tag:blogger.com,1999:blog-42156803289332568602012-02-13T22:49:05.893+08:00За ер нь тэгээд галзуу солиотой тал руугаа л бичнэ дээ...Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.comBlogger148125tag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-78650696546448485122012-02-12T23:22:00.001+08:002012-02-12T23:23:08.827+08:002012-02-12T23:23:08.827+08:00<div style="text-align:right"><i>Маргааш, маргааш, маргааш<br /> Маргаашийн ард дахиад л маргааш байгаа.<br /> Тэр л маргаашууд итгэл найдвар болж гэрэлтэнэ.<br /> Тэгэвч тэр гэрэл хичнээн ойрхон байгаад ямагт нэг хоногийн зайтай...</i></div><br /> -- Чи андуураад байна, наад абсурд гээд байгаа чинь уран зохиол хараахан биш юм. Абсурд бол театр юм. Театр гэдэг чинь юусан бил ээ дээ? Театр бол үзүүлж харуулдаг зүйл. Бидний сэтгэлийн дотоодхыг гадагш нь дэлгэж тайзан дээр иллэн харуулсан байг. Энийг ил, тэрийг далд гэж ангилалгүй бүгдийг нь иллээд харуулчихсан байг! (Хөшиг нээв)<br /> <br /> -- Өө бурхан минь!<br /> <br /> -- Өө яасан? Үзэшгүй муухай байна уу? Тайзан дээр хөглөрөх энэ их хог новшинд эвгүйцээд хэрэггүй дээ.<a name='more'></a><br /> <br /> -- Яана л даа. Яачихсан театр вэ энэ чинь. Яргын газар юм уу энэ чинь, ямар гээчийн тайз вэ? Хаана байна аа бид?<br /> <br /> -- (Хөшиг хаав). Абсурд театрт байна аа хө.<br /> <br /> -- Өмхий самхай нь дэндсэн энэ газар бидний сэтгэлийн дотоодох гэж үү? Үнэрээс нь зугатахдаа үхье гэж хүртэл бодлоо. Боож үхэх бор шидмэс хүртэл олдохгүй яачихсан газар вэ!<br /> <br /> -- Өнөөх амьдрал гэдэг гоё сайхан тайз маань шүү дээ. Ялгаа нь гэвэл энэ удаад ялгаж зааглалгүй бүгдийг нь тайзан дээр өржээ!<br /> <br /> -- Өө битгий тэгэж худал хэл! Амьдрал арай ч ийм биш. Өнгө дүрс ч оноож нэрлэмжгүй энэ газарт чинь өөдрөг сайхан юм юу байгаа юм?<br /> <br /> -- Өөдрөг сайхан хэрнээ, үнэнхүү жинхэнэ юм тэр амьдралд чинь байсан юм уу? Харин энд бол байна. Жинхэнэ бодит мөрөөдөл байна! Төгсгөлийн талаар мөрөөдөл! Бидний амьдралын эхлэлийг бид мэдэхгүй. Бид мэдэхийн эцэсгүй болтлоо цөхөрсөн. Ядахнээ тэгвэл төгсгөлийн тухай мөрөөдье л дөө. Годотыг ирнэ гэж мөрөөдөн хүлээе.<br /> <br /> -- Годот яачихсан юм бэ? Годотгүй бол яачихаад байгаа юм?<br /> <br /> -- Годот явчихсан гэсэн. Ирнэ л гэсэн. Годотгүй болгох гэж үзсээн. Годотгүй болоод байна гэж өөрсдийгөө хуурч өчнөөн үзсэн. Эцсийн дүн нь энэ дэлгээтэй байгаа сэтгэлийн дотоодох маань. Тийм ээ энэ бүхэн бол Годотгүйнх шүү дээ. Годот ирчихвэл шал ондоо л доо.<br /> <br /> -- Үгүй байлгүй дээ. Гэхдээ өчигдөр арай ч ийм байгаагүй байлтай.<br /> <br /> -- Өчигдөр? Өчигдрийн тухайд санах юм юу ч алга. Угаасаа зөвхөн өнөөдөрөөс л Годотыг хүлээж байгаа. Нээрээ тийм бил үү? (Зогтусаад, зөндөө удаан бодолхийлэв). За ямар ч гэсэн маргааш Годот ирнэ гэсэн. Гэхдээ өнөөдөр ч ирж магадгүй...<br /> <br /> -- Арван жил, хорин жил, гучин жил, дөчин жил, тавин жил... Годотыг хүлээсэн он жилүүд, үнэндээ дахиад хүлээх цаг хугацааны хажууд юу ч биш байж болох юм. Тийм үү?<br /> <br /> -- Хэдэн жил хүлээснээ хэрхэн мэдэх юм бэ? Цаг хугацаа өглөө бүр эхэлж, үдэш бүр зогсож байхад!<br /> <br /> -- Нээрээ ч тэгэж байна даа! Оройн нар жаргаж, гэгээ тасрахтай зэрэгцэн тамир тасран ойчин унаж унтана, ноорхой хувцсаа ноолон дулаацах аядаж шөнийг чүү чамай өнгөрөөгөөд, өглөө нь өч төчнөөн хяслан дундуур туучиж сэрнэ. Үдэш бүр үхэж, өглөө бүр амилах мэт яасан зүдгүүртэй өдөр хоногууд вэ!<br /> <br /> -- Гэхдээ Годот заавал ирнэ. Ирэх учраас л бид хүлээж байгаа юм шүү дээ.<br /> <br /> -- Хөөе нээрээ түрүүний хоёр чинь Владимир, Эстрагон хоёр бил үү. Аль нь Владимир, аль нь Эстрагон билээ?<br /> <br /> -- Мэдэхгүй дээ. Гэхдээ би мэддэг байсан байж магадгүй л юм. Үгүй ч байж магадгүй. Ямар ч гэсэн бид хамтдаа Годотыг хүлээдэг юм.<br /> <br /> -- Хэзээ ч ирэхгүй тэр Годот чинь ингэхэд хэн юм бэ?<br /> <br /> -- Oh my Godot! Хэн тэрийг мэдэхэв дээ. Өнөөдөр л ирэх юм.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-7865069654644848512?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/G6LbCSMp7Xc" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com0http://blog.gmb.mn/2012/02/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-52816568787245283912012-01-07T14:12:00.000+08:002012-01-07T14:12:36.962+08:002012-01-07T14:12:36.962+08:00Би чамайг, чи намайг танихгүй. Тиймээс бид ер нь хэнийхээ өмнө ямар дүрээ тоглохов. Чиний өмнө би, миний өмнө чиний босгосон дүр байхгүй. Эхнээсээ л чин шударга байцгаая. Үгүйдээн бүүр болохгүй бол ядахнээ чин шударгын дүрийг эхнээсээ өрж тоглон байя.<br /> <br /> "Би чамд хайртай" гэж би чамд хэлмээр байна. Даанч ингэж хэлчихээр одоохондоо худлаа хэлсэн болчих гээд байна бүсгүй минь. Учир нь би 17-хон настай ч аль хэдийн өөр нэгэн эмэгтэйд дурлачихаад байна. Лавхан хэлбэл дурлачихаад шаналан байна. Шаналж цөхрөн хүлээж байна түүнийгээ. <a name='more'></a>Эхний удаад илүү лаваар яахав. Ингэсгээд энэ тухайдахыг түр цэглэчих үү. Түр цэг юм чинь араас нь хоёрыг нэмээд биччихье. Нийлээд гурван цэг болчихоод байж байг...<br /> <br /> Би чамдаа удахгүй дурлах байх. Одоогийн шаналант дурлал минь өмнөх дурлал болж мартагдах байх. Өө чи минь тэгээд намайгаа энэлэнт энэ дурлалаас минь авран дурлуулсан байх болно, өөртөө!<br /> <br /> Чи, чи... Чи гэдэг үг ямар гоё бэ. Өөрийн чинь тухай өөрөөсөө хэлж чадах энэ үг ямар гоё юм бэ. Өмнө нь (яг энэхэн агшнаас өмнөхөн!) үргэлжид би, би, "би" гэсэн үг л хамгаас гоё, хамгаас дотно санагддаг байж, үргэлжид түүнийг хэрэглэн, үргэлжид түүгээр гангаран хээнцэрлэж байхсан гэж хүсдэг байсан билээ. Үргэлжид хэрхэн тэгэж аашилж байсныг минь өмнөх гурван доголоос (догол мөр) ч уншиж болно шүү. Гурвуулаа "би" гэж эхэлсэн байгааг нь анзааран эгдүүцээч! чи!<br /> <br /> "Чи" гэх бүртээ "чи минь" гэж бодон чамайгаа нэрлэх болно би. Чи, чи... Чи хаана байна? Минийхээ хонгорхон чи минь хаана байна? Чамайгаа би хаанаас олох вэ? Олох гэж яарахгүй ээ чамайгаа. Хайх гэж харин яарна шүү, яарна. Олдох гэж чи минь бүү яар. Хайх гэж харин би нь яаръя. Яаран яаран бичээд яаран яаран дугтуйлъя энэ захидалаа.<br /> <br /> Чи минь хэн бэ. Хаанахынх вэ. Хэндээ, хааш нь гэж эхний энэ захидлыг илгээх вэ? Хаа нэгтээ энэ болон дараагийн захидлуудыг илгээх л байх, хаягийг чинь олуутаа! Харин тэр болтол илгээх хаяггүй энэ захидлуудын хаягны оронд хаяг болсон нэгэн нэр байж байг: "бүсгүй чамдаа хаяглав"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-5281656878724528391?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/8Iq2uFLMHHw" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com3http://blog.gmb.mn/2012/01/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-31151056728374591602011-02-08T13:38:00.001+08:002011-02-08T13:40:37.021+08:002011-02-08T13:40:37.021+08:00Хүндэт уншигчидаасаа яаран хүлцэл өчих минь. Нэг сэхээ авахнээ нэлээн удаан хугацаагаар бичлэг оруулаагүй байх юм. Гэхдээ удахгүй нэг хэсэг бичлэг оруулахаар сэдэв олчихоод, бэлтгэн байгаа тул түүнийг эхэлтэл та бүхнийгээ таавар сэлтээр зугаацуулан байя гэж бодлоо.<a name='more'></a><br /> <br /> Доор сийрүүлсэн нь нэгэн гадаад дуучин хүүхний дууг орчуулж үзсэн оролдлого маань юм. Тэгвэл энэ ямар дууны орчуулга болохыг тааж хэлнэ үү. Бяцхан сэжүүр цухуйлгахад Англи хэлнээс орчуулсан (энэ нь таахад дөхөм болох байх), даанч өөрийн минь Англи хэлний мэдлэг маань машид муу тул утгыг нь дураараа өөрчилчихсөнөө ч өөрөө мэдэхгүй байх магад. (за энэ балай явдал л тааврыг ихэд бүрхэгдүүлэх байх даа :D)<br /> <br /> <blockquote>Аялгуу мэт чи, бурхны л мутраар хөглөгдөө юү<br /> Андуурахын учиггүй энэ эгшиг чиний л зүгт юунд хадах...<br /> <br /> Чи тэгээд орон зайг эзлэм сүрлэг байхаар<br /> Чин хүсэлт халамжаа нуух газар эрэхдээ<br /> Навчин доороо бөнжийх жимс шигийг<br /> Хувцсан дороос чинь би олно<br /> <br /> Хувцсаа тайл хонгор минь<br /> Төгсөшгүйгээр үүнийг эхлүүлье<br /> Би чамайг сонгосон болог (болъё)<br /> Бид миний сонгосон газар байг (байя)<br /> Бүгд ер нь хүссэнээр минь болог<br /> Тэгээд л би чамдаа аль сайхнаараа байя<br /> <br /> Чамайг байгаа учраас ялихгүйн төлөө хуурмаглахыг би мартсан<br /> Чамайг л байгаа учраас би өнгөрсний төлөө уйлахыг больсон<br /> <br /> Үдэшлэг тарсан ч, найзууд явчихсан ч,<br /> Үргэлжлүүлэн бид нэг нэгэндээ хоргодсоор байх<br /> <br /> Хувцсаа тайл хонгор минь<br /> Төгсөшгүйгээр үүнийг эхлүүлье<br /> Би чамайг сонгосон болог (болъё)<br /> Бид миний сонгосон газар байг (байя)<br /> Бүгд ер нь хүссэнээр минь болог<br /> Тэгээд л би чамдаа аль сайхнаараа байя<br /> <br /> Би чамдаа энэ хорвоо дээрх бүх зүйлээс ч илүүтэй хайртай<br /> Хөдлөхдөө, алхахдаа, ярихдаа, амьсгалахдаа ч<br /> Хайрласаар байхыг минь үнэн гэдгийг чи мэднэ.<br /> Өө хонгор минь энэ жаахан инээдтэй байна уу <br /> <br /> Аниргүйн уудмаас аялгуу эгшиглэх шиг,<br /> Алс хязгааргүйн гүнээс гэрэл гялалзах шиг<br /> Бүсгүй хонгор аалиндаа бүрэн нэвччихсэн юм шиг<br /> Ай яг л тийм мэдрэмжиндээ бүрэн автчихаад байгаад минь<br /> Чи минь бараг л итгэхгүй дээ<br /> <br /> Хувцсаа тайл хонгор минь<br /> Төгсөшгүйгээр үүнийг эхлүүлье<br /> Би чамайг сонгосон болог (болъё)<br /> Бид миний сонгосон газар байг (байя)<br /> Бүгд ер нь хүссэнээр минь болог<br /> Тэгээд л би чамдаа аль сайхнаараа байя</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-3115105672837459160?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/HgTgp6JDi64" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com6http://blog.gmb.mn/2011/02/blog-post_08.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-54106228369211029152011-02-07T23:37:00.001+08:002011-02-08T13:41:21.249+08:002011-02-08T13:41:21.249+08:00За уржнан юм уу даа. Достоевскийн алдарт "Гэм Зэм" зохиолыг уншиж байхад эхэндээ нэг л эвээ олж өгөхгүй эхний хэдэн хуудсан дээр өчнөөн удаж, хэдэнтээ номоо хааж тавиад, уншмаар санагдах мөчийг хүлээж байгаад уншсан удаа бий. Тэр удаад зохиолчийн хэлийг ойлгохгүй шахуу, өгүүлэмжтэй нь нэг л авцаж өгөхгүй байсан юм шиг байгаа юм. Төд удалгүй хэлэмжийг нь, хэлэмжийнх нь утгыг, уянгыг мэдэрмээр болоод эхэлмэгц шуудхан зохиолдоо автаад, уншиж яваа эрчээ алдалгүй явсаар шуудран дуусгаж билээ.<br /> <br /> Тэгэхэд яг уншаад дуусахад нэг тиймэрхүү "Достоевскийгоор дутсан" юм шиг мэдрэмж төрөөд, дахиад цааш нь үргэлжлүүлэн уншмаар санагдсан боловч ном нэгэнтээ дуусчихсан тул, дэмий л амаа ангалзуулан амттан дахиад амсчих юм шигээр найдан байгаа мэтээр өөрт минь төсөөлөгдсөн билээ. Мэдээж номоо дахиад эхнээс нь унших тухай бодол орж ирсэн боловч арай болоогүй санагдаад тэгээгүй билээ. Тэгээд тийнхүү явсаар өнгөрсөн жил "Карамазовын хөвүүд" зохиолтой нь уншихаар учрав.<a name='more'></a><br /> <br /> Үүнийг тухайлан дурдахын учир нь яг л нэг тийм Достоевскийгоор дутсан, ангасан цангаа маань "Карамазовын хөвүүд" зохиолоор бараг бүрнээ тайлагдан, бараг л бялуурахын дайтай болсныг хэлэх гээд байгаа санаатай юм л даа.<br /> <br /> "Карамазовын хөвүүд" нь Достоевскийн бичсэн сүүлчийн роман гэж дуулсан. Ер нь мань эр аль чаддагаа мэддэгээ, яадаг ийдэгээ бүгдийг нь энэ зохиолдоо шингээчихье гэж шийдсэн бололтой юм. Үнэхээр лут бүтээл! (Орчуулга нь ч гэсэн үнэхээр өөлөх юмгүй сайхан болж. Орчуулагч, хянагч, санаачлагчидад нь гүнээ талархая)<br /> <br /> Агуу бүтээлийн агуу эсэхийн талаар би юу хэлэхэв. Агуу ихийг нь бахдан биширсэн нулимсаа л үзүүлэх үү? Үнэхээр ч уншиж байхдаа заримдаа уйлж наманчилж, заримдаа омгорхож, заримдаа шаналж, зарим газар нь айн бишүүрхэж, дараа зориг орохоороо энэ аймшигт хэсгийг уншъя гэж хойшлуулан байн уншлаа.