• duurzaamheid gebracht in het vernieuwde eerste jaar semester met thema’s als SDG’s, green coding en energiebewustzijn (lees ook deze LinkedIn post );
• duurzaamheidsthema’s ingebracht in de leeruitkomsten voor de ontwikkelingen in de hoofdfase (leerjaren 2 en 3);
• oprichting van een duurzaamheidscommissie binnen HBO-ICT waarin vier collega’s onze opleiding van gevraagd en ongevraagd advies geven over het verduurzamen van de opleiding, inhoud en gedrag. Denk ook aan onderwerpen als Inner Development Goals in de coaching, aandacht voor well being van studenten én docenten;

• diverse projecten gecoacht op onderwerpen als mentale gezondheid van jonge kinderen (Mind my Light ) en Game voor EZK over energietransitie en burgerparticipatie

• Voor de gemeente Zwolle ronden studenten in januari een Augmented Reality game af om bezoekers van de stad plekken te tonen rondom onder meer klimaatadaptatie;
• binnen de minor GreenIT hebben studenten twee projecten uitgevoerd. De Carbon Case Estimator (carboncaseestimator.nl) is live gegaan en is met allerlei GreenIt technieken uitgevoerd (meer lezen kan hier ). Een tweede team heeft de Windesheim IVT-afdeling doorgelicht op CO2. Voor mij was de eye-opener hoeveel CO2 er in hardware zit? Daar ga ik een apart project voor maken in 2025! ;
• we hebben een digitale zomerschoonmaak georganiseerd.  In 2025 gaan we de voorjaarschoonmaak groots aanpakken ;
• de eerste aanzet tot een duurzaam multi-disciplinaire brede minor waarin aan complexe opdrachten gewerkt kan worden is gezet in de vorm van een samenwerking tussen drie verschillende opleidingen uit drie verschillende minoren. Ambitie is dat dit start in september 2025;

Duurzaam gezond is voor mij een diverse categorie. Het gaat over mijn fysieke en mentale gezondheid, maar ook hoe mijn leven er na mijn werkzame leven eruit komt te zien (vooruit denken). Daar horen onder meer opleidingen bij. Ik zal ze niet allemaal noemen maar:

• mijn eigen gezondheid;
• algemeen : te weinig focus

• Een voorstel om mijn insteek aan te passen voor een volgende reeks is inmiddels goedgekeurd. De rode draad wordt de transitiereis die je doormaakt als van een “gewone” baan naar een bewust duurzaam en activistische gaat. Het omvat thema’s als life design, omgaan met tegenstand en weerstand, tegenslagen etc.;
• veel gelezen met als toppers Ben Kuiken ’s Het ZINnigste boek dat je ooit zult lezen en Duurzaamheid is kleur bekennen van Carola Wijdoogen.

• de stapel boeken waar ik aan begonnen ben maar nog niet uit heb. Een begin is gemaakt met Nomad Century van Gaia Vince, Wat we gemeen hebben  van Thijs Lijster en De transitie van de aarde van Peter Frankopan. Ik wou dat ik de rust had om ze eens uit te lezen. (Mijn hele duurzame leeslijst kun je hier vinden.)

Jaarlijks ga ik een dagje zitten en herijk mijn voornemens voor de komende jaren. Ik heb dat ooit (in 2020) opgesplitst in vier kleuren: groen (duurzaam), grijs (duurzaam gezond blijven), Blauw (schrijven) en paars (cultuur). Van de laatste maak ik geen plaatje, want dit is hoofdzakelijk literatuur lezen. Dit jaar staat Italië op de agenda voor mijn 100 boeken challenge. Lees hier wat ik daar in 2024 aan doe.

Groen

Duurzaam, klimaatactivist, dat zit hem de komende jaren vooral in het werk, voor en bij Windesheim. Ik heb de Educator for Sustainable Development positief afgesloten. Ik wil kijken of ik dit ook voor Inner Development Goals kan doen. Ik ben betrokken bij de onderwijsontwikkeling van HBO-ICT waar duurzaamheid een belangrijk aspect is. En begin een eigen kunstproject rondom de grondstoffen (en CO2) die in hardware verstopt zit. Vanaf september heb ik twee Value Creator-teams die er mee aan de slag gaan. Ik moet het wat uit handen geven. Maar dat is alleen maar goed.
Kortom de komende jaren is er genoeg duurzaam (regeneratief) te doen.

