این روزها مردی رو دیدم که در زندان به سر می‌بره و منتظره تا حکم اعدامش رو بخاطر حمل موادمخدر اجرا کنند. اما در همین حال زنی رو صیغه کرده و هر از گاهی در زندان باهاش ملاقات می‌کنه. این امر تا اونجا پیش می‌ره که آقای زندانی وکالت تام‌الاختیاری به خانوم صیغه‌ایش می‌ده تا نون باریکه‌ی همسر و بچه‌ی دائمی خودش رو ببره و خرج عیاشی‌های خودش کنه!

حتی داستان دختر ۲۰ ساله‌ای رو شنیده‌ام که در محله‌ی فقیرنشینی زندگی می‌کرد. روزی جوان مثلاً جنتلمنی با یه ماشین شاسی‌بلند از راه می‌رسه و به قصد ازدواج دختر خانوم رو می‌بره پایتخت. همه‌ی خوشی‌های دختر به یک ماه هم نمی‌رسه. جوانک بعد از اینکه عشق  و حالش ته کشید، قیدش رو می‌زنه و خودش رو از زندگی دختر بیچاره‌ای که حالا زن بود، می‌کشه بیرون!

یا حکایت اون خانوم مثلاً روشنفکر و دنیا دیده‌ای رو داشته باشید که توی قضیه‌ی یک تصادف، خودش رو با آقای راننده‌ی مقصر سرگرم می‌کنه و براحتی به دوستان و شوهرش خیانت می‌کنه!

یا هزاران حکایت دیگه‌ای که در کنار ما، در همین شهر خودمون، جاری‌ست…

و شاید غمی که در این حکایت‌ها نهفته‌ست رو فقط بشه با این حرف تسکین داد که «آدم‌ها موجودات عجیبی هستند…»

مطالب مشابه:

• کودکان آدمی – والدین حیوانی
• آخرین روزهای 86
• پدران و فرزندان
• ماموریت ما در زندگی
• تشکّری که از زورگویی می‌کنیم…

در سلسله پست‌های «در اجتماع وب» به گپ‌زنی با افرادی می‌پردازم که به موازات زندگی حقیقی‌شان، در وب نیز زندگی فعالی دارند. هدف از این گفتگوها آشنا شدن با ساکنین شبکه‌های مجازی و شناخت شبکه‌های اجتماعی تحت وب است.

در این مجموعه، سعی من بر آن بوده تا به سوالات اساسی بسنده کنم تا حتی‌الامکان طول پست‌ها کمتر شود. همچنین به جهت تسهیل جمع‌بندی، تصمیمم بر آن است که از همگان سوالات یکسانی پرسیده شود تا از این طریق نگاه‌های موافق و مخالف راحت‌تر دیده شوند.

خواهشم این است که با تاباندن نور راهنمایی‌های‌تان، مسیر را هموارتر کنید تا به آن‌چه که باید، برسیم… (توضیحات بیشتر)

آدرس مجازیت کجاست؟

آدرس مجازیم فیس‌بوک و توییترم هست.

چند وقته در شبکه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنی و بطور متوسط چه مدت زمانی رو در این شبکه‌های مجازی سپری می‌کنی؟

من از اواسط سال ۲۰۰۸ با جدیت تمام شبکه‌های اجتماعی رو دنبال می‌کردم، البته آن زمان‌ها شبکه‌های اجتماعی مثل امروز نبودند و فقط چندتا سایت بودند که شلوغ نبودند و یک ایده کوچیکی بودند. من هر روز با کامپیوتر و موبایلم بطور متوسط ۱۰ تا ۱۲ساعت رو از شبکه‌های اجتماعی استفاده می‌کنم

چه عاملی باعث می‌شه که دوست داشته باشی در شبکه‌های اجتماعی تحت وب، فعالیت کنی؟

اینکه با دوستام در ارتباط نزدیک‌تری هستم و اونا و من از حال هم خبر داریم، اگرچه یک ؛لایک ، کامنت و ریتوییت و منشن‌توییتر؛ هم کم اثر نیستد :)

به نظر می‌رسه که فعالان شبکه‌های اجتماعی وب دوست دارند تا هر لحظه از وضعیت‌شون رو گزارش بدن. دلیلش چی می‌تونه باشه؟

دلیل من ب‌شخصه اینه که دوست دارم خودم رو خالی کنم، شاید وقتی با دوستی درد و دل تلفنی یا حضوری می‌کنم همه‌چی تموم میشه بعداز یک مدت فراموش می‌کنی، اما من می‌نویسم از روزگار از اتفاق‌های اطرافم‌ به شخصه که این متنها بمونه نظرات رو ببینم لایک‌ها رو ببینم و بعدا بازم بهشون روجوع کنم. دلیل دیگه‌ای اینه که دوست دارم همه بدونن چه حسی دارم اگر پول زیاد میاد بگم بچه‌ها امروز خوشحالم یا ناراحتم و همینطور در رابطه با باقی مسائل…

پروفایل‌های مجازی شما خصوصی ‌شده است یا اینکه بصورت عمومی قابل رویت هستند؟

ب شخصه توییتر و فرندفید و گوگل پلاسم عمومی هستند، البته گاهی مورد حمله اشخاصی قرار می‌گیرم برای مدتی خصوصی می‌شم اما بعدش عمومی هستم. در مورد فیس‌بوک هم اگر شخصی را نشناسم درخواست دوستی‌اش را رد می‌کنم اما بهشون اجازه می‌دم مطالب عمومی من را بخوانند.

آیا تابحال دوستی‌های مجازی‌تون به رفاقت‌های دنیای واقعی و دید و بازدیدهای بیرون از وب هم کشیده؟

معمولا تمام دوستی‌های من با اشخاص حقیقی انجام می‌شه و بله بیشتر از ۹۰درصد دوستان مجازی را در بیرون ملاقات کرده‌ام و حتی دوستی‌ها اینقدر قوی و صمیمی می‌شه که بطور مثال به مهمانی‌های همدیگر هم می‌رویم.

با توجه به اینکه کنترل و تحت نظر قرار دادن افراد در شبکه‌های اجتماعی تحت وب برای حکومت‌ها آسون‌تره، فکر می‌کنی که فعالیت در این‌گونه شبکه‌ها چقدر می‌تونه خطرناک باشه؟ آیا اصولاً با این‌گونه نظارت‌ها موافقی؟

خب در اینکه با این کار موافق نیستم شکی نیست، اما هرکسی مسئول نوشته‌های خودشه.