<br /> <br /> Мөнөө л өмнө дурдсанчлан эхэндээ унших арга сүйхээгээ олохгүй мунгинаж, юу болоод байгааг нь ч мэдэлгүй өчнөөн хуудас нүдээрээ шүүрдэн харсан даа. Бодохнээ (миний л муйхар бодол шүү) тус зохиол нь үйл явдлын тэглээ ингэлээ гэдгийг хүүрнэн яарахаасаа илүүтэйгээр үйл явдал бүрийг, үг хэлэх бүрийг гүнзгий дүрсэлж харуулсан учраас л би тэр их нягт утгат үгсийг нь задлаж ухахгүй байсан юм байна, гол нь би яараад байсан юм байна: "тэгээд одоо яах юм, юу болох юм, юугаа хийгээд л донгосоод өөд өөдөөсөө харчихаад яриад байгаа юм, гол юм руугаа ор л доо, гол юм чинь юу юм бэ, түүнийгээ харуулаад аль" гээд л яараад байж. Арай удаанаар, арай хянуураар уншия гэж шийдээд уншиж эхэлтэл, ээ ашгүй зохиолчийн хэлэмжийг муухан ч гэсэн ойлгоод мэдрээд, хамгийн гол нь мэдрээд эхэллээ шүү.<br /> <br /> Газраар дүүрэн асгарсан сувдыг тонгойж түүгээд эхэлсэн хүн өндийхөө мартдаг шиг л уншаад байлаа...<br /> <br /> Ээ нэг анзаарахнээ энэ удаагийн бичлэг маань эхнээсээ адагаа хүртэл уулгамч маягийн юм болчихож. Болж өгвөл дараагийн бичлэгтээ номын талаар овоо тоймтойхон шиг юм хүргэчихмээр байгаа санаагаа дэлгээд энэ бичлэгээ өндөрлөе дөө.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-5410622836921102915?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/X2Z2vnVxt6c" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com4http://blog.gmb.mn/2011/02/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-83541052864729505402010-12-19T18:44:00.001+08:002010-12-19T18:45:04.069+08:002010-12-19T18:45:04.069+08:00Хожим дуулахнээ, амраг хоёр маань зорьсон газраа саадгүй хүрсэн ба, Шекспир ч далайчин анд нартайгаа салах ёсыг гүйцэтгээд, тэндээ суурьшин, театрт шургалан эхний хэдэн жил элдвийн юм хийн аргацааж байгаад хожмоо зохиолч, жүжигчин, найруулагч болсон боловч, ажилдаа хэт их дур өгч шамдан өдөр шөнийн ялгааг умартах шахан явсаар Жульетаг нэгмөсөн уйдаажээ. Мөн энэ хооронд уйдсан Жульета Лондонгийн нэгэн язгууртан хархүүгийн толгойг эргүүлэн амжиж түүнтэйгээ гэрлэх болов.<a name='more'></a><br /> <br /> Харин үүнийг мэдсэн Шекспир "сайхан учирсансан, сайхан салбал юутай сайхан" гэж эелдэглэн сэтгэлээ тэвчээд, Жульетагийн хуучин нэрийн дурсгал болгон "Ромео Жульета хоёр" хэмээх нэгэн сайхан бүтээлийг тайзнаа зохиомжлон тавьжээ. Жүжиг тавигдтал учралгүй байсан хоёр уулзмагцаа уучлалын тухай үг уралдан өчилцөж дахин амраглан жаргах болсныг мөн дурдая.<br /> <br /> Тэрхүү "Ромео Жульета 2" хэмээх алдарт эмгэнэлт жүжгийн зориулагдсан эзэн нь болох Жульета нь өөрөө үзэхдээ жүжгийн турш инээчихгээд, инээдээ дарж ядан үздэг бөгөөд Ромеогийн чинжаалыг Жульета өөртөө дүрдэг хэсэг дээр бүр байж яддаг бөгөөд "амраг" Шекспирийнхээ уран залийг түмэнтээ бахдаж эхэр татан инээдэг байна.<br /> Тийнхүү дахин дахин нууцаар амраглах болсон Жульета Шекспир хоёр дур хүслийн нар нь жаргатал, тачаалын тэнгэр дороо амьдын жаргалаа тоонд нь дөхүүлэн эдэлсэн болой.<br /> <br /> Төгсгөн өгүүлэхэд Жульета Лондонд үлдэж, Шекспир бүхний мэдэхээр Стратфорд дахь гэр лүүгээ, эхнэр лүүгээ, амар тайван үхэл рүүгээ сэтгэл хангалуунаар буцсан билээ.<br /> <br /> <h3>Төгсгөл</h3>Зээ хүсэх мэт сайхан авхай нар минь. Урт чилээт, ур дүй муут яриаг минь хүлцэн сонссонд гялайн, мэлтийе ээ. Өгүүлэн нуршсан маань үнэндээ:<br /> "<i>Ромео Жульетта-д хайртай. Гэвч Жульетта Шекспирт хайртай. Бас нөгөөтэйгүүр Жульетта йыбөйыө явдалтай байсан тул сайн нэр зүүхээргүй байв. Сайн нэрийг Ромеод дурлаж олж авах байлаа. Харин Шекспир Жульетта, Ромео 2-ыг хамтад нь үхүүлсэн гэж зарлан Жульеттагийн нэр төрийг цагаатгаад Жульеттатай янаглан амраглана. Ромео бол Жульета, Шекспир 2-ын амраглал бас нэр төрийн золиос...</i>" гэсэн хэдхэн үг юм шүү дээ. Аан тийм бас нэмэх нь: <br /> "<i>Гэвч Жульета, Шекспир хоёр Ромеог үхсэн гэж эндүүрч байжээ...</i>"<br /> За за балай далий маазраа маань газар авсангүй. Та бүхний мэргэн ухаан аль хэдийн мэдчихэж. Мэдээж энэхүү зугаа наргиа маань шоу роман, савангийн хөөсөн дуурь биш тул тэгэж Ромеог яаж ийгээд амилуулан үргэлжлэхгүй билээ. Хүлцэн сонссонд дахин талархая.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-8354105286472950540?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/upXKlKcT2IY" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com5http://blog.gmb.mn/2010/12/3_1410.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-91415001169614921642010-12-19T18:42:00.000+08:002010-12-19T18:42:23.751+08:002010-12-19T18:42:23.751+08:00Жульетаг гэрлэхийн өмнөхөн нас барсан тул заншлын дагуу хуримын хувцастай нь Фиттоныхны бунханд оршуулав. Үүнийг дуулсан Ромео тэнэг баагий догдолсон сэтгэлээ дарж чадалгүй өдөр шөнө дамнан гашуудсаны эцэст, шөнө дөлөөр гүйн очиж хараад дэргэд нь амиа хорлон үхэв. Шекспир сэрэх цагаас нь ялимгүй хождон ирсэн ба, Жульета сэрэнгүүтээ Ромео хөлд нь үхэтхийн унасан байхыг хараад гайхаж, айсан боловч удалгүй зориг орон үнэхээрийн үхсэнийг нь магадлан үзээд тайвширч эргэн хэвтэв.<a name='more'></a><br /> <br /> Энэ хооронд Шекспир 3-н хүдэр далайчин дагуулан ирж, Фиттоныхны бунхны харуулыг цохин ухаан алдуулаад дотор нэвтрэн орж, хамт ирсэн далайчдынхаа ачаар царайгаа үзүүлэлгүйгээр Ромеогийн зарцыг мөн унагаад Жульетаг аван одов.<br /> <br /> Одохын урьдаар Жульетагийн хэвтэр дээр хэвийг нь дуурайлгах маягтайгаар цагаан сарнай асган орхив. <br /> Тэгээд Шекспир дагуулан ирсэн хор судлаач өвгөн туслахтайгаа (Лоренцо) сүмд очин, унтаж байсан ламыг утаж унтуулан муужруулаад, эргэн сэрээж хагас ухаантай болгон "<i>бурханы ариун сүнс, ариунаас ариун гэж шилэгдсэн онгон охины дүрд илрэн, эргэн тэнгэртээ одохдоо цагаан сарнай болон бутарч унадаг, тэрхүү ариун дагинатай хамт явахыг хүссэн хайрт залуу нь амь юугаа өргөх хэрэгтэй байдаг</i>" тухай дэмий балай зүйлийг хэдэнтээ ярин хоногшуулаад гарч одов. Тэрхүү ярьсан бүхнийг нь тэр лам зүүд хэмээн бодож, дараа өдөрт нь цагаан сарнай болон бутарсан Жульетын шарилыг болоод үхэтхийн унасан Ромеог үзээд энэ лав бурханы таалал мэтийн юм ярин тэр хавийг баахан хөгжөөжээ.<br /> <br /> Охиных нь оргүй сураггүй байдал, хүүгийнх нь золгүй үхэл тэдний 2 айлыг уй гунигт автуулсан ба 2 айл тус бүртээ битүүгээр нөгөө айлаа үүнд буруутган бодох болсон нь хугацааны эрхээр даамжран 2 айлыг эе эвдрэхэд хүргэжээ.<br /> <br /> Далайд гарсны хойно Жульетад олон зүйл ер бусын санагдахад, адал явдал дүүрэн урт удаан аялал түүнийг угтан байгааг зөнгөөрөө мэдэрчээ. Хөлгийн багийнхан тус бүртээ тун сонирхолтой хүмүүс бөгөөд хамгийн хачирхам нь хөлгийн ахмад нь сэтгэл татам залуу эр болох Шекспир байлаа. Эхэндээ тэднийг далайн дээрэмчид гэж бодсон боловч өөрсдийгөө "далайн луйварчид" гэж нэрлэдэг, тонож дээрэмдэхээс илүүтэйгээр овжин зальжин аргаар олз олохыг илүү соёлтойд тооцдог болохыг мэджээ.<br /> <br /> Жульетаг оргуулж зугтаалгаснаас хойш Шекспир сэтгэлдээ нэг л гундуухан байх болов. Түүний сэтгэлийг Ромеогийн үхэл гутаажээ. Харин Жульета энэ талаар юм ярихгүй байсан тул өөрөө эхлэн дуугарах болжээ:<br /> Ш-- <i>Ер нь бол байна аа. Яаж ч байсан би чамд дурласныхаа төлөө үхэх маанаг биш.</i><br /> Ж-- <i>Тийм болохоор чинь л би чамайгаа хайрлах тусмаа хайрандаа гүн шигдэх юм байна шүү дээ. Чи бол амьдралд хайртай. Амьдралд хайртай шигээ надад хайртай байхад, тийм ээ амьдралд хайртай шигээ л хайртай байхад болно, надад.</i><br /> Ж-- <i>Харин тэр бол үхэлд хайртай, үхэж олддог нэр төрд хайртай, үхэн байж зугатсан энэ амьдралаа хайрлаж чадаагүй. Тиймээс хэдий харамсалтай явдал ч гэсэн, түүний өөрийнх нь хайрлаагүй амь амьдралынх нь төлөө бид энэ амьдралаа харуусалд автуулах хэрэггүй биш үү?</i><br /> Шекспир Жульетад талархаад тэврэн авлаа.<br /> <br /> Ээлжит амжилттай луйврынхаа дараа Шекспир Монтегьюд тусгайлан даалгавар өгч, амжилттай гүйцэтгэсэн тохиолдолд хөлгийн ахмад болгон үлдээхээр зарлав. Монтегью тэднээс хэрэгцээтэй зүйлсээ, хэдэн туслахын хамт салж даалгавараа гүйцэтгэхээр Лондонг зориход, хөлгийнхөн түүнийг тохиролцсон газраа хүлээж байхаар болов.<br /> <br /> Монтегьюгийн даалгавар амжилттай болсон тохиолдолд Жульета өв хөрөнгө өвлөн авсан залуу хатагтайн дүрээр, харин Шекспир түүний араас тэнэмэл эрийн дүрээр Лондонд очих байлаа.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-9141500116961492164?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/1QfEAY9d1n8" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com0http://blog.gmb.mn/2010/12/3_19.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-25678156791531685422010-12-16T23:24:00.000+08:002010-12-16T23:24:24.084+08:002010-12-16T23:24:24.084+08:00Жульета бүхнийг зохицуулаад, өрөөндөө ганцаараа үлдмэгцээ тагтан дээрээ улаан алчуур өлгөөд дотор орон хүлээв. Хэрвээ тэр ирвэл энэ газарт түүнийг хүлээж байгаа сүүлчийн хүлээлт, энэ газар өнгөрүүлэх сүүлчийн шөнө гэж бодон догдлоно.<br /> <br /> Тэгтэл ч алчуур өлгөөд удаагүй байтал Шекспир сүнгэнэн орж ирэв. Жульета илт хөөрөн баяслаа. Өөрийнх нь ирэх эсэхт эргэлзэж, шаналж дээ гэж Шекспир бодож инээмсэглэснээ, инээмсэглэлээ далдлаад:<br /> Ш-- <i>Өр зүрхээ өлмий доор чинь өргөн барьж ивье гэж бодон ирлээ би. Өө энэ чинь юу билээ гэж гишгэж нэгэн сониучирхах бүсгүй лав чи биш...</i><a name='more'></a><br /> Тэгснээ инээмсэглэн хөгжүүнээр:<br /> Ш-- <i>Ээ юу хэлнэ вэ би чинь. Мөн байсан ч яахав дээ. Гишгэ талхич. Чиний минь л дур.</i><br /> Ш-- <i>Чин үнэнээ өчихөд чиний минь уг голонд чинь орших, уян зөөлөнг мэдэрсэн тул яаж ч гишгэчсэн талхичсан яаж ч намайгаа гэмтээж үл түвдэхийг мэдэх билээ би.</i><br /> <br /> Жульета баясан гийгээд дэмжиж үргэлжлүүлэв:<br /> Ж-- <i>Өө юу хэлнэ вэ чи минь, өнөө би хичнээн болхи мохоо ч, өр зүрхэнд чинь тэгэж хандаж чадах уу даа.</i><br /> Ж-- <i>Ерөөс өр зүрх ямар үнэтэйг мэдэх ч, өр зүрхийг чинь хайрлан хүсэвч, өр зүрх чинь өрц цээжиндээ цохилж байхыг чинь мэдрэх л миний хүслэнт дур.</i><br /> гээд Шекспирийг тэврэн авав.<br /> Ж-- <i>Чи харваас чивэлт нүгэл үйлдэх гэж байгаа мэтээр эргэлзэх юм. Газар шороонд бэхлэгдэн ургасан цэцэг үү би, ганцхан эндээс л нарыг үзэж, эндээ л цомирлогоо нээж хааж байх цэцэг үү би.</i><br /> Ж-- <i>Чин үнэнээ өчихөд цэцгийн дэлбээ цэрэг эрийн хөлд гишгэгдэхийг хүснэ. Цэвэрхэн бүхнээ цэмцэгнэж гамналгүй чиний төлөө зориулахыг хүснэ.</i><br /> Чангаар тэврээд, цээжинд нь Жульетаг гүн шигдэхэд Шекспир:<br /> <br /> Ш-- <i>Хамтдаа үүрд байхаар хаа холыг зорин очтол хайр сэтгэл минь хөрчихвөл яана? Ийм болгоомжлол чамд төрсөн үү?</i><br /> Ш-- <i>Эрч бялхсан залуу насаа энэ тэрүүгээр тэнэж өнгөрөөсөн ч хамаагүй биз. Харин чи хаа холын өтөл насныхаа талаар юу гэж бодно?</i><br /> Ш-- <i>Тэр цаг ирэхэд бид тийм ч хангалуун биш бол чи минь харамсахвий...</i><br /> <br /> Жульета ерөөс түүний үгийг бүрэн сонссонгүй, ойлгосон ч үгүй. Тэр Шекспирт бүрнээ итгэж байлаа. Хэрвээ тэр минь болгоомжилж л байгаа бол тийм юм тохиолдохгүй гэсэн мэдрэмж түүнийг эзэмджээ.<br /> <br /> Ж-- <i>Залуу насандаа уягдагч, залуу гоо зүсэндээ эрдэгч гэж санав уу чи намайгаа. Ай үнэндээ би өтөл төгцөг болохоо өлсөж ундаассан мэт хүсэж хүлээнэм.</i><br /> Ж-- <i>Бие хэдий шуналыг төрүүлэвч, биеийн боломжоор шунах минь, жаргах минь хязгаартай байдаг биш үү.</i><br /> Ж-- <i>Тиймийн тул биегүйгээр шунаж чадвал хэмжээгүй шунаж чадна гэж мөрөөднө. Хөгшрөн бөгтийх гээч нь тийнхүү хэмжээгүй ихээр шунахад биднийг бэлтгэж байгаа хорвоогийн жам биш үү.</i><br /> <br /> Жульетагийн ийнхүү шал хөндлөн юм ярисан нь харин ч эсрэгээрээ Шекспирт таатай санагдчихав. Тэгээд түүнийгээ тэврэн энхрийлэх зууртаа:<br /> Ш-- <i>Ай амрагаа чи, арай дэндүү шунахай юм аа.</i><br /> гэж инээмсэглэн хэлснээ, хойш ухран зай бариад, нүд рүү нь эгцлээд:<br /> Ш-- <i>Харин над шунал хүслээс ангид нэг болгоомж байна.</i><br /> Ш-- <i>Юу гэвээс, юутай ч учирсан юуг ч гээд даваад гарчихмаар зориг цээжинд буцалнам. Тэгэвч юунаас болоод, яагаад гэдгийг нь мэдэхгүй ч...</i><br /> Ш-- <i>Аль нэгэн өдөр би алдаж эндээд чамайгаа гомдоохвий гэж айнам. Алдахгүйгээр яаж би алдсан юм шиг туршлагыг олох вэ? Арай ч шунахай байна уу би?