door de ogen van Martin Stam

U hebt nog niet gereageerd op de uitnodiging van Martin Stam

noreply@blogger.com (MP) — Wed, 08 Jan 2014 11:28:00 +0000

Martin Stam wil een connectie maken op LinkedIn. Hoe wilt u antwoorden?

Martin Stam

manager Financiële Logistiek a.i. bij Rabobank Amsterdam

Bevestig dat u Martin Stam kent

U ontvangt Herinnering: openstaande uitnodigingen.. Uitschrijven.

U hebt nog niet gereageerd op de uitnodiging van Martin Stam

noreply@blogger.com (MP) — Thu, 02 Jan 2014 13:41:00 +0000

Martin Stam wil een connectie maken op LinkedIn. Hoe wilt u antwoorden?

Martin Stam

directeur markt West at Rabobank Amsterdam

Bevestig dat u Martin Stam kent

U ontvangt Herinnering: openstaande uitnodigingen.. Uitschrijven.

Uitnodiging om een connectie te maken op LinkedIn

noreply@blogger.com (MP) — Tue, 17 Dec 2013 05:52:00 +0000

Van Martin Stam

directeur markt West bij Rabobank Amsterdam

Almere-Stad en omgeving, Nederland

Blog Adres,

Ik wil u graag toevoegen aan mijn professionele netwerk op LinkedIn.

- Martin Stam

Bevestig dat u Martin Stam kent

U ontvangt e-mails met connectieverzoeken. Uitschrijven

Gedrag en overtuigingen

noreply@blogger.com (MP) — Thu, 23 Feb 2012 22:51:00 +0000

Vandaag weer een hele workshop lang gesproken over gedrag en gedragingen. Van een ander en van mezelf. Veel zinnen begonnen met we in plaats van ik. Gewoonte waarschijnlijk. Want een zin met "ik" beginnen hebben we niet geleerd. Wordt ook snel wat onbescheiden.

Gewoontes komen vaak weer voort uit diepgewortelde overtuigingen. Vaak belemmerende overtuigingen. Op het einde van de workshop gingen we weer uit elkaar. Iedereen waarschijnlijk op een of andere manier toch met een goed voornemen. Vanaf morgen gaat het gebeuren....

Maar welke overtuiging laat ik nu los? Die vraag houdt me nog wel bezig, want die komt voort uit de overtuiging dat als je eenmaal in staat bent die ene diep gewortelde overtuiging in te ruilen voor een andere, dat er dan ook pas ruimte is om ander gedrag niet als kunstje te vertonen, maar vanuit echtheid.
En als gedrag echt van jou is en niet van een ander, dan is het gedrag geborgd. Borging van gedrag. Het lijkt soms aan ABC'tje. Als Paulien Cornelisse daar maar geen boekje over gaat schrijven.

Martin Stam

Carnaval en Bouwbedrijf Ursem

noreply@blogger.com (MP) — Wed, 22 Feb 2012 17:58:00 +0000

Gisteren mocht ik samen met Dick op de Dolle Dikke Dinsdag van het carnaval in Wognum even stil staan bij opmerkelijke en minder opmerkelijke zaken, waar in Wognum over wordt gesproken. Natuurlijk werd niet voorbij gegaan aan het faillissement van Bouwbedrijf Ursem.
Lachen, zingen en veel lol maken, natuurlijk. Maar ook even stil staan bij wat Wognum raakt.
Ursem, sinds de oprichting van de Krotenkokers, nu alweer 45 jaar geleden verbonden met Ursem in de persoon van de enige echte ere-vorst, Claus. Maar ook vele andere familieleden Ursem zijn echte Krotenkokers. Vader Klaas, grondlegger van het bedrijf werd in 1978 geridderd in de Orde der Krotenkokers en zijn zoon Jan overkwam datzelfde in 1998. In die ridderordes komt toch ook tot uitdrukking het vele goede wat de familie Ursem voor Wognum heeft gedaan.