فعالیت کردن شما و یا من در شبکه‌های اجتماعی خطری برای کسی نداره، بلکه این یک تئوری و تفکری است که بعضی از حکومت‌ها در کشورهای مختلف دارند و فکر می‌کنن شبکه‌های اجتماعی جبهه دشمن هستش.

آیا بطور کل زندگی در شبکه‌های مجازی تحت وب رو مفید می‌دونی‌ و به دیگران وقت گذاشتن در این شبکه‌ها رو توصیه می‌کنی یا نه؟

می‌دونید چیه، بنظر من شخص بایستی خودش بفهمه و از بودن در وب لذت ببره حتی شده معتاد این فضای مجازی بشه، من اگه خودم جلو آینه وایسم به خودم آره توصیه می‌کنم اما نمی‌تونم به کسی این حرف رو بزنم.اهداف مردم و نتیجه‌ای که از این شبکه‌ها می‌خواهند بگیرند با هم فرق داره.

مطالب مشابه:

• [از اجتماع وب] منیره منتظری
• [از اجتماع وب] علی علی‌اکبری
• Face Off 11 : سنجاقک vs سینادیلی
• گپ‌زنی با شایان شلیله
• افکارسنجی‌: آزادی در اینترنت

با اینکه دوست ندارم در بلاگ‌نوشت، مطالب کپی پیستی منتشر کنم، اما نتونستم جلوی خودم رو برای بازنشر داستان کوتاه “متشکرم” از آنتوان چخوف بگیرم.

احساس می‌کنم این روزها، ما ایرانی‌ها، خیلی شبیه به «یولیا واسیلی اونا» شده‌ایم! اون‌قدر که دیگه حتی حالمون از خودمون هم بهم می‌خوره!

همین چند روز پیش، پرستار بچه‌‌‌هایم را به اتاقم دعوت کردم تا با او تسویه حساب کنم.

به او گفتم، بنشینید : می‌‌‌‌دانم که دست و بالتان خالی است امّا رودربایستی دارید و آن را به زبان نمی‌‌‌آورید. ببینید، ما توافق کردیم که ماهی سی‌‌‌روبل به شما بدهم این طور نیست؟

- چهل روبل.

- نه من یادداشت کرده‌‌‌‌ام، من همیشه به پرستار بچه‌‌هایم سی روبل می‌‌‌دهم. حالا به من توجه کنید.

شما دو ماه برای من کار کردید.

- دو ماه و پنج روز

- دقیقاً دو ماه، من یادداشت کرده‌‌‌ام. که می‌‌شود شصت روبل. البته باید نُه تا یکشنبه از آن کسر کرد. همان طور که می‌‌‌‌‌دانید یکشنبه‌‌‌ها مواظب “کولیا” نبودید و برای قدم زدن بیرون می‌‌رفتید. سه تعطیلی . . .

“یولیا واسیلی ‌‌‌‌اونا” از خجالت سرخ شده بود و داشت با چین‌‌های لباسش بازی می‌‌‌کرد ولی صدایش درنمی‌‌‌آمد.

- سه تعطیلی، پس ما دوازده روبل را می‌‌‌گذاریم کنار. “کولیا” چهار روز مریض بود آن روزها از او مراقبت نکردید و فقط مواظب “وانیا” بودید فقط “وانیا” و دیگر این که سه روز هم شما دندان درد داشتید و همسرم به شما اجازه داد بعد از شام دور از بچه‌‌‌ها باشید.

دوازده و هفت می‌‌شود نوزده. تفریق کنید. آن مرخصی‌‌‌ها ؛ آهان، چهل و یک‌ ‌روبل، درسته؟

چشم چپ “یولیا واسیلی ‌‌‌‌اِونا” قرمز و پر از اشک شده بود. چانه‌‌‌اش می‌‌لرزید. شروع کرد به سرفه کردن‌‌‌‌های عصبی. دماغش را پاک کرد و چیزی نگفت.

- و بعد، نزدیک سال نو شما یک فنجان و نعلبکی شکستید. دو روبل کسر کنید .

فنجان قدیمی‌‌‌تر از این حرف‌‌‌ها بود، ارثیه بود، امّا کاری به این موضوع نداریم. قرار است به همه حساب‌‌‌‌ها رسیدگی کنیم.

موارد دیگر: بخاطر بی‌‌‌‌مبالاتی شما “کولیا” از یک درخت بالا رفت و کتش را پاره کرد. ۱۰ تا کسر کنید. همچنین بی‌‌‌‌توجهیتان باعث شد که کلفت خانه با کفش‌‌‌های “وانیا” فرار کند شما می‌‌بایست چشم‌‌هایتان را خوب باز می‌‌‌‌کردید. برای این کار مواجب خوبی می‌‌‌گیرید. پس پنج تا دیگر کم می‌‌کنیم.

در دهم ژانویه ۱۰ روبل از من گرفتید…

” یولیا واسیلی ‌‌‌‌‌‌اِونا” نجواکنان گفت: من نگرفتم.

- امّا من یادداشت کرده‌‌‌ام .

- خیلی خوب شما، شاید؟

- از چهل ویک بیست و هفت تا برداریم، چهارده تا باقی می‌‌‌ماند.

چشم‌‌‌هایش پر از اشک شده بود و بینی ظریف و زیبایش از عرق می‌‌‌درخشید. طفلک بیچاره !

- من فقط مقدار کمی گرفتم . در حالی که صدایش می‌‌‌لرزید ادامه داد: من تنها سه روبل از همسرتان پول گرفتم . . . ! نه بیشتر.

- دیدی حالا چطور شد؟ من اصلاً آن را از قلم انداخته بودم. سه تا از چهارده تا به کنار، می‌‌‌کنه به عبارتی یازده تا، این هم پول شما سه‌‌‌تا، سه‌‌‌تا، سه‌‌‌تا . . . یکی و یکی.

یازده روبل به او دادم با انگشتان لرزان آنرا گرفت و توی جیبش ریخت .

به آهستگی گفت: متشکّرم!

جا خوردم، در حالی که سخت عصبانی شده بودم شروع کردم به قدم زدن در طول و عرض اتاق.

