Cześć dobrzy ludzie!

RaffBlog żyje swoim życiem, ale w międzyczasie powstał Pan Animator!

PanAnimator.pl to miejsce w którym dzielę się tym co już umiem i tym co właśnie nauczyłem się z dziedziny animacji.

Dla mnie to nauka przez utrwalanie, dla Was to garść przydatnej wiedzy.

To co? Zaczynamy od podstaw animacji?

http://www.pananimator.pl
http://www.facebook.com/pananimatorpl

Dziś szybki wpis podsumowujący moją trzydniową walkę ze świeżą instalacją Maya 2014.

Wszystko zaczęło się od wyskakującego błędu (po kliknięciu w setup.exe) w Windows8:

The program can’t start because LiteHtml.dll is missing from your computer. Try reinstalling the program to fix this problem.

Przeglądając internet ciągle trafiałem na nowe rozwiązania tego problemu. A to spróbować przekopiować brakujące *.dll do Windows/SysWOW64 (nie polecam; instalacja leci dalej, ale potem Maya się krzaczy), a to dopisać coś w rejestrze czy ścieżkach (maya_location).
Warto dodać, że każda nowa instalacja była poprzedzana gruntownym czyszczeniem systemu z pozostałości poprzedniej wersji (tu polecam trial Revo Uninstaller Pro oraz CCleaner!).
Milion sposobów – żaden nie pomógł.
Ściągałem też starszą wersję (2013) bo wiedziałem, że ona na 100% działa. Niestety problemy były wciąż te same.
Instalowanie Maya w trybie Windows XP SP3 posunęła cały etap do przodu. Nie czepia się o te brakujące *.dll i można wszystko zainstalować.

Niestety nie jest tak do końca pięknie. Przy samym uruchomieniu programu majka się rozkracza i wrzuca fatal error na pierwszy plan.
Maya Crash Report ciągle wskazywał te same problemy – niezależnie od zainstalowanej wersji programu czy .NET lub DirectX:

Exception code: C0000005: ACCESS_VIOLATION - illegal read at address 0x00000000
Fault address: B7D38BDC in C:\Program Files\NVIDIA Corporation\CoProcManager\nvd3d9wrapx.dll

Ścieżka do nVidia dała do myślenia.

ROZWIĄZANIE!

Reinstalacja sterowników nVidia też nie pomogła. Dlatego w akcie rozpaczy całkowicie odinstalowałem sterowniki (ściągnięte z nvidia.com) i zrestartowałem system.
Windows oczywiście ściągnął swoje sterowniki (starsze od wersji dostępnej na stronie), a panel nVidia od razu prosił o update. Przed aktualizacją odpaliłem Majkę i… DZIAŁA!
Czyli trzy dni zostały wyjęte z życia bo Maya nie mogła się dogadać z najnowszymi sterownikami do karty graficznej.
Mam nadzieję, że komuś to pomoże i zaoszczędzi czasu.
Wracam do animowania! WOHOO!

Słówko od reżysera

„Caldera jest inspirowana walką mojego ojca z jego zaburzeniami schizoafektywnymi. W stanach złudzenia mój ojciec tańczył na pierścieniach Saturna, rozmawiał z aniołami i uciekał od swoich demonów. Mieszkał zarówno w fantastycznych jak i przerażających światach, które są niewidoczne dla większości z nas. W naszym rozumieniu rzeczywistości na ślepo nakazujemy łykać mu lekarstwa, asymilujemy go do naszej zmarginalizowanej kultury i całkowicie błędnie interpretujemy to czego jest wart. Caldera ma na celu nie tylko czcić mojego ojca, ale wszystkie błyskotliwe umysły rozwijane w nawiedzonych głębiach psychozy”.

Caldera została stworzona przez Evana Viera (reżyser/kompozytor/scenarzysta) i Chrisa Bishopa (scenarzysta/animation supervisor/story artist). Została wyprodukowana na Hampshire College. Caldera był pierwszym filmem jaki przeszedł przez „Bit Films Incubator Program” gdzie założyciel i profesor Chris Perry (współproducent/editor) zaprasza porzucone niezależne filmy, które mogą być ukończone na terenie kampusu ze studentami szkoły. Wielu studentów i specjalistów z branży hojnie poświęcili swój czas na stworzenie tego filmu.