</i><br /> Жульета хариуд нь:<br /> Ж-- Ай<i> амрагаа чи арай дэндүү шунахай юм аа</i><br /> гээд цангинатал инээгээд цээжинд нь хажуулдан наалдав.<br /> <br /> Шекспир түүнийг авч явахаар эцсийн байдлаар эрс зоригтойгоор шийдлээ.<br /> <br /> Ж-- <i>Үхлийг ч умартуулагч үнэнч амраг минь ээ, үхлийн минь талаар үргэлжлүүлэн хэлээч дээ. Хэрхэн үхүүлж хэрхэн төгсгөх вэ. Хэрхэн үүнийгээн тэгээд эхлүүлэх вэ. Одоо гэдэг нь мэдээж ч гэсэн, ой ухаанд нэг л багтамгүй байна.</i><br /> Шекспир гэнэт сэхээ аваад:<br /> Ш-- <i>Бүхнийг өмнөх ярьсанчлан үйлдэнэ. Чи минь юу авч явахаар зэхэв дээ? Хэмжээ овор ихтэйг нь хэлсэн газарт урьдчилан хүргэсэн үү?</i><br /> Ж-- <i>Юм аа ч зэхэх нь зэхсэн. Юу ч болоо билээ, яаж ч үйлдээ билээ би, ямар нэг алдаа гаргаад сэжиг төрүүлчихвий гээд тэгэж үйлдэж зүрхэлсэнгүй.</i><br /> Ж-- <i>Үнэндээ эндээс авч явах бүх зүйл маань энэ. Түүртэхгүй гэвэл үүнийг аваад явж болох уу?</i><br /> гээд төдий л томгүй баглаж боосон зүйл шүүгээнээсээ гарсан ирэв. Шекспирт түүний болгоомжит байдал таалагдсан ч, багагүй гайхав бололтой:<br /> Ш-- <i>Иймхэнийг л эндээс авж явах гэж үү.</i><br /> Ж-- <i>Би эндээс явахад үлдэх хүмүүс миний л төлөө харуусаасай гэж хүснэ. Хэрвээ ихийг авбал тэр ихийнх нь төлөө тэд харамсах магад биш үү.</i><br /> гээд зальжин инээмсэглэв. Шекспир ятгагдсанаа ойлгоод, дараагийн үйл ажиллагаандаа оров:<br /> <br /> Ш-- <i>Биеийг чинь үхлүүт болгоод эргэж нэг өдөр авахаар энд үлдээхдээ, үхсэн гэж тооцогдсон бие чинь өвдөж атирахыг мэдэхгүй тул гэмтэж баахан доргихвий гэж айна.</i><br /> Ш-- <i>Тиймийн тул үүнээс хэрхэн зайлах өөд муутай нэг аргыг олов.</i><br /> Тэгээд дараагийн үгийг нь хүлээн байсан Жульетаг үнслэн, энхрийлэн, хувцсыг нь тайчин эхлэв. Тайлах зууртаа өөрөө ч гэсэн тайчиж амжив. Тайчиж дуусаад эргэн зай барин зогсоод алган дээрээ бороон дусал тосох мэт тохойгоор нь нугалан алдлаад эгээ л алган дээр дөл бадамлан байгаа мэт гарынхаа нэг алга руу харснаа:<br /> Ш-- <i>Ай амрагаа. Үзэгдэх биегүй энэ дөлийг, үзэж хараач гэж гуйя. Сэрэл гэдэг билээ энэ дөлийг.</i><br /> Ш-- <i>Ердийндөө бол бид амраглаад бие биендээ шингээд, сэрэл хүслээ оргилуулаад байдаг биш үү. Өнөө бид арай өөрөөр үйлднэм. Энэхүү үзэгдэх биегүй дөлөнд эдгээн илааршуулах их хүч оршино гэж би итгэнэм. Энэ дөлөнд нэгмөсөн шатчихгүй дүрэлзчихгүй ээж, энэ дөлийг бөхөөчихгүй унтраачихгүй энэ шөнийг өнгөрөөе гэж би бодсон юм.</i><br /> <br /> Жульетад үүнийг цааш нь тайлбарлуулах хэрэг гарсангүй ээ. Түүний шунаж хүсэж явсан нь магад энэ байх гэсэн сэрэл мэдрэмж дотор нь хургав.<br /> <br /> Тэгээд тэр хоёр нямбайлан тэврэлцээд, үзэгдэх биегүй өнөөх дөлөндөө ээн дулаацаж, үе үехэн өнөөх дөлөө өрдөж жаахан энхрийлэлцээд үйр цайтал өчүүхэн ч мухардаж туйлдсан явдалгүйгээр ханамж хүслийнхээ гүнд цул шижир жаргалдаа дэвтэж бэлцийн хонов. Тийнхүү удаад ужиг удмал байтугай удахгүй учрах гэмтлийг ч гэсэн угтаж илааршсан Жульета үхэлтэй ч учирсан үл тэвдэм эрүүл болоод жаргаланг олжээ.<br /> <br /> Энэ үед нь Шекспир хайрт түүндээ эм өгөн үхсэн мэт унтуулаад, эмийн лонхыг болоод зэхэж бэлдсэн зүйлийг нь аваад гарч одов.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-2567815679153168542?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/FHdSMEUctho" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com1http://blog.gmb.mn/2010/12/3_16.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-60979572159916842752010-12-05T19:40:00.000+08:002010-12-05T19:40:00.746+08:002010-12-05T19:40:00.746+08:00Хурим болох өдөр айсуй. Аль аль айлын талаас хойш болгох шалтгаан үгүй тул аль болох эртлэхийг зорьжээ. Харин Жульета аль нэг Тибалт нэрт хүнээс сураг ирнэ гэж хүлээгээд, шилтгээнээс аль болох гарамгүй байлаа. Гэсэн ч өдөртөө нэг тарч таарах ба, тэгсээр нэг өдөр гарч явахад нь гуйлгачин өвгөн гуйлга гуйж таарав.<br /> <br /> "<i>Өвгөн Тибалтийг өрөвдөж хайрла, өршөөнгүй сэтгэлээр энэрч хайрла. Өчүүхэн жаахан хишиг л хайрла. Өглөг буянаа дэлгэж хайрла</i>" гээд эцэс төгсгөлгүй мэт энэрэл хүссэн үгийг бувтнах явах гуйлгачны нэр Жульетийн чихийг дэлсэв.<br /> <br /> Гуйлгачин дээр харцаа тогтоон анхаарлаа хандуулваас гуйлгачин түүнийг нь мэдээд нүүр буруулан алхлав. Гуйлгачин хүн атал хүний анхаарлаас холдож хүртэж болох хишгээсээ зугтах нь юутай жигтэй гэж санаад дагахаар болов. Өвгөн таягтай атал ерийн хүнээс ялгалгүй хурдан явах ба олны хөлөөс холдсоны хойно бүр ч хурдан яваад байх шиг санагджээ. Тийн явсаар бөгтөгнөсөн өвгөн Жульетаг Шекспир дээр хүргэн ирэв.<a name='more'></a><br /> <br /> Шекспир ойн цоорхойд түүнийг хүлээж байлаа. Өвгөн тэдний хэнтэй нь ч үг дуугаралгүй буцахад тэд 2-уулхнаа үлдээд бишүүрхэн байзнаснаа, зэргээр ухасхийж, шууд дайралцан ирээд шунаглан үмхлэн энхрийлэлцэн эхлэв. Жаахан сөхөө авсны хойно элдвийг ярилцав.<br /> <br /> Ж -- <i>Би чамайг явчихлаа л гэж бодсон.</i><br /> Ш -- <i>Би яг явах гээд чамайг хүлээж байлаа.</i><br /> Ж -- <i>Чи минь заавал явах ёстой гэж үү?</i><br /> Ш -- <i>Би явна аа. Чамаасаа холдож, чамайгаа намайг мартахад туслах хэрэгтэй шүү дээ.</i><br /> <br /> Хэний нь ч амнаас үг унаж зүрхэлсэнгүй. Ийнхүү удах нь зохисгүй санагдсан тул зориг гарган Шекспир үг хэлсэн болов:<br /> Ш -- <i>Намайг санавал нүдээ аниад намайг хай. Би зүрхний чинь хаа нэгтээгээс олдох байх.</i><br /> Хариуд нь Жульета:<br /> Ж -- <i>Намайг аваад яваач.</i><br /> Ш -- <i>Үлдэх юмандаа хоргодохгүй юу чи?</i><br /> Ж -- <i>Үлдэж хоцроод би, өнгөрөх цаг хугацааг өвдөж ёолох мэт хясаж өнгөрөөгөөд, аль нэгэн өдөр тэсэшгүйдээ хүрээд, тэсэрч дуусах өдрөө хүлээх гэж үү.</i><br /> Ж -- <i>Тэгээд ч чамгүйгээр энд үлдвэл тэр өдөр холгүй мэт санагдана. Үлдэж хоцрох юмстайгаа үүрд байх хувь хэнд ч үгүй биш үү.</i><br /> Ш -- <i>Байз байз. Тэгш дүүрэн жаргал чамайг хүлээнэ биш үү энд. Тэгсэн ч амраг минь энэ тийм ч амархан биш шүү. Борог хувцас өмсөж, бороо шороонд нүдүүлэн явах ч юм бил үү бид. Оргохоор бодоход, явахаар бодоход бид чадна гэсэн итгэл чамд байх юм уу.</i><br /> <br /> Шекспирийн шийдэмгий бус байдалтайгаар Жульетад битүүгээр туниж гомдоход Жульета тэссэнгүй:<br /> Ж -- <i>Нээрэн бид юу чадах юм? Хайртай дуртай гэж хэд сайхан цэнгэлдсэнээс өөр юу чадах юм? Яаж өөрчилж чадах юм. Нүд чих дүүрэн газрын хаагуур нь бид бултан одох юм?</i><br /> Ж -- <i>Гэхдээ амраг минь, хайрт минь үүнд хэн ч буруугүй. Битгий битгий, чиний буруу биш. Хүнд хэнд, хичнээн ч чадал хүч байлаа гээд хэзээд, өнөд хангалттай байж чадахгүй. Тиймийн учир чадал хүчнийхөө төлөө бүү өөрийгөө буруутга. Чадал хүчиндээ бүү шанал, бүү эрд. Олдвол тэр биз, олдохгүй бол тэр л биз. Олсон ч олоогүй эрж л байвал болно. Бид үргэлжлүүлэн үргэлжлүүлэн амраглая л даа. Ядахнээ өнөөдрийн нар жаргатал...</i><br /> гэж хэлээд Жульета унах гэж яарсан нулимсаа арай ядан тогтоов. Түүний нулимс унаж дусаагүй ч Шекспирийн зүрхэнд тусчээ.<br /> <br /> Ш -- <i>Хэрвээ чи хүсэх л юм бол. Хэрвээ чи хүч чадлын үр дүнг хүсэх л юм бол, хэрвээ чи учир шалтгааны урвалыг хүсэх л юм бол би энэ удаад чадна. Чи хүсэх л юм бол би чадна. Би чамайг угтан буй шаналал зовлонгоос чамайг аварч чадна.</i><br /> Ж -- <i>Хэрхэн чадна гэж чи?</i><br /> Ш -- <i>Хэрхэн гэж үү... Хэрхэн тайлбарламаар юм бэ дээ. Юу ч гэсэн минь чи минь үхэж таарах нь...</i><br /> Жульетагийн догдолсон харцыг үзэж зориг ороод, дахиж харалгүй бултан, бушуухан цааш нь үргэлжлүүлэн төлөвлөгөөгөө хэлэв. Хэлж дуусаад:<br /> Ш -- <i>Итгэшгүй мэт санагдсан бол, чи үүнийг Ромеод хэлээд намайг очиход түүнд барьж өгч болно.</i><br /> Ж -- <i>Яалаа гэж дээ амраг минь, юу хэлсэнд чинь би тэнэгээр итгэнэм. Юу хүссэнг чинь тэчьяадан даганам.</i><br /> Ж -- <i>Харин намайг Ромеод итгэдэг гэж бүү бод. Толь мэт харцанд минь өөрийн хүслээ тольдон хараад, үзэгдэх тэр хүслийг минийх гэж бодоод надад итгэдэг тэр хүнд би итгэж чадахгүй ээ.</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-6097957215991684275?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/4ZNghjXOTe4" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com0http://blog.gmb.mn/2010/12/3.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-49387191113569356892010-12-01T22:44:00.003+08:002011-02-07T22:55:20.128+08:002011-02-07T22:55:20.128+08:00Шекспир хөлгийн бүхээгт, танил дасал болсон өрөөндөө сэрэв. Тэр энэ хөлгийн ахмад билээ. Сэрээд босох гэж яаралгүй, байрандаа өндийн суугаад нэг хөлөө татаж нугалаад бодолхийлэв. Өчигдөр Жульетагаас гарч яваад эргэн шилтгээнд шургалан орж чаджээ. Тэгээд хэрхэн Жульета тун чадварлагаар Ромеод хайртайгийн дүрийг тоглосон ба, тэр хоёр тун зохимжтой сайхан харагдаж байсан зэргийг эргэн санав. Түүнээс бусад бүх хүний дотор баяр бахдлаар дүүрэн байсныг тэр үзсэн билээ. Түүнд Жульета үнэхээр л Ромеод хайртай байж болох юм шигээр гэж бодогджээ.<br /> Ш -- <i>Тархи нь эргэчихсэн залуу бүсгүй... Тэр намайг өөрт нь тохирохгүй гэж бодож байгаа. Тийм ээ би түүнд тохирохгүй. Адилхан тархи нь эргэчихсэн залуу тохирно. Тэгээд тэдний амьдрал эргэлдэж эхэлнэ. Өндөрт эргэлдэх байх.</i><a name='more'></a><br /> Гэж өөртөө хэлээд дээшээ эгцлэн харсан авч түүний харц адарт тулжээ. Аль эртнээс түүнд төрсөөр байсан совин нь илүү хүчтэй мэдэгдэхэд уг совинг хүчээ нэмэхийг хүлээн анирдав.<br /> <br /> Өрөөнд нь хүн орж ирэхэд тэр түүн рүү хандан:<br /> Ш -- <i>Өө Лоренцо! Хүндэт ах минь. Өглөөний мэнд!</i><br /> Л -- <i>Чамд ч гэсэн Томас. Бидний бэлтгэл хангагдсан гэдгийг хэлэх гэсэн юм. Өчигдөр чамайг үймүүлж зүрхэлсэнгүй. Хөлөг хөдлөхөд ямар ч асуудалгүй.</i><br /> Ш -- <i>Тэгэхлээр миний олж ирсэн зүйл үнэхээр тэднийх мөн байж ээ дээ?</i><br /> Л -- <i>Тийм ээ Томас. Бурхны авралаар цуу яриа үнэн байж.</i><br /> Ш -- <i>За тэгвэл бид одоо дараагийн алхамаа хийх л дутуу байгаа юм байна. Энэ тухай дахин ярилцана аа. Харин одоо...</i><br /> Ш -- <i>Бид бүгд мэднэ. Бидний ажилд ов залиас гадна совин чухал байдгийг. Тэр ч байтугай өмнөх ахмад надад ямар ч тохиолдолд совингоо чухалд бодоорой гэж зөвлөснийг та сонссон байх аа.</i><br /> Л -- <i>Тийм ээ Томас. Чи бол бахдам ухаантай ч бардаж эрдэлгүй, совингоо хэзээд сонсож чаддаг нэгэн билээ. Тиймээс ч чи хөлгийн ахмад болсон. Бид чиний совинд итгэдэг.</i><br /> Ш -- <i>Тэгвэл Лоренцо ах минь. Миний совин намайг далайд биш, эх газар дээр үлдэж амьдрах учиртайг сануулаад байх юм. Би хөлгийн шинэ ахмадыг сонгоод эх газарт үлдмээр байна.</i><br /> <br /> Л -- <i>Хэдий цочирдом ч гэсэн ухаалаг шийдвэр байна. Өмнөх ахмад яг ийм зүйл хүсэж байсан ч амжаагүй дээ хөөрхий.</i><br /> Ш -- <i>Би таныг шинэ ахмад байгаасай гэж хүсэх байна. Хэрвээ та хүсэхгүй бол мэдээж би хүчлэхгүй.</i><br /> Л -- <i>Хүсэхгүйг минь хэдийн мэдэж байгаа шүү дээ. Хэнийг сонгох бодолтой байгаа юм?</i><br /> Ш -- <i>Монтегью байвал ямар вэ? Ухаалаг ч гэсэн болгоомж муутай. Гэхдээ таны үгийг сайн авдаг болохоор та 2 лав чадна.</i><br /> Л -- <i>Гялалзсан сайхан хүү. Зөв сонголт байна Томас.</i><br /> Ш -- <i>Би аль эрт сонгочихсон байсан юм. гээд Шекспир инээмсэглэв.</i><br /> Ш -- <i>Харин таныг энэ ажил дуустал үүнийг нууж чадна гэдэгт итгэж байна.</i><br /> Л -- <i>Тэгэлгүй яахав Томас минь.</i><br /> <br /> Ш -- <i>Тэгэхлээр танаас хүсэх дахиад нэг гуйлт байна Лоренцо ах минь.</i><br /> Л -- <i>За юу билээ?</i><br /> Ш -- <i>Та хөгшин хүний дүрээр явж нэг хүнд хэл хүргэх хэрэгтэй байна. Та далайчны алхаагаа нууж чадах хэвээрээ юу.</i><br /> Л -- <i>Таяг тулаад явбал бараг болчих байх.</i><br /> Ш -- <i>Ашгүй дээ. Нарийн ширийнийг би явдал дундаа тайлбарламз. Одоо хоёул гаръя даа.</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-4938719111356935689?