Hieronder de tekst die tijdens het carnaval in een muisstille Krotenbunker werd gesproken. De woorden werden onderbroken én afgesloten met een fantastisch applaus met veel respect.

maar dan willen wij ook toch nog wat serieus tegen u zeggen.
Tegen U en over U, dat hoort en is op zijn plaats,

het waren natuurlijk al langer spannende tijden,
maar als het dan toch met chocoladeletters in de krant staat,
op de voorpagina van het NHD......

Bouwbedrijf Ursem failliet....

dan gaat er toch een rilling door je heen, een schok,
en je denkt direct aan 120 werknemers die hun baan kwijt zijn,
maar ook aan de vele toeleveranciers en onderaannemers,
die op hun beurt als een steen in een dominospel,
die klap moeten opvangen........

en natuurlijk denk je aan al die Ursemmen, de broers en hun echtgenotes,
de neven en nichten, die met hun hele ziel en zaligheid hebben gevochten
om hun familiebedrijf overeind te houden

........en je denkt aan vader Klaas. De grondlegger van het bedrijf.
Bouwbedrijf Ursem.
In alles wat zij waren, waren zij in de haarvaten verbonden
met alles wat Wognum lief is.
Iedere vereniging kon op hun steun rekenen,
van musical tot ziekentriduum, en van voetbal tot carnaval.

Met heel veel respect, denk je dan aan vader Klaas
en alles wat daaruit voortgekomen is...........
de hoed mag af en de handen op elkaar!

Teleopatisch, abject en infaam

noreply@blogger.com (MP) — Fri, 27 Jan 2012 08:00:00 +0000

Vijf jaar geleden op maandag van carnaval. Moskowitz had ruim een uur nodig om te vertellen wat hij teleopatisch, abject en infaam vond en gaf de verdedeging van Holleeder aan een ander. Inspiratie voor ons om per scooter naar het carnaval te gaan. Eerdaags kom "ik" vrij. Holleeder was schijnbaar vorige week al op de PC gespot. Of ben ik daar gespot?

Op de foto Holleeder en Moskowitz op de scooter. Niet in Amsterdam, wel in Wognum (de volgende keer dat je me ziet niet over mijn neus beginnen!)

In de youtube bijlage kunt u nog eens luisteren naar de mooie woorden van Moskowitz.

http://m.youtube.com/watch?desktop_uri=%2Fwatch%3Fv%3DGxwjjl_w5Lo&v=Gxwjjl_w5Lo&gl=NL

Lijnmanager als eigenaar.

noreply@blogger.com (MP) — Thu, 15 Sep 2011 21:22:00 +0000

Onze oudste dochter is inmiddels 22 jaar oud en de meeste opvoedtaken liggen achter me. Denk ik. Toen ze een jaar of vijf was leerde ik haar wijze lessen. Dacht ik.
Zo kwam ze een keer huilend naar me toe, want ze mocht niet op het speelgoedwagentje van het veel grotere buurmeisje. "Als jij een probleem hebt met je buurmeisje, is dat jouw probleem, lieve schat". Ze keek me met grote ogen aan en droop af om even later nog harder huilend dan zo even terug te komen. "Zij zegt dat het haar probleem is, maar het is toch mijn probleem".
Toen had ze het al door, als je eigenaar van een probleem bent, ben je natuurlijk ook eigenaar van de oplossing. Ze heeft er misschien een trauma van overgehouden, maar die les was binnen.

Tegenwoordig worden er boeken vol geschreven over eigenaarschap binnen organisaties. Binnen het bedrijf bezit je helemaal niets, behalve het probleem. Bijgaand artikel gaat daar daar ook over. Om met dominee Gremdaat te spreken: "ik wens u een vrolijk inzicht!"

