http://if-you-want.deviantart.com/art/Hold-On-193411861

Two­je sny pod­po­wiadają ci, kim jes­teś, zwłaszcza po dniu, który zamącił ci w głowie i zdruz­go­tał, zmuszając do obo­wiązków i pod­porządko­wania się re­gułom. Życie na ja­wie pogrąża nas w nieby­cie, bo­wiem roz­prasza nas i każe pat­rzeć na in­nych. Tyl­ko sen odsłania nas ta­kich, ja­cy jes­teśmy
nap­rawdę.

– Éric-Emmanuel Schmitt

Każdemu z nas przytrafia się jeden taki szczególny dzień… Dwadzieścia cztery godziny, które burzą dotychczasowy porządek. Z reguły przytrafia się tego dnia coś przytłaczającego lub skrajnie miłego. Podprogowa sytuacja. Mentalno-korpolarny mezalians… Chwila, która zmusza nas do poważniejszych refleksji. Do zastanowienia się nad tym, czy podejrzanie wygodna droga, jest tą, którą powinniśmy wiernie i namiętnie kroczyć.

– Nałożyć Ci kolejny kawałek?
– Nie. Jest już stanowczo za słodko.

Zgłębianie psychologii niewątpliwie bardzo przydaje się w życiu… Zwłaszcza na lektoracie z angielskiego. Ale… ciiiii. Patrzenie się i analizowanie reakcji ludzi  jest ciekawym zajęciem… dopóki nie zaczną Cię dopadać chore myśli, z powodu przedawkowania dostarczonego materiału.

Wypełnione nadzieniami wszelkiego rodzaju albo...
po prostu puste w środku.
Wiem to, bo Tyler to wie.

Zapraszam już teraz tutaj => simplypixi.eu

Na stałe.

http://www.e-miasta.eu/wp-content/uploads/2010/02/1154621_76897197.jpg

Całe nasze życie jest jak ka­mień rzu­cony w wodę. Nig­dy nie wiemy, ja­kie kręgi za­toczy­my naszym upad­kiem, czyją śmierć spo­wodu­jemy i ko­go uz­dro­wimy. Ile niepo­koju wznieci­my do­koła siebie, ile ka­tarakt zdej­miemy ze śle­pych rzek.
– Roman Brandstaetter

Rozlega się charakterystyczne „pip-pip” i… wtedy wychodzisz. Twarz, smuga Ci poranny wietrzyk – niezbyt chłodny, niezbyt zimny… taki w sam raz, dopasowany do Twego nowego nastroju. Uśmiechasz się. Do siebie. Do przechodzącej dziewczyny. Do Pani ze sklepu.

Wsiadasz do zielonego robala i gnasz przed siebie, licząc, że czas jest Twoim sojusznikiem. Po drodze, będąc uprzejmym, trafiasz na samicę psa, która uświadamia Ci, że życzliwość jest przereklamowana. A co lepsze (i chyba najważniejsze)… przypomina Ci ona o kimś, kto traktuje Cię podobnie.

Długo mnie nie było…. bla-bla-bla. Wiele wody w rzece upłynęło… bla-bla-bla.

Od 16 września pomieszkuję sobie w Poznaniu. Miałem to szczęście i poznałem grupkę ciekawych ludzi. Myślę, że nie będę się z nimi nudzi przez najbliższe kilka lat. (ale dukam, dukam, dukam). A tak poza tym… mam przecież doborowych współlokatorów. ^^

Życie w Poznaniu jest bardzo gwałtowne i… nawet pokusiłbym się o stwierdzenie, że trochę nieprzewidywalne. Bardzo mi to odpowiada, ale miło czasami wrócić w piątkowe popołudnie w swe rodzinne strony i zaczerpnąć świeżego, wiejskiego powietrza.

Zaczęły się zajęcia na uczelni. Póki co jest całkiem przyzwoicie – chociaż, co nieco mnie trochę przeraża. Ale to innym razem.