Grijs

Duurzame gezondheid zit in mijn leeftijd in je lijf, maar even goed in je hoofd. Blijven ontwikkelen en leren is net zo belangrijk als blijven bewegen en gezond eten. Jonge mensen zie ik de komende jaren nog genoeg. Over dat bewegen ga ik na de zomer naar yoga om wat flexibiliteit terug te winnen. Er mag meer gewandeld worden met als horizon zwaarder wandelen in de bergen. Dan moeten de spieren om mijn knieën sterker (artrose is niet heel fijn), maar hé ik stond wel op de Bromo-vulkaan.

In het kader van geestelijk gezond blijven moet die schaakrating omhoog. Boven de 1900 moet toch echt dit seizoen mogelijk zijn. Iets minder slordigheden scheelt me al een hoop (rating)punten. En ik ben druk met DuoLingo bezig. Nu even geswitcht naar Spaans i.v.m. de komende zomervakantie die naar een Spaanstalig land gaat.
En dan zal ergens, om na de 67^ste nog leuke dingen te doen hebben, de PUM-accreditatie vanaf september een feit zijn. Dan kan ik eindelijk gematcht worden aan projecten.

Blauw

Ik heb nu 21 stukken Uit de boeken voor managementboek geschreven. De meeste, met een brede diversiteit aan onderwerpen, zijn geplaatst in het magazine en daar ben ik wel trots op. Het laatste gepubliceerde stuk over activisme is mij na hart gelegen. De komende artikelen gaan over Luisteren en in het najaar Over jou!, over angst, weerstand, veerkracht en onzekerheid. De hele lijst is hier te vinden

Misschien ga ik hier vanaf volgend jaar een andere route in volgen. Het voorstel ligt bij de redactie.

En ja misschien dan toch een boek. Stiekem ben ik aan mijn thriller begonnen. Nu doe ik dat al drie zomers lang, dus de vraag is blijf ik over twee weken doorschrijven of berg ik het weer 11 maanden op. In de wetenschap dat er dan nooit een boek komt. Jami Attenberg in haar #1000words  boek beschrijft dat voor de meeste schrijvers het in de haven krijgen van een manuscript het moeilijkste is. Dan volgt natuurlijk nieuwe versie, maar dat eerste, dat is het moeilijkste. Eens kijken of me dat gaat lukken. Dus misschien in 2025, 2026, 2027 een boek? Who knows.

Kortom genoeg te vertellen en te schrijven.

In 2024 staat literair bij mij in het teken van Italiaans. Het inmiddels 9de jaar van de literaire reis.
Niet dat ik er voldoende tijd voor maak. Helaas denk ik soms, maar er is vaak teveel te doen. Werk, schrijven en managementliteratuur en duurzaamheidsboeken tot mij nemen.

Voor dit jaar is de ambitie het volgende:
Italo Calvino’s Marcovaldo, maar daar vond ik net als Baudolino van Umberto Eco niet echt doorkomen aan. Als op een wintersnacht een reiziger ga ik nog echt wel een keer lezen. Het eerste kwartaal kwam ik niet verder dan Beneden in het dal van Paul Cognetti.

In het tweede semester had ik grootse leesplannen maar (teveel) andere zaken gooiden roet in het eten van De Tijgerkat van Tomas di Lampedusa. Ik ben er zeker in begonnen. De zomer was gereserveerd rond bio’s van de grote Renaissancisten, Leonardo, Dante en Michelangelo, maar… bekend verhaal. Er ligt een mooie versie van La Divina Comedia al twee jaar te wachten.
Ik heb me in het voorjaar wel vermaakt met het kleine werk Abel door Allessandro Baricco

Mijn aandacht werd wel getrokken door De geniale vriendin van Elena Ferrante omdat ze onder de Amerikaanse literaire deskundigen op 1 werd gezet in een lijst met literaire hoogtepunten van deze eeuw.

De overige Italiaanse leesplannen (naast uitlezen waar ik aan begonnen ben): Nathalie Ginzburg Familielexicon (Privédomein), De kleine geschiedenis van Italië, Bekentenissen van Zeno door Italo Svevo en Yourcenar’ Hadrianus. Er staat nog veel meer op mijn lijst, maar ik zal er vast te weinig tijd voor hebben.

