ദില്‍ സെ ദില്ലി സെ

കാണാപ്പുറങ്ങള്‍...

2010-10-06T12:22:00.001+05:30

ഡല്‍ഹിയിലും പരിസര പ്രദേശത്തും ടെങ്കുപ്പനി പടര്‍ന്നു പിടിക്കുന്നു.

ഇതൊരു പുതിയ വാര്‍ത്ത അല്ല. കോമണ്‍ വെല്‍ത്ത് ഗെയിംസിന്റെ പൊലിമയില്‍ എല്ലാവരും മറന്നു പോയ ഒരു സത്യം. മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങള്‍ പോലും ഈ വിഷയത്തെ കണ്ടില്ല എന്ന് നടിക്കുന്നത് നിരാശാജനകമാണ്. രോഗികളുടെ എണ്ണം ദിനംപ്രതി കൂടിക്കൂടി വരുന്നു. ആശുപത്രികളെല്ലാം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചെറിയ ക്ലിനിക്കുകളിലും ആശുപത്രികളിലും വന്‍ തിരക്കാണ്. അപ്പോളോ ഹോസ്പിറ്റല്‍ പോലുള്ള ചെലവേറിയ ആശുപത്രികളുടെ കാര്യവും മറിച്ചല്ല.

രോഗത്തെ പ്രതിരോധിക്കാന്‍ വല്യ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഒന്നും നടക്കുന്നില്ല. കുറച്ചു നാള്‍ മുന്പ് വരെ MCD (എയര്‍ ഇന്ത്യ പോലൊരു സ്ഥാപനം) യുടെ പൊഹ വണ്ടികള്‍ വന്നു കൊതുക് നശീകരണം നടത്തിയിരുന്നു. ഇപ്പൊ അതും കാണാനില്ല (സുരക്ഷാ പ്രശ്നം കാരണം ആയിരിക്കും). ഡോക്ടര്‍മാര്‍ക്കും ലാബുകള്‍ക്കും ചാകരയാണ്. ചുമ്മാതെ മൂകൊലുപ്പുമായി ചെന്നാലും ടെസ്റ്റ്‌ മസ്റ്റാണ്. പനിപിടിച്ച പലരുടെയും ഇപ്പോഴത്തെ പ്രധാന ആഹാരം ക്രോസിന്‍ ആണ്. പിന്നെ പപ്പായയും. (സരിത വിഹാര്‍ അയ്യ്യപ്പന്റെ അമ്പലത്തിന്റെ മുറ്റത്ത്‌ ഒരു പപ്പായ മരം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പൊ അതിന്‍റെ അവസ്ഥ കാണണം. ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്ത ഫുള്‍ ചിക്കന്റെ കോലം!!! നോ ഇല നോ കായ. ഒരു തൂണ് മാത്രം)

മറ്റൊരു പ്രധാന പ്രശ്നം രക്ത ദാതാക്കളെ കിട്ടാനില്ല എന്നതാണ്. ഓള്‍റെഡി പലരും രക്തം ദാനം ചെതിട്ടുണ്ടാവും അല്ലെങ്കില്‍ "ഞങ്ങടെ ആളുകള്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റിപ്പോയാ എന്നാ ചെയ്യും?" എന്ന മനോഭാവം. സാമുദായിക - സാമൂഹിക - സന്നദ്ധ സംഘടനകള്‍ പോലും എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ നില്‍പ്പാണ്.

ഇതിനിടെക്കും ഒരു കൂട്ടരെ അല്പം പുകഴ്താതെ വയ്യ. മലയാളികളായ നഴ്സ് കൊച്ചുങ്ങളെ. ഇപ്പൊ അവരോടു അല്പം ബഹുമാനം തോന്നി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. പാവങ്ങള്‍ ഒത്തിരി കഷ്ട്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. (ഒരു സമയം 6-8 രോഗികളെ വരെ നോക്കേണ്ടി വരും).

ആഘോഷങ്ങളും ആര്‍ഭാടങ്ങളും നല്ലതാണ്. ഈ പോക്ക് പോയാല്‍ അതൊന്നും കാണാന്‍ ആളില്ലാതായിപ്പോകും. എന്തായാലും വരാനുള്ളത് വഴിയില്‍ തങ്ങില്ലല്ലോ.

രോഗികള്‍ ഇത്രയും പെട്ടന്ന് സുഖം പ്രാപിക്കട്ടെ എന്ന് നമുക്ക് പ്രാര്‍ഥിക്കാം. ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല എന്ന പ്രതീഷയില്‍ ഒരു നല്ല നാളേക്ക് വേണ്ടി നമുക്ക് കാത്തിരിക്കാം.

ദില്‍ സെ ദില്ലി സെ
KURIAN KC

*ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട് : http://www.getipm.com/thebestcontrol/chapter-23/Mosquitos-Part2.htm

ആരാധകന്‍

2010-09-16T13:35:00.000+05:30

ഇന്നലെ ഒരു സംഭവം നടന്നു.

ഓഫീസിന്റെ ഒരാവശ്യവുമായി ഗുഡ് ഗാവില്‍ പോയതാണ്. ലഞ്ച് ടൈം കഴിഞ്ഞതിനാല്‍ അധികം തിരക്കില്ല. തിരികെ വന്നു ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ അതാ ഫ്രെണ്ടില്‍ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനും ചെറുപ്പക്കാരിയും! ഐ ബീ എം എന്നോ മറ്റോ എഴുതിയ ബാഗും തോളേല്‍ തൂക്കീട്ടുണ്ട്. അവന്‍ ആ കുട്ടിയുടെ വായില്‍ നോക്കി എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു. അവളാണെങ്കില്‍ ഒടുക്കത്തെ ചിരി. ഇടയ്ക്കിടെ മുഖമുയര്‍ത്തി അവനെ നോക്കുന്നുമുണ്ട്. ങാ!!! നമ്മടെ വിധി എന്ന് മനസ്സില്‍ കരുതി അവരെ ശല്യപ്പെടുത്താതെ ഞാന്‍ പുറകെ നടന്നു.

അപ്പൊ അതാ ഓപ്പോസിറ്റ് വരുന്നു മറ്റൊരു കിളി. കിളീന്നോന്നും പറഞ്ഞാ പോരാ ഒരു കിടു ഐറ്റം. പകുതി മാര്‍ക്ക് വേഷതിനാണ്. കൈയ്യില്‍ എന്തൊക്കെയോ ഫയലുകള്‍ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അവള്‍ ദൂരെ നിന്നെ ചെറുപ്പക്കാരനെയും ചെറുപ്പക്കാരിയെയും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്. മുഖതാണെങ്കില്‍ ഒരു കുസൃതി ചിരി. അവളുടെ ഉദ്ദേശം എന്താണെന്ന് എനിക്ക് പിടികിട്ടിയില്ല. പക്ഷെ എന്തെങ്കിലും നടക്കും എന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നു.

ചെറുപ്പക്കാരനും ചെറുപ്പക്കാരിയും അടുതെതിയതും ഓപ്പോസിറ്റ് വന്ന കിടു ഐറ്റം ഇന്‍ ഹരിഹര്‍ നഗറിലെ ജഗദീഷിനെപ്പോലെ (പിടക്കോഴിയെ കണ്ട പൂവന്‍കോഴിയുടെ സ്റ്റൈല്‍) വന്നു ചെറുപ്പക്കാരനിട്ടു ഒരു തട്ട്!!!. കൈയ്യിലിരുന്ന ഫയലുകള്‍ മുഴുവന്‍ ദേ കിടക്കുന്നു താഴെ. പിന്നെ സോറി പറച്ചില്‍, താഴെ കിടക്കുന്ന ഫയല്‍ എടുക്കല്‍ എല്ലാം മുറ പോലെ നടന്നു. അപ്പൊ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കൂടെ നടന്ന ചെറുപ്പക്കാരിയുടെ മുഖത്ത് കണ്ട നവരസങ്ങള്‍... ഹോ കാണനമാരുന്നു.

ഇതെല്ലാം കണ്ടോണ്ടു നിന്ന ഞാന്‍ ആദ്യം ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിലും സംഭവം എനിക്കങ്ങു പിടിച്ചു. "ഇവള് കൊള്ളാല്ലോ" എന്ന് മനസ്സില്‍ കരുതി അവളെ നോക്കി ഒരു പുഞ്ചിരി അങ്ങ് കൊടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും ചെറുപ്പക്കാരനും ചെറുപ്പക്കാരിയും ദൂരെ എത്തിയിരുന്നു.

കുസൃതി ഒട്ടും കുറയാത്ത പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖവുമായി എന്‍റെ അടുതെതിയ അവള്‍ ഒരു ചോദ്യം

"വൈ ഷുഡ്‌ ബോയ്സ് ഹാവ് ആള്‍ ദി ഫണ്‍"???

ഇങ്ങനെ ചിലരുണ്ട് ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് നമ്മളെ വല്യ ആരാധകരാക്കിക്കളയും!!!

ദില്‍ സെ ദില്ലി സെ
KURIAN KC

ജോയിച്ചായന്റെ അത്ഭുത ചക്ക!

2010-07-29T14:50:00.000+05:30

ജോയിച്ചാന്‍ ഒരു പാവമായിരുന്നു. എന്ന് വച്ചാല്‍ ഒരു പഞ്ചപാവം, ശുദ്ധരില്‍ ശുദ്ധന്‍, ഗീവറുഗീസ് സഹദായുടെ ഉത്തമഭക്തന്‍. ചെറിയ രീതിയിലുള്ള കള്ളുകുടിയും അനുബന്ധ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും അല്ലാതെ പുള്ളിക്ക് മറ്റ് ദുശീലങ്ങള്‍ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ചന്ദ്രനില്‍ അടി നടക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞാല്‍ റോക്കറ്റ് വിളിച്ചു പോയി "എനിക്കുള്ളതിങ്ങു തന്നേരെ" എന്ന് പറയുന്ന മഹാനുഭാവന്‍. എന്തിനും ഏതിനും തന്റേതായ അഭിപ്രായം ഉള്ള വ്യക്തി ആയിരുന്നു ജോയിച്ചായന്‍. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ജോയിച്ചായന്‍ ചെങ്കുളത്കാര്‍ക്ക് പ്രീയപ്പെട്ടവനായിരുന്നു. കാള പൂട്ടല്‍ ആയിരുന്നു പാരമ്പര്യമായി കിട്ടിയ ബിസിനസ്. കൃഷിക്കാരായ ചെങ്കുളം നിവാസികള്‍ക്ക് ജോയിച്ചായനും ജോയ്ച്ചായന്റെ കാളകളും ഇല്ലാത്ത ഒരു കാലത്തെ പറ്റി ചിന്തിക്കാന്‍ കൂടി കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ജാതകവശാല്‍ വര്‍ഷത്തിലെ നാലുമാസം കൊട്ടിയം ഹോളി ക്രോസ് ആശുപത്രിയില്‍ കഴിയാനുള്ള വരം പുള്ളിക്ക് കിട്ടിയിരുന്നു. ചെങ്കുളം ദേശക്കാര്‍ കൊട്ടിയം ഹോളി ക്രോസ് ആശുപത്രിയിലെ ആമ്ബുലന്സിന്റെ നിലവിളി ശബ്ദം ആദ്യമായി കേട്ടത് ജോയിച്ചായന്‍ വഴിയാണ്. ചെറുപ്പക്കാര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ ഒരു ഉത്തമ പുരുഷന്‍ ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം. താങ്കളുടെ ഏതു സംശയത്തിനും ശാസ്ത്രീയമായി ഉത്തരം നല്‍കിയിരുന്ന ജോയിച്ചായന്‍ അവര്‍ക്ക് ഒരു ഉപദേഷ്ടാവും സൈക്കൊളജിസ്റ്റും സെക്സോലജിസ്റ്റും ആയി നിലനിന്നു. (വയാഗ്രയുടെ നാടന്‍ പതിപ്പാണ്‌ "നായിക്കുരുണ" എന്ന് ആദ്യം കണ്ടു പിടിച്ച വ്യക്തി ജോയിച്ചായനായിരുന്നു. സ്വന്തം ആദ്യരാത്രിയില്‍ മുല്ലപ്പൂവിനു പകരം നായിക്കുരുണപ്പൊടി കട്ടിലില്‍ വിതരിയാണ് അദ്ദേഹം ഇത് ആദ്യം പരീഷിച്ചത്).

ഇരുപത്തി ഒന്നാം വയസ്സിലായിരുന്നു ജോയിച്ചായന്റെ കല്യാണം. ഓര്‍മ്മ വെച്ച നാള്‍ മുതല്‍ പിറകെ നടന്നതിന്റെ ഫലമായി അയല്‍ക്കാരിയും, സ്വന്തം പിതാവിന്റെ ജന്മ ശത്രുവുമായ ചാക്കോച്ചന്റെ മകള്‍ ലീലാമ്മയെ ജോയിചായനു കിട്ടി. വിവാഹം കഴിഞ്ഞതോടെ ജോയിച്ചായന്റെ ഉള്ളിലെ ബിസിനസ് മാഗ്നറ്റ് ഉണരുകയും ദിവസം മുഴുവന്‍ പുതിയ പുതിയ ബിസിനസ്സുകളെ ക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുവാനും തുടങ്ങി. ഇതിന്റെ ഫലമായി, നാട്ടുകാരെ മുഴുവന്‍ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട്, പരമ്പരാഗതമായി കൈമാറിവന്ന തന്റെ കാളകളെ വില്‍ക്കുകയും ഒരു ഫോര്‍ത്ത് ഹാന്‍ഡ് ട്രാക്ടര്‍ സ്വന്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. കാളകളെ വിറ്റെങ്കിലും കാളകളുടെ തൊഴുത്ത് അങ്ങനെ ട്രാക്ടര്‍ പോര്‍ച് കം വര്‍ക്ക്ഷോപ്പ് ആയി മാറുകയും ചെയ്തു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞു ആദ്യ അഞ്ചുവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ തന്നെ മൂന്നു പെണ്‍കുട്ടികളെ ഉത്പാദിപ്പിച് ജോയിച്ചായനും ലീലാമ്മാമ്മയും തങ്ങളുടെ സ്വയംപര്യാപ്തത തെളിയിച്ചു. ബാക്കിയുള്ളവരുടെ കുട്ടികള്‍ "എ ഫോര്‍ ആപ്പിള്‍" എന്ന് പറഞ്ഞു പഠിച്ചപ്പോള്‍, ആശുപത്രി, ആംബുലന്‍സ് എന്നിവയോട് താങ്കളുടെ പിതാവിന്റെ അഭേദ്യമായ ബന്ധം മറക്കാനാകാതെ ജോയിച്ചായന്റെ മക്കള്‍ "എ ഫോര്‍ ആംബുലന്‍സ്" എന്ന് പറഞ്ഞു പഠിച്ചു.