پرسیدم: چرا گفتی متشکرم؟

- به خاطر پول.

- یعنی تو متوجه نشدی دارم سرت کلاه می‌‌گذارم؟ دارم پولت را می‌‌‌خورم؟ تنها چیزی می‌‌‌توانی بگویی این است که متشکّرم؟

- در جاهای دیگر همین مقدار هم ندادند.

- آن‌‌ها به شما چیزی ندادند! خیلی خوب، تعجب هم ندارد. من داشتم به شما حقه می‌‌زدم، یک حقه‌‌‌ی کثیف حالا من به شما هشتاد روبل می‌‌‌‌دهم. همشان این جا توی پاکت برای شما مرتب چیده شده.

ممکن است کسی این قدر نادان باشد؟ چرا اعتراض نکردید؟ چرا صدایتان در نیامد؟

ممکن است کسی توی دنیا این قدر ضعیف باشد؟

لبخند تلخی به من زد که یعنی بله، ممکن است.

بخاطر بازی بی‌‌رحمانه‌‌‌ای که با او کردم عذر خواستم و هشتاد روبلی را که برایش خیلی غیرمنتظره بود پرداختم.

برای بار دوّم چند مرتبه مثل همیشه با ترس، گفت: متشکرم!

پس از رفتنش مبهوت ماندم و با خود فکر کردم:

در چنین دنیایی چقدر راحت می‌‌شود زورگو بود…

مطالب مشابه:

• دیکتاتوری پنهان
• آدم‌ها موجودات عجیبی هستند
• اسکار در جایی که ما زندگی می‌کنیم…
• تصویر یک نسل در تن گلشیفته
• جهان زشت ما !

«بلاگ‌نما» سرفصل جدیدی است که طی آن می‌کوشم تا به معرفی وبلاگ‌های خوبی که ارزش دیده شدن را دارند، بپردازم. سعی من بر این است که این معرفی‌نامه‌ها حتی‌الامکان کوتاه باشند اما برای آن‌که حق مطلب بخوبی ادا گردد، تصمیم گرفتم تا نویسنده‌ی وبلاگ‌ها خودشان به معرفی وبلاگ‌شان بپردازند، البته ذیل سوالات یکسانی که ازشان می‌پرسم.

امیدم بر آن است که این حرکت از یک سو ترغیبی شود برای ادامه‌ی فعالیت نویسندگان خوب و از سوی دیگر دری باشد برای یافتن وبلاگ‌های خوب…

یوتاب

دسته‌بندی موضوعی وبلاگ

وبلاگ شخصی، شامل دلنوشت ها و گاهی بیان دغدغه های شخصی، ارایه مطالب درباره وردپرس و قالب و افزونه های رایگان وردپرس

نویسنده

محسن ملک محمدی از روستای حاجی آباد دزفول، اولین کسی هستم که در محل زندگی خودم اینترنت رو آوردم! چه برسه به سایت داشتن، من در شرایط بسیار نامساعدی وبلاگ داری می کنم.

شروع فعالیت

فعالیت وبلاگنویسی از سال ۸۳ به طور پراکنده در وبلاگ های مختلف

شروع فعالیت یوتاب از آذر ماه سال ۱۳۸۸ بوده

تعداد پست‌های وبلاگ تا امروز

۵۳۱ نوشته، البته متاسفانه چندبار بدلیل هک و نداشتن بکاپ نوشته هایی رو از دست دادم.

منابع تهیه‌ی مطالب

تجربیات و ذهنیات خودم، سطح وب، کتابها و مطالعات پراکنده ای که دارم.

ویژگی‌های وبلاگ

ساده بودن و در عین حال برخی مواقع مطالب مفید در زمینه های مختلف، ارائه مطلب در موضوعات گوناگون، ارائه پوسته ها و افزونه های وردپرس به شکل کاملا رایگان، طراحی سبک و بارگذاری سریع صفحات هر چند طرح اصلی قالب برگرفته از وبلاگ شخصی دیگری است.

آدرس شبکه‌های اجتماعی

بعلت مشغله کاری فعالیت خاصی در شبکه های اجتماعی ندارم البته گاهی به میکروبلاگ وطنی دنبالر سرک میکشم اونم بیشتر بخاطر دوستی نزدیک با نیما صابری مدیر این میکروبلاگ هست

مطالب مشابه:

• [بلاگ‌نما] نوشته‌های پراکنده یک مسعود
• روز جهانی وبلاگ 2010 و بلاگ‌هایی که باید دیده شوند
• بهترین وبلاگ‌های فارسی دوئچه‌وله ۲۰۱۰ – 4 : آنکس که نداند
• بهترین وبلاگ‌های فارسی دوئچه‌وله ۲۰۱۰ – 2 : زندگی در بامیان
• بهترین وبلاگ‌های فارسی دوئچه‌وله 2010 – 1 : مهار بیابان‌زایی

طراح: آرش اصغری

شایان شلیله، فرد ساکت و آرومی به نظر می‌رسه. از وقتی می‌شناسمش همیشه دوست داشته کارهای بزرگی انجام بده. شاید به همین خاطر، همیشه دور و برش حاشیه‌های پر سر و صدایی هست، تا جایی که به نظر نمی‌رسه حداقل در بین کاربران فعال وب، جز افراد با رده‌ی محبوبیت خیلی بالا باشه.

اما حتی اگر جشنواره وب ایران تنها کار خوب شایان شلیله بوده باشه، به نظرم باز هم لازم بود که برای شناخت بهترش و آشنایی با روحیات و اعتقاداتش باهاش گپ می‌زدم.

در این گپ‌زنی ضمن آنکه سعی کردم تا بیشتر در زندگی خصوصی شایان سرک بکشم، درباره‌ی کارهاش و خصوصاً جشنواره وب ازش پرسیدم. ضمن اون به قضیه‌ی جلسات فعالان وب هم که گویا اعتراضات زیادی رو به دنبال داشته، پرداختم. در آخر هم درباره‌ی شبکه‌های اجتماعی، وبلاگ‌ها و خیلی چیزهای دیگه حرف زدیم. باشد که تونسته باشم ضمن معرفی بهتر شایان شلیله، نقطه نظرات یکی از فعالان عرصه‌ی وب فارسی رو انعکاس بدم.

