Atlantis

Interview voor Succes for Men.

2013-05-06T13:36:00.002+02:00

Mij is recent door Succes for Men een interview afgenomen en hieronder het eindresultaat. Het interview is ook te vinden op de site van SFM, zie link: http://www.successformen.nl/2013/04/25/interview-met-yernaz-ramautarsing/

Omschrijf in eigen woorden wat voor jou succes in een mannen leven betekent en wat jij in dit plaatje belangrijk vindt:

Succesvol zijn staat voor mij gelijk aan gelukkig zijn, gelukkig wordt je door je zelfgekozen waarden te vervullen door doelgerichte actie. Je doelen moeten rationeel zijn en in overeenstemming met de menselijke aard. Ik beschouw persoonlijk geluk als het hoogste morele doel voor ieder individu. Het is hierom dat de mens egoistisch dient te zijn als het doel overleving is. Voor mij persoonlijk zijn financiele rijkdom en principiele vastberadenheid essentieel om gelukkig te worden.

Omschrijf in eigen woorden hoe vrouwen juist WEL of NIET aan je succes kunnen bijdragen of hebben bijgedragen:

Naast mijn moeder en zus ben ik nog één vrouw eeuwige dank verschuldigd en dat is de filosofe en schrijfster Ayn Rand. Ik ben aanhanger van de door haar gecreerde filosofie genaamd het objectivisme. Door het lezen en bestuderen van haar boeken heb ik mijn principes kunnen vormen en definieren. Er zijn twee manieren waarop vrouwen kunnen bijdragen aan mijn succes, door me te inspireren of door me te bewonderen. Een man heeft behoefte aan bewondering, dat is een bevestiging van ons zelfvertrouwen.

Wat zijn voor jou de 3 belangrijkste sleutel elementen in het leven om als man succesvol te worden en te blijven?

De drie belangrijkste elementen voor succes zijn in mijn optiek:

- Rationeel denken: Het vormen van rationele concepten maakt het stellen van rationele (lange termijn) doelen mogelijk.

- Principes: Dit zijn de belangrijkste instrumenten om je eigen handelingen te bepalen en te evalueren.

- Karakter: Je karakter wordt gevormd door je zelfgekozen principes en je eigen praktische invulling hiervan.

Omschrijf in eigen woorden wat de waarde van zelfvertrouwen is geweest of nog steeds is om je succes te kunnen realiseren?

Zelfvertrouwen is essentieel voor het bereiken van succes, als je zelf niet denkt dat je het verdient om gelukkig te zijn zal dat ook nooit gebeuren. Als ik niet denk dat mijn overtuigingen juist zijn en dat ik de kwaliteiten heb om mijn doelen te bereiken was ik doelloos geweest. Zelfvertrouwen hebben is de meest minimale vorm van geluk, als je geen succes behaalt maar wel weet dat je doelen rationeel zijn ben je niet verloren. Het allerbelangrijkste is dat jij tot aan de limieten van je capaciteiten hebt gestreefd naar het hoogste.

Deel met onze lezers hoe jij jezelf blijft motiveren en inspireren en wie of wat hier aan bijdragen zodat je dagelijks aan je succes kunt blijven werken?

Naast mijn bestudering van het objectivisme en reflecteren op mijn handelingen wordt ik geinspireerd door menselijke perfectie. Voor mij persoonlijk vind ik dat in voornamelijk muziek en sport. muziek is voor mij een inspiratiebron voor creativiteit, sport is de meest concrete vorm van menselijke grootsheid.

Deel met onze lezers jouw ervaringen met je persoonlijke succes of het succes waar je momenteel aan werkt?

Ik studeer politicologie aan de Universiteit van Amsterdam en het is mijn persoonlijke doel om een politicus te worden en of actief te zijn in het politieke werkveld. Mijn grootste succes tot nog toe is dat ik een artikel heb geschreven voor de Trouw. Dit artikel was in het kader van het debat dat ik heb gevoerd met Hans Achterhuis, de bekendste filosoof van Nederland. Ik heb ook op de Filosofie Nacht gestaan in de beurs van berlage en ik mocht op de heruitgave van Atlas Schrugged(bestseller van Ayn Rand) in Nederland een speech geven.

Momenteel schrijf ik artikelen/columns voor twee websites, wekelijks voor de Dagelijke Standaard en twee-wekelijks voor de Site van Stichting JASON. In de zomer lanceer ik een nieuwe professionele website om mijn huidige blog te vervangen en ik heb het plan om een youtube kanaal te beginnen waarmee ik mijn filosofie verder kan verspreiden.

Henk Krol: de kwade genius van het Binnenhof.

2013-05-06T13:25:00.000+02:00

De recente opmars van 50-plus in de peilingen en de forse toename van haar ledenaantal maken van partijleider Henk Krol de nieuwe rijzende ster van onze nationale politiek. Henk Krol is de kampioen van de ouderen en de rest van Nederland dient daar rekening mee te houden, hierdoor zijn senioren weer een specifieke politieke factor geworden. Deze recente ontwikkelingen spelen zich af binnen de kaders van de wet maar zijn daarom niet minder moreel verwerpelijk. Henk Krol, de partij 50+ en hun politieke boodschap belichamen de ultieme degradatie van ons politieke bestel, ideeën en principes zijn ''uit'', belangen en doelgroepen zijn ''in''.

Laten we kijken naar het centrale doel van 50+: ''Opkomen voor ouderen'' is hun streven.

In het partijprogramma tracht men deze openlijke discriminatie op leeftijd goed te praten door te wijzen naar het bestaan van groene partijen en de partij voor de dieren, maar deze vergelijking gaat mank. Groene partijen vertegenwoordigen niet werkelijk de natuur, de natuur heeft geen stem. De partij voor de dieren vertegenwoordigt naar eigen zeggen dieren, die hebben hier geen mandaat voor gegeven, want daar zijn ze niet toe in staat. Het ligt heel anders voor 50plus die mensen wil vertegenwoordigen die al reeds de mogelijkheid hadden om te stemmen, het is dus van een totaal andere orde. Het is niet per definitie immoreel als een politieke partij discrimineert, en het is essentieel voor het overleven van elke partij om enig onderscheid te maken tussen mensen. De belangrijkste vraag is op welke gronden vindt deze discriminatie plaats?

In de wereld van Henk Krol is het belangrijkste onderscheidende aspect tussen burgers de leeftijd, niet de ideeën, levenshouding, religie, arbeidsethos of andere ''gekozen'' kenmerken maar simpelweg de leeftijd. Nu wordt nergens in het programma gesproken over een vermeende superioriteit van ouderen maar zijn de ouderen juist de slachtoffers van de ''niet-ouderen'' en is deze partij er om te helpen. De gecreëerde beeldvorming van ouderen als ''genegeerde groep'' dient ertoe de partij en haar discriminatie te legitimeren tegenover haar eigen doelgroep en de rest van Nederland.

De partij zegt echter met haar plannen die ouderen moeten bevoordelen en ontzien ''in feite'' wel dat ouderen superieur zijn of dat ze het speciale recht hebben anders te worden behandeld door de overheid. Het meest concrete voorbeeld hiervan zien we terug in het recente sociale akkoord waar het resultaat is dat ouderen een hogere ontslagvergoeding krijgen dan ''niet ouderen''.

Er twee zijn manieren waarop deze partij het al reeds wankele politieke systeem een gradatie slechter heeft gemaakt dan voor haar bestaan.

1 Nederland heeft er weer een ''slachtoffer-partij'' bij, Na GroenLinks(milieu), PvdA(arbeider), SP(niet-rijken) en PvdD(dieren) nu dus 50plus. Het is een ijzeren regel dat zij die zich slachtoffer voelen denken recht te hebben op een compensatie, deze compensatie moet in de regel door anderen worden gefinancierd. Het resultaat van de toetreding van 50+ tot de Eerste en Tweede Kamer zal zijn meer privileges, en deze gaan altijd ten koste van een ander(anders waren het geen privileges). De onhoudbaarheid van een systeem gebaseerd op speciale behandelingen wordt met de komst van deze nieuwe partij nog duidelijker, privileges creëren namelijk de voedingsbodem voor nog meer speciale behandelingen van specifieke doelgroepen. Het kost de belastingbetaler jaarlijks miljarden om al deze lobbygroepen in de vorm van politieke partijen tevreden te houden. Het wrange is echter dat dergelijke partijen nooit tevreden zijn, het probleem is nooit opgelost omdat dit het bestaan van de partij zou ondergraven. We komen zelfs in de paradoxale situatie terecht waar de partij die beweert het probleem te willen verhelpen het meest gebaat is bij continuering van de problematiek. Het is dan ook geen toeval dat al deze partijen hebben gekozen voor een onuitputtelijke bron van slachtoffers, er zal altijd een milieu zijn en datzelfde gaat op voor arbeiders, niet-rijken, dieren en ouderen.

2 De Nederlandse politiek wordt in steeds toenemende mate gedomineerd door een strijd van belangen, er is steeds minder sprake van een strijd der ideeën. De eerlijk gebiedt me te zeggen dat Henk Krol en het kwaad dat hij Den Haag binnensmokkelt niet alleen verantwoordelijk zijn voor deze kwalijke ontwikkeling, ze zijn er het product van. Alle andere partijen maken schuldig aan belangenpolitiek, maar geen enkele zo expliciet, na het succes van 50plus zijn we de schaamte schijnbaar voorbij. Henk Krol geeft ons een inkijk in onze toekomstige politieke werkelijkheid.

Het is nu enkel wachten op de volgende groep die zich slachtoffer voelt en bepaald beleid in het eigen voordeel wenst te bepalen, zullen dat moslims zijn? Of jongeren?

Wanneer het primaire doel van een partij is belastingcenten binnenhalen staat het nationale belang niet voorop als überhaupt aanwezig. Je kan niet met droge ogen beweren Nederlanders gelijk te behandelen als je expliciet hebt gesteld dat je ouderen beter gaat behandelen.

We kunnen concluderen dat er is in Nederland blijkbaar geen ruimte is voor een partij die niet als hoofddoel heeft het graaien uit het budget van de overheid. Henk Krol verklaart de politieke oorlog aan iedereen die niet oud is en politiek Den Haag ziet geen kwaad. Ze veroordelen Krol niet, ze bewonderen hem en dat zou ons de grootste zorg moeten baren.

De meest doeltreffende manier om de belangenmolen te stoppen is door simpelweg het geld dat beschikbaar is te verminderen. Partijen die af willen van de belangenpolitiek dienen consequent tegen elke inmenging van de overheid in de economie te stemmen want elke interventie creëert een nieuw privilege. We moeten ons geen illusies maken en beseffen dat een dergelijk scenario nog onwaarschijnlijker is dan water dat naar boven stroomt, toch hoop ik oud genoeg te worden om die dag mee te maken.

Yernaz Ramautarsing,

Deze column is eerder verschenen op de Dagelijkse Standaard, zie link: http://www.dagelijksestandaard.nl/2013/04/henk-krol-de-kwade-genius-van-het-binnenhof

Onze bevrijder van Duits bloed.

2013-05-06T13:20:00.000+02:00

Nederlanders opgelet! Het debat over onze staatsinrichting en in het bijzonder de monarchie heeft een serieuze en gevaarlijke vorm aangenomen. Het monarchisme presenteert zich tegenwoordig anders dan voorheen. Niet langer beweren de meeste Nederlanders dat ze eigenlijk niet voor een monarchie zijn, maar ook geen behoefte hebben aan verandering. De monarchist is vandaag de dag steeds vaker een persoon die zich geenszins lijkt te schamen voor zijn steun aan de Koninklijke familie, er is geen slag om de arm of nuance te bekennen. In het beste geval kunnen ze een ceremonieel koningschap accepteren maar in toenemende mate zijn er monarchisten die meer macht voor de monarch wensen!

Ook onze nationale politiek gaat als product van de maatschappij mee in de malaise. Slechts een magere 10 procent van de Kamerleden weigert een nieuwe eed aan de aanstaande koning af te leggen. Onze volksvertegenwoordiging kent vele socialisten, liberalen (in naam) en niet veel christelijke politici. Het is opzichtig hypocriet dat socialisten en liberalen een staatshoofd accepteren op basis van erfopvolging.

De oorzaak van deze droevige stand van zaken is een nagenoeg totaal gebrek aan ideeën binnen de huidige partijen. Er zijn geen principes meer, enkel standpunten.

Het is voornamelijk de vooraf ingeschatte ‘’electorale waarde’’ die de positionering van een partij zal bepalen. De monarchie afschaffen is electoraal te gevaarlijk en het kost ook nog eens teveel moeite. Politici die nog een greintje aan schaamte kennen gebruiken de volgende twee argumenten om de monarchie te rechtvaardigen:

1 We kennen in Nederland grotere problemen dan de monarchie.''

2 ''Beatrix heeft haar werk heel goed gedaan.''

Het probleem met deze twee ‘’pragmatische’’ argumenten is dat ze allebei vals zijn op twee niveaus. Ten eerste is er altijd een groter probleem, en ten tweede gaat het debat niet om de persoon maar de functie. Niet alleen geven deze politici geen argument voor de speciale positie van de monarch, ze verschuilen zich liever achter grotere problemen. Daarmee erkennen ze in feite dat de monarchie een probleem is. Alle argumenten voor de monarchie zijn grofweg onder te verdelen in drie categorieën.

1 Wilde speculatie( onmogelijk te bewijzen of te ontkrachten)

De monarchie zorgt voor....verbinding, troost, hoop, identiteit, vrede, welvaart, zegen Gods, houvast,

2 Persoonlijke emotie als standaard( anekdotes of waardering van koninklijke individuen)

''Beatrix heeft het heel goed gedaan.'' ''Willem Alexander is er klaar voor.'' ''Maxima is een rolmodel.''

''Ik houd van traditie'.' ''Ik vind de pracht en praal mooi.'' ''Zonder koning is het zo saai,we mogen van geluk spreken dat we een monarchie hebben, andere landen zijn jaloers op ons.''

3 Kritiek op alle niet-monarchieën. (vals alternatief)

''Republieken zijn niet perfect.'' ''Een president kost ook geld.'' ''Politici verdelen het land in tegenstelling tot monarchen.'' ''Politici zijn niet neutraal, monarchen wel.''

Hoe moeten de rationeel denkende Nederlanders hierop reageren? Je zou er bijna moedeloos van worden. Onze staatsinrichting wordt gegijzeld door een vermeende meerderheid van niet-democratische anti-nationalistische Nederlanders. Laat een monarchist er nooit mee wegkomen zichzelf socialist, liberaal, nationalist of democraat te noemen, ze liegen namelijk. Er is geen aantoonbaar belang voor Nederland om de monarchie in stand te houden. De enige belangen die worden gediend met het voortzetten van dit beschamende toneelstuk zijn die van de Koninklijke familie zelf en hun groupies.

Het is een staaltje belangen-politiek waar Henk Krol zijn vingers bij af likt.

Wij Nederlanders die houden van dit land en en geloven in gelijke rechten voor een ieder kunnen in onze minderheidspositie slechts één wapen inzetten: Morele veroordeling.

Laat nimmer na een monarchist te laten weten wat je morele oordeel is over de monarchie en monarchisten, Het is een geen middel voor korte termijn, maar veel keuze hebben we niet. Deze ronde is voor de monarchisten. De volgende kans komt mogelijk pas over 30 jaar en dan moeten we hopen op de lange termijn gevolgen van ons oordelen.

Het is hoog tijd dat alle republikeinen uit de kast komen, spreek je uit! We moeten ervoor zorgen dat de monarchist bij zichzelf te rade gaat, dat hij of zij zijn verliefdheid voor deze (Duitse) familie-leden kan laten rusten.

We zullen ze nooit begrijpen maar we kunnen ze wel helpen zichzelf te genezen en dat is weer in ons belang. Houd de monarchist een spiegel voor en dit land heeft nog een kans om haar rationele staatsinrichting te herontdekken.

Maar ook de republikeinen verdienen een portie kritiek, nimmer was een verzet tegen een achterlijk instituut zo inspiratieloos. ''Weg met de monarchie, het is 2013'', wat betekent die slogan precies? Waarom mag een monarchie specifiek in 2013 niet? Waren er andere jaren waarin de monarchie wel juist was? Dit zogenaamde ''futuristische'' argument is sympathiek in essentie maar intellectueel onmachtig. De essentie is dat de mens met de tijd vooruit gaat en daarvoor zijn de republikeinen te prijzen. Het morel argument tegen de monarchie is echter universeel en tijdloos. GroenLinks noemde de wet tegen majesteitsschennis ook ''niet van deze tijd'' en ze maken dezelfde fout.

Een monarchie schendt individuele rechten, dat deed het vroeger en dat doet het nu ook. Een monarchie maakt mensen vanaf de geboorte ongelijk in rechten en behandeling door de overheid. De toekomstige koning van Nederland is mogelijk beter voor dit land dan ik en velen met mij hadden kunnen vermoeden. Hij stelt dat mensen hem mogen aanspreken zoals ze wensen en ook dat een ceremonieel koningschap te bespreken valt. De reacties van de monarchisten waren typerend, ze vonden het ''vreselijk jammer'' dat de prins niet per se Majesteit wenste te worden genoemd. Zo bizar is dit debat aan het worden, de toekomstige monarch beschikt over meer realiteitszin dan de groupies die hem aanbidden. Op het moment dat de aanhangers van een vorst meer megalomane trekken vertonen dan de vorst zelf weten we dat we te maken hebben met een aflopend verhaal. Laat Willem Alexander voor dit land doen wat zijn moeder heeft nagelaten, laat hem dit land bevrijden van de erfenis van zijn voorvaderen en geef ons de republiek terug!

Yernaz Ramautarsing

Dit artikel verscheen eerder op de Dagelijkse Standaard, zie link http://www.dagelijksestandaard.nl/2013/04/onze-bevrijder-van-duits-bloed

The revival of the fittest

2013-05-06T13:13:00.000+02:00

Het kapitalisme wordt door voor en tegenstanders vaak omschreven als het systeem waarin enkel de sterken zullen overleven'' de zogenoemde ''survival of the fittest''. Is deze bewering waar en is een dergelijk systeem wenselijk?

Om tot een bevredigend antwoord te komen dienen we eerst de huidige interpretatie van dit principe te begrijpen. De dreiging van een ''survival of the fittest'' dient mensen af te schrikken, tenminste dat is het doel van zij die de term gebruiken. Deze politici en opiniemakers zijn heel duidelijk in hun weerstand tegen zo een maatschappijvorm. In hun ogen leidt het kapitalisme tot ''oneerlijke concurrentie, is marktwerking in het voordeel van de rijken en zal het leiden tot de afbraak van maatschappelijke instituties. Het is blijkbaar onrechtvaardig als de de sterken zullen overleven, is het beter dat enkel de zwakkeren overleven? Als we naar Jezus Christus luisteren komen we wel tot die conclusie, “'de armen, zieken en de melaatsen zullen de aarde erven''.

De huidige commentatoren zullen niet ontkennen dat het overleven van de sterken bij de ware aard van de mens hoort maar ze willen iedereen gelijk maken ongeacht, karakter, gedrag en talent, ze wanen zich halfgoden op de Olympus in staat om de elementen te bevechten. Ze geven niet hoofdzakelijk om de armen, de zieken of het milieu, het is hun doel om de menselijke aard te misvormen naar hun onmenselijke ideaal.

Het woord ''fittest'' moet niet worden vertaald als sterk maar als ''meest geschikt''(om te leven op aarde) Waar in vroegere tijden brute kracht de doorslag gaf in menselijke omgang zien we in de moderne westerse wereld dat andere capaciteiten vele malen belangrijker zijn om persoonlijk succes te behalen. Denk aan het belang van intelligentie, creativiteit en doorzettingsvermogen, geen van deze capaciteiten hebben ook maar iets te maken met brute kracht. Zij die beweren zich werkelijk te bekommeren om de (fysiek) zwakkeren zouden marktwerking en modernisering moeten toejuichen. En stelt uzelf eens de vraag : Hoe hebben we ons zo ver kunnen ontwikkelen? Het antwoord is dat wij in het westen de ''survival of the fittest'' het meest dicht hebben benaderd.

De huidige interpretatie van het ''survival of the fittest'' principe is dus incorrect en dit leidt tot verwarring over de ware natuur van het kapitalisme en haar positieve invloed op menselijke ontwikkeling. Onder deze vele zegeningen van de markt rekenen we de industriële revolutie, processen van automatisering en als kroon op onze vooruitgang de opkomst en ontwikkeling van het internet. Nooit eerder kende de wereld zoveel welvaart, niet eerder maakten technologische innovaties ons leven zo comfortabel. Voor de eerste maal in menselijke geschiedenis is er zoveel informatie beschikbaar voor zo een grote menselijke populatie. Dit alles hebben we te danken aan de ''meest geschikte'' onder ons, ondanks alle tegenwerking die ze hebben gekregen van de minst geschikten onder ons en de overheid..maar ik val in herhaling..

Ik pleit voor ''revival of the fittest'' een morele belofte dat we onze ware aard als egoïstische en rationele wezens zullen herontdekken en omarmen. Niet langer hoeven we het te accepteren dat het in Nederland heersende morele mantra luidt dat geven beter is dan verdienen, dat het belang van anderen boven je eigen belang gaat. Wees er trots op in dat gedeelte van de wereld te wonen waar je meer kans hebt om rijk te worden met de inhoud van je brein dan met die van een geladen revolver.

The survival of the fittest staat onterecht synoniem voor geweld, chaos en onrechtvaardigheid. The revival of the fittest staat voor productie, creativiteit en individuele rechten. Aan een ieder van ons de keuze: Is de mens incapabel en barbaars of heldhaftig en rationeel? Heeft de mens een moreel kompas gebaseerd op principes of zijn we impulsieve hedonisten op zoek naar de volgende high?

Yernaz Ramautarsing

Deze column is eerder verschenen op de Dagelijkse Standaard, zie link http://www.dagelijksestandaard.nl/2013/03/revival-of-the-fittest

Nederland, overheidsparadijs.

2013-04-10T02:42:00.001+02:00

Nederland maakt zich schuldig aan een wandaad! Dat stellen onder meer Tweede Kamerleden Jesse Klaver (Groenlinks) en Diederik Samsom (PvdA), Nederland mag geen belastingparadijs zijn, dat is hun boodschap. Ze weten zich gesteund door sociaal-geograaf Ewald Engelen(UvA) en door de makers van tegenlicht(VPRO).

Het Nederlandse belastingstelsel, dat voor de eigen burgers allesbehalve een paradijs is biedt multinationals de kans om veel geld over te houden van hun winsten door hier hun brievenbus neer te zetten. Dit levert de Nederlandse staat jaarlijks circa 1,5 miljard op. Het probleem is volgens bovengenoemde heren dat andere landen belastingen mislopen dankzij onze aantrekkelijke tarieven.

Ik spoel de band even terug: Het is kwalijk en onrechtvaardig dat de staat geld opstrijkt terwijl andere landen dat geld niet ontvangen. De wereldwijde belastingdruk neemt dankzij ons beleid een beetje af en dat zou andere landen geld kosten.

De tegenstanders van ons ''belastingparadijs'' zijn bereid om onze soevereiniteit weg te geven zodat we niet langer een voordeel hebben ten opzichte van andere landen. Jesse Klaver stelde voor dat voortaan de EU de belastingtarieven moet bepalen. Er bestaat blijkbaar geen Nederlands belang maar alleen een continentaal of wereldbelang en wij hebben ons daar maar naar te schikken. Naast deze moraliteit van zelfopoffering en volgzaamheid rammelt de gedachtegang ook economisch. Klaver vloog voor een tweede maal uit de bocht toen hij stelde dat de Zuid-Europese landen die nu onze steun ontvangen met dit misgelopen geld onze steun mogelijk niet nodig zouden hebben.

Het antwoord op de crisis veroorzaakt door corrupte, logge overheden was minder groot geweest als ze gewoon meer geld hadden gehad om te verspillen? Klaver is niet in staat te begrijpen dat als alle landen hogere tarieven zouden hebben die multinationals hier niet zouden zijn, of minder winstgevend want ze houden minder over. Deze bedrijven zouden dan minder investeren in innovatie en als gevolg minder banen creëren. Er is dus geen sprake van geld mislopen, de reden dat het geld er überhaupt is hebben we te danken aan dit lage tarief. In de werkelijkheid zijn er meerdere landen met dergelijke regelingen dus zou een verhoging in Nederland enkel leiden tot een verschuiving ''ons geld'' naar Luxemburg. Het is de domste vorm van opoffering denkbaar, jezelf schaden en ook nog eens niets doen aan het vermeende probleem.

Waarom willen deze linkse figuren zo graag van deze inkomsten af? Het antwoord is dat dit een principieel punt is voor links, ze willen een schoon geweten, overheden geld onthouden is immoreel. Ons geld is niet van ons maar van de overheid en niemand moet durven om zoveel mogelijk over te houden van de eigen productie, het is namelijk onze productie. Deze mensen spreken over rechten maar ze bedoelen toestemmingen. Ons eigendom is niet van nature van ons maar enkel bij gratie van de overheid die ons geld beter kan besteden dan wijzelf. Kort samengevat: Meer geld naar de overheid is goed, meer geld naar private individuen is slecht. Alleen zo een morele code kan Samsom ertoe brengen om te zeggen dat er hier sprake is van een ''misstand''. Eens in de zoveel tijd komt dit onderwerp op de politieke agenda en meestal is een meerderheid ver weg, maar met de PvDA in de regering is alles anders. De overheidshyena's ruiken bloed en hun strooptocht is net begonnen.

Dat links graag belastingen wil verhogen viel te verwachten, interessanter is om te zien hoe de partijen die beweren voor een vrije markt te zijn reageren.

De PVV diende een motie in met als doel om ''de term'' belastingparadijs in de ban te doen, ze werden hierbij gesteund door de VVD en daarmee hield het op. Niet één politicus stond voor nationale soevereiniteit, vrije markten en eigendomsrechten. Geen kritiek op het verhogen van belastingen, geen verdediging van multinationals die dit land geld opleveren, geen enkele weerstand viel te noteren. Er was wel bijval, Hans van Baalen wilde van deze ''window of opportunity'' gebruik maken door te stellen dat de Nederlandse overheid druk moet uitoefenen op andere landen die Nederlandse bedrijven toestaan belasting te ontwijken. Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig.

Dit is hoe Nederland socialiseert, of het nu via de EU moet of via het Rijk. Socialisten spreken vrijuit over hun ideaal en de tegenstanders krijgen geen principieel weerwoord over de lippen. Wanneer heeft u voor het laatst een lid van de Tweede Kamer het woord kapitalisme horen gebruiken op een positieve manier? Vergelijk dat met hoe vaak het gaat over de armen, de zieken en de onterecht als zielig beschouwde kleine ondernemers. Pas wanneer we in in dit land politici krijgen die in staat zijn om vrije markten en eigendomsrechten moreel en praktisch te verdedigen hebben we een kans om de macht van Brussel en den Haag te weerstaan. Tot die tijd rest ons slechts overleven in Nederland het overheidsparadijs.

Geschreven door Yernaz Ramautarsing

Deze Column is eerder verschenen op de Dagelijkse Standaard, zie link http://www.dagelijksestandaard.nl/2013/04/nederland-overheidsparadijs

Niemand snapt het kapitalisme

2013-03-16T20:35:00.000+01:00

ESSAY Bewijst de economische crisis het ongelijk van het kapitalisme, zoals Denker des Vaderlands Hans Achterhuis beweert? Allerminst, vindt student Yernaz Ramautarsing.

Ayn Rand

Yernaz Ramautarsing (Paramaribo, 1987) studeert politicologie in Amsterdam, is 'objectivist', volgeling van Ayn Rand. Zij predikte rationeel egoïsme en individuele rechten.

Ayn Rand (1905-1982), de in de VS populaire Joods-Amerikaans-Russische schrijfster, was in Nederland tot een paar jaar geleden een vergeten filosofe. Het was Denker des Vaderlands Hans Achterhuis die haar herintroduceerde in het academische debat door haar te beschuldigen van het veroorzaken van de huidige financiële crisis. Dat deed hij in zijn boek 'De utopie van de vrije markt' (2010), waarvan dertigduizend exemplaren verkocht zijn. Hoe is dit verkoopsucces te verklaren? De sleutel is níet de onbekende Ayn Rand maar Alan Greenspan, voormalig voorzitter van de Federal Reserve (Fed), het stelsel van Amerikaanse centrale banken. Hij is volgens Achterhuis verantwoordelijk voor onze financiële crisis en tevens de belangrijkste intellectuele volgeling van Ayn Rand.