ഇതിനിടെ ജോയിച്ചായന്‍ പല ബിസിനസ്സുകളും നടത്തി. ലീലാമ്മാമയുടെ കൈയ്യിലും കാതിലും കഴുത്തിലും കിടനിരുന്ന വള, കമ്മല്‍, മാല തുടങ്ങി സ്വര്‍ണ്ണ നിറമുള്ള സകലതും കുരിശിന്‍മൂട് റോയി ഫിനാന്‍സിന്റെ അലമാരക്കുള്ളില്‍ സുരഷിതമായി എത്തുകയും ചെയ്തു. ബിസിനസ്സുകള്‍ എല്ലാം തകര്‍ന്നെങ്കിലും ലീലാമ്മാമയുടെ കാര്യപ്രാപ്തിയും കഴിവും കൊണ്ട് ആ കുടുംബം അല്ലലില്ലാതെ മുന്നോട്ടു പോയി. എന്നാല്‍ വളര്‍ന്നു വരുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളെ കുറിച്ച് ഓര്‍ത്ത് ആ ദമ്പതികള്‍ വ്യാകുലരായി. മൂത്ത പെണ്‍കുട്ടിക്ക് പതിമൂന്നു വയസ്സായപ്പോള്‍ ആണ് ജോയിച്ചായനും ലീലാമ്മാമക്കും ടെന്‍ഷന്‍ ഏറ്റവും കൂടിയത്. അതിന്റെ ഫലമായി അടുത്ത വര്‍ഷം തന്നെ ലീലാമ്മാമ ഒരു ആണ്‍കുട്ടിക്ക് കൂടി ജന്മം നല്‍കി. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ വളരുന്നതില്‍ ഒരു കുറവും വരുത്തിയില്ല. അവരെ വിവാഹം കഴിച്ചു വിടാന്‍ ജോയിചായ്ന്റെ കൈയ്യില്‍ ഒരു മാര്‍ഗ്ഗവും ഇല്ലായിരുന്നു. ആകെയുള്ളത് പത്തു നാല്പതു സെന്റ്‌ സ്ഥലവും അതില്‍ കുറച്ചു മാവും, ഒരിക്കലും കായ്ചിട്ടില്ലാത്ത കുറച്ചു പ്ലാവുകളും മണ്ടരി ബാധിച്ച കുറച്ചു തെങ്ങുകളും മാത്രം. അതില്‍ കുറച്ചു സ്ഥലവും കുറച്ചു മരങ്ങളും വിറ്റ് ഒരു കുട്ടിയുടെ കല്യാണം നടത്താന്‍ തന്നെ അവര്‍ തീരുമാനിച്ചു.

കല്യാണാലോചനകള്‍ നടക്കുന്നതിനിടെ ജോയിച്ചായന്‍ കുറച്ചു സ്ഥലം വിറ്റു. ഇനി കുറച്ചു പ്ലാവുകള്‍ കൂടി വെട്ടി വിറ്റാല്‍ ഒരാളുടെ കല്യാണം നടത്താം. ആദ്യം ഏറ്റവും വലിയ പ്ലാവ് തന്നെ വില്‍ക്കാന്‍ അവര്‍ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ ഏറ്റവും വണ്ണവും നീളവും കാതലുമുള്ള ഒരു പ്ലാവ് അവര്‍ കണ്ടുപിടിച്ചു. ആ പ്ലാവിന്റെ മുകളിലേക്ക് നോക്കിയ ജോയിച്ചാന്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി! അതിന്റെ ഏറ്റവും മുകളിലുള്ള ഒരു ചെറിയ ചില്ലയില്‍ ഒരു ചെറിയ ചക്ക. മുതുമുതച്ചന്മാര്‍ നട്ട് വളര്‍ത്തിയ പ്ലാവാണ്‌. അതില്‍ നിന്ന് ഒരു ചക്ക കിട്ടിയതായി ഇത് വരെ കേട്ടിട്ടുപോലുമില്ല. ഇപ്പോഴിതാ അതിലൊരു ചക്ക. ജോയിച്ചായന്റെ മനസ്സൊന്നു പിടഞ്ഞു. വേണ്ട ഈ പ്ലാവ് വില്‍ക്കണ്ട വേറെ നോക്കാം... പ്ലാവിന്റെ വിധി മാറ്റിയെഴുതപ്പെട്ടു. മറ്റൊരു പ്ലാവ് പകരക്കാരനായി വെട്ടി വില്‍ക്കപ്പെട്ടു. ഇതൊന്നുമറിയാതെ ചക്ക വലുതായി വലുതായി വന്നു.

വലുപ്പം എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍, ഒരു അത്ഭുത ചക്ക! അന്നാട്ടുകാര്‍ ഇതുപോലൊരു ചക്ക ഇത് വരെ കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു ഒരു ആറ് ആറരയടി പൊക്കമുള്ള അഴകും ചുളയുമുള്ള സുന്ദരന്‍ ചക്ക! നാട്ടിലും സമീപ പ്രദേശങ്ങളിലും ജോയിച്ചായനും ചക്കയും വന്‍ സംഭവമായി. ദൂരെ ദേശങ്ങളില്‍ നിന്നുപോലും ആളുകള്‍ വന്നു ചക്ക കണ്ടു തിരിച്ചു പോയി. ചക്കക്കു കണ്ണ് തട്ടാതിരിക്കാന്‍ ജോയിച്ചാന്‍ തന്റെ ഒരു പ്രതിമ ഉണ്ടാക്കി പ്ലാവില്‍ കെട്ടിയിട്ടു. ഇതിനിടെ ആ നാട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ കരിനാക്ക് ശ്രീ യോനാന്കുട്ടിചായന്‍ പ്ലാവിനടുതെതി പറഞ്ഞു. "ജോയ്യ്യെ ഇതെന്നാ ചക്കയാടാ!!!" പക്ഷെ തന്റെ ഉത്തമ ഭക്തനെ ഗീവറുഗീസ് സഹദാ കൈവിട്ടില്ല. ചക്കക്ക് ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ആ ഉദ്യമത്തില്‍ തോറ്റ യോനാന്കുട്ടിചായന്‍ സ്വന്തം ഭാര്യെ വിട്ട് ഒന്നുകൂടി പറയിച്ചു നോക്കി എന്നിട്ടും ഫലം കണ്ടില്ല!!! ജോയിചായനു ഗീവറുഗീസ് സഹദായോടുള്ള ഭക്തി കൂടി വന്നു. ദിവസവും ആ ചക്ക ഒരുവട്ടമെങ്കിലും കണ്ടില്ലെങ്കില്‍ ജോയിചായനു ഉറക്കം വരാത്ത അവസ്ഥയായി. ആ ചക്കയുമായി താന്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഫോട്ടോ മനോരമ, മാതൃഭൂമി, ദേശാഭിമാനി തുടങ്ങിയ പത്രങ്ങളില്‍ വരുന്ന മനോഹര സ്വപ്നങ്ങള്‍ കണ്ടു ജോയിച്ചായന്‍ ഉറങ്ങി.

അങ്ങനെ ഒരു ഞാറാഴ്ച രാവിലെ ഒരു വെള്ളക്കടലാസില്‍ എന്തോ കുത്തിക്കുറിക്കുന്ന ഭര്‍ത്താവിനെ കണ്ടാണ്‌ ലീലാമ്മാമ ഉറക്കം എണീറ്റത്. "നിങ്ങളിതെന്നാടുക്കുവാ മനുഷ്യനെ" "എടീ പത്രത്തീ കൊടുക്കണ്ട മാറ്റര്‍ ഉണ്ടാക്കുവാ" ജോയിച്ചാന്‍ മനോരമക്ക് വേണ്ടി ഒരു മാറ്റര്‍ ഉണ്ടാക്കി. അതില്‍ ഫെബ്രുവരി എന്നതിന് പകരം ഫിബ്രവരി എന്നാക്കി മാതൃഭൂമിക്കും, ശ്രീ ജോയി എന്നതിന് പകരം സഖാവ് ജോയി എന്നാക്കി ദേശാഭിമാനിക്കും വെവ്വേറെ മാറ്ററുകള്‍ ഉണ്ടാക്കി. അന്ന് തന്നെ ചക്ക വെട്ടാന്‍ ജോയ്ചായന്‍ തീരുമാനിച്ചു. സംഗതി കാട്ട് തീ പോലെ നാടാകെ പടര്‍ന്നു. അറിഞ്ഞവര്‍ അറിഞ്ഞവര്‍ പരസ്പരം ചോദിച്ചു "അറിഞ്ഞോ ഇന്ന് മ്മടെ ജോയീടെ ചക്ക വെട്ടാന്‍ പോകുവാ" എല്ലാ വഴികളും ജോയിച്ചായന്റെ പറമ്പില്‍ എത്തി നിന്നു. നിമിഷങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ജോയിച്ചയന്റെ പറമ്പ് ജനസമുദ്രമായി മാറി. ചക്ക വെട്ടാന്‍ തേങ്ങവെട്ടുകാരന്‍ വാസു ഏണിയുമായി വന്നു. പക്ഷെ തന്റെ പറമ്പിലെ ചക്ക വെട്ടാന്‍ തനിക്കാണ് അധികാരം എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ജോയിച്ചായന്‍ സ്വയം കയറി ചക്ക വെട്ടാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഏണി പ്ലാവില്‍ ചാരിയപ്പോള്‍, ഈ ഏണി ഈ ചക്ക വെട്ടാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം ഉള്ളതാണെന്ന് ജോയിചായനു തോന്നിപ്പോയി. കൃത്യം നീളം!!! ഇതില്‍ വലിയൊരു ഏണി ഈ നാട്ടില്‍ കിട്ടാനുമില്ല. ജോയിച്ചായന്‍ ഏണിയില്‍ കയറി. താഴെ ഏണി മറിയാതിരിക്കാന്‍ ലീലാമ്മാമ്മയും മക്കളും സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തു.

ജോയിചായന്‍ മുകളിലെത്തിയതും താഴെ നിന്ന ആരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു "എടാ ജോയ്യ്യെ ഈ ചക്ക കെട്ടിയിരക്കിയാലോ". കൂട്ടത്തില്‍ നിന്ന പലര്‍ക്കും ഇതേ അഭിപ്രായമായിരുന്നു. "ഇത്രേം വലിയ ചക്ക എങ്ങനെ കെട്ടിയിരക്കാനാ?" മറ്റ് ചിലര്‍ക്ക് സംശയം. നാട്ടുകാര്‍ രണ്ട് ചേരിയായി. ഒരു ആഭ്യന്തര കലഹം പോലും ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന അവസ്ഥ. ജോയിച്ചാന്‍ അകെ കണ്ഫ്യുഷനിലായി. താഴെ ഏണി മറിയാതിരിക്കാന്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ടുനിന്ന ലീലാമ്മാമാക്കും മക്കള്‍ക്കും കൈ വേദനിച്ചു തുടങ്ങി. ഒടുവില്‍ സഹി കേട്ട് ലീലാമ്മ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു "നിര്ത്തിനെടാ എല്ലാവന്മാരും" ജനം നിശബ്ദമായി. "നിങ്ങളവിടെ എന്നാ നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ നിക്കുവാ മനുഷ്യനെ വെട്ടിയിടങ്ങോട്ട്, ഇവിടെ മനുഷ്യന്റെ കൈ വേദനിക്കുംപോഴാ". തിരുവായ്ക്ക് എതിര്‍വാ ഇല്ലല്ലോ. ജോയിച്ചായന്‍ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല ചക്കയുടെ ഞെട്ടില്‍ ഒറ്റവെട്ട്. ചക്ക താഴോട്ടും ചക്ക നിന്നിരുന്ന കൊമ്പു മുകളിലോട്ടും പോയി. കൊമ്പില്‍ നിന്നു തെന്നി മാറിയ ഏണി വിത്ത്‌ ജോയിച്ചാന്‍ തങ്കള്‍ എങ്ങോട്ട് പോകും എന്നറിയാതെ ഒരു നിമിഷം കണ്ഫ്യൂഷനായി നിന്നു. രംഗം പന്തിയല്ലെന്ന് മനസ്സിലായതോടെ പരുന്തിനെക്കണ്ട തള്ളക്കൊഴിയെപ്പോലെ ലീലാമ്മാമ തന്റെ മക്കളെയും വിളിച്ചുകൊണ്ട് അടുത്തുള്ള തെങ്ങിന്‍ തടത്തിലേക്കു സെയിഫായി മാറി നിന്നു. ആള്‍ട്ടോ കാര്‍ വളക്കാന്‍ പാടുപെടുന്ന ലേഡീ ഡ്രൈവരെപ്പോലെ ഏണി ബാലന്‍സ് ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിച്ച്, അതില്‍ പരാജയപ്പെട്ട ജോയിച്ചായന്‍ തന്റെ ട്രാക്ടര്‍ പോര്‍ച് കം വര്‍ക്ക് ഷോപ്പിന്റെ മുകളിലേക്ക് ക്രാഷ്ലാന്റ് ചെയ്തു.

അന്ന് ചെങ്കുളം ദേശക്കാര്‍ വീണ്ടും കേട്ടു, കൊട്ടിയം ഹോളി ക്രോസ് ആശുപത്രിയിലെ ആമ്ബുലന്സിന്റെ നിലവിളി ശബ്ദം!!! വൈകിട്ട് ജോയിചായനുള്ള കഞ്ഞിയുമായി ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകും മുന്‍പ് ലീലാമ്മാമ തന്റെ ഏറ്റവും ഇളയ സന്തതിയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു "കണ്ടല്ലോ അപ്പന്റെ അവസ്ഥ, ഇതൊന്നും നിനക്ക് വരണ്ടാന്നോണ്ടാങ്കി വല്ലോ എടുത്തു വച്ച് വായിച്ചു പഠിക്കെടാ". പരീക്ഷക്ക്‌ മാര്‍ക്ക് കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും അമ്മയുടെ കൈയ്യില്‍ നിന്ന് അടി കിട്ടാനുള്ള സാധ്യത മുന്നില്‍ കണ്ട് അവന്‍ തന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് നോട്ടുബുക്ക്‌ എടുത്തു വച്ച് വായിച്ചു.

"എ ഫോര്‍ ആംബുലന്‍സ്"...

ദില്‍ സെ ദില്ലി സെ
KURIAN KC

ചിരി

2010-07-23T13:25:00.000+05:30

മൊട്ടകള്‍

2010-07-22T11:57:00.001+05:30

നയന്റീന്‍ എയിട്ടീസില്‍ സംഭവിച്ചത്...

2010-07-15T17:51:00.001+05:30

പ്ലാവിളയില്‍ പ്രോടക്ഷന്സിന്റെ ബാനറില്‍ തന്റെ ട്വന്റി ഫോര്‍താം വയസ്സിലാണ് എന്‍റെ അപ്പന്‍ എന്‍റെ ചിത്രീകരണം ആരംഭിച്ചത്. ഇരുപത്തഞ്ചാം വയസ്സില്‍ റിലീസ് നടന്നു. റിലീസിന് ശേഷം 28 ദിവസങ്ങള്‍ ഞാന്‍ പേരിടാത്ത ഒരു ചിത്രമായിരുന്നു. അതിനുള്ള അവകാശം അമ്മ വീട്ടുകാര്‍ക്കും. 28 ത് ഡേ 1967 മോഡല്‍ ഒരു വെള്ള അമ്പാസിഡര്‍ കാറില്‍ അമ്മവീട്ടില്‍ നിന്നും ഒരു സംഘം ആളുകള്‍ എന്‍റെ വീട്ടില്‍ വരികയും അതില്‍ തല മൂത്ത ഒരാള്‍ എന്‍റെ അരയില്‍ കറുത്ത ഒരു ചരട് കെട്ടിക്കൊണ്ട് എന്നെ വിളിച്ചു "മോനെ വിനോജേ...