link naar artikel over eigenaarschap van lijnmanagers

Pasen

noreply@blogger.com (MP) — Mon, 25 Apr 2011 11:01:00 +0000

Pasen staat voor nieuw leven. Toch? Alles groeit en bloeit, vooral met dit weer. Wow, wat een zomer, nu al. 19 november, de datum dat ik de laatste blog heb geschreven.
Sindsdien stond alles in het teken van werk, carnaval en cabaret. Het was inderdaad wel wat veel bij elkaar opgeteld. Met een goed gevoel kijk ik terug op het resultaat. Soms wel de vraag stellend of het de energie die de weg er naar toe kostte allemaal waard is geweest. De afgelopen dagen ook flink wat bijgeslapen en weer voorzichtig met sporten begonnen. Dat geeft weer veel energie. Bijvoorbeeld om te gaan schrijven. Mijn laatste blog bericht was immers heel lang geleden. Door te gaan schrijven komen gelijk weer allemaal ideeën naar boven. Ideeën voor een nieuw cabaret programma.....Is het proces nu al weer begonnen?

Bootjes bouwen

noreply@blogger.com (MP) — Fri, 19 Nov 2010 20:29:00 +0000

zo ingewikkeld was het dus niet!

Gisteren mocht ik waarnemer zijn. Terwijl een stuk of 15 volwassen mensen een spelletje speelden mocht ik toekijken. Om daarna te vertellen wat me opviel. De vijftien mensen zijn collega managers en directeuren. Verstandig,evenwichtig, ervaren. Het spel is eenvoudig. Een klant bestelt om de minuut een aantal bootjes. Het bootje is een standaard bouwwerkje van vier legosteentjes.Die bootjes moeten in elkaar worden gezet door vier operators.Twee collega's kregen de rol van logistiek medewerker, een andere beheert het magazijn, weer een ander doet de kwaliteitscontrole en zo zijn er nog een paar mooie functies in dit speelbedrijf. Als waarnemer twijfel ik aan het verstand, de evenwichtigheid en de ervaring.

Ik heb het spel al vele malen mogen begeleiden en iedere keer is het resultaat hetzelfde. Het begint met een enorme chaos, waarbij er maar één de dupe is: de klant. Na nog twee spelrondes, waarbij iedereen fanatieker wordt en zich richt op een slimmer, beter proces, maar vooral op betere samenwerking worden er gigantische verbeteringen behaald. Er komt rust, overleg en overzicht. De produktie komt in "flow".
En dan is de winnaar de klant. Slimmere, efficiëntere processen zijn nooit het doel, maar wel het middel, zodat je je klantbelofte kan overtreffen. En wie wil dat nou niet?

Peanuts, het beste idee van Amsterdam West

noreply@blogger.com (MP) — Thu, 04 Nov 2010 20:38:00 +0000

Vandaag was finale voor het beste idee van West georganiseerd door het Ondernemershuis. Omdat de Rabobank deze wedstrijd sponsorde (natuurlijk!) mocht ik in de jury zitten. Geen zich zelf tv programma kan tegenwoordig zonder jury, dus ik had enig idee hoe deze rol gespeeld moest worden. Zes ondernemers waren doorgedrongen tot de finale. Een paar nog in pre-start fase, een paar waren net gestart en één onderneemster min of meer in een doorstartfase. Leuke ideeën genoeg,maar zijn ze ook haalbaar. Dat was naast creativiteit en presentatie het criterium waarop werd beoordeeld. De winnaar werd uiteindelijk met unanimiteit bij de stemverdeling Peanuts. Eva sprong tegen het plafond van blijdschap. Letterlijk. Eva was lang en het plafond laag. Peanuts ontwerpt simpele, lichte, flexibele, trendy meubelen te gebruiken in de horeca op terrassen. Peanuts, gefeliciteerd. Na deze overwinning de markt gaan winnen.