Wspominałem już kiedyś o przenosinach bloga… zmianie adresu…. itp. itd. Więcej info już w niedzielę.

http://peacelovemusic248.deviantart.com/art/Door-to-Damnation-201096287

„Czasem człowiek dokonuje w życiu wyboru, a czasem to wybór stwarza człowieka.”
– Gayle Forman, ‚Jeśli zostanę’

Smutna i przerażająco rzeczywista prawda.

Poznań się zbliża. Czas zacząć się pakować. Obym tylko nie zapomniał o dozie dystansu. Chociaż… karabin i komplet amunicji jest znacznie lżejszym ekwipunkiem. Bez wątpienia.

Skaczę… przez płotki.

]]> https://simplypixi.wordpress.com/2012/09/05/1981/feed/ 7 1981 simplypixi door_to_damnation____by_peacelovemusic248-d3bq6vz https://simplypixi.wordpress.com/2012/08/26/tak-jawa-jak-sen/ https://simplypixi.wordpress.com/2012/08/26/tak-jawa-jak-sen/#comments Sun, 26 Aug 2012 11:43:07 +0000 http://simplypixi.wordpress.com/?p=1956

http://maczap.deviantart.com/art/Stadion-Narodowy-Warszawa-273095985

(…)to wszys­tko na­leży do przeszłości. Ja jes­tem in­na, więc i on nie mógł po­zos­tać ta­ki sam”. 
– Danielle Steel

Za szybą rozpościerał się, całkiem przyjemny dla oka, obraz. Różnorakiej maści konstrukcje, przez człeka, z zamysłem wzniesione i wszelaki zamysł natury w zieleni… spowiła bieluśka niczym mleko, opadająca dystyngowanie, kryształowa smuga. Było już ciemno. Bardzo ciemno. Mrok wypełnił przestrzenie między źdźbłami, dopadł sekretu zakamarki i zaraził Heliosa swą niezdrową tajemniczością. A ja… a My, byliśmy jedynym źródłem oczyszczającego światła w okolicy. Pędziliśmy, jak bogowie na swym ognistym rumaku, mijając karoce królewskiej marności i buty.

Wróciłem. Zakończyłem swą tegoroczną – relatywnie krótką – przygodę z Warszawą. Jak było? Hm… sądzę, że tak jak powinno. Nie znalazłem tego, co odszukać chciałem. W sumie próżno poszukiwać czegoś, co nie ma większego sensu, nie istnieje. Czegoś… z pogardą ujętą w nazwie.

Spędziłem miło czas – tak jak chciałem. Nie wyspałem się – tego akurat nie pragnąłem za żadne skarby, bo wyglądam teraz, jak zombie (czyt. gorzej niż zawsze – tak to możliwe!). Ale kurcze, było warto – chociażby patrząc przez pryzmat Warszawy nocą. Jest na co popatrzeć – bez wątpienia. Ale… to nie zmienia mojego stosunku do tego miasta. I nic chyba nie zmieni.

W przerwie, w oczekiwaniu na zdjęcie do notki (którego się nie doczekałem, więc wstawiłem pierwsze lepsze) , dowiedziałem się, że Warszawa – już stęskniona – przyjechała do mnie. => PixiGraph’s

A teraz… koniec Wakacji. Pora zająć się Życiem. Przez jakiś czas.

http://sonew.deviantart.com/art/warszawa-142204803

Minęło wiele miesięcy, ale mnie nic nie minęło. Czas dla mnie w miej­scu przystanął. 
– Edward Stachura

W sobotę przywitam się z W-wą. (w wiadomym celu)
Od poniedziałku szukać mnie na motorze. (w wiadomym celu)

Uprzejmie donoszę, że mogę być nieosiągalny… przynajmniej przez jakiś czas. Ale zastanowię się jeszcze nad tym. (w wiadomym celu)

http://ungerahmt.deviantart.com/art/Let-s-burn-this-shit-out-134553470

Podróże sen­ty­men­talne wy­magają od­wa­gi. Uświada­miają nam, że po daw­nych emoc­jach nie ma już śladu. 
– Virginia Woolf

„Ktoś” już wrócił – dowartościowany; z tym dziwnym nastawieniem, znanym z lepszych czasów i… chyba nawet spokojniejszy. Widać, że odpoczął – trochę. Jednak jego oczy nadal mówią swoje – patrzą tam, gdzie im zakazano… Dobrze, że ma okulary!
…tak zapewne jest mu znacznie łatwiej.