അന്ന് നേരിട്ട് കോണ്ടാക്റ്റ് ഉള്ള ഏക വ്യക്തി ദൈവം തമ്പുരാന്‍ മാത്രമായിരുന്നു. പുള്ളിയോട് പല തവണ പറഞ്ഞു നോക്കി എനിക്കീ പേര് വേണ്ടാന്ന്. കേട്ടില്ലാന്നു മാത്രമല്ല "നിന്‍റെ ചേട്ടന്റെ പേര് മനോജെന്നാ അതുകൊണ്ട് നിനക്കീ പേര് മതി" എന്നും കൂടി പറഞ്ഞു. അന്ന് ആ പേര് സ്വീകരിക്കുകയല്ലാതെ വേറൊരു മാര്‍ഗ്ഗവും ഇല്ലായിരുന്നു.

മൂന്നാം മാസം കട്ടചല്‍ പള്ളിയിലെ മാമോദീസാ തൊട്ടിയില്‍ കരഞ്ഞു, നിലവിളിച്ച് കൈകാലിട്ടടിചോണ്ടിരുന്ന എന്‍റെ തലയിലൂടെ, ഒരു കൈയ്യില്‍ ചൂട് വെള്ളവും മറു കൈയ്യില്‍ തണുത്ത വെള്ളവും ഒഴിച്ചുകൊണ്ട് പള്ളീലച്ചന്‍ എന്നെ വിളിച്ചു "യോഹന്നാനെ..." അത്രേം നേരം കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന ഞാന്‍ ഞെട്ടി, ദേഷ്യത്തോടെ അപ്രതിരുന്ന കര്‍ത്താവിന്റെ പടത്തിലേക്കു നോക്കി. "ഡാ ഉവ്വേ നീ ക്ഷെമി... എന്നെ മാമോദീസ മുക്കിയ ആളിന്റെ പേരാ... അങ്ങനെ ഇങ്ങനെയൊന്നും കിട്ടത്തില്ല" ക്ഷമിക്കുകയല്ലാതെ വേറെ നിവര്‍തിയില്ലയിരുന്നു.

കുടുമ്മത്തെ ഏറ്റവും ചെറിയ കുട്ടി എന്ന ഒരു പരിഗണന അന്ന് എനിക്ക് കിട്ടിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാവാം എല്ലാരും എന്നെ മടിയിലിരുത്തി "വാവേ" എന്ന് വിളിച്ചു തുടങ്ങി. എനിക്കാനെങ്കി ആ പേരങ്ങ് പെരുതിസ്ട്ടപ്പെടുകേം ചെയ്തു. അതുകൊണ്ട് ആ പേര് വിളിക്കുന്നവരെ എല്ലാം ഞാന്‍ പല്ലില്ലാത്ത മോണകാട്ടി ചിരിച്ചു കാണിച്ചു. എന്‍റെ ചിരി കാണാന്‍ കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ ആളുകള്‍ എന്നെ വാവേ എന്ന് വിളിച്ചു തുടങ്ങി അങ്ങനെ അത് എന്‍റെ വിളിപ്പേരായി മാറി.

അഞ്ചാം വയസ്സില്‍ തന്നെ ഞാന്‍ അപ്പന്റെ മോനാനെന്നു കുടുമ്മക്കാര്‍ക്കും നാട്ടുകാര്‍ക്കും മനസ്സിലായി അതുകൊണ്ട് അവര്‍ അപ്പന്റെ ഇരട്ടപ്പെരിനെ ജൂനിയരാക്കി എന്നെ വിളിച്ചു "ഡാ കൊച്ചു ഡിക്രൂസെ..."

കാലം കടന്നുപോയി എയിട്ടീസ് നയന്ടീസിന് വഴിമാറി. മഞ്ഞാര തോട് വഴി ഗാലന്‍ കണക്കിന് വെള്ളം ഒഴുകി അറബിക്കടലിലെത്തി. അത് നീരാവിയായി, മഴയായി വീണ്ടും അതെ തോട് വഴി തന്നെ ഒഴുകി. അങ്ങനെ പല പേരുകളുമായി ഞാനും ഒരേ ഒരു പേരുമായി ചേട്ടന്‍ മനോജും വളര്‍ന്നു.

ഞാന്‍ രണ്ടില്‍ നിന്നും ജയിച്ച് മൂന്നിലെക്കും ചേട്ടന്‍ നാലില്‍ നിന്നും ജയിച്ച് അഞ്ചിലേക്കും കടക്കുന്ന ആ സമയത്താണ് അത് സംഭവിച്ചത്. ചേട്ടന്റെ ടി സി വാങ്ങാന്‍ അച്ചാച്ചന്‍ സ്കൂളില്‍ പോയി. എന്നേം ചേട്ടനെയും കൂടെ കൊണ്ട് പോയി. ടി സി എഴുതാന്‍ തുടങ്ങിയ പൊന്നമ്മ ടീച്ചറിനോട് അച്ചാച്ചന്‍ പറഞ്ഞു "ടീച്ചറെ പുള്ളാരുടെ പേരൊന്നു മാറ്റണം". ഞങ്ങള്‍ക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. ഇനീം പേരോ? പൊന്നമ്മ ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞു "പുതിയ പേര് പറഞ്ഞോ ഇപ്പ തന്നെ ചേര്‍ത്തേക്കാം"

"ഒന്ന് മാത്യു കെ സി അടുത്തത് കുര്യന്‍ കെ സി.!!!

ഒന്നുകില്‍ ടവറിന്റെ നെഞ്ചത്ത്‌ അല്ലെങ്കില്‍ പരിധിക്കു പുറത്ത്. ഇതെന്തോന്ന് പേരുകള് ? ഒരു മാതിരി കേളവന്മാരെപ്പോലെ ? പേര് കേട്ടപ്പോ തന്നെ ചേട്ടന്‍ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെതിയിരുന്നു. "അവനോന് ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ട പേര് എടുക്കാം". ഒന്നര ഓണം കൂടുതല്‍ ഉണ്ടതിന്റെ വകയായും കരച്ചില്‍ ഒരു നല്ല അടവായതിനാലും പേര് തെരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ ആദ്യ അവസരം അച്ചാച്ചന്‍ ചേട്ടന് തന്നെ നല്‍കി. വിതുമ്പി നില്‍ക്കുന്ന അവനെ തോണ്ടിക്കൊണ്ട്‌ അവനു മാത്രം കേള്‍ക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. "കുര്യന്കെസീ നല്ല അര്ത്തോള്ള പേരാടാ നീ അത് എടുതോരാ...". എനിക്ക് അവനോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ നാലിരട്ടി എന്നോട് അവന് എന്നോടുണ്ടാരുന്നു. വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് അവന്‍ ഒരു പേര് തെരഞ്ഞെടുത്തു. മാത്യു കെ സി. വിധിയുടെ വിളയാട്ടത്തില്‍ കിട്ടിയ ഉഗ്രന്‍ പേരുകളുമായി ഞങ്ങള്‍ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.

ആ കാലത്താണ് വിസിനസ് പര്‍ത്നരും സ്വന്തം അനിയനും ആയ ശ്രീ ചാക്കോ ദാനിയെലിനെ (അച്ഛന്കുഞ്ഞെന്നു വിളിക്കും) പിടിച്ച് കെട്ടിക്കണം എന്ന ചിന്ത എന്‍റെ അപ്പന് തോന്നിയത്. ഈ ചിന്ത രണ്ടുകൊല്ലം മുന്‍പേ തുടങ്ങിയതിനാല്‍ അപ്പാപ്പന്‍ മറിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നീട് പെണ്ണുകാണല്‍ ആയിരുന്നു ഇരുവരുടെയും മെയിന്‍ ബിസിനസ്. ഈ പെണ്ണുകാണലുകള്‍ അപ്പന്റെയും അപ്പാപ്പന്റെയും ആരോഗ്യസ്ഥിതി മെച്ചപ്പെടുത്തി. ഒടുവില്‍ ഒരു പെണ്ണിനെ അപ്പാപ്പനങ്ങു പുടിച്ച്‌. പെണ്ണിന് അപ്പാപ്പനെയും. കല്യാണക്കാര്യം ഏതാണ്ട് ഒക്കെയായി. അപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു പ്രശനം. പെണ്ണിന്റെ പേര് കേട്ട് ഞങ്ങള്‍ മാത്യു, കുര്യന്‍ കേസിമാര്‍ ഞെട്ടി. "മോളമ്മ". "ഓ മൈ ഗോഡ്... ഇതെങ്ങനെ സഹിക്കും. "ഈ പെണ്ണിനെ അപ്പാപ്പന്‍ വേണോങ്കി കെട്ടിക്കോ ബട്ട്‌ ഈ കുടുമ്മത് താമസിക്കണം എന്നുണ്ടെങ്കി പെണ്ണിന്റെ പേര് വല്ല രേബെക്കാന്നോ എലിസബെതെന്നോ ആക്കിക്കോണം." ഞങ്ങളുടെ ആവശ്യം കേട്ട് ഞെട്ടിയെങ്കിലും അപ്പാപ്പന്‍ പറഞ്ഞു "ഡാ പുള്ളാരെ അവളുടെ യഥാര്‍ത്ഥ പേര് ഏലിയാമ്മ എന്നാ".

അതോക്കെ. ഇത് സ്പാറും അപ്പൊ ഏലിയാമ്മ ചാക്കോ. കൊള്ളാം ഞങ്ങളും കല്യാണത് അപ്പ്രൂവല്‍ നല്‍കി.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞതോടെ പ്ലാവിലയില്‍ പ്രോടക്ഷന്‍സ് അപ്പാപ്പന്‍ ഏറ്റെടുത്തു. ചാക്കോ ദാനിയേല്‍ - ഏലിയാമ്മ ചാക്കോ ദമ്പതികളുടെ തിരക്കഥയില്‍ രണ്ടു സൂപ്പര്‍ ഹിറ്റുകള്‍ കൂടി പിറന്നു. ചിത്രീകരണം നടക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ അവര്‍ക്കുവേണ്ട പേരുകള്‍ ഞങ്ങള്‍ കേസിമാര്‍ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. രണ്ടും ആണ്‍കുട്ടികള്‍ ആണെങ്കില്‍ മൂത്തവന്‍ "ക്രിസ്ടഫര്‍" എലേവന്‍ "ആല്‍ബര്‍ട്ട്" ഇനി പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ആണെങ്കില്‍ മൂത്തവള്‍ "ക്രിസ്ടീന" എലേവള്‍ "ആഗ്നസ്". ഒരാണും ഒരു പെണ്ണും ആണെങ്കില്‍ ഇതില്‍ നിന്നും ഓരോ പേരുകള്‍. പക്ഷെ ഇവിടെയും അമ്മവീട്ടുകാരുടെ അധികാരം തകര്‍ക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കായില്ല. അവര്‍ വന്നു. കുട്ടികള്‍ക്ക് പേരിട്ടു. മൂത്തവന്‍ അനു അച്ചങ്കുഞ്ഞ് എലേവള്‍ ആശാ അച്ചങ്കുഞ്ഞ്.!!!

കാലം പിന്നേം കടന്നുപോയി നയന്ടീസ് ഏകദേശം തീരാറായി. മഞ്ഞാര തോട് വെള്ളം ഒഴുക്കിക്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. അങ്ങനെ ആശാമോള്‍ രണ്ടാം ക്ലാസ്സില്‍ നിന്ന് മൂന്നിലെക്കും അനു നാലില്‍ നിന്നും അഞ്ചിലേക്കും ജെയിച്ചുകയറി. അന്ന് അനുവിന്റെ ടി സി മേടിക്കാന്‍ അപ്പാപ്പന്‍ അനുവിനെയും ആശയെയും കൂട്ടി സ്കൂളില്‍ പോയി. എല്‍ പിയില്‍ നിന്നും യു പി യിലേക്ക് കടന്നതിന്റെ സന്തോഷം മുഖത്ത് നിന്നും മറക്കാന്‍ പാടുപെട്ടു അങ്ങോട്ട്‌ പോയ അനു തിരിച്ചു വന്നത് കരഞ്ഞു കൊണ്ടാണ്. ആശയുടെ നിലവിളി പുറത്ത് വരാതിരിക്കാന്‍ അപ്പാപ്പന്‍ വാ പൊതിപ്പിടിചിരിക്കുന്നു. ആര്‍ക്കും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. "എന്താടാ അനൂ കാര്യം ? ചേട്ടന്റെ ചോദ്യത്തിന് അനു കരഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു "ഞങ്ങളിനി സ്കൂളില്‍ പോന്നില്ല". എന്ത് പറ്റീടാ? "പപ്പാ ഞങ്ങടെ പേര് മാറ്റി"

ചരിത്രം ആവര്‍ത്തിച്ചിരിക്കുന്നു.!!!

"എന്താടാ പുതിയ പേര് ? "അത് ഞാന്‍ 'പ്ലാവിളയില്‍ ചാക്കോ അലെക്സ്' ലവള്‍ 'പ്ലാവിളയില്‍ ചാക്കോ മിരിയാം" !!!!

അന്ന് ക്രിസ്ടഫര്‍ എന്നും ക്രിസ്ടിനാ എന്നും പേരിടാതിരുന്നത് എത്ര നന്നായി...

ഹൃദയപൂര്‍വ്വം ദില്ലിയില്‍ നിന്നും

KURIAN KUNJUMON CHENKULAM

അനുഭവങ്ങള്‍ പാച്ചാളികള്‍...

2010-07-09T14:04:00.000+05:30

1. ഷിജിക്ക്‌ പറയാനുള്ളത്!!!

എന്‍റെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരി ആയിരുന്നു ഷിജി. ഷിജിയോടു എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു "ഇത്" ഉണ്ടായിരുന്നു. അവള്‍ക്കു എന്നോടും അതേ "ഇത്" ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ ഇന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു. എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവള്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. ഞാന്‍ അവളോടും. പഠിക്കാന്‍ വല്യ മിടുക്കി അല്ലെങ്കിലും അവള്‍ പാവമായിരുന്നു. പത്താം ക്ലാസിലെ പരീഷക്ക് അവള്‍ക്കു ആവശ്യമുള്ള എല്ലാ തുണ്ടുകളും കൊണ്ട് കൊടുത്തത് ഞാനാരുന്നു. എനിക്ക് അത്രക്കിഷ്ടമാരുന്നു അവളെ. പക്ഷെ അത് പറയാന്‍ അന്നും എനിക്ക് അത്ര ധൈര്യം ഇല്ലായിരുന്നു.

അങ്ങനെ ഒരു ഞായറാഴ്ച, പള്ളിയില്‍ കുര്‍ബാന കഴിഞ്ഞ് അജി, ജോമോന്‍, ടോണി എന്നിവര്‍ക്കൊപ്പം വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോഴാണ് പിന്നില്‍ നിന്നും അവളുടെ വിളി കേട്ടത്...