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/r18GQkcuBRo" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com1http://blog.gmb.mn/2010/12/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-11866545793784944872010-11-25T23:43:00.001+08:002010-11-26T22:28:30.335+08:002010-11-26T22:28:30.335+08:00Жульета хариуд нь юу ч хэлэлгүй суусаар байлаа. Тэгэж тэгэж ямар нэг юмнаас халгаж булзсан байртай сууж байсан Жульетаг тодхон сонсогдох гутлын чимээ цочоов. Өрлөг эх бололтой. Гэхдээ ганцаараа лав биш нь тодорхой байв. Тэр даруй Жульета хаалгаа түгжээд Шекспирийг хувцасныхаа шүүгээнд нүцгэнээр нь нуугаад араас нь хувцаснуудыг нь хамж өгөөд яг хаагаад эргэтэл хаалгыг нь тогшив. Тэрхүү өрлөг эхтэй хамт ирсэн хүн бол Ромео юм. Өрлөг эх Ромеог ирсэн талаар дуулгаад буцав. Жульета сэжиг авхуулалгүйхэн шиг хувцас хунартаа анхаармар болоод хаалгаа нээлээ.<a name='more'></a><br /> <br /> Дэгжин гоёмсгоор хувцаслан зассан боловч зэгсэн халамцуу, дээр нь догдолж бэргэсэн залуу Ромео Кэнт хаалгаар орж ирлээ. Жульетийн өрөөнд анх удаа орж ирж байгаа биш нь илэрхий байв. Тэгээд шуудхан тэврэн нялуураад "Хайрт минь, чи минь, хамаг ариун нандин бүхний биелэл цогцлол минь. Би чамдаа хайртай, би чамайгаа үхэн үхтлээ хайрлана. Үүнд итгэ, үүрд бид хамт байна. Хэзээ ч чамайгаа ганцаардан уйтгарлуулахгүй. Тэгснээс би тэнгист биеээ үйж үхсэн нь дээр биз" гэхчилэнгийн юм яриад ухасхийн үнсээд "ёслол эхэлтэл түр хагацах болох нь, тэр болтол хүлээж үл тэснэм, тэгэвч би тэсэшгүйг тэсэж чамайгаа хүлээнэм" гэж хэлээд яаран гарав.<br /> <br /> Үүнийг үзсэн Шекспирт Жульета сүйн тухай өнөөдөр сонссон биш, өмнө нь ч гэсэн мэдэж байсан, Ромеотой ч гэсэн хэдий нь сүрхий дотно болж амжсан байх нь гэж хар буужээ.<br /> <br /> Ромеог гарсны хойно Жульета өрөөгөө түгжээд Шекспирийг суллан гаргахад Шекспир Жульетаг элдэв юм яричихаас нь урьтан:<br /> "Хайртай, хайртай, хайртай. Чамайгаа хайрласан хайр минь байж л байвал би чамайгаа хайрлаж л байна. Чамайг хайрласан хайр минь хаа нэг газраасаа сэвтэж эхлээд үгүй болчихвол чамайгаа би явуулж л орхино, сэв зунгагт тэр намгаас явуулж л орхино, чамаасаа ч гэсэн би өөрөө холдоно. Тэр цаг ирэхвий гэж бүү ай. Ирвэл ирэг. Ирэх өдөр нь инээмсэглэн салъя. Би чинийхээ ёроолгүй, ёзоор бариулгүй, тэвчишгүй хүсэшгүй ганцаардал, уйтгарт чинь тавьсан цэг биш юм аа гэхэд таслал нь болон байя. Би түр байя. Магадгүй үүрдийн ганцаардалтай чинь үхэл учруултал би байя. Өнөөдөр ямар ч гойд өдөр биш. Ганцаардлаасаа ингээд л салж байгаа өдөр гэж бүү бод. Үүнээс хойш ч гэсэн чи ганцаардалтайгаа учрах л байх. Ганцхан ялгаа нь ганцаардалтайгаа нүүр тулан учрах итгэл зоригийн үрийг зүрхэнд чинь би гүн дүрж суулгах өдөр" гэж хэлж дуусаад хувцсаа яаран өмсөөд гарахыг завдав.<br /> <br /> Жульета араас нь ухасхийн гараас нь зууран үлдээв. "Тэр одоо ингээд явчихвал хэзээ ч эргэж ирэхгүй" гэж санагджээ.<br /> Ж -- <i>Ээх. Чи минь, амраг минь, юутай сэтгэл хөдлөм юм бэ. Сэтгэлийн минь дэнсийг нэгмөсөн сэгсчүүлэн савчия гэж санав уу чи. Эхнэртэй гэргийтэй. Түүн дээрээ аль нэгэн өдөр очно гэдгийг чинь бодоод сэтгэл бүрнээ хөнгөрчихлөө. Юутай шулуухан үнэнч өчил вэ. Юу ярисан бүхэнд чинь би итгэнэ. Тэгэвч чин сэтгэлээсээ, чивэлт хүслээ дэлгээд нэгэн зүйлийг хүсэж болох уу чамаас. (чамаасаа)</i><br /> Ж -- <i>Хэзээ бид салж хагацахыг мэдэхгүй ч тэр мөч иртэл яг л үүн шигээ өнөөдрийнх шигээ үнэнч байж чадах уу чи надад.</i><br /> Ж -- <i>Тийм ээ үнэнч байж чадах уу чи надад, үнэнээр нь өөрийнхөө сэтгэлийг дэлгэж байж чадах уу чи надад. Үнэнч байна аа гэдэг чинь шударга байна аа гэсэн үг шүү дээ. Зөвхөн намайг л хайрлаад, намайг л хүсээд байхын нэр биш. Юу хүсэж байгаагаа юуг нь ч гэсэн нуулгүй надад хэлж чадах уу чи. Хэлмээргүй бол хэлмээргүйгээ ч гэсэн хэлчихэж чадах уу чи...</i><br /> Ж -- <i>"Яав? Ийв?" гэж асуун шалгаахад минь "Ийв! Яав!" гэж эрс үнэнчээр өчиж чадах уу чи наддаа.</i><br /> Ж -- <i>Яруу найраг хуурмаг ч байж болдгийг би мэднэ. Яаж ийж байгаад итгүүлчихдэг гоо (яруу) сайхан шүү дээ. Үргэлжид үнэний яруу найргийг өгүүлж чадах уу чи надад? үүнийг л чамаас би гуйж байна...</i><br /> <br /> Ш -- <i>Гоо үзэсгэлэнг хэтийдэн магтаж хэрэг дээрээ ямар ч нийцгүй зүйлстэй зүйрлэн хэлж тайз, лангуунаа худалдахад өндөр үнэ хүрдэг билээ. Тайз, лангууны үнэт явдлыг биш, задгай үнэн хүслийнхээ явдлыг, чамдаа би хөгтэй ч бай, хөггүй ч бай хүүрнэн хэлсээр байх болно. Чи итгэхгүй бол би чамайг ятгахгүй.</i><br /> Ж -- <i>Би яахин итгэхгүй байж чадах билээ. Үнэний өнгийг, үнэрийг шүүх эрх надад бий бил үү. Би юу хэлсэнд чинь гэнэн тэнэгээр ч хамаагүй итгэнэ. Тэгээд нэгийг асууя. Юу ч хэлсэн би итгэнэ.</i><br /> Ж -- <i>Юу ч болсон, юу ч бодогдсон, ядаж дахиад нэг удаа надтай уулзана гэж хэлээч. Амлах хэрэггүй, зүгээр л хэлчихэд болно.</i><br /> Ш -- <i>Тэгэлгүй яахав, би хаана хэзээ уулзахаа хүн явуулж хэлэх болно. Тэр хүн өөрийгөө Тибалт гэж нэрлэг.</i><br /> Тэгээд Шекспир гарч оджээ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-1186654579378494487?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/nLEDo-pRELU" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com0http://blog.gmb.mn/2010/11/3_25.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-58296248001373325862010-11-09T22:28:00.001+08:002010-11-22T23:35:33.401+08:002010-11-22T23:35:33.401+08:00Олны Шекспир гэх нэрээр нь мэдэх тэр хүн 18-тайдаа гэрлэсэн боловч барагцаагаар 3 жилийн дараа гэрээсээ явж, удалгүй хатан хааны усан цэргийн флотод нэрээ худал мэдүүлэн (Томас Эдгар) элсчээ. Тийнхүү тэнгисийн усан цэрэг болсны хойнох нэгэн удаагийн далайн аянаар Ла-Маншийн хоолойн хавьд далайн дээрэмчидтэй халз тулж хөлөг нь сүйдээд мөн явж байсан хатан хааны шадар тайж барьцаалагдан үлдэж, ихэнх нөхөд нь алагдаад, хэдэн цэрэг жижиг завиар самбаачлан зугтаасан ба нэг аюулаас мултарсан боловч нөгөө аюулаас мултарч чадалгүй завь нь далайн давалгаанд цохигдон үйрчээ.<a name='more'></a><br /> <br /> Ганцаар эрэг дээр үхлүүт хэвтэх түүнийг бараа бологчдийн хамтаар эзэмшил газраараа зугаалан явсан Францын нэгэн тайж олж, ордондоо авчраад юу ч гэсэн хэд хоног байг гээд ухаан ортол нь асарч сувилуулжээ. Ухаан орсны хойно ерөөс цэцэн сэргэлэн ба язгууртны ёс жаягийг дэгтэй сайхан үлгэрлэж, хэд гурван орны хэл бичгийн эрдэмд гойд нь илт мэдэгдсэн Томас тайжид таалагдаж ойр шадар хүнээр тодрон ордонд үлдэв.<br /> <br /> Гэвч жил орчмын дараа мань эр өөр нэгэн сурвалжит язгууртны гэргийтэй учир ургуулсан боловч нөгөөх амраг хатагтай нь баахан зориг дутаж, эргэж хургасны улмаас ээлжит амрагийн учраан дээрээ баригдахад, бантсан Томас эвийг нь олоод хууль ёсны эрийг нь халз тулаанд дуудчихав. Омголон залуу ноён "урилгыг" нь дуртайяа хүлээн авч, 3 өдрийн дараа зайдуу газар халз тулахаар болоод, Томасыг хорионд хийв. Хайрт амрагаа, ханилсан нөхрийнхөө гарт алдах болсон хатагтайн сэтгэл сүрхий зовинон уймарсан боловч эцэстээ зориг шулуудан болзоот өдрөөс урьтаж шөнө дөлөөр Томасыг оргуулан явбаас араас нь цэргүүд нэхэн ирэхэд дөнгөж хөдөлж байсан нэгэн хөлөг онгоцонд амжиж шургуулан "үүрд дурсагдах хайрт минь үүрд баяртай" гэж хэлээд үджээ.<br /> <br /> Энэ явдлаас болоод зүрх зориг нь үхэжсэн Томас нэг хэсэгтээ л элдэв амрагийн паянд хутгалдчихгүй юм шүү гэж бодохын сацуу "хулчгар хүнд бүү дурла" хэмээн тангараглачихаа шахжээ.<br /> <br /> <!-- Тэр нь хулгайгаар хориотой бараа таваар тээвэрлэдэг хөлөг болж таарав.--> Яаран хүлцэл өчихөд: Түүнээс цааших хэсэг явдлын тухайд өгүүлэгч би бээр үнэхээр мэдэж чадсангүй. Гагцхүү өчнөөн сарын дараа өнөөх та бидний мэдэх байдлаар Жульетатай харц мөргөлдөн учирсны дараа л тэр эрийн элдэв явдал мэдэгдэм болж ирсэн билээ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-5829624800137332586?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/HlUoC0z6JA4" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com0http://blog.gmb.mn/2010/11/3_5660.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-1427520919838238712010-11-09T21:54:00.001+08:002010-11-20T00:21:14.483+08:002010-11-20T00:21:14.483+08:00Нэг нь тагтаар орж ирэхэд нөгөө нь угтан авч шөнөжин амраглаад үүрээр хагацдаг явдалдаа тэр 2 бүүр дасах тийшээ хандсан байлаа. Анхлан шөнийн харанхуй нэгэнтээ бүчсэн хойно ирдэг байсан бол сүүлдээ бүрий татахтай зэрэгцэн ирж амрагладаг болов. Нэг өдөр Шекспир орж ирмэгцээ Жульетагийн харцнаас ямар нэг хачныг мэдрэв. Тэгээд хана налсхийж даган бага багаар түүн рүү дөхөөд, шүлэглэн хэлэх зууртаа хувцсаа тайчиж эхлэв:<a name='more'></a><br /> <blockquote>Хар хорын санаа хайрын сэтгэлд чинь шургачихав уу,<br /> Хардах шуналтах сэдэл хайрт чамаар минь оролдож эхлэв үү<br /> Ай чи мэднэ дээ.<br /> Юугаан би ер нь чамаасаа нуух юм бэ?<br /> Юу далдлан бүхийгээ бүгдийг иллэе.<br /> <br /> Нууж явсан бүхнээсээ ичих мэт<br /> Нуусан далдалсан бүхнээ аваад<br /> Нууц бүхнээ илтгэн нээе.<br /> <br /> Биетэй бодитойгоос нь эхэлье.<br /> Биенээсээ эхлэе. Би өөрөө тайлъя.<br /> Биенийхээ галбарыг нуусандаа ичиж байна<br /> Биеийн минь галбир ерөнхийдөө нэг иймэрхүү<!--Давидын баримал шиг өрөөд зогсоё.--><!--Давидад хүрэхгүйг минь хараад мэд.--><br /> <br /> Цээж минь ийм, гүзээ минь ийм.<br /> Цэх зогсвол ийм, цээжээ түрээд гэдийвэл ийм.<br /> Ташаа минь ийм.<br /> Таац минь ийм.<br /> Доошоо жаахан явах уу, яах уу<br /> Доодох минь ерийндөө бол ийм<br /> Ерөөс заримыг нь би дурдалтгүй юм шиг байна<br /> Ер бусындаа ямрыг нь чи мэднэ шүү дээ<br /> <br /> Булчингууд минь иймэрхүү л хүчтэй<br /> Шөрмөснүүд минь ч тиймэрхүү л хөгжилтэй<br /> Нуусан бүхэн минь иймхэн төдий...<br /> <br /> Сэтгэлээ би илчилье өө.<br /> Ариун алдараа, шившигт нууцаа бүгдийг илчилье...<br /> </blockquote>гэж оргилуун сүржинээр хэлээд Жульета дээр дахин харцаа тогтоов. Тогтоосхийн байснаа өөрийн нь ярьсан шүлэглэсэн, явдал дундаа хувцсаа тайчин байсан нь түүнд шал зохисгүй санагдчихав. Огтоос байгаа онолгүй дэмий шулуун зан гаргасандаа бантаж, бушуухан дуусгахаар болж:<br /> <blockquote>Ил болгох бүхнээ ил болгосон ч, иллэн нээх нууц дундрахгүй нь,<br /> Нууцад минь шунах чинь ч гэсэн мөн татрахгүй нь<br /> Бууж өглөө.</blockquote>гэж хэлээд тухлан суугаад яахыг нь хүлээв.<br /> <br /> Ямар нэг гэм нүглийн хүлээснээ баглагдсан мэт цөхрөлтэйгээр суух Жульета ам нээн:<br /> Ж -- "<i>Ай амрагаа би нэгэнт хүний гэргий болох болжээ. Үүгээр түүгээр цугласан олон зочдыг үзсэн л байлгүй. Сүйн баяр тэмдэглэж гэрлэх товыг зарлах юм байна. Ромео Кент гэх нэрийг дуулж байсан уу. Түүнтэй суухаар болжээ. Эцэг минь бүр эрт намайг түүнд өгөхөөр шийдсэн байж. Өнөөдөр л тэгтэл надад дуулгах юм.</i>"<br /> Ш -- "<i>Чи тэр залуудаа хайртай юм уу.</i>"<br /> Ж -- "<i>Үгүй л дээ. Тэр бол эцгийн минь таалсан хүний хүү. Тэр овгийн нэрийг зүүсэн учраас л түүнд очих болсон юм.</i>"<br /> Ш -- "<i>Тэр чамд хайртай юу?</i>"<br /> Ж -- "<i>Тийм байх аа. Тэр нь даанч илхэн байдаг юм.</i>"<br /> Ш -- "<i>Аан. Тэгвэл гэрлэж дээ</i>" гэж Шекспир тун ажиггүй өгүүлэв. Жульета гайхав.<br /> <br /> Ш -- "<i>Чамд ариун нэр, амар тайван амьдрал хэрэгтэй. Тэгээд ч би дараагийн далайн түрлэгээр эндээс явна.</i>"<br /> Ж -- "<i>Ай амрагаа нэр гэдэг чинь юу юм бэ. Хэний ч нэр, ямар ч байж болно шүү дээ. Хэний ч хэн байж болно шүү дээ. Гэхдээ зөвхөн нэрнээсээ болж, нэрнээс нь болж хэн нэгэнтэй ханилах юм гэж үү. Нэртэй нь учрах хувьтайгаа мэдээд хайрлаж болдог гэж үү?</i>"<br /> Ш -- "" (Шекспир дуугарсангүй)<br /> Ж -- "<i>Хэлэх чинь зөв, явах чинь зөв. Гэрлэж үлдэх минь ч зөв. Энэ бүх зөвтэй булхайлан эвлэрсэн булай намайгаа өршөө.</i>"<br /> Ж -- "<i>Бузар бохир сэтгэлтэн гэж зугтан цэрвэхгүй юунд азнав чи?</i>" гэж сэтгэл нь уймарсан Жульета Шекспирийг "дуугараач дээ" гэсэн шигээр тунирхан өгүүлэв.<br /> <br /> Шекспир босож зогсоод хоёр тийшээгээ хэд хэд алхалснаа өрөөсөн гарын алгаа тосох мэт дэлгээд ямар нэгийг илтгэх гэснээ болиж Жульетагийн өмнө сөхрөн суугаад:<br /> Ш -- "<i>Ээх чи минь, хайрт минь. Юунд ийм үг хэлнэ вэ. Энэ хорвоо дээр ер нь хэн тэгээд ариухан байгаа юм? Хэн нь булайгүй амьдраад байгаа юм?