zie http://www.gopeanuts.nl/

uit en weer in the air

noreply@blogger.com (MP) — Sun, 31 Oct 2010 20:35:00 +0000

Sinds de vakantie geen blog bericht meer geschreven. Vreemd, omdat mijn nieuwe baan genoeg onderwerp bood. Sommige followers verheugden zich er al op wat de inspiratiebron Amsterdam zou brengen. Twee maanden Amsterdam zitten er op. Mijn kantoor is een deel van het bruggebouw, waar je onder door rijdt als je door de Coentunnel de ring volgt. Diagonaal schuin tegenover de Kolenkit. In het zelfde gebouw zit ook het stadsdeelkantoor West. Werkgebied West is divers in alle opzichten en dat maakt het nou zo leuk. De Rabobank Amsterdam is een geweldige bank om voor te mogen werken. Al is alleen maar omdat het werkgebied toevallig ook Amsterdam is. Voor velen de mooiste stad van de wereld, waar ik met plezier dagelijks vanuit die andere wereld stad naar toe rij. En iedere dag met nog meer plezier de vorderingen in de aanleg van de tweede Coentunnel kan zien. Als ik stil sta in de file voor de eerste......

Monaco

noreply@blogger.com (MP) — Wed, 11 Aug 2010 14:02:00 +0000

In Cannes dachten we dat we alle rijken der aarde al hadden gezien, maar er zijn er meer. Op naar Monte Carlo. Het Monaco van de Grimaldi's. De tocht er heen is onwaarschijnlijk mooi. Dwars door de Alpen is het uitzicht adembenemend. In Monaco is in de parkeergarage al te merken dat hier iedere centimeter duur is. Zo krap heb ik het nog nooit meegemaakt. Zo'n centimeter kost dan ook meer dan 250 euro. Ik zag tenminste een studio te koop staan bij een makelaar van 45 vierkante meter (net zo groot als onze woonkamer!) tegen de som van € 1.150.000,=. In dat opzicht is de binnenstad van Amsterdam weer spotgoedkoop. De bootjes zijn ook iets groter dan in Cannes, maar dat kan toeval zijn. Ook daar even de prijzen van nagekeken in de etalage van de makelaar. Een kleiner motorjacht, best wel leuk, kost toch gauw 4 a 5 miljoen euro. Maar geen nood als je dat niet even liquide hebt. Je kunt ook huren. Voor € 300.000,00 per week kom je al een heel end!

Schuimparty

noreply@blogger.com (MP) — Wed, 11 Aug 2010 14:00:00 +0000

Iedere maandagavond is er op de camping een welkomst party voor de nieuwe gasten. De disco schettert het geluid over de camping en de bij ieder liedje bijbehorende dansjes worden door een overjarige puber met foute bril en dito pet voor gedaan. De jeugd en enkele ouders doen hem braaf na. Het hoogtepunt van de avond is iedere maandag echter het schuimkanon. Dat is geen iets te groot uitgevallen bellenblaasapparaat, maar een kanon. Alle kids (en sommige ouders die nog jong willen zijn) komen onder een dikke laag schuim terecht. Wat zich daaronder allemaal afspeelt weet ik niet, maar is vast onschuldig. Om elf uur is het over en wacht het kampvuur.

Lezen....

noreply@blogger.com (MP) — Wed, 11 Aug 2010 13:58:00 +0000

De favoriete bezigheid van veel mensen tijdens de vakantie en ook van mij. Lezen. Deze vakantie begonnen met een hele dikke pil met de titel "de honderdjarige oorlog". Een geschiedschrijving over de vorige eeuw. Indrukwekkend en een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in achtergronden van alle conflicten in die bloedige twintigste eeuw. Fleur en Truus lezen "Haar naam was Sarah" en is al even indrukwekkend als ik ze tegen elkaar hoor vertellen over het boek. "Een kleine geschiedenis van Amsterdam" van Geert Mak is een mooie opwarmer voor mijn volgende job, maar ook bijzonder leerzaam. En ook dan ontbreekt de oorlog niet. Je zou er bijna pessimistisch van worden…..