Mój komentarz

Bardzo ładny kawałek animacji. To już kolejne spojrzenie animatora na temat zaburzeń psychicznych (wcześniej pisałem o Skhizein). Początek jest bardzo interesujący, a zarysowana granica pomiędzy dwoma światami jest bardzo widoczna. Wizualnie też nie mogę czuć się zwiedzony. Jednak koniec historii wygląda jak.. niedokończony? Rozumiem, że autor zostawia naszej wyobraźni kawałek do dokończenia, jednak jest to chyba mało czytelne. Myślę, że ona po prostu popełniła samobójstwo, a zostało to pokazane w bardzo „artystyczny” sposób.

Źródło: http://orchidanimation.com/caldera

Reel Breakdown w pdf

Panował straszny chaos informacyjny. Na forach Adobe oficjalna obsługa udzielała sprzecznych informacji. Dlatego w wielu miejscach nakazano po prostu czekać na oficjalne stanowisko Adobe. Na oficjalnym fanpage na Facebook zrobili wszystkim nadzieję:

Pomyślałem: „No tak. Nawalili to teraz będą musieli wyjść z twarzą. Pewnie udostępnią ten pakiet do użytku niekomercyjnego lub oddadzą dla studentów.” Tak przynajmniej postąpiliby gdyby wczytali się w treść cytatu Forda.
Skończyło się na tym, ze Adobe wydało suche oświadczenie, że pakiet CS2 z tymi kluczami jest dostępny tylko dla posiadaczy zakupionej wcześniej licencji i nie można tego traktować jako spóźniony prezent gwiazdkowy.

No ładnie. Dział PR będzie miał teraz co robić. Adobe pierwszy raz miało szansę zerwać ze swoim wizerunkiem znanym od dawna. Mogli zmniejszyć nielegalne pobieranie ich najnowszych produktów (dla firm i tak najnowszy pakiet ma tylko znaczenie). Mieli idealną okazję by pokazać, że Adobe inc. nie jest takie złe! Ba! Może kiedyś będzie nawet jak Autodesk!
Ale nie. Woleli iść starą ścieżką. Nieważne, że cały świat obiegły linki i kody do całego pakietu CS2. Nieważne, że poważne serwisy jak Forbes przez chwilę zachwalały decyzję Adobe. Nieważne, że nie ma się już nad tym wszystkim kontroli. Nawarzyli piwa i zamiast je teraz wypić ze smaczkiem i uśmiechem na ustach to zaczęli je sprzedawać.
Mogli rozdać ten stary pakiet za darmo. Nowi użytkownicy zaczęliby go używać = polecać innym. Stary pakiet szybko okazałby się niewystarczalny. Wielu ludzi wykupiłoby korzystny upgrade do CS6.
Żyć nie umierać! Adobe mogło zjeść ciastko i mieć ciastko.

Jest dopiero początek 2013 roku, a Adobe już założyło żółtą koszulkę lidera rankingu wpadek PRowych.

Opowieść Wigilijna

Pracownia Św. Mikołaja

Toy Tinkers

Choinka Pluta

Noc przed świętami

Jeżeli jednak wolisz coś nowszego to z całego serca mogę polecić ‚Artur ratuje gwiazdkę':

Stało się! Po dwóch latach od uploadu jedna z moich pierwszych animacji ma ponad milion wyświetleń w serwisie YouTube. Wypada więc opowiedzieć skąd ten filmik się wziął i dlaczego go jeszcze nie usunąłem.

Dawno, dawno temu..

