ایران مال شماست

ای وای دریغا که وطن جمع ندارد

کـَس درد ندارد

سیل خون آلود اشکم بی خبر گیرد تو را

خون مردم آخر ای بیداد گر گیرد تو را

یک مرغ گرفتار درین گلشن ویران

تنها به قفس ماند و هزاران همه رفتند

جور و بیداد کند عمر جوانان کوتاه

ای بزرگان وطن بهر خدا داد کنید

آشیان من بیچاره اگر سوخت چه باک

فکر ویران شدن خانه صیاد کنید

ای بر سر سودای تو سرها شده بر باد

دور از تو چنانم که سری بی بدن افتد

در دست کسانی است نگهبانی ایران

که اصرار نمودند به ویرانی ایران

ای مردم دلخون وطن دغدغه تا کی

دندان فساد و خفقان را بکن از پی

پ.ن: ترانه را از اینجا دانلود کنید

پ.ن۲: متاسفانه نتوانستم نام و نشان خوانندگان و آهنگساز را پیدا کنم. اگر اطلاعی دارید من را هم بی نصیب نزارید .

پ.ن۳: تصنیف ” ایرانیان” سروده ملک اشعرای بهار است. برای اطلاعات بیشتر به ایران نامه مراجعه کنید.

جو جالبی بود

یه عده چند خیابون پایینتر ، زیر مشت و لگد و باتوم مامورا و بسیجی ها بودن ، یه عده هم خوشحال از حضور مردم سبز

سبزِسبز ..

تازه کابوس۱۰۰ روز پیش کم رنگ شده بود ،  کابوس گم شدن دوستهامون ، کابوس قطع شدن موبایلها ، کابوس “در دسترس نبودن “ها ، کابوس موتورهایی که باتوم به دست به زن و مرد و پیر و بچه حمله می کنند … کابوس تنهایی.. کابوس تنها شدن …

تازه داشت یادم میرفت در کشوری زندگی میکنم که عده ی زیادی ، از کتک زدن زنها و بچه ها ، از بی حرمتی به مردمی غیر از خودشان ، نون شب زن و بچه اشون رو میبرن …

تازه داشت برام عادی میشد که بین گرگها زندگی میکنم

اما امروز دوباره یاد روزهای گرم و داغ تابستان جهنمی زنده شد..

امروز فهمیدم که همه ی آدمهای دورم گرگ هستن به جز تعداد کمی …

وقتی که دختر بچه ای که با چادر و هدبندی به رنگ پرچم ایران ، ایستاد و با خنده ای ابلهانه باتوم خوردن پیرزنی رو نگاه کرد و به خودش افتخار میکرد که در گروهی هست که قدرت حمله به دیگران رو داره

امروز فهمیدم که هیچ کدام از ما تا وقتی که به دنبال حق خودمون هستیم ، در امان نیستیم

امروز وقتی فروشنده سوپر به راحتی من رو بیرون کرد و شروع کرد به گشتن کیف دختری که تنها جرمش بستن دستبندی سبز بود ، فهمیدم که مرد ایرانی که روزی ادعای ناموس پرستی داشت ، سالهاست که جایه خودش رو به گرگی داده که دنبال بره های گله است …

امروز وقتی دیدم مادری رو با فرزند یک ساله اش وحشیانه باتوم میزنند و “من ” فقط تونستم جلو برم ،روی صورت بچه بیگناه ماسک بزارم که گاز فلفل اذیتش نکنه ، فهمیدم خیلی بی دفاع تر از چیزی هستیم که فکرش رو میکردم..

امروز وقتی گذشتن از خیابان پیرمرد رو دیدم ، پیرمردی قوی که سختی روزگار هنوز کمرش رو خم نکرده بود ، کسی که مثل هر روز به پارک میرفت به امید نفس کشیدن  در این شهر خاک گرفته و سیاه، وقتی که باز هم صدای موتور اومد و لحظه غلط زدن پیرمرد روی سنگرفش سیاه خیابان ، لحظه ای که بالای سرش رفتیم و … رگه های خون رو دیدیم..لحظه ای که عاجزانه موبایل رو برداشتم تا به اورژانس زنگ بزنم برای نجات پیرمرد ، لحظه ای که خط ها قطع شده بود و فقط نگاه شک زده ما بود به پیرمرد..لحظه ای که پیرمرد جان داد و من گوشیم دستم بود و صورتم غرق اشک ، وقتی که درست چند لحظه بعد از خواب ابدی پیرمرد ، صدای سوزناک ساکسیفون بغضم رو شکست ، بیشتر از هر لحظه از کشورم متنفرم شدم …

روز تلخی بود..خیلی تلخ و فقط امید بودن “تو” ، مرهمی بود برای زخم ها تازه…

پ.ن: موزیک فیلم حکومت نظامی ، بهترین راهه برای شکستن این بغض لعنتی !