Ineenstorten
In zijn jongere jaren was Alan Greenspan een leerling van Ayn Rand en behoorde hij tot haar intieme kring. In die tijd ontwikkelde Greenspan zijn visie op de economie; in 1965 leverde hij een bijdrage aan het boek 'Capitalism: The Unknown Ideal' van Ayn Rand. Daarin schrijft hij over de Fed hoe dit instituut ingegrepen had tijdens de crisisjaren dertig: het had geld de economie ingepompt en zo speculatieve investeringen aangewakkerd. Deze inmenging verstoorde het evenwicht op de markt. Dit leidde uiteindelijk tot gebrek aan vertrouwen onder handelaren. Greenspan: "Het resultaat was het ineenstorten van de Amerikaanse economie."

De latere voorzitter van de Fed toonde zich hier uitgesproken tegenstander van overheidsinterventies en beschreef de negatieve effecten hiervan op de markt.

Van 1987 tot 2006 is Greenspan dus zelf voorzitter van het stelsel van centrale banken van de Verenigde Staten en volgens velen toentertijd 'de invloedrijkste man in de commandotoren van de wereldeconomie'. En wat doet Greenspan? Hij herhaalt de fouten van zijn voorgangers: hij manipuleert de markt, met desastreuze gevolgen. En uitgerekend hij had beter moeten weten.

Geesteskind van Rand
Ondanks deze onoverbrugbare ideologische kloof tussen de woorden van de jeugdige Greenspan en de handelingen van de oudere Greenspan blijft Achterhuis met droge ogen beweren dat Greenspan het geesteskind is van Rand. En dat terwijl Ayn Rand Greenspan in de loop der jaren herhaaldelijk heeft aangesproken op zijn inconsequente gedrag. Uiteindelijk leidde de kritiek van Rand ook tot een breuk tussen de twee. Rand trok haar handen af van Greenspan want zij zag dat zijn morele kompas wankel was. Het gelijk van Rand zou snel blijken.

Het beleid van Greenspan stimuleerde de inflatie. Ayn Rand beschouwde inflatie enkel als het product van onrechtmatige overheidsinterventie. Beide economische visies verschillen als dag en nacht.

Ik ben niet de eerste die Achterhuis deze inconsistentie voor de voeten werpt. De Vlaamse econoom en libertaire denker Brecht Arnaert, heeft Achterhuis juist op deze valse voorstelling van zaken eerder bekritiseerd: "Rand bestempelen als de intellectuele grootmoeder van de politiek van losse kredietverstrekking kan dus maar op twee dingen berusten: onwetendheid, of intellectuele vooringenomenheid."

Het beleid van Greenspan vormt het voornaamste bewijs dat hij niet haar belangrijkste intellectuele volgeling is. Zelfs al had Alan Greenspan al die jaren naar zijn eigen inschatting Rands filosofie, het 'objectivisme', aangehangen, dan nog waren zijn daden als voorman van de onconstitutionele Fed onverenigbaar geweest met zijn principes. Dat telt. En juist Greenspans beleid toont het ongelijk van Achterhuis aan.

Wat betekent dit ongelijk?
Veel meer dan alleen een verkeerde inschatting van de invloed van Rand op Greenspan. Of omgekeerd. Het betekent een verkeerde inschatting van de oorzaak van de financiële crisis van afgelopen jaren.
Het betekent dat Achterhuis het kapitalisme, dat hij aan de kaak wil stellen als een gevaarlijke utopie, niet begrepen heeft.

Even terug naar Rand. Haar definitie van het begrip kapitalisme is kraakhelder: "Kapitalisme is een sociaal systeem gebaseerd op de erkenning van de rechten van het individu waaronder eigendomsrechten, en waar alle eigendom privaat bezit is." Was dit het sociale systeem dat Greenspan nastreefde met zijn beleid? Beweert Achterhuis serieus dat Ayn Rand überhaupt het bestaan van de Fed zou hebben goedgekeurd? In geen van haar beschrijvingen van de overheid zoals zij die zich voorstelt, kom je zo'n instituut tegen. Integendeel.

"De economische waarde van het werk van een mens", schreef Rand, "wordt bepaald op de vrije markt, door één leidend principe: de vrijwillige toestemming van hen die bereid zijn met hem hun productie te verhandelen. Dit is de morele betekenis van het principe van vraag en aanbod." Was dit Greenspans leidende principe toen hij van overheidswege de markt verstoorde? Welnee. Hij legde als Fed-voorzitter de markt juist aan banden en verstoorde zo het het principe van vraag en aanbod.

De markt vervuilen
Achterhuis wekt verbazing door de schuld voor de crisis neer te leggen bij de filosofe die tegen overheidsinterventie in de economie is, terwijl toch echt elke crisis tot op de dag van vandaag is ontstaan door de overheid die de markt hooguit een béétje vrij laat, en nooit helemaal.
Na het vertrek van Greenspan is de Fed op oude voet doorgegaan, door de markt te blijven vervuilen met het pompen van waardeloos geld in de markt en zo inflatie te veroorzaken - en dus vermindering van onze welvaart.

Ayn Rand.

Ik ben ervan overtuigd dat in een echt vrije markt geen crisis kan uitbreken.

De overheid gaat de crisis te lijf met hetzelfde beleid dat tot grote problemen heeft geleid - en waarvan ze zelfs de hoofdschuldige is. Ook in ons land. Ook door de VVD. Die zegt een liberaal, kapitalistisch systeem aan te hangen, waar vraag en aanbod de markt in evenwicht houden. Onzin, de VVD is alleen in naam liberaal. Kijk alleen al naar het nationaliseren van banken en het subsidiëren van falende Zuid-Europese staten. Is dat kapitalisme?

Nog één keer Rand: "De vloed aan misinformatie, misrepresentatie, verdraaiingen en regelrechte onwaarheden over het kapitalisme is van dien aard dat de jeugd van vandaag geen idee heeft (en in de praktijk niet weet zo een idee te herkennen) van zijn werkelijke oorsprong."
In 2013 blijkt het kapitalisme nog steeds een onbegrepen ideaal.
Het gezicht van het falende kapitalisme en de crisis: Alan Greenspan. Stond zijn inspirator Ayn Rand achter hem toen hij de greep verloor op het financiële stelsel in de VS?

VVD-premier Mark Rutte prijst Ayn Rand: zij is de 'grote geest' van het liberalisme. Maar wie is zij? Alisa Zinov'yevna Rosenbaum uit Sint Petersburg werd na haar emigratie naar de VS als schrijfster bekend onder de naam Ayn Rand. Amerikaanse lezers riepen haar 'Atlas Shrugged' (1957, een lofzang op egoïsme en kapitalisme) in Time uit tot belangrijkste boek van de twintigste eeuw (na de Bijbel). Voor uitgever Luitingh-Sijthoff was dat, gevoegd bij de kredietcrisis, in 2012 aanleiding om de Nederlandse vertaling als 'De kracht van Atlantis' opnieuw uit te brengen. Over de oplage doet de uitgever geen mededelingen.

Dit artikel is eerder verschenen in de Trouw van 23 februari 2013, zie hier de link: http://www.trouw.nl/tr/nl/4504/Economie/article/detail/3398870/2013/02/23/Niemand-snapt-het-kapitalisme.dhtml

De inflatie van de term complex

2013-03-01T04:01:00.000+01:00

Elke keer dat er een politieke discussie dreigt te escaleren horen we politici en politiek commentatoren het woord ‘complex’ gebruiken. Denk aan de discussies over de weigerambtenaar, rituele slachting, en de zondagsrust.
Laten we beginnen met het definiëren van het woord complex: Ingewikkeld, moeilijk te snappen, samengesteld, er zijn verschillende factoren bij betrokken.

Weigerambtenaren

De meeste van deze issues die ze als complex aan ons presenteren, zijn eigenlijk intellectueel heel simpel. Een sprekend voorbeeld hiervan is de weigerambtenaar. ‘Wat is een ambtenaar?’ Een ambtenaar is iemand in dienst van de overheid, een vertegenwoordiger van het staatsapparaat. Wat doet een ambtenaar? Een ambtenaar voert de wet uit. Wat is de wet? De wet is een regel die door de overheid is vastgesteld en waaraan iedereen zich moet houden. In de wet staat duidelijk dat homo’s mogen trouwen. Het hele probleem met de weigerambtenaar draait om de weerzin van sommige ambtenaren om deze wet uit te voeren. Maar het is nu net de taak van ambtenaren om de wet uit te voeren! Het is dus volkomen duidelijk wat ze horen te doen.

Weet je wanneer het complex zou zijn geweest? Als mensen geboren werden als ambtenaar. Als mensen in hun jeugd gedoopt werden tot ambtenaar, en dan hun hele leven tegen hun wil ambtenaar moesten blijven en regels moesten uitvoeren waar ze het niet mee eens waren. Dat er een klasse ambtenaren zou zijn, waar je niet uit kon als je erin geboren was. Of als de overheid iedere tien jaar via een loterij zou bepalen wie er de komende tien jaar ambtenaar werden. Dat je opeens uit het niets ambtenaar moest worden. Dat is balen, nu moet ik de komende tien jaar allemaal regels uitvoeren waar ik op tegen ben: Allemaal belasting innen en homo’s trouwen en zo. Dan zou het complex zijn.
Maar laten we wel wezen: Iedereen heeft het recht om geen homo’s te willen trouwen. In elke andere functie in de maatschappij mag je dat vinden, maar nu net niet als je werkt in functie van de overheid. Als overheidsdienaar moet je de wet naleven. Er is in Nederland natuurlijk geen sprake van een gedwongen ambtenarenklasse, dus de bovenstaande scenario’s gaan niet op.

Wat er wel complex aan is, is dat politici moeilijk tot overeenstemming kunnen komen. Het is moeilijk om in te schatten met welke stellingname je de minste kiezers gaat verliezen en hoeveel risico je in de peilingen met een bepaalde uitspraak loopt. Dat is een politiek strategisch proces en dat wordt door politici en politiek commentatoren als complex ervaren. Het complexe zit ‘m erin dat er een heleboel religieuze kiezers zijn die een politieke partij misschien verliest als ze het niet opneemt voor de weigerambtenaar. Daar moet ze rekening mee houden, en dat is complex. Wat een verademing zou het zijn als een politicus het eens zo zou communiceren naar zijn publiek: ‘Het gaat moeilijk worden om er met de andere partijen uit te komen, want we zijn het erg oneens, maar het punt zelf is natuurlijk helemaal niet moeilijk. Wat wij ervan vinden is gewoon een inkoppertje.’’ Dat zou een eerlijk principieel debat enorm bevorderen.

Rituele Slacht

Er zijn naast de weigerambtenaar meerdere mooie voorbeelden. Neem bijvoorbeeld de rituele slacht: Het is totaal niet relevant wat voor dingen mensen vanuit hun religie met dieren willen doen. De vraag is: Hebben dieren rechten?
Zo nee, dan mogen religieuzen met hun dieren doen wat ze willen. Niet omdat ze religieus zijn, maar omdat ze mensen zijn. In welke context zou dit vraagstuk wel complex zijn? Als 1 op de 3 koeien beschikte over ratio en de Nederlandse taal beheerste. Als koeien zich hadden verenigd in een organisatie om hun rechten te verdedigen. Als koeien kinderen met mensen konden krijgen, dan zou dit onderwerp extreem complex zijn. Al deze scenario’s zijn niet van toepassing, dus de vraag rest: Wat is hier complex aan? Het moeilijke is dat groepen in de samenleving er totaal verschillend over denken en politici geen kiezers willen verliezen. Wederom kunnen we spreken van politiek strategisch complex, maar intellectueel vrij simpel.

Zondagsrust

Of we nemen de zondagsrust. Mag één groep in de samenleving op basis van een religieuze overtuiging – of welke argumenten dan ook – mag zo’n groep dan andere mensen verbieden om vrijwillig handel te drijven op zondag? In onze huidige democratie is dit mogelijk maar dat betekent nog niet dat het moreel gezien juist is. Er is niets objectief verkeerd aan handel, er is niets inherent kwaad aan handelen op zondag waardoor je het zou mogen beperken. Het is een slachtoffer-loos ‘misdrijf’, zo je wilt. Bovendien is er geen enkel bewijs dat de religieuze argumenten van de voorstanders van het zondags handelsverbod, gebaseerd zijn op iets dat bestaat. Er is geen enkele reden die het rechtvaardigt om een handelsverbod op zondag te handhaven. Erg simpel.

Dit onderwerp zou complex zijn als er overduidelijk bewijs was van het bestaan van een god en als deze God herhaaldelijk zou hebben aangegeven dat op zondag handelen uit den boze is, en we weten allemaal waar god toe in staat is eenmaal kwaad. Het zou complex zijn als god willekeurig laten we zeggen 3 keer per jaar een Nederlands dorp zou wegvagen als straf voor handelen op zondag. In zo een situatie zou op zondag handelen misschien wel gelijkstaan aan poging tot moord! In de werkelijkheid is hiervan geen sprake dus wat is er zo complex? Het complexe eraan, is dat er socialisten en religieuzen in de maatschappij zijn die… afijn, u begrijpt het wel. De honden kunnen blijven blaffen, maar de karavaan trekt door.

Koningshuis

Weet u welk ingewikkeld issue politici en politiek commentatoren nooit uitleggen als ‘complex’ terwijl het dat eigenlijk wel is? Het koningshuis. Heeft één familie het recht om boven alle andere families te staan? Een erg ingewikkeld vraagstuk. Heeft die ene familie ook het recht om geen belasting te betalen, om steekpenningen aan te nemen, om elkaar af te luisteren, om boven de wet te staan en al die rechten alleen maar door hun afstamming? Niet door andere factoren zoals het verrichten van grote prestaties of populariteit in de peilingen. Zal je net zien dat als je een keer smacht naar de expertise van politici en commentatoren ze geen thuis geven. En het circus trekt verder op zoek naar een volgend complex issue.

Geschreven door Yernaz Ramautarsing

Dit artikel is eerder verschenen op ThePostOnline.nl zie link

http://politiek.thepostonline.nl/2013/02/25/de-inflatie-van-de-term-complex/

Een moreel betoog voor ''open immigratie'' gebaseerd op individuele rechten

2012-09-20T00:20:00.001+02:00

Het onderwerp immigratie is deze verkiezing naar de achtergrond verdreven en dit terwijl het een vraagstuk is dat zoveel andere vraagstukken beïnvloedt die weer met elkaar zijn verweven. Daarbij kan men denken aan de economie, de staatsveiligheid en de oorlog tegen drugs. De morele basis voor open immigratie en de effecten hiervan op de economie en tradities spelen hier een belangrijke rol in.

Ayn Rand, de stichter van het objectivisme was zelf een immigrant (uit de Sovjet-Unie) en voorstander van open immigratie. Ik zal als objectivistische bron vertrouwen op Harry Binswanger, filosoof, een objectivist van het eerste uur en persoonlijke vriend en collega van wijlen Ayn Rand.

Laat ik beginnen met een definitie van de term open immigratie om eventuele misverstanden te voorkomen. In de woorden van Binswanger: "Entry into the U.S. should ultimately be free for any foreigner, with the exception of criminals, would-be terrorists, and those carrying infectious diseases. (And note: I am defending freedom of entry and residency, not the automatic granting of U.S. Citizenship)."

Waar is de objectivistische steun voor open immigratie op gebaseerd?

Hier geldt hetzelfde antwoord als op elke vraag richting het objectivisme betreffende een politiek vraagstuk, namelijk individuele rechten. Individuele rechten worden niet begrensd door landsgrenzen en zolang een initiatie van geweld uitblijft is een vrij verkeer van individuen geenszins inherent bezwaarlijk en het is om die reden dan ook immoreel om immigratie als een illegale daad te bestempelen.

Hoe is het mogelijk dat in een land, gesticht door immigranten, immigratie zo'n grote problematiek vormt? In het geval van de Verenigde Staten spitst het immigratie debat zich grotendeels toe op Mexicaanse immigranten. Ik zal de meest voorkomende argumenten tegen open en vrije immigratie weergeven en deze vervolgens van repliek dienen.

Economisch: Immigranten nemen de banen in van Amerikanen, terwijl de werkloosheid al zo hoog is.

1 De premisse van de persoon die een dergelijk argument aandraagt is collectivistisch en vals. Er is namelijk geen gegeven aantal banen of een vastgesteld volume van welvaart.

2 De stelling impliceert dat mensen recht hebben op een baan in een bepaald geografisch gebied vanwege hun nationaliteit.

De economie en de creatie van welvaart is vloeibaar van aard en kan fluctueren, dus het tegenovergestelde van een vaste eenheid welvaart die niet kan toenemen/afnemen.

Op het moment dat je stelt dat iemand recht heeft op een baan, hoort daarbij de toevoeging dat iemand anders zal worden gedwongen deze baan te creëren. Een instroom van hardwerkende gemotiveerde mensen zal de concurrentie doen toenemen en dit verhoogt weer de kwaliteit. Immigranten die bereid zijn voor lagere lonen te werken maken de VS weer competitief in relatie tot andere landen.

Het opbloeien van bepaalde sectoren kan weer een stimulans zijn voor andere sectoren. De angst voor Mexicaanse arbeiders in gebaseerd op een irrationele angst voor kwaliteit en productiviteit en ondernemerschap en dat zijn nu net de factoren die de VS groots hebben gemaakt. Het is hierom dat Binswanger zich verzet tegen buitenlander-quota's.

"An end to immigration quotas is demanded by the principle of individual rights.

Every individual has rights as an individual, not as a member of this or that nation.

One has rights not by virtue of being an American, but by virtue of being human."

Traditie: Immigranten kunnen de heersende waarden in de Verenigde Staten bedreigen.

Elk argument gebaseerd op traditie kent hetzelfde euvel, traditie is niet inherent goed of kwaad. Laten we in dit geval ons echter richten op de specifieke angsten voor een bedreiging van de Engelse taal door de Spaanse. Dit argument is een drogredenering omdat enkel de mogelijkheid van een vervanging niet gelijkstaat aan een plausibele ''dreiging.''

Er zijn nu staten in de VS met tweetalige verkeersborden en ook dit is niet per definitie problematisch. Taal is het product van mensen en niet een doel van zichzelf los van de mensen die het spreken.

Als Amerikanen de Engelse taal belangrijk vinden zal een immigrant hier mee moeten leren omgaan. Ook in deze situatie is er geen enkele initiatie van geweld en dus geen schending van rechten. Net zoals homohuwelijken geen schade toebrengen aan heterohuwelijken zal Spaans spreken geen schade berokkenen aan mensen die liever Engels spreken.

Er is wel een goed argument tegen immigratie. Dat is, zoals wel vaker, de rol die de overheid op zich gaat nemen om de immigranten te verzorgen van belastinggeld.

Immigranten verwennen met sociale zekerheid en gegarandeerde overheidszorg is wel degelijk een schending van rechten, namelijk die van de Amerikaanse belastingbetaler.

Om dit probleem aan te pakken moet niet de immigrant maar de overheid verantwoordelijk worden gehouden voor deze perverse handeling. De overheid maakt elke immigrant medeplichtig aan het beroven van Amerikanen van hun productie en legt de voedingsbodem voor onderling racisme en wantrouwen.

Alleen een systeem van open immigratie doet recht aan de stichting van de Verenigde Staten en haar initiële idealen uitgedragen in de verklaring van onafhankelijkheid: "One doesn't have to be a resident of any particular country to have a moral entitlement to be secure from governmental coercion against one's life, liberty, and property. In the words of the Declaration of Independence, government is instituted "to secure these rights"—to protect them against their violation by force or fraud."

Zonder deze bescherming van rechten hadden mensen als Albert Einstein, Nicola Tesla en Ayn Rand nooit naar Amerika kunnen komen om de rest van wereld te kunnen verlichten met hun genialiteit.

Geschreven door Yernaz Ramautarsing.

Deze column is ook verschenen op de website www.verkiezingenvs.com zie link :

http://www.verkiezingenvs.com/article/Een-moreel-betoog-voor-open-immigratie-gebaseerd-op-individuele-rechten-

Het homohuwelijk als voortvloeisel van individuele rechten.

2012-09-06T18:16:00.001+02:00

“As president, I will protect the sanctity of life. I will honor the institution of marriage.” - Mitt Romney

Dit is een citaat uit de acceptatie-speech van de nu officiële presidentskandidaat van de Republikeinse Partij. Ik ben in mijn column van vorige week reeds ingegaan op de valse argumentatie van de meeste conservatieve republikeinen tegen abortus. In deze column zal ik ingaan op de weerstand tegen het homohuwelijk zoals verwoord door Mitt Romney als politiek leider van de partij.

De tegenstanders van het homohuwelijk in de VS beroepen zich in de meeste gevallen op argumenten gebaseerd op traditie, goddelijke (pre)destinatie en moreel verval.

1 Het argument van de traditie

– Dingen zijn zoals ze zijn voor een reden en daar moeten we niet niets aan veranderen.

Traditie heeft geen waarde van zichzelf, traditie is dus niet inherent goed of kwaad. De fundamentele vraag die een antwoord behoeft is: wat voor een traditie hebben we het over? De traditie van een huwelijk tussen man en vrouw is geenszins kwaadaardig en het is een overeenkomst tussen twee individuen aangegaan uit vrijwilligheid. De erkenning van het homohuwelijk zou op geen manier de ''traditionele'' manier van trouwen verhinderen, het illegaal huwen van homo's is bij uitstek een slachtofferloos misdrijf. Zolang niet kan worden aangetoond dat homohuwelijken objectieve schade toebrengen aan de traditie van hetero-huwelijken is deze lijn van argumentatie niet op feiten gebaseerd en derhalve vals.

2 Het goddelijke argument.

– God heeft mensen heteroseksueel gemaakt.(Adam and Eve not Adam and Steve)

Het argument dat God bij deze discussie betrekt verdient in mijn optiek eigenlijk geen aandacht vanwege het afwezige bewijs voor het bestaan van een god. Ik wil niet de indruk wekken een debat te ontwijken dus ik zal er een aantal zinnen aan wijden. Homoseksualiteit is een natuurlijk gegeven bij mens en dier en dus inherent deel van de menselijke natuur als geheel. Elke god verantwoordelijk voor hetero's is dat dus evengoed ook voor homo's. Dat leidt tot twee mogelijke conclusies welke beide de conservatieven niet kunnen bekoren. 1 God heeft mensen homo en hetero gemaakt 2 Er bestaat geen god. Ik ben zelf overtuigd van het feit dat de tweede conclusie klopt maar ook de eerste conclusie zou het homohuwelijk enkel bevestigen als voortvloeisel van (een aspect) van onze menselijke natuur.

3 Het argument van het morele verval

– De erkenning van het homohuwelijk zal zorgen voor een moreel verval(hellend vlak)

Deze claim van de conservatieven is het beste te verdedigen omdat het onmogelijk te ontkrachten is. Het is ook onmogelijk te bewijzen en dat maakt het problematisch. Zelfs als je zo ver zou gaan om homoseksualiteit als verwerpelijk te bestempelen dan nog is niet duidelijk hoe een homohuwelijk voor een moreel verval zal zorgen. Het homohuwelijk maakt mensen niet homo, homo's willen trouwen en sluiten om die reden een huwelijk af, het is niet andersom. Er zou dus behalve het huwelijk niets veranderen aan de maatschappij. Homo's die nu samenwonen zouden nog steeds samen blijven wonen en voor alleenstaande homo's geldt hetzelfde. Het argument van het morele verval komt eigenlijk neer op ''we willen niet dat homo's trouwen omdat we ze vies vinden'' In een vrije maatschappij gebaseerd op individuele rechten zal je moeten leren leven zaken die je vies acht, zolang deze je rechten niet schenden uiteraard.

Er is echter een argument tegen het homohuwelijk te formuleren die wel valide is en welke is gericht op de bescherming van individuele rechten. ''Het argument van de inmenging van de overheid'' De erkenning van huwelijken door de overheid zet de deur open voor miljoenen mensen om te profiteren van voordelige belastingtarieven omdat ze getrouwd zijn. Deze rol van de overheid is volstrekt immoreel en minder huwelijken staat gelijk aan minder interventie.

Dit argument is echter niet sluitend omdat het probleem niet ligt bij de huwelijken maar in bij de rol van de overheid, het is te vergelijken met mensen die tegen uitkeringstrekkers zijn maar niet tegen een uitkering. We staan hier voor een keuze tussen twee schendingen, de privileges van gehuwde mensen en de ontkenning van het recht op huwelijk voor homo's. Ik beschouw de tweede schending als fundamenteler omdat het mensen iets ontzegt terwijl de eerste schending mensen onterecht iets schenkt.

In een vrije maatschappij gemodelleerd naar een objectivistisch ideaal zou de overheid een optionele rol spelen in een huwelijk tussen twee individuen. Een huwelijk zou enkel als daar behoefte aan is kunnen worden geregistreerd door de overheid om de naleving van het contract te waarborgen. Het staat een ieder vrij om buiten de overheid te trouwen, echter kunnen deze mensen geen rechten ontlenen aan hun huwelijk. Dat houdt in dat een vrouw tegen haar man moet getuigen als het huwelijk niet bij de staat is geregistreerd. De tegenstanders van het homohuwelijk die claimen respect te hebben voor individuele rechten hebben de keuze uit twee alternatieven.

1 Erken homohuwelijken en strijdt simultaan tegen de economische voordelen die de overheid biedt aan getrouwde stellen.

2 Maak een einde van de gedwongen rol van de overheid bij het huwelijk en verklaar hiermee de politieke discussie betreffende dit onderwerp als irrelevant.

De eerste optie is veel plausibeler op de korte termijn en daarom strijd ik ook voor erkenning van het homohuwelijk, elke andere positie propageren continueert de schending van rechten van homo's met een huwelijkswens.

Door Yernaz Ramautarsing

Deze column is ook verschenen op de website verkiezingenvs.com, zie link http://www.verkiezingenvs.com/article/Het-homohuwelijk-als-voortvloeisel-van-individuele-rechten-

Waarom het objectivisme het recht op abortus onderschrijft en waarom''pro-life'' anti-vrijheid is.

2012-08-29T18:05:00.001+02:00

De politieke weerstand tegen het recht op abortus als gevolg van ''Roe vs Wade'' neemt in de laatste jaren toe en deze verkiezing speelt een belangrijke rol in het beslechten van deze ideologische strijd.
De voorstanders van het recht op abortus zitten in het ''pro-choice''(voornamelijk democraten) kamp en de tegenstanders noemen zichzelf ''pro-life''(voornamelijk republikeinen). De voorgestelde strijd tussen keuze en leven representeert een vals dilemma, Hoe kan leven anti-keuze zijn en hoe kan keuze anti-leven zijn?Een meer propere scheiding tussen de twee kampen zou zijn die van pro-zelfbeschikking versus anti-zelfbeschikking.

Ayn Rand, de stichter van het objectivisme was heel expliciet in haar steun voor het recht van een vrouw om over haar eigen lichaam te beschikken. Rand ontkende de claim dat een foetus een persoon is en de notie dat de overheid mag beslissen over wat een vrouw met haar eigen lichaam doet:
''An embryo has no rights. Rights do not pertain to a potential, only to an actual being. A child cannot acquire any rights until it is born. The living take precedence over the not-yet- living (or the unborn).''

''Never mind the vicious nonsense of claiming that an embryo has a “right to life.” A piece of protoplasm has no rights—and no life in the human sense of the term''

''Abortion is a moral right—which should be left to the sole discretion of the woman involved; morally, nothing other than her wish in the matter is to be considered. Who can conceivably have the right to dictate to her what disposition she is to make of the functions of her own body?''

De visie van Ayn Rand verdient het om werkelijk de naam ''pro-life'' dragen, het is een visie gebaseerd op een visie van de mens als onafhankelijk wezen dat recht heeft op vrijheid van zelfbeschikking.
Wat stellen de tegenstanders van abortus hier tegenover? De tegenstanders zijn in twee kampen onder te verdelen, de incrementele tegenstanders van abortus en de zogenaamde ''personhood'' vertegenwoordigers.

De eerste groep streeft ernaar om abortus zo veel mogelijk te voorkomen en te bemoeilijken door middel van kleine stappen en het sluiten van compromissen betreffende wetgeving.
De tweede groep is nog veel radicaler en zij wijzen elke politieke compromis af, zij zien elke ''toegift'' aan de voorstanders van het recht op abortus als gedeeltelijke erkenning van dat recht. De nieuwe ''personhood'' stroming baseert zich voornamelijk op de bijbel en stelt dat haar werk in dienst staat van Jezus en de wil van god.