"ഡാ"
എന്താ ? ഞാന്‍ അവളുടെ അടുതെത്തി ചോദിച്ചു
"നീയിന്നു വൈകിട്ട് കട്ടചല്‍ കുരിശടിയില്‍ വരുമോ ?"
എന്തിനാ ?
"എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്, വൈകിട്ട് നാല് മണിക്ക് ഞാന്‍ അവിടെ ഉണ്ടാകും നീ വരണം"
"അത്.... എന്‍റെ മറുപടിക്ക് കാത്തു നില്‍ക്കാതെ അവള്‍ കൂട്ടുകാരികളുടെ ഇടയില്‍ മറഞ്ഞു.

സ്വതവേ ദുര്‍ബ്ബലമായ എന്‍റെ ഹൃദയം കുറച്ചു സമയത്തേക്ക് ഹാങ്ങ്‌ ആയിപ്പോയി.

"എന്താടാ ലവള് പറഞ്ഞെ" അജിയുടെ ചോദ്യം എന്നെ ഉണര്‍ത്തി.
"ഡാ അവള്‍ക്ക് എന്നോടെന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന്"
"ഇതത് തന്നെ. കൊറേ നാളായി നീ അവളുടെ പുറകെ ഒലിപ്പിചോണ്ട് നടക്കുവല്ലേ ഇനി ശല്യം ചെയ്യരുതെന്ന് പരയാനാരിക്കും" ടോണി ഉറപ്പിച്ചു.
"നീ പോടെയ് ഇനി അവള്‍ക്കു ഇവനെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പരയാനനെങ്കിലോ ?" ജോമോന്റെ സംശയം എനിക്ക് വലിയ ആശ്വാസമായി.
"ഹേ അതാകാന്‍ വഴിയില്ല. എന്തായാലും നീ പോയി നോക്ക്." അജിക്കും സംശമായിരുന്നു.

ഞാന്‍ ആകെ കണ്ഫ്യുഷനിലായി. എന്തായിരിക്കും അവള്‍ക്കു പറയാനുള്ളത് ??? എന്തായാലും ഞാന്‍ പോകാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. വൈകിട്ടതെക്ക് ടോണിയുടെ സൈക്കിളും ബുക്ക്‌ ചെയ്തു.

സമയം പോകുംതോറും എന്‍റെ ടെന്‍ഷന്‍ കൂടിക്കൂടി വന്നു. നാല് മണിക്ക് വേണ്ടി ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു.
വൈകിട്ട് ടോണിയുടെ സൈക്കിളും എടുത്തു കട്ടചല്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു. അവള്‍ കുരിശടിയില്‍ നില്‍ക്കുന്നത് ദൂരെ നിന്നെ ഞാന്‍ കണ്ടു. പെട്ടന്നാണ് എന്‍റെ ഉള്ളിലെ ഹീറോ തലപൊക്കി എഴുന്നേറ്റത്. എന്‍റെ സൈക്കിളിന്റെ സ്പീട് കൂട്ടി ഫ്രണ്ട് ബ്രേക്ക് മാത്രം പിടിച്ച് സൈക്കിള്‍ സ്കിഡ്‌ ചെയ്യിച്ചു അവളുടെ മുന്നില്‍ നിര്‍ത്തണം. (അവളും അറിയട്ടെ ഞാന്‍ ഇതൊക്കെ ചെയ്യും എന്ന്). എന്‍റെ കണക്കുകൂട്ടലുകള്‍ എല്ലാം കൃത്യമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഒരു എക്സ്ട്രാ സംഗതി കൂടി നടന്നു ട്ഷ്ശ്ശ്ശ്ശ്ശ്ശ്ശ്ശ്ശ്ശ്ശ്ശ് എന്നൊരു സൌണ്ട്. പുറകിലെ ടയറിന്റെ വെടി തീര്‍ന്നു.

അവളുടെ വളകിലുക്കം പോലുള്ള ചിരിക്കിടയില്‍ ഞാന്‍ ഒരു വിധം പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു "ഇപ്പ വീണേനെ"

2. അജിയുടെ വഹ
യുവജന പ്രസ്ഥാനം വാര്‍ഷിക സമ്മേളനം നടക്കുന്നു. പ്രോഗ്രാമിന് മുന്‍പ് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ നാലുപേരും മറ്റ് പള്ളികളിലെ കൂത്രകല്‍ക്കൊപ്പം പിറകില്‍ സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചു. സാധാരണ ഞങ്ങള്‍ ഫ്രീ അല്ലാത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ ആണ് ഇത്തരം പരിപാടികള്‍ നടത്താറുള്ളത്. (അത്രക്കുണ്ട് പേര്). ഉത്ഘാടനം നടക്കാന്‍ നിമിഷങ്ങള്‍ മാത്രം. അതിനു മുന്‍പ്, തലേന്ന് മൃതിയടഞ്ഞ ഏതോ മഹാനുഭാവന്റെ സ്മരണക്കു മുന്നില്‍ ഒരു നിമിഷം മൌന പ്രാര്‍ത്ഥന. ഒരു നിമിഷം എന്നൊക്കെ പറയുമെങ്കിലും ഏഴെട്ടു സെക്കന്റ്‌ കാണും. എങ്ങും നിശബ്ദത. ഇങ്ങനൊരു നിശബ്ദത ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല കേട്ടിട്ടില്ല അനുഭവിച്ചിട്ടും ഇല്ല. സൂചി പോയിട്ട് നൂല് താഴെ വീണാല്‍ പോലും കേള്‍ക്കാം!!!

പെട്ടന്നാണ് അജിയുടെ വഹ ആ സംഭാവന ഉണ്ടായത്.

പ്ര്ര്ര്ര്ര്ര്ര്ര്ര്ര്ര്ര്‍............

അടുത്തിരുന്ന ഞാന്‍ ഞെട്ടി... എല്ലാരും ഞെട്ടി
അജി എന്നെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നു. അജി മാത്രമല്ല അവിടെ കൂടിയിരുന്ന എല്ലാരുടെയും കണ്ണുകള്‍ എന്‍റെ ഫുള്‍ ബോഡി സ്കാന്‍ ചെയ്തു കടന്നു പോയി. ചിലര്‍ക്കൊക്കെ ചിരിക്കണം എന്നുണ്ട്.

"അത് ഞാനല്ല, ദേ ഇവനാ.." എന്നുറക്കെ വിളിച്ചു പറയണം എന്നുണ്ടാരുന്നു. പക്ഷെ ഒന്നും സംസാരിക്കാന്‍ എനിക്കായില്ല.

3. വെള്ളമുണ്ടോ ?

ജൂണ്‍ മാസം, ചൂട് ഒരു നാപ്പതഞ്ചു ഡിഗ്രി സെല്‍ഷ്യസ്. സ്ഥലം നെഹ്‌റു പ്ലേസ് മോഡി ടവര്‍ ടോപ്‌ ഫ്ലോര്‍, സമയം രണ്ടര. ഓഫീസിലെ ഒരു കാര്യത്തിനു വന്നതാണ്. പരിപാടികള്‍ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഓഫീസിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് വയറ്റില്‍ ഒരു ഭ്രമരം. ഈശ്വരാ ചതിച്ചോ... വളരേ അത്യാവശമാണ്... പോയില്ലെങ്കില്‍ ആകെ കൊളമാകും.

അടുത്ത് കണ്ട സെക്കുരിടിയോടു ചോദിച്ചു "ഭയ്യാ ടോയിലേറ്റ്?" അവന്‍ ആകാശത്തേക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. ഈശ്വരാ ഇനീം മുകളില്‍ പോകണോ. അത്യാവശ്യക്കാരന്‍ ഞാന്‍ ആയതുകൊണ്ട്

ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കുപ്പീം വെള്ളോം കര്‍ത്താവ്‌ കരുതിക്കോളും എന്ന വിശ്വാസത്തില്‍ ഓടിച്ചെന്നു ടോയിലെറ്റില്‍ കയറി.

ഭാഗ്യം!!! എനിക്ക് മുന്നേ ഇതേ അവസ്ഥ ഉണ്ടായ ഏതോ മഹാന്‍ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്‌ കുപ്പി പകുതി മുറിച് അതില്‍ വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദീര്‍ഘ നിശ്വാസത്തോടെ ഞാന്‍ ടാപ്പ്‌ തുറന്നു. വീണ്ടും ഭാഗ്യം!!! വെള്ളവും ഉണ്ട്. കര്‍ത്താവ്‌ എന്‍റെ കൂടെയാ. സംഗതി എല്ലാം ഒകെ.

എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് കഴുകാനായി വെള്ളം ഒഴിച്ചപ്പോ കുണ്ടിയില്‍

തേള്

കുത്തിയത് പോലെ ഞാന്‍ ചാടിപ്പോയി. നല്ല തിളച്ച വെള്ളം... പൊള്ളിയ ചന്തിയുമായി ഞാന്‍ നിര്‍ന്നിമേഷനായി നിന്നു...

കതകില്‍ ആരോ കൊട്ടുന്നത് കേട്ടാണ് സ്ഥലകാലബോധം തിരികെ കിട്ടിയത്. കൂടെ ഒരു ചോദ്യവും " "എന്തോന്നാടെയ് കൊറേ നേരമായല്ലോ"

ദൈവമേ മലയാളി!!! "ദാ വരുന്നു ചേട്ടാ" എന്ന് മറുപടികൊടുത്തു പാന്റു നേരെയാക്കി ഞാന്‍ കതകു തുറന്നു.
എന്‍റെ മുന്നില്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു മലയാളി രൂപം " മലയാളി ആണല്ലേ... ടാപ്പില്‍ വെള്ളം ഉണ്ടോ"

മുഖത്ത് ഭാവവ്യത്യാസം ഒന്നും വരാതിരിക്കാന്‍ മാക്സിമം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു "പിന്നേയ്... ഇഷ്ട്ടം പോലെ"

ദില്‍ സെ ദില്ലി സെ
KURIAN KC

ചില പടങ്ങള്‍

2010-06-23T14:36:00.001+05:30

തുരന്തോയിലെ ദുരിത യാത്ര !!!

2010-05-18T17:07:00.005+05:30

ഒടുവില്‍ നാട്ടുകാര്‍ മുഴുവന്‍ അറിഞ്ഞു. തുരന്തോയിലെ യാത്ര ദുരന്തമാണെന്ന്. ഇത്രയും കുറച്ചു നാളുകള്‍ കൊണ്ട് ഇത്രയും കുപ്രസിദ്ധി നേടാന്‍ ആ ട്രെയിന് സാധിച്ചു എന്നത് നമ്മള്‍ മലയാളികള്‍ക്ക് അഭിമാനിക്കാവുന്ന കാര്യം തന്നെയാണ്. (ഒരുമാതിരി, ഉരുളി കമഴ്ത്തി ഉണ്ടായ മോന്‍ പത്താം വയസ്സില്‍ സ്വന്തം തന്തയെ തൊഴിച്ചു കൊന്നു എന്നൊക്കെ കേള്‍ക്കുന്ന പോലെ ഒരു ഉള്‍പുളകം). ഇതൊക്കെ പറയുന്ന കേട്ടാല്‍ തോന്നും ഇത് ആദ്യമായി ഉണ്ടായ ഒരു സംഗതി ആണെന്ന്. കാലാ കാലങ്ങളായി വടക്കേ ഇന്ത്യയില്‍ ജീവിതം ഹോമിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരായ മലയാളികള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു മഹാവിപത്താണിത്.

ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മലയാളികള്‍ ആശ്രയിക്കുന്ന കേരളാ, മംഗളാ, സമ്പര്‍ക് ക്രാന്തി (പേരില്‍ തന്നെയുണ്ട് ഒരു കല്ലുകടി) എക്സ്പ്രസ്സുകളുടെ സ്ഥിതിയും വ്യത്യസ്തമല്ല. വടക്കേ പരുമല, തെക്കെ പരുമല, ഉത്തര ഗുരുവായൂരപ്പന്‍, ദക്ഷിണ ഗുരുവായൂരപ്പന്‍ തുടങ്ങി ആയിരം പള്ളികളിലും അമ്പലങ്ങളിലും നേര്‍ച്ചകള്‍ നേര്‍ന്നു ഒരു ടിക്കറ്റ് സംഗടിപ്പിക്കുന്നത് മുതല്‍ തുടങ്ങും ദുരിതങ്ങള്‍. പിന്നെ ലഗേജുമായി ന്യൂ ഡല്‍ഹി അല്ലെങ്കില്‍ നിസ്സാമുദ്ദിന്‍ സ്റെഷനുകളില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ അവിടൊരു ചെക്കിഗ് ഉണ്ട്. (എവിടുന്നു തീവ്രവാദികളെ പോക്കിയാലും ഇവരെ കൊണ്ട് ചെക്ക് ചെയ്യിക്കണം, അത്രയ്ക്കുണ്ട് ശുഷ്കാന്തി) അതും തരണം ചെയ്തു ട്രെയിയിനിലെതിയാല്‍, ഒന്നിരിക്കണമെങ്കില്‍ ആഗ്ര അല്ലെങ്കില്‍ മധുര എത്തണം. അത്രയും സമയം സ്റ്റാഫ്‌ ലേബല്‍ ഒട്ടിച്ച കുറെ ആളുകള്‍ നമ്മുടെ സീറ്റുകള്‍ സ്വന്തമാക്കിയിട്ടുണ്ടാവും. ടോയിലെട്ടിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ടാല്‍ ഉള്ളുതുറന്നു കരഞ്ഞു പോകും. പിന്നെയാണ് ഭക്ഷണം, വായില്‍ വെക്കാന്‍ കൊള്ളില്ലെങ്ങിലും വിലയില്‍ നോ കോമ്പ്രമൈസ്. സര്‍വീസ് അത്യുഗ്രന്‍ "വേണോങ്കി എടുത്തു മൂ**ട്ട് പോടാ പുല്ലേ" എന്ന് പറയുന്നത് പോലെ തോന്നും. ഈ ദുരിതങ്ങള്‍ അധികം ഇല്ലാത്ത ഒരു ട്രെയിന്‍ എല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ചയും രാവിലെ 5.50 നു നിസ്സാമുദ്ദിനില്‍ നിന്നു പുറപ്പെടുന്ന സുവര്‍ണ്ണ ജയന്തി ആണ്. അതാണെങ്കില്‍ ഇന്നോ നാളയോ ഏത് നിമിഷവും നിര്‍ത്തിയേക്കാം എന്ന അവസ്ഥയിലും.