این گپ‌زنی رو در قالب فیس‌آف شایان شلیله بخونید…

مطالب مشابه:

• [از اجتماع وب] نریمان غریب
• [از اجتماع وب] منیره منتظری
• [از اجتماع وب] علی علی‌اکبری
• گپ‌زنی با فرانک مجیدی
• فیس‌آف – سری جدید

در سلسله پست‌های «در اجتماع وب» به گپ‌زنی با افرادی می‌پردازم که به موازات زندگی حقیقی‌شان، در وب نیز زندگی فعالی دارند. هدف از این گفتگوها آشنا شدن با ساکنین شبکه‌های مجازی و شناخت شبکه‌های اجتماعی تحت وب است. (توضیحات بیشتر)

آدرس مجازیت کجاست؟

وبلاگم که monire.ir هست و تو شبکه‌های مجازی با یوزر monire فعال هستم که جدیدا سند یوزر moniirre رو هم به اسم خودم زدم :دی

چند وقته در شبکه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنی و بطور متوسط چه مدت زمانی رو در این شبکه‌های مجازی سپری می‌کنی؟

گمونم یه ۴ سالی میشه که توییتری شدم و بلافاصله بعدش فرندفیدی. ولی فیسبوک رو خیلی قبلتر از توییتر داشتم منتها تا مدتها ازش استفاده‌ای نمیکردم.

در مورد مدت زمان استفاده هم … سعی میکنم همیشه آنلاین باشم (بخصوص در مورد توییتر که خاصیتش همیشه حضور داشتنه) ولی خب از وقتی جی‌پی‌آر‌اس رو کنار گذاشتم گمونم روزی ۶-۷ ساعت آنلاین باشم. ولی اینها به این معنی نیست که همه‌ی این ساعات رو تمام و کمال حواسم به اینترنت هست. در حینش به کارهای دیگه‌م هم میپردازم.

چه عاملی باعث می‌شه که دوست داشته باشی در شبکه‌های اجتماعی تحت وب، فعالیت کنی؟

تبادل اطلاعات و سرگرم شدن … البته اینها بهانه ست. بیشتر واسه از تنهایی در اومدنه.

به نظر می‌رسه که فعالان شبکه‌های اجتماعی وب دوست دارند تا هر لحظه از وضعیت‌شون رو گزارش بدن. دلیلش چی می‌تونه باشه؟

شاید چون فکر میکنن این وضعیت گزارش دادن اطلاعات مهمی‌ه :دی من خودم بیشتر یه نوع عادت و ثبت خاطرات روزمره‌م شده و خب همون عامل از تنهایی در اومدن هم تاثیر داره. میخوام لحظاتم رو با بقیه شریک بشم.

پروفایل‌های مجازی شما خصوصی ‌شده است یا اینکه بصورت عمومی قابل رویت هستند؟

توییتر و فرندفیدم اغلب عمومی‌ان (مگر بعضی مواقع خاص) ولی خب فیسبوک نه! چون مردم عادی‌تر و اغلب دوستان و آشنایان عضو هستن و خیلی‌ها بهش دسترسی دارن اونجا بیشتر پست‌هام خصوصی هستند.

آیا تابحال دوستی‌های مجازی‌تون به رفاقت‌های دنیای واقعی و دید و بازدیدهای بیرون از وب هم کشیده؟

اون اوایل خیلی داغتر بودم که مثلا دوستای مجازیمو ببینم و خوشبختانه خیلی‌ها رو هم دیدم و تعدادیشون هم دوستان ثابتم شدن. ولی خب این تب هم مثل بقیه تب‌ها خوابیده :)

فکر می‌کنی که چرا دیگه اون هیجان قبلی رو نداری؟ به نظر می‌رسه که از این‌جور دوستی‌ها دل خوشی نداری؟

شاید چون الان بیشتر درگیر زندگی حقیقی‌ترم هستم و بیشتر با دوستای دنیای حقیقی‌م وقت میگذرونم. شایدم چون به اندازه کافی دوستِ خوب مجازی یافتم که دیگه نیاز این رو نمی‌بینم که با دیدار آدمای مجازی بهشون نزدیکتر بشم و یه جورایی ترجیح میدم دامنه‌ی دوستیمو محدود کنم.

ولی این سوالتون خیلی زیرکانه بود :دی درسته که خاطره بدی از این دوستی‌های حقیقی شده دارم ولی اون قدر نبود که روی اشتیاقم واسه دیدن بقیه تاثیر بذاره.

با توجه به اینکه کنترل و تحت نظر قرار دادن افراد در شبکه‌های اجتماعی تحت وب برای حکومت‌ها آسون‌تره، فکر می‌کنی که فعالیت در این‌گونه شبکه‌ها چقدر می‌تونه خطرناک باشه؟ آیا اصولاً با این‌گونه نظارت‌ها موافقی؟

اینکه کنترل شبکه‌های اجتماعی آسونتره و بارها شده باعث دردسر عده‌ای بشه رو قبول دارم ولی اینکه این دلیل باعث بشه ما از این تکنولوژی دست بکشیم رو نه! حتی به نظرم نباس خودسانسوری کرد. البته کله‌م زیاد بوی قرمه سبزی میده :دی

در مورد نظارت‌ها هم نظری ندارم. بذارین خوش باشن :دی

آیا بطور کل زندگی در شبکه‌های مجازی تحت وب رو مفید می‌دونی‌ و به دیگران وقت گذاشتن در این شبکه‌ها رو توصیه می‌کنی یا نه؟

بستگی به هدف آدما داره. از نظر تبادل اطلاعات و درجریان قرار گرفتن اخبار روز و حتی رشد روابط اجتماعی و شناخت آدما خیلی خیلی مفیده. و خب باز بستگی به آدمش داره. به بعضیا توصیه نمیکنم (حتی گاهی منع میکنم) ولی به بعضیا مشتاقانه پیشنهاد میدم حضور پررنگ‌تری داشته باشن :دی

خب چطور به این نتیجه می‌رسی؟ آیا افرادی که باید در این شبکه‌ها حضور پررنگی داشته باشند، ویژگی خاصی دارند؟ 

ویژگی‌ای مهمتر از فرهنگ و جنبه‌ی استفاده؟

البته بیشتر تا الان منع‌هایی که کردم مربوط به توییتر و فرندفید بوده اونم چون ترجیح میدادم توییت‌هام (که خیلی بی‌پروا و بدون خودسانسوری هستند) رو دوستان دنیای حقیقی‌م نخونن. اینم یه نوع بدجنسی‌ه دیگه :دی

مطالب مشابه:

• [از اجتماع وب] نریمان غریب
• [از اجتماع وب] علی علی‌اکبری
• HootSuite؛ پیشخوان شبکه‌های اجتماعی
• گپ‌زنی با شایان شلیله
• فیس‌بوک : زشت یا زیبا ؟!