Ik ben meester uitsteller. Uitstellen is een eigenschap die velen zullen herkennen. Ik verwacht ook dat veel het zullen ontkennen. Uitstellen is een gedrag dat bij tussen de 25% en 90% van de mensen voorkomt. Zegt onderzoek. Bronnen zijn wel vooral vaag, en veel mensen hebben het tijdens een deel van hun leven. Als student bijvoorbeeld.
Ik krijg daar ook vaak feedback op. Niet altijd positief. Uitstellen wordt niet als een positieve karaktereigenschap gezien in onze prestatiegerichte, taakjes afvinkende samenleving. Mijn taakjes blijven vaak lang op die lijstjes. “Ik werk eraan” is mijn standaardantwoord. Morgen weer een dag. Nu is mijn perceptie van morgen aan het veranderen. Er komen gewoon minder morgens, dus dingen moeten echt gedaan worden. Er moet een einde komen aan dat uitstellen.

Eerst een disclaimer voor mensen die het op één hoop willen gooien, uitstellen is niet lui zijn. Dat zijn twee verschillende dingen.

Een 75 HARD dagen routine

Dit stuk gaat niet over uitstellen, maar over een wetenschappelijke remedie die ik ga proberen: volhouden. (Een diepgaander artikel komt binnenkort op managementboek.nl). Een 75 dagen uitdaging. De 75 dagen uitdaging is bedoeld om ritme te bouwen. En ritme opbouwen is een bewezen mindset om te veranderen. Over mindsets is genoeg geschreven, over veranderen ook. Boekenkasten vol. Het bijzondere na vele jaren studie; er is weinig wetenschappelijk bewijs van wat wel en wat niet werkt. Dus pak ik bij deze uitdaging mijn “lijfboek” Echt veranderen van Katy Milkman.

De originele 75 dagen uitdaging (challenge) is bedacht door podcaster en ondernemer Andy Frisella (link). Het is onder de hashtag #75dayshard een grote hit op TikTok en Instagram. Doel is niet specifiek een fitness regiem op te bouwen maar het is een “transformative mental toughness program”. De regels zijn tamelijk simpel:

• Volg een dieet
• Voltooi twee 45 minuten workouts, waarvan één buiten
• Maak een voortgangsfoto (en publiceer die)
• Drink 3,8 liter (1 gallon) water
• Lees 10 pagina’s van een boek (audioboeken zijn uitgesloten)

Het harde in deze regels, als je hem één keer overtreedt ben je af, en begin je weer op dag 1. Maar er zijn ook best veel kritieken. Eén niet onbelangrijke, Frisella is geen gezondheidskenner, maar is CEO van 1st Phorm, supplementen. Het is verder een wonderlijk rijtje, een dieet? Welke dan? Een kleine 4 liter water, voor iedereen? (Je zal maar 50 kilo wegen) Psychologen melden dat selfies maken, elke dag, veel mensen, zeker die een laag zelfbeeld, hier depressief van kunnen raken (ik moet er niet aan denken dat te doen). Fysiotherapeuten hebben geklaagd omdat ze mensen in hun praktijk krijgen die de 2*45 work-outs, 75 dagen zonder pauzes niet trekken. En die 10 dagen lezen, tsja, grappig maar transformatief? Ligt er een beetje aan wat je leest toch?

De 75 SOFT routine

Dus zijn er alternatieven bedacht (het idee van lang iets volhouden is natuurlijk niet helemaal gek) en ik stuitte op deze van Carlos Grider. Carlos is wel een fitness goeroe, ex-marinier, digital nomad en nog wat meer zaken. Zijn “75 strong” kent de volgende claim The results at day 75 will be a fitter, happier, healthier, and stronger version of you.

De 10 regels:

1. List 20 things you’re thankful for, written or aloud.
2. List 20 things you appreciate about yourself, written or aloud.
3. Spend 20 minutes being still – meditate or just sit quietly allowing your mind to calm.
4. Exercise daily for 2 days, stretch and rest on the third, repeat.
5. Eat healthier by eliminating refined sugar, limiting carbohydrates, and increasing nutrient dense foods.
6. Skip alcohol
7. Read a non-fiction book for 15 minutes.
8. Study something new for 15 minutes
9. Do something you are passionate about for 15 minutes.
10. Record your progress and journal your thoughts.