Deze tegenstanders van abortus baseren zicht niet op logica of wetenschap zoals hetgeen duidelijk werd gemaakt door Republikein Todd Akin deze week:
"It seems to me first of all, from what I understand from doctors, that's really rare," "If it's a legitimate rape, the female body has ways to try to shut that whole thing down,"

Het lijkt misschien eenzijdig om deze republikein als vertegenwoordiger van de partij-visie te gebruiken maar helaas is Todd Akin niet de enige in zijn partij met waanideeën.
Als we kijken naar de presidentiële kandidaten van de Republikeinse zien we dat ze nagenoeg allemaal de meest extreme''personhood'' interpretatie van het concept ''leven'' propageren, Michele Bachmann, Rick Perry, Herman Cain, Ron Paul en Mitt Romney hebben allemaal een wetsvoorstel gesteund dat ervoor zou zorgen dat volgens de menselijk leven zou beginnen bij bevruchting.

Mitt Romney staat erom bekend een voor republikeinen relatief seculiere kandidaat te zijn die niet al teveel waarde hecht aan de religieuze agendapunten.
Het feit dat een middenweg politicus als Romney een dergelijk wetsvoorstel steunt geeft aan hoe de parameters van het politieke debat enorm zijn verschoven in het voordeel van de tegenstanders van abortus. Deze verkiezingen draaien weliswaar hoofdzakelijk om de economie maar we mogen de republikeinse weerstand tegen abortus niet onderschatten.
Paul Ryan de voorgestelde vice-president tekende hetzelfde anti-abortus wetsvoorstel en is evenals Todd Akin tegenstander van abortus in alle gevallen.

Het feit dat de in de volgende ambtstermijn de president drie van de negen hoge rechters mag voordragen maakt dat het recht op abortus meer dan ooit onder druk staat. Obama zal naar alle waarschijnlijkheid rechters benoemen die eigendomsrechten niet respecteren maar die wel zullen staan voor abortus. Mitt Romney zal daarentegen onder druk van de conservatieve christelijke radicalen drie anti-abortus rechters aanstellen. Deze rechters zullen vervolgens trachten de bepaling''Roe vs Wade'' te herroepen en daarmee is de grondwettelijke basis voor abortus ernstig in het geding.

Als verdediger van kapitalisme kan ik geen reden verzinnen om Amerikanen te adviseren te stemmen op president Obama maar als het religieuze politieke kwesties betreft is de republikeinse visie verwerpelijk en een duidelijke schending van individuele rechten.

Het is echter zo dat kapitalisme niet los dient te worden gezien van andere rechten, een bedreiging van een specifiek recht bedreigt alle rechten.
Ik sluit af met de kritiek die Ayn Rand uitte op het anti-abortus standpunt van op de republikeinse held Ronald Reagan die door de buitenwereld werd gezien als een verdediger van kapitalisme.
''A man who claims to defend rights and objects to the right to have abortion, who wants to dictate to a woman in the most intimate and crucial and tragic issue of that kind, and he wants to forbid it? That is not a defender of rights and not a defender of capitalism.''

Yernaz Ramautarsing is student Politicologie, overtuigd objectivist en kandidaat voor de Tweede Kamer (plaats 16) namens de Libertarische Partij. Deze column is ook verschenen op de website www.verkiezingenvs.com, zie link http://www.verkiezingenvs.com/article/Waarom-het-objectivisme-het-recht-op-abortus-onderschrijft-en-waarom-pro-life-anti-vrijheid-is-

Romney & Ryan: Het recept voor tijd.

2012-08-22T12:02:00.000+02:00

Barack Obama bracht in 2008 de Amerikaanse natie in vervoering door in te zetten op ''Hope'' en ''Change we can believe in''. Mitt Romney kan de natie niet inspireren maar hij kan wel een belangrijke functie vervullen in de wederopstanding van Amerika als land van de vrijheid. Romney en mogelijk nog belangrijker zijn ''running mate'' Paul Ryan kunnen de verdedigers van individuele rechten de tijd verschaffen die nodig is om de natie te informeren en onderwijzen over de propere( filosofisch onderbouwde) invulling van de Amerikaanse constitutie.

De eventuele waarde van een verkiezing van Romney kan enkel op zijn merites worden beoordeeld als we deze afzetten tegen het enige concrete alternatief, nog vier jaar Obama als president. In dit licht bekeken zou een presidentschap van Romney zorgen voor een minder snelle afname van het respect individuele rechten, ook is het vice-presidentschap van Paul Ryan, die een uitgesproken liefhebber is van Ayn Rand reden voor discussie over haar filosofie: het objectivisme.

Een overwinning van Romney & Ryan met de mogelijkheid herverkiezing en de plausibele kandidaatstelling van Ryan in 2016 en of 2020 kan zorgen voor een periode van vier tot zestien jaar met Ayn Rand als onderwerp van discussie. Bij elke harde bezuiniging van Romney op bijvoorbeeld Medicare zal links krampachtig trachten dit beleid te koppelen aan Ayn Rand en haar vermeende invloed op Paul Ryan. Als de linkse media het bij het juiste eind hebben is Amerika op de goede weg, als de analyse niet klopt geeft dat objectivisten de ruimte om het verschil tussen conservatisme en objectivisme te verduidelijken.

De kans op vervaging van de grens tussen objectivisme en conservatisme is nihil. Ten eerste was Ayn Rand in haar werken zeer expliciet in haar kritiek op conservatisme, in haar eigen woorden:''Objectivists are not “conservatives.” We are radicals for capitalism; we are fighting for that philosophical base which capitalism did not have and without which it was doomed to perish''.

Over waarom objectivisme en conservatisme onverenigbaar zijn zei ze het volgende:

Yet capitalism is what the “conservatives” dare not advocate or defend. They are paralyzed by the profound conflict between capitalism and the moral code which dominates our culture: the morality of altruism. Capitalism and altruism are incompatible; they are philosophical opposites; they cannot co-exist in the same man or in the same society.

Gelukkig hebben de meeste conservatieven geen enkele aspiratie om het objectivisme te omarmen voornamelijk vanwege het uitgesproken atheïsme van Rand en zullen zij in alle graagte ontkennen objectivistische sympathieën te koesteren. Conservatieven gebruiken Ayn Rand selectief en enkel wanneer het hun goed uitkomt. Als duidelijk is dat de succesvolle beleidsinitiatieven voornamelijk in lijn waren met het objectivisme zal Ayn Rand terecht het krediet krijgen hiervoor en dit zal resulteren in toenemende aandacht voor het objectivisme

Het debat in de Amerikaanse politiek tussen collectivisme en individualisme broeide al jaren en met de verkiezing en vooral het beleid van Obama is het ideologische contrast verduidelijkt. Het feit dat politici als Barack Obama, Ron Paul, Rick Santorum en Paul Ryan zo populair zijn vanwege hun expliciete ideologische insteek toont aan dat Amerikanen van alle politieke overtuigingen behoefte hebben aan filosofie.

Daarentegen zijn er politici als Romney die zelf president kunnen worden maar die niet de vermogens hebben de populaire cultuur te beïnvloeden op een significante schaal.

Het politieke debat wordt in toenemende mate door ideologische stellingnames getypeerd en daarom meer gericht op de inhoud, de grootste dienst die Obama heeft geleverd is de helderheid die hij bracht in de Amerikaanse politiek.

Een collectivist als Obama kan alleen president worden en wetgeving als Obamacare implementeren in een land dat in slaap is gedommeld en niet kritisch genoeg was op de volksvertegenwoordiging, maar die tijden zijn voorbij. Romney is na Clinton hopelijk de laatste pragmatist die het ambt van president mag bekleden maar dat houdt wel in dat een volgende verkeerde keuze zal leiden tot grotere rampen en de juiste tot een grotere vooruitgang. De inzet is verhoogd en daarom is er behoefte aan tijd, deze bieden Romney & Ryan ons, het is aan het Amerikaanse volk om deze te benutten.

Hieronder een tekening van striptekenaar en objectivist Bosch Fawstin
http://fawstin.blogspot.nl/2012/08/time.html

Deze column is ook verschenen op de website www.verkiezingenvs.com zie hier de link: http://www.verkiezingenvs.com/article/Romney-Ryan-Het-recept-voor-tijd-

Paul Ryan: symbool van de Republikeinse schizofrenie.

2012-08-15T13:39:00.000+02:00

door Yernaz Ramautarsing

Eindelijk is het zover! Ayn Rand is momenteel de meest besproken vrouw van de Verenigde Staten(trending topic op twitter) en dat vanwege Romney's selectie van congreslid Paul Ryan als kandidaat Vice-president.

De gretigheid van de media om een connectie tussen Ryan en Rand te leggen is te verklaren gezien de eerdere steunbetuigingen van Ryan aan het adres van Rand .

In 2005 stelde hij in een speech:“The reason I got involved in public service, by and large, if I had to credit one thinker, one person, it would be Ayn Rand. And the fight we are in here, make no mistake about it, is a fight of individualism versus collectivism.”

In 2009 ging hij een stap verder in het prijzen van Rand.

what’s unique about what’s happening today in government, in the world, in America, is that it’s as if we’re living in an Ayn Rand novel right now. I think Ayn Rand did the best job of anybody to build a moral case of capitalism, and that morality of capitalism is under assault.”
Toen de naam van Ryan als mogelijke VP kandidaat rond begon te zingen nam hij een paar maanden geleden op de volgende wijze afstand van Rand. “I reject her philosophy. It’s an atheist philosophy. It reduces human interactions down to mere contracts and it is antithetical to my worldview. If somebody is going to try to paste a person’s view on epistemology to me, then give me Thomas Aquinas…Don’t give me Ayn Rand."

Deze drie citaten van Ryan illustreren op zeer expliciete wijze de contradicties die de republikeinse partij specifiek en het conservatisme in het algemeen parten spelen.

Religie en kapitalisme kunnen vreedzaam samengaan maar religieus beleid zal altijd een schending van rechten als resultaat hebben. Om het plat te zeggen komt het voor conservatieven neer op de volgende keuze: Jezus Christus of Ayn Rand, een compromis is niet mogelijk tussen twee filosofische tegenpolen. Paul Ryan is een intellectueel die de nadruk legt op ideeën en dit is goed voor niveau van debat in de Verenigde Staten. Als het gaat om een economische visie voor Amerika is hij verre van perfect maar beter dan alle andere mainstream kandidaten.

Paul Ryan is de reïncarnatie van een religieuze ''founding father'' die in plaats van het Protestantisme het Katholicisme aanhangt. De briljante denker Thomas van Aquino is zijn voorbeeld, de man die tevergeefs religie probeerde te verenigen met logica. Thomas van Aquino is dan ook niet toevallig de enige denker naast Aristoteles waar Ayn Rand stelde dank aan verschuldigd te zijn.

Deze affiniteit verklaart dan ook waarom het verwerpelijke abortus-standpunt van Ryan religieus is met een laagje logica. Ryan stelt terecht dat ieder mens individuele rechten heeft, alleen vergist hij zich wanneer hij een klompje cellen tot individu verheft. Dit argument is vals en irrationeel maar superieur aan het argument dat cellen de creatie van God zijn en daarom recht hebben op leven. Het argument van Rand ter verdediging van het recht op zelfbeschikking en dus abortus gaat hier diametraal tegenin: An embryo has no rights. Rights do not pertain to a potential, only to an actual being. A child cannot acquire any rights until it is born. The living take precedence over the not-yet-living (or the unborn).

Abortion is a moral right—which should be left to the sole discretion of the woman involved; morally, nothing other than her wish in the matter is to be considered. Who can conceivably have the right to dictate to her what disposition she is to make of the functions of her own body?

De selectie van Ryan is voor de korte en de langere termijn een goede zaak maar, en laat hier geen misverstand over bestaan: hij is en was nimmer een objectivist, hij is een liefhebber van Rand zoals miljoenen andere Amerikanen. Het feit dat iemand die haar prijst zo ver kan rijken is een goed teken voor objectivisten en andere verdedigers van individuele rechten.

De messen zijn geslepen aan beide kanten en Ayn Rand zal de krantenkoppen en blogs domineren de komende maanden, dit is een unieke kans voor Amerika en de rest van de wereld om kennis te nemen van de zaken waar Rand echt voor stond en Ryan in veel gevallen helaas niet. De republikeinse partij kan pas terugkeren naar de ziel van Amerika als zij die fundamentele filosofische keuze hebben gemaakt en anders is ze veroordeeld tot rommelen in de marge.

Het is mijn hoop dat de gezamenlijke kandidatuur van Romney en Ryan kan zorgen voor een evenwicht tussen de twee. Romney kan fungeren als demper voor Ryan zijn theocratische trekjes en Ryan als stimulans voor Romney zijn economische beleid.

Deze column is ook verschenen op de website http://www.verkiezingenvs.com/, zie link http://www.verkiezingenvs.com/article/Paul-Ryan-symbool-van-de-Republikeinse-schizofrenie-

De monarchie verklaard: Een argumentatieve analyse naar de instandhouding van de Nederlandse monarchie

2012-08-02T23:02:00.001+02:00

De instandhouding van de Nederlandse Monarchie: Een politieke puzzel verklaard.

Korte samenvatting

Het hoofdonderwerp van dit paper is de Nederlandse Monarchie en de redenen achter de instandhouding van dit instituut. Ik zal eerst mijn analyse geven van het huidige debat. In deze analyse zal ik aangeven hoe ons monarchale systeem in conflict staat met veel basisprincipes die in Nederland aangenomen, dit zijn geschreven en ongeschreven principes. Een aantal voorbeelden hiervan zijn: Democratische legitimiteit en draagvlak, het gelijkheidsbeginsel, secularisme en individualisme. Het is dan ook mijn stelling zijn dat onze monarchie een schending is van al deze en andere basisprincipes die in de Staten Generaal overweldigende steun genieten. De hoofdvraag die ik tracht te beantwoorden is: Hoe kan het dat we nog steeds een monarchie hebben?

Ik zal deze vraag beantwoorden door aan te geven waarom socialisten, liberalen en conservatieven geen van allen het initiatief durven of wensen te nemen om van Nederland een republiek te maken. Het is van belang om aan te geven op welke gebieden deze ideologieën niet stroken met de principes van een monarchie. In mijn bronnenonderzoek heb ik en zevental boeken geconsulteerd over de geschiedenis, aard en de rol van de monarchie. Uit deze selectie van materiaal haal ik de begeleidende citaten en verwijzingen in de tekst. Ik heb ook poging gedaan om mijn aannames te verifiëren en om mijn deductieve analyses te ondersteunen. Vervolgens leg ik uit waarom de grootste tegenstand tegen de monarchie afkomstig is van sociaal-liberalen(D66) en nationalistische populisten(PVV) en ik sluit af met een conclusie

Inleiding

Is het mogelijk om een genuanceerde mening te hebben over de Nederlandse monarchie? Het koningshuis is een artefact uit een lang vervlogen tijden, het product van een achterhaalde visie op de maatschappij.
Ik identificeer de monarchie als een vorm van mystiek bijgeloof met religieuze connotaties(zie paragraaf over de conservatieven). Hoe is het mogelijk dat een instituut met de wortels in religie, slavernij en absolutisme zo populair blijkt en dat het debat over dit onderwerp immer is omgeven met een sfeer van politiek correcte nederigheid?

Het is mijn stelling dat het principe van een monarchie een schending is van de grondslagen van onze rechtstaat. Een selectie van de concepten die monarchie schendt zijn talrijk en divers, onder meer: het gelijkheidsbeginsel als juridisch principe, het principe van de democratische rechtstaat en het filosofische principe dat alle mensen gelijk zijn geboren. Ik stel daarnaast dat zolang Nederland een Monarch erkent we de facto niet in een rechtstaat leven vanwege het simpele feit dat niet iedere Nederlander voor de wet gelijk is.

Hoe is het mogelijk dat een parlement bestaande uit enkel uitgesproken democratische partijen geen eenduidig verzet biedt aan dit illegitieme instituut? Hoe valt het te verklaren dat in een nuchter land waar de uitspraak ''Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg'' cultureel erfgoed is er een grote vorm van nederigheid en adoratie waarneembaar is ten opzichte van de monarchie? Ik geef eerst een uiteenzetting van de argumentatie voor de instandhouding van de monarchie in verschillende gradaties en varianten.

Deze analyse zal ik begeleiden met enkele ondersteunende citaten. Deze citaten zijn het product van mijn bronnenonderzoek naar de aard en politieke context omtrent de monarchie. Dit paper is een betoog tegen de monarchie door beantwoording van de hoofdvraag. Ik tracht een duidelijk onderscheid aan te brengen tussen mijn inzichten en die van de aangehaalde auteurs. Als er geen verwijzing of referentie staat bij een stuk tekst kan worden aangenomen dat ik mijn eigen mening formuleer.

Ik sta volledig achter deze conclusies en analyses omdat ze volgens mij of algemeen bekend zijn of duidelijk het product van rationele deductie. Er zijn verschillende alternatieven aan te dragen voor een monarchie maar heb besloten hier geen aandacht aan te besteden om de volgende redenen:
1 De alternatieven talrijk en zichtbaar, ze zijn nagenoeg evident. We hoeven als Nederlanders maar over onze oostgrens te kijken om te zien dat het rijkste en meest invloedrijke land van Europa geen monarchie kent. Andere westerse voorbeelden zijn Frankrijk, Zwitserland, de Verenigde Staten etc..
2 De weerstand tegen de monarchie is in Nederland momenteel nog niet klaar voor het beschouwen van alternatieven. Het debat begeeft zich naar mijn optiek nog rondom de periferie en een dergelijke insteek zou prematuur zijn en daarom weinig wetenschappelijke waarde hebben. Als ik een tegenhanger van de monarchie bespreek zal ik daarom volstaan met de term republiek als verzamelnaam. Ik zal als eenheid van analyse nemen de verschillende dominante ideologieën in het Nederlandse politieke bestel. Ik begin bij de drie grote volkspartijen in Nederland en de bijbehorende stroming, conservatisme(CDA), socialisme(PvdA) en liberalisme(VVD).

Ik zal vervolgens mijn aandacht richten op relatief jongere partijen zoals D66 en de PVV.
Het is ook van belang om enig inzicht te verkrijgen in de mate waarin historische (buitenlandse) ontwikkelingen een rol hebben gespeeld in de aard van de monarchie. Het is hierom dat ik drie ijkpunten heb genomen ter illustratie. Als de theoretische fundering is gelegd zal mijn conclusies formuleren.

De conservatieve consistentie

De conservatieve argumentatie voor de instandhouding van de huidige monarchie
- Het argument van de traditie

De innige relatie tussen religie en monarchie ligt aan de basis voor de conservatieve steun voor het koningshuis. Het conservatisme in Nederland wordt politiek voornamelijk uitgedragen door het CDA en in mindere mate door de VVD(zie paragraaf over de liberalen). Conservatieven zullen het monarchale systeem hoofdzakelijk verdedigen met een appel op traditie, iets is goed omdat het al lang bestaat. De feitelijke constatering dat elke traditie ooit nieuw was wordt doelbewust genegeerd en dood gezwegen. Als we de
conservatieve lijn consequent zouden doortrekken was verandering in bestuur onmogelijk

geweest en zouden we nog worden geregeerd vanuit Rome in plaats van Den Haag, protestantisme was dan nooit ontstaan. De conservatieven zijn zich bewust van dit gapende vacuüm in hun argumentatie en kleden het monarchale argument dan ook iets moderner in. Ze zullen dus niet durven stellen 'het koningshuis is goed omdat het lang bestaat' maar ''het koningshuis bestaat lang omdat het goed is''. De tweede stelling is nog steeds een drogredenering maar er wordt tenminste een poging gedaan om het koningshuis op zijn
merites te beoordelen in plaats van enkel op senioriteit. De tweede ontkenning waar conservatieven zich schuldig aan maken is de aanname dat er zonder een monarchie niet allerlei goede dingen zouden zijn gebeurd.

Niemand kan bewijzen dat er zonder een monarchie een chaos zou zijn ontstaan. De conservatieven draaien geheel in lijn met hun religieuze gedachtegang de bewijslast om. Zij dagen de tegenstanders uit om te bewijzen dat er zonder de monarchie niets ergs zou gebeuren. Hetzelfde zien we bij een discussie over het bestaan van god. De religieuzen zullen de ongelovigen uitdagen om te bewijzen dat god niet bestaat.
De conservatieven gebruiken dergelijke argumentatie omdat zij inzien dat zowel het bestaan van god als het zorgen voor sociale rust door een monarchaal systeem niet te bewijzen is. Zij verleggen daarom de bewijslast naar de seculiere politici in de wetenschap dat het evenzeer onmogelijk is om te bewijzen dat god niet bestaat en dat er zonder monarchie chaos zou ontstaan. De conservatieve monarchisten zullen een als bewijslast de absentie van chaos nemen om de meerwaarde van het koningshuis te bepleiten. De ware
reden achter de steun voor het koningshuis zijn de religieuze connotaties die deze traditie met zich meedraagt.

Nederland is cultureel gezien in hoge mate seculier vooral in contrast met andere vergelijkbare westerse democratieën zoals de VS en Frankrijk. Het is dan ook zeer paradoxaal dat deze twee landen evenals Turkije de meest stringente scheiding kennen tussen kerk en staat. Nederland is dus cultureel seculier maar ontbeert een strikte scheiding tussen kerk en staat. De monarchie balanceert precies op deze precaire paradox. De huidige Nederlandse monarchie betekent voor conservatieven een van de laatste restjes
van religieuze uitingen op nationaal niveau. Het staatshoofd Beatrix staat voor barmhartigheid, dienstbaarheid en vroomheid. De Koningin zal nimmer oproepen tot maatschappelijke onrust of een lans breken voor individualisme en atheïsme. Het huidige koningshuis is een afgewaterd appel aan het goddelijke recht van koningen welke de relatie tussen religie en monarchie bezegelde.

Het is om de voorgaande redenen dat ik stel: de Monarchie als instituut is een symbolische vaandeldrager voor religieuze waarden als dienstbaarheid, altruïsme, onderwerping en collectivisme. Het ligt niet in de verwachting dat het staatshoofd werkelijk religieuze wetgeving zal implementeren maar dat is eerder ondanks de conservatieve invloed dan dankzij. Er is een analogie te trekken met gesubsidieerde religieuze omroepen: Ik vermoed dat de conservatieven zich terdege beseffen dat zij in een vrije markt van ideeën het onderspit zullen delven(zie neergang CDA) dus klampen zij zich uit alle macht vast aan alle restanten van hun vroegere heerschappij. De religieuze conservatieven zijn trouwe dienaren van de kroon. In het EO programma blauw bloed komt de relatie tussen religie en monarchie tot uiting.

Op basis van het voorgaande is het mijn overtuiging dat er vooralsnog in het conservatisme in Nederland geen ruimte is voor een afgeslankt koningshuis of een republiek omdat een objectiever systeem van bestuur de ideologische destructie van het religieuze gedachtegoed zou versnellen. Het koningshuis symboliseert voor conservatieven hetgeen de vakbond is voor socialisten of het beursplein voor de liberalen. Ik concludeer op basis van het voorgaande dat de Nederlandse monarchie grotendeels in lijn is met het conservatieve (protestants)christelijke gedachtegoed.

De sociaal-democratische hypocrisie - Het argument van de sociale cohesie.

De steun die conservatieven geven aan het koningshuis is voorspelbaar en in lijn met hun wereldvisie. De redenering achter linkse steun voor het koningshuis ligt minder voor de hand, en heeft dan ook een ontwikkeling doorgemaakt. In de tijden van het oude links was het instituut monarchie nog de vijand van progressief Nederland. De vroegere socialisten zagen de rijkdom van het koningshuis als het overblijfsel van elitair feodalisme. Het koningshuis was de belichaming van de gevestigde orde en autoriteit, de erfelijke opvolging ging in tegen het gelijkheidsprincipe welke de socialisten zo radicaal wensten te interpreteren. In dit opzicht waren de socialisten consequenter en principiëler dan de liberalen die hun republikeinse veren hadden afgeschud. De SP blijft consequent tegen het koningshuis maar de PvdA en kleinere linkse partijen zoals GroenLinks zijn veel milder in hun positionering geworden. Deze trend onder socialisten stamt al vanuit de tijd van de oprichting van de PvdA na de oorlog.: ''De toenadering tussen staatshoofd en socialisten was wederzijds, bleek direct na de oorlog. Met de verbreding van SDAP tot PvdA van 'arbeiderspartij' tot 'volkspartij', werd de lijn van de ideologische heroriëntatie verder doorgetrokken; nog meer dan de SDAP richtte de PvdA zich op de 'volksgemeenschap' als geheel. De monarchie was aanvaard en zou voorlopig nauwelijks ter discussie staan''(Bruin en Verhips, 1989:144-145).

De pioniers van de sociaaldemocratie hebben de monarchie dus geaccepteerd en daarmee verdween dit politieke punt van de agenda. Zij hebben juist de waarde gezien die het koningshuis kan hebben voor hun politieke agenda. Linkse partijen zoals de PvdA stellen graag dat zij de samenleving willen verbinden en dat gaat tegenwoordig prima samen met een koningshuis. De bekende antipathie van het staatshoofd tegen de retoriek van Wilders past in deze strategische visie. De linkse partijen zullen zeggen dat het koningshuis een
waarde heeft in het bereiken van sociale cohesie en zorgt voor eenheid onder Nederlanders. De linkse partijen zullen de kwestie door schuiven naar de bevolking door te wijzen op de vermeende steun van de meerderheid van de bevolking voor de monarchie. Links gebruikt de Monarchie als bewijs van democratische legitimiteit niet als afwijzing van dat principe.

Deze partijen tonen hun ware deficit aan principes door zich te schikken naar het vermeende verlangen van hun electoraat. Linkse partijen en de PvdA voorop zien de monarchie niet langer als een uiting van elitaire heerschappij. Het Koningshuis is juist een verbindende factor in de verderfelijke kapitalistische maatschappij. Het streven van links naar sociale maakbaarheid sloot perfect aan bij de uitstraling van het koningshuis. Ik stel vast dat het socialisme en de latere sociaaldemocratische stroming een principiële draai van 180 graden heeft gemaakt inzake de Monarchie. Wanneer sociaal-democraten het koningshuis verdedigen doen ze dat het liefst door te appelleren aan het belang van sociale cohesie.

Het argument van de sociale cohesie is evenals het argument van de traditie een argument geboren uit nood. Zowel de conservatieven als de socialisten erkennen dat er geen feitelijke basis is voor een monarchie en zijn dan aangewezen op niet-feitelijke argumenten. De term sociale cohesie staat niet in de van Dale, het woord van cohesie wordt gedefinieerd als :innerlijke samenhang.(1991:249)

Sociale cohesie is empirisch gezien niet te meten. Evenals in het geval van de traditionalisten kan ook hier het ongelijk niet worden bewezen. De bewijslast is wederom verschoven naar de tegenstanders. De socialisten en progressieven zitten nog meer dan de conservatieven in een onmogelijke spagaat. De kernwaarden van links zijn naar eigen zeggen gelijkheid, sociale rechtvaardigheid, multiculturalisme en ze zijn tegen een klassenmaatschappij. Deze principes zijn blijkbaar waardeloos wanneer de tegenstander niet een multinational is maar een koningshuis, aan het einde van de 19de eeuw was de situatie heel anders onder de streng anti-monarchistische socialisten:
''De monarch was voor socialisten hoofd van een staat die de belangen van de heersende klasse diende, de staat onderdrukt, de wet is logen'-en daarin vertegenwoordigde hij de meest behoudende, nationalistische en militaristische elementen. Naast de dikbuikige kapitalist met hoge hoed en sigaar vormde de koning een aansprekend object van bestrijding'' (Bruin en Verhips, 1989:141).

De hypocrisie onder links Nederland is zonneklaar op het moment dat de PvdA nog liever de grootverdieners wenst aan te vallen dan een familie van miljardairs die geen enkele prestatie hebben geleverd en welke ook geen cent belasting betalen maar wel recht hebben op een sociale voorzieningen. Links trekt op basis van haar sociale gelijkheidsprincipe logischerwijs vel van leer tegen de bonuscultuur in de publieke en hybride sector maar de Balkenende norm is niet van toepassing op het koningshuis. Hetgeen dat zowel conservatieven als progressieven waarderen in het koningshuis is het altruïsme en het appel aan nederigheid onder de bevolking. Het woord radicaal stond vroeger synoniem voor links en was een scheldwoord gebruikt door conservatieven. Nu staat radicaal volgens links voor on-Nederlands en Geert Wilders is daar de uiting van volgens links en religieus Nederland.