തീര്‍ന്നില്ല, ഈ ദീര്‍ഘ ദൂര ട്രെയിയിനുകളില്‍ യാത്ര ചെയ്യുന്നത് ജീവനും സ്വത്തിനും അപകടമാണെന്ന് നമ്മള്‍ പത്ര മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ നേരത്തെ തന്നെ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളതാണ്. ഈ യാത്രക്കിടയില്‍ നിങ്ങള്ക്ക് വിലപ്പെട്ടതെന്തും നഷ്ട്ടപ്പെട്ടെക്കാം. രണ്ടോ മൂന്നോ കൊല്ലം കൊണ്ട് കഷ്ട്ടപ്പെട്ടും കടം മേടിച്ചും പത്തോ അമ്പതിനായിരാമോ രൂപ ഉണ്ടാക്കി പെങ്ങടെ കല്യാണം കൂടാന്‍ പോകുംപോഴാരിക്കും, തസ്കരവീരന്മാര്‍ കൂടും കുടുക്കേം വരെ അടിച്ചോണ്ട് പോകുന്നത്. ഉടുതുണിക്ക്‌ മറുതുണി ഇല്ലാതെ നില്‍ക്കുന്ന "കേരള്‍ വാല മദ്രാസി"യുടെ പരാതി ആര് കേള്‍ക്കാന്‍ ? കേരളത്തില്‍ എത്തുന്ന പല മലയാളികളും ആദ്യം പോകുന്നത് ഏതെങ്കിലും ചെരുപ്പ് കടയിലെക്കാരിക്കും. പാതി വഴിയില്‍ നഷ്ട്ടപ്പെട്ട പാദരക്ഷക്ക് പകരം ഒരു ഹവായി ചപ്പല്‍ തരപ്പെടുത്താന്‍!!! വിദേശ നാണയത്തിന്റെ കൊഴുപ്പോ പുളപ്പോ ഇല്ലാത്ത വടക്കേ ഇന്ത്യന്‍ മലയാളീ ഇത് നിന്‍റെ വിധിയാണ്.

തുരന്തോയില്‍ ഉണ്ടായ അപകടം അധികാരികളുടെയും ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും കണ്ണ് തുറപ്പിക്കും എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാന്‍ ആവുന്നില്ല. സംഘടനകളെ ഭയകാത്ത നേതാക്കന്മാരും നട്ടെല്ലിനു വളവില്ലാത്ത ഉദ്യോഗസ്ഥരും അധികമില്ലാത്ത നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ "ശങ്കരന്‍ എഗൈന്‍ ഓണ്‍ കോക്കനട്ട് ട്രീ" എന്ന് പറയുന്നത് പോലെ തന്നെ കാര്യങ്ങള്‍ നടക്കും. ഭക്ഷണത്തിന്റെ കാര്യത്തിലോ അതിന്‍റെ ഗുണമേന്മയുടെ കാര്യത്തിലോ തീരുമാനം ഒന്നുമുണ്ടായില്ലെങ്കിലും ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്ന അപകടങ്ങളുടെ കാഠിന്യം കുറക്കാന്‍ ചില നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ മാത്രമാണിത്. നമ്മുടെ കാര്യങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കണം. അതുകൊണ്ട് യാത്രക്കാര്‍ക്കുമുണ്ട് ചില നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍.

ആദ്യം റെയില്‍വേക്കുള്ളത്.

1. നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ വരുന്ന വിദേശികളെ പൂമാലയിട്ട്, കുറിതൊട്ട്, ഇളനീര് കൊടുത്ത് സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരു പരിപാടിയുണ്ട്. അത് പോലെ കേരളത്തിലേക്ക് പോകുന്ന ട്രയിനിലെ യാത്രക്കാര്‍ക്ക് ലൂസ് മോഷന്‍, ചര്‍ദ്ദി തുടങ്ങിയവക്കുള്ള 2 പാക്കട്ട് മരുന്ന് നല്‍കുക (ടിക്കടിനൊപ്പമോ ടി ടി ആര്‍ വഴിയോ ഇത് വിതരണം ചെയ്യാവുന്നതാണ്.)

2. "ഒരു കപ്പു കാപ്പിക്ക് അരക്കപ്പ് ORS ലായിനി" എന്ന ഒരു പദ്ധതി ആവിഷ്കരിച്ചു ട്രെയിനുകളില്‍ നടപ്പിലാക്കുക. (ഇത് വഴി ആരോഗ്യ മേഖലയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടട്ടെന്നു)

3. ടോയിലെട്ടുകളുടെ എണ്ണം വര്‍ധിപ്പിക്കുക. നിലവില്‍ സ്ലീപ്പര്‍ ക്ലാസ്സുകളില്‍ 72 പേര്‍ക്ക് ഇരിക്കാവുന്ന ഒരു ബോഗിയില്‍ 4 ടോയിലെട്ടുകലാനുള്ളത്. ഇത് 8 അല്ലെങ്കില്‍ 12 എണ്ണം ആക്കുക (10 സീറ്റ് കൊറഞ്ഞാലും കൊഴപ്പമില്ല യാത്രക്കാരുടെ സന്തോഷമാണ് നമ്മുടെ സന്തോഷം.)

4. എമര്‍ജന്‍സി എക്സിറ്റ് എന്ന് പറയുന്നത് പോലെ എമര്‍ജന്‍സി ക്ലോസെട്ടുകള്‍ സ്ഥാപിക്കുക. വലിയ സീറ്റുകള്‍ക്ക് നടുവില്‍ ഫലപ്രദമായി ഇവ സ്ഥാപിക്കാവുന്നതാണ്. (ഇത്തരത്തിലുള്ള സീറ്റുകള്‍ക്ക് 3 ടയര്‍ എ സി ടിക്കറ്റ് നിരക്കുകള്‍ വാങ്ങി ലാഭം വര്‍ദിപ്പിക്കാവുന്നതാണ്.)

5. ട്രെയിനുകളില്‍ മുന്നറിയിപ്പ് ബോര്‍ഡുകള്‍ സ്ഥാപിക്കുക. ആഹാരത്തിനു മുന്‍പ് യാത്രക്കാര്‍ക്ക് ബോധവല്‍കരണ ക്ലാസ്സുകള്‍ എടുക്കുക. (അത്രെമെങ്കിലും ചെയ്യണം.)

ഇനി യാത്രക്കാര്‍ക്കുള്ളത്.

1. ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് യാത്രക്ക് മാനസികമായി തയ്യാറെടുക്കുക എന്നതാണ്. യോഗ, പ്രാണായാമം എന്നിവ പരിശീലിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. പ്രാര്‍ത്ഥന, ജപം, നിസ്കാരം തിടങ്ങിയവ മുടങ്ങാതിരിക്കാന്‍ ശ്രദ്ദിക്കുക.

2. വഴിയില്‍ ആവശ്യമായ മരുന്നുകള്‍ കരുതുക. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം വന്നാല്‍ കാറുവിളിച്ചു വീട്ടില്‍ പോകാനുള്ള പണവും കരുതുക.

3. കഴിവതും വീട്ടില്‍ നിന്നു ഭക്ഷണം കരുതുക. അതിനു പാങ്ങില്ലാത്തവര്‍ ശൂന്യാകാശ സഞ്ചാരികള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന എനര്‍ജി ടാബ്ലെട്ടുകള്‍ കരുതുക.

4. യാത്രക്ക് മുന്‍പ് നാട്ടിലുള്ള പള്ളീലച്ചന്മാര്‍, പൂജാരിമാര്‍ തുടങ്ങിയവരെ വിവരം അറിയിക്കുക. യാത്ര തീരുന്നത് വരെ ജീവനോടെ കാണുമോ എന്ന സംശയം ഉള്ളതിനാല്‍ ആണിത്. അഥവാ മരിച്ചു പോയാല്‍ തന്നെ മരണാനന്തര ചടങ്ങുകള്‍ നടത്താന്‍ ഇവരുടെ സമയം നേരത്തെ ബുക്ക്‌ ചെയ്യാന്‍ പറ്റും.

5. "അവിടെ ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ്... ലഞ്ച്..." എന്ന് ചോദിച്ചോണ്ട് വരുന്നവരോട് "പൊന്നയിയാ കൊല്ലരുത് പ്ലീസ്" എന്ന് പറഞ്ഞു കാലു പിടിക്കുക.

എന്തായാലും ഞാന്‍ ഒന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ഇനിയുള്ള എന്‍റെ എല്ലാ കേരളാ യാത്രകളും തുരന്തോയില്‍ ആയിരിക്കും. കാരണം വര്‍ഷത്തില്‍ രണ്ട് തവണ വയറു കഴുകുന്നത് 100 ദിവസം നോമ്പ് എടുക്കുന്നതിനു തുല്യമാണെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞു കേട്ടു.

ജീവിതം തന്നെ ഒരു യാത്രയാണ് അത് കേരളത്തിലേക്കുള്ള ട്രെയിനുകളില്‍ ആണെങ്കില്‍ പിന്നെ പറയുകേം വേണ്ട.

എല്ലാവര്ക്കും ശുഭ യാത്ര...

ദില്‍ സെ ദില്ലി സെ
KURIAN KC

ഞാന്‍ തോമസ്‌ ചാക്കോ (ഫ്രം യു എസ് എ)

2010-04-16T15:54:00.010+05:30

ഈ കഥയുടെ ഒറിജിനല്‍ ദാ ദിവിടെ ഉണ്ട്

ഞാന്‍ ബാലു..(പഠിപ്പിസ്റ്റ്)

ഞാന്‍ ബാലു. മീനച്ചിലാറിന്റെ തീരത്തുള്ള പരുമലചെരിവ് എന്ന ഗ്രാമത്തില്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്നവന്‍! പരുമല പോലീസ് സ്റ്റെഷനിലെ ഒരു സാധാ കോണ്‍സ്റ്റബിള്‍ ആയിരുന്ന വര്‍ഗ്ഗീസിന്റെയും ,അന്നാമ്മയുടെയും ഏക സന്താനം ആയി ആയിരത്തിത്തൊള്ളായിരത്തി എണ്‍പത്തിനാലില്‍ ജനനം.! മുഴുക്കുടിയനായ അപ്പന് തന്റെ ജീവിതകാലത്ത് ആകെ സമ്പാദിച്ചുകൂട്ടിയത് പതിനായിരങ്ങളുടെ തീരാ കടബാധ്യതയും കൂമ്പിനിടി വറീത് എന്ന ഇരട്ടപ്പേരും ആയിരുന്നു! പട്ടിണികിടന്നും വീട്ടുവേലയ്ക്ക് നടന്നു ഉണ്ടാക്കിയ കാശ് വെച്ചാണ് എന്റെ പൊന്നമ്മച്ചി കുടുംബം പോറ്റിയിരുന്നത് !..........

......ഞാന്‍ മരിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു!ഇന്നുണ്ടായ ബൈക്ക് ആക്സിടന്റില്‍ എന്റെ ബൈക്ക് സ്കിഡ്‌ ആയി ഞാന്‍ റോഡില്‍ തലയിടിച്ചു മരിക്കുകയായിരുന്നു.!ആട് തോമാ എന്ന് പറയുന്ന ഏതോ ഒരുത്തന്‍ ആടിന്റെ ചങ്കിലെ ചോര കുടിക്കാന്‍ ആണെന്നും പറഞ്ഞു ആരാണ്ടും വളര്‍ത്തുന്ന കൊറേ ആടുകളെ ഇട്ടു ഓടിച്ചപ്പോ അതില്‍ അഞ്ചാറെണ്ണം റോഡിലേക്ക് ഓടിവന്നതായിരുന്നു അത്..!

PS: ഇത് വിനുവിന്റെ പോസ്റ്റിനുള്ള മറുപടിയോ രണ്ടാം ഭാഗമോ അല്ല അതിന്‍റെ മറ്റൊരു വശം മാത്രമാണ്....

ഞാന്‍ തോമസ്‌ ചാക്കോ... മീനച്ചല്‍ താലൂക്കിലെ പരുമല ചെരുവ് എന്ന ഗ്രാമത്തില്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്നവന്‍. അപ്പച്ചന്‍ ചാക്കോ മാഷിന് മാതൃകാ അധ്യാപകനുള്ള പ്രസിടന്റിന്റെ അവാര്‍ഡ് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അപ്പച്ചനും അമ്മച്ചിയും ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ തന്നെ സര്‍ക്കാര്‍ സ്കൂളിലെ അധ്യാപകരാണ്. എന്നെ അപ്പച്ചന്‍ നേര്സരിയിലോന്നും വിട്ടിട്ടില്ല. അമ്മച്ചി എന്നെ നേര്സരീ ചേര്‍ക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ അപ്പച്ചന്‍ പറഞ്ഞു "ഞാന്‍ പഠിച്ച പോലെ തന്നെ എന്റെ മോനും പഠിച്ചാ മതി" എന്ന്. ചെറുപ്പത്തിലെ തന്നെ പുതിയ പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങള്‍ നടത്തുന്നതിലും സ്പോര്സിലും എനിക്ക് വലിയ കമ്പം ആരുന്നു. നാട്ടുകാര്‍ക്കും കൂട്ടുകാര്‍ക്കും എന്നെ വലിയ കാര്യമായിരുന്നു പ്രത്യേകിച്ച് നീനുവിന്.

ഞാന്‍ ഈ പോസ്റ്റ്‌ എഴുതുന്നത്‌ എനിക്ക് വേണ്ടിയല്ല എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരന്‍ ബാലുവിന് വേണ്ടിയാണ്. ആത്മഹത്യ ചെയ്ത എന്റെ പ്രയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരന്‍ ബാലു. നാട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ കുടിയനും പോരാത്തേന് പോലീസുകാരനുമായ കൂമ്പിനിടി വറീത്ന്റെ മകനാരുന്നു ബാലു . ചെറുപ്പത്തിലെ തന്നെ അവനു അമ്മയെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. (വറീത് ചവിട്ടിക്കൊന്നതാനെന്നു നാട്ടില്‍ ഒരു ശ്രുതി ഉണ്ട്.) വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ്‌ അവന്‍ പഠിച്ചത്. അവന്റെ അപ്പന്‍ അവന്റെ ഒരു കാര്യങ്ങളും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. അയ്യാള്‍ക്ക് മറ്റു പല കാര്യങ്ങളിലും ആരുന്നു താത്പര്യം.

എനിക്ക് ബാലുവിനെ വലിയ ഇഷ്ടമാരുന്നു. നീനുവിനും. അവനു വേണ്ടുന്ന ബുക്ക്‌, പെന്‍സില്‍. ഇന്‍സ്ട്രുമെന്റ് ബോക്സ്‌... എല്ലാം വാങ്ങിക്കൊടുതിരുന്നത് നീനുവാരുന്നു. എനിക്ക് എല്ലാ കാര്യത്തിലും ഒരു സഗായി ആരുന്നു ബാലു. സയന്‍സ് എക്ഷിബിശനില് പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ "അത്ഫുത മണി" ഉണ്ടാക്കിയപ്പോള്‍ അവനാരുന്നു എന്റെ പ്രധാന സഗായി. അവന്‍ പഠിച്ചു വലിയ ഒരാള്‍ ആകണം എന്നത് എന്റെയും നീനുവിന്റെം സ്വപ്നം ആരുന്നു, അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ഉണ്ടാക്കിയ അത്ഫുത മണി അവന്റെ പേരിലാണ് ഞാന്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചത്. അന്ന് അവനു സമ്മാനം കിട്ടി. ആ സമ്മാനവുമായി അവന്‍ അസംബ്ലിയില്‍ നിന്നപ്പോ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ച അവന്റെ ലൈന്‍ കേസ് തോളസ്സീടെ കൂട്ടതീ കൂടാതെ ദൂരെ മാറി നിന്ന് കണ്ണുനീര് തുടച്ച നീനുവിന്റെ മുഖം ഇപ്പോഴും എനിക്ക് മറക്കാന്‍ പറ്റിയിട്ടില്ല

പക്ഷെ എല്ലാം അവസാനിച്ചത്‌ വളരെ പെട്ടന്ന് ആരുന്നു. പത്താം ക്ലാസ്സിലെ പരീഷ കഴിഞ്ഞു എല്ലാരും ബൈ പറഞ്ഞു പിരിയുന്ന ദിവസം. ഇനിയൊരിക്കലും പിരിയില്ല എന്ന് ഞാനും നീനുവും തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ക്കധികം വിഷമം ഉണ്ടാരുന്നില്ല. വീണ്ടും കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞു നീനു ബാഗും എടുത്തു അവളുടെ ബി എസ് എ സൈക്കിളിനടുതെക്ക് നടന്നു. അവിടെ കൊറേ കൂതറ പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ കള്ളക്കരചില്മായി ബാലു നിക്കുന്നുണ്ടാരുന്നു. നീന് അടുതെതിയപ്പോള്‍ അവന്‍ വിളിച്ചു "നീനൂ"

"എന്താ ബാലൂ" അവള്‍ ചോദിച്ചു.