(Bron: https://abrotherabroad.com/75-strong/)

Bij Grider is het trouwens zo dat je 9 van de 10 moet doen, je bent dus niet meteen af als je iets gemist hebt.

Wat wetenschappelijke onderbouwing

Ik dacht, wat zou Milkman’s verandertheorie hiervan vinden? De achtergrond en verandermethodes die Milkman beschrijft komen uit het veld van gedragsleer, cognitieve psychologie etc. Voor het werk rondom zelfcontrole (een belangrijk element om uitstelgedrag te lijf te gaan), werkt Milkman samen met Angela Duckworth, bekend van GRIT .

Het hele concept, opbouwen van gezonde gewoontes en dat vol zien te houden, dat is wel de essentie van veranderen. En in mijn geval, het loskomen van uitstelgedrag.
En nu de “truckendoos” die Milkman in haar boek heeft ondergebracht. Het hele model levert doorzetten op, maar de waarde gaat zitten in het op de één of andere manier zorgen dat:

• Het gekoppeld is aan een nieuwe start;
• Er plezier bij komt kijken (anders hou je een verandering niet vol);
• Er een ‘harde’ verbintenis komt;
• De delen zorgvuldig geselecteerd worden (niet alles tegelijkertijd);
• Nieuwe gewoontes meeliften op oude;
• Formuleer ambitieuze doelstellingen met ruimte;
• Laat een groeimentaliteit zien;
• Bouw veerkracht op met ervaringen waar je succesvol bent of trots voelt.

Om deze zaken in te passen is er wat ontwerpwerk nodig. Dat begint met het startmoment. 1 augustus is fantastisch, niet direct aan het werk, want sommige van deze regels (activiteiten) vereisen tijd en inpassen in werkroutines. De kern voor mij zit in de fysieke kant. De oefeningen en de plek waar dit gebeurt plus het juiste dieet om me verder aan te gaan houden. Dat moet ik “leuk” gaan organiseren.

Slim stapelen bijvoorbeeld, een slimme techniek om te veranderen. Ik zit door de weeks dagelijks 2 keer 50 minuten in de trein, daar moet ik iets mee kunnen doen
De “harde” verbintenis ga ik sociaal maken, met mijn kinderen. Ik wil het op 31 december gehaald hebben (ga vast een keer onderuit). Een paar dingen zijn makkelijk, dat gelees en geen alcohol drinken (niet roken trouwens ook) dat lukt prima, 75 nieuwe dingen bestuderen krijg ik dan cadeau.

En dit ga ik doen, vanaf 1 augustus

Tot slot, ik heb de 10 regels iets getweekt

1. Schrijf op of spreek 5 dingen uit waar je dankbaar voor bent;
2. Schrijf op of spreek 5 dingen uit die je aan jezelf waardeert;
3. Besteed 20 minuten in stilte, mediteer of zit stil zodat je je geest ruimte geeft;
4. Oefen 2*20 minuten fysiek gedurende twee dagen, neem de derde dag rust;
5. Eet gezond door geraffineerde suikers en koolhydraten te verminderen en eet vooral eten met een hoge voedingswaarde;
6. Drink geen alcohol;
7. Lees een non-fictie boek gedurende 15 minuten;
8. Bestudeer iets nieuws gedurende 15 minuten;
9. Doe iets waar je passie aan beleefd gedurende 15 minuten;
10. Leg je vooruitgang vast en schrijf je gedachten erbij op.

Doe hiervan minimaal 9 per dag, anders begin weer met dag 1.

On we go, vanaf 1 augustus! En misschien maak ik er als het werkt net al Frisella en Grider wel een businessmodelletje bij.

Wat die medicatie in mijn lijf allemaal gedaan heeft, weet ik niet. Heel veel, lang en intensief bewegen was niet prettig, afvallen nagenoeg onmogelijk. Dus bewandelde ik een alternatief pad: de ablatie. Door corona duurde dit wat langer. Het was geen acute zorg, maar er dient wel een ok-bed gereserveerd te zijn. En dus werd het 1 december jl, in het AMC. De procedure klinkt simpel: sneetje in de lies, kabeltje met camera en brandertje naar het hart en een paar zenuwknooppunten aanbranden. (Dit zijn de veroorzakers van mijn hartritme stoornissen.) Kabeltjes er weer uit, en gaatje dicht. Uiteindelijk dagopname. 7 uur in de ochtend erin, 8 uur ok, bijkomen en om 7 uur ’s avonds ging ik weer naar huis. En dan wachten, een paar maanden, tot zich bindweefsel gevormd heeft. Tada weg hartritmestoornissen.  In januari gaf de cardioloog aan dat mijn hart “fantastisch” is en de medicatie afgebouwd kan worden. Dus na elkaar ging de ritmeregulator uit mijn medicijndoosje, vorig week de bloedverdunners (geslikt vanwege de ablatie) en nu de bloedvatverwijderaars.