Dit conformisme van vooral de PvdA is de bezegeling van hun al reeds informele toetreding
tot de gevestigde orde en een bevestiging van hun regenteske partijcultuur. Deze
partijcultuur ontstond vlak na de heroriëntatie inzake het koningshuis had plaatsgevonden in
de linkse beweging. ''De ingroei van de socialistische (sociaal-democratische) partij en
vakbeweging in de nationale samenleving, de uitbreiding van bestuurlijke verantwoordelijkheden, de medewerking aan praktische wetgeving en de uitvoering daarvan, de regulering van de klassenstrijd door onderhandelingen tussen vakbonden en werkgevers. Met deze ontwikkeling werd de aanvaarding van nationale instellingen sterker'' (Bruin en Verhips, 1989:144).

De steun van links voor het Koningshuis is niet onvoorwaardelijk zoals bij de conservatieven maar deze beweging geeft een goede inzage in de afname van principiële politiek in Nederland. Ik markeer bij deze het dieptepunt van linkse hypocrisie betreffende het koningshuis :na de verkiezingen voor de Tweede Kamer in 2010 toen Mark Rutte de koningin negeerde tijdens de formatie. Alle linkse fracties bekritiseerden de toenmalig VVD leider omdat hij het had gedurfd de koningin niet te consulteren. We zagen hier socialisten en progressieven een liberaal erop aanspreken dat hij een niet democratisch verkozen staatshoofd had beledigd terwijl de conservatieven om politieke redenen op de vlakte bleven.

De kritiek van links op de handelswijze van Mark Rutte toonde aan dat links de het staatshoofd als legitieme politieke actor beschouwd, zelfs hoger dan die van de Tweede Kamer. Er is links overduidelijk veel aan gelegen om de politieke rol die het staatshoofd speelt in stand te houden. Het is mijn conclusie dat de monarchie in strijd is met het socialistische gedachtegoed en dat de (tijdelijke) steun politiek gemotiveerd is en niet principieel.

De Liberale Schizofrenie - Het argument van de status quo

Het liberalisme is de laatste van de drie meest vertegenwoordigde politieke ideologieën die wij kennen in Nederland. Het klassieke liberalisme is het product van de verlichting en heeft als kernwaarden, individualisme, vrijheid en gelijkheid. Deze waarden zijn op principiële gronden niet te verenigen met de eigenschappen van een monarchie te weten, collectivisme(volk), nationalisme(vaderland) en een klassenmaatschappij gebaseerd op genetische opmaak(erfopvolging). Nico Wilterdink stelde het als volgt: ''Geredeneerd vanuit een waarlijk 'doctrinair' radicaal liberalisme echter is een monarchie, in welke afgezwakte vorm dan ook , een anomalie. Gelijkheid van alle burgers voor de wet, gelijkheid van kansen, uitbanning van ieder op geboorte berustend politiek privilege, maximaal democratische besluitvorming: dergelijke principes verdragen zich niet met enig op erfopvolging gebaseerd politiek gezag''. (Bruin en Verhips, 1989:139)

Hoe zijn liberalen in staat de monarchie verdedigen? De liberalen dorsten niet de monarchie op principiële gronden te verdedigen, dit is in lijn met de aard van het Nederlandse liberalisme:
''Van oudsher is het Nederlandse liberalisme – in aansluiting op een regententraditie en
samenhangend met de vage grenzen en geringe tegenstellingen tussen aristocratie en
bourgeoisie in de Nederlandse samenleving meer pragmatisch dan doctrinair. Het ging
minder uit van abstracte beginselen maar was meer gericht op aanpassing aan gegeven
tradities en omstandigheden''.(Bruin en Verhips, 1989:139)

Het is hierom dat de Nederlandse liberaal gebruik maakt van het in hun woorden realistische argument welke neerkomt op het in stand houden van de status quo. Het verschil tussen deze moderne liberalen en de conservatieven is dat deze pragmatische politici traditie enkel als instrument zien en niet enige intrinsieke waarde hieraan verbinden. Het verschil met de progressieven is dat liberalen politieke stabiliteit en orde nastreven en juist de massa als een potentiële bedreiging zien. Het huwelijk tussen liberalisme en monarchie is een verstandshuwelijk en het past in de liberale traditie om dergelijke ontwikkelingen af te wachten en niet te forceren.

De radicale liberaal Kernkamp verwoordde als soortgelijke argumenten reeds in 1910
''Wie democratie zegt, zegt republiek: de consequentie der democratische beginselen eist, dat
ook het hoofd van de staat zijn macht ontleent, niet aan het toeval der geboorte, maar aan
de wil van het volk, uitgesproken door het volk zelf of zijn vertegenwoordigers. Maar dit is
theorie, en de theorie schrijft haar regels op een schone lei. In de praktijk is de lei niet
schoon, maar beschreven door de historie''(Kernkamp, 1910:16-17).

Veel liberalen beschouwen economische groei als het hoofddoel en orde en stabiliteit zijn faciliterende factoren. De Monarchie wordt dus niet gezien als ideale staatsvorm maar wel als het beste voor Nederland nu. Er zijn naast het status quo argument nog twee begeleidende argumenten die de liberalen aanvoeren ter defensie van de Monarchie, het argument van de Nederlandse identiteit en het argument van de vermeende economische voordelen die Nederland aan de Monarchie te danken heeft. Met het argument van de waarde van onze nationale identiteit proberen ze het koningshuis te valideren vanwege het Nederlandse karakter van het koningshuis.

Zij stellen dus niet: Ieder land zou een monarchie moeten hebben, deze stelling is niet realistisch in de
ogen van de liberalen. Zij zeggen feitelijk: De monarchie is goed omdat ze bij Nederland hoort.
Er wordt wederom met het conservatieve traditionalisme geflirt evenals met het progressieve cohesie-argument maar de nadruk is anders. Het is wederom een absoluut ambigue doelstelling om na te streven.
De Nederlandse identiteit is een niet bestaand concept. Alleen entiteiten kunnen identiteit bezitten, en er bestaat niet zoiets als een collectieve identiteit. Het concept van een Nederlandse identiteit is niet alleen linguïstisch vals maar ook metafysisch frauduleus.

Het economische argument is vooral strategisch gekozen en het dient als wapen tegen de populistische tegenstanders van de monarchie. Als bewijsvoering zullen de liberalen beweren dat de uitstraling van ons staatshoofd grote buitenlandse orders binnenhaalt en dat de monarchie Nederland rijker maakt. Baat het niet dan schaadt het niet lijkt het credo. Waarom zou je iets willen afschaffen dat functioneert? De gedachte dat het staatshoofd ons rijker maakt is een complete rationalisering van de meest speculatieve aard. Wil men een dergelijke stelling rationeel verdedigen dient met te stellen dat staatshoofden en directeuren van multinationals liever in of met Nederland willen handelen vanwege een staatsbezoek. Ik beschouw deze stellingname als uitermate speculatief maar bovenal niet feitelijk bewezen.

Multinationals nemen geen ingrijpende beslissingen op basis van een diner met de kroonprins. Nederland is rijk ondanks het koningshuis. Siemens zal niet veel hebben aan monarchale uitstraling als er in Nederland geen markt is voor hun diensten. Politieke stabiliteit zou zeker een rol kunnen spelen bij de keuze tussen
bijvoorbeeld Nederland of België maar ook de stelling dat de monarchie voor stabiliteit zorgt is niet bewezen. De Rotterdamse haven is niet groot geworden dankzij staatsbezoeken maar dankzij de innovatie, ligging en productiviteit. Het is ook in dit geval moeilijk de argumentatie te ontkrachten omdat we het alternatief niet kennen. Als wij echter de bewijslast neerleggen bij hen die beweren dat Nederland profijt heeft bij een monarchie zou dat het debat veranderen.

Als liberalen populisten moeten overtuigen dat onze rijkdom te danken is aan het Koningshuis zal het paradigma van het debat verschuiven, en de bewijslast bij de monarchisten leggen. Als we het liberale economische argument iets minder letterlijk interpreteren zou het een betoog kunnen zijn voor professionele diplomatie, juist niet voor een monarchie. Als staatsbezoeken werkelijk zulke grote winsten kunnen opleveren is er des te meer reden om het koningshuis te vervangen door professionele al dan niet
verkozen diplomaten. Ik stel vast dat uit het voorgaande is gebleken dat de monarchie niet verenigbaar is met het liberale gedachtegoed en dat de instandhouding door liberalen een
combinatie is van drie factoren.
1 de pragmatische aard van het Nederlandse liberalisme
2 De innige relatie tussen het liberalisme en het conservatisme in Nederland.
3 De status quo wordt verkozen boven onzekerheid(vergelijkbaar met de socialisten)

Anti-monarchisme in Nederland: Argumenten tegen de huidige monarchie

De monarchie geniet de steun van de meerderheid van het parlement maar er is wel degelijk tegenstand te observeren. Deze tegenstand komt zoals eerder beschreven niet langer van de liberalen en de socialisten maar vandaag de dag zijn het de sociaal-liberale democraten en de populisten die de grootste tegenstand bieden aan de Monarchie. Ik geef nu een beschrijving van de belangrijkste argumenten tegen de Monarchie die worden aangevoerd door hoofdzakelijk D66 en de PVV.

– Het argument van de gelijkheid

Het meest tijdloze argument tegen de monarchie is de argumentatie die gelijkheid en logica aanvoert als basis. Het is het product van logische beredenering Er zijn twee fundamentele filosofische aannames nodig om tot de conclusie te komen. De eerste aanname is: Alle mensen zijn gelijk geboren en hebben daarom gelijke rechten. En de tweede is: De afwijzing van willekeur in de rechtspraak. Wie deze twee aannames accepteert kan enkel tot de conclusie komen dat een monarchie in contrast staat met deze aannames en dus met het onderliggende principe van gelijkheid.

Omdat de monarch weinig zichtbare macht heeft wordt deze ongelijkheid niet duidelijk zichtbaar. Dit is de zwakte van dit argument, mensen ervaren deze ongelijkheid nauwelijks en dat maakt het politiek minder relevant. Een verkleining van de macht van de monarch rond halverwege de 19de eeuw zorgde er ook
voor dat het anti-monarchisme veel van zijn kracht verloor. Door de omwenteling van 1848 werd voorkomen wat elders wel gebeurde: dat een door brede groepen gedragen democratiseringsstreven zich ging richten tegen de monarchie als zodanig( Bruin en Verhips, 1989:138)

– Het argument van het democratisch tekort.

Kritiek op de monarchie in als zijnde een schending van democratische principes vloeit voort uit het gelijkheidsargument. Het is dan ook vooral D66 die dit ondemocratische aspect van onze monarchie benadrukken en bekritiseren. De wens om een democratisch verkozen staatshoofd is in lijn met de wens van het D66 om burgemeesters en premiers direct te verkiezen. Deze kritiek is helder geformuleerd door Hans van den Bergh: '' Het is ondraaglijk dat er in het hart van ons democratische bestel een zwarte doos is
geïnstalleerd waarin de controle van de volksvertegenwoordiging niet doordringt, terwijl
in een fatsoenlijk staatsbestel iedereen aan de macht voortdurend gecontroleerd dient te
worden( Lunshof, 2002: 249)

Er zijn doorgaans twee type reacties op het argument van het democratisch tekort. Er zal worden gewezen naar de vermeende steun die onze monarchie geniet van een overgrote meerderheid van de bevolking. Een andere mogelijkheid is het onwenselijk verklaren van democratie als het een staatshoofd betreft. Het feit dat de monarch niet politiek gebonden is maakt dat deze boven de partijen kan staan zoals dat heet.

Een recenter argument geformuleerd door Lunshof houdt verband met de Europese eenwording:
''De Europese integratie maakt een (eigen) monarch wenselijk. Het voorkomt
verkruimeling van wat eens een eenheid was. Door hun langdurige regeringen kunnen
koningen daarentegen wel een dam opwerpen en presidenten niet''(Lunshof, 2002:249).
In het boek “De Nederlandse constitutionele monarchie in een veranderend Europa’’
citeert de auteur D. Pessers in zijn bijdrage Rousseau: ''De legitimiteit van de staat berust op
de overtuigingskracht van de rede. En de rede dicteert dat alle mensen vrije en gelijk
worden geboren, begiftigd met verstand''(Elzinga, 2006:53).

Populistische weerstand tegen de monarchie

De partij voor de vrijheid biedt tegenstand aan de monarchie om een aantal uiteenlopende redenen. Op het eerste gezicht is het opmerkelijk dat een partij die zich dusdanig nationalistisch profileert in de monarchie een kwaal ziet en niet een symbool van nationale verbondenheid. De PVV ageert tegen de monarchie omdat deze in hun ogen staat voor de gevestigde orde, een andere reden is de kloof die zij waarnemen tussen ''de gewone man'' en de koninklijke familie. De groeiende band tussen links en de monarchie was voor de PVV een signaal dat uit deze situatie politieke winst kon worden gehaald.

In tijden van financiële crisis zwengelde de PVV het debat aan over de salariëring van de leden van het koninklijk huis en hoe dit in contrast stond met de offers die alle andere Nederlanders wel moeten maken. Het is geenszins duidelijk of deze aanval op de monarchie de PVV kiezers kost maar feit blijft dat dit een nieuw geluid is in de anti-monarchistische traditie. Het electorale succes van de PVV op andere issues zou tot de conclusie kunnen leiden dat er een significante groep mensen is die op zijn minst onverschillig staat tegenover de monarchie. Het is wel frappant dat in het verkiezingsprogramma van de PVV geen woord
staat over de monarchie, dit zou de gedachte kunnen voeden dat het anti-monarchie geluid van de PVV enkel strategisch is en geen principieel doel dient.

Anti-monarchisme als onverwachte verenigende factor.

De PVV en D66 hebben slechts Twee factoren gemeen.
1 Het zijn beide relatief jonge partijen die nog geen deel van het establishment zijn
2 Beide partijen zijn tegen de monarchie

Deze factoren houden verband met elkaar in mijn optiek. Beide partijen hebben niets te verliezen en alles te winnen met het afschaffen van de monarchie. Ik erken dat dit aspect bij D66 een minder grote rol kan spelen omdat die partij in vergelijking met de PVV meer regentesk is. Het is mijn inschatting dat omdat de macht van D66 vooralsnog minder is dan die van de drie volkspartijen dat een dergelijke herschikking van de macht toch in hun voordeel is.

De heersende hegemonie van de drie grote volkspartijen zou op losse schroeven komen te staan op het moment dat Nederland de immense taak op zich zou nemen om ons staatsbestel te hervormen. Mijn stelling is dat des te ouder en ervarener de partij is in regeren des te groter de kans dat deze partij de monarchie zal accepteren ongeacht de politieke visie van die partij. Het feit dat anti-monarchisme socialisten van de SP kan verenigen met de academische democraten van D66 en de nationalistische populisten van de PVV zou een
reden moeten zijn om de scheidslijn tussen voor en tegen de monarchie niet op politieke idealen te baseren maar op senioriteit van de betreffende partij.

De relatie tussen establishment en acceptatie van de monarchie wordt door H.J. Schoo onderschreven:
''De monarchie fungeerde bijna een eeuw lang als loyaliteitstest voor
nieuwkomers op het nationale toneel. Om mee te kunnen doen, tekenden zij na verloop van
tijd een soort godsvrede over de monarchie, pacificeerden de kwestie, maar behielden
principiële reserves. Acceptatie van de monarchie en andere nationale instellingen was de
prijs die de volksdelen betaalden voor volwaardige participatie aan het bestel.'
(Schoo, 2002:217)

De invloed van historische ontwikkelingen

- Tweede Wereldoorlog

De traumatische ervaringen van de oorlog maakte van Nederland een land met behoefte aan eenheid, hoop en houvast. De toespraken van Staatshoofd Wilhelmina zorgden voor hoop voor hen in het verzet en na de oorlog zagen we de effecten die deze donkere pagina in onze vaderlandse geschiedenis had op de monarchie. Na de oorlog werd het koningshuis volledig geaccepteerd door de SDAP (later PvdA) en daarmee was de linkse steun voor de monarchie een feit:
''Gevoelens van nationale solidariteit over de grenzen van partij, godsdienst en levensbeschouwing heen werden in die jaren sterker, en daarbij fungeerde de koningin als symbool van nationale eenheid en gemeenschappelijk verzet tegen de bezettingsmacht. Nooit werd een Nederlandse monarch meer vereerd dan toen Wilhelmina zich buiten het land bevond en van regeringsmacht was uitgesloten''.(Bruin en Verrips, 1989:144)

– De periode van ontzuiling.

De periode van ontzuiling was een van grote maatschappelijke en culturele veranderingen. Het wegvallen van de zuilen hield het wegvallen in van een referentiekader voor veel Nederlanders. De ontzuiling ging gepaard met de uitbouw van de verzorgingsstaat en versterkte zowel de staat als de monarchie. Het was ook in deze tijd dat het Koningshuis moderner werd en zichtbaarder. Het anti-monarchisme stak wel even de kop op rond het huwelijk van Beatrix en Claus in 1966 welke vooral anti-Duitse sentimenten opriep :
''Midden jaren 60 stak voor het eerst in decennia weer uitgesproken anti-monarchistische of republikeinse sentimenten de kop op. Katalysator was het huwelijk van de 'eigenzinnige' Beatrix die het kabinet had overvallen met haar keuze voor de foute Duitser Claus von Amsberg( Shoo, 2002:220) Deze kritiek was echter van korte duur en eerder stijlkritiek dan inhoudelijk.

– De rol van Beatrix

De rol van het staatshoofd zelf mag niet worden onderschat en Beatrix is erin geslaagd om de moderniseringen van haar moeder verder te voeren en oogstte daarmee succes, zij maakte het Koninklijk huis menselijker en populairder. Daar komt bij dat zij door ministers en premiers zonder uitzondering wordt omschreven als zeer intelligent en ze blijkt te beschikken over een indrukwekkende dossierkennis in tegenstelling tot haar voorgangers. Ook onder Beatrix bleef het koningshuis op regelmatige geconfronteerd met schandalen maar haar exceptionele kwaliteiten als staatshoofd hebben de monarchie door een roerige
tijd geleid waarin de Koude Oorlog ten einde kwam en het politieke landschap in Nederland te maken kreeg met de erfenis van Fortuyn. Beatrix bleef relevant zonder grootschalige irritatie op te roepen. Hoe menselijker de leden van het Koninklijk huis des te sympathieker zij overkwamen op het publiek. Dankzij Beatrix overleefde de monarchie de media-revolutie en kwam zij er sterker uit dan ooit te voren

Conclusie

De Nederlandse monarchie geniet de steun van de meerderheid van de bevolking en steun van een meerderheid in de Staten Generaal. De drie volkspartijen die het dichts bij de macht zitten peinzen er niet over om zich negatief uit te laten over de monarchie en zullen in geen denkbaar geval over gaan tot anti-monarchistische moties. De redenen hiervoor zijn de onzichtbaarheid van de monarchale macht ''Een verzwakking van de monarchie leidt tot verzwakking van anti-monarchisme''.De liberalen zijn in vergelijking met andere republikeinse landen pragmatischer ingesteld en in mindere mate principieel.
De socialisten wijzen de monarchie af maar de sociaaldemocraten hebben de monarchie
geaccepteerd als politieke entiteit en autoriteit.

De conservatieven (voornamelijk de protestanten) blijven het staatshoofd tot in den eeuwigheid trouw en dit is te verklaren vanuit de innige relatie die de Oranjes onderhouden met de kerk. De Nederlandse situatie betreffende het koningshuis is met recht uniek en daarom moeilijker te verklaren. Kritiek op de Monarchie komt tegenwoordig voornamelijk van de partijen D66 en de PVV. Waar D66 academische wortels heeft in het liberalisme is de PVV bij uitstek een populistische partij met een flinke dosis nationalisme.

Deze twee partijen zijn nog niet toegetreden tot het establishment en hebben daarom enkel
macht te winnen bij een hervorming van ons staatsbestel. Ik concludeer dat politieke ideologie niet een doorslaggevende factor is in de beslissing voor een partij om de monarchie te steunen. Elke nieuwe partij moet de afweging maken tussen het risico op politieke afwijzing en de kans op electorale winst.
De Nederlandse monarchie heeft kunnen overleven en zal dat in de nabije toekomst naar alle
waarschijnlijkheid blijven doen. Er is echter een factor die we onmogelijk kunnen voorspellen die de toekomst van de monarchie snel zou kunnen doen veranderen. De kroning van de kroonprins zou een moment van contemplatie kunnen zijn en daarnaast is Beatrix door meerdere experts genoemd als de redder van de monarchie. Het heeft er alle schijn van dat de enige manier voor de monarchie in Nederland om ten einde te komen is een opheffing van binnenuit en niet van buitenaf.

Een aantal ''minder goede'''monarchen zou aanleiding kunnen geven tot een opleving van het anti-monarchisme maar dat betekent wel dat we als Nederlanders zijn overgeleverd aan de grillen van toekomstige staatshoofden. Als twee van de drie volkspartijen terug zou keren op hun schreden en zou handelen vanuit hun ideologische basis dan zou de monarchie onmiddellijk kunnen worden afgeschaft. Het is ook zo dat zolang anti-monarchisme electoraal nog geen belangrijk onderwerp is de status quo intact blijft. Toekomstige ontwikkelingen zoals Europese eenwording als onderdeel van de globalisering en de gecombineerde gevolgen van de financiële crisis kunnen het monarchie-debat zowel op doen leven als temperen. Het is een strijd tussen de hang naar eenheid en leiderschap tegenover economische realiteit en veranderende prioriteiten van de burgers. Er is principieel gezien een overweldigend draagvlak voor het afschaffen van de monarchie maar de context zal het moment van afschaffing bepalen.

Literatuurlijst

Bruin, Kees en Verrips, Kitty. (1989) Door het volk gedragen: Koningschap en samenleving
Wolters-Noordhoff. Groningen.

Meijer, Remco en Schoo, H.J.(2002) De monarchie: staatsrecht, volksgunst en het huis van
Oranje. Prometheus. Amsterdam

Elzinga, D(2006) “De Nederlandse constitutionele monarchie in een veranderend Europa”
Alphen aan de Rijn, Kluwer.

Van Dale(1991)'' Groot woordenboek hedendaags Nederlands'' .Van Dale lexicografie.
Utrecht/Antwerpen.

De rechtvaardige oorlogstheorie versus de objectivistische oorlogstheorie.

2012-07-21T20:05:00.000+02:00

Inleiding

Kan oorlog moreel worden gevoerd? Deze vraag beantwoordde Michael Walzer positief in
1977 toen hij zijn uitwerking van de''Just war theory'' formuleerde.
In deze paper wordt de 'Just war theory'' van Walzer bekritiseerd vanuit een objectivistisch
perspectief. Deze kritiek spitst zich toe op de morele principes en biedt een alternatief.
De noodzaak van moraliteit in een oorlog is waar deze theorieën elkaar vinden, moraliteit is
essentieel voor een mens en dus ook voor de mens in een staat van oorlog. De verwijdering
treedt op wanneer we die moraliteit nader bestuderen. De theorie van Walzer zijn is
gebaseerd op altruïsme, het objectivisme predikt rationeel-egoïsme als leidend principe.
Het objectivisme is de filosofie gecreëerd door wijlen Ayn Rand(1905-1982).
Het Amerikaanse defensiebeleid zal worden besproken om de volgende 2 redenen.

1 Het objectivisme is een Amerikaanse filosofie die in principe universeel kan worden
toegepast.
2 Vanwege de Amerikaanse oorsprong van de filosofie zijn al mijn bronnen ook gericht op
de Verenigde Staten.

Deze Amerikaanse filosofie stelt onder meer dat het belang van de eigen soldaten voorrang
dient te krijgen boven die van vijandelijke troepen en burgers van de vijandige natie. Het is
het doel van deze paper om de verschillen tussen de 'Just war theory'' en het objectivistische
alternatief helder te presenteren. Deze vergelijking zal zich concentreren op drie gebieden.
Ten eerste wordt het mensbeeld van beide theorieën vergeleken.
In tweede instantie wordt verwezen naar de voorwaarden voor oorlog die beide theorieën hebben
geformuleerd. Het derde aspect dat wordt besproken is de uitwerking van deze theorieën in
de vorm van beleid.

Deze paper is wetenschappelijk relevant omdat het objectivisme een uniek alternatief
biedt als tegenhanger van alle conventionele theorieën over oorlog. Het verschilt van
realisme, pacifisme en idealisme vanwege een fundamentele andere visie op de mens.
De ''Just war theory'' is een goede concretisering van verschillende stromingen gebaseerd op
morele principes. Deze paper kan als een aanzet dienen voor een debat binnen de
academische kringen van de politieke wetenschap en internationale betrekkingen in het
bijzonder.

De maatschappelijke relevantie van oorlog is enorm en dit komt omdat oorlog alle
aspecten van een maatschappij beïnvloedt. Het Objectivisme legt de schuld van een
misdadig regime gedeeltelijk bij de burgers van die natie en geeft hiermee een nieuw inzicht
in de relatie burger-overheid en de morele implicaties die dit mee brengt in tijden van
oorlog.

In deze paper zal vooral de ethiek en de politieke uitwerking van het Objectivisme
worden gepresenteerd waarbij de metafysica en de epistemologie de fundering zullen
vormen. Het objectivisme is een verlichtingsfilosofie in extremis en het is volgens Ayn Rand
de filosofische vervolmaking van de Amerikaanse verklaring van onafhankelijkheid en de
Amerikaanse constitutie. Het is een afwijzing van de dominante westerse filosofische
uitgangspunten.

Het is essentieel om een goed beeld te krijgen van wat de rechtvaardige
oorlogstheorie van Walzer inhoudt om vervolgens dieper in te gaan op de leidende principes
van de ''Just war theory''.
Een introductie tot de objectivistische visie op oorlog is noodzakelijk maar zal zich concentreren
op twee kernbegrippen, altruïsme(de afwijzing hiervan) en egoïsme(het propageren van)
Hierna volgt een concretisering van deze principes in de alternatieve egoïstische oorlogstheorie
die de''Just war theory'' op fundamentele punten tegenspreekt.

Als beide theorieën helder uiteen zijn gezet kunnen de verschillende voorwaarden
voor oorlog van beide doctrines worden geformuleerd. De moraliteit van het Amerikaanse
defensiebeleid wordt verder in deze paper besproken met als illustratie de oorlogen tegen
Nazi-Duitsland, Shintoistisch-Japan en eventueel islamitisch-fundamentalistisch Iran.
Ter afsluiting zal er een een conclusie volgen van de gehele paper.

Theoretisch kader: De morele principes van de ‘’Just war theory’’

De rechtvaardige oorlogstheorie werd in 1977 verfijnd door Michael Walzer in zijn
boek ‘’Just and Unjust Wars’’. Deze doctrine is vandaag de dag het meest gedoceerde
academische werk op Amerikaanse universiteiten en militaire academies zoals West-point.
Het hele idee van een rechtvaardige oorlog is hoofdzakelijk beïnvloed door ‘’Just and unjust
wars.’’Michael Walzer positioneerde zijn theorie als tegenhanger van pacifisme en realisme.
Het pacifisme stelt dat geweld in elke vorm van geweld immoreel is en de ‘’Just war’’
theoretici stellen vast deze houding geen weerstand kan bieden aan tirannie.
Het is immers altijd mogelijk dat een of meerdere individuen wel geweld zullen plegen.
Een dergelijke theorie zou een te groot gevaar vormen voor de mensen die deze theorie aanhangen.

Het realisme kiest de andere kant van het spectrum en stelt dat oorlog geen enkele
morele beperkingen kent: ''War is a world apart, where life itself is at stake, where human
nature is reduced to its essential forms, where self-interest and neccesity prevail''(Walzer,
1977:3). Het realistische argument voor het voeren van oorlog zonder moreel kompas is
gebaseerd op hun beeld van de mens en de menselijke natuur:''War strips away our civilized
adornment and reveals our nakedness''(Walzer, 1977:4) Het is een visie die de mens als van
nature egoïstisch identificeert en die deze natuur als verwerpelijk beschouwt.