Tijdens het fietsen denk ik niet meer aan wat ik gelezen heb. Ik denk bijna nergens aan. Eigenlijk maar aan één ding. Hoe kom ik bij de volgende haarspeldbocht en hoeveel zullen er nog volgen. Wat doet een mens zich aan om zich zo uit te sloven om met een gangetje van 10 kilometer per uur zich omhoog te worstelen. Het dalen geeft wederom de voldoening, maar is ook angstaanjagend. Met bijna 60 kilometer per uur race ik naar beneden en moet vol in de remmen voor een splitsing. Shit. Lekke band. De allereerste keer. Onhandig als ik ben weet ik toch vrij snel een reserveband er omheen te leggen. Alleen het oppompen met zo'n verdomd Frans ventiel lukt niet goed. Als de band bijna hard is raak ik het ventiel even verkeerd aan en is de band weer leeg. De wespen om me heen maken het me niet gemakkelijker. Opnieuw pompen en ik neem genoegen met een driekwart opgepompte binnenband en vervolg de afdaling. Het risico van weer opnieuw met pompen te moeten beginnen bij meer dan dertig graden neem ik niet. De afdaling is met een niet geheel harde band levensgevaarlijk en ik zwabbber in de bochten alle kanten op. Dus toch maar weer een poging om te pompen ondernomen en wederom levert dat een totaal lege band op in plaats van dat deze harder wordt. Een auto stopt en een ouder Frans paar biedt hulp. Ik zeg dat ik het wel red…..Niet dus. Stommeling. Een tweede auto stopt. Een ouder Duits paar dit keer. Hilfe? Graag! Hij rommelt wat met de pomp en heeft binnen een mum van tijd de band keihard. Ik schaam me voor zoveel technische domheid. Ik vraag hem naar zijn geheim bij het pompen? 'Douzement, douzement". Met de mond wagenwijd open vervolg ik afdaling en beklimming en maak bijna 65 kilometer vol. Met de tip van de Duitser in mijn hoofd: kalm aan.

Valensole

noreply@blogger.com (MP) — Mon, 02 Aug 2010 15:56:00 +0000

Over de hele wereld wordt het gebruikt en 80 procent van die wereldproduktie komt uit Valensole. Lavendel. Een prachtig plateau op ongeveer 700 meter hoogte met nagenoeg alleen maar paarse velden met die heerlijke geur. Naast paars natuurlijk ook het geel van de zonnebloemen. Schitterend.

Op de terugweg reden we langs de Gorges en bij een stop ontdekte we een wandelroute zonder tunnels. Die staat dus op het programma voor de komende week.

Na een aantal dagen vanaf een meter of tien elkaar inschattend is de toenadering een feit. Het buurmeisje op de camping, Demie, net zo oud als Fleur, hebben contact. Samen naar het kampvuur. Ook in Frankrijk lopen horloges blijkbaar na middernacht veel langzamer. Over passende strafmaatregelen moet nog worden nagedacht…….

Gorges du Verdon

noreply@blogger.com (MP) — Sat, 31 Jul 2010 09:32:00 +0000

De Gorges du Verdon, de natuur trekpleister van Frankrijk De Grand Canyon van Europa. Vanmorgen een kleine wandeling gemaakt met prachtig uitzicht. Een lamp mee om licht en dus zicht te krijgen in de tunnels die de overbruggingen langs de bedding van de rivier maken. Aardedonker. Niet echt een succesnummer voor mensen die licht claustrofobisch van aard zijn. Toch mooi. De volgende keer een traject uitkiezen zonder tunnels.

Gekraakt, wachtwoord en lichaam

noreply@blogger.com (MP) — Fri, 30 Jul 2010 16:16:00 +0000

Mijn tweede fietstocht door de Alpen was zwaarder dan de eerste tocht. Naar m’n gevoel heb ik veertig kilometer geklommen en slechts vijf kilometer gedaald. Het gemiddelde kwam dan ook maar uit op 20 km per uur. Maar was is het prachtig… Wat een uitzicht, wat een natuur en je komt bijna geen kip tegen. Mijn Rabo shirt verraad natuurlijk direct dat ik uit Nederland komt. De begroetende Fransoos zegt heel vriendelijk bonjour. Het Nederlands is dan toch minder chique met hoi of hé!