Wszystko działo się na przełomie 2009 i 2010 roku kiedy to byłem na trzecim roku Computer Games Modelling and Animation na University of Derby. Na jednym z moich przedmiotów wymagane było stworzenie krótkometrażowej animacji. Jako że wtedy 12 podstawowych zasad animacji było dla mnie czarną magią (o której de facto nie słyszałem) musiałem najpierw nauczyć się jak wprawić postać w ruch. Po długich poszukiwaniach znalazłem ‚Ashrafi rig’. Wybrałem go ponieważ był najbardziej podobny do ‚Bishop’ – oficjalny rig renomowanej szkoły AnimationMentor.com. Wtedy myślałem, że jak chociaż model będzie podobny to i moja animacja będzie wyglądać lepiej. ZONK!
Początki były trudne – dużo opcji do sterowania postacią, jakieś cyferki, kontrolki i mnóstwo błędów. Wymodelowałem fryzurę podobną do mojej, ustawiłem niebieskie oczęta i po kliku dniach zacząłem ‚tworzyć’..

Fantazja

Zbliżały się walentynki (ugh..). Byłem młody, głupi i daleko od domu, a chciałem mojej kobiecie coś podarować. Więc w pewien wieczór przysiadłem do starych piosenek Fasolek i wybrałem kawałek, który na pewno Jej się spodoba (#herma). Używając GoldWave wyciąłem interesujący mnie fragment i szybko zabrałem się za animację. Mając zainstalowaną wtyczkę PoseMan, dodane fonemy oraz brak wyczucia estetyki cała praca nad filmikiem zajęła mi jeden wieczór. Następnego dnia filmik już hulał po sieci:

Reakcja była bardzo pozytywna, ja dumny z siebie, a i znajomi też mnie klepali po pleckach. Napędziło mnie to do dalszej pracy.

O! O! O!

We wspomniane walentynki usiadłem znowu do pracy. Przeszukałem wiele piosenek Fasolek. Najważniejszym czynnikiem przy wyborze była długość utworu – nie chciałem znowu ucinać piosenki w środku. Wybór padł na ‚Szczotka, pasta, kubek’ – urocza piosenka trwa lekko ponad minutę i wszystkim pozytywnie się kojarzy.
Na początku miałem bardzo ambitne plany. Wymodelowałem podstawową łazienkę. Była nawet szczoteczka, kubek i umywalka! Postać miała tańczyć pośrodku pomieszczenia, a przybory miały podskakiwać w rytm muzyki.
Szybko jednak zderzyłem się z rzeczywistością – nie potrafiłem tak animować postaci by wyglądała chociaż na poziomie umiarkowanym. Pozostałem więc przy kadrze skupionym na głowie.

 Na początku stworzyłem lipsync, potem dodałem ruch brwi, a na koniec kiwanie głowy. Niestety z niewiadomych mi do dziś przyczyn nie animowałem oczu i powiek. Dlatego ten wytrzeszcz tak okropnie wygląda. Kilka testów później klatki już się renderowały. Następnego dnia rano wstałem i pobiegłem na zajęcia. Po powrocie złożyłem wszystko w całość i po   17-tej animacja była już w Internecie.

Filmik wstawiłem na Facebook. Reakcja znowu była przemiła – fajnie mieć w znajomych osobę co robi animacje w 3D.
Na tym skończył się mój wkład. Animacja wisiała tak sobie na moim kanale – nie przykuwałem do niej większej uwagi. Czasem dostawałem powiadomienie o komentarzu i nowej subskrypcji. Zazwyczaj takie wiadomości od razu lądowały w koszu – myślałem, że te nowe subskrypcje to jakieś boty albo inne szatany.

W lutym 2011 roku było bodajże 400.000 wyświetleń. Wtedy dotarło do mnie, że po roku od wrzucenia tej animacji do sieci jest to chyba… sukces?
Widzowie zostawiali coraz cieplejsze komentarze.  Moje twarde jak stary baton serce za każdym razem się rozpływa gdy czytam, że kogoś dziecko uwielbia moją twórczość! Cóż można odpisać? Bo mnie zawsze zatyka.

I co teraz?