"നീനൂന് ഓട്ടോഗ്രാഫ് വേണ്ടേ" അവനെ ചെറുതായി വിരക്കുന്നുണ്ടാരുന്നു

"നമ്മള്‍ ഇവിടൊക്കെ തന്നെയില്ലേ ബാലൂ പിന്നെന്തിനാ ഓട്ടോഗ്രാഫ്" അവള്‍ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.

ഉം.. എനിക്കറിയാം... നീനു ആ കൈയ്യൊന്ന് നീട്ടിക്കെ.." അവന്‍ വല്ലാതെ വിയര്‍ത്തു. അവന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ വിറച്ചു, കണ്ണുകള്‍ ക്രൂരമായി. അവന്റെ ഭാവമാറ്റം ശ്രധിചെങ്കിലും അവള്‍ കൈ അവന്റെ നേര്‍ക്ക്‌ നീട്ടി.

പെട്ടന്ന് ഭ്രാന്തമായ ഒരാവേശത്തോടെ അവന്‍ നീനുവിനെ കടന്നു പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് ആര്‍ക്കും മനസ്സിലാവാത്ത ഭാഷയില്‍ അമറി.

"നീനൂ നീ എന്നെ വിട്ടു പോകരുത്.. നീ എന്റേത് മാത്രമാണ്... നിന്നെ ഞാന്‍ ആര്‍ക്കും വിട്ടു കൊടുക്കില്ല..."

നീന് ഞെട്ടിപ്പോയി ബാലുവില്‍ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു "എന്ത് ഭ്രാന്താ ബാലൂ നീ ഈ കാണിക്കുന്നേ" എന്ന് ചോദിച്ച് അവള്‍ കുതറി മാറി എന്നിട്ട് ഒരു തേങ്ങലോടെ തന്റെ സൈക്കിളിനു അടുത്തേക്കോടി. അപ്പോഴും അവന്‍ എന്തൊക്കെയോ പുലംപുന്നുണ്ടാരുന്നു.

ഈ സംഭവം എനിക്ക് വലിയ ഷോക്കായി. ബാലുവിനോട് പകരം ചോദിയ്ക്കാന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അന്ന് വൈകിട്ട് എന്റെ ഇന്‍സ്ട്രുമെന്റ് ബോക്സ്‌ ഇലെ കോമ്പസ് ഉം എടുത്തു ഞാന്‍ ബാലുവിന്റെ വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ഞാന്‍ വരുന്നത് കണ്ടു അവന്‍ ഞെട്ടി.

"എന്താ തോമസ്‌ ചാക്കോ" അവന്‍ ചോദിച്ചു

"നിന്റെ കൈ ഒന്ന് നീട്ടിക്കെ"

"എന്തിനാ" അവന്‍ കൈ നീട്ടാന്‍ മടിച്ചു ഞാന്‍ ബലമായി അവന്റെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചു

"നീ എന്റെ നീനുവിനെ കേരിപ്പിടിക്കും അല്ലേടാ?" ഞാന്‍ അലറി

എന്നിട്ട് അവന്റെ കൈവെള്ളയില്‍ കോമ്പസ് കുത്തിയിറക്കി. അവന്‍ വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞു.

ഈ സംഭവം എന്റെ അപ്പച്ചന്‍ അറിഞ്ഞു. ഇത് ബാലുവിന്റെ അപ്പന്‍ കൂമ്പിനിടി വറീത് അറിഞ്ഞ് വലിയ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവാതിരിക്കാന്‍ എന്നെ അപ്പച്ചന്‍ ഡല്‍ഹിയിലുള്ള എന്റെ അപ്പാപ്പന്റെ അടുത്തേക്ക് വിട്ടു. നീനുവിനെ അവളുടെ പപ്പാ യു എസ്സിലേക്ക് കൊണ്ട്പോയി ഞാന്‍ ഡല്‍ഹിയില്‍ വച്ച് ഐ ആ എസ്സ് പരീഷ പാസ്സായി. പിന്നെ ഞാനും യു എസ്സിലേക്ക് പോയി. അവിടെ വചാരുന്നു ഞങ്ങളുടെ കല്യാണം. ഞങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ കൊച്ചിന്റെ മാമോദീസ്സാ നാട്ടിലെ ഇടവക പള്ളിയില്‍ വെച്ച് നടത്തണം എന്നതാരുന്നു അപ്പച്ചന്റെ ആഗ്രഹം. അതിനു വേണ്ടിയാണ് ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും നാട്ടിലേക്കു വന്നത്.

നാട്ടില്‍ വരുന്നതിനു മുന്‍പ് തന്നെ ബാലുവിനെ കാണണം എന്ന് ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. പണ്ട് കൈയ്യില്‍ കോമ്പസ് വച്ച് കുത്തിയതിനു മാപ്പ് പറയണം. ഇക്കാര്യം ഞാന്‍ നീനുവിനോട് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പറഞ്ഞു ഇച്ചായന്‍ എനിക്ക് കിട്ടിയ ഭാഗ്യമാണെന്ന്. ഞങ്ങള്‍ നാട്ടില്‍ എത്തിയതിന്റെ അന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ ബാലുവിനെ കാണാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. വീട്ടിലെ പണിക്കാരനെ വിട്ടു അവനെ വിളിപ്പിച്ചു. വൈകിട്ട് തന്നെ അവന്‍ അവന്റെ 1984 മോഡല്‍ ലൂണയില്‍ വീട്ടിലെത്തി. ഞാന്‍ കൊണ്ട് വന്ന ജോണി വാക്കരിന്റെ ഒരു ഫുള്‍ നിന്ന നില്‍പ്പില്‍ അടിച്ചു തീര്തിട്ടാ അവന്‍ പോയത്. അന്ന് അവന്‍ പോയ പോക്ക് മരണത്തിലെക്കാനെന്നു എനിക്കറിയില്ലാരുന്നു. അറക്കാന്‍ വേണ്ടി തമിഴ് നാട്ടില്‍ നിന്നും പോത്തുകളെ കയറ്റിവന്ന ഒരു ലോറിക്കടവെച്ചാണ് അവന്‍ മരിച്ചത്.

അവന്‍ എന്തിനുത് ചെയ്തു എന്ന് ഇപ്പോഴും എനിക്കറിയില്ല. എങ്കിലും ബാലൂ നീ ഇത് ചെയ്യരുതാരുന്നു...

ഇന്ന് മാര്‍ച്ച്‌ 17... എന്റെ 27

2010-03-17T13:23:00.010+05:30

"ഇന്നേ ദിവസം ജനിച്ച സകല ചരാചരങ്ങള്‍ക്കും നന്മനിറഞ്ഞ ജന്മദിനാശംസകള്‍"

എന്നെ സഹിക്കുന്ന, സ്നേഹിക്കുന്ന, സ്നേഹിചോണ്ടിരിക്കുന്ന, ഇനി സ്നേഹിക്കാന്‍ പോകുന്ന, ആരാധിക്കുന്ന :P (?!) (കാഫ്.... തൂ...) ക്രിയാത്മകമായി വിമര്‍ശിക്കുന്ന, അങ്ങേയറ്റം വെറുക്കുന്ന,... എല്ലാവര്ക്കും എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി.

സത്യത്തില്‍ എനിക്ക് പോലും അത്ഭുതം തോന്നുന്നു. "ഇവനതികം ആയുസ്സുന്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല" എന്ന് പറഞ്ഞവര്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ ഇനിമുതല്‍ ഞാന്‍ തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കും. 1983 മാര്‍ച്ച്‌ 17 നു കൊല്ലം ജില്ലയിലെ, കൊട്ടാരക്കര താലൂക്കിലെ, പൂയപ്പള്ളി പഞ്ചായത്തിലെ, ചെങ്കുളം വാര്‍ഡിലെ, പ്ലാവിള പുത്തന്‍ വീട്ടില്‍ ശ്രീമാന്‍ കുഞ്ഞുമോന്റെയും ശ്രീമതി പൊന്നമ്മ കുഞ്ഞുമോന്റെയും(പാവങ്ങള്‍) രണ്ടാമത്തെ മകനായി, എന്റെ ചേട്ടന്‍ മാത്യൂ കെ സിക്ക് സ്നേഹിക്കാന്‍ ഒരു കുഞ്ഞനുജനായി, ഞാന്‍ ജനിച്ചിട്ട്‌ ഇന്ന് 27 വര്‍ഷം പൂര്‍ത്തിയാകുന്നു. (ഞാന്‍ ജനിച്ച ദിവസം, കട്ടചല്‍, ചെങ്കുളം, കുരിശിന്മൂട് പള്ളികളില്‍ കൂട്ടമണി മുഴങ്ങി എന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്).

ചെങ്കുളം വളരെമനോഹരമായ ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമമാണ്. കളകളാരവം മുഴക്കി ഒഴുകുന്ന മഞ്ഞാരതോട്, ഇത്തിക്കര ആറ്, കളഹൂജനം മുഴക്കി പറക്കുന്ന കിളികള്‍, കാവിലെ ടീച്ചറിന്റെ മോള്, എല്‍ എം എസ് എല്‍ പി സ്കൂള്‍, ചെങ്കുളം വലിയ പള്ളി, അച്ഛന്കുഞ്ഞചായന്റെ മോള് സ്വപ്ന, പിന്നെ ദീപ, എന്നും രാവിലെ പാലും കൊണ്ട് പോകുന്ന അങ്ങേലമ്മയുടെ "മോനെ"ന്നുള്ള വിളി, രാവിലത്തെ പഴങ്കഞ്ഞി, സ്നേഹിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ നക്കിക്കൊല്ലുന്ന മാളു എന്ന പട്ടി, വെള്ളം നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വയലിലെ ഫുട്ബാള്‍ കളി, ബസ്സില്‍ എസ് ടി ക്കുവേണ്ടിയുള്ള അടിപിടി, ശൈലജ ടീച്ചറിന്റെ ചെവിക്കു പിടി, എസ് എഫ് ഫൈ സമരം... ഹോ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഗുളിര് ഗോരുന്നു.

അങ്ങനെ ഒരുവിധം മാന്യമായി ഉഴപ്പി, ഇഷ്ട തോഴന്മാര്‍ അജിക്കും ജോമോനും ടോണിക്കും ഒപ്പം വൈകിട്ട് ഒരു സൈക്കിള്‍ സവാരിയും നടത്തി, വായനശാലയില്‍ എത്തി എബിച്ചാന്‍, ബിജോച്ചാന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ "മരണം ജോണ്‍" എന്നിവരുമായി ചെസ്സും കളിച്ചു നടന്നിരുന്ന എന്റെ വിധി മാറ്റിയെഴുതിയത് കുറെ പള്ളീലച്ചന്മാര്‍ ആയിരുന്നു. "ഇവന്‍ ഇനി ഇവിടെ നിന്നാല്‍ ശരിയാകത്തില്ല" എന്ന് എന്റെ പിതാശ്രീയെ പറഞ്ഞുപറ്റിച്ച് അവര്‍ എനിക്ക് വേണ്ടി കേരളാ എക്സ്പ്രസ്സില്‍ ഒരു ടിക്കറ്റ്‌ സംഘടിപ്പിച്ചു. (ഞാന്‍ ട്രെയിനില്‍ കയറിയ സമയത്ത് എന്റെ പിതാശ്രീ എഞ്ചിന്‍ ഡ്രൈവറുടെ അടുത്തെത്തി പറഞ്ഞു "ഇനി ഡല്‍ഹിയില്‍ നിര്‍ത്തിയാല്‍ മതി, കാണണ്ട പോലെ കണ്ടോളാം എന്ന്.) ഇപ്പൊ എന്റെ ചെന്കുളമേ നിന്നെ ഞാന്‍ ശരിക്കും മിസ്സ്‌ ചെയ്യുന്നു.

ഡല്‍ഹിയില്‍ എത്തിയിട്ടും, അലമ്പും കുരുത്തക്കേടും ജന്മസിദ്ധമായതിനാല്‍, പഴയ സൊബാവങ്ങളില്‍ കാര്യമായ മാറ്റങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ ജീവിച്ചു പോകുന്നു. ഇപ്പോഴും എന്റെ അചാച്ചനോട് ആളുകള്‍ "എളേ മോന്‍ എന്ത് പറയുന്നു" എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോള്‍ തലയുയര്‍ത്തി അല്പം അഹങ്കാരത്തോടെ അച്ചാച്ചന്‍ പറയും" അവനങ്ങ്‌ ദല്‍ഹീലാ". (ചേട്ടന് ജോലിയുള്ളത് കൊണ്ട് വീട്ടില്‍ കാര്യമായ സാമ്പത്തികമാന്ദ്യം ഒന്നുമില്ല).

എന്തായാലും ഈ വര്‍ഷം എനിക്ക് 27 തികഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് അടുത്ത വര്‍ഷം സ്വാഭാവികമായും 28 ആണല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഈ വര്‍ഷം വിവിധങ്ങളായ 28 ഇന പരിപാടികളോടെ എന്റെ 28 അതി ഗംഭീരമായി ആഘോഷിക്കാന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. (പരിപാടികള്‍ പുറകെ അറിയിക്കുന്നതായിരിക്കും.) നോയമ്പ് കാലമായതിനാലും, (വരും വര്‍ഷങ്ങളിലും അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരിക്കും) സരിത വിഹാര്‍ സമാധാന ബാധിത പ്രദേശമായി പ്രഖ്യാപിചിരിക്കുന്നതിനാലും അലമ്പ് പരിപാടികള്‍ ഒന്നും ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതല്ല. അനുഗ്രഹിക്കൂ.... ആശീര്‍വദിക്കൂ...