En jawel, het tweede Nederlandse stel uit Wognum kwamen we tegen in Frankrijk. Nadat we eerst Ruud en Trudy Stam met hun kinderen Ilse en Jelle in Castellane tegen het lijf liepen, kwamen we vanmiddag Evelien van Velsen en Piet met hun drie kinderen tegen in de supermarkt. Twee kindjes al goed zichtbaar en het derde kindje nog verborgen in de moederschoot.

’s Middags nog eens geprobeerd of ik via de slechte wifi verbinding van de camping het net op kan. Neen dus. Maar ik heb geluk. Ik ontmoet Martin Jagt, muzikant. Gitarist om precies te zijn. Conservatorium nog wel en spelend in de band Cartoon. Speelde en speelt veel op bruiloften en partijen o.a. in Hauwert bij Robacher’s Watermolen. Martin is nu alleen in Zuid- Frankrijk om na te denken, welke wendingen zijn leven bij voorkeur moet krijgen. Gelukkig heeft Martin ook een gekraakt wachtwoord van het “geheime” camping netwerk te pakken gekregen. En die heb ik nu dus ook. Nu al nieuwsgierig hoe lang het duurt voor dat de hele camping het weet.

Cannes

noreply@blogger.com (MP) — Fri, 30 Jul 2010 16:05:00 +0000

83 kilometer bocht naar beneden. Dat is de Route Napoleon naar het zuiden. Van bocht naar bocht slinger je naar Grasse en dan naar Cannes. Een prachtige route, maar volgens de dames aan boord misselijk makend. In Cannes aangekomen gingen de dames winkelen en op zoek naar mij toen ze me kwijt waren. Via gsm en sms onbereikbaar, maar uiteindelijk toch weer verenigd. Ik was in de tussentijd aan het kuieren (mooi woord) geslagen langs boulevard en pier, waarlangs motorjachten lagen afgemeerd. Bizar zo groot en zo mooi. Van Paulien Cornelisse (schrijfster van het hilarische boek “Taal is echt mijn ding”) gebruik ik bizar nu vast verkeerd. Maar ik vind het echt bizar. Glimmende, drijvende, ogen uitstekende pracht en praal. Wat kost zo’n bootje? Een paar miljoen? En dat is dan exclusief het personeel wat nodig is. Tweedeks, driedeks, electronisch uitschaafbare treeplank en natuurlijk zich zelf automatisch openende deuren. Het ligt er allemaal. Ik kijk het niet kwijlend aan. Wel met een gedachte van wat ik toch verkeerd gedaan heb. Bedenk direct daarna, wat hebben de eigenaren van die bootjes allemaal al voor verkeerds gedaan? Indrukwekkend blijft het wel. Vooral als ik zie dat van een jacht aan het einde van de pier een helikopter opstijgt. ’s Avonds uit eten met Maureen en Nick. In een heel druk, pittoresk (mag dat ook van Paulien?) straatje eten we een fantastisch driegangen diner voor ……….slechts 32 euro. Ook dat kan in Cannes!

Klimmen

noreply@blogger.com (MP) — Fri, 30 Jul 2010 16:00:00 +0000

Dinsdag. Stokbroodje en een Telegraaf halen. Dat laatste blijkt iedere keer weer na het doorbladeren een teleurstelling. Lezen is er niet bij, want er staat niets in. Relaxed is het wel. Op de oma fiets naar Castellane om daar te genieten van een heerlijke Franse salade met ansjovis. Hoewel het niet heel warm is, is zout met dit weer altijd goed. De plaatselijke VVV had een paar mooie fietsroutes verzameld, waarvan ik er in de namiddag gelijk maar één ging rijden. Nu niet op de oma fiets van Fleur. Hoewel het hoogteverschil slechts 300 meter is zijn dan versnellingen onontbeerlijk. Eerst een kilometer of vijf omhoog en dan twintig vlak. Terug dwingt met 55 kilometer per uur tot flink in de remmen knijpen. Jammer, naar beneden is té snel voorbij. De eerste bescheiden klim kilometers zitten nu in de benen.