Misschien, als wel vaker, heb ik het proces en de effecten van een ingreep op mijn lichaam onderschat. Het mentale proces dat ik de rest van mijn leven een hartpatiënt zal zijn, heb ik tijdens corona verwerkt. Je moet wat doen! (of een boek schrijven )  In november werd ik zenuwachtig. “Wat doe ik mezelf aan? Het liep soepeltjes met die medicijnen, en ja is dat afvallen echt wel zo belangrijk?“. En na een weekje weer aan het werk. Gelukkig was de Kerstvakantie er om uit te rusten. En daarna weer als een gek aan het rennen. Flashbacks van vijf jaar geleden kwamen me voor de geest, een periode waar dit hele gedoe een climax kreeg. (https://blogmania.nl/2018/09/23/zo-dat-gaat-hart/)

Inmiddels stroomt er sinds een paar dagen dikker bloed door wat dunnere aderen. Een stukje fietsen gister topte mijn hartslag op 195. Vandaag bijkomen. Mijn gemiddelde hartritme is van 56 gestegen naar 70. Langzaam begint me te dagen dat ik in een soort-van revalidatietraject zit. Ik moet weer aan een “gewoon” functionerend hart wennen. Geen ritmestoornissen, geen medicatie. Dat is zeker 7-8 jaar geleden!  Ik neem er even de tijd voor.

Op 31 december 2020 ontdekte ik de Conqueror’s Virtual Challenges, virtuele routes die je wandelend, fietsend en/of zwemmend kunt afleggen. Tijdens corona een motiverend tijdverdrijf. Verschillende lengtes, gebieden die je met Streetview kunt bekijken en om de zoveel tijd een briefkaart. Ik ben een fan. In 2021 legde ik verschillende routes af waaronder het 1333 kilometer lange rondje IJsland. (Lees hier meer op Trots 100% IJsland rond. Met de kinderen wandelden we Route66, als team.

Al heel lang wil ik de Appalachian Trail lopen. Een enorme hike, waarschijnlijk de langste ter wereld van 3.500 kilometer. De Appalachen is een bergrug aan de oostkant van de Verenigde Staten. Het weerhield de kolonisten eeuwen om goed door te breken naar het Westen. Een ruig gebied, veel bossen, rivieren en over een hele grote lengte. Het begint in Georgia in het zuiden en loopt door tot Mount Katahdin in Main (of andersom). Een flink eind dat ook bijna niemand in één keer loopt. Te vroeg beginnen en het is te koud, en te laat betekent in Georgia veel hitte en tegen de tijd dat de geoefende wandelaar in Main aankomt: vrieskou. De trail wordt (grotendeels) goed onderhouden. Er zijn verder mooie verhalen over geschreven zoals Bill Bryson’s  Terug in Amerika, een voettocht door de Appalachen waarin hij en een metgezel nagenoeg onvoorbereid op pad gaan. Er zijn campingsites en lodges. Je schijnt er dagenlang te kunnen wandelen zonder iemand tegen te komen. Bekijk hier de officiële website

Maar goed, corona én de Appalachen Trail is een conquerors challenge, zelfs één van de eerste. Streetview is er niet van, en deze challenge heeft nog geen postcards. Wel 3167 kilometer virtuele wandelroute. Dat werd in 2022 mijn doel. Het is niet gelukt het binnen het kalenderjaar te doen, januari was ook nog nodig. Inmiddels ben ik klaar. De medaille staat hiernaast.  Nu eerst de Lord of the Rings laatste route afmaken en dan eens nadenken welke hierna. Corona is voorbij en daarmee ook wel een beetje de motivatie voor deze challenges.

Eén van de echt interessante, maar die ik eigenlijk nog fysiek wil doen is de Nakasenko. Japan ligt vol met oude pelgrimspaden die door het hele land lopen. De Nakasenko is de oude hoofdroute van de oude hoofdstad Kyoto naar Tokio (Edo). Er moet wat over blijven om naar vooruit te kijken.