این روزها با پدیده‌ای بنام شبکه‌های مجازی یا شبکه‌های اجتماعی تحت وب روبرو هستیم که به نظر می‌رسد در حال دگرگون کردن ساختار کنش‌های اجتماعی در جوامع و بخصوص نسل جدید هستند.  با این‌که چند سالی است از تولد این شبکه‌ها می‌گذرد اما رشد سریع‌شان موجب شده که هنوز برای بسیاری ناشناخته باقی بماند. عده‌ای از روی کنجکاوی مدتی را در این شبکه‌ها می‌گذرانند و بعد بی آن‌که از آن بهره‌ای ببرند، سردرگم، رهایش می‌کنند. برخی هم زمان زیادی را در این شبکه‌ها می‌گذرانند اما کمی که در عمق زندگی حقیقی پیش‌تر می‌روند، به ناچار رهایش می‌کنند و از آن فقط خاطره‌ای برای‌شان می‌ماند.

اما هستند کسانی هم که در اجتماعات وب “زندگی” می‌کنند. این‌ها در همه‌ی دورا‌ن‌های عمر (نوجوانی، مجردی، متاهلی، دانشجویی، کارمندی و…) به موازات زندگی حقیقی‌شان، در دنیای مجازی هم وقت می‌گذرانند و حتی گاهی نقطه عطفی بین این دو دنیا برقرار می‌سازند. و همین امر هم موجب می‌شود تا نسبت به دیگران شناخت عمیق‌تری نسبت به شبکه‌های اجتماعی تحت وب داشته باشند. 

در سلسله‌ پست‌های آتی خواهم کوشید تا با مراجعه به این افراد، بابی را فراهم کنم که از طریق آن شناخت بهتری از شبکه‌های مجازی بدست آید.

در این مجموعه، سعی من بر آن بوده تا به سوالات اساسی بسنده کنم تا حتی‌الامکان طول پست‌ها کمتر شود. همچنین به جهت تسهیل جمع‌بندی، تصمیمم بر آن است که از همگان سوالات یکسانی پرسیده شود تا از این طریق نگاه‌های موافق و مخالف راحت‌تر دیده شوند.

خواهشم این است که با تاباندن نور راهنمایی‌های‌تان، مسیر را هموارتر کنید تا به آن‌چه که باید، برسیم…

آدرس مجازیت کجاست؟

www.conformist.ir

چند وقته در شبکه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنی و بطور متوسط چه مدت زمانی رو در این شبکه‌های مجازی سپری می‌کنی؟

من از سال ۸۳ با اسم اصلی، وبلاگ نوشتن رو شروع کردم و قبلش هم البته وبلاگ داشتم ولی آش دهن‌سوزی نبود. از اون سال وارد جامعه‌ی وبلاگی شدم. ۴ سال هم هست که مستمر در شبکه‌های اجتماعی حضور داشتم. بیشتر در فرندفید و توییتر و البته مرحوم گودر.

زمان ثابتی برای حضور ندارم ، گاهی روزانه نیم ساعت ، گاهی تا ۶ ساعت در روز هم می‌شه. همه‌چیز بستگی به شرایط داره.

چه عاملی باعث می‌شه که دوست داشته باشی در شبکه‌های اجتماعی تحت وب، فعالیت کنی؟

من خیلی از دوست‌های دنیای واقعی‌م رو از همین دنیای مجازی پیدا کردم. حتا راه آشنایی من و همسرم از طریق همین شبکه‌های اجتماعی بود. من بیشتر اخبار فناوری و اخبار اجتماعی روز رو از طریق همین اخبار دنبال می‌کنم، البته با ابزارهای مختلف، از زمان مرحوم گودر به این سو البته نحوه‌ی دنبال کردن این اخبار تفاوت شایانی کرده و الان بیشتر سرخط خبرها رو دنبال می‌کنم. در کل به‌روز موندن اونم توی رشته‌ی ما (شاخه تحصیلی من کامپیوتر هست) کار سختی‌ه و همین شبکه‌ی اجتماعی خیلی بهش کمک می‌کنه. ولی اگر بخوام صادقانه فقط یک دلیل(سلام مرتضا) براش بیان کنم حضور دوستانم و به نوعی معاشرت با اونهاست که منو جذب این شبکه‌ها می‌کنه.

به نظر می‌رسه که فعالان شبکه‌های اجتماعی وب دوست دارند تا هر لحظه از وضعیت‌شون رو گزارش بدن. دلیلش چی می‌تونه باشه؟

برای من و بیشتر کاربران اطرافم که در دایره‌ی دوستانم دارمشون یه جور زندگی هست بودن توی این شبکه‌ها. ما واقعا فرقی با دنیای بیرونمون نداریم، البته کمی با ادب‌تر هستیم در دنیای بیرون :) ، ولی کلیت قضیه همین هست. وقتی شما در حال زندگی‌کردن توی یه محیطی مثل توییتر یا فرندفید باشید ، خواه‌ناخواه بستر برای گفتن از کارهایی انجام می‌دی ، حال و هوای روحی‌ت ، موسیقی‌هایی که می‌شنوی(لست.اف‌ام) ، فیلم‌هایی که می‌بینی ، برنامه‌هایی که استفاده می‌کنی ، عکس‌هایی که توجه‌ت رو جلب کردن و خلاصه همه‌چیز مهیا هست. در نتیجه بیان می‌کنی و شرح‌حال باقی دوستان رو هم می‌خونی و از حال و اتفاقاتی که براشون می‌افته با خبر می‌شی. به عنوان مثال در اثر تحریم‌های بی‌اثر شرکتی که من در اونجا مشغول به کار بودم از ایران رفت و من تقریبا بی‌کار شدم ولی همین دوستان وقتی دیدن من این اتفاقات برام افتاد بلافاصله دست به کار شدن و تعداد زیادی شغل برای من مهیا شد. در هر صورت این میل به گفتن و به‌قولی گزارش دادن شرح حال به نظرم یه رفتار خاص یا یه عادت نیست ، یه جورایی از شاخص‌های محیط مجازی هست.