De oorspronkelijke rechtvaardige oorlogstheorie is ontwikkeld door de Christelijke
theoloog Augustinus die schreef over het gebruik van geweld door individuen. In antwoord
op de vraag of een Christen ooit het plegen van een moord kan rechtvaardigen, met in de
gedachte de Bijbelse implicaties van’ keer de andere wang toe’ stelde Augustinus het
volgende:’’ One can use force, not to protect oneself, but to protect one's neighbor.''
De academicus Jean Elshtain, auteur van het hoog aangeschreven boek Just War Against
Terror, legt uit: For early Christians like Augustine, killing to defend oneself alone was not
enjoined: It is better to suffer harm than to inflict it. But the obligation of charity obliges one
to move in another direction: To save the lives of others, it may be necessary to imperil and
even take the lives of their tormenters'' (Elshtain, 2003:57).

Het is volgens Augustinus dus rechtvaardig om de rechten van je medemens te verdedigen
als deze worden bedreigd maar onrechtvaardig om je eigen rechten te verdedigen
De ontwikkeling vanaf Augustinus tot aan Walzer kenmerkte zich door een
toenemende invloed van secularisering en het was deze invloed die van de‘’Just war theory’’
een theorie maakte die ruimte bood aan zelfverdediging. De rechtvaardige oorlogstheorie
maakt een onderscheid tussen rechtvaardigheid in het aangaan van een oorlog(jus ad bellum)
en rechtvaardigheid in een oorlog(jus in bello). In dit respect wordt oorlog dus altijd
tweemaal beoordeeld. Walzer deed een poging om oorlog als een eenduidig concept te
duiden met twee verschillende onderdelen: ''The morality of jus ad bellum and jus in bello is
at the heart of all that is most problematic in the moral reality of war''(Walzer, 1977:21).
Hoe komt het mensbeeld van Walzer tot uiting in de rechtvaardige oorlogstheorie? Oorlogen
worden gevochten door soldaten in dienst van naties: “In our judgments of the fighting, we
abstract from all consideration of the justice of the cause. We do this because the moral
status of individual soldiers on both sides is very much the same: they face one another as
moral equals.”(Walzer, 1977:127)

Het standpunt dat ongeacht de context vechtende soldaten van beide zijdes moreel
gelijkwaardig zijn is exemplarisch voor het mensbeeld van Walzer.
Zijn visie kende een belangrijk zij het niet exclusief humanitair karakter, het redden van
anderen in situaties van nood stond bij Walzer bovenaan de prioriteiten van interventiebeleid:
''The chief dilemma of international politics is whether people in danger should be
rescued by military forces from outside.’’(Walzer, 1977:p.xi)
De rol van de soldaat is die van dienaar en het belang van de burgers van de vijandige naties
gaan voor ''A soldier must take careful aim at his military target and away from nonmilitary
targets. He can only shoot if he has a reasonably clear shot; he can only attack if a direct
attack is possible . . he cannot kill civilians simply because he finds them between himself
and his enemies''(Walzer, 1977:174).
De rechtvaardige oorlogstheorie is bedoeld als een beperking op de toegestane
handelingen van soldaten in een oorlog gebaseerd op morele principes''Simply not to
intend the deaths of civilians is too easy. . . . What we look for . . .is some sign of a positive
commitment to save civilian lives...if saving civilian lives means risking soldiers’ lives the
risk must be accepted''(Walzer, 1977:155-156).

Het zijn precies dergelijke uitgangspunten die worden bekritiseert door objectivistische
academici. Dit mensbeeld vormt de basis voor het vastleggen van voorwaarden voor oorlog
en deze hebben hun uitwerking op de uiteindelijke strijd op de grond.
Theoretisch kader:Basisprincipes van de objectivistische oorlogstheorie
De objectivistische oorlogstheorie kent twee fundamentele uitgangspunten, namelijk
een egoïstische filosofie gekoppeld aan een politiek van zelfverdediging. Het is van belang
om deze twee begrippen volgens de objectivistische filosofie te duiden en af te zetten tegen
de doctrine die hier de tegenhanger van is, de acceptatie van het altruïsme als leitmotif.
De dominantie van het altruïsme is ingebed in alle religies en is door vele intellectuelen als
de morele standaard geaccepteerd. Ook de voorstanders van een rechtvaardige oorlog
hebben deze moraliteit als een gegeven moreel legitiem uitgangspunt beschouwd.

Ayn Rand doorbrak als een van de weinige filosofen deze trend en ze stelde de volgende simpele
vraag: Now there is one word—a single word—which can blast the morality of altruism out
of existence and which it cannot withstand—the word:“Why?” Why must man live for the
sake of others? Why must he be a sacrificial animal? Why is that the good? There is no
earthly reason for it—and, ladies and gentlemen, in the whole history of philosophy no
earthly reason has ever been given'' (Rand, 1974:61).
Yaron Brook identificeerde altruism e op de volgende wijze:“Altruism” literally
means “other-ism”; it holds that one should live one's life in selfless service to the needs of
others, with sacrifice for their sake as the highest virtue. To act for one's own sake,
according to altruism, is immoral''(Brook, 2006:23)

Het objectivisme wijst elke vorm van altruïsme af en propageert rationeel egoïsme. De term
egoïsme is volgens Rand in het de Engelse woordenboeken verkeerd geïnterpreteerd als
gevolg van een maatschappelijke filosofische crisis. Het egoisme van Rand is niet
vergelijkbaar met dat van bijvoorbeeld Nietschze(vandaar haar toevoeging ''rationeel'').
''In popular usage, the word “selfishness” is a synonym of evil; the image it conjures
is of a murderous brute who tramples over piles of corpses to achieve his own ends, who
cares for no living being and pursues nothing but the gratification of the mindless
whims of any immediate moment. Yet the exact meaning and dictionary definition of the
word “selfishness” is: concern with one’s own interests.(Rand, 1964:vii)

De voorwaarden voor het voeren van oorlog van de ‘’Just war theory’’

De eerste voorwaarde voor oorlog de ‘’just cause’’of die van het rechtvaardige doel
roept de vraag op: Wat is een rechtvaardig doel? Over het algemeen beschouwen ‘’Just war’’
voorstanders geheel in de traditie van Augustinus het beëindigen van een humanitaire crisis
als het klassieke rechtvaardige doel. Een dergelijke crisis is het product van geweld en het is
volgens Walzer dus rechtvaardig om de partij die het geweld initieerde de oorlog te
verklaren. ''Nothing but agression can justify war''(Walzer, 1977:62) De tweede morele
vereiste om over te gaan tot oorlogsvoering is die van oorlog als ''last resort'' of laatste
redmiddel. Dit houdt in dat voordat over kan worden gegaan tot het voeren van oorlog eerst
alle andere opties moeten worden overwogen zoals diplomatie en economische
sancties.:‘’Do justice unless the heavens are (really) about to fall’’.(Walzer, 1977:231)
De implicaties van een dergelijk beleid zullen in een latere paragraaf in deze paper worden
besproken.

De derde voorwaarde voor oorlog is volgens Walzer de aanwezigheid van de goede
intenties. Deze voorwaarde heeft vooral betrekking op de interactie tussen soldaten en
burgers van de vijandige natie. De stelregel die Walzer hanteerde is de volgende: ''The
intention of the actor is good, that is, he aims narrowly at the acceptable effect: the evil
effect is not one of his ends, nor is it a means to his ends, and aware of the evil
involved he seeks to minimize it, accepting costs to himself''(Walzer, 1977:155)
De vierde voorwaarde is die van de ''proportionality''of van de proportionaliteit.
‘’Proportionality is a matter of adjusting means to ends.’’(Walzer, 1977:120) Het gaat hier
dus om een kosten en baten afweging, is de prijs van vechten de pijn van de tegenstander
waard?(Walzer. 1977:119).
De vijfde voorwaarde is die van de ''discrimination'' of van het onderscheid maken
tussen onschuldige burgers en schuldige tegenstanders. In de optiek van Walzer is een strikt
onderscheid maken verplicht wanneer mogelijk.

De zesde voorwaarde is die van de ''legitimate autority'' of legitieme autoriteit. De
voorstanders van de Just war theory stellen dat elke beslissing om over het vechten van een
oorlog en het verklaren van een oorlog moet worden genomen door een legitieme autoriteit.
Walzer stelt dat de legitimiteit van een overheid afhankelijk is van de instemming van haar
bevolking. Deze instemming is eerder symbolisch dan concreet en komt neer op een variant
van het sociaal contract. De overheid moet een bepaalde zorg dragen voor haar burgers, een
overheid die deze zorg in het geheel niet draagt heeft geen recht op soevereiniteit.
(Walzer, 1977:54)

Een objectivistisch alternatief op de voorwaarden van de ''Just war theory''.

Het in 2006 gepubliceerde artikel ''Just war theory vs American Self-Defense''
geschreven door Yaron Brook dient Michael Walzer van repliek.
De in het voorgaande beschreven voorwaarden van de Just war theory
zijn in de optiek van hedendaagse objectivisten zeer ambigue en de waarde hangt
af van wat men onder rechtvaardigheid verstaat. Walzer en voor hem Augustinus
beschouwen het altruïstische namelijk als het rechtvaardige en daarom bekritiseert het
objectivisme deze doctrine.

De voorwaarden van Walzer zijn instrumenten voor dictaturen om te misbruiken
tegenover de vrijere landen die überhaupt meer respect hebben voor regels en conventies.
Deze criteria dwingen vrijere landen in een altruïstisch keurslijf, hoe strikter deze regels
worden gevolgd des te groter het gevaar. Het is namelijk zo dat als een vrij land zich
werkelijk zou houden aan deze criteria het enorm kwetsbaar zou zijn tegenover een
tegenstander die niets opheeft met individuele rechten en rechtvaardigheid. Het fenomeen is
te vergelijken met het systeem van taxatie dat wij in Nederland kennen, hoe productiever je
bent des te meer je moet afdragen en des te zwaarder de last op de schouders.
Het is van belang om de invloed van Walzer en andere voorstanders van deze
doctrine: op waarde te schatten en Yaron Brook, de directeur van het Ayn Rand Institute
deed de volgende bewering:‘’Walzer's prescriptions are not the idle musings of an ivory
tower philosopher they are exactly the sort of “rules of engagement” under which U.S.
soldiers are fighting—and dying—overseas''(Brook en Epstein, 2006:6). Het rechtvaardige is
volgens het objectivisme het rationele en het egoïstische. Als we deze houding toepassen op
oorlog gaat het belang van de eigen natie, de eigen soldaten en de eigen burgers voor die van
de tegenstander. Een rechtvaardig doel is het verdedigen van de eigen belangen tegenover
een natie die geweld heeft geïnitieerd.

De wens om te appelleren aan de voorwaarden van Walzer zijn duidelijk zichtbaar,
als ''Just cause'' werd het afzetten van Saddam voorop gesteld en de bevrijding van de
burgers van Irak. :''Bush supplemented the alleged self-defense portions of each mission with
massive campaigns to relieve Afghan and Iraqi suffering—suffering that constituted
uncontroversially “just causes.”(Brook, 2006:21). Let wel hierom heette de invasie-operatie
van de Amerikanen niet ''Protecting America'' maar operatie ''Iraqi freedom''.
De voorwaarde van oorlog als laatste redmiddel speelt enkel misdadige dictaturen in
de hand, het verzwakt het land dat wordt aangevallen of onder dreiging staat. Deze
beperking op de mogelijkheden van het voeren van oorlog maken zelfverdediging bijna
onmogelijk. Een natiestaat zou zich pas kunnen verdedigen als de raketten van de agressor al
halverwege zijn. Zelfs in situaties waar er sprake is van een objectieve dreiging maar niet
van een concrete wekelijke daad van geweld mag de bedreigde natie zich niet verdedigen
totdat het laatste uur is aangebroken(last resort) De oorlog zou niet het laatste redmiddel
moeten zijn maar afhankelijk van de kracht van de vijandige natie de eerste optie om een
dreiging te doen verdwijnen. Dat wil zeggen dat voordat het kritieke punt is aangebroken
actie is gerechtvaardigd.

De derde voorwaarde voor oorlog volgens de voorstanders van de Just war theorie
zijn die van de ''good intentions'' of van de goede intenties. De enige goede intenties die
relevant zijn voor de moraliteit van een oorlog zijn de intenties van de verdedigende naties
tegenover de eigen burgers. Het militair handelen moet zijn gericht op het uitschakelen van
de agressor op de meest efficiënte manier. Alle secundaire belangen als het verspreiden van
democratie zijn voor het voeren van oorlog niet relevant. De altruïstische Christelijke
oorsprong komt hier duidelijk naar voren en Yaron Brook legde dan een een relatie tussen
goede intenties en altruïsme gebaseerd op eerdere uitspraken van Augistinus en
Walzer:‘’According to Just War Theory, it is wrong for a nation to be exclusively concerned
with its own well-being in deciding whether to go to war; it must demonstrate concern for
the well-being of the world as a whole—including the well-being of the nation it is
attacking. Only such a concern will yield a “good outcome”—that is, an altruistic
outcome’’.(Brook, 2006:9)

De voorwaarde die oproept tot het uitoefenen van proportionaliteit bij
zelfverdediging is wederom een criterium die de dictaturen in de kaart speelt en helpt
tegenover de landen die zij bedreigen en aanvallen. Het concept proportionaliteit heeft een
beperkte waarde en in de context van nucleaire bommen en raketaanvallen bestaat er niet zo
een dergelijke maatstaf. Het belangrijkste doeleinde moet zijn het eindigen van de schending
van rechten van de burgers in de verdedigende natie. Als het mogelijk is onderscheid te
maken tussen de schuldigen en de onschuldige burgers moet dit gebeuren en worden
gerespecteerd. Het is echter zo dat een dergelijk onderscheid zeer moeilijk te maken is en de
pogingen hiertoe de slagkracht van de verdedigende natie doen afnemen. De kansen van de
agressor stijgen zolang die erin slaagt dit onderscheid te vertroebelen. Denk hierbij aan het
gebruik van onschuldige burgers als menselijke schilden en Guerrilla-oorlogsvoering die
niet kan worden bestreden zonder burgerslachtoffers te riskeren. Brook analyseerde de
voorwaarden van de proportionaliteit en onderscheid als volgt:''The requirements of
“proportionality” and “discrimination” are deadly to the nation that takes them
seriously''(Brook, 2006:20)

De enige legitimiteit die het objectivisme erkent is de mate waarin een overheid
individuele rechten respecteert. Het is volgens deze zienswijze dus zo dat een dictator geen
soevereiniteit kan claimen noch enige legitieme autoriteit. Als het verdedigende land een
strengere dictatuur kent dan de aanvallende natie heeft de verdedigende natie geen recht op
de morele claim van soevereiniteit en legitimiteit. Ayn Rand zei het volgende over dit
onderwerp:''Dictatorship nations are outlaws. Any free nation had the right to invade Nazi
Germany and, today, has the right to invade Soviet Russia, Cuba or any other slave pen.
Whether a free nation chooses to do so or not is a matter of its own self-interest, not of
respect for the non-existent “rights” of gang rulers. It is not a free nation’s duty to liberate
other nations at the price of self-sacrifice, but a free nation has the right to do it, when and
if it so chooses''(Rand, 1965:104). In de context van internationale betrekkingen zijn
dictaturen eigenlijk vogelvrij en heeft ieder relatief vrijer land de vrijheid om deze landen
binnen te vallen. Deze vrijheid is wel contextueel en geldt alleen als het vrijere land niet
binnenvalt met als doel het installeren van een nieuwe dictatuur.

De moraliteit van het Amerikaanse defensiebeleid.

Het is Amerikaanse beleid is door de jaren heen van koers veranderd. De oorlogen
tegen Nazi-Duitsland en Shintoistisch-Japan werden gevoerd op basis van wat objectivisten
een egoïstische moraal zouden noemen. Het was een politiek die in tegenspraak zou zijn met
de later geadopteerde 'hb. De bombardementen op Dresden, Hiroshima en
Nagasaki waren het product van een egoïstische strategie hoofdzakelijk gericht op het eigen
belang en niet op het belang van de vijandige natie. De bombardementen op Dresden
knakten het Duitse verzet en de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki zorgen ervoor
dat de Japanse imperialistische keizer inzag dat verder verzet tegen de Amerikanen zinloos werd.

Het voorbeeld van de oorlog tegen Japan :Deze overwinning op Japan vond plaats
zonder het verlies van leven van een enkele Amerikaanse soldaat, dit is een lichtend
voorbeeld van een succesvolle egoïstische benadering van oorlog.(Lewis, 2006:5-6)
Michael Walzer had deze oorlog, gebaseerd op de door hem geformuleerde voorwaarden
ongetwijfeld als onrechtvaardig bestempeld. Walzer had op basis van de mogelijkheden die
zijn theorie toestaat voor zelfverdediging een oorlog wel goedgekeurd(jus ad bello) maar
zeker niet de wijze van oorlogsvoering(jus in bello).

Er trad echter een verandering op in het Amerikaanse buitenlandse beleid waardoor deze
steeds meer was gericht op de principes die Walzer in 1977 zou formuleren.
De objectivistische filosoof, historicus en politicoloog wijlen John David Lewis maakte in
zijn artikel ''No Substitute for Victory: The defeat of Islamic Totallitarianism'' de volgende
analyse van het Amerikaanse buitenlandse beleid:''Pragmatism and altruism dictate
American foreign policy today-as they have done over fifty years. To be practical is to be
pragmatic and to be moral is to be altruistic''(Lewis, 2006:6).

met betrekking tot de oorlog die de Verenigde staten voert tegen terrorisme schreef Leonard
Peikoff, de intellectuele erfgenaam van Ayn Rand het volgende: ''The greatest obstacle to
U.S. victory is not Iran and its allies, but our own intellectuals. Even now, they are
advocating the same ideas that caused our historical paralysis. They are asking a
reeling nation to show neighbor-love by shunning "vengeance"(Peikoff, 2001:1).
De objectivisten Peikoff, Brook en Lewis identificeren de huidige ''rules of
engagement'' als het product van een altruïstische doctrine die het Amerikaanse onderwijs
domineert. Objectivisten propageren een terugkeer naar het beleid die zorgde voor
overwinningen op Duitsland en Japan. De les die Amerika moet trekken uit de mislukte
oorlogen in Irak en Afghanistan is die van het falende altruïstische beleid gebaseerd op de
lessen van Walzer.

Conclusie

De hoofdvraag die deze paper heeft getracht te beantwoorden is: Welk alternatief
biedt de objectivistische oorlogstheorie ten opzichte van de ''Just war theory''?
Om tot een bevredigend antwoord te komen is in eerste instantie de rechtvaardige
oorlogstheorie van Walzer uiteengezet. In tweede instantie is de objectivistische filosofie
geïntroduceerd en vervolgens is het verschil tussen de twee theorieën aangetoond.
De moraliteit van de ''Just war theory'' is de moraliteit van het altruïsme, welke volgens
objectivisten niet verenigbaar is met het concept zelfverdediging van in een context van
oorlog. De oorsprong van ''Just war'' is Christelijk en deze altruïstische erfenis draagt het
nog steeds met zich mee. Van Sint Augustinus tot aan Michael Walzer propageren deze
intellectuelen de glorie van altruïsme en de verplichting tot het beschermen van andere
mensen. Het mensbeeld dat spreekt uit de ''Just war theory'' is volgens objectivisten die van
de mens als instrument tot de bevrediging van de belangen van anderen.
Het Objectivisme stelt geheel in contrast met deze theorie dat het individu centraal
staat, dat enkel het individu rechten kan claimen en dat het individu rationeel egoïstisch zou
moeten handelen.

Het principe van zelfverdediging is essentieel voor het overleven van het individu en
wanneer het betrekking heeft op staten zijn dezelfde principes van toepassing.
De voorwaarden waaronder oorlog mag worden gevoerd uit zelfverdediging verschillen dan
ook als we de ''Just war theory'' vergelijken met de objectivistische oorlogstheorie.
Het moge duidelijk zijn dat de filosofische verschillen tot uiting komen in de geformuleerde
voorwaarden voor oorlog. Het objectivisme biedt een egoïstische theorie van
zelfverdediging in plaats van een in hun ogen contradictoire altruïstische variant.
We concluderen ter afsluiting dat de keuze een van beide theorieën is gebaseerd op het
mensbeeld dat het kiezende individu heeft. Deze paper diende ter verheldering en bood
ruimte tot het contrasteren van twee op moraliteit gebaseerde oorlogstheorieën.
De strijd tussen deze twee zienswijzen kan zelfs een oorlog van ideeën worden genoemd en
evenals een werkelijke oorlog kan elke valse aanname desastreuze gevolgen hebben.

Literatuurlijst

Brook, Yaron en Epstein, Alex. ''Just war theory vs American Self-Defense''. The Objective
Standard. 2006 vol 1, nr 1

Lewis, John David. ''No Substitute for Victory''The Defeat of Islamic Totallitarianism''. The
Objective Standard ,2006 vol 1, nr 4

Peikoff, Leonard''End States who Sponsor Terrorism''. Ayn Rand Center for Individual
Rights. Oktober 2001

Walzer, Michael.(1977)''Just and Unjust Wars''New York:BasicBooks

Elshtain, Jean Bethke(2003) ''Just War Against Terror'' NewYork: BasicBooks.

Column: Obama vs. de selfmade man

2012-07-19T02:56:00.001+02:00

Deze week zagen we de verkiezingsstrijd verhitten en het was Obama die de eerste klap uitdeelde. Hij bekritiseerde Mitt Romney vanwege zijn verleden als ‘selfmade’ zakenman en besloot vervolgens alle ondernemers onder uit de zak te geven. “If you got a business, you didn’t build that. Someone else made that happen.”

Deze uitspraak doen denken aan eerdere uitlatingen van Elizabeth Warren, strateeg voor de Democratische partij. Zij stelde een aantal maanden geleden ”There is nobody in this country who got rich on his own.” Zij illustreerde dit door aan te geven dat een ondernemer weliswaar een winstgevend bedrijf kan beginnen, maar dat die zijn producten over de weg vervoerd die wij allemaal hebben betaald. Deze redenering is compleet vals omdat er niet naar fundamentele aspecten wordt gekeken. Men ziet de plant, maar negeert de wortel.

Alle faciliteiten geleverd door de overheid zijn tot stand gekomen dankzij het door middel van dwang afnemen van de productie van de burgers. Deze observatie leert ons dat de overheid volgens de Democraten ook geen prestatie kan leveren en dat de ondernemers die de weg gebruiken zelf voor die weg hebben moeten betalen. Dit brengt ons bij hoe Democraten denken over belasting en wat hun uitgangspunten zijn.

Obama spreekt over verlenging van de ”Bush tax cuts” als zijnde een kostenpost voor de overheid, een verlies van middelen. In dezelfde speech spreekt Obama opeens over het “vragen“ van een extra bijdrage van hen die het al goed(genoeg) hebben. Hoe is het mogelijk om financiën te moeten vragen als die volgens de Democraten reeds rechtmatig aan de overheid toebehoort? Of de overheid is de eigenaar van de productie van haar burgers, of zij is dat niet. Er is geen compromis mogelijk.

Hier komen we een contradictie op het spoor – en omdat de werkelijkheid geen contradicties toestaat kan dat twee dingen betekenen.

Een of beide stellingen zijn vals
Een onjuiste toepassing van concepten.

Op basis van de Amerikaanse constitutie kunnen we vaststellen dat de overheid niet de rechtmatige eigenaar is van de productie van haar inwoners. Dit maakt dat verlengen van lagere belastingtarieven voor welke groep dan ook nooit een ‘investering’ of een verlies van middelen kan zijn. De visie van de founding fathers is er een die uitgaat van individuele onaantastbare rechten, terwijl Obama streeft naar een maatschappij gebaseerd op claims. Het is de strijd van ‘rights‘ versus ‘entitlements’. Politiek gezien is het de strijd tussen een rechtsrespecterende republiek tegenover een democratische welvaartsstaat.

Hoe dienen we deze uitspraak filosofisch te duiden?

Als de premisse is dat elke daad die mede door anderen (al dan niet gedwongen) tot stand is gekomen niet langer als persoonlijke prestatie kan worden gerekend, houdt dit een radicale herziening in van wat nu goed en kwaad is. Om een stelling objectief te analyseren is het behulpzaam om de stelling om te draaien. “Alle slechte daden die een mens begaat, welke tot stand zijn gekomen mede door anderen, zijn niet als persoonlijke wandaad te classificeren.” De morele en politieke implicaties van deze stelling zijn niet te overzien.

De uitspraken van Obama en Warren staan symbool voor de filosofische oriëntatie van de hedendaagse Democratische partij. De Democraten stellen simpelweg: We worden samen (even)rijk of blijven (even)arm.

Om een economisch stabiel punt te bereiken moeten we volgens Obama dus toe naar een mediaan-positie oftewel een visie van een zoveel mogelijk middenstanders. Obama beschuldigt Romney van het nastreven van een ‘top down‘ economische strategie, maar zelf kiest hij niet voor de ‘bottom up’ tegenhanger. De variant van de huidige president is economische groei vanuit het midden: ‘from the middle out‘, waarbij deze subgroep de norm is die het ideaal van Amerika moet vertegenwoordigen.

De Verenigde Staten zijn niet groot geworden omdat ze middelmaat en modaliteit idealiseerden, maar enkel omdat ze naar welvaart streefden. Het is precies om deze reden dat mensen hun eer behouden als middenstanders zonder het te beschouwen als hun economische eindbestemming.

Steeds vaker en in meer expliciete bewoording geeft deze president ons een betere inkijk in zijn filosofische oriëntatie. Obama doet de ‘selfmade‘ Amerikaanse zakenman in de ban en gelooft dat achter iedere succesvolle ondernemer een succesvolle overheid staat.

Geschreven door Yernaz Ramautarsing

Objectivist, student Politicologie en kandidaat 2de Kamerlid voor de Libertarische Partij (nr16)

Deze column is ook verschenen op de website verkiezingenvs,com, hier is de link http://www.verkiezingenvs.com/2012/07/18/yernaz-ramautarsing/column-obama-vs-de-selfmade-man/

De (im)moraliteit van het appel op states’ rights.

2012-07-09T02:28:00.003+02:00

Nu de rookwolken na het vonnis over Obamacare zijn opgetrokken kunnen we onze aandacht verleggen naar de vraag hoe deze strijd zich politiek zal ontwikkelen. De strijd tussen voor en tegenstanders is namelijk als het ware een samenvatting van Amerikaanse politiek sinds de inauguratie van Barack Obama. Zo verklaarde de Republikeinse gouverneur van Louisiana, Bobby Jindal, één dag na de uitspraak van het Supreme Court (SCOTUS) dat hij Obama’s wet niet zou invoeren. Hij beroept zich hierbij op de autonomie van de staat: de zogenaamde states’ rights.

Het constitutionele debat over de juiste interpretatie van de machtsverhouding tussen de federale en staatsoverheden is zo oud als de Verenigde Staten zelf en te complex om in een column te behandelen. We zien de laatste jaren echter een opleving van het beroep op staatsautonomie – en om zeer uiteenlopende redenen. Jan Brewer, de gouverneur van Arizona gebruikte het bijvoorbeeld om van Obama’s immigratiebeleid af te mogen wijken. De Republikeinen zetten hoog in op de machtenscheiding tussen de federatie en de staten. Dat werkt heel goed als oppositiepartij, maar aanzienlijk minder goed als partij die de president levert.

Het frappante is dat het ‘states’s rights’-argument voornamelijk als een moreel argument wordt gepresenteerd, als zijnde een vervulling van de wensen van de founding fathers. Vanuit het objectivisme bezien is het beroepen op de machten van de staatsoverheid niet moreel anders dan een beroep op de macht van een federale overheid. Het is op geen manier moreel om rechten te schenden via de staat in plaats van via Washington.

Ayn Rand stelde: ”The constitutional concept of “states’ rights” pertains to the division of power between local and national authorities, and serves to protect the states from the Federal government; it does not grant to a state government an unlimited, arbitrary power over its citizens or the privilege of abrogating the citizens’ individual rights’.” Zij deed deze uitspraken over de hypocriete aanvoering van dit argument om gelijke rechten voor afro-Amerikanen te ontkennen. Het was ook deze lijn van argumentatie die het houden van slaven 100 jaar eerder trachtte te legitimeren

Het refereren aan states’ rights is enkel moreel als daarmee een schending van rechten door de federale overheid kan worden voorkomen. De juiste functie van states’ rights is die van extra controle, het is geenszins een vrijbrief voor staten om hetgeen Washington verboden is zelf uit te voeren. Dit brengt ons bij Mitt Romney die het amorele karakter van dit argument onbewust benadrukte door te stellen dat zijn grootste probleem met Obamacare de uitvoerende overheid was, in dit geval de federale overheid. Romney implementeerde een voorganger van Obama’s wet jaren eerder in Massachusets in zijn termijn als gouverneur. In een van zijn heldere momenten zag Rick Santorum heel goed in dat als het gaat om Obamacare, Romney de slechtst gekwalificeerde kandidaat is om president Obama van repliek te dienen.