Cyber cafe

noreply@blogger.com (MP) — Wed, 28 Jul 2010 09:12:00 +0000

Let niet te veel op de spelfouten: In Frankrijk ,hebben ze een ander idee van QUERTY: Dat wordt daar namelijk AZERTY en dat is voor een blind type(r) als ik ben lastig: Op de camping hebben ze een wifi verbinding zonder dat je verbinding kunt maken. Contact met Holland dus via SMS en dan inloggen via webmail van Ziggo in het cyber cafe. Grappig om te horen hoeveel jongeren de slechte wifi verbinding vervloeken en allemaal weer met een zucht en hun laptop, blackberry of andere smartphone terugkeren naar de tent of caravan. In sommige tenten zie ik een cyber plek ingericht met playstation, tv scherm en x-box, waar zelfs Wil Strouken jaloers op zou worden. En dan alle 50 plussers die met een mobiel aan het oor genieten van de BBQ. Ontegenzeggelijk, ook camping-life is aan erosie onderhevig:

Castellane

noreply@blogger.com (MP) — Tue, 27 Jul 2010 09:14:00 +0000

's Morgens om 4 over 4 vertrokken we naar Castellane. Een plek waar we zeven jaar terug ook een geweldige vakantie hebben beleefd. De reis ging bijzonder voorspoedig en het was maar weer goed dat Truus het idee opperde om niet om de drukke zaterdag, maar op de rustige zondag te gaan rijden. Vooraf het plan om in twee dagen te rijden, maar met een kruissnelheid van 150 km met de C5 bereikten we tot Grenoble een gemiddelde snelheid van 127 kilometer per uur. Om de paar uur heel even een korte stop en na een uitgebreide lunch bereikte we om 17.30 uur de prachtige camping. De mobie home werd direct grondig geinspecteerd door Truus en we waren het er snel over eens. Super huisje voor de komende drie weken. Maandag aclimatiseren en ´s avonds heerlijk uit eten in Castellane. Op de camping was een schuimparty gaande. Fleur speurt naar bananen.......

True Beauty

noreply@blogger.com (MP) — Tue, 27 Jul 2010 09:05:00 +0000

Ook een bijzondere dag in juni. Mijn vrouw is ondernemer. De inschrijving bij de Kamer van Koophandel is de officiële start van haar salon. Truus heeft uit de vele inzendingen voor een naam van haar nieuw te openen schoonheidssalon geen naam gekozen. Ze heeft er zelf één bedacht. True Beauty. Niet alleen een naam, maar eigenlijk een filosofie. Ware schoonheid. Iedereen is mooi volgens Truus en zij kan je een beetje mooier maken. Doet me denken aan Anne uit het liedje van Herman van Veen. Die kan volgens Herman de wereld een beetje mooier maken. Truus kan het zeker. Volgens Sophia Loren en vele anderen komt de schoonheid van binnen. Je voelt je goed en dat weerspiegelt zich in je ogen. De ogen, spiegels van je ziel. Ware schoonheid, true beauty. Niets aansmeren, maar wel er iets op smeren. Met oprechtheid, eerlijkheid en de wil om de ander zich beter te laten voelen. Met eerlijke produkten tegen een eerlijke prijs. De salon is nagenoeg klaar. Aan het logo en de "reclame-campagne" wordt gewerkt door Normedia. Nu nog genieten van een (h)eerlijke vakantie en dan na de zomer zal de telefoon gaan rinkelen. Allemaal mensen die bellen om zich door Truus een beetje mooier te laten maken zodat zij zich een true beauty gaan voelen. Bel of sms alvast maar: 06 38901074

