JOHN LENNON