Z „Ktosiem” przyjechało coś jeszcze (całkiem niespodziewanie). => PixiGRAPH’S

—
Lubię patrzeć ludziom w oczy.

http://raduuuuu.deviantart.com/art/Footstep-142511442

Z popiołów strzelą znów ogniska,
I mrok rozświetlą błyskawice.
Złamany miecz swą moc odzyska,
Król tułacz wróci na stolicę.

– J.R.R. Tolkien, „Drużyna Pierścienia”

Jutro uciekam na kilka dni. Uciekam, aby odpocząć. Uciekam… aby już nie wrócić.
Podróże zmieniają ludzi. Mimo, że nigdy takowej przemiany nie doświadczyłem, wiem coś na ten temat.

—
Zacznij trzeźwo myśleć! – powiedziała, a chwilę później skoczyła z mostu.

http://pixeldazed.deviantart.com/art/Homeless-194095079

Po­między „być wy­rozu­miałym” a „być wy­korzys­ty­wanym” jest tak mała gra­nica, że często nie zauważamy jak sta­jemy się naiw­nym jeleniem. 
– margeli

Dziwnie będzie.
Ciężko będzie.

Zapukaj w ścianę, a zapukam do Twych drzwi.

http://livingdead01.deviantart.com/art/G-E-A-R-142404969

Mówiła, że była i chciała
W nieszczerości się ostała.

…i nagle zadzwonił! Zegarek. „Zegarek?!”- zdziwiłem się bardzo. Wiedziałem, że to wspomnienie „lepszych czasów” błąka się gdzieś w czeluściach mych, zabałaganionych niczym myśli właściciela, szafek. Ale kurcze… To już ponad 10 lat, a on – obdarty ze skóry maczetą czasu – nadal „tyka”. Dziwi mnie to, że bateria nie padła. Dziwi mnie to, że… zadzwonił. W końcu, przecież dawno temu wyłączyłem budzik. Pojawiła się komórka i stwierdziłem, po co „chłopak” ma się męczyć? I tak sobie siedzę nad nim, i zastanawiam się… dlaczego teraz? Czy to jakiś przekaz, zrządzenie losu, czy po prostu ostatnie tchnienie staruszka? Nie wiem…

Ostatnie 2-3 dni bardzo dały mi się we znaki. Jestem psychicznie wymęczony przez cyfrową przestrzeń kodów, dla zwykłego człowieka, o nieznanym znaczeniu.

Tak poza tym… otworzyłem dzisiaj mój zeszyt do notek i zacząłem go sobie przeglądać. Miłe uczucie… Mnóstwo wiekowych i aktualnych myśli. Rymy, których świat jeszcze nie widział/słyszał/ poczuł. I.. te rysunki – proste, niczym spod ołówka przeciętnego przedszkolaka; z drugim dnem – tak już w moim stylu. Czy kiedyś się tu pojawią? Pewnie, jeśli będzie ku temu okazja. Mam taką nadzieję.

Może pora zacząć własne Igrzyska?

…muszę go naprawić. MUSZĘ.

http://psychiclexa.deviantart.com/art/confusion-105146980

War­to się zas­ta­nowić czy po skorzys­ta­niu z niektórych „okaz­ji grzechu war­tych”,  będziemy jeszcze war­ci czegokolwiek. 
~jendza

Dzisiaj skromnie. W sumie standardowo, jak na ostatnie kilka miesięcy. Tak trochę w ramach rocznicy wybuchu powstania. Z drugiej strony ze względu na to, żeby po prostu coś na siłę wdusić na bloga.

No więc tak… potrafimy świętować (link). Nie mam nic do dzisiejszego koncertu Madonny. Sposób sędziowania na Igrzyskach w sporej ilości przypadków jest co najmniej żenujący – nie jestem jakimś znawcą, ale – cholera – takich głupot nawet laik się dopatrzy.

A w piątek… W piątek 12-godzinny maraton z Frodo i Spółką.

Call Me Maybe.