In het artikel Over de lange lange termijn op manangementboek.nl bespreek ik hoe vooruitkijken, zelfs duizenden jaren een trend op zich is. Bij het opruimen van de studeerkamer van mijn vader, informaticus van begin ‘jaren 60 tot ruim in deze eeuw, kwam ik de Special Issue van Scientific American The computer in the 21st Century uit 1995 tegen. Een magazine dat een trend besprak die al vijf jaar later zou ingaan. En wat is er een hoop gemist in dit magazine! Mijn vader was zo attent om een Nederlandstalige kritiek over deze special toe te voegen: de meeste artikelen stamden nog uit het eerdere, gelijknamige nummer uit 1991. Een update vond de redactie niet op zijn plaats, waarmee de volgende zaken gemist werden: de internet revolutie die met html en de browseroorlog in 1994 uitbarstte. Veel techniek over schermen, chips, netwerken etc. met een onaangenaam zwaar accent op de computer op kantoor. De mogelijkheden van particulier gebruik ontbrak volledig. E-commerce was in 1991 (en daarvoor) een elektronisch bulletinboard achtige oplossing. Er staat één voorbeeld van een restaurantoplossing in.

Het gat tussen 1991 en 1995 is achteraf enorm. De redactie kan zich verschuilen achter het argument dat ook het management van Microsoft, Bill Gates pas medio 1995 wakker werd. Netscape ging dat najaar naar de beurs. Een nieuw tijdperk was aangebroken. Gemist door de redactie. Toch bestond ook Amazon al in 1995. De eerste zoekmachines waren druk bezig om investeerders binnen te halen, mobiele device stonden in hun kinderschoenen, maar waren wel het vermelden waard. De Dot-com bubbel was zich al aan het vullen.

Toch is er één moment dat je de actualiteit ziet. Een jonge Al Gore, vice president, die begin jaren ’90 GLOBE: Global Learning and Observation to Benefit the Environment lanceert. Niet alleen het onderwerp maar ook de manier waarop dit gebeurt is modern: voor een scherm waar hij op een Zoom/Teams achtige wijze in gesprek is met mensen in Quoto, Sydney, de Zuidpool etc.

Het nummer legt nog meer nadruk op het werk van futurist Alvin Toffler die in 1980 het boek The Third Wave schreef waarin hij de invloed van internet en de personal computer in de decennia erna voorspelde. Hij benoemde het concept van de prosumer, de invloed die technologie in de politiek in de 21^ste eeuw kon gaan innemen. Hij voorspelde een scheiding tussen mensen met kennis van techniek en zij dit gingen missen. Letterlijk: de informatiesamenleving waarin we nu zitten en velen van ons in werk en privé worstelen om hier balans in te krijgen.

Dit jaar 2022, heb ik mij gefocust op literatuur door vrouwen geschreven. Het was wel nodig met al die door mannen gedomineerde leeslijsten. Ik had me voorgenomen om maandelijks één boek te lezen. Nou dat werd het hem niet. Veel tijd ging op aan managementliteratuur voor Uit de boeken artikelen en aan boeken over en rond duurzaamheid. Dus in 2023 maar terug naar één per kwartaal. Twee boeken die me erg bevielen: Harper Lee’s To kill a Mockingbird en Yaa Gyuasi Homegoing. De lijst die ik nog van vrouwen wil lezen is groot. Veel boeken gaan meer nog dan de boeken van mannen over overwinnen, aanpassen, sociale thema’s. Volgend jaar is het een punt van aandacht! Zoveel mogelijk boeken geschreven door vrouwen, zo inclusief en divers mogelijk.