ദില്‍ സെ ദില്ലി സെ
KURIAN KC

ഐ ലവ് ഹോക്കി ലവേര്‍സ്

2010-03-12T17:55:00.007+05:30

ഹോക്കി ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ ഗെയിം... മധുരിക്കുന്ന ഒരുപിടി ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇന്ത്യക്ക് സമ്മാനിക്കാന്‍ ഈ ഗെയിമിനു സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ക്രിക്കറ്റില്‍ എന്ന പോലെ ഹോക്കി ലോകകപ്പിലും ഒരു തവണ നമ്മള്‍ മുതമിട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇന്ത്യയുടെ ലോകക്കപ്പ് സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ വീണ്ടും പൂത്തുലഞ്ഞതു ഈ ലോകകപ്പിലാണ്‌. പക്ഷെ സംഭവിച്ചതോ? ഈ ലോകകപ്പില്‍ മത്സരിക്കുമോ എന്ന് പോലും സംശയിച്ചിരുന്ന നമ്മുടെ ടീം മത്സരിച്ചു. ആദ്യ മാച്ചില്‍ തന്നെ ബദ്ധവൈരികളായ പാക്കിസ്ഥാനെ നിലംതൊടാതെ തോല്പിച്ചു. (ബാക്കിയുള്ള ടീമുകള്‍ നമ്മളെയും).

എവിടെ എന്ത് നടന്നാലും അതില്‍ ഒരു മലയാളിയും ഉണ്ടാകും. ഇവിടെയും ഉണ്ട് ഒരു മലയാളി, ഒരു പാവം ശ്രീജേഷ്. ശ്രീജേഷ് മറ്റൊരു ശ്രീശാന്തായി മാറുമോ എന്ന് പോലും സംശയം തോന്നിപ്പോയി. ഏത് വാര്‍ത്താ ചാനല്‍ തുറന്നാലും ശ്രീജേഷ് മാത്രം "മലയാളിയായ ശ്രീജേഷ്", "മലയാളി താരം ശ്രീജേഷ്" "മലയാളി ഗോള്‍കീപ്പര്‍ ശ്രീജേഷ്" (പുള്ളിക്കാരന്‍ മലയാളി ആയിപ്പോയത് എന്തോ വലിയ അപരാധം ആണ് എന്ന് സമര്‍ഥിക്കാന്‍ വാര്‍ത്താവായനക്കാര്‍ മത്സരിക്കുന്നതായി തോന്നി). വനിതാ മാസികകളില്‍ വള്ളി നിക്കറും (നോണ്‍ ആസ് "ബര്‍മുഡ" ഇന്‍ ലോക്കേല്‍ ലാങ്ങുവേജ് മലയാലം) ഷമീസും റീബോക്ക് ഷൂവും ധരിച്ചു കവര്‍ പേജില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ശ്രീജേഷിന്റെ രൂപം പോലും ആരാധകര്‍ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം. എന്തായാലും അങ്ങനെ ഒന്നും സംഭാവിക്കാന്‍ ദൈവം തമ്പുരാന്‍ അനുവദിച്ചില്ല. (തിരിച്ചു പോരുമ്പോള്‍ ഒരുമാസത്തെ വിശ്രമം പാവത്തിന് ബോണസ്സായി കിട്ടി).

ഇതല്ല നമ്മുടെ വിഷയം. നമ്മുടെ വിഷയം ഹോക്ക്യാണ്. ഹോക്കിയെ സ്നേഹിക്കുന്നവരാണ്. ഈ ലോകകപ്പില്‍ ഇന്ത്യന്‍ ഹോക്കി ടീമിനെ സ്നേഹിച്ചവര്‍ അനവധി നിരവധിയാണ്. അതും ഇന്ത്യയിലെ ടോപ്‌ മോസ്റ്റ്‌ സെലിബ്രിടീസ്. ടി വി പരസ്യങ്ങളിലൂടെ, ട്വിറ്റെര്‍ തുടങ്ങിയ സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കുകളിലൂടെ അവര്‍ ഇന്ത്യന്‍ ടീമിനെ മാസ്കിമം പ്രൊമോട്ട് ചെയ്തു. അതില്‍ ചിലര്‍ പറഞ്ഞ വാക്കുകളാണ് ഇനി...

"(Indian) hockey team looks good. They will truly rock. Aggression and skill are the key. India has it in abundance this time round. Chak de India" >>> Shah Rukh Khan wrote on Twitter

“I will be at the Matches. Will You?? >>> Virender Sehwag on TV commercial

“Mere Saath Apni Team Ko Cheer Karo” >>> Priyanka Chopra on TV commercial

“I will Travel with My Team” >>> Anjana Sukhani

“I will Give My Right Hand to Support Hockey” >>> Suneil Shetty (Brand Ambassador)

എന്നിട്ട് വല്ലോം നടന്നോ? ഇല്ല. ഷാരൂക് ഖാന്‍ തന്റെ അടുത്ത പടത്തിന്റെ തിരക്കിലാരുന്നു, വീരേന്ദര്‍ സെവാഗ് ഐ പി എല്‍ മത്സരങ്ങളുടെ പരിശീലനത്തിലും. രണ്ടു പേര്‍ക്കും ഇന്ത്യന്‍ ടീമിനെ സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യാന്‍ വരാന്‍ പറ്റീലാ. പിന്നെ "മേരെ സാത് അപനി ടീം കോ ചിയര്‍ കരോ" എന്ന് പറഞ്ഞ പ്രിയങ്ക ചോപ്ര എങ്കിലും വന്നു കാണും എന്ന് കരുതിയാല്‍ ഇല്ല. പുള്ളിക്കാരി അങ്ങ് യൂഎസ്സില്‍ ആയിരുന്നു തിരക്ക് പിടിച്ച ഷൂട്ടിംഗ്. അഞ്ജന സുഖാനി എന്ന സില്‍മാ നടി "ഞ്യാന്‍ എന്റെ ടീമിന്റെ കൂടെ യാത്ര ചെയ്യും" എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് വല്ലോം നടന്നോ? അല്ലെ നിങ്ങള്‍ എന്താ ഈ പറയുന്നേ? യൌവനയുക്തയും സുന്ദരിയുമായ ഒരു യുവതി കമ്പും കോലും തുടങ്ങിയ മാരകായുധങ്ങള്‍ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ഒരു പറ്റം യുവാക്കളുടെ കൂടെ യാത്ര ചെയ്യാനോ!!! ഇറ്റ്‌ ഈസ്‌ ഇമ്പോസിബിള്‍! അല്ല, നിങ്ങള്‍ക്കും ഇല്ലേ മദേര്‍സ് ആന്‍ഡ്‌ സിസ്റ്റര്‍സ്?

ഹോക്കിയെ സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യാന്‍ തന്റെ വലംകൈ പോലും കൊടുക്കാന്‍ തയ്യാറായ ആളാണ്‌ ശ്രീമാന്‍ സുനില്‍ ഷെട്ടി. എന്നിട്ട് കൊടുത്തോ? ഇല്ല. പുള്ളിക്കാരനും അടുത്ത പടത്തിന്റെ തിരക്കിലാരുന്നു. പിന്നെ അദ്ദേഹം തന്റെ വലതുകൈ എടുത്തു ടീമിന് കൊടുത്താല്‍ പുള്ളി എന്നാ ചെയ്യും? (മോന്‍ അപ്പനോട് പറഞ്ഞു വേറൊന്നു മേടിച്ചോ എന്നൊക്കെ നമുക്ക് പറയാം, തന്നേമല്ല കൈയ്യില്ലാത്ത നടന്മാര്‍ക്ക് ഇപ്പൊ മാര്‍ക്കറ്റ് കുറവാന്നെ). ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞാലും രണ്ടു പേര്‍ മത്സരം കാണാന്‍ എത്തിയിരുന്നു ഒളിമ്പിക് ഷൂട്ടര്‍ രാജ്യവര്‍ധന സിംഗ് രാതോടും നടി ഗുല്‍ പനഗും.

എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഞാന്‍ സെലിബ്രിട്ടികലുടെ കൂടെ തന്നെ. കാരണം സാധാരണക്കാരായ നിങ്ങള്‍ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കണം ഞങ്ങള്‍ സെലിബ്രിട്ടികളും മനുഷ്യരാണ്. ഇനി ഇപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ കളി കാണാന്‍ വന്നു എന്ന് തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. എന്ത് സംഭവിക്കും, എല്ലാരും ഞങ്ങളെ മാത്രം നോക്കിയിരിക്കും, ആരും ഹോക്കി കാണത്തില്ല. പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ ഇത്രേം ഒക്കെ പറഞ്ഞതിന് എന്താ ഒരു അര്‍ഥം? അവസാനമായി നിങ്ങള്‍ ഒന്നുകൂടി മനസ്സിലാക്കണം, സിനിമാ താരങ്ങളായ സെലിബ്രിട്ടികള്‍ക്ക് സിനിമയാണ് ചോറ്, ക്രിക്കറ്റ്‌ താരങ്ങളായ സെലിബ്രിട്ടികള്‍ക്ക് ക്രിക്കെട്ടാണ് ചോറ്. ആ ചോറ് മുക്കി നക്കാനുള്ള വെറും ചാറ് മാത്രമാണ് പരസ്യങ്ങള്‍. പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ പറയുന്നതെല്ലാം അങ്ങ് നടത്താനാണെങ്കില്‍ ഇവിടെ എന്തൊക്കെ നടന്നേനെ ? പരസ്യം വേ ജീവിതം റെ.

ഇതെല്ലം നിങ്ങള്‍ പെട്ടന്ന് മറക്കും കാരണം ഇന്ന് മുതലാണ്‌ ശരിയായ കളി തുടങ്ങാന്‍ പോകുന്നത് ഐ. പി. എല്‍.

ഈസ്സ്സ്സ്വരാ.... പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല ഐ. പി. എല്‍. ഉത്ഘാടനം തുടങ്ങിയോ എന്തോ? അപ്പ എല്ലാം പറഞ്ഞോലെ... പിന്നെ കാണാം..

ശ്ശോ ഒരുകാര്യം പറയാന്‍ മറന്നു "ധക് ധക് ഗോ"....

ദില്‍ സെ ദില്ലി സെ
KURIAN KC

MY LOVE IS GONE...

2010-02-14T02:33:00.011+05:30

"വിവാഹവും ഭാവിജീവിതവും മംഗളപൂര്‍ണ്ണമായി ഇരിക്കുവാന്‍ പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നു... ആത്മാര്‍ഥമായി.
മംഗളങ്ങള്‍ നേരുന്നു ആത്മാര്‍ഥമായി..."

ഏതാനം മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ദല്‍ഹിയിലെ ഒരു പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസില്‍ നിന്ന് എനിക്ക് കളഞ്ഞു കിട്ടിയതാണ് ഈ 'എന്‍വലപ്'. എന്‍വലപ് ഇന്റെ ക്വാളിറ്റി കുറവായത് കാരണം ഉപെഷിച്ചതാവനാണ് വഴി. (അതിനിടക്ക് എന്നെപ്പോലൊരു കൂതറ അവിടെയെതുമെന്നു കരുതിയിരിക്കില്ല). ഇത് അയച്ച അയച്ച ആളെയോ ഇത് സ്വീകരിച്ച ആളെയോ എനിക്കറിയില്ല. (ഉടമസ്ഥര്‍ തെളിവ് സഹിതം വന്നാല്‍ ഈ എന്‍വലപ് തിരകെ നല്‍കുന്നതായിരിക്കും)

എല്ലാവര്ക്കും വാലന്റൈന്‍ ദിനാശംസകള്‍...

ദില്‍ സെ ദില്ലി സെ
KURIAN KC

സ്വയംവര സീസണുകള്‍

2010-01-20T14:35:00.007+05:30

നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിലനില്‍ക്കുന്ന ഒരു റിയാലിടി ഷോ ആണ് "സ്വയംവരം". പണ്ട് രാജാക്കന്മാരുടെ ഇടയില്‍ മാത്രമായിരുന്നു ഈ സംഗതി നില നിന്നിരുന്നത്. കല്യാണപ്രായമായ രാജകുമാരിയുടെ അപ്പന്‍ നാട്ടിലുള്ള കൊള്ളാവുന്ന എല്ലാ രാജകുമാരന്മാരെയും വിളിച്ചു വരുത്തും. പിന്നെ പല രീതിയിലുള്ള മത്സരമാണ്. അമ്പെയ്തു മത്സരം, മല്ലയുദ്ധം, എന്ന് വേണ്ട പല തരത്തിലുള്ള കസര്‍തുകലാണ്. മത്സരത്തില്‍ ജയിക്കുന്ന എല്ലാവരും നിരന്നു നില്‍ക്കും. അപ്പൊ കൈയ്യില്‍ മാലയുമായി നാണത്തോടെ വരുന്ന രാജകുമാരി ഏതെങ്കിലും ഒരു രാജകുമാരനെ ചൂണ്ടിക്കാനിച്ചിട്ടു പറയും "ലോ ലവന്‍". തീര്‍ന്നു സംഗതി. രാജകുമാരി ഹാപ്പി, രാജാവിന്റെ പകുതി രാജ്യോം, മോള്‍ടെ പേരിലുള്ള ടിപ്പോസിടും പോയിക്കിട്ടും.

സ്വയംവരം എന്ന സംഗതി പുതുതലമുറയ്ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിയതില്‍ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചത് "രാഖി കാ സ്വയംവര്‍" എന്ന റിയാലിടി ഷോ ആണ്. രാഖി എവിടെയുണ്ടോ അവിടെ എന്തെങ്കിലും ഒരു വിവാദവും ഉണ്ടാകും. ഇതും വിവാദമായി. സംഭവം വന്‍ പബ്ലിസിടിയും നേടി. ഒടുവിലെന്തായി? എലേഷ് പരുജന്‍വാല എന്ന യുവവ്യവസായി വിജയിച്ചു. എന്നിട്ട് രാഖി എലെഷിനെ കെട്ടിയോ? കെട്ടി, ഹിന്ദു ആചാരപ്രകാരം ഒരു സങ്കപ്ലിക കെട്ടങ്ങു നടത്തി. ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് ഒര്‍ജിനല്‍ കെട്ട് എന്ന പ്രഖ്യാപനവും നടത്തി. എന്നിട്ട് ഇപ്പഴോ? ലവനെ കെട്ടുന്ന കാര്യം 2012 ഡിസംബര്‍ 21 നു ശേഷം ആലോചിക്കാം എന്നതാണ് ലൈന്‍. അതായതു ഒന്നുകില്‍ ലോകാവസാനം അല്ലെങ്കില്‍ എലെഷിനെ കെട്ടി ഒരു കുടുംബജീവിതം. ഇതിനിടെ രാഖിയും എലെഷും "പതി പത്നി ഓര്‍ വോ" എന്ന പരിപാടിയില്‍ ജോടികളായി അഭിനയിക്കുകയും ചെയ്തു. (ഈ "വോ" എന്ന് പറയുന്നത് ദാമ്പതിമാര്‍ക്കിടയില്‍ വില്ലനായി കടന്നു വരുന്ന കാമുകീ-കാമുകന്മാരല്ല, കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളാണ്). ഇവിടെയും രാഖി ഉള്ളത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല സംഗതി വന്‍ വിവാദം. ഈ പരിപാടിയോട് കൂടി പരുവന്‍ ചേട്ടന്‍ ഒരു പരുവമായി എന്നാണു ദോഷൈകദൃക്കുകള്‍ പറയുന്നത്.