</i>"<br /> Ш -- "<i>Оволзож байгаа хүслээсээ амсах жаргалаа овоолон нэмэх гэхдээ л, мэдсээр байж гоо үзэсгэлэнг чинь хэтийдэн магтан цэнгэдэг минь ч гэсэн булай хуурмаг явдал тэгвэл биш гэж үү... За энэ ч яахав. Байх л булай. За гол нь юу гэхлээр, би ч гэсэн эхнэртэй хүн.</i>"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-142752091983823871?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/gIkd2lxfLLg" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com1http://blog.gmb.mn/2010/11/3_09.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-8295054851960379852010-11-02T00:39:00.000+08:002010-11-02T00:39:23.377+08:002010-11-02T00:39:23.377+08:00Жульетагийнх тэр хавьдаа л нэртэй язгууртан айл бөгөөд эцэг нь залуу цагтаа дайн тулааны үеээр Ромеогийн эцэгтэй сүрхий дотносон нөхөрлөж хэд хэдэн удаа нэг нэгнийхээ амийг аварч байсан аж. Дайны дараа тэр 2 эр ярилцан тэдний Жульетаг нас гүйцэх үед нь Ромеод гэргий болгон өгсү гэж тохирч гэргий нартаа зөвшөөрүүлжээ. Олон үгтэй эцэг нь архины халуунаар нэгэн удаа Ромеод Жульетаг гэргий болгохоор эцэг эхүүд нь зөвшөөрсөн тухай ам алдчихжээ. Үүнийг дуулсан Ромео Жульетаг багаас нь харан явсаар бүрмөсөн сэтгэл алдраад, хайрлаж явсан Позалина мэтийн бүсгүйгээ хүртэл тоохоо болин, удалгүй аль байдгаа дайчлан өөрийгөө хүлж баглан тогтоодог дээрээ тулчихаад шаналж гүйцжээ.<a name='more'></a><br /> <br /> Жульетагийн хувьд бол эрүүл чийрэг, цовоо ухаантай, гярхай нямбай охин болон өсөж байх зууртаа зориг зүрх гарган хамт хичээлд суудаг харц жаалтай дотносон дурлалцан байсан боловч эцэг нь мэдээд түүнийг тас хориглон элдэв арга хэрэглэн мөнөөх жаалыг гэрээр нь өөр нэг тийш одуулжээ. Үүнд гомдож туньсан Жульета хэдэнтээ уйлан гашуудсан боловч эцэстээ гашуудахаа зогсоон эцэгтээ хорсон дургүйлхсэнийх, мөн элдвийн дур ихтэй тул самбаачлан 2 эртэй (нэг нь тэдний хотод тогтмол ирдэг нэг худалдаачин, нөгөөх нь түлээ бэлтгэгч хүдэр эр) нэгэн зэрэг амраглан явах болов. Түүний тийм явдлыг тэрхүү 2 эр нь болоод бусад хэн ч гээд гадарлаж чадахааргүй тийм нарийн сайхан тохируулан тавьжээ.<br /> <br /> Угтаа хэдий ийм ч гэсэн Жульета Ромеогийн өөрт нь сэтгэлийн тал хэсгээ алдаад удаж байгааг мэддэг байжээ. Гэвч мэдлээ гээд ямар нэг юм болсонгүй, болгосонгүй. Харин ч тэрхүү гал халуун дурлалдаа шатаж байгаа Ромеогийн өмнө ичимхий даруу хэрнээ гэнэн танхил охины дүрийг хэлбэрдэн сэтгэлийг нь элдвээр татавч өөртөө ойртуулахгүй хэрнээ мөн холдуулахгүй байж чадсаар уджээ. Ер нь бол Жульета Ромеотой нэгэн цагт гэрлэнэ, гэхдээ гэрлэтлээ, ядаж л гэрлэлтийн сураг гартал мөнөөх 2 эртэйгээ амраглан байхаар бодож байж.<br /> <br /> Гэвч хожим нь Шекспиртэй учраад, мөнөөх хоёр эрээсээ бушуухан харьцаагаа таслахын түүс болчихжээ. Анхлан бүжиглэн уулзахдаа товлосон пүрэв гаригаас өмнө амжин өнөөх 2 эрээ юу юугүй хөөхийг нь хөөгөөд, худалаар хардахыг нь хардаад харилцаагаа таслахаар шийдэв. Бүдүүлэг түлээчин эрд өөрийнхөө тухай элдэв юм огт хэлэлгүй амраглан байсан тул түүнээс салахад амархан байлаа. Учир нь нөгөөх нь салж хагацах шалтгааных нь үгэнд үнэмшсэн үнэмшээгүй хамаагүй, зүгээр л уулзаж учирдаг газраа очихоо болчиход хангалттай юм. Харин худалдаачин эртэй пүрэв гарагаас өмнө учраа олж чадаагүй ба, басхүү юу юугүй бушуухан салчихаасаа сэрэмжлэн байжээ. Тэгээд Шекспиртэй амраг шөнийг өнгөрөөсний хойно сэтгэл шулуудан, заль гарган худалдаачин эрийг наргин цэнгэх үеээр нь өөр хүүхний урхинд тавьж өгөөд өөрөө тэр явдалтай нь санамсаргүй халз тааралдсан болсны хойно, худлаар баахан гуньж туниад нөгөөхөө өөрийг нь салахын түүс болгоод тун амраар саадгүй сайхан салжээ.<br /> <br /> Өмнө нь олонтаа дурдсан Жульета гэгч бүсгүйн талаар дурдах хэрэгтэй боловч, хараахан дурдаж амжаагүй байсан бага сага намтаршуу юм нь энэ болой.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-829505485196037985?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/OnMpmUvgb2k" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com4http://blog.gmb.mn/2010/11/3.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-74426259187467408662010-10-23T13:10:00.002+08:002010-10-25T09:32:04.981+08:002010-10-25T09:32:04.981+08:00Гоо сайхан чинь надад бэлэглэж байж, гоё сайхныхаа нууцыг чамд өгөх, чамд байгаа нууц мөн.<br /> Гоо сайхан хэдий нууцлаг ч, гоё сайхнаараа чамайг чимэж байгаа ч чамтай харьцангуй бол юу ч биш ээ.<br /> Чи өөрөө илүү нууцлаг, илүү сайхан.<br /> Тэгээд ч үзэсгэлэн гоо гэдэг чамд олгогдсон, тэрхэн зуураа гэрэлтээд бүүдийдэг, үүлэн чөлөөний наран шиг зуурдын тэмдэг билээ. <br /> Үнэндээ гоо сайхан чинь чамайг чи гэдгийг, надад таниулах таних тэмдэг л юм билээ шүү дээ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-7442625918746740866?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/I99En47J1Ao" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com1http://blog.gmb.mn/2010/10/blog-post_23.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-19711067326100939382010-10-18T23:09:00.000+08:002010-10-18T23:09:14.413+08:002010-10-18T23:09:14.413+08:00Жульета Шекспирийн сарны тухай хэлснийг ойлгосонгүй боловч "амрагаа" гэсэн үг нь түүнд үнэхээрийн их үнэмшил төрүүлж өмнөх 2 өдөр ирж болохгүй л байсан юм байлгүй дээ гэж итгэв.<br /> <br /> Шекспир Жульетагийн харцнаас гоморхлын будан арилсныг үзүүтээ учралт болзоогоо хэрхэн товлосоноо сануулах мэтээр:<br /> Ш -- <i>"Сонет шүлэг чамд зориулж бичье. Охин биеээ өгөөч?"</i> гэж хэлчихэв. Тэгээд инээмсэглэх гэснээ азнаад Жульетагийн харцанд юу тодрохыг хүлээв.<br /> Харин тэгэхэд нь Жульета өөдөөс нь эгц ширтсэн хэвээр байсан ба сэтгэл нь хөдөлсөн бололтой, нүднийх нь алим болорон дотроо илт анзаарагдмаар цэлэлзэн дэнжигнээд, ямар нэгэн юманд итгэж ядсан мэтийн байдалтай болон нэг хоёр эгшин байсан боловч үүнийгээ удаан хадгалж чадахгүйгээ мэдээд, нүд нь инээмсэглэлээр дүүрээд, зугуухан боловч тэр дорхноо л мэдэгдмээр байдлаар уруул нь жимийлттэйгээрээ чангаран мушийж ирснээ ам нээн:<a name='more'></a><br /> Ж -- <i>"Чи даанч дээ... Чи надад үг хэлэх ч боломж олгосонгүй. Дээр нь чи өөрийгөө гутаалаа. Би чамаас 'Сонет шүлэг надад зориулж бичээч? Охин биеээ өгье' гэж гуйгаад, татгалзахаас чинь өмнө өөрт байгаа өчүүхэн гоо үзэсгэлэнгээрээ чамайг ховсдож охин биеээ сонет шүлэгнээс өгөх ёстой байсан юм..."</i> гэж хэлээд тас тас хөхрөөд, хөхөрч дууссаныхаа хойно Шекспирийн уруулыг дуэлд дуудах мэтээр өөдөөс нь өлийн үл ялиг эгцрээд чимээгүй болсноо Шекспирийг өөдөөс нь ухасхийхэд нь өөрөө түрүүлэн очиж уруулыг нь тосож авав.<br /> <br /> За цааш нь нарийвчлан дурдахаа түр азнаад тоймлон хүүрнэвэл ерөнхийдөө уруул уруулаараа барьцалдан эхэлсэн тэд тун алгуураар нэг нэгнээ энхрийлэн таалж, засварт нь хэд гурван гижигт үг хавчуулан, хэн хэндээ тэнгэрлиг сайхныг өөрт нь нээн өгч баахан удахад Жульета нь эгээ л арьсгүй мэт болчихоод хаана нь хүрж тэмтэрнэ, тэнд нь амь гол нь оршсон гэлтэй болоход ийм болохыг хүлээсэн Шекспир оргилд нь тулгахаар цаашлан явж, төд удалгүй эс мэдэгдэм, үл тогтож тэнцэм тийм оргилд тэнцэх мэт болсноо тэнцэе ч гэж чармайсангүй годройтон унав аа. Унасныхаа хойно уналаа ч гэсэнгүй, яалаа ч гэсэнгүй нэгмөсөн унаад өгчээ.<br /> <br /> Годройтон унасан түүнийг одоо Жульета нь тэвчээртэйгээр асран хүлээхээр болов. Тийнхүү асран хүлээхдээ байгааг нь мартан хүлээв. Тийнхүү түүний хайр дүүрэн асралыг хүлээн авч байхдаа Шекспир бүгдийг мэдэн мэдрэн байсан боловч ямраар ч хариу эс үзүүлэн мөн тэгье ч гэж чармайлгүй байсаар байлаа.<br /> <br /> Нэгэнтээ тэвчээргүй нэгэнд үүрдийн мөнх ч юм шиг санагдах тэр хүлээлт дуусч Шекспирийн ид хав нь эргэж ирсний хойно мөнөөх хоёр өөд өөдөөсөө ширтэлцэн хэвтэж байв. Тэгснээ мөн элдвээр нэгнээ өдөн хоргоож эхлэв. Тийнхүү тэр хоёр хэдэнтээ сайхан жаргаж аваад, үүрийн хөх гэгээ угтуулан өөд өөдөөсөө харан сэрэв.<br /> <br /> Дэггүй Шекспирийн зан хөдөлж, хурууныхаа араар хацрыг нь илж, шанхны нь үсээр оролдонгоо:<br /> <blockquote>Нүдийг чинь ширтэх сайхан.<br /> Уруулыг чинь амтлахсан.<br /> Хамрыг чинь харин үнэрлэвэл яах бол?<br /> Чихийг чинь л сонсож чадахгүй нь...<br /> Чи намайг шахаад байна. Жаахан цаашаа...</blockquote>гэж эгээ л шүлэг уншиж байгаа мэт зогсоц айзам сүрхий тааруулан шивнэж байснаа сүүлийн мөрийн өгүүлбэрийг хурдхан шиг хэлж аван Жульетаг орны захад шахав. Эл балай явдалд нь хөхин хөгжсөн Жульета ч мөчөөгөө өгсөнгүй өөдөөс нь түлхэлцэв. Орны нөгөө захад унахын ирмэг дээр байсан Шекспир самбаачлан дээр нь гараадхав. Тэгснээ хэдэн эгшинд харцаа тогтоон Жульета руу нямбайлан харсанаа, ухасхийн хүзүүн дээр нь хүрэх төдий үнслээд:<br /> Ш -- <i>"Бүлээн хөнжил дэхь жаргалыг минь бүчиж нуусан харанхуй ярагдаж байна. Бүслэхээр айсуй гэрэл гэгээнээс бүгэж нуугдсан би ч мөн явах минь"</i> гэж хэлчихээд орноос босон хувцас хунараа хайж олоод өмсөж эхлэв. Орон дээрээ өндийн суугаад Жульета:<br /> Ж -- <i>"Охин биеээ өгөөч гэхэд чинь гомдох шиг л болсон шүү. Юунд чи охин биеийг минь эрж асуусан юм? Охин бие гээч нь онхи ганцхан удаа олигтой олиггүйн хооронд зориулаад л дуусчихдаг зүйл биш үү. Хүүхэн биеийг маань хэдэнтээ, олонтаа таалан жаргая гэсэн бодол байсангүй ээ?"</i> гэж хэлээд харцаа хажуу тийш өгөв.<br /> Ш -- <i>"Хүүхэн биеийн гоо үзэсгэлэнг хүрч хөндөж үзмээр байлгүй яахав. Охиноороо жаахнаараа, онгон тэнэгээрээ байхтий гэж болгоомжилсон заль байснаа юуг нь нуухав. Хэрэв тиймсэн бол энд ирэлгүйгээр, яг ингээд замаа хөөе л гэж бодсон юм"</i> гэж хэлж инээмсэглээд тагт руу зүглэв. Тагтан дээр гарсны хойно:<br /> Ш -- <i>"Дахиад гал улаан алчуур өлгөхөд чинь ирнэ ээ"</i><br /> Ж -- <i>"Ал улаан алчуураа өлгөөд хүлээнэ ээ чамайгаа"</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-1971106732610093938?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/rBTD5yAfQdU" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com2http://blog.gmb.mn/2010/10/3.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-14551271013073831192010-10-12T00:30:00.004+08:002010-10-12T00:35:00.155+08:002010-10-12T00:35:00.155+08:00Энэ жил ямар эгзэг нь тэгэж сайхан таарсан юм бүү мэд овоо хэдэн ном уншчихаж. Тэдний дундаас Декамерон хэмээх нэгэн ном эрхгүй онцгой санагдав. Декамерон гэдэг нэрийг олонтаа сонсож байсан ч уг номын талаар тэс өөр бодолтой явсан юм байна. Яагаад ч юм ямар нэг гүн ухааны эргэцүүлэл юм уу, эсвэл нягт шигүү номлолоор дүүрсэн судар л биз гэж бодож явсанаа нуух юун.<br /> <br /> "Эрэлхэг цэрэг Швейкийн хөгтэй явдал"-г уншиж суутал:<br /> "Нэгэн архиар шахуулж сүрхий согтсон сүсэгт лам мөргөлийн судар тэвэрч унтана гэж дэмийрэхэд нь Швейк гартаа таарсан нэгэн номыг бариулж унтуулваас нөгөөх нь Декамерон хэмээх садар самууныг хөгжөөн өгүүлсэн ном байлаа" гэсэншүү мөр байсныг уншаад тэр номоо хаагаад маргаашнаас нь Декамероныг уншиж эхэлвээ хө :)<a name='more'></a><br /> <br /> Декамерон гэдэг нь Грекээр Арван өдрийн тэмдэглэл гэсэн утгатай үг юм байна. Товчхондоо бол хотод тахал гарсны улмаас хэдэн залуу хатагтай, ноёд хотоос зайдуу гарч хэдэн хоног амрангаа элдвийн түүх ярилцан хөгжилдсөнийг нь арван өдөрт багтаан ярьсан болгож эмхлэн багтаасан түүвэр зохиол бололтой.