پروفایل‌های مجازی شما خصوصی ‌شده است یا اینکه بصورت عمومی قابل رویت هستند؟

پروفایل توییترم عمومی و پروفایل فرندفیدم خصوصی‌ست.

آیا تابحال دوستی‌های مجازی‌تون به رفاقت‌های دنیای واقعی و دید و بازدیدهای بیرون از وب هم کشیده؟

به ازدواج هم کشیده حتا ، به دیدار در دنیای واقعی که از روزهای اول هم بود :)) / فارغ از شوخی من تقریبا ظهر روزهای پنجشنبه‌ی هر هفته رو با بهترین دوستانم که همه‌شون از همین شبکه‌های مجازی میان می‌گذرونم، و این یه جورایی قانون زندگی من و همسرم شده. تنها فرصت تفریح‌مون در تمام مدت هفته هم هست البته و این اهمیت‌ش رو نشون می‌ده.

با توجه به اینکه کنترل و تحت نظر قرار دادن افراد در شبکه‌های اجتماعی تحت وب برای حکومت‌ها آسون‌تره، فکر می‌کنی که فعالیت در این‌گونه شبکه‌ها چقدر می‌تونه خطرناک باشه؟ آیا اصولاً با این‌گونه نظارت‌ها موافقی؟

ببینید بالاخره حفظ امنیت مملکت از همه‌چیز مهم‌تره ، ولی نکته این‌جاست که آیا امنیت مملکت از طرف شبکه‌های اجتماعی تهدید می‌شه؟ یا مثلا اشتباهات نظام اقتصادی تهدید بزرگتریه؟ نظر شخصی من این هست که نظارت باید باشه ولی من کارمند که از صبح تا دیروقت کار می‌کنم یا اون دانشجویی که هزارتا مشغله داره فرد مناسبی برای براندازی یا تهدید امنیت نیست. اون کسی هم که بخواد امنیت کشور رو به خطر بندازه قطعا نمیاد توی شبکه‌های اجتماعی جار بزنه. این فقط اتلاف وقت و هزینه‌ست(که البته سود بعضی از دوستان در پر خطر جلوه‌دادن این فضاست به دلیل منفعت مالی حاصله از بودجه‌های کلان) یه جورایی فقط اصطکاک ایجاد می‌کنه در بدنه‌ی مردم و جو بدگمانی و نفرت رو گسترش می‌ده که به نظرم خطرناک‌تر از هر توطئه‌ای هست.

آیا بطور کل زندگی در شبکه‌های مجازی تحت وب رو مفید می‌دونی‌ و به دیگران وقت گذاشتن در این شبکه‌ها رو توصیه می‌کنی یا نه؟

قطعا کارهای بهتری مثل خوندن کتاب و دیدن فیلم و شنیدن موسیقی هست که بهتر از شبکه‌های مجازی باشه ولی من معتقدم زندگی گاهی نیاز به نفس کشیدن هم داره. این شبکه‌ها برای من حکم تنفس رو داره.

مطالب مشابه:

• [از اجتماع وب] منیره منتظری
• [از اجتماع وب] نریمان غریب
• HootSuite؛ پیشخوان شبکه‌های اجتماعی
• گپ‌زنی با شایان شلیله
• فیس‌بوک : زشت یا زیبا ؟!

از خیلی پیش‌ترها دوست داشتم تا در بخشی از پست‌های بلاگ‌نوشت به معرفی وبلاگ‌های دیگر بپردازم، تا اینکه بالاخره با دعوت اخیر وبلاگ یک پزشک، استارت این کار زده شد.

«بلاگ‌نما» سرفصل جدیدی است که  از این پس طی آن می‌کوشم تا به معرفی وبلاگ‌های خوبی که ارزش دیده شدن را دارند، بپردازم. سعی من بر این است که این معرفی‌نامه‌ها حتی‌الامکان کوتاه باشند اما برای آن‌که حق مطلب بخوبی ادا گردد، تصمیم گرفتم تا نویسنده‌ی وبلاگ‌ها خودشان به معرفی وبلاگ‌شان بپردازند، البته ذیل سوالات یکسانی که ازشان می‌پرسم.

امیدم بر آن است که این حرکت از یک سو ترغیبی شود برای ادامه‌ی فعالیت نویسندگان خوب و از سوی دیگر دری باشد برای یافتن وبلاگ‌های خوب…

نوشته‌های پراکنده یک مسعود

دسته‌بندی موضوعی وبلاگ

نقد فیلم و سریال، موسیقی، داستانک های مدیریتی، معرفی کتب مختلف

نویسنده

مسعود زمانی

شروع فعالیت

نوشتن در سایت خودم را از «۲۹ دی ۱۳۸۹» آغاز کردم و در وبلاگ میهن بلاگی قبلی که از آن‌جا به این سایت کوچ کردم، این مهم از تاریخ «۸ آذر ۱۳۸۸» میسر شد. قبل از آن فعالیت بلاگری بسیار کم و محدودی داشتم و بیشتر خواننده خوب و پیگیری بودم تا اینکه نویسنده… و البته مقادیر متنابهی نوشته کاغذی دارم که هنوزم نمیدونم باهاشون چیکار کنم.

تعداد پست‌های وبلاگ تا امروز

۱۲۳ پست

منابع تهیه‌ی مطالب

منبع من فیلم‌ها و سریال‌ها و ترانه هایی است که می‌بینم و می‌شنوم و البته کتابهایم. خیلی دوست دارم که تجربیات کاری خودم در حوزه دستاوردهای جدید علمی و مدیریت فناوری‌های Hi-Tech را نیز در این‌جا بیان کنم که هربار به دلیل ملاحظاتی این امر میسر نگشته است. گرچه در برخی موارد اشاراتی هم به آن‌ها داشته‌ام.