Ik heb twee adviezen voor de Republikeinen.

Eén: gebruik dit argument selectief en politiseer het niet, democraten zullen met gelijke munt terugbetalen bij verlies van Obama. Twee:gebruik dit argument niet tegen beleid om vervolgens een vergelijkbaar beleid via de staat in te voeren. Mensen prikken hier doorheen en het devalueert elke waarde die dit argument kan hebben in het verdedigen van de constitutie.

Rand sluit af:The break-up of a big gang into a number of warring small gangs is not a return to a constitutional system nor to individual rights nor to law and order(Ayn Rand, 1968:5).

Geschreven door Yernaz Ramautarsing,

Student Politiciologie, overtuigd objectivist en kandidaat Tweede Kamerlid voor de Libertarische Partij (nr16)

Deze column is ook verschenen op de website verkiezingenvs.com Hier is de link naar dat artikel http://www.verkiezingenvs.com/2012/07/07/yernaz-ramautarsing/de-immoraliteit-van-het-appel-op-states-rights/

Barack Obama, een egalitaire nihilist

2012-06-29T03:36:00.000+02:00

Leonard Peikoff was de eerste die Obama als een egalitaire nihilist typeerde. Veel critici voor hem kwamen niet verder in hun identificatie van de president dan Socialist en of moslim. Hoe kwam Peikoff tot deze conclusie? Om die vraag te beantwoorden beginnen we de identificatie te ontleden. Een egalitarist streeft gelijkheid na als absoluut, dus ongeacht de relevante context. Het egalitarisme is een aanval op de logica van oorzaak en gevolg of de wet van de causaliteit:’ ‘Of special significance to the present discussion is the egalitarians’ defiance of the Law of Causality: their demand for equal results from unequal causes—or equal rewards for unequal performance.(Ayn Rand, Philosophy Who Needs It:121)

In dit licht bekeken is het beleid van Obama opeens zeer logisch en begrijpelijk, hij wil de welvaart herverdelen omdat hij geen rekening houdt met context(oorzaak) maar enkel met de uiteindelijke verdeling(gevolg). De implementatie van Obamacare is om deze reden een kroonjuweel voor de president en een gruwel voor de verdedigers van vrijheid. De sfeer die nu in het linkse circuit prevaleert is dat iedereen die voor vrijheid(en tegen Obama) is stiekem voor ongelijkheid is. Ongelijkheid is een van de nieuwe thema’s die de Amerikaanse politiek zal domineren de komende jaren en de extreme posities zijn reeds ingenomen.

In de aanstaande verkiezingen in november kan de burger dan ook kiezen voor grotere gelijkheid in de persoon van Obama en grotere ongelijkheid in de persoon van Romney. Obama heeft herhaaldelijk door middel van persoonlijke aanvallen Romney aangevallen op zijn extreme rijkdom, of het verschil in rijkdom met de gewone burger. Romney moet zich niet in de hoek laten drukken en juist de aanval inzetten met een betoog voor de mogelijkheid van ongelijkheid, er is niets anti-Amerikaans aan ongelijkheid. Het is juist die verschillend die mensen aanzet tot grootse daden. Het idee van van de Amerikaanse droom en ”from rags to riches’‘ valt of staat met deze inherente ongelijkheid.

Waarom is Obama een nihilist?

Een nihilist streeft vernietiging na in plaats van creatie en productie. Obama is met zijn beleid uit op de vernietiging van het individu en de Amerikaanse constitutie met alle gevolgen van dien. In zijn campagne in 2008 stelde de President de volgende vraag ”I don’t know when they(Mccain, Palin) decided that they want to make a virtue out of selfishness”. Afgezien van het feit dat Mccain en Palin allesbehalve verdedigers zijn van egoïsme bekende de president hier kleur, hij toonde zijn ware aard.
Obama beschouwt het egoïsme niet als een deugd maar als een zonde en zijn beleid is dan ook gericht op het vernietigen van het concept ”de deugd van het egoïsme”. Het eerste non-fictie boek geschreven door Rand in 1964 droeg niet toevallig de titel: The Virtue of Selfishness:A New Concept of Egoism”. Rand bescchreef de twee betekenissen die het woord selfishness had. Obama hanteert duidelijk de eerste definitie.”In popular usage, the word “selfishness” is a synonym of evil; the image it conjures is of a murderous brute who tramples over piles of corpses to achieve his own ends, who cares for no living being and pursues nothing but the gratification of the mindless whims of any immediate moment.(Ayn Rand, The Virtue of Selfishness:vii)

De werkelijke betekenis is de president echter ontgaan’‘Yet the exact meaning and dictionary definition of the word “selfishness” is:concern with one’s own interests(Ayn Rand, The Virtue of selfishness:vii) Deze discussie lijkt mogelijk enkel semantisch maar het aanvallen van dit concept is een aanval op de Verenigde Staten en alles wat die natie groots heeft gemaakt. Het is een afwijzing van de constitutie als leidend document en het maakt van de Verenigde Staten een gewoon (Europees?)land waarin er wel plaats is voor egalitair beleid. Obama is een sloper bewapend met hamer en sikkel en met als doel ultieme gelijkheid.

Geschreven door Yernaz Ramautarsing

Deze column is ook verschenen op de website www.verkiezingenvs.com te vinden via deze link http://www.verkiezingenvs.com/2012/06/28/yernaz-ramautarsing/opinie-barack-obama-een-egalitaire-nihilist/

Ik houd van de VS, dan heb je iets uit te leggen als student.

2012-05-09T17:16:00.003+02:00

Introductie

Het anti-Amerikanisme en de anti-Westerse sentimenten domineren onze universiteiten en via die weg bereikt deze stroming geïnspireerd door postmoderne uitgangspunten haar positie als dominante stroming. Een ieder die zich inzet voor het respecteren van individuele rechten, ongebreideld kapitalisme(''laissez faire'') en het floreren van de wetenschap dient de dreiging van het postmodernisme en zijn aanverwante kwalen te identificeren voor zijn eigen overleving. Deze blog heeft als doel om het objectivisme te verspreiden en het objectivisme is een Amerikaanse filosofie in meerdere opzichten. Niet alleen was Ayn Rand een Amerikaanse door keuze, de filosofie zelf kan worden gezien als een verlichtingsfilosofie in extremis. Het is de filosofische onderbouwing en vervolmaking van de Amerikaanse verklaring van onafhankelijkheid en zijn constitutie maar dan ontdaan van al zijn irrationele religieuze restanten. Ayn Rand identificeerde de founding fathers als pioniers die een onvoorstelbare sprong voorwaarts maakten op het gebied van filosofie en politiek met als resultaat een grootse natie. In haar eigen woorden:

I can say—not as a patriotic bromide, but with full knowledge of the necessary metaphysical, epistemological, ethical, political and esthetic roots—that the United States of America is the greatest, the noblest and, in its original founding principles, the only moral country in the history of the world. (Rand, 1974: Philosophy who needs it?)

Ik houd van de Verenigde Staten vanwege haar filosofische wortels en omwille van haar potentie. Ik ben verheugd dat ik niet alleen sta in mijn liefde voor de Verenigde staten en het is hierom dat ik met plezier het artikel hieronder plaats met als doel om de morele defensie van de Verenigde Staten te ondersteunen.

Timon Dias is vaste columnist voor de Dagelijkse Standaard en hij schreef een uitstekend artikel vanuit een persoonlijk perspectief over zijn liefde voor de Verenigde Staten

In de collegebanken zijn discussies over de aanstaande Amerikaanse verkiezingen niet ongewoon. Ook toen 4 en 5 mei naderden kwam Amerika vaak ter sprake.

In strijd met modieuze sentimenten houd ik van de VS. Zeker als student heb je dan blijkbaar iets uit te leggen. Zonder uitzondering verkeer ik na het uiten van deze opvatting dusdanig in de minderheid dat ik genoodzaakt ben mij te verantwoorden voor deze deviante denkbeelden.

Er heersen onschuldige en soms terechte beelden over Amerika als een land van overgewicht, overvloed, domheid en voor Europeanen onbegrijpelijk religieus. Er heersen ook minder onschuldige, maar desalniettemin breed gedragen opvattingen over Amerika als koloniale mogendheid en onderdrukker, systematische mensenrechtenschender en als algemene bron van al het kwaad in de wereld. Ik heb dit nooit begrepen.

Amerika is in mijn ogen de meest morele supermacht in de geschiedenis van de mensheid. Dit doet menig wenkbrauw fronsen, maar er is historisch gezien geen andere conclusie mogelijk. Wellicht is Amerika niet perfect, maar het minst immoreel is toch gelijk aan het meest moreel? Daarbij is Amerika de redder en beschermheer van de vrije wereld.

Het is, met name in de door postmodernisme geïnspireerde progressieve kringen, diep weggezakt hoeveel West-Europa aan de VS te danken heeft. Het is simpel, zonder de VS waren alle Europeanen dan wel Nazi´s of, iets minder waarschijnlijk, Communisten. Ikzelf was, als Sri Lankaans untermensch, waarschijnlijk geëindigd in een obscuur slavenkamp of als lampenkap voor sfeerverlichting.

Zonder de VS en hun offer van meer dan 400.000 soldaten had de wereld niet bevrijd kunnen worden het Nazisme, Fascisme en het Japanse Keizerrijk. Vaak wordt tegengeworpen dat de VS zich pas in de strijd mengden na Pearl Harbor en dat zij het alleen uit eigen belang deden, want zo zijn Amerikanen. Maar vallen de VS uitstel van interventie te verwijten na de Eerste Wereldoorlog? En wat is er moreel laakbaar aan het feit dat de VS uit eigen belang handelde? Het VS en haar handelen toonden juist aan dat juist die egoïstische moraal onze redding was tegenover de eminente dreiging van twee altruïstische totalitaire ideologieën die in Europa domineerden.

De VS intervenieerden en vernietigden het Nazisme en Fascisme, maar een dag later stond het Communisme aan de poort. Ondanks dat deze ideologie geen rassenleer hanteerde, was het een bruut en mensonterend systeem dat volgens ‘The black book of Communism’ zo’n 94 miljoen levens eiste. Ja, de VS hebben Europa ook van dit kwaad gered.

Maar het is nog steeds niet anders. De wereld wendt zich nog steeds tot de VS als men in nood verkeert. En als het er op aankomt kan ook Europa nog steeds weinig maken zonder Amerika. Zie de Kosovo oorlog in 1999, waar Europese onderhandelingen op niets uit liepen en de VS uiteindelijk door militair ingrijpen een complete genocide voorkwamen.

Zelfs bij het verdrijven van Khadaffi kon Europa niet zonder de VS. Amerika leverde tankvliegtuigen (30 van de 40) om luchtaanvallen draaiende te houden en zij leverde precisie wapens voor Europese luchtmachten toen de eigen voorraad op was. Bovendien lag er tijdens de aanval een grote Amerikaanse marinemacht voor de Libische kust, waaronder de onderzeeër USS Florida die met zo’n 100 kruisraketten op luchtafweergeschut, de weg vrij maakte voor luchtaanvallen.

Maar Amerika is meer dan haar overweldigende militaire potentieel. Het is een democratie die gesticht is op destijds ongekend verlichte beginselen. Hoe kan men niet geraakt worden door de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring uit 1776 die stelt: ‘We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty and the pursuit of Happiness.’

Het was het eerste land in de moderne geschiedenis waar individuen daadwerkelijk vrij en gelijk voor de wet waren, en nog steeds garandeert het eerste amendement een grotere vrijheid van meningsuiting dan in Europa.

Daarbij is Amerika nog het minst slachtoffer geworden van een destructief gevolg van welvaart: entitlement. Waar men in Europa is aangeleerd dat men recht heeft op comfort en voorspoed louter omdat men bestaat, is in Amerika de heersende leer nog steeds dat comfort en welvaart alleen mogen volgen uit inzet en talent. En precies dat haalt het beste in de mens naar boven.

Waar Europeanen zich vooral afvragen wat hun land voor hun kan betekenen, vragen echte Amerikanen zich af wat zij voor zichzelf en hun land kunnen betekenen. En dat is iets bewonderenswaardig.

Momenteel is Amerika de enige potente force of good in de wereld. In tegenstelling tot andere supermachten beschikken de VS over ethiek en verantwoordelijkheidsgevoel. Rusland en China bijvoorbeeld gaven hun minachting voor mensenlevens onlangs nog te kennen door hun tegenstand tegen een interventie in Libië en hun veto tegen een interventie in Syrië.

Naar wie kijken wij voor het beteugelen van het Iraanse regime, Noord Korea, Al-Qaida en soortgelijke dreigingen? The United States of America.

In dit licht is het onbegrijpelijk dat zoveel jongeren de VS op zo’n gepassioneerde en overtuigde wijze minachten. Anti-Amerikanisme heeft zijn intrede gedaan tijdens de culturele revolutie van ‘68 en heeft zich sindsdien geconsolideerd, met name in het academische circuit. Het is zo mogelijk de meest ondankbare culturele attitude uit de geschiedenis en ik ervaar het als een zwarte vlek op mijn generatie.

Maar de meest onaantrekkelijke eigenschap van Amerika-bashers is nog wel dat zij nog steeds doen alsof zij op de barricade staan en zich moedig verzetten tegen een overmacht aan kortzichtige meningen. Misschien is deze houding een overblijfsel van het revolutionaire karakter van het gedachtegoed van generatie ´68, maar het kan haast niet ongepaster. Zij zijn namelijk, met name op de universiteiten, zèlf de kortzichtige overmacht. En de sympathisanten van de VS zijn de onbegrepen minderheid die zich verzetten tegen de heersende leer. Een leer die wordt uitgedragen door de overgrote meerderheid van professoren en die als zoete koek wordt geslikt door de overgrote meerderheid van studenten. Deze studenten wanen zich moedig, maar zijn niets dan slachtoffers van de nieuw- linkse postmoderne tijdsgeest.

Ik houd niet alleen van de VS, ook steun ik Israel. Dit wordt door de meeste studenten als nog onbegrijpelijker ervaren. Deze universitaire hoofdzonde zal ik volgende week toelichten.

Geschreven door Timon Dias

Introductie door Yernaz Ramautarsing

Deze versie van het Artikel van Timon Dias is met toestemming licht aangepast, voor de originele publicatie verwijs ik u naar de volgende link: http://www.dagelijksestandaard.nl/2012/05/ik-houd-van-de-vs-dan-heb-je-iets-uit-te-leggen-als-student

De rechtvaardiging van inkomensongelijkheid in een kapitalistische economie

2012-04-17T03:02:00.004+02:00

Origineel door Ari Armstrong

Vertaling door Yernaz Ramautarsing

Veel van de occupy demonstranten zijn tegen het redden van banken en financiele instituties door middel van staatsinterventies. Dit verzet is rechtvaardig omdat dergelijke interventies de rechten van individuen schenden door welvaart over te hevelen van het ene naar het andere individu onder de dreiging van geweld. Dit komt tot stand door het vergroten van de staatsschuld(toekomstige belastingen) en monetaire expansie(verborgen belastingen).

Echter zijn het wel dezelfde occupy'ers die de geforceerde interventies eisen ten behoeve van gebieden zoals studenten-leningen, hypotheek-aflossingen, publiek onderwijs en ''groene''energie. Waarom zijn deze occupy'ers fel gekant tegen bepaalde overheidsinterventies maar voorstander van andere interventies?

Het antwoord kan worden gevonden in de populaire frase ''Wij zijn de 99 procent''.

Het populaire Amerikaanse tijdschrift Vanity Fair toonde in het begin van 2011 aan dat de rijkste 1% van de Amerikanen op jaarbasis maar liefst 25% van het nationaal inkomen voor hun rekening nemen. Als we kijken naar welvaart in plaats van inkomen bezit de top 1% maar liefst 40%. De 99% bestaat dus uit alle andere mensen. Volgens de typische occupy'er zouden politici geld moeten afnemen zolang de slachtoffers relatief welvarend zijn en de profiteurs minder vermogend. ''Belast de rijken''(nog meer dan nu) is te lezen op veel spandoeken tijdens deze protesten. Vanity Fair vergelijkt de rijken van Amerika met de theocratische dictators in het Midden-Oosten: ''Amerikanen zijn getuige van protesten gericht tegen onderdrukkende regimes welke enorme welvaart plaatsen in de handen van een elite gezelschap”. Het tijdschrift voorspelt dat ''zelfs de rijken spijt krijgen'' van de inkomensongelijkheid in dat land. Er zullen ongetwijfeld occupy'ers zijn die deze woorden onderschrijven, maar als inkomensgelijkheid hun streven is doen ze er verstandiger aan zich te verdiepen in de relevante geschiedenis.

Het is waar dat in de menselijke historie grote inkomensongelijkheden voorkwamen als gevolg van de politieke klasse welke de massa uitbuitte. Slaven werkten in Egypte en construeerden de meest complexe piramides om de met juwelen gedecoreerde farao's te begraven. In de Sovjet-Unie leefden de ''dictatoren van het proletariaat'' een luxe leven, ook toen er miljoenen stierven door een hongersnood werd er graan verkocht aan andere landen(voor details, zie de film The Sovjet Story). Het is frappant dat terwijl occupy'ers vragen om de vervanging van kapitalisme door socialisme(denk aan de universitaire professor die een herboren trotskist is of de rebelse student die oproept tot bloedige revolutie) de vervulling van deze wens feitelijk zou leiden tot een nieuwe inkomensongelijkheid.

Er is echter een fundamenteel verschil tussen de inkomensongelijkheden die voorkomen in een tiranniek systeem in vergelijking met de ongelijkheid in het kapitalisme. De eerste vorm van ongelijkheid is het product van diefstal en dwang, terwijl de andere vorm tot stand komt door productie en denken. Parasieten confisqueren de beschikbare welvaart, ze voegen niets toe aan de totale welvaart. Deze parasieten kiezen ervoor te vernietigen: ze maken van roven een beroep en ze ontnemen hun slachtoffers elk motief om meer welvaart te produceren. Dus zelfs als de parasieten erin slagen om inkomensgelijkheid te bewerkstelligen zou dit een morele atrociteit betekenen.

Producenten creëren nieuwe welvaart: Ze dirigeren hun eigen bronnen van welvaart in, land, machines of natuurlijke hulpbronnen om goederen en diensten te creëren welke het menselijk leven bevorderen. Producenten verdienen geld door op vrijwillige basis te handelen met anderen die ook een voordeel halen uit de uitwisseling. In veel gevallen nemen producenten mensen in dienst waarmee ze het leven van henzelf en de werknemer verbeteren.

De parasieten winnen (vanuit hun kortzichtige perspectief) ten koste van andere mensen. De producenten overwinnen terwijl zij anderen in staat stellen hetzelfde te doen. In het ergste geval berooft een parasiet je van je leven; in het beste geval steelt hij je productie. In het ergste geval laat een producent je met rust, in het beste geval (en het meest voorkomende) zal hij je leven enorm verbeteren en verlengen.

De Amerikaanse kapitalisten hebben niets gemeen met de dictators in het Midden-Oosten of welke andere parasiet op deze wereld dan ook. (Ik bedoel de werkelijke kapitalisten, niet zij die zich voordoen als zakenmannen maar in feite enkel erop uit zijn om politieke macht te verkrijgen en aan te wenden in hun voordeel en ten nadele van hun concurrenten)

Steve Jobs verdiende geen fortuin door anderen aan te vallen of te beroven; hij werd rijk door het creëren van uitzonderlijk hoogwaardige machines welke de kwaliteit van het leven van vele tientallen miljoenen mensen verbeterden.

Ongeacht het volume van de welvaart die Jobs creëerde, hij voegde enorme waarde toe aan de levens van zijn klanten. Hetzelfde geldt voor andere Amerikaanse leidende zakenlieden. Mensen als energie producent George Mitchell, ondernemer Jeff Bezos, software ontwikkelaar Bill Gates, of internet visionair Mark Zuckerberg, en al die anderen die leven door denken en produceren op welke schaal dan ook. Producenten verhandelen goederen en diensten in ruil voor geld en die uitwisseling is in het voordeel van beide partijen. De welvaart van een producent geeft een indicatie van zijn wederzijds voordelige uitwisselingen.

In 1955 schreef Ludwig von Mises een brief waarin hij vanuit een economisch oogpunt opmerkte: extreme armoede is in een feudale maatschappij het gevolg van inkomensongelijkheden, dit geldt niet in een kapitalistische maatschappij. De aanwezigheid van ''groot kapitaal'' is geen beperking, maar een verbetering voor de omstandigheden van de rest van de burgers. Mises beschreef hier de aanwezigheid van productieve zakenlieden in een vrije economie, niet de politiek verbonden bedrijven welke op zoek zijn naar subsidies en privileges.

De mate waarin de hedendaagse economie sommige van ons dichter bij extreme armoede brengt heeft niet als oorzaak productieve bedrijven, maar juist de parasiterende mentaliteit van onze overheid welke inflatie als gevolg heeft. De armoede is het gevolg van politieke steun voor onverantwoorde hypotheken, subsidiering van falende banken en vakbonden, de uit zijn voegen gebarsten verzorgingstaat, corporatisme en soortgelijke maatregelen. Kort gezegd, de oorzaak is overheidsinterventie in de economie.

Vanuit een moreel oogpunt is het afhandig maken van welvaart onder de dreiging van geweld een schending van de rechten van de producenten. De relevante morele onderscheiding dienen we niet te maken tussen de 99% en de rijkste 1%, het zou liever moeten gaan om het verschil tussen producenten en parasieten, ongeacht de schaal van de betreffende welvaart. De grote producenten in onze maatschappij verdienen het niet om te worden beledigd uit jaloezie, of te worden beroofd van hun eigendom. Onze grote producenten verdienen onze dankbaarheid en bewondering.

Origineel door Ari Armstrong

http://www.theobjectivestandard.com/blog/index.php/2011/10/the-justice-of-income-inequality-under-capitalism/

Vertaling door Yernaz Ramautarsing

Houdt de lichten aan en schijn ze op de environmentalistische duisternis

2012-04-17T02:57:00.001+02:00

Origineel door Craig Biddle

Vertaling: Peter Visser

De lampen uitdoen voor ‘Earth Day’ is het perfecte symbool van het uiteindelijke doel van de environmentalistische beweging, te weten industrie – en dus menselijk leven – van het aardoppervlak doen verdwijnen. (foto hieronder van Noord-Korea waar het elke dag Earth day is)

Tegen de oprechte environmentalisten (dus niet de mensen die zich zo noemen maar niet weten waar de beweging eigenlijk om draait), heb ik niets te zeggen. Maar sommige mensen die het goed bedoelen zijn ingenomen met de enviromentalistische terminologie en zijn argeloos verward over of er enige waarheid zit achter het idee dat we ons zorgen moeten maken over ‘duurzaamheid’.

De idee achter zogenoemde duurzaamheid is dat we als mensheid te veel grondstoffen consumeren, we een punt zullen bereiken van non-duurzaamheid, waarin er niet genoeg over is voor ons of toekomstige generaties, en dus wij of zij zullen sterven.Echter, dit idee is nonsens, en we kunnen dat zien als we de context onderkennen die de environmentalisten weglaten om mensen hun nonsens te doen kopen.

De notie dat er een ‘duurzaamheidsbeleid’ nodig is, gaat ervan uit dat de mens enkel een consument is en dat grondstoffen ‘beperkt’ zijn. Maar geen van beide aannames is waar.

De mens is niet enkel een consument; hij is ook, en meer fundamenteel, een denker en een producent die grondstoffen van de natuur kan ontrekken –modder, bessen, petroleum, dan wel atomen – en die bewerken tot zijn levensbehoeften – bakstenen, voedsel, energie, en wapens. En als de mens vrij is om te handelen naar eigen inzicht, kan hij steeds weer nieuwe methoden ontdekken en toepassen waarmee hij grondstoffen kan gebruiken voor zijn profijt.

Ook zijn grondstoffen niet ‘beperkt’ – in ieder geval niet op een betekenisvolle manier.
Natuurlijk is er een eindige hoeveel van aluminium, petroleum, enzovoorts op de aarde. Maar de aarde is niets dan grondstoffen – waarvan we enkel een minuscule fractie van een oneindig kleine portie hebben gebruikt – en de rest van het universum is niets dan een heleboel meer . Petroleum was vroeger slechts slijmerig spul dat u niet op uw voeten of gewassen wilde krijgen; vandaag de dag gebruikt de mens het om de industriële beschaving van te voorzien van brandstof, maakt er hartkleppen van, en Kindles, en ga zo maar door. Zand was enkel goed voor zonnebaden en zandkastelen; nu gebruikt de mens het om brillen en glasvezelkabels van te maken. Uranium werd gezien als een giftig metaal waar men niks mee wilde hebben te maken; nu gebruikt men het om goedkope elektriciteit en terroristendodende bommen van te produceren. Enzovoorts, enzovoorts. We kunnen niet voorzien wat voor methoden de mensheid in de toekomst zal ontdekken voor andere grondstoffen.

De mens zijn rationele en productieve natuur, gecombineerd met het feit dat grondstoffen voor alle voor alle doeleinden onbeperkt zijn, maakt het onmogelijk dat de mens alle grondstoffen opmaakt – op voorwaarde dat hij vrij is te denken en te handelen naar eigen inzicht, wat betekent: op voorwaarde dat hij leeft in het sociale stelsel van kapitalisme.

Onder werkelijk kapitalisme (wat nog nooit heeft bestaan tot op vandaag de dag), is al het eigendom in privé handen, en de enige rol van de overheid is het beschermen van de individuele rechten, waaronder eigendomsrechten. In het kapitalisme zijn eigenaars van eigendom verantwoordelijk voor hun eigendom, ten goede of ten kwade.

Mensen die hebben gewerkt om eigendom te verkrijgen willen over het algemeen hun de waarde daarvan proberen te behouden of vergroten; ze willen normaal gesproken hun welvaart vergroten; en ze neigen ernaar rationeel te zijn inzake het gebruik en verbetering van hun eigendom. Dienovereenkomstig werken eigenaren normaal meestal om hun middelen te behouden of te vergroten, of het nu boerderijen, meren, campings, ski ressorts, of olieplatformen zijn. En over het algemeen plannen ze om op een gegeven moment hun eigendom te schenken aan familieleden, vrienden, of vennoten, waarvan ze denken dat zij het ook rationeel zullen gebruiken.

Natuurlijk kiezen er sommige mensen voor om niet rationeel te zijn, en hun eigendom niet vergroten, of zelfs te behouden, echter is dit geen probleem voor wie dan ook, behalve deze personen. Als iemand zijn meer ‘leeg’ vist, of alle bomen in zijn bomenkwekerij omzaagt zonder nieuwe bomen te planten, of iets dergelijks, zal hij de gevolgen van zijn irrationaliteit moeten ondervinden. Als hij zijn eigendom verspild, wanneer hij failliet of dood gaat, zal een ander een kans hebben om dat eigendom weer waardevol te maken. En als een eigenaar de rechten van een anderen op enige manier blijkt te schenden – bijvoorbeeld door het drinkwater van zijn buurman te vervuilen – kan hij daarvoor terecht worden gesteld bij een rechtbank.

Het enige dat we moeten behouden is de vrijheid om te handelen naar eigen inzicht – welke ook inhoudt de vrijheid om eigendom te gebruiken zoals men dat geschikt vindt. Zolang we vrij zijn, kunnen we onze lichten aanhouden en doorgaan met uit te zoeken hoe we ze goedkoper en helderder kunnen maken.

Dit feit valt bij sommige mensen in verkeerde aarde, maar wat dan nog?

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Artikel van Craig Biddle, gepubliceerd op de site van de Objective Standard http://www.theobjectivestandard.com/blog/index.php/topics/environmentalism/ Vertaling naar het Nederlands door Peter Visser.

The deconstruction of constructivism through an acceptance of the primary of existence

2012-03-30T04:31:00.000+02:00

Written by Yernaz Ramautarsing

Introduction

In this essay I will argue that a synthesis between positivism and constructuvism is neither possible nor favourable. Marsh and Stoker stated that the ontological and epistemological position of a scientist wears ''like a skin, not a sweater''

I will take this statement to be the starting point for my elaboration on this specific topic.