<br /> Тэгэхлээр бүрэн Декамеронд яг арав араваар нь багцалсан 100-н өгүүлэл байдаг байх нь. Миний уншсан орчуулганд маань 26-хан өгүүлэл байх юм. <br /> <br /> Декамероны юу нь тэгээд сүрхий сайхан санагдчихваа гэвэл за юу ч гэмээр юм бэ дээ. Ямар ч гэсэн орчуулга нь сүрхий сайхан санагдсан. Монгол бичгээр анхлан орчуулсан байсныг нь кирилчилж буулгасан бололтой байна лээ. Эхэндээ үг найруулганд нь дасах гэж жаахан түүртсэн боловч дасчихсаны хойно түүнээсээ гарч чадалгүй бараг л хүнтэй ярилцах, бичилцэхдээ хүртэл тиймэрхүү үг найруулга ашиглачих гээд, үүнээсээ болж зарим хүмүүст өөрсдийг нь тавлаад ёжлоод байгаа юм шиг санагдуулчихсан ч байж магадгүй. Тэр хүмүүс үүнийг уншиж байвал ойлгоно биз :)<br /> <br /> Энэ зохиолоос нь болж Боккачог "эротик уран зохиолын хаан" гэж хүртэл өргөмжилсөн байх юм. Тэр өргөмж нь хэтрүүлэг лав биш шиг санагдсан. Өгүүлэгдэж байгаа түүхүүд бол сүрхий сүрхий. Наанадаж л их сонирхолтой, хөгжүүн. Тэгээд дээр нь тэр түмэн янзын заль, нууцаар амраглахуйн янз бүрийн баширыг тийм хөгжилтэйгээр, жудагтайгаар хүүрнэнэ гэдэг бол гайхамшиг. Анхлан уншиж байхад "амраг" гэдэг үг л олонтаа гараад байхаар нь зүгээр л "амраг" гэж байгаа юм байх гээд уншаад байсан чинь бараг тэр "амраг" гэсэн үг бүр нь шахуу "нууц амраг" гэсэн утгатай байсан юм билээ. Тэгээд бодохоор нуухаар амраглахуйн талаарх "камасутра" ч гээд хэлчихмээр юм шиг :P<br /> <br /> За ер нь Декамероны тухай олигтойхон дуугараадхая гэсэн чинь дуу ч гарахгүй юм. Ингэсгээд дуусгая. Яг догдолсон үедээ догдлолоо илэрхийлэх хэцүү байдагчлан тэр биз гэж өөрийгөө цагаатаад бичлэгийн адаг сүүл болгож уг зохиолд дурдагддагчлан "та олныг мөн тийн жаргаасай" гээд хүсчих нь ч бас юу юм. Гэхдээ бас тэгээд хүсчихээсээ цэрвэж маанагтах нь ч юу юм. Тиймээс "та олныг ч мөн тийн жаргаасай" гэж бодож үүнийг бичсэнээ хүлээе :)<br /> <br /> Жич: Уншсан Декамероны өгүүллүүд маань дутуу орчуулагдсан юм байна гэдгийг мэдээд хэрхэн гүйцээж унших вэ ч гэж бодов. Тэгснээ наанадаж л өөрийгөө зугаацуулахад нэмэр гээд Декамероны өгүүллүүдийг дууриасхийж худал үнэн юм бичиж үзье гэж бодлоо. Тэгэж бодмогц тээр нэгэн жил тоймлож багцаалаад цээжнийхээ мухарт шидчихсэн байсан зүйлээрээ оролдож үзмээр санагдав.<br /> <a href="http://blog.gmb.mn/2010/09/3_29.html">(Ромео Жульета Шекспир 3)</a><br /> <br /> Ер нь бол Декамероны тухай нухацтай юм ярья ч гэсэнгүй л дээ. Хэлэх гэсэн гол зүйл маань бол нөгөөх РЖШ3 гэдгийг Декамерон дахь өгүүллүүдийг дууриасхийж бичсэн тул хэтэрхий задгай юм бичлээ гэж бүү чичтүгэй л гэж ичиж улалзан байж хэлэх гэсэн юм аа хөө. За нэгэнт хэлэх юм аа хэлчихсэн тул удахгүй гацаж түгжчихээд байсан бүлгээ нийтлээд цааш нь мөн гялс гялс нийтлээд хурдхан дуусгаадахнаа.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-1455127101307383119?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/DMeZWRdWIrk" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com5http://blog.gmb.mn/2010/10/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-16554290269143810402010-09-29T23:36:00.001+08:002010-09-30T10:59:34.855+08:002010-09-30T10:59:34.855+08:00Бүсгүй уурласангүй ээ. Хувь заяатай хүртэл хуйвалдчихсан мэт овжин хүлээц гаргаснаар үл барам, ийн танхай зоригт байдалд нь сэтгэл хөдлөн "хүүхэн биеээ хоёр сонэт шүлгээр өгье" гэж доогтойхноор хэлээд инээдээ нууж ядахад нь бүжгийн хэмнэлээр эргэлт таарч эргэв.<a name='more'></a><br /> <br /> <i>"Хувь заяа чи юуг ч өөрчлөх агуа их хүчтэй билээ. Сул доройг хүчирхэг болгож, хүч чадал нь багтаж ядсан хэнийг ч гээд хэмхлэн гутааж чаддаг биш үү. Нэгэнт чи өчүүхэн надаар тоглон наадаж эхэлсэн юм бол тохуу наргианд чинь автан орохоос өөрөөр яалтай билээ би."</i> Залуу тийнхүү хувь заяаныхаа талаар бодсон болоод эргэн харахдаа <i>"хэзээ?"</i> гэж ганц үгээр асуулт болгон тавив. Тэгснээ энэхүү шулуухан асуултынхаа шулуун эрчийг намжуулах гэхдээ, араас нь залгуулан:<br /> <blockquote>Хэзээ би сүүлд ухаан балартан уймарч<br /> Хээнцэр сайханд татагдаж байлаа даа?<br /> Нээрэн санахгүй байхыг бодвол<br /> Нэлээн л эртний явдал байх</blockquote>гэж шүлэглэх аятай хэлэв. Харин бүсгүй <i>"эрхэмийн алдар нэр юусан билээ"</i> гэж асуув.<br /> <br /> Тэрхэн дор нь нэр зохион <i>"Шекспир..."</i> гэж хэлээд араас нь бататган <i>"усан цэрэг явсан Уильям Шекспир"</i> гэж хэлэв. Энэ бүжгээр хэдэнтээ бүжиж байсан бүсгүй яарсхийн <i>"Харц тань нэрийг чинь сануулж, нэр тань харцыг чинь үргэлж сануулах увьдистай мэт. Нэр минь Жульета Фиттон. Та тагтаар дамжин өрөөнд минь орж ирээрэй. Хана хэрэм давж таарах байх шүү, болгоомжтой байгаарай. Пүрэв гаригийн үдэш, гал улаан алчуур тагтан дээр маань өлгөөтэй байх болно. Амьдралыг ер нь таашгүй тул гал улаан алчуур ил үгүй бол дараа шөнийг нь хүлээгээрэй. Хэдэнтээ хүлээх хэрэг гарвал аз муут эмийг мартаж гээсэн ч болно."</i> гээд хэлж дуусахад хослон бүжигчид солигдож таарав.<br /> <br /> Бүжгээс Шекспир сугаран гараад олны анхаарлыг хариулж байгаад хэнд ч мэдэгдэлгүй гарав. Түүний ирсэн болоод явсныг тэр олон дундаас онцгойлон үзсэн хүн Жульетагаас өөр байсангүй.<br /> <br /> Пүрэв гаригийн үдэш нь гал улаан алчуур тагтан дээрээ жирийн хүнд сэжиг төрүүлчихээргүй байдалтай өлгөчихөөд шөнөжин сэтгэлээ хөвсөлзүүлэн хүлээсэн боловч өнөөх эр нь ирсэнгүй. Маргааш шөнө нь мөнөө л өмнөх шигээ хүлээсэн боловч бас л ирсэнгүй. Бямба гаригийн шөнө улаан алчуураа тагтан дээрээ өлгөчихөөд гэгээ тасартал хүлээснийхээ дараа нойрондоо дийлдэн унтчихав.<br /> <br /> Тэр шөнө нь тун шалмагаар дуу шуу ч бололгүй орж ирсэн Шекспир Жульетагаас зай барин хэсэг ажсанаа юу ч гэсэн түүн рүү дөхөхөөр болоод хажуулдаж гэтэн алхахад Жульета сэрээд өндийлөө. Олны хөлийн газар олонтаа мөргөлдөж барьцалдан энхрийлдэж байсан тэдний харц энэ удаад халз мөргөлдмөгцөө аль алиных нь далдчив.<br /> <br /> Урвайх мэт гудайгаад Жульета өгүүлрүүн:<br /> Ж -- <i>"Учирна, жаргана гэж итгээд урьд шөнөжин хүлээлээ шүүдээ чамайг"</i><br /> Гудайсан Жульетагийн өмнө гуйх мэт сөхрөн суугаад элгэмсэг дотносог харцаар энхрийлэн таалж хараад харцаараа харц юуг нь өргөн өндийлгөөд, өндийж боссон хоёр өөд өөдөөсөө харан суухад, Шекспир өгүүрүүн:<br /> Ш -- <i>"Ирэхийн хүслэн гэвэл ихээс их байлаа. Гагц сар лавхан буцахыг хүлээгээд удчихлаа"</i><br /> Ж -- <i>"Сар ямар хамаатай билээ?"</i><br /> Ш -- <i>"Саадгүй сайхнаар жаргахад чинь сарны нөлөө их байдаг юм аа, амрагаа"</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-1655429026914381040?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/z9ntSHv0rFE" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com2http://blog.gmb.mn/2010/09/3_4590.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-92226835360089312292010-09-29T01:12:00.000+08:002010-09-29T01:12:34.000+08:002010-09-29T01:12:34.000+08:00Мань мэтийн жаалуудын зохиол бүтээл оролдох хүсэл, туурвин хатуужих зовлонгийн нь өмнө юу ч эс болон хэмхрэх мэт аж. Хэдүй энэ мэт суу билгээр дорой авч хэнүүс ч гээд ов залийг гаргаад биесээ зугаацуулаад дөнгөх жам энүүгээр нэг бүлгээ.<br /> <br /> Иймэрхүү зугааг энд ядмаглаад, ядмагхан ч гэсэн яаж ийгээд дүйх мэт байгаагаар нь биесээ зугаацуулах гэх нь, үлгэрлэвээс үдшийн цагаар үлгэр ший ярьж биесээн зугаацуулах зуур элдэв зугаат явдал энэ тэрүүгээр өрнөчих мэтээр найдах лугаа болой. Өнөө үдшийн зугаагаар өөрийн зүгээс нэгэн элий сюжетийг хүүрнэн балайрсу. Балайрахын сацуу зарим газар нь зарим утгыг барим тавим тодруулан эгээ л дэргэдээс нь үзчихсэн мэт, эсвээс өөрөө тэр явдал дунд хутгалдан явсан мэт тодруулан алиатая.<br /> <br /> Өмнөтгөн өгүүлэх нь: Нэгэнтээ "<a href="http://www.imdb.com/title/tt0138097/">Sheakspeare in Love</a>" хэмээх киног үзсэний догдлолоо дарж дийлээгүйн балгаар мөн иймшүү сюжет урлан үзэхийн хорхой язганан ассан билээ. Тийнхүү ассан хорхойсол минь мөнөө л дээр дурдсан чинь юу ч эс болон хэмхрэх заяатай ч ов залиар аргалан булхайлж, дутуу түүхий ч гэсэн та олонд хүргэн байгаа маань энэ буюу.<a name='more'></a><br /> <br /> <h2 align="center">РЖШ3 - Тохуурхал</h2>Нэгэн залуу авхай хөлөг онгоцны тавцан дээр нарлан сууна. Түүнээс нэлээн зайтай тавцан дээр хир хөлсөндөө дарагдсан залуу эр доош гулжийн суугаад үе үехэн олны нүдийг хариулан түүнтэй харц шидэлцэн байв.<br /> Ийнхүү ширтсэн эрийн байр байдал нь цаанаа л нэг хайш яайш ба хэд хоногоор хоол, нойрыг тухтайгаар аваагүй ба чухам л араатанлаг сүр хүчээ сөхөн байж тэрхүү хүнд хүчир өдрүүдийг өчүүхэн ч шантрал цөхрөлгүйгээр ид бахтайгаар давж ирсэн нь эрийн сортоог нь ихээхэн нэмчихжээ. Тэр эр хэдий тийн хачин язгуур дорд дүртэй мэт боловч биений нь байдал болоод гар хурууны нь эвдрээгүйг үзвэл эрхгүй язгуур өндөртэйг илтгэнэ.<br /> Тэгээд түүнийг харсаар байтал тун шалмагаар өвөр дээрх үүргэвчээ ухан цаас, модны нүүрс гаргаж ирэн ямар нэг юм бичиж дууссанаа жижиглэн эвхээд далд хийн дахиад л олны нүдийг хариулан бүсгүйг ширтэж эхлэв.<br /> <br /> Энэ нь зөвхөн хагас өдрийн турш аялан тээвэрлэдэг далайн хөлөг онгоц аж. Хөлөг онгоц буух газраа ирэхэд үүссэн үймээнийг далимдуулан залуу түүнд дөхөж очоод <i>"авхай та юм аа унагаачихсан бололтой"</i> гээд нөгөө нугалж эвхсэн цаасаа гарт нь атгуулаад алга болов. Бүсгүй гэрийнхэнтэйгээ зэргэлдээ хот руу айлчлаад ирж явсан нь тэр байлаа. Гэртээ ирээд өрөөндөө ганцаар үлдэх мөчийг удаан хүлээсний эцэст өнөөх атгуулсан цаасыг нээж уншваас түүн дээр өмнө өгүүлж байсан "<a href="http://blog.gmb.mn/2010/08/3.html">Уучлаарай</a>" хэмээх гарчиг бүхий үгсийг бичсэн байв.<br /> <br /> Хотод анх удаагаа ирсэн залуу маргааш нь гадуур гараад бүсгүйтэй дахин тааралдаад үнэхээр их гайхав. Бүсгүй түүн рүү инээмсэглэн зөрсөнийг нь ч гэсэн санахаас зүрхшээв.<br /> <i>"Юутай том хот билээ дээ энэ, юунд бас дахин тааралдав даа бид. Ай хувь заяа юутай тохуутай, хуурамч хүсэл минь юутай уран. Өчигдөр таашаасан бүсгүйтэй өчигдөртөө уулзахаар яарахыг азная гэдэг нь өнөөдөр уулзахаа мэдээд тэгсэн ч байж мэдэх юм. Янаг дурлалд ухаангүй шимтээд ямархан балагтай хутгалдсанаа мартаагүй л байлтай. Ядаж л дахиад хэдэн өдөр энэ тоглоомоос холхон байчихаж болохгүй байна уу"</i> гэж өөртөө шивнэв.<br /> Тэр өдөртөө хотоос гараад, эх газрын гүнрүү нэлээн яван хэдэн өдрийг ямар нэг юмны төлөө өнгөрөөсний дараа хотод дахин орж ирээд нэгэн орд харшийн ойр өнөөх бүсгүйтэй дахин тааралдав. Энэ удаа харилцан инээмсэглэн зөржээ.<br /> <i>"Хувь заяа надаар тохуурхаж байна. Эрээн мяраан үзэсгэлэнд хууртагдан татагдахгүй болсныг минь мэдээд элдэв хачин учралаар хууран уруу татаж байна намайг. Энэ хувь заяа"</i> гэж бодов. Цааш явж байгаад тэсэлгүй эргэн харсанд бүсгүй мөн түүн рүү эргэн харсаар хажуугаар нь зөрсөн харшийн үүдээр явж оров. Хавьд нь байх тэрэгний хөтчөөс энэ бүсгүйг таних эсэхийг лавлаад баян Фиттоны ганц охин гэдгийг, мөн эднийд маргааш багт наадамтай тул хотын язгууртнууд болон залуу эрс, охидыг урьж байгаа гэдгийг мэдэж авав.<br /> <br /> Учир нь үл олдох шинэ дурлалаасаа зугатах гэж аль байдгаараа сэтгэлийн галаа хөвчлөн хумиж цөхсөн залуу маргааш нь аятайхан хувцас өмсөн, ямар нэг баг олж аваад багт наадамд очив. Хэн ч танихгүй, хэнийг ч танихгүй түүнийг гол танхимд ороод удаа ч үгүй байтал нь нөгөөх бүсгүйн харц түүнийг аанай л олоод ирснийг анзаарав. Бүсгүй <i>"хүссээр байгааг минь үзсээр байж, хүрээд ирчихгүй яадаг маанаг вэ"</i> гэж бодон үе үехэн бусдын нүдийг хариулан түүн рүү харц шидсээр байлаа.<br /> <br /> Удалгүй бүжиг эхлэхэд залуугийн шийдмэг зан оволзон, <i>"Хувь заяа чи надаар үргэлжлүүлэн тохуурхсаар л байх уу? Тохуурхана тоглоно гэхэд арай ч ингэтлээ тоглохгүй байлгүй дээ. Тоглоом чинь энд хүрээд өндөрлөж л таараа даа"</i> гэж бодоод бүжгэнд орж яван бүсгүйд ойртох мөчийг хүлээв. Тэр хоёрын золгон бүжих ээлж ирэхэд, ялимгүй ойртон духаараа жишүүлдэн харснаа эгцлэн тэгшлээд, гараа өргөн алгаа иллээд алганд нь нийлүүлэн бүжих зуураа:<br /> <blockquote>"сонэт шүлэг бичиж өгье. охин биеээ өгөөч"</blockquote>гээд хэлж орхив.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-9222683536008931229?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/MJtEdyJ8i8s" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com1http://blog.gmb.mn/2010/09/3_29.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-46657521384494584482010-09-21T21:27:00.001+08:002010-09-21T21:28:57.271+08:002010-09-21T21:28:57.271+08:00<div align="right" style="text-align: right;"><em><small>Ингэчихвэл даанч хялбардчих болов уу? эхэнд.</small></em></div><br /> <br /> <center><b>4-р бүлэг</b></center><br /> Аркисыг очиход түүний бараанаар үүд хаалга нь нээгдэв. Баахан гайхсан Аркис юу ч гэсэн босгыг нь даван орлоо. Гэрт нь ороод гайхсан Фаркистай нүүр туллаа.