ویژگی‌های وبلاگ

اینجا خانه (نه دوم که شاید اصلی!!) من است، شکر خدا طیف دوستانم در زندگی بسیار گسترده بوده (روحیات، جایگاه اجتماعی، تحصیلات، طبقه شغلی و عقاید)، از همین رو همیشه دوست داشتم بستری فراهم کنم تا هرکس (فارغ از عقیده و روحیه و سن) بتواند با مطالب آن براحتی ارتباط برقرار کند و هر خواننده را به عنوان فرصتی بالقوه برای دوستی می‌بینم.

در این وبلاگ تلاش داشته‌ام تالیف کنم و نه ترجمه و تاکنون از هیچ مطلب ترجمه‌شده‌ای استفاده نکرده‌ام. سعی من بر این بوده است که مکنونات قلبی و دریافت درونی خودم رو به زبان ساده و مانند صحبت دو دوست با یکدیگر بنویسم. معتقد به اصلی هستم که خودم بهش «باکره نویسی» میگویم… شاید اسمش یکم شائبه برانگیز باشه ولی بهش خیلی ایمان دارم. اغلب نوشته هایم (بخصوص روی کاغذ و غیربلاگی) را یکضرب نوشته‌ام و قبل از انتشار بجز غلط‌های املایی و انشایی چیز دیگری را در آن ویرایش نمیکنم… مطمئنم که حس واقعی‌تر و دلنشین‌تری در نوشته های اینچنینی وجود دارد. همچنین با توجه به اینکه مقوله آموزش همیشه یکی از دغدغه های اصلیم بوده و هست، سعی کرده‌ام به تناسب و تا جایی که ممکن است برای مطالبم ریفرنس و مرجع (معتبر) داشته باشم و فرصت برای مطالعه بیشتر را برای خوانندگان فراهم آورم. برای ترانه‌هایی که توی وبلاگ میزارم یه قانونی وضع کردم که همیشه زیرنویس‌دار باشند تا مخاطبم بتونه بهتره با فضایی که توی متن از اون ترانه تصویر کردم، ارتباط بهتری برقرار کند. مخاطبان خوب و بافرهنگی دارم که تنها دلیل ادامه مسیر وبلاگ نویسی برای من بوده‌اند، مخاطبانی که غنای فرهنگی جاری در کامنتها و ایمیل‌هایشان همیشه برایم ستودنی بوده و خواهد بود. در پایان مثل همیشه از دکتر مجیدی عزیز که همیشه مشوق و انگیزه‌بخش من در این مسیر بوده‌اند کمال تشکر را دارم.

مطالب مشابه:

• [بلاگ‌نما] یوتاب
• روز جهانی وبلاگ 2010 و بلاگ‌هایی که باید دیده شوند
• بهترین وبلاگ‌های فارسی دوئچه‌وله ۲۰۱۰ – 4 : آنکس که نداند
• بهترین وبلاگ‌های فارسی دوئچه‌وله ۲۰۱۰ – 2 : زندگی در بامیان
• بهترین وبلاگ‌های فارسی دوئچه‌وله 2010 – 1 : مهار بیابان‌زایی

اما عمق فاجعه وقتیه که بخش خبری صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران هم به این وبلاگ جعلی بعنوان منبع اخبارش استناد می‌کنه!

من که باورم نمیشه دست اندرکاران خبر صدا و سیما متوجه‌ی جعلی بودن وبلاگ نشده باشند، اما در هر دو صورت این موضوع واقعاً شرم آور و مسخره‌ است!

آیا انتشار خبر اینچنینی، چیزی غیر از «دروغ پراکنی» است؟!

مطالب مشابه:

• رسانه‌ی ملی و نقض کپی رایت
• اسکار در جایی که ما زندگی می‌کنیم…
• یک رسانه ی واقعاً ملی

| مشاهده‌ 9 نظر دیگر

اساس جوایز وبلاگ‌های ممتاز دوئچه‌وله بر چیست؟ چرا دوئچه‌وله تصمیم گرفته تا چنین مسابقاتی را برگزار کند؟

دویچه‌وله از ابتدا که این برنامه را برگزار کرد قرار بود وبلاگستان‌های مختلف را به هم وصل کند و نوعی تشویق برای وبلاگ‌نویس‌ها هم باشد. در آن زمان رسانه‌های بزرگ هنوز ارتباطی با وبلاگ‌نویسان نداشتند و وبلاگ‌نویسان تحت فشار دولت‌هایشان بودند. این برنامه قرار بود این ارتباط را ایجاد کند و وبلاگ‌نویسان را به مخاطبان بیشتری معرفی کند.

آن طور که به یاد دارم، زبان فارسی، از زبان‌هایی بود که از نخستین دوره‌ی این مسابقات حضور داشته. فکر می‌کنی چرا؟

وبلاگ‌های فارسی در دور اول این برنامه شرکت‌ نداشتند که گویا نامه‌ای نوشتند و ابراز نارضایتی کردند و دویچه‌وله هم بالاخره فارسی را به زبان‌های مسابقه اضافه کرد.

فکر می‌کنم یک بخش ِ بزرگ ِ مساله، و این برداشت ِ شخصی ِ من است، این است که اولا فارسی‌زبانان دچار نوعی بحران رسانه‌ای هستند. یعنی ما رسانه‌های زیادی نداریم که حرف‌مان را بزند، و همین است که وبلاگ می‌نویسیم و زیاد هم می‌نویسیم. در چنین وضعیتی منطقی است که رسانه‌ی دویچه‌وله تلاش کند به وبلاگ‌نویسان نزدیک‌تر شود و وبلاگ‌نویسان هم انگیزه داشته‌باشند که با شرکت در برنامه‌ای که دویچه‌وله ترتیب داده دایره‌ی مخاطبان‌شان را گسترش بدهند.

چطور شد که شما بعنوان داور این مسابقات انتخاب شدی؟

من یک‌سال نامزد این برنامه بودم که البته جایزه را نبردم. سال بعد، که پارسال می‌شود، باهام تماس گرفتند که دوست‌داریم شما داوری کنی. می‌دانم که ترجیح می‌دادند داور ساکن ایران باشد، اما به‌دلایلی وبلاگ‌نویسان ایرانی ِ ساکن ِ ایران ترجیح نمی‌دهند درچنین برنامه‌ای شرکت کنند. از طرف ِ دیگر این‌که من در یک کشور انگلیسی‌زبان زندگی می‌کنم نکته‌ی خوبی بود، چون داور لازم است بتواند به زبان انگلیسی از نامزدها دفاع کند. من وبلاگ‌نویس هم بودم و دوستان زیادی در وبلاگستان داشتم. نپرسیده‌ام، اما به‌نظرم این شد که سراغ من آمدند. من هم البته علاقه‌مند بودم با وبلاگ‌نویسان بیشتری آشنا بشوم و فضای رسانه را بهتر بشناسم.