ഇപ്പൊ ദാ വരുന്നു സ്വയംവരം സീസന്‍ - 2 (സീസന്‍ ഇല്ലാത്ത ഒരു പരിപാടിയും ഇപ്പൊ ഇല്ല എന്നതാണ് കാര്യം) എന്റീശോയേ ലവന്ന്മാര് ആ കൊച്ചിനെ പിടിച്ചു വീണ്ടും കെട്ടിക്കാന്‍ പോകുവാണോ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ അല്ല. കാരണം തലയില്‍ തട്ടമിട്ട്, നമ്രശിരസ്കയായി, ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ, നാണത്തോടെ കാലിലെ തള്ളവിരല്‍ കൊണ്ട് നാല് "ജ്ജ്ജ" വരച്ചു, കൈയ്യില്‍ പൂമാലയുമെന്തി വരുന്നത് രാഖിയല്ല! പിന്നെയാര്? അത് രാഹുലാണ്‌. അന്തരിച്ച പ്രമുഖ ബി ജെ പി നേതാവ് പ്രമോദ് മഹാജന്റെ മകന്‍ രാഹുല്‍ മഹാജന്‍. പരിപാടിയുടെ പേര് "രാഹുല്‍ ദുല്‍ഹന്‍ ലെ ജായെഗാ" എന്‍ ഡി ടി വി ഇമാജിനില്‍ ഫെബ്രുവരി 1 മുതലാണ് സംപ്രേഷണം

ദെന്താ ഇവിടെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക്‌ മാത്രം സ്വയംവരം നടത്തിയാ മത്യോ?

രാഖിയെക്കള്‍ ഒട്ടും മോശമല്ല രാഹുല്‍. പ്രമോദ് മഹാജന്റെ മരണശേഷമാണ് രാഹുലിനെ ലോകം അറിയാന്‍ തുടങ്ങിയത്. രാഹുലിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവേശനം പ്രതീഷിച്ചിരുന്ന ചാനലുകള്‍ക്ക് മറ്റൊരു വാര്‍ത്തയാണ് കിട്ടിയത്. രാഹുല്‍ മഹാജന്‍ മയക്കുമരുന്ന് കഴിച്ചു അബോധാവസ്ഥയില്‍ ആശുപത്രിയില്‍. ചാനലുകള്‍ ഈ വാര്‍ത്ത അങ്ങ് ആഘോഷമാക്കി. രാഹുല്‍ ചാനലുകളില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നു. പിന്നെ കേസ്, കോടതി, ആകെ ബഹളം അതോടെ ബി ജെ പി യും കൈയ്യൊഴിഞ്ഞു. രാഹുലിന്റെ യുഗം അതോടെ അവസാനിച്ചെന്നു തോന്നി. പക്ഷെ രാഹുല്‍ തിരിച്ചു വന്നു. അനവധി റിയാലിടി ഷോകളിലൂടെ... നിരവധി ഷോകളില്‍ ജഡ്ജ് ആയി. ബാഡ് ബോയ്‌ ഇമേജില്‍ നിന്ന് സെലിബ്രിട്ടി ആയി. ഇതിന്റെ ഇടെ ശ്വേത സിംഗ് എന്ന പൈലടിനെ കല്യാണം കഴിച്ചു. ദൈവോഴ്സും നേടി. ദാണ്ടിപ്പോ സ്വയംവരം നടത്തുന്നു.

രാഖിയുടെ സ്വയംവരത്തില്‍ ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ്‌, ആദ്യ പ്രസവം, കൊച്ചിന്റെ ഇരുപത്തെട്ട് ഒക്കെ കാണിക്കുമെന്നാരുന്നു പ്രതീഷ. പഷേ കാണിച്ചില്ല. രാഹുലിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഇതൊക്കെ ഉണ്ടാവുമെന്ന് നമുക്ക് കരുതാം. പിന്നെ രാഹുലിന്റെ കെട്ട് കഴിഞ്ഞാലുടന്‍ എവിടുന്നെങ്കിലും ഒരു കുണ്ടനെ സംഗടിപ്പിച്ച് സ്വയംവരം സീസന്‍ - 3 "കുണ്ടന്‍സ് ശാദി ഫെസ്റ്റ്" എന്നൊരു പരിപാടിക്ക് കൂടി സ്കോപ് ഉണ്ട്.

ദെന്താ ഇവിടെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്കും ആണുങ്ങള്‍ക്കും മാത്രം സ്വയംവരം നടത്തിയാ മത്യോ?

ദില്‍ സെ ദില്ലി സെ
KURIAN KC

പരസ്യം പതപ്പിക്കരുത്...!

2010-01-16T16:35:00.006+05:30

ഒടുവില്‍ ഞാനാ തീരുമാനം എടുത്തു, ഞാനീ ഫീല്‍ഡ് വിടുന്നു.. അത്രക്കും കട്ട ഡെസ്പ്. പലരും പല വട്ടം പറഞ്ഞതാ മോനെ കുര്യാ ഈ പണി നിന്നെക്കൊണ്ടു പറ്റുകേലാ, ഇതൊക്കെ ചെയ്യാന്‍ എത്രയോ ബുദ്ധിമാന്മാരും മൂളയുല്ലവരും ഉണ്ട് എന്ന്. എന്നിട്ടും ഞാന്‍ ഗ്രാഫിക് ഡിസൈനിങ്ങില്‍ തന്നെ പിടിച്ചു നിന്നു. പരസ്യം ചെയ്യല്‍ ഒരു ഹരമാനെന്നൊക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു നടന്നു. ക്രിയെറ്റിവിടി എനിക്ക് മാത്രമെയൂള്ളൂ എന്ന് വിശ്വസിച്ചു. ബാക്കിയുള്ളവരുടെ സര്‍ഗ്ഗശേഷിയും, ഭാവനയും വെറും ജാഡ ആണെന്ന് വരെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എല്ലാം ഞാന്‍ തിരുത്തുന്നു. എന്‍റെ ആ വലിയ തെറ്റ് തിരുത്തി ഞാന്‍ നിങ്ങളോട് മാപ്പ് പറയുന്നു.

ഞാന്‍ പലപ്പോഴും ഇങ്ങനെ കട്ട തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കാറുണ്ട്. ഇപ്പൊ ഇങ്ങനെ തോന്നാന്‍ എന്ത് പറ്റി എന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നുണ്ടാവാം. ഈ തോന്നല്‍ എനിക്ക് ആദ്യം തോന്നിയത് കഴിഞ്ഞ തവണ നാട്ടില്‍ പോയപ്പോഴാണ്. മുണ്ടക്കയത്ത്തുള്ള കൂട്ടുകാരന്‍ ബിനുവിന്റെ കല്യാണത്തിന് പങ്കെടുക്കാന്‍ കൊട്ടാരക്കരയില്‍ നിന്നും KSRTC പിടിച്ചു പോകുമ്പോഴാണ് ഈ തോന്നല്‍ എനിക്കാദ്യം ഉണ്ടായത്. ഇങ്ങനെ ഒരു തോന്നല്‍ ഉണ്ടാവാന്‍ കാരണം ഒരു കടയില്‍ വച്ചിരുന്ന ഫ്ലെക്സ് ബോര്‍ഡ്‌ ആണ്. അതില്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു "സ്നേഹ റബര്‍ സ്ടോഴ്സ്" തൊട്ടടുത്ത്‌ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നില്‍ക്കുന്ന കാവ്യയുടെ പടവും! മ്മടെ കാവ്യാ മാധവന്‍!!! ഈശ്വരാ... ആ ക്രിയെടിവിടിയുടെ മുന്നില്‍ അറിയാതെ ഞാന്‍ തല നമിച്ചു പോയി. അന്ന് ഇങ്ങനെ ഒരു തീരുമാനം എടുത്താലോ എന്നാലോചിച്ചതാ. പക്ഷെ കഞ്ഞി കുടിച്ചു കഴിയാന്‍ വേറെ പണിയൊന്നും അറിയാന്‍ മേലാതതിനാല്‍ വേണ്ടാന്നു വെച്ചു.

പിന്നെ പല സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലായി പലപ്പോഴും ഇങ്ങനെ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഈ അടുത്തിടയ്ക്ക് "വിശ്വാസം ലതല്ലേ മോളെ എല്ലാം" എന്ന പഞ്ച് ലൈന്‍ ഉള്ള പരസ്യം കണ്ടപ്പോ വീണ്ടും എന്തോ ഒരിത്. സത്യം പറയാമല്ലോ നല്ല പരസ്യം. അപ്പച്ചന് ഒരു നല്ല ലെട്ടെരോക്കെ എഴുതി വെച്ചിട്ട് ഒളിച്ചോടുന്ന മോള്‍. വണ്ടീ കേറുമ്പോ അപ്പച്ചനേം അമ്മച്ചിയേം പറ്റി ഓര്‍ക്കുന്നു. ഉടനെ തന്നെ മോള്‍സ് അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇറങ്ങി ഓട്ടോ വിളിച്ചു തിരിച്ചു വരുന്നു. അപ്പൊ അപ്പച്ചന്റെ ആത്മഗതം "വിശ്വാസം ലതല്ലേ മോളെ എല്ലാം".

സോപ്പ്, ചീപ്പ്, കണ്ണാടി, ചുരിദാര്‍, ജീന്‍സ്, ടോപ്‌, തുടങ്ങി വനേസ വരെ വാങ്ങിക്കൊടുത്തിട്ടും, ഇത്രേം നാള്‍ താന്‍ വിശ്വസിച്ച, ലവള്‍ തന്നെ പറ്റിച്ചല്ലോ എന്നും ഓര്‍ത്തു മണ്ടയടച്ചു പണ്ടാരമടങ്ങി നിക്കുന്ന കാമുകനെ കാണിക്കുമ്പൊ വീണ്ടും ഡെയലോഗ് "വിശ്വാസം ലതല്ലേ മോളെ എല്ലാം".

ഈ പരസ്യം കണ്ടിട്ടാണ് ഞാന്‍ കളം വിടുന്നതെന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നും. അല്ല, സത്യമായും അല്ല. ഇതെനിക്ക് ഒത്തിരി ഇഷ്ടപ്പെട്ട പരസ്യമാണ്. റൂം മേറ്റ്‌ ജെക്കബിനോക്കെ ദിവസം മൂന്ന് തവണയെങ്കിലും ഈ പരസ്യം കണ്ടില്ലെങ്കില്‍ ഉറക്കം വരില്ല എന്ന അവസ്ഥയാണ്.

എന്നാല്‍ ഇന്നലെ ഒരു പരസ്യം കണ്ടു. സംഗതി കിടു. ഒരു സിമെന്റിന്റെ യാണ് പരസ്യം. കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള സ്വിംസ്വൂറ്റ് ഇട്ട് നായിക കടലില്‍ കുളിക്കുന്നു. (ക്യാമറ കൂടെ ചാടിയോ എന്നറിയില്ല) കുളികഴിഞ്ഞ നായിക സെയിം സ്വൂട്ടില്‍ കടലില്‍ നിന്നും കരയിലേക്ക് വരുന്നു. അപ്പൊ സൈഡില്‍ കമ്പനിയുടെ പേര് എഴുതി കാണിക്കുന്നു. കണ്ടോ എത്ര സുന്ദരമായ പരസ്യം ("എന്‍റെ മേനിയഴകിന്റെ രഹസ്യം ജെട്ടിനാട് സിമെന്റ്" എന്നൊരു ഡെയലോഗ് കൂടി നായിക കാച്ചിയിരുന്നെങ്കില്‍ സംഗതി Ad of the Year ആയേനെ).

ഇതിലുള്ള ക്രിയെടിവിറ്റി മനസ്സിലാക്കാന്‍ സെന്സ് വേണം സെന്സിബിലിടി വേണം സെന്സിട്ടീവിടി വേണം. ഒന്നുമില്ലെങ്കില്‍ അറ്റ്‌ലീസ്റ്റ് ഇന്ത്യ എന്താണെന്നെങ്കിലും അറിഞ്ഞിരിക്കണം. ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞു കൂടാത്ത ഈ ഞാന്‍ ഇനി ഇവിടെ നിക്കണോ പോണോ???

ദില്‍ സെ ദില്ലി സെ
KURIAN KC

പുതുവത്സര സമ്മാനം

2010-01-05T11:48:00.006+05:30

കേരളത്തിന്‌ പുതുവത്സര സമ്മാനമായി ഇന്ന് മുതല്‍ സ്വകാര്യ ബസ് സമരം. അങ്ങനെ 2010 ലെ ആദ്യ സമരം ബസ്‌ ഉടമകള്‍ക്ക് സ്വന്തം. KSRTC യിലെ ഒരു വിഭാഗവും കൂട്ടിനുണ്ട്. കേരളത്തിലെ സാധാരണ ജനങ്ങളോട് ഇത്രയുമൊക്കെ ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ എന്താ ഒരു ഇത്‌. സൈക്കിള്‍, സ്കൂട്ടര്‍, ഓട്ടോ, കാര്‍, കാളവണ്ടി എന്നിവയൊക്കെ ഉള്ളവര്‍ എത്രയോ ഭാഗ്യവാന്മാര്‍. ഇതൊന്നും ഇല്ലാത്തവര്‍ റിക്ഷയോ ടാക്സിയോ വിളിക്കണം. അല്ലാത്തവര്‍ നടക്കണം. അതിനും പാങ്ങില്ലാത്തവര്‍ വീട്ടില്‍ തന്നെ ഇരുന്നാല്‍ മതി.

ജീവനക്കാര്‍ ചുമ്മാതെ ഇരിക്കരുത്, ഇതങ്ങോട്ട് കഴിഞ്ഞാല്‍ ഉടന്‍ ശമ്പളം കൂട്ടാന്‍ വേണ്ടി ഒരു സമരം. ഓട്ടോ, ടാക്സി ജീവനക്കാരും ഇതേ പാത പിന്തുടരണം. അതിന്‍റെ കൂടെ വേണമെങ്കില്‍ ലോറി ഉടമകള്‍ക്കും സമരം ചെയ്യാം. അങ്ങനെ ജനങ്ങളെ പട്ടിണിക്കിട്ടും രസിക്കാം. സമരം ഒന്ന് ലെവലായി വരുമ്പോ ചര്‍ച്ചകള്‍ തുടങ്ങും. സര്‍ക്കാര്‍ വിട്ടു കൊടുക്കരുത്. പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാന്‍ ഒരു 30 ദിവസത്തെ ഡേറ്റ് പറയണം. അത് കഴിഞ്ഞിട്ട് പ്രശ്നം പഠിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി ഒരു വിദഗ്ധ സമിതിയെ നിയമിക്കണം. ലവന്മാര്‍ ഇതൊക്കെ പഠിച്ചു പാസ്സായി വരമ്പോഴേക്കും അടുത്ത സമരം തുടങ്ങും. അതോടെ ഈ സമരം ഗോവിന്ദ...

സമരങ്ങള്‍ ഇല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെന്തോന്നു കേരളം?

ദില്‍ സെ ദില്ലി സെ
KURIAN KC