یه هو حال و هوای تابستان جهنمی اومد سراغم. شبهایی که وقتی گودر را باز میکردی ، فیلم و عکس دوستها و آشناهای ندیده ات رو می دیدی که حالا غرق در خون ، آسمان آخرین نگاهشان شده…

اون شبهایی که با ترس میخوابیدی ، ترس خبر دستگیری دوستانت ، ترس شکنجه مردان و زنان زندانی…

یه هو تمام ترس و دلهره تابستان جهنمی وجودم را گرفت…

همیشه با توجه به شرایطی که داشتم سعی کردم در قشر آدمهایی که در کنارشان زندگی میکنم ، آدم خاصی باشم و خاص زندگی کنم

خیلی سختی ها کشیدم ، خیلی تجربه های تلخ داشتم ،  روزگاری داشتم که هنوز که هنوزه یادآوریشان چشمهام را تر میکند…

با تمام این حرفها باز هم ایستادم و جنگیدم ! جنگیدم برای حقی که ازم گرفته شد. برای حقی که از من و خیلی از دخترهایی مثل من گرفته شد

اینکه در جامعه ای زندگی میکنم که دختر تا زمان ازدواج یک انسان حقیقی با حق و حقوق نیست. اینکه در جامعه ای زندگی میکنم که دختر با شوهر (!) معنی پیدا میکند.

در جامعه ای زندگی میکنم که برای وجودم واثبات توانمندی هام باید بجنگم ، در کنار آدمهایی زندگی میکنم که از هر فرصتی برای سواستفاده ، از اسم و جنسیت یک دختر استفاده می کنند.

در کنار آدمهایی زندگی میکنم که آسانترین راه برای فرار از مسئولیت خودشان ، تحقیر دیگران می دانند ، آدمهایی که خوشی و لذت زندگی خودشان را به تمام مسئولیتهای دیگرشان ترجیح می دهند.

در جامعه ای زندگی میکنم که واقعیت وجود “زن” تلخترین واقعیت است و ننگی است که تا زمان ازدواج دختر، بر پیشانی اش ثبت شده.ازدواجی که نه برای خوشبختی دختر ، بلکه برای به حراج گذاشتن آن و “رد” کردنش به قیمت بالاتر است.

در جامعه ای زندگی میکنم که جرمی بالاتر از” عشق ورزیدن ” و ” محبت کردن ” نیست ، در جامعه که جرم  زنی عاشق ، حبس شدن در زندان ” خانه ” است.

در جامعه ای زندگی میکنم ، که هنوز فرسنگها فاصله بین دو واژه ” دختر ” و ” زن ” بودن است . یک دختر نمی تواند زنی باشد با تمام حس های زنانگی.

در کنار مردمی زندگی میکنم که هر کدام توان اعدام محبت دخترکی دارند ، دخترکی که از تمام روزهای تابستانش ، سرمای زمستان را به خاطر دارد..

و قبول این واقعیت خود زجری است مضاعف !

پ.ن : “اشتباه از ما بود که خواب سرچشمه را در خیال پیاله می دیدیم … کاش می دانستیم هیچ پروانه ای پریروز پیلگی خویش را به یاد نمی آورد … حالا مهم نیست که تشنه به رویای آب بمیریم … از خانه که می آیی … یک دستمال سفید، پاکتی سیگار، گزیده شعر فروغ و تحملی طولانی بیاور … احتمال گریستن ما بسیار است…”

پ.ن : کفشهای پاره خود را دور نریزید ، شاید روزی تنها سلاح شما باشد.

و ۱۱ سال دیگر به تاریخ ۹٫۹٫۹۹ میرسیم ! تاریخی عجیب و شاید باور نکردنی !

امروز بالاخره به آرزوی دیرینه ام رسیدم و در قالب تیم روباتیک ( مین یاب دستی ) به جشنواره ملی خوارزمی راه پیدا کردم و فرصتی شد تا تیم های دیگر و دانشجوهایی که در زمینه روباتیک فعالیت میکنند را ببینم . خب روبات ما به دلیل قطع شدن اتصال دوربین از زمین با اپراتور انصراف داد و به بیان بهتر حذف شد ! اما همین تجربه حضور در همچین جمعی برام خیلی گرانبها و دوست داشتنی بود و جدا ارزش ۸-۹ ساعت نشستن در سالن مسابقات را داشت.

نمیدونم ۱۱ سال دیگه به کجا میرسم. آیا در رشته هوش مصنوعی به جایی که دوست دارم میرسم ؟ آیا در کار موفق میشم ؟ آیا تحصیلات آکادمیک را تا دکترا ادامه میدم ؟

آیا به آرزوهای مشترکمون می رسیم ؟ آیا زندگی رویایی که دوست داریم داشته باشیم را به دست میاریم ؟

آیا “هامر” میگیرم و به سفر های دور و دراز دوتایی میریم !؟

و هزاران هزار آرزوی و برنامه دیگه که نمیدونم ۱۱ سال دیگه بهش میرسم یا نه !

فقط اینجا ثبت کنم برای روزی که اینجا را دوباره خواهم خواند : ثبت خواهم کرد از روزگار خوبی که دارم . روزگاری که ” تو ” برکت ثانیه هایش هستی …

پ.ن : روح الله ایده نوشتن این پست را به من داد ، جایی که یادگاری شد برای آینده ای نه چندان دور