<br /> <br /> Ф -- <i>Хаалга үүд хаалттай байсан биш үү? Хаагуур нь ороод ирэв чи?</i><br /> А -- <i>Үүд хаалга чинь өөрөө нээгдэж угтав... Үнэндээ би ч өөрөө гайхлаа.</i><br /> <br /> Амар мэндээ мэдэлцсэний дараа, Аркис тун эв хавгүйгээр сэтгэлээ ойлгуулав.<br /> <br /> Ф -- <i>Өө өнөөг хүртэл үү. Чам мэтийн залуус над олноороо дурлаад, ээрэн тойрон бүлгээ. Тэд олноос юугаараа онцгойрно гэж найдан хүлээв чи?</i><br /> <a name='more'></a><br /> Тэрхэн хооронд эх захгүй бөөн бодол Аркис дээр овоорон шамбаарав:<br /> -- "Фаркис юунд ийн худал хэлэв? Зугтан зугтан явсаар эцэст нь эргээд энэ ааштай нүүр тулах шив дээ?",<br /> -- "Хүсдэг, хүрээд ирнэ гэж хүлээдэг. Ирэхэд нь хичнээн бэлтгэлтэй байсан ч тулгамдчихдаг нь эмэгтэй хүний зан...",<br /> -- "Болж болно л доо. Гэхдээ ингэж лав биш гэж халган хулчийна. Гэвч яаж ийж байгаад нэг юм болчихвол эвлэрэхэд хэзээний л бэлэн. Нэгэнт болчихсон юм чинь...",<br /> -- "Яаж ийгээд ямар нэг юм болгож болно л доо. Хэрвээ тэгэх юм бол, ингэх юм бол. За яахав яаж ийгээд ямар нэг юм болгоно оо гэдэг чинь ямар нэгийг мэдсээр байж дутуу болгоно оо гэсэн үг. Тэр ямар нэг нь...",<br /> -- "Хэдий тийм ч хайр дутуу бол бусад нь юу ч бүрэн байгаад дутуу л санагдана. Тэгэвч энэхүү дутуу санагдах чинь бүх дутуугийн эхлэл шүү дээ. Үүнийг юугаар ч нөхөн гүйцээж болохгүй.",<br /> -- "Дутуугийн мэдрэмжтэйгээр өдөр хоногийг сэтгэл үргэлж дундуур өнгөрөөнө. Сэтгэл нь нэг л дүүрч өгөхгүй, амьдралаас элдвийг нэхнэ. Тэгэвч нэхэж байгаа нь хэзээ ч дундуурхан тэр сэтгэлийг нь дүүргэхгүйг мэдрэн гуниглана.",<br /> -- "Би юу хийх вэ?",<br /> -- "Юу ч хийгээд нэмэргүй болжээ. Фаркисын худал хэлсний учир энэ байх.",<br /> -- "Баяртай Фаркис минь, уучлаарай намайгаа, хайр дүүрэн байж чадаагүйд минь."<br /> <br /> А -- <i>Бүгд олноор чамд дурлан байх билээ, бүгдийн адилаар чамд дурласан тул юуны онцгой над байх?</i><br /> Хэлж дуусаад Аркис бодов: "Мөн өөрийгөө хууран аргадахад буюу нөгөө талаас дурласан хүн эрж хайвал, байхгүй зүйлийг ч олдог. Магадгүй би огт байхгүй итгэл найдварыг хүртэл олж хараад өөрийгөө зугаацуулан явсан байх нь..."<br /> Бодсон боловч бодолд нь хүч байсангүй тул дотогшоогоо хашгичив:<br /> "Ай итгэл найдвар чи үхэх болоогүй л байна уу?"<br /> &nbsp; &nbsp; &nbsp; . . .<br /> А -- <i>Тэгээд чи намайг хайрлаж байгаагүй гэж үү?</i><br /> Ф -- <i>Үгүй.</i> (бүх зүйл өнгөрчээ гэж бодов)<br /> А -- <i>Бүүр хэсэгхэн ч гэсэн, жаахан ч болов хайрлаж байв уу тэгвэл?</i> (шал дэмий асуулт гэж бодсон ч нэгэнт асуусан байв)<br /> Ф -- <i>Хэзээ ч, тийм ээ бүүр хэзээ ч, өчүүхэн ч байгаагүй. Мөн би чамайг хэзээ ч хайрлахгүй. Би чамд үнэхээр дургүй. Чиний энэ хайртай дуртай гэж дэмий гүйх чинь намайг бүүр зовоож гүйцээд байна. Чи бид хоёр маш их ялгаатай. Гэхдээ энэ ялгаа юу ч биш. Гол нь би чамд хайргүй.</i><br /> <br /> "Энэ мэтийн үгийг хэлэх ч үнэхээр амаргүй дээ, иймд нь тулгасаныг бодвол энэ бүсгүйг үнэхээр залхаажээ" гэж бодоод зугатах мэт ухарлаа.<br /> <br /> А -- <i>Уучлаарай.</i><br /> <br /> Аркис тэндээс арай ядан гарлаа. Түүнд өөрт нь хорвоо тэр аяараа найгаж байх шиг санагдана. Зөнгөөрөө гэрлүүгээ чиглэн явлаа. Гэхдээ гэрлүүгээ явж байгаагаа мэдэхгүй явлаа. Яваад л байлаа. Ямар ч итгэл найдваргүй тэр яваад л байлаа. Ямар ч итгэл найдвар үгүй, түүнийг ийшээ тийшээ явуулах ямар ч итгэл найдвар үгүй. Гэхдээ тэр яваад байлаа. Урьд түүгээр дүүрэн итгэл, найдвар байжээ. Бүхий л амьдралынхаа итгэл найдварыг бүсгүй хүнийг хайрлах хайр болгосон байсан бололтой юм. Тэгтэл тэрхүү хайр нь бүсгүйд ямар ч хайрын гэрэл болон тусдаггүй болж таарав. Гэрэл гэгээ унтарлаа. Өөрөөс нь жаахан ч гэрэл гардаг гэж боддог байсан бодол нь бас унтарлаа. Таг харанхуй. Таг харанхуй бас алга боллоо. Гэрэл ба харанхуй аль аль нь алга болов.<br /> <br /> Түг түг...<br /> Хэн нэгний алхаа дуулдах мэт болов. Алхах чимээ гэхэд даанч биш шиг. "Чихний ойр элдэв юм дүнгэнээд байна уу" гэж бодох гээд чадсангүй. Чихтэй холбоотой ямар нэг бодол төрсөн гэсэн баримжаа... Чих... Чихэн дээр нь түг түг... Чих биш байна... Гэхдээ л түг түг... Нар шингэж байгааг харлаа. Бас л түг түг... Газарт тэрийн хэвтлээ. Бас л түг түг... Өнөөх "түг түг"-ийг сонсох тэнхээгүй боллоо. Түг түг дотроос нь гарч байлаа. Түг түг түүнийг ниргэж байлаа.<br /> <br /> Хэн нэгэн нь түүн дээр иржээ. Тийм нэг дулаахан хэрнээ сэрүүхэн ч юм шиг таатай зүйл түүнийг нөмрөн авав. Тэр зүйл түүнд хүрлээ. Тэр зүйл түүнийг тэвэрлээ. Тэр зүйл мэгшин уйллаа. Хайрлан уйллаа. Аркисыг хайрлан уйллаа. Тэр хэвтсээр л. Тэр ирсэн зүйл нь, түрүүний түг түг нь түүний зүрх байлаа. <br /> <br /> Тэр яагаад түүний зүрх одоо л ирж байгааг ойлголоо. Гайхсангүй. Тэр үргэлж л зүрхээ гадна гээчихсэн юм шиг, тэр зүрх нь үргэлж жаахан зайтай байгаа юм шиг эрж хайдаг, тэгээд зүрхтэй болох гэж зүрх гуйн гуйн хүсдэг байснаа ойлголоо. Зүрх өөр цагт ирсэн бол таних ч үгүй байсан байх. Тиймээс одоо л ирж байгаа байх. Тэр удалгүй зүрх болж байлаа. Тэр одоо бүхий л биеэрээ зүрх болон лугшиж, бүхий л хорвоогийн зүрх болон лугшиж байлаа. Хорвоо тэр чигээрээ урсан тэр зүрхээр орж, тэр зүрхээр шахагдан гарна. Тэр зүрх цохилоход хорвоо эргэлдэн байлаа. Тэгээд цохилоод л байлаа. Тийм дээ тэр чинь одоо зүрх шүү дээ, цохилохоос өөр яах ч билээ дээ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-4665752138449458448?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/EytR0-pMO-A" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com5http://blog.gmb.mn/2010/09/4.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-37177303605465613732010-09-12T21:38:00.003+08:002010-09-21T20:54:36.874+08:002010-09-21T20:54:36.874+08:00<div align="right" style="text-align: right;"><em><small>Илүү ухаанаа гээчихмээр л байхсанж</small></em></div><br /> <center><b>3-р бүлэг</b></center><br /> <center><b>Эхний шөнө</b></center><br /> А -- Чи хэн бэ?<br /> Б -- <i>Би сүлд хийморь чинь байна.</i><br /> А -- <i>Чи тэгээд сүлд юм уу хийморь юм уу?</i><br /> Б -- <i>Хаха. За за би Билигт өвгөн байна аа.</i><br /> А -- <i>Өө сайн уу. Таны тухай Аргат өвгөнөөс дуулсан юм байна.</i><br /> &nbsp; &nbsp; . . .<br /> Б -- <i>Чи юу асууна, түүний чинь хариулт хаа сайгүй байдаг гээгүй бил үү? Фаркис чамд хайртай эсэх, хариулт нь чамд харагдаж байгаа юм уу.</i> <a name='more'></a><br /> А -- <i>Харагдаж л байна. "Фаркис үнэндээ Аркист хайртай л даа"</i><br /> Б -- <i>Тэгээд?</i><br /> А -- <i>Юу тэгээд гэж?</i><br /> Б -- <i>Тэгээд чамд хайртай л юм байна шд.</i><br /> А -- <i>Би энэ хариултыг ойлгохгүй байгаа юм.</i><br /> Б -- <i>Ойлгох гэсний хэрэггүй дээ, эргэлзэх ч хэрэггүй, чи Фаркис дээр очих хэрэгтэй.</i><br /> &nbsp; &nbsp; . . .<br /> А -- <i>Чи намайг аргадаад надтай ярилцаад байгаа юм биш байна. Хэрвээ надтай үнэхээр ярилцаж байгаа бол үргэлж ярианы туршид биш юм аа гэхэд ядаж нэг удаа өөртөө эргэлзмээр юм. Чи ерөөсөө л над руу нэг л сэжимээр дайраад, надаар нэг л юм хийлгэх гээд зүтгээд байна. Чи намайг Фаркис дээр очуулах гээд л байна шүү дээ. Харин тэгсэн хэрнээ чи надаас юу ч сонссонгүй. Яриаг минь сонссон хэрнээ, яг өөрийнхөө зүтгүүлээд байгаа сэдэвтэй харгалдсан хэсэг дээр л учир өгөн яриаг эргүүлж байна. Яаж би чамд итгэх юм. Чи надтай ярилцаад, би чиний яриагаар, чи миний яриагаар сэлбэгдээд, ярих зууртаа бодож, бодлоо өөрчилж, алхам тутамдаа өөрчилж тэгэж ярих учиртай биш үү?</i><br /> Б -- ...<br /> А -- Т<i>эгэхлээр чи нэг бол адгийн тэнэг, аль эсвээс миний өөрийн бодлын өчүүхэн нэг хэсэг байна.</i><br /> Б -- ...<br /> А -- <i>Хаха. Яасан? Би таачихсан уу. Төгцөг өө чи ч гэнэн матери юм даа.</i><br /> Б -- <i>Баярлаж байгааг нь ээ. Чи өөрөө гэнэн матери. Би матери биш...</i> тийнхүү хэлээд орчиндоо замхран уусаад алга болов.<br /> <br /> Өглөө нь Аркис сэрээд элдэв юм зүүдлэгдээд энэ лав сайн ёр биш гэж бодов. Ер нь дэмий юм зүүдэлбэл санаа эргэж, сайн юм зүүдэлбэл түүндээ хөөрөн хөвсөлзөх тул зүүд намжтал хүлээе гэж бодов.<br /> <br /> <br /> <center><b>Удаах шөнө</b></center><br /> А -- <i>Уйтгартай байна шүү.</i><br /> Б -- <i>Уйдаж сурах хэрэгтэй.</i><br /> А -- <i>Аль хэдийн сурчихсан.</i><br /> Б -- <i>Сурчихсанаа давтаад л байна уу.</i><br /> А -- <i>Давтах ямар ч урам алга даа. Уйдахад минь, уйтахад минь уянга байсан, хөг байсан. Одоо аль аль нь алга. Дуусчихсан бололтой. Үнэхээр уйтгартай байна. Уйтгар минь үргэг цааш, урин шуугиан бүчиг нааш. Адал сонинд хутгалдая ийш, амьдрал даллаж байна тийш. Уйтгарлан цагираглаж ханалаа, үнэхээр сайхан уйтгарлан ханалаа. Одоо харин үүнээсээ уйдчихлаа...</i><br /> <br /> <br /> <center><b>3 дахь шөнө</b></center><br /> Б -- <i>Хайрын дор 2 хүн учран золгоход өөрснөө мэдсэн ч, эс мэдсэн ч, тэр нь хэдхэн агшин ч байсан хамаагүй амьдралд нь агуа их амьдралын тэнцвэр бууж ирдэг. Төрөлхөөсөө бол эр хүн хувь заяагаа атгаж мэдэж явдаг. Эм хүн жамыг дагаж мэдэрч амьдардаг. Хүү минь жам ёсыг таних замдаа оржээ чи. Бүү ай. Бүсгүй дээрээ оч. Жамыг хүндлэн дага. Тэгэвч заяагаа гартаа атга. Жам, заяа хоёроо андууран будилж, хүлцэхгүйг хүлцэх хэрнээ, сөрөхгүйг сөрж явбал түүнээс тэнэггүйг чи лав гадарлахаар болсон. Бүсгүй чинь ч энэ зуур хувь заяагаа залан мушгиж үзсэн байгаа. Аль алины чинь аялал дууссан. Учран золго. </i><br /> А -- <i>Хмм. Аль хэдийн очихоор болсон биш үү, очихын хооронд юун их ятгалга билээ энэ чинь? Арай очихгүй тухай бодол хаа нэгтээ маань байгаа болоод түүнийг далдлах гэхдээ өмнүүр нь та нар бөртөлзөөд байна уу айн? Ай чи гарч ирэгтүн тэр хулчийх сэтгэл!</i> тийнхүү хэлэхэд олон бүгдээр ярагдан, нэгэн бодол цухуйн илрэв.<br /> А -- <i>Хайрт бүсгүй дээрээ очихоос юунд чи айн хулчийв. Өч!</i> гэж хэлж дуусахад өөрийгөө түшлэг тохойлдоод, шанаагаа тулан сэнтийн дээр суун байгаагаа анзаарав.<br /> <br /> -- <i>Чи бүсгүй хүний тухай болоод, бүсгүйнхээ тухай тун болхиор бодож байна. Чухамдаа юу ч бодохгүй байна. Юу ч бодохгүй байх чинь нэг талын зөв. Элдвээр засах, голох бодол чамд огт төрөхгүй. Нөгөө талаас чи түүний талаар юу ч мэдэхгүй байна. Хорвоо дэлхий дээр хоёулхнаа хорь гучин жил зүв зүгээр амьдарч байгаад хоорондоо учирсан шиг бодох юм. Урьдаар ойр зуур нь төвхнөөд, санаандгүй учирсан мэт тохиолдолыг бэлдээд, хэдэнтээ тийнхүү тааралдаад байр байдлыг нь ажаад бага багаар ойртвоос дээр биш үү. Гэнэт харайн очиход чинь "ай чи минь ирэв үү" хэмээн тосон авахгүй нь лавтай.</i><br /> А -- <i>Санааг чинь ойлгов. Тун ухаалаг үг байна. Гэвч... Гэнэн танхил явсан үе бий, гэхдээ одоо чиний санаагаар хийх гэвээс яхир өвгөн гэнэн охиноор оролдох мэт болчих биш үү. Юунд ч үл итгэх хашир яхир өвгөн бай гээ юу чи... Хмм. (эргэлзэв) За ямар боловч чиний үгэнд хүч байвч, минийхэд тийм юм алга. Үгийг чинь няцаан сөргүүлж чадахгүйгээ мэдэв. Гэвч аль үг бүрийг няцаан сөргүүлэх билээ. Энэ удаад зөн мэдрэмж маань очихыг сонгов.</i><br /> <br /> Тэгээд дахин нэг хоногийг өнгөрөөхөд шөнөдөө элдэв зүүдэнд үймэгдсэнгүй. За учрах өдөр тохиол маань ирэв бололтой гээд тэр өдөртөө Фаркис дээр хүрч очихоор базаав.<br /> <br /> Гарахаасаа урьдаар "хайранд бүхнийг даатгачихвал, хайрандаа мансуурчихсан байвал ганцаар жарган дэмийрэвч Фаркисыгаа аварч чадахгүйд хүрнэ. Тиймээс багахан ч гэсэн заль, ухаан хэрэгтэй. Харин дараа нь хайр өндийхөд заль, ухаан 2 зайгаа тавьна" гэж бодов. "Тийм ээ, заль... Ухаанд нь тавих урхи илүүдэхгүй ээ" гэж дахин бодов. Тэгээд доорх зурвасыг бичээд Фаркис руу хүргүүлэхээр илгээгээд, өөрөө хойноос нь замдаа гарав:<br /> "Би чамайг удаан хүлээлээ. Би ч яахав дахиад хэр бол хэр удаан хүлээх байх. Бие минь харин хүлээж цөхлөө. Биетэйгээ муудалцаж болохгүй. Хөлөгтэйгээ муудалцаж болохгүй. Биетэйгээ муудалцчихвал юу хөлөглөн явах. Тиймийн тул биетэйгээ найрыг бодож биеээ цэнгүүлэхээр одлоо."