سال ِ گذشته بعد از پایان برنامه‌ی داوری، مدیر ِ بخش ِ ایران برنامه گفت که از کارم راضی بوده‌اند و علاقه‌مند هستم سال بعد هم کار را ادامه بدهم. من هم‌چنان انگیزه‌ی خوبی برای ادامه داشتم و این شد که برای سال دوم هم داور برنامه ماندم.

در داوری بین وبلاگ‌ها، چه چیزهایی را معیار قرار می‌دهی؟

من چند تا خط قرمز دارم. وبلاگی که نفرت‌پراکنی کند یا حریم شخصی مردم را نقض کند با تشویق به خشونت کند به‌نظر من معیارهای شرکت در این برنامه را ندارد.

وبلاگ باید دایره‌ی مخاطب داشته باشد. اگر ندارد، یعنی هنوز جای کار دارد تا در مقیاس بزرگ‌تری مطرح بشود. مخاطب را از نظرات زیر نوشته‌ها و ارجاع‌ها و هم‌خوان‌ها در شبکه‌های اجتماعی اندازه می‌گیرم.

از حال و هوای داوری The Bobs بیشتر برای‌مان بگو. چقدر از وقتت را صرف این کار می‌کنی؟ در جلسات با سایر داورها چه مسائلی را مطرح می‌کنید؟اگر خاطره‌ای هم از این نشست‌ها داری با ما در میان بگذار.

یک خاصیت خیلی جالب این برنامه این است که آدم‌هایی با پشت‌زمینه‌های خیلی مختلف می‌آیند. یعنی در یک اتاق یک نفر روس نشسته و یک نفر بحرینی و یک نفر چینی و الی آخر. آدم‌ها انگیزه و اشتیاق دارند. مثل این است که یک‌هو افتاده‌ای وسط سازمان ملل. قبل از جلسه دسته‌جمعی می‌رویم شام و نهار و همه تلاش می‌کنند نامزدهای‌شان را به هم معرفی کنند. آدم یاد می‌گیرد که دنیا خیلی بزرگ است.

خیلی کار راحتی نیست که یک وبلاگ فارسی را به مخاطب غیرفارسی زبان معرفی کنی. مثلا اینکه «این وبلاگ خیلی با‌حال‌ه»، خب این خوب نیست. به آدم فارسی‌زبان می‌شود گفت «فلانی خیلی خوب‌ه برو بخون» و می‌رود و می‌خواند. توی جلسه اما ده دقیقه وقت داری و باید نامزدت را معرفی کنی.

خاطره‌ی من مال پارسال‌است که یکی از نامزدها، که برنده هم شد، را من خیلی رویش انگیزه داشتم. خیلی خوب کار می‌کرد. یکی از ویدیوهایش را گذاشتم در اتاق کنفرانس پخش شود و روش شروع کردم حرف زدن. ویدیو یک لحظه‌ی اوج دارد که تنظیم کردم که حرفم دقیقا همان‌جا به این برسد که «و ما به این دلیل معتقدیم این نامزد بهترین است» و ویدیو به اوج‌اش رسید و چند دقیقه بعد دست‌های زیادی بالا رفت و ما رای را بردیم. لحظه‌ی نابی بود. یکی که من نمی‌شناختمش کار کرده‌بود و حالا داشتند ازش قدردانی می‌کردند.

جوایز The Bobs 2012 چه هستند؟

جایزه‌های امسال مجموعی از جایزه‌های هرسال هستند، مثل «بهترین وبلاگ» و «بهترین وبلاگ فارسی» و «بهترین کانال ویدیویی» و از این دست، به‌اضافه‌ی یک جایزه‌ی «آموزش و فرهنگ». این جایزه‌ی ویژه به وبلاگ‌هایی اهدا می‌شود که در راه ایجاد گفت‌وگو بین فرهنگ‌ها تلاش می‌کنند. اما درباره‌ی جایزه‌ی نقدی امسال اطلاع ندارم!

به یاد ندارم که گزارش مفصلی از مراسم اختتامیه این مسابقات – حداقل به زبان فارسی – دیده باشم. آیا می‌شود امیدوار بود که امسال پوشش گسترده‌تری به زبان فارسی داشته باشیم؟

همیشه گزارش‌هایی بوده است. حتی یک‌سال یادم است که من برنامه‌ی اهدای جوایز را زنده می‌دیدم. امسال هم حتما پی‌گیری می‌کنم که گزارش برنامه در شبکه‌های اجتماعی هم هم‌خوان بشود. و البته خودم هم سعی می‌کنم مفصل از جلسه‌ی نهایی انتخاب برندگان توییت کنم. برنده‌ها را البته نمی‌توانم توییت کنم. این یکی را باید از وب‌سایت دویچه‌وله خبرش را بگیری.

اگر حرف ناگفته‌ای مانده، خوشحال می‌شوم بشنوم.

ممنونم از تو که زحمت زیادی در وبلاگستان می‌کشی. ممنونم از همه‌ی کسانی که با وضعیت اینترنت ِ نامناسب زحمت می‌کشند و در این برنامه شرکت می‌کنند. مهم این است که با هم حرف بزنیم. بقیه‌اش مهم نیست. تفاوت زیاد هست، اما مهم این است که حرف بزنیم. اگر حرف بزنیم، برنده‌ایم. اگر حرف نزنیم همه‌مان بازنده‌ایم. مهم فقط همین است.

مطالب مشابه:

• بلاگ‌نوشت در دوئچه‌وله ۲۰۱۲
• بهترین وبلاگ‌های فارسی دوئچه‌وله 2010
• برترین وبلاگ‌های ایرانی در The Bobs 2011
• رای‌گیری برترین وبلاگ‌ها در دوئچه‌وله
• بهترین وبلاگ‌های فارسی دوئچه‌وله ۲۰۱۰ – 5 : کمانگیر