The main agument in support of my position holds that the differences between positivism and constructivism are so fundamental that any form of synthesis would constitute a contradiction in theory as well as in practice. The most fundamental ''battlelines'' between these two schools of philosophy are in my opinion:

objectivity challenged by subjectivism,(existence as a primary)
conceptualization conflicting with deconstruction (the law of identity)
volition opposed by determinism(the law of causality)

I will also aspire to persuasively argue the following four challenges against constructivism.

constructivism is primarily focussed on consciousness instead of existence.
constructivism denies the concept of free will (in varying degrees)
constructivism is a gateway-drug to behavioralism and marxism.
constructivism is focussed on the products of man instead of the nature of man.

When one practises scientific study a choice must be made in all three of these eternal debates. In my support of a positivist scientific position I will counter the criticisms on positivism while denouncing constuctivism on the lack of validity of its basic underlying premisses. In order to make the clearest disctintions possible between positivism and constructivism.

Therefore I think it is wise tot take the most extreme axes of these two positons, hard-positivism on the one side and post modernistic constructivism at the opposite side of the spectrum. I will draw upon Ayn Rand's philosophy of Objectivism as a representative of postivism while Smith and Wendt will be representing the side of the post-modernists.

I will first lay the theorethical groundwork after which there will be supporting empirical argumentation followed by a conclusion.

Theoretical groundwork:Objectivity versus Subjectivity.

The scholarly debate concerning the nature of reality has generally known two extreme positions.The positivist claim holds that reality is what it is, the constructivist would state that things are what we make or perceive them to be. The choice between these two alternatives determine one's position on the existence and nature of objectivity. Ayn Rand distinguished philosophies on the bases of their axiomatic premisses.

The basic metaphysical issue that lies at the root of any system of philosophy is the primacy of existence or the primacy of consciousness. (Rand, 1974: 24)

Postivism takes existence as a primary and Constructivism is based on consciousness.

''Existence is a self-sufficient primary. It is not a product of a supernatural dimension, or of anything else. There is nothing antecedent to existence, nothing apart from it—and no alternative to it. Existence exists—and only existence exists. Its existence and its nature are irreducible and unalterable.''(Peikoff, 1979:109)

How is it possible to combine the above mentioned positivist axioms while speaking of singing things into existence, or of concepts being what we make them? The answer is that such an attempt is doomed to fail due to the flagrant contradiction it would result.

Is it fair to compare Smith and Wendt to Rand and Peikoff on the bases of these quotes? The answer is no in the sense that Smith I assume does not think that without our singing there would be no world. I also assume that Wendt did not think that changing the name of anarchy would alter all its conceptual attributes. The answer is yes in the sense that if one takes the statements of Rand and Peikoff to be true, it would be impossible to arrive at the statements of Wendt and Smith without holding a contradiction.

Theoretical groundwork: Conceptualization versus Deconstruction

The second big fundamental dichotomy between the two schools of philosophy concerns their scientific goal. The scientific goal of positivism is to reveal objective reality through descriptive causal analysis. It is the goal of constructivism to reveal the subjectivity in reality through the analysis of political ideas and discours. This is simply to big of a dichotomy to be able to unite in academic research, regardless of the field. Any systhesis would amount to resigning fundamental principles of the respective positions.

Wendt here explaines the focus on objects in constructivism:''A fundamental principle of constructivist social theory is that people act toward objects, including other actors, on the basis of the meanings that the objects have for them''. (Wendt, 1992:396)

Constructivism is materialistic in the sense that it focusses on the material world and the effect of these material precenses. It is primarily focussed on consciousness, it looks at feelings, interpretations, differences in conditions and behaviour. All of these things matter morally but they do not matter existentially. To be more concrete: The way individuals feel about war, poverty and wealth does not alter the nature of these phenomena in a way relevant to philosophy and as a corollary to politics. That is why I claim that is is not ''ideas all the way down'' but rather ''ideas all the way up''. When a positivist asks ''How is wealth created? a constructivist would reply ''How did poverty arise? The positivist builds up to achieve a positive(verification) while the constructivist breaks down to reach a negative(falsification). The influence of behavioralism has pushed constructivism towards post-modernism. This movement has combined the inherited marxism with subjectivist nihilism. Their ideologie is fundamentally opposed to the positivist equivalent, rational choice theory. Constructivism is a gateway-drug to behavioral science and marxist political theories. Because constructivist denie free will they will be more willing to sacrifice individual freedom in political terms.

The focus of constructivism on discourse is again a sign that this position is interested in products of humans rather than the nature of humans. The Chomskyan liguistic analysis seeks deeper meaning in words, they think words give concepts meaning but that is a quite superficial premisse. If we as a people use different words to describe the structure of the UN nothing would change about the nature of that same UN. Constructivism continually aims one abstraction too low when analysing concepts. That is the difference between wearing your skin and wearing your shirt.

Theoretical groundwork: Volition versus Determinism.

The third fundamental dichotomy separating positivism from constructivism their view concerning the law of causality. Ayn Rand explained her position as follows:

''The law of causality is the law of identity applied to action. All actions are caused by entities. The nature of an action is caused and determined by the nature of the entities that act; a thing cannot act in contradiction to its nature. The law of identity does not permit you to have your cake and eat it, too. The law of causality does not permit you to eat your cake before you have it.''(Rand, 1961:151)

One can take from this statement the last sentence to be most important. The positivist takes causality to be a straight arrow going from cause to effect, the constructivists view causation as a circular movement which can be seen from different angles resulting in different truths. The extreme post-modernist would add that there is no normative evaluation possible of these differnt truths.

The different views on the nature of causation can be interpreted as a constructivist denial of free will versus a positivist acceptance of volition. The most extreme position would be to state that there is no free will at all but more generally the view among constructivists is that free will excists but remains bounded(constructed)

''We construct, and reconstruct, our disciplines just as much as we construct, and reconstruct, our world,''(Smith, 2004:510)

Smith takes the less extreme stance and does claim that man can change this world but he does accept that certain constructs lead us to certain behaviour which is deterministic in essence. It also appears that Smith is confusing chance for choice, he seems to say that if the first construct didn't work we could try a second time. Peikoff would reply in this manner: Choice is not chance. Volition is not an exception to the Law of Causality; it is a type of causation. (Peikoff, 1979:110)

Empirical arguments: 9/11

''For the last 50 years International Relations has been engaged in the task of explaining the world, rather than understanding it. This has been rooted in the dominance of behavioralism and empiricism in the social science academic community in the U.S.'', (Smith, 2004:507)

These words were spoken by Steve Smith in the aftermath of the 9-11 attacks on the World Trade Center in New York. Smith is himself a constructivist and these words are to be taken as internal criticism of the International Relations academic field. He claims that this limited perspective had a role to play in bringing about the world in which 9/11 was possible.

Smith also blames the influence of rational choice theory in the following manner: ''Rational choice theory is only one way of studying the world, and it should not be seen as the social science enterprise. Second, it has strengths, but it also has weaknesses. The most obvious of these is that it treats interests and identities as given''. (Smith, 2004:502). This critique of both constructivism and positivism confirms my claim that constructivism does not seek meaning in identities or interest but in their ''hidden'' meaning. This is what is meant by revealing the subjectivism behind reality.

Constructivis, basically consider two worlds when looking at reality. This is a tradition that goes back to Plato's realm of the forms and the Kantian noumenal and phenomenal world. This split-screen approach is so ingraved in constructivism that it would complicate any overlap with positivism. In the case of 9/11 it is impossible to hold that these were caused by hidden subjectivism. A positivist will look at the roots of islamic fundamentalism while the constructivist will be searching for affirmation in discource concerning anti-western alienation among muslims, once again one abstraction to low.

9/11 ocurred because of real people with real ideals, all other research might be useful and insighfull but it is not fundamental. Constructivism is so caught up in its own discourse that it can not even recognize evil when facing it. They think the mistake is in the discourse they used instead of in the people committing these actions.

Empirical arguments: Constructivism and inequality

One of the main arguments formulated against positivism is the lack of attention it dedicates to inequality between humans. This is said to be the result of taking identities and interests as a given, while ignoring other influencing factors. The constructivist are heavily focussed on inequality and that is because of two mayor reasons. The first reason is that inequality does not fit the constructivist mold of persons functioning with a limited free will. The second reason is that if the inequality is not caused by free will these causes must be hidden and they need to be discovered. These two questions confront the construcivist scientist with an enormous dilemma. If man is to blame there are only two options remaining.

Man posseses free will and is the cause of inequality(thus man is evil)
Man does not have free will and the cause of the inequality is ''hidden''

This is why constructivist arguments against inequality always holds in essence one of these two premisses. This also explains why different postmodenist arguments against inequality are self-contradictory. For example: ''Inequality is caused by capitalism because this system benefits the rich and marginalizes the poor'' and in contrast, ''Capitalism causes abundance which creates inequality''. Here it is clear to see that the constructivist holds the concept of inequality but he drops the context. Inequality under abundance can not be compared with inequality under poverty.

The anti-volitional attitude of constructivism makes its research into social interaction far from fundamental. This explains why constructivist are politically left- winged. Their common denomenator is the denial of free will and their common solution is state intervention. In this sense constructivisnm is confirming its own discourse by letting their paradigm determine their actions.

The anti-fundamental nature of constructivism is not coincidental. In every field of study they pick out non-fundamentals. When the object of study is society they focus on gender and etnicity. In the case of economics they focus on the poor and the destitute. If it is the environment they focus on animals and trees. If they study politics the focus is on language. In other words not-fundamental on every ocassion, and not compatible with positivism in any way.

Conclusion.

The philosophic postions, positivism and construcivism are not suitable for any form of synthesis in scientific research. They have fundamentally different views on reality, volition and causation. This reflects the different approaches and their subjects or objects of study.

Philosophic orientation wears like a skin, not like a sweater is proven to be accurate in this respect. Positivism should not yield to constructivism and it should not accept any of its claims. One can not compromise on fundamental principles for these are the basis of the philosophical orientation one holds. Thus I conclude that one cannot compromise between reason and assumption.

Written by Yernaz Ramautarsing

List of Literature used

Rand, Ayn(1974) Philosophy Who needs it? Penguin books USA inc. New York.

Peikoff, Leonard(1979) Introduction into Objectivist Epistemology by Ayn Rand.

New American Library, New York.

Wendt, Alexander(1992) Anarchy is what states make of itthe social construction of power politics. International Organisations edition 46 issue 2.

Rand, Ayn,(1961) For the new intellectual. Random House. New York.

Smith, Steve. (2004).“Singing Our World into Existence: International Relations

Theory and September 11,” International Studies Quarterly 48(3),499-515.

Wie is Ayn Rand?

2012-02-25T02:45:00.000+01:00

Origineel door Craig Biddle, vertaling door Peter Visser.

Ayn Rand (1905)-1982) was een Amerikaanse schrijfster en filosofe, zij creëerde het Objectivisme, welke ze beschreef als ‘een filosofie geschikt voor het leven op aarde’.

Rand’s meest bekende romans zijn The Fountainhead (in NL: De Eeuwige Bron), een verhaal over een onafhankelijke en principiële architect; en Atlas Shrugged (in NL: Atlas is Staking), een verhaal over de rol van het verstand in het menselijk leven en over wat er met de wereld gebeurt als de denkers en producenten op mysterieuze wijze verdwijnen. Haar meest populaire non-fictie werken zijn The Virtue of Selfishness, een verzameling essays over de basis en principes van de egoïstische moraal; en Capitalism: The Unknown Ideal(In NL: Kapitalisme, het onbegrepen ideaal) een verzameling essays over wat het kapitalisme inhoudt en waarom dit het enige morele sociale systeem is.

Rand werd geboren in Rusland, waar zij naar de middelbare school en de universiteit ging, daar studeerde zij geschiedenis, filosofie, en scenarioschrijven en getuige was van de Bolsjewistische Revolutie en het ontstaan van de Soviet Unie. In 1925 verliet ze de opkomende communistische staat, ze vertrok onder het voorwendsel van een kort familiebezoek naar de Verenigde Staten, met de intentie om nooit meer terug te keren.

Al snel kwam zij in Hollywood terecht, waar ze werkte als scenarioschrijfster, in het huwelijk trad met acteur Frank O’Conner, en haar eerste roman schreef, We the Living. Daarna verhuisde zij naar New York, waar zij de romans Anthem, The Fountainhead en Atlas Shrugged schreef. Zij schreef daarnaast velen artikelen en essays schreef, alsook een aantal non-fictie boeken, waarin zij de principes van het Objectivisme definieerde en uitwerkte.

Rand’s ferme verdediging van de rede (tegenover geloof en impulsen), eigenbelang (tegenover zelfopoffering), individualisme en individuele rechten (tegenover collectivisme en ‘collectieve’ rechten), en kapitalisme (tegenover alle vormen van statisme) hebben van haar zowel de meest controversiële als de meest belangrijke filosofe van de 20ste eeuw gemaakt.

Over het Objectivisme schreef Rand: “Mijn filosofie, in essentie, is het idee van de mens als een heroïsch wezen, met zijn eigen geluk als het morele doel van zijn leven, met productieve prestatie als zijn meeste nobele activiteit, en met de rede als zijn enige absoluut.”

Voor een goede biografie van Ayn Rand, zie Jefferey Britting’s Ayn Rand, of Scott McConnell’s 100 Voices: An Oral History of Ayn Rand.

Dit is een vertaling door Peter Visser van het origineel geschreven door Craig Biddle – redacteur van The Objective Standard. http://www.theobjectivestandard.com/ayn-rand/who-is-ayn-rand.asp

De pracht van de ethiek van Ayn Rand.

2012-01-17T14:22:00.001+01:00

Origineel artikel van Craig Biddle(redacteur van The Objective Standard) geplaatst op 29 -12-2010

http://www.theobjectivestandard.com/blog/index.php/2010/12/the-beauty-of-ayn-rands-ethics/

Vertaling door Yernaz Ramautarsing

Ayn Rand was een tegenstander van de moraliteit van zelf-opoffering, welke inherent is aan elk filosofisch systeem en alle religies. Zij propageerde als alternatief de moraliteit van het rationeel egoïsme (de objectivistische ethiek) welke zoals zij stelde in haar essay ”Causality versus Duty” is op te sommen met het Spaanse gezegde: God zei: ”Neem wat je wenst en betaal ervoor!”

Rand was een atheïst, dus haar gebruik van het woord ”God” is metaforisch en zij bedoelt dan ook dat de ”realiteit dicteert”. Ze refereert aan het onomstotelijke gegeven dat als je een gevolg nastreeft (een doel), je eerst de oorzaken in gang dient te zetten (de middelen). Dit is de wet van de causaliteit toegepast op menselijke waarden. Onze waarden, zij het een geweldige carrière, een romantische relatie, betekenisvolle vriendschappen of een waardevolle hobby komen niet automatisch tot ons noch is het nastreven van deze waarden een automatisch proces. Als wij deze waarden wensen, kiezen we ook op welke wijze we deze zullen nastreven en ook op welke wijze niet. Dit is de natuur van de werkelijkheid. Dit principe is een absoluut principe, vandaar ”God zei”.

”Neem wat je wenst” refereert aan het feit dat menselijke waarden gekozen zijn. Het spectrum van menselijke waarden (het spectrum van de moraliteit) is het spectrum van keuzes. Een geschikte moraliteit is niet gebaseerd op ”mystieke geboden” (er bestaat geen God) of categorische imperatieven (deze hebben geen basis) of plichten (deze bestaan niet). Het gaat om wat jij wilt en wat jij moet doen om deze doelen te bereiken. Een geschikte moraliteit bestaat uit een aantal principes die je keuzes en je handelingen dirigeren richting een gelukkig leven.

Het is van belang om evenals Rand te benadrukken dat deze conclusie moraliteit niet subjectief maakt. Hetgeen een persoon zijn leven waardevol maakt is niet gedicteerd door zijn emoties gescheiden van de feiten maar door de feitelijke benodigdheden voor zijn leven en geluk (gezien zijn menselijke natuur). Een konijn kan niet overleven door van richels te springen noch kan een adelaar overleven onder de grond, zo kan ook een mens niet leven en waarde halen uit zijn leven door in contradictie met deze benodigdheden te handelen.

Rationaliteit stelt ons in staat om de werkelijkheid te observeren, concepten te vormen, het leggen van causale relaties, het vermijden van contradicties en het vormen van principes over wat goed en slecht is voor ons leven. Rationaliteit is onze enige manier om kennis te vergaren en onze basis-vereiste voor overleving. Het is hierom dat als ons doel is het leiden van een gelukkig leven, dat vereist dat we rationaliteit als een absoluut interpreteren, we dienen rationeel te zijn uit principe. Het zijn van een rationeel wezen houdt niet in dat men geen fout kan maken: mensen zijn feilbare wezens, en het maken van fouten is een aspect van het leven. Ook houdt rationeel zijn niet in de onderdrukking of ontkenning van de emoties, dat zou irrationeel zijn gezien emoties een cruciaal soort feitelijkheden zijn.

Rationeel zijn is een principiële toewijding om de beschikbare en relevante feiten te identificeren die betrekking hebben op de alternatieven waarmee een persoon kan worden geconfronteerd, het staat voor handelen op basis van je beste inschatting gegeven het moment en de correctie van gemaakte fouten na ontdekking. In deze context staat ”Neem wat je wenst” niet voor ”Handel op basis van emoties en toon geen respect voor feiten en logica”. Het betekent: ”Gebruik je rationele oordeelsvermogen om erachter te komen welke doelen en welke handelingen zullen resulteren in een gelukkig leven en ”Handel op basis hiervan”. Het wil zeggen: ”Neem wat je rationeel wenst..”

”Betaal ervoor” refereert aan het feit dat als we onze doelen willen bereiken we ook moeten werken om ze te bereiken, we moeten zorgen voor de oorzaak. Dit zegt de wet van de causaliteit. Dit is geen last, maar een zegen: waarden kiezen en werken om ze te bereiken, zij het een carrière in de programmering van computers, of een romantische relatie met de man of vrouw van je dromen, een zeiltocht rond de wereld of een vakantiehuis in de Caraïben, vormt geen aanleiding voor berouw. Het maakt deel uit van het leiden van een gelukkig leven.

Een geschikte moraliteit is een cruciaal instrument voor het overleven en het houden van het leven, dit maakt de objectivistische ethiek een geschikte moraliteit. De waarden rationaliteit (het toepassen) doelbewust handelen en zelf-vertrouwen, samen met de deugden rationaliteit (de deugd), productiviteit, eerlijkheid, integriteit, onafhankelijkheid en trots staan ze in dienst van dit doel. Het zijn onze middelen waarmee we kunnen nemen wat we wensen en ervoor kunnen betalen. Dit is de pracht van de objectivistische ethiek.

Link naar originele artikel door Craig Biddle. http://www.theobjectivestandard.com/blog/index.php/2010/12/the-beauty-of-ayn-rands-ethics/

Dit artikel is ook geplaatst op de website huisvanafgevaardigden.nl http://www.huisvanafgevaardigden.nl/2012/02/de-pracht-van-de-ethiek-van-ayn-rand/

Introductie tot Atlantis

2012-01-12T02:21:00.001+01:00

Atlantis: Mijn motivatie

Door Yernaz Ramautarsing

Deze blog is bedoeld om als contemporain fundament te dienen voor de opbouw van een Objectivistische voorhoede in Nederland. Er is dringend behoefte aan een dergelijke voorhoede omdat de individuele rechten in Nederland slechts summier worden verdedigd. Een ieder die beweert dat individuele rechten in Nederland zijn gewaarborgd, heeft zich zand in de ogen laten strooien. Ik wil met de artikelen op de blog erop wijzen dat politieke besluitvorming in Nederland op een schrikbarend aantal gebieden door de uitvoering van collectivistische en altruïstische principes tot stand komt

Deze principes vinden hun oorsprong in de in onze maatschappij prevalerende filosofie. Nederland wordt filosofisch gedomineerd door een collectivistische en in essentie altruïstische moraal. Deze moraal is te herleiden uit religieuze principes die aan de basis stonden van onze staatsvorming. Ik zal trachten te analyseren op welke wijze ons huidige collectivistische beleid faalt en vervolgens zal ik ook voorstellen aandragen ter verbetering. Ik ben geïnspireerd door wijlen Ayn Rand en ik ben naast student Politicologie ook een verdediger van haar filosofie genaamd Objectivisme.

Ik voel de noodzaak om Nederland te wijzen op de gevaren die onze individuele rechten bedreigen zonder een apocalyptische sfeer te willen oproepen. In mijn analyse van ons huidige politieke bestel signaleer ik dezelfde kwalen die Ayn Rand in haar tijd reeds zo helder onder woorden bracht: religie en dwang zijn de vernietigende krachten in onze moderne wereld.
Ik zal deze twee abstracte termen verder duiden en hun invloed op ons dagelijks leven beschrijven. Religie behelst alle vormen waarin religieuze morele superioriteit tracht individuele rechten te beknotten. Dwang staat voor elke overheidsinterventie die individuele rechten dreigt te schenden.

De enige manier om het tij te doen keren is door te trachten de heersende filosofie te beïnvloeden door mensen te overtuigen van de deugd van het egoïsme.

Een introductie van het objectivisme zal het laatste taboe van onze tijd bestrijden, namelijk de filosofische dominantie van het altruïsme. Deze aanval op altruïsme kan alleen slagen als we de de deugd van het egoïsme erkennen. Op het eerste oog lijkt het slechts een kwestie van semantiek maar de waarheid is dat zolang Nederlanders de waarde van egoïsme niet erkennen we onszelf veroordelen tot het bestaan van een horige in dienst van anderen in een nationale gijzeling van allen tegen allen. Wie profiteert van een dergelijke situatie? Niet zij die dit land voortstuwen door hun productie en investeringen. De enige individuen die van zo een situatie profiteren zijn de parasieten die enkel kunnen leven van andermans productie of de ambtenaren die met hun beleid megalomane fantasieën kunnen botvieren op dezelfde individuen die hun bestaan op deze wereld mogelijk maken.

Er is hier sprake van afhankelijkheid van de ambtenaar en de parasiet ten opzichte van de producent. Deze perverse relatie was enkel mogelijk door een sanctionering van het slachtoffer. De filosofische validatie van die afhankelijkheid ontbrak echter in Nederland waardoor de aanname ontstond dat het de plicht was van de producent was om te zorgen voor de zwakkeren vanwege zijn sterkere schouders. Het zorgen dat moest weer plaats maken voor zorgen voor. Er wordt beweerd dat omdat de klant koning is de producent niet de belangrijkste bron van welvaart is. Dit leidt tot de mis-conceptie dat een economie afhankelijk is van consumptie terwijl een economie afhankelijk is van haar productie. Deze valse weergave van afhankelijkheid zien we overal in terug. Studenten willen hun eigen curriculum bepalen, werknemers eisen inspraak op hun werk, krakers eisen het recht op een woning etc...

Om het politieke debat in Nederland te verhelderen zal ik bij verschillende artikelen uitgebreid ingaan op de argumentatie voor of tegen bepaalde wetten. Deze argumenten zijn allemaal in enige mate filosofisch van aard.

Ik zal niet enkel de argumenten weergeven, ik zal de argumentatie terugbrengen tot de diepste kern van de onderliggende filosofie. Na een dergelijke analyse zijn de verschillen en overeenkomsten overduidelijk tussen de wedijverende visies op de maatschappij. Omdat Nederland een evenredig democratisch kiesstelsel kent met een diversiteit aan partijen is het lastig om een politieke partij van een enkel etiket te voorzien. Omdat er een ideologisch vacuüm bestaat in de huidige politiek zijn niet alle argumenten te herleiden naar coherente ideeën, een goed percentage is afhankelijk op uitkomsten of emoties. Ik zal in kaart brengen welke identificatie en definitie ik gebruik en welke argumenten deze methode valideren.

Ik zal naast een analyse van de filosofie die het huidige politieke debat kenmerkt ook ingaan op de methodes die worden toegepast bij het presenteren van dergelijke argumenten.

Ik zal voor deze analyses gebruik maken van de objectivistische terminologie zoals geformuleerd door wijlen Ayn Rand en haar intellectuele erfgenaam Leonard Peikoff.

Drie termen die verwijzen naar valse argumentatie zijn: Evasion of Ontkenning. Context-dropping of De-contextualiseren en Rationalization of Rationaliseren.

– Ontkennen(O) betekent in deze context het ontkennen of negeren van realiteit of aspecten daarvan.

– De-contextualiseren(D) is de concentratie op een casus waardoor de bredere principes worden weggelaten.

– Rationaliseren(R) het linguïstisch buigen van de objectieve realiteit naar de wenselijke realiteit door gebruik van O en of D

Deze drie methodes worden afwisselend gebruikt door alle voorstanders van overheidsinterventie. Als deze drie methodes consequent worden gebruikt is er eerst een ontkenning van realiteit nodig om de context te weg vallen en kan door rationalisatie de boel weer worden rechtgetrokken. Vb: ''Kraken is moreel omdat al het privaat eigendom diefstal is''(O)''Kraken is normaal gesproken fout maar toegestaan als er een woningnood is''(D) :''Krakers hebben geen keus ze moeten toch ergens wonen''(R)Al deze stellingen zijn doorspekt met elementen van O, D en R maar de nadruk verschilt aanzienlijk.

Andere belangrijke begrippen die worden gebruikt in combinatie met O, D en R zijn:

Valse dichotomie.(VD) het opwerpen van een scheiding tussen concepten zonder enige rationele basis.
Valse conceptualisatie(VC) het gebruiken van een concept om het concept te ondergraven..

De methode van VD is in grote mate ingeslepen in onze taal en cultuur dankzij de heersende filosofie in Nederland. Een paar bekende voorbeelden zijn:

Theorie-praktijk, Lichaam-ziel, logica-emoties, Individuele vrijheid-religieuze vrijheid, Aardse-Spirituele, welvaart-welzijn, orde-vrijheid, Deze dichotomien zijn de reden dat het debat zo vervuild is geraakt met VC, O, D en R. VD's worden in ons huidige politieke bestel dagelijks gebruikt. Om regulering van handel te bevorderen zal vaak deze evergreen worden ingezet: ''Marktwerking is mooi op papier maar niet in de werkelijkheid''. Om de legalisering van drugs tegen te houden: ''Mensen kunnen de vrijheid niet aan van legale drugs en dat betekent een gevaar voor de publieke orde'' VD worden door alle partijen gebruikt en dat is een indicatie van een een concensus ondanks deze verschillen. Alle partijen accepteren deze gecultiveerde scheidingen en dat zorgt voor een irrationele tunnelvisie in het debat.

Een voorbeeld van een VC is de vraag ''bewijs dat we bestaan? Het concept bestaan wordt dus geaccepteerd om vervolgens in twijfel te worden getrokken. Het is onmogelijk om iets te bewijzen zonder ''het bestaan'' te erkennen. Het aspect van O is in deze vraag het feit dat wordt genegeerd dat de term bewijs afhankelijk is van bestaan. VD komt voort uit VC

Voorbeeld: Uit de valse dichotomie economische rijkdom-spirituele rijkdom komt voort het valse concept spirituele rijkdom. Het echte concept rijkdom zal nu door spirituele rijkdom worden aangevallen. Voorbeeld: Een politici verkondigt”'Als op zondag de winkels sluiten worden mensen in staat gesteld om naast economische rijkdom te werken aan hun spirituele rijkdom'' De seculiere variant zal als volgt luiden:Als we de zondagsrust in ere houden krijgen burgers een kans om te denken aan hun welzijn in plaats van aan hun welvaart. In een maatschappij die een dominantie kent van postmodernisme en mysticisme kan het objectivisme werken als een tegengif en uiteindelijk dienen als een filosofisch elixer voor de opbouw van een rationele vrije maatschappij met als basis het verdedigen en legitimeren van individuele rechten. Dit is geen utopische droom maar een concreet ideaal.
Ik zal deze motivatie af sluiten door Ayn Rand te parafraseren net de frase: De vraag is niet ''Wie geeft mij toestemming''? Maar enkel ''Wie staat mij in de weg''?

Geschreven door Yernaz Ramautarsing

Inkomensafhankelijke politiek als manifestatie van een altruistisch maakbaarheidsideaal.

2012-01-10T02:18:00.000+01:00

Geschreven door Yernaz Ramautarsing

Inleiding.