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-3717730360546561373?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/JpLSNX4LXOE" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com1http://blog.gmb.mn/2010/09/3.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-56775473580338836562010-09-06T23:46:00.000+08:002010-09-06T23:46:28.801+08:002010-09-06T23:46:28.801+08:00<div style="text-align:right" align="right"><em><small>Салгаад хасчихаж чадахгүй нь ээ илтээр</small></em></div><br /> <center><b>2-р бүлэг</b></center><br /> Өөртөө тачаадна гэдэг бол угаасаа ямар ч утгагүй зүйл. Харин эл явдлыг утгатай болгож байгаа нь өөртөө тачаангуй чанар, өнөөг хүртэл тачаангуйг нь түрүүлэн олж хардаг байсан гоо сайхан, сайхан зүйл байгааг, өөрийгөө үгүйсгэн буруутгах биш, өөрийгөө сайн сайхан гэж итгэж хүлээн авч, удалгүй нэгэнт хүлээн авчихсаны дараа сайн сайхны тухай утга нь өөрөө тэмүүллээ алдан, ерөөсөө л хүлээн авч л байгаа бол тэр чинь сайханыг нь хадгалж, сэргээж байгаа болж таарч, өөрийгөө ингэж мэдэрч, өөрийгөө хайрлаж эхэлнэ. Өөрийгөө хайрын өмнө бага багаар ч гэсэн нээж өгнө.<a name='more'></a><br /> <br /> Аркис голоос гарч ирээд голд дахин өөрийгөө харав. Өнөөх балагт тачаал үндэсээрээ ховхорчээ. Хамтад нь үрийг нь дахин цацчихаас болгоомжлох сэрэл мэдрэмж Аркист гүн хоногшив. Аркис нэгэн цагт ингээд л голд гарах лугаа адилаар Фаркисынхаа нүд рүү ширтэж байсан байх даа гэж бодов. Хэрвээ Фаркис анхлан мэдрэмж хүслээ сонсолгүй "хайртай юм чинь, хайртай" хэмээн тосон авсан бол эгээ л голд унах Нарцисс лугаа Фаркис, Аркис 2 гэнэн хайнгаар дурлалцаж, хэн хэнээсээ холдож чадамгүй ойртовч, цааш ойртон нягтрах арга мөн үгүйд худал үнэнээр ойртон холдож, олон дахин ингэсээр биесээ химлэж эндээх байсан биз гэж бодохуйд Фаркисынхаа хайрынхаа төлөөх зөн ухаант, чанд хатуу сэтгэлийг Аркис бишрэн ухаарав.<br /> <br /> Аркис санаашран хэвтээд тэнгэр ширтэв. Тэнгэрээр нэг үүл байх тул тэдгээрийг ажиж эхлэв. Түүнд багад нь хэн ч юм зааж өгсөнчлөн үүлэн дундаас элдэв юмсын хэлбэрийг олон тоглох гэв. Гэвч энэ удаад тийм ийм гээд юутай ч адилтгачихмаар үүлний хэлбэр үзэгдсэнгүй. Өчүүхэн цухал төрөв. Хүчлэн хайх гэв. Тэгснээ гэнэтхэн чангаар хашгиран инээв. Хаха. Инээд алдан бодолхийлэв. Би ямар тэнэг вэ, үргэлжид л үүл харах болгондоо өөрөө ч мэдэлгүй, өөрийн мэдрэлгүй ямар нэг хэлбэр хайдаг болчихсон байна шүү дээ. Үүлний хэлбэр хараачилсаар үүлийг үүл чигээр хараагүй их уджээ. Хаха. Уджээ гэчихжээ. Харж байгаагүй ч юм бил үү. Аркис үүл харав. Бараг анх удаагаа алсын уудамд хөвөх амгалан үүлийг харав.<br /> <br /> Тийнхүү явсаар хотдоо эргэн ирээд Фаркисын сураг байх магад гээд салхины исгэрээг чагнав. Фаркис хотод алга байв. Хаа нэг тийшээ явжээ. Араас нь зүглэх үү яах уу? Хэрхэх вэ, салхи минь. Зүг зааж өгөх үү, чи надад? Салхи чимээгүй л байв. Хэр удахыг нь мэдэхгүй ч хүлээе гэж бодов.<br /> Аркис аялан тэнэж нэлээд хугацааг барсан тул аж ахуйгаа жаахан өөд татах хэрэгтэй болов. Тэгээд ахуй амьдралынхаа аар саар явдлыг болгон, ажил эрдэмд шамдан өдөр хоногийг өнгөрөөн байлаа. Тэгээд нэгэн өдөр салхины исгэрээ өөр болоход Фаркис ойрхон хагас өдрийн зайтай хотод суурьшаад багагүй удсаныг мэджээ. <br /> <br /> Фаркис дээрээ очих уу байх уу. Оч гэж чи надад шивнэв үү дээ салхи минь. Тэглээ ч гэсэн хэрхэн очих вэ би...<br /> <br /> Очихоор бодоход очсоны хойно, ухааных нь саадыг гатлан, зүрхэнд нь хүрэх хэрэгтэй. Гатлан эс чадваас.., гатлан чадах юм байна аа би. Гагцхүү зүрхэнд нь хүрэхдээ бохир, болхиор хүрч бохирдуулж, гэмтээж болохгүй. Тийм нямбай, тийм ариун байх учиртай. Тэгэвч би чадахааргүй харагдаж байна. Би чадахгүй байх. Арай л болоогүй байна. Ядаж л би чинь өөрийгөө гэмтээхгүй, өөрийгөө зүв зүгээр байж байгаад өөрөө гутаачихгүй мөрөөрөө байж сурсан бил үү? Суралцаж л явна даа... Тийм ээ би арай л болоогүй байна. Ер нь тэгэхдээ хэзээ болно гэж хүлээх вэ? Хэзээ ч болохгүй ч юм бил үү? Ямартаа ч тэр болтол очихгүй ээ. Би айж байна...<br /> <br /> Би хийхгүй, хүрэхгүй юм байна. Би зүгээр л байж байх юм байна. Хайр хийх юм байна. Хайр бүгдийн өмнөөс хийх юм байна. Бид хайранд л хүрэх юм байна, хайрын тэнгис давалгаа хаана хүргэхээ өөрөө мэдэх юм байна. Харин хайрандаа биднээр юуг ч хийлгэсэн үл саад болох л чухал. Хайрыг тосон авахад ухаан хэрэггүй ээ, тэгэвч хайрыг хүлээн авах зам дах саадыг арилгахад ухаан хэрэгтэй. Хайрлахад гэнэн ухаангүй хэрнээ, ухаалаг байх хэрэгтэйн учир энэ байх. Тиймдээ ч хайрыг тосон авах бэлтгэл болгон, дурлахдаан бид ухаанаа түр гээдэг юм болов уу...<br /> <br /> Тийм ээ би очно оо чамдаа. Фаркис минь. Байз! Би бэлэн болжээ. Гэвч Фаркис маань бэлэн биш ч юм бил үү. Тиймээс лав шуудхан очих хэрэггүй байх. Ямартаа ч салхи чи дуулга! Очиж явааг минь түүнд минь дуулга. Ямар ч гэсэн би очно оо. Бидний хоёр эргийн хооронд гол байсан ч, хуурай сайр байсан ч гатлан очно. Гэхдээ хуурай сайр байвал бүүр сайн шүү дээ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-5677547358033883656?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/0pQAJomDys4" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com4http://blog.gmb.mn/2010/09/2.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-61104319185884879832010-08-06T20:13:00.000+08:002010-08-06T20:13:02.028+08:002010-08-06T20:13:02.028+08:00Танихгүй бүсгүй минь уучил. Танилцах зориг гаргаагүйг минь уучил. Танихгүй чигээрээ үлдсэнг минь уучил.<br /> <br /> Мартахын хооронд танилцах хэрэг байна уу? Салахын хооронд дотносох хэрэг байна уу? Мартагдах болоход мартахгүй гэж гөжүүдлэх үү? Салах цаг ирэхэд салахгүйн төлөө жүжиглэх үү? Чи чадах уу? Би лав чадахгүй. Чиний төлөө бол бүр чадахгүй.<br /> <br /> <a name='more'></a>Мартагдахын төлөө дурлалцах юм уу? Салж хагацахын төлөө хамт байх юм уу? Тэгж үзэх үү? Тийм учрал бүтээж үзэх үү? Танилцсан шигээ салъя. Санаж байсан шигээ мартая. Салахын тулд эхлээд танилцая. Мартахын тулд нэг нэгнээ санаж тэмүүлье. Нэг тааралдаж болсон юм бол хоёр тааралдаг. Нэг нэгнээн таниж ядан тааралдаг. Бид хоёр.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-6110431918588487983?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/mVME_bejPsI" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com6http://blog.gmb.mn/2010/08/3.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-3118162764406935902010-08-05T14:12:00.000+08:002010-08-05T14:12:36.942+08:002010-08-05T14:12:36.942+08:00<div style="text-align:right" align="right"><em><small>Саруул ухаанаа санагалзан бодохуйяа хүслэнт</small></em></div><br /> <center><b>1-р бүлэг</b></center><br /> Аркис үйлээр мөн нэг бүсгүйд дурлав. Нэг өдөр түүнд хайртай гэдгээ хэлэв. Бүсгүй түүнд Нарциссын тухайд домгийг ярьж өгөөд дахиж уулзах байтугай дуугарахыг байв.<br /> <br /> "Өө юутай танил байдал вэ, иймэрхүү аашийг хэрхэн давж байлаа би" хэмээн бодож, хэсэг зуур болов. "Эл аашинд ерөөс гойд муу юм алга. Энэ мэтээр бүсгүйчүүл элдэвлэн эрээс дутаах мэт болон, зайг барин ядаж, өөр юүгээн тордох үест мөн эр нь эгцрэн хөвчирч энэ мэт аашийг нь давахаар чармайх зуур эрийнх нь амраглах ур нь мохчихгүй бол чадал нь үлэмж нэмэгдэж хурдаг жамтайшуу юм уу даа? Ингэхлээр хэрхвээс таарна? Өмнөхчлөн үйлдэх үү бас би?"<a name='more'></a><br /> "Өө юутай танил үйлдэл вэ, иймэрхүү маягаар өмнөхчлөн үйлдсээр байх уу би. Өмнөхчлөн үйлдвэл өмнөхийг давтах биш үү. Өмнөх явдал минь сайхан байсан ч, сайхантайгаа хамт баахан дэмийг дагуулсан билээ. Өмнөхөө өөрчлөн үйлдсү би!"<br /> <br /> Залуу өөрийг нь үл тоон өөдөөс нь үлгэр домог ярьж дамшиглалаа хэмээн хэсэг улангасч байгаад бүсгүйн зөв мэт санагдахад зөв санагдсантайгаа хэрхэн нийцэх аргыг асуухаар Аргат өвгөнийг зорив. Аргат өвгөнийд очтолоо өчнөөн эргэж буцав. Арай гэж очоод яаран асуув. Өвгөн азнахыг зөвлөөд аятай, таатайгаар зочлон дайлаад орд харшдаа хариу хэлтэл байзнахыг хүсэв. Хариу хүлээж хагас жил байзнасан залуу харьж одохыг завдахад өвгөн ирсэн хэрэг зоригийг нь сануулав. Ирсэн хэрэгээ сонсоод инээд нь хүрсэн залуу дэмий хэргээр ирэх гэж зүдэрсэнсэн явах гэж яарах юун гээд өвгөнийд тухлан суусаар дахин хагас жил болохын үест хариултаа хаа сайгүй бичигдээстэй байхыг харч чаддаг болов.<br /> <br /> Тийнхүү харсан хариултаа өвгөнд айлтгаад харих тухай дуулгав. Өвгөн хариултыг сонсоод "хариултаа харсан бол болсон л баймаарсанж. Надаас асуусанаа надад хариулж байгаа чинь итгэл дутуугийнх. Итгэлийг чинь бүсгүй чинь бүтэн болгохоо мэдэг. Хариултаа харсан бол хангалттай л баймаарсанж. Надад хэлэлгүй өнгөрч чадаагүй чинь аргын мэлмий нээвч билгийн бие бүрэлдээгүйнх. Өөрөө л үүнийгээ аргалж дээ хүү минь. Өөрөө хүчирмээргүй шиг бол Билигт өвгөнийг зорих л болох байх даа" гээд буцах замыг нь ерөөн одуулав.<br /> <br /> Харин ирэх зам зууртаа налгар тааваар явав. Тэгэн явсаар Аркис нэгэн голын эрэгт ирээд голд өөрийгөө харав. Гайхалт явдал болж өөрийн нь дүр гоо санагдав. Өөртөө тачаадав. Тачаалын гал нь дүрэлзэхэд сэтгэлийн нь дотор бүлээн илч түгэв. Өчүүхэн түүдгээс гэгээ цацарч үлэмжийн уудам агуйн хаана таазыг тэмтрэн гэрэлтүүлэх мэт. Илч гэрэл илүү ихийг харахад туслав. Хармагцаа голоос зай барин холдов. Мөн цочир үйлдэн холдмогцоо голд унахаас айх явдалгүйг мэдээд инээдтэй баясалтайгаар гол руу үсрэн оров.<br /> <br /> "Өө юутай гайхалт хорвоо вэ, Нарциссын зөв байж, гэвч буруу үйлдэж. Гол өөд орох хэрэгтэй байж. Холдох тэнхээтэй үедээ орох байж...<br /> <br /> Байз. Баахан хашир биш үү би. Юунд цочир үйлдчихэв сая? Цочир үйлдэх минь зөв байж, өчүүхэн алгуурласан бол шинэхэн гийх өөр учрын аяаар биш өөрийн хуучин учраар зүтгэх байж.<br /> <br /> Яасныг бүү мэд дотоод агуй минь уудамжсан юм уу даа. Агуй жижиг аваас түүдгийн гал түймэр мэт хуйхлах, хуйхлахаас айн бадамлах галаа боомилвоос агуйн доторх уудамаа яахин харах?"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-311816276440693590?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/8D81Z8STATI" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com4http://blog.gmb.mn/2010/08/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-19210808771032322932010-07-29T14:58:00.000+08:002010-07-29T14:58:36.409+08:002010-07-29T14:58:36.409+08:00Гуниглан уйтгарлан хамтдаа гуниж тоглох уу? <br /> Бүх л тоглоом инээдтэй, хөөртэй, баясалтай байдаг. Бүх л тоглоом гунигаас уйтгараас зугатсан оролдлого байсан.<br /> Харин 2-уулаа гуниглан уйтгарлан тоглож үзэх үү? Тоглож үзье. Хэтэрхийлж нухацтай хандалгүйгээр хэврэгхэн энэ тоглоомоор тоглож үзэх үү?<a name='more'></a><br /> <blockquote>...Хүүе л дээ. Яагаад инээгээд байгаа юм?<br /> Инээд хүрээд байна аа. Чи ч гэсэн инээгээд л байна шүү дээ...<br /> <br /> ...Тэгээд яаж гунигтай байх юм? Яаж гунигтайгаа байх юм...<br /> ...Тийм шүү тийм. Инээ инээ. Хамаагүй. Тэгэхдээн уруулаа л битгий хөдөлгөөрэй...</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-1921080877103232293?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/WmV1gT6ThB0" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com6http://blog.gmb.mn/2010/07/blog-post_29.htmltag:blogger.com,1999:blog-4215680328933256860.post-54713618998993412332010-07-27T21:06:00.002+08:002010-07-27T21:06:20.872+08:002010-07-27T21:06:20.872+08:00<blockquote>Үхчихээд үзэмжиндээ хоргодож эргээд амилна.<br /> Үүрд үүрд гэж шунаад үхэж чадалгүй энд хоргодно.<br /> Хоргодон хоргодон тэмүүлэвч<br /> Хоргодох газар үгүй тул <br /> Оргүйн гүнд, хязгааргүйн хязгаарт<br /> Оршихуй болоод хоосны хооронд<br /> Орь ганцаар мөнх хийсэн үлдэх</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4215680328933256860-5471361899899341233?l=blog.gmb.mn' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/bloggmbmn/~4/UU1sypUaO-w" height="1" width="1"/>Мөнхбаатарhttp://www.blogger.com/profile/04972367711923850373noreply@blogger.com10http://blog.gmb.mn/2010/07/blog-post_27.html