W ten sposób doszliśmy do chwili obecnej. Na liczniku ponad milion wyświetleń i co chwilę dochodzą kolejne. Codziennie dostaję powiadomienie, że ktoś zaskubskrybował mój kanał (najczęściej przez e-mail (?)). Wiele razy myślałem o odświeżeniu tej animacji przez stworzenie nowej… ładniejszej. Jednak wiele osób (całkiem słusznie) powiedziałoby, że to nie to samo i wolą poprzednią. Ze względu też na moją karierę chciałem usunąć ten filmik – nie chciałbym żeby mój przyszły pracodawca rozpoczął i skończył przeglądanie moich prac na Fasolkach. Jednak do tego nigdy nie doszło. W zamian moje studia na poziomie master spowodowały zasypanie kanału innymi, o wiele lepszymi animacjami.

Wszystkich czekających na nowe animacje powinienem wynagrodzić i na pewno to zrobię. Na chwilę obecną jestem zajęty pewnym zleceniem. Po jego ukończeniu w planach mam stworzenie dwóch krótkich (do 11 sekund) animacji z dialogiem. Wszystko na bieżąco można śledzić na kanale YouTube lub na stronie Facebook.

Pozostaje mi tylko podziękować i ukłonić się w pas.

W zeszłym miesiącu zakupiłem:

Dysk SSD OCz Agility 3 120GB (AGT3-25SAT3-120G)

Słyszałem wiele dobrego i wiele złego o OCZ. Czynnikiem decydującym był stosunek ceny do jakości.
Samsung mija się z prawdą w oficjalnym manualu do laptopa mówiąc, że RF711 NIE obsługuje Sata III. Jak widać w moim przypadku dysk działa i ma się bardzo dobrze.

Przy prędkości 525/500 MB/s różnica jest BARDZO widoczna. Jeżeli masz trochę grosza odłożonego to gorąco zachęcam do wymiany dysku. SSD u mnie służy za dysk systemowy, natomiast poprzedni HDD za backup i nieokiełznany pierdolnik.
Sama instalacja dysku przebiegła bez problemu. Do RF711 były dołączone sanki i kabelek, więc moje zakupy skończyły się na samym SSD.

GOODRAM DDR3 4 GB/1333MHz

Tu już ciężko więcej powiedzieć. Laptop obsługuje tylko (?) do 8GB ram. Sklep eMobilne.pl włożył kość 1x4GB zostawiając miejsce na upgrade do maksimum.
To właściwie był jeden z czynników decydujących przy zakupie – inne sklepy zapychały sloty przez 2x2GB.
Różnica? Jest.

Podsumowanie

Najlepszym podsumowaniem będzie porównanie Windows Experience Index:

Przed
 

Po

Więcej już z RF711 nie wycisnę. Następnym krokiem będzie zakup klasycznego pieca.

Hi there!
Currently I’m polishing the film. Here’s the new hedge I made today. Looks a lot better than the old one which was made of a single textured mesh only. Well, the render time has obviously increased (as predicted), however it is worth waiting.

More updates coming soon.

Stay tuned!

Powered by WPeMatico

Lekko ponad dwa tygodnie temu minął deadline projektu masters (animowany film krótkometrażowy – więcej na oficjalnej stronie) na Teesside University. W tym czasie odetchnąłem od animacji (po kilku miesiącach ciągłej pracy), pojechałem na jeden dzień do UK i.. obroniłem się. Po krótkiej rozmowie z supervisorem oraz recenzentem doszliśmy do wniosku, że film w obecnej formie  jest na poziomie ‚screeningu’.
//Tu krótkie wytłumaczenie: na festiwalach są trzy etapy: submission – zgłoszenie filmu; screening – wyświetlanie; no i oczywiście nagroda]

Samo wyświetlenie filmu na festiwalu to już wielkie wyróżnienie dla artysty jednak warto sięgnąć po więcej.
Dlatego w tym małym gronie wspólnie sporządziliśmy listę poprawek, które uczynią tę animację wartą nagrody.

Poza samym zaszczytem otrzymania wyróżnienia na festiwalu do mojego CV powędruje bardzo wartościowy wpis.

Najbliższe tygodnie znowu będą pracowite (w tym samym czasie jestem freelancerem) jednak myślę, że to wszystko później zwróci się z nadwyżką.

Case study i być może już skończony film na pewno umieszczę na blogu.
Stay tuned!