Back to Business

noreply@blogger.com (MP) — Sat, 24 Jul 2010 06:54:00 +0000

Op 9 juli 1979 ben ik begonnen bij de Rabobank Wognum. Aan de balie. Spaarbankboekjes bijschrijven. Rente berekenen. Mensen helpen met al hun vragen op financieel gebied. En dat ging ver. Service gericht én relatie gericht. Dat vormt de basis voor het zaken doen. Sommige noemen dat ook wel commercie. De afgelopen twee jaar heb ik bij Rabobank Nederland gewerkt als consultant. Om directies en managementteams te begeleiden naar een nog betere, effectiever en efficiëntere manier om processen in te richten ten faveure van de klant. En daarmee dus ook voor de bank. Maar wel in die volgorde. Het voelde soms aan de zijlijn van de commercie opereren. Adviseren en trainen is toch iets anders dan het zelf doen. Per 1 september werk ik weer bij een lokale Rabobank. De op één na grootste van het land, de Rabobank Amsterdam. In de hoofdstad van ons land. Een prachtige stad. Een bank die zo groot is dat ze de markt verdeeld hebben in zes deelmarkten. Met ieder zijn eigen markt manager die met een eigen team relaties aanknoopt en service verleent om van daaruit te komen tot business. Eén van die markt managers mag ik zijn.

Zo blijven we als Rabobank dichtbij.

Back to business dus. Dat is het idee!

Tweede van de wereld....

noreply@blogger.com (MP) — Sat, 24 Jul 2010 06:40:00 +0000

En weer zijn we tweede geworden. De jongens werden als helden binnengehaald in een wereld waarin ik dacht dat alleen de eerste plek telde. OK, leuk resultaat, 2e. Slechts twee keer eerder bereikt. In 1974 en in 1978. Dat zijn ook de enige tweede plaatsen die ik me kan herinneren. En toch vieren we het. Grappig. Bijna direct na de wedstrijd was ik mijn teleurstelling al voorbij. Gelukkig maar, dat we zo veel minder waren dan Spanje, anders had ik waarschijnlijk nu (en over 32 jaar nog) teleurgesteld geweest. Respect voor Bert en de rest, maar net niet goed genoeg. En net niet telt niet.

In Obdam werd de viering ook oranje gevierd. Nu al een paar weken iedere dag in het nieuws. Onze Oranje pastoor Paul. Dezelfde pastoor die op indrukwekkende wijze het afscheid een paar weken terug begeleidde van mijn schoonvader. Een man die mensen verbindt en boeit. Hij doet dat uitbundig en respectvol. Volgens bisschop Punt te uitbundig en met onvoldoende respect voor de eucharistie. Voor iemand als ik die van uitbundigheid houdt valt dat maar moeilijk te begrijpen. Ik ondersteun van harte de actie Pastor Paul moet blijven. Maar zou daar aan toe willen voegen: zonder concessies. Punt uit mag blijven staan.

26 juni 7 uur later.....

noreply@blogger.com (MP) — Sat, 24 Jul 2010 06:30:00 +0000

Op 26 juni om één uur 's nachts overleed mijn schoonvader. Toevallig reden we net een kwartier daarna langs het huis waar hij woonde toen we dat bericht kregen. De nacht werd donkerder en tegen vijf uur 's morgens gingen we slapen. Onrustig. Na drie uurtjes slapen alweer wakker. Telefoon. Intonatie en tempo van spreken aan de andere kant van de lijn opgeteld bij het vroege tijdstip van bellen waarschuwen me al dat dit geen goed nieuws gesprek is. Dat klopt, want er was prostaat kanker geconstateerd bij mijn beste vriend. Prostaatkanker. Het woord kanker veroorzaakt de meeste vrees. Dat moet je niet hebben, niet krijgen. Niet aan je prostaat en niet op een andere plek. En als je het dan al krijgt aan je prostaat graag na je honderdste! Gezondheid heb je niet voor het kiezen. Je moet een beetje geluk hebben. In sommige gezinnen is er wel heel veel pech en is degene die geluk en pech aan het verdelen is af en toe flink in de war. Het nieuws van die ochtend grijpt me aan en ik ben flink van de leg. Kan ik degene die er over gaat voor deze ene keer toch maar eens leren tellen?