2023 staat zoveel mogelijk in het teken van duurzaamheid.
Dus ook de literatuur. Ik heb geprobeerd om dit in vier subthema’s uit te splitsen om elk kwartaal met een andere bril naar dit brede onderwerp te kijken: hoop, transitie, natuur en dystopie. De laatste twee zijn overbelicht met boeken waarin de mensheid overstroomd of uitdroogt (of allebei). Gedreven door sci-fi en cli-fi is er veel over een rampzalig verlopende toekomst geschreven. Ik ga er in kwartaal 3 en 4 aan. In kwartaal 1 boeken over hoop. Parable of the Sower speelt al in 2024 en dus is dus flink herontdekt. Kwartaal 2 gaat bij mij in het teken van transitie en transformaties staan. Vandaar de selectie van boeken die gaan over belangrijke, baanbrekende momenten. Een brug van verleden, naar heden naar toekomst. In kwartaal 3 milde en betekenisvolle boeken over natuur. Overstory staat al lang op mijn lijstje, Walden idem. En daarna zijn we weer een jaar verder dus misschien heeft de afgrond zich al aan onze voeten geopenbaard

Veel leesplezier in 2023. Laat je niet kisten, begin hoopvol, bewapen je mentaal met positivisme, kijk, geniet en werk aan een betere natuur. Als we dat allemaal gaan doen komt het vanzelf goed!

Kwartaal 1 Hoop & positivisme

Octavia Butler – Parable of the Sower
Maya Angelou – Ik weet waarom gekooide vogels zingen
Herman Hesse – Siddhartha

Kwartaal 2 Verschuivingen/transities

Kim Stanley Robinson – Ministry of the future
Daniel Boorstin The Discoverers
John Banville, Kepler, Copernicus en Newton
Orlando Figes – Europeanen (2019)

Kwartaal 3 Natuur eco-literatuur klimaat fiction

Richard Powers – Overstory (Tot in de hemel)
Henri Thoreau – Walden
Memory of Water – Emmi Itaranta (origineel Fins)
Charlotte McConagly – Migration (Vlucht) & Once there were wolves
Nikki Dekker – diepdiepblauw
Donald Niedekker – Waarachtig
Lieke Marsman – Het tegenover gestelde van een mens

Kwartaal 4 Dystopie

Aldous Huxley – Brave New World
Margaret Atwood – The year of the flood (Jaar van de vloed)
Barbara Kingsolver – Prodigal Summer (Zomer van de zondvloed)
Milk teeth – Helene Bukowski (origineel Duits)

Het blauwe vogeltje vloog al een paar jaar wat vleugellam. Nadat het succesvol uit zijn nest was gevlogen, was het betrokken bij revoluties. Het werd de afgelopen jaren gekaapt. Er zaten schreeuwlelijkerds in het nest. En niet een beetje ook. Donalds, Vladimirs, wappies, woke roeptoeters, klimaatontkenners, het blauwe vogeltje wordt overal door misbruikt. Fake Bird werd het wel eens genoemd. Zijn originele stem werd nauwelijks meer gehoord.

Mijn eigen Twittergebruik startte in april 2008, ruim 14,5 jaar geleden. Het was lang de smeerolie tussen blogs, feeds etc. Ik haalde er via RSS-feeds nieuws af van vrienden en bekenden voordat Facebook dat ging doen. De laatste jaren werden er op mijn tijdlijn via IFTTT nog zaken neergezet. Bijna 7.000 berichten in die jaren.
Na deze week is dat klaar. Ik wacht niet tot ik wegfade van Twitter, het is een zelf gekozen afscheid. De nieuwe eigenaar van het nest, Elon Musk, kiest ervoor om mens en dier tegen zich in het harnas te jagen. Nestbevuiler. Hoe zorg je ervoor dat ruim 40 miljard snel verdampt? Nou zo dus, koop een bedrijf en draai het de nek om. Het zal technisch niet overleven, adverteerders zullen afscheid nemen, gebruikers (de mensen die de content leverden) gaan weg. Het wordt (als het dat al niet was) een riool voor trollen en malloten die een seniele gek in Florida steunen.

Er zijn duizenden organisaties die ik een deel van dit bedrag gegund had. Amerika, kun je deze man zijn staatsburgerschap niet afnemen? Wegens immoreel gedrag tegen de mensheid? Investeerders en Raden van Bestuur van SpaceX, Tesla en waar de Elon nog meer bij betrokken is, kijk naar man en gedrag. You put your money where your mouth is. In mijn ICT-omgeving wordt Elon wel gezien als een lichtend voorbeeld van innovatief ondernemen. Ik zal er persoonlijk op toezien dat dat beeld recht gezet wordt.

Edison had zijn momenten, Tesla (de uitvinder) deed rare dingen, Steve Jobs had zijn slechte momenten maar dit!! @elonmusk shame yourself #goodluckTwitter #ByebyeBlueBird.