Dit onderzoek gaat over de filosofische basis die het fundament vormt voor inkomensafhankelijke politiek. Ik zal trachten aan te tonen dat deze filosofische basis in essentie altruïstisch is en dat het doel van dergelijk beleid een altruïstisch maakbaarheidsideaal behelst. Mijn onderzoek is relevant omdat het conflict tussen het individu en het collectief helaas tijdloos is gebleken. Het is mijn stelling dat de Nederlandse overheid door haar inkomensafhankelijke politiek prestaties van burgers bestraft en het falen van burgers beloont. Ayn Rand(1905-1982) was de grootste verdediger van egoïsme en ze deed dit op een morele basis. Zij beargumenteerde dat egoïsme moreel juist was en dat altruïsme moreel verwerpelijk was. Zij doorbrak hiermee een trend van bijna 2000 jaar aan westerse filosofie die het tegendeel beweerde, want haar visies op dit gebied waren zeer controversieel. Ik ben zelf een aanhanger van de filosofie die Rand solistisch creëerde en uitwerkte, genaamd objectivisme. Ik zal aan de hand van Rand's inzichten en theorieën over egoïsme en altruïsme aantonen waarom egoïsme moreel juist is en altruïsme moreel verwerpelijk is. Ik zal maakbaarheid vanuit een Objectivistisch paradigma beschouwen.

Na deze uiteenzetting zal ik aan de hand van 3 deelvragen een link leggen tussen de onderliggende principes van inkomensafhankelijk beleid en de principes die uit altruïsme voortvloeien. Deze drietal voorbeelden zal ik begeleiden met evenzoveel altruïstische slagzinnen die Rand gebruikte om de basis van altruïsme te concretiseren. Het is mijn doel Ayn Rand te herintroduceren in het Nederlandse academische discours. Zij heeft een enorme toevoeging te bieden op gebieden waarvan primair filosofie en secundair politiek, sociologie, economie, geschiedenis en linguistiek. Daarnaast biedt ze ook een inleiding tot psychologie en de classificering van de kunsten. Er is bijna geen denkveld mogelijk waar er geen gebruik kan worden gemaakt van de inzichten van Rand. In de politieke wetenschappen kunnen de inzichten van Rand een toevoeging bieden voor nagenoeg alle beleidsterreinen. Met Rand's methode zal ik voor dit paper ingaan op herverdeling door middel van nivellering, belastingen en huisvesting In een politiek landschap waarin postmodernisme en traditionalisme vechten om voorrang is objectivisme een veroordeling van beiden. Objectivisme is in verouderde termen links op het gebied van sociaal-culturele vrijheid en rechts wanneer het gaat om de economie. Deze beschrijving dekt bij lange na niet de lading maar het geeft een inzicht in op welke gebieden een toevoeging of bedreiging kan vormen voor prevalerende ideologieën in Nederland.

Het zal de conservatieven dwingen om hun hypocrisie te op het gebied van economische en sociale vrijheid en datzelfde geldt voor de progressieven maar dan tegenovergesteld.

Conservatieven willen je gedachte beheersen en in mindere mate je geld terwijl progressieven meer aandacht hebben voor je geld en minder voor gedachtes.

Beide kanten willen ons ketenen om verschillende redenen. Ze bespelen beide een andere kant van de doctrine van het altruïsme. De ene zijde stelt dat geld immoreel is en dat de mens zondig is. De andere zijde mens maakt van de mens een sociaal wezen en gaat uit van de legitimiteit van massaliteit. Deze twee varianten hebben het Nederland van vandaag gemaakt tot wat het is. Ayn Rand echter noemt de mens heroïsch in potentie en zij ziet geld verdienen(produceren) als waardevol en moreel. Collectivisme wijst ze af en het individualisme dat ze propageerde was gebaseerd op individuele rechten. Het is om deze reden dat ik ervoor heb gekozen om het objectivisme te contrasteren met de code van het altruïsme. Deze ideologische strijd heeft het lot van de mensheid bepaald en zal de toekomst evenzeer beïnvloeden.

Mijn onderzoeksvraag is: Hoe representeert inkomensafhankelijke politiek een altruïstisch maakbaarheidsideaal?

1 Is het progressieve belastingstelsel een concretisering van het altruïstische concept ''Hatred for the good for being the good?

2 Is het inkomensafhankelijke element in de prijs van overheidsproducten een concretisering van het altruïstische credo: ''From each according to his ability to each according to his need?

3 Kan het ''huur op maat'' beleid worden geïnterpreteerd als een bevestigend antwoord op de vraag: ''Am I my brothers keeper?''

Ik zal eerst de concepten in de deelvragen uitwerken en daarna met behulp van empirische data de vragen beantwoorden. Deze concepten zijn altruïsme, egoïsme, collectivisme, de sanctionering van het slachtoffer en individuele rechten.

Het paper zal ik afsluiten met een conclusie en een aantal vragen welke dit onderzoek oproept.

Theoretisch kader:Introductie van het objectivisme.

Het Objectivisme is een filosofie die werd gecreëerd door de Amerikaanse filosoof en auteur Ayn Rand. In het kort kan haar filosofie in vijf takken worden onderverdeeld in ` gradaties van importantie:

1. Metafysica: Objectieve werkelijkheid.

2 Epistemologie: Rationaliteit
3. Ethiek: Egoïsme
4. Politiek: Kapitalisme 5. Esthetica: Romantische kunst.(nvt)

De 5de tak is voor dit paper verder niet relevant. In beknopte bewoordingen kunnen de eerste 4 takken als volgt worden omschreven:

1. “De natuur, kan worden beheerst indien het wordt gehoorzaamd” óf “Wensen maakt het nog niet waar.
2. ''Je kunt een taart niet consumeren en koesteren tegelijkertijd''Dit wil zeggen: dingen zijn wat ze zijn. Dingen kunnen niet ''zijn'' en ''niet-zijn'' tegelijkertijd. A is A en A kan nooit A zijn en tegelijkertijd non-A.
3. ''De mens is een doel op zichzelf''. Dat houdt in dat persoonlijk geluk het hoogste menselijke streven is.
4. ''Geef mij vrijheid of geef mij de dood''.

Ayn Rand is naar eigen zeggen enkel dank schuldig aan 2 filosofische voorgangers, Thomas van Aquinas maar hoofdzakelijk aan ''de grootmeester'' Aristoteles. Ze neemt een aantal van axioma's aan en verdiept ze verder. Denk hierbij aan de wet van de identiteit en de wet van de causaliteit. Het objectivisme neemt het bestaan als gegeven en Rand gebruikt voor de beschrijving van haar filosofie relatief weinig metafysica en relatief meer epistemologie.

De ethiek is in de ogen van Rand onmisbaar in een filosofie en politiek is daar het uitvloeisel van. Het erkennen van bestaan zal leiden tot individuele rechten welke egoïsme als product hebben en kapitalisme is de concretisering van deze heroïsche mens. In het negatieve geval zal het negeren van het bestaan leiden tot collectieve rechten welke socialisme voort zal brengen met armoede en dood als logische uitkomst. Ayn Rand was geen determinist maar zij verhief logische deductie tot de norm voor elke filosofische analyse. Dit is waarom objectivisme zo een coherent ideologisch geheel vormt en dit is haar kracht.

Metafysica en Epistemologie:Individuele rechten

De basis van de Objectivistische ideaalvisie op de politicologie wordt gevormd door het concept individuele rechten. Rechten zijn volgens Ayn Rand morele principes die ertoe dienen de individuele vrijheid in een sociale context af te bakenen en te legitimeren.

Ayn Rand zei over de relatie tussen het individu en de groep in relatie tot rechten:

''A group, as such, has no rights. A man can neither acquire new rights by joining a group nor lose the rights which he does possess. The principle of individual rights is the only moral base of all groups or associations. Since only an individual man can possess rights, the expression “individual rights” is a redundancy (which one has to use for purposes of clarification in today’s intellectual chaos). But the expression collective rights” is a contradiction in terms.“(Rand, 1964:101,102)

In relatie tot de politiek zet objectivisme zich op filosofische gronden af tegen de gedachte dat rechten het product zijn van een collectief (overheid of massa) en de notie dat rechten kunnen worden weggestemd in een al dan niet democratisch proces. Dit ''Amerikaanse'' vrijheidsideaal is het beste te vertalen als: Het recht op leven, vrijheid en het nastreven van persoonlijk geluk.

''Man holds these rights, not from the Collective nor for the Collective, but against the Collective—as a barrier which the Collective cannot cross; . . . these rights are man’s protection against all other men.''Rand, 1946:83)

''Individual rights are not subject to a public vote; a majority has no right to vote away the rights of a minority; the political function of rights is precisely to protect minorities from oppression by majorities (and the smallest minority on earth is the individual''.(Rand,1964:104)

Het concept individuele rechten houdt in: Het recht op leven. Alle andere rechten dienen hieruit voort te vloeien. Een mens heeft een (eigendoms)recht op zijn leven en daarmee zijn alle rechten direct of indirect eigendomsrechten. Ayn Rand erkent met deze aanname een aantal van de basis axiomata's van de rationele keuze theorie, zoals de soevereine, autonome en egoistische natuur van de mens en de noodzaak van logica en ratio bij besluitvorming op basis van vrije wil.

Ethiek: Altruisme en egoïsme

Het objectivisme neemt leven als de standaard en identificeert altruïsme als de doctrine van de dood en daarom als immoreel. Omdat de basis van altruisme zelfopoffering was concludeerde Ayn Rand dat de dood het gevolg zou zijn een leven op die basis.

Het egoïsme is een deugd en noodzakelijk voor een individu om te overleven. Ayn Rand propageerde egoisme niet primair op praktische gronden maar in essentie op morele gronden:

What is the moral code of altruism? The basic principle of altruism is that man has no right to exist for his own sake, that service to others is the only justification of his existence, and that self-sacrifice is his `highest moral duty, virtue and value..(Rand, 1974:61)

Ayn Rand legde de bewijslast bij de altruisten en daagt hen uit om antwoord te geven op de waarom vraag.Now there is one word—a single word—which can blast the morality of altruism out of existence and which it cannot withstand—the word: “Why?” Why must man live for the sake of others? Why must he be a sacrificial animal? Why is that the good? There is no earthly reason for it—and, ladies and gentlemen, in the whole history of philosophy no earthly reason has ever been given. (Rand, 1974:61)

Afgezien van de morele verwerpelijkheid en het ontbrekende bewijs om altruïsme te valideren was ook de motivatie en de praktische uitwerking van altruïsme anti-mens en anti- leven. Het is belangrijk om onderscheid te maken tussen altruïsme en vriendelijkheid

Do not confuse altruism with kindness, good will or respect for the rights of others. These are not primaries, but consequences, which, in fact, altruism makes impossible. The irreducible primary of altruism, the basic absolute, is self-sacrifice—which means; self-immolation, self-abnegation, self-denial, self-destruction— which means: the self as a standard of evil, the selfless as a standard of the good.(Rand, 1974:61)

Altruisme kijkt hoofdzakelijk naar de uitkomsten van gedrag en of die moreel wenselijk zijn. Dit komt neer op het machiavelliaanse credo ''het doel heiligt de middelen'' en ook hiertegen verzette Ayn Rand zich hevig.

Altruism declares that any action taken for the benefit of others is good, and any action taken for one’s own benefit is evil. Thus the beneficiary of an action is the only criterion of moral value — and so long as that beneficiary is anybody other than oneself, anything goes.(Rand, 1964:intr)

Hoe contrasteert objectivisme altruisme en egoisme? Waarom is egoisme een deugd?

Ayn Rand erkende de noodzaak voor een antwoord op deze vragen en de titel van haar eerste non-fictie boek luidde dan ook ''The Virtue of Selfishness: A new concept of egoism''.

Vrij vertaald: De deugd van het egoisme, een nieuw concept van eigenbelang.

In popular usage, the word “selfishness” is a synonym of evil; the image it conjures is of a murderous brute who tramples over piles of corpses to achieve his own ends, who cares for no living being and pursues nothing but the gratification of the mindless whims of any immediate moment.

Yet the exact meaning and dictionary definition of the word “selfishness” is: concern with one’s own interests. (Rand, 1964:intr)

Het is de taak van ethiek om te bepalen of die belangen van een individu moreel of immoreel zijn. Het afwijzen van egoisme is dus niet het afwijzen van gemene bruten, maar het is een afwijzing van het nastreven van belangen die het eigenbelang dienen ongeacht de morele argumentatie. Ayn Rand probeert de term egoisme van zijn negatieve associaties te ontdoen, maar zij stelt niet dat elke vorm van belangen nastreven moreel is. De enige manier om gedrag moreel te evalueren is door te kijken naar de aard van de handelingen in relatie tot indiviuele rechten. Ayn Rand pleitte zelf voor een rationeel egoisme gebaseerd op individuele rechten. De doctrine van het altruisme is dus de filosofische tegenpool van het objectivisme. Altruisme is dus volgens objectivisme het opgeven van de eigen waarden, doelen en ambities ten behoeve van anderen. Geven is beter dan krijgen en verliezen beter dan winnen. Dit moreel verwerpelijke en praktisch onmogelijke concept staat aan de basis van het beleid van meeste hedendaagse natie-staten. Deze staten voeren een collectivistische politiek gebaseerd op altruistische principes en het product is de welvaartsstaat zoals we die ook in Nederland kennen. De enige filosofie die egoisme als een deugd erkent is het objectivisme en het economische model dat hiermee gepaart gaat is het tegenovergestelde van een welvaartstaat namelijk ''laissez faire kapitalisme'', zo ook in Amerika. America’s inner contradiction was the altruist-collectivist ethics. Altruism is incompatible with freedom, with capitalism and with individual rights. One cannot combine the pursuit of happiness with the moral status of a sacrificial animal. (Rand, 1964:95)

De grote problematiek die ontstaat in een maatschappij met een kapitalistische economie en een welvaartspolitiek worden door Ayn Rand geidentificeerd en geconcretiseerd tot 2 concepten en 1 strijd, Altruisme en Egoisme en de strijd tussen het individu en het collectief.

Politiek: Collectivisme en de sanctionering van het slachtoffer.

In politieke termen komt de strijd tussen het individu en het collectief neer op kapitalisme en collectivisme.Capitalism is a social system based on the recognition of individual rights, including property rights, in which all property is privately owned.(Rand, 1966:19)

Collectivism means the subjugation of the individual to a group—whether to a race, class or state does not matter. Collectivism holds that man must be chained to collective action and collective thought for the sake of what is called “the common good. (Rand, 1944:8)

Collectivistisch beleid is van nature sterk gericht op maakbaarheid met een altruistische basis. Het goede wordt gehaat omwille van het zijn van het goede ''The advocates of collectivism are motivated not by a desire for men’s happiness, but by hatred for man . . . hatred of the good for being the good; . . . the focus of that hatred, the target of its passionate fury, is the man of ability. (Rand,1974:102)

Prestaties worden bestraft en productie afgeroomd door de implementatie van een progressief belastingstelsel. De noden en de eisen van individuele burgers worden gekanaliseerd en komen tot vol wasdom in politieke partijen en lobbygroepen, het zogeheten maatschappelijk middenveld. Het marxistische principe ''Een ieder tot de hoogte van zijn capaciteit en een ieder tot tot de mate van zijn nood'' klinkt door in veel hedendaags beleid waarin de overheid de aanbieder is van een product of dienst. Het verschil in inkomen wordt gelijkgetrokken door ook een kunstmatig verschil in prijs in te voeren. Dit zorgt voor een ontmoediging voor slagen en een stimulans voor falen of stilstand. Dergelijk beleid kunnen we niet los zien van haar ideologische wortels, deze wotels vormen de gemene deler voor elke vorm van ''sociaal beleid'' en elk ''sociaal postief recht”.

In de woningmarkt is sprake van een extreme gijzeling van allen tegen allen door de interventie van de overheid. Huren op maat is een geschikt voorbeeld om de wens naar een altruistische staat te illustreren. Dit beleid roept de filosofische vraag op:''Ben ik mijn broeder's hoeder?

Is het lot van de een persoon om de last van anderen te dragen of geeft zijn identiteit hem recht op de eigen productie en in het verlengde daarvan eigendom.

Om een altruistische maatschappij te laten functioneren dient er aan 2 voorwaarden te worden voldaan: collectivistisch beleid en de sanctionering van het slachtoffer. De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten spreekt tot de verbeelding en zegt alles over de motivatie van de collectivisten. Dan rest nog de goedkeuring van het slachtoffer

''The “sanction of the victim” is the willingness of the good to suffer at the hands of the evil, to accept the role of sacrificial victim for the “sin” of creating values. (Peikoff,1976)

Rand onderschrijft met sanctionering van het slaftoffer dat kwaad kan geschieden enkel in het geval dat goede mensen geen verzet bieden. Dit is haar uitleg van de ogenschijnlijke contradictie welke ons leert dat de meest productieve mensen ook het meest verloochend zijn in onze maatschappij.

Empirische data

Ik zal in mijn onderzoek mijn aanname welke is verwoord in de inleiding trachten te verificeren door verbanden te leggen met behulp van Rand's methode. In mijn keuze voor data heb ik naast objectivistische literatuur ook gebruik gemaakt van de websites van de beleidsprogramma's evenals artikelen van het CPB en uit het ESB. Ik heb gezocht naar expliciete altruïstische citaten en overkoepelende thema's. Dit geldt voor de invloed van links een p progressief belastingstelsel en de economische uitleg van de directeuren van woningbouwcorporaties. Deze methode legt de nadruk op identificatie en dient niet te worden gezien als linguistische analyse. Het gaat niet om de woorden maar om het beleid en de ideologische omlijsting is daar aan verbonden. Hier zien we een referentie aan Rand's these dat politiek het product is van ethiek.

1. Is het progressieve belastingstelsel een concretisering van het altruistische concept ''Hatred for the good for being the good?

Het Nederlandse belastingsysteem is zeer complex en daarom zal ik het enkel hebben over de belasting op inkomen om deze vraag te beantwoorden.

Het draagkrachtbeginsel is de inspiratie voor de structuur van de inkomensbelasting.

Het beginsel houdt in dat individuen worden belast in relatie tot hoeveel last zij volgens de overheid kunnen dragen. Dit komt neer op hogere belastingschijven voor mensen met hogere lonen. In het onderzoek ''10 doelmatigheidsargumenten voor progressieve belasting''

schrijven vier medewerkers van het CPB expliciet het volgende: Voornamelijk inkomenspolitieke motieven liggen ten grondslag aan ons belastingstelsel. Zo wil links een belastingstelsel waarin het draagkrachtprincipe zwaar weegt door toepassing van

fiscale progressie(CPB) De term progressie staat hier voor het systeem van het belasten van de financieel sterke individuen. Deze belasting maakt de situatie gelijker en dus beter.

In dit artikel trachten de 4 academici argumenten te vinden voor dergelijk beleid onder druk van kritiek van vrije-markt economen. De conclusie van het onderzoek is het volgende: Wanneer evenwel de overheid over onvoldoende instrumenten beschikt

om marktverstoringen direct aan te pakken, zijn progressieve belastingen minder schadelijk

voor onze welvaart dan veelal wordt gedacht.(CPB) Dit onderzoek is gedaan door voorstanders van inkomensafhankelijke politiek en hun meest optimistische conclusie is dat als de overheid meer volmachten krijgt om te interveniëren in de markt kan de schade van het beleid wel meevallen. De schadelijke effecten van dit beleid zijn dus bekend, maar het is maar net de vraag hoe groot die schade uitvalt. Herings en Leers stellen in het artikel ''Ijzeren progressie''vaak genoemde argumenten voor deze vasthoudendheid aan een progressief stelsel zijn een latent gevoel van rechtvaardigheid en de wil een nieuwe begroting niet teveel te laten afwijken van de vorige (incrementalisme)(ESB) Waar is dat gevoel van rechtvaardigheid op gebaseerd?

Het antwoord is altruistische principes. Ayn Rand identificeerde een aantal aspecten van altruisme die we nu in dit beleid herkennen. Het straffen van prestaties wordt vertaald naar het draagkrachtbeginsel. Het feit dat dit als een schadelijke straf wordt gezien, maar ook als een rechtvaardige vooruitgang zorgt niet voor een contradictie maar voor een logisch geheel. Dit is de kern van altruisme, Een offer maken voor een groter geheel terwijl de schadelijke effecten objectief zijn te definieren is alleen voor een altruistisch mens weggelegd en in dit geval een altruistische maatschappij.

2 Is het inkomensafhankelijke element in de prijs van overheidsproducten een concretisering van het altruistische credo: ''From each according to his abbility to each according to his need?

Het inkomensafhankelijk maken van overheidsproducten is naast inkomensbelasting nog een instrument waarmee de overheid economische verschillen onder haar individuele burgers tracht te nivelleren. De studiefinanciering en de zorgtoeslag zijn al inkomensafhankelijk en de kinderbijslag en zelfs verkeersboetes staan ook onder deze dreiging. (Website AD) De kern van dit beleid is het prevaleren van noodzaak boven kwaliteiten en het voorrang verlenen aan wenselijkheid boven rechtvaardigheid. Hoe kunnen de propageerders van inkomensafhankelijk beleid deze logica verdedigen? Such is the secret core of your creed, the other half of your double standard: it is immoral to live by your own effort, but moral to live by the effort of others.(Rand, 1961:144) Het systeem voelt als een morele gevangenis voor alle betrokkenen omdat er geen positieve uitkomst mogelijk is. If you succeed, any man who fails is your master; if you fail, any man who succeeds is your serf. Whether your failure is just or not, whether your wishes are rational or not, whether your misfortune is undeserved or the result of your vices, it is misfortune that gives you a right to rewards. It is pain, regardless of its nature or cause, pain as a primary absolute, that gives you a mortgage on all of existence.(Rand, 1961:144) Falen is het credo erwijl succes niet enkel meer last zal betekenen. Dit dilemma kenmerkt de inherente basis van het altruisme.

Dit is waarom altruisme immoreel is en waarom het botst met de principes van een kapitalistische economie. In het kapitalisme zijn kwaliteiten en prestaties waardevol en kunnen zij individueel geluk mogelijk maken. Het kan individuen van elkaar bevrijden in plaats van aan elkaar ketenen. Waar een individu in een kapitalistisch stelsel aan zichzelf vraagt: ''verdien ik het?'', zegt het individu in een altruistische heilstaat: ''heb ik het nodig?'' Inkomensafhankelijk beleid is geinspireerd door marxistische en altruistische principes en maakt van alle mannen een parasiet of een lastdier.A morality that holds need as a claim, holds emptiness—non-existence—as its standard of value; it rewards an absence, a defect: weakness, inability, incompetence, suffering, disease, disaster, the lack, the fault, the flaw—the zero.(Rand, 1961:144) Waar het free-rider fenomeen wordt gezien als drempel voor private initiatieven zien we hier dat free-riden de concretisering is van collectivistische oplossingen. Een altruistische maatschappij is een maatschappij van free-riders die enkel kunnen blijven bestaan door de sanctionering van haar slachtoffers.

3 Kan het ''huur op maat'' beleid worden geïnterpreteerd als een bevestigend antwoord op de vraag:'' Am I my brothers keeper?''

''Huur op maat'' is een beleidsprogramma ondergebracht onder het ministerie van VROM dat een proefperiode van 3 jaar zal draaien met 13 deelnemende wooncorporaties (2008-2011) en wordt momenteel geëvalueerd door de minister van binnenlandse zaken. De kern van het huisvestingsplan is het volgende:

Met Huur op Maat passen woningcorporaties daarom niet langer een algemene, aan de woningen gebonden (onzichtbare) huurkorting toe. Ze verlenen de korting alleen aan de mensen die daar gezien hun inkomen recht op hebben''.(Website huur op maat)

''Recht op'' betekent hier ''niet in staat een dergelijke huur te betalen'', oftewel mensen met een grote noodzaak. In de evaluatie van het SEV staat te lezen dat de resultaten enkel positief zijn.

''Uit de evaluatie blijkt dat de keuzevrijheid toeneemt volkshuisvestingsgelden doelmatiger worden besteed en dat de relatie tussen prijs en kwaliteit van de woningen sterker is. Hiermee voldoet huur op Maat aan de doelstellingen''.(Website SEV )

Er kan geen sprake zijn van een prijs-kwaliteit relatie als de kwaliteit geen factor is, maar enkel de prijs en het inkomen van de huurder. De prijs-kwaliteit relatie bestaat niet langer in een markt gereguleerd door de overheid op basis van noodzaak. Maarten Vos van de SEV denkt daar echter anders over ''Met huur op maat worden woningen geprijsd naar kwaliteit en afgeprijsd naar inkomen. Dit logische principe zorgt voor meer keuzevrijheid gegarandeerde betaalbaarheid en een betere werking van de woningmarkt.(Website huur op maat) De vraag ''ben ik mijn broeder's hoeder?'' is gerechtvaardigd. De overheid beantwoordt deze vraag met een instemmend ja, en wijst vervolgens naar het vermeende draagvlak voor dergelijk beleid. Het draagvlak voor Huur op Maat is groot. Bijna 80 procent van de huurders vindt het rechtvaardig dat de korting jaarlijks wordt aangepast aan het inkomen. Van de woningzoekenden met een hoger inkomen is 63 procent het ermee eens dat mensen met een lager inkomen minder huur betalen.(Website huur op maat) De overheid geeft hiermee aan dat het legitiem is om de productie van mensen door middel van een democratisch proces weg te nemen. Macht maakt recht en daarom is een collectieve massa voldoende om individuele rechten te schenden en nieuwe (sociale) rechten te formuleren. Het enige recht dat mensen rest is het recht om als lastdier te functioneren en als aasgier. Ook in het geval van Huur op maat komen dezelfde kenmerken van altruïsme bovendrijven, namelijk haat voor het goede, prestaties en kwaliteiten en waardering voor falen, bedelen en parasiteren.

Conclusie

Ik concludeer na dit onderzoek dat inkomensafhankelijke politiek kan als altruistisch worden geidentificeerd. De overeenkomsten van het beleid met de beschrijving van Rand zijn zeer expliciet en talrijk. In welke mate het een maakbaarheidsideaal is kan moeilijk worden ingeschat omdat er geen stilzwijgende overeenstemming is maar eerder een onuitgesproken filosofische de gemene deler is. In alle drie deelvragen was het altruïstische element opvallend maar de nadruk was steeds iets anders. In het geval van progressieve belastingen draaide de altruïstische inslag vooral draaide om het beboeten van succes. Het inkomensafhankelijke aspect bij overheidsproducten was weer gericht op egaliseren van de samenleving. In het beleidsplan huur op maat was het weer expliet solidariteit dat werd uitgedragen. Ayn Rand stelde echter dat al deze verschillende accenten niet het onderliggende bepalende principe verhullen welke altruistisch is. Het is dan ook vanwege deze these dat ik mijn onderzoeksmethode legitiem vind. Ik ontken hiermee echter niet de invloed en importantie van factoren die op het eerste oog minder filosofisch van aard zijn zoals economische en militaire. De beredenering van het objectivisme is dat alles voortkomt uit filosofie. Dat houdt in dat de wortel van alle ontwikkelingen waaronder economische en militaire zijn terug te leiden tot filosofische principes. Deze stelling heeft niet tot doel om alles filosofie te maken maar om in alles filosofie(of een gebrek hieraan) te herkennen. De wereld is volgens Ayn Rand een coherent onomstotelijk geheel welke kenbaar is voor de mens. Dit is de kracht van het objectivisme en ook de grootste reden voor kritiek op deze filosofie. Een coherente filosofie wordt vaak aangezien als totallitair of extreem. Hoe men ook wenst te denken over objectivisme de vragen die Ayn Rand formuleerde op basis van haar methode blijven relevant.

Verkiezen we een samenleving die gebaseerd is op prestaties boven een die is bepaald door falen? Zetten we het ego boven het collectief en recht voor macht? Deze vragen zijn tijdsloos en ook nu van grote importantie voor de academische wereld. Ayn Rand en het objectivisme zijn in dat kader een geweldige toevoeging aan dit debat.

Literatuurlijst.

Rand, Ayn(1964) The virtue of selfishness: A new concept of egoism. Penguin books USA inc. New York.

Rand, Ayn(1964) Textbook of Americanism,”The Ayn Rand Column,

Rand, Ayn(1974) Philosophy Who needs it? Penguin books USA inc. New York.

Rand, Ayn(1944)The Only Path to Tomorrow,” Reader’s Digest, Jan, 1944, 8.

Peikoff, Leonard.(1976) The Philosophy of Objectivism lecture series, Lecture 8

Tien doelmatigheidsargumenten voor progressieve belastingen

(CPB)Jasper van Ewijk, Bas Jacobs, Ruud de Mooij en Paul Tang

Herings, P.J.J. Leers, T. (1999) De Ijzeren progressie'': ESB, 84e jaargang, nr. 4221,

Website Huur op Maat: http://www.huuropmaat.info/

Website SEV: http://www.sev.nl/publicaties/publicatie.asp?code_pblc=1069