ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Η Δύναμη "Γεδεών"

2025-09-28T17:05:00.008+03:00

Αναδημοσίευση άρθρου.

Αβησσυνοί αντάρτες κατά την επίθεση σε ιταλικό οχυρό. (Πηγή)

Στις αρχές του 1941 οι Ιταλοί είχαν στην κατοχή τους το μεγαλύτερο μέρος της Αιθιοπίας, στην οποία είχαν εισβάλει από το 1935, συμπληρώνοντας την πελώρια αποικία τους στην ανατολική Αφρική. Σχεδίαζαν δε, (αν όλα τους πήγαιναν καλά) την επέκταση της αυτοκρατορίας τους σε όλη την βόρειο και ανατολική Αφρική, καταλαμβάνοντας τις αποικίες των πρώην συμμάχων τους Βρετανών, Γάλλων και Βέλγων.

Ιταλική Ανατολική Αφρική 1939-1941 (Πηγή)

Μπορούσαν ήδη να επηρεάζουν τις βρετανικές θαλάσσιες επικοινωνίες κατά μήκος της Ερυθράς Θάλασσας, (εμπορεύματα , καύσιμα κλπ) γεγονός που δεν άφησαν στην τύχη του οι Βρετανοί. Ξεκίνησαν την σχεδίαση επιχειρήσεων για ανακατάληψη της Αιθιοπίας και την επανεγκατάσταση του αυτοκράτορα Χαϊλέ Σελασιέ. Οι βρετανικές όμως αποικιακές και αφρικανικές δυνάμεις, δεν ήταν αρχικά διαθέσιμες σε ικανό αριθμό, ώστε να διεξαγάγουν τακτικές επιχειρήσεις.

Τον Ιούνιο του 1940, όταν ο Μουσολίνι κήρυξε τον πόλεμο στους Άγγλους και του Γάλλους, οι ιταλικές δυνάμεις μόνο στην Λιβύη έφταναν τους 215.000 άνδρες, την στιγμή που οι βρετανικές δυνάμεις σε όλη την Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή, δεν ξεπερνούσαν τις 86.000. Οι ιταλικές δυνάμεις της Διοίκησης Ανατολικής Αφρικής με έδρα την Αντίς Αμπέμπα, συμπεριλαμβανομένων και των αποικιακών στρατευμάτων, μαζί με αεροπορία και ναυτικό έφτανε τις 300.000 άνδρες. Από αυτούς οι 70.000 ήταν στρατιώτες του τακτικού ιταλικού στρατού. Υπήρχε σαφής υπεροχή σε πυροβολικό, πολυβόλα και άρματα μάχης. Οι Ιταλοί, χρησιμοποιώντας την αρχή των "περίκλειστων φρουρίων", είχαν εγκαταστήσει ισχυρές δυνάμεις σε όλη την χώρα, ελέγχοντας δρομολόγια και εδάφη τακτικής σημασίας.

Έτσι η ιδέα του ανορθόδοξου πολέμου άρχισε να κερδίζει "έδαφος" στις σκέψεις των επιτελών και να πείθεται το στρατηγείο της Β. Αφρικής για την υλοποίηση άτακτου αγώνα σαν αρχική κίνηση, με σκοπό την πρόκληση φθορών στον αντίπαλο, την δημιουργία κινήματος αντιστάσεως κατά της ιταλικής κατοχής και τελικά την εκδίωξη του ιταλικού στρατού, με την εισβολή των τακτικών δυνάμεων σε τελικό στάδιο των επιχειρήσεων.

Αυτό θα γινόταν αρχικά, με την χρήση της Δυνάμεως Αμύνης του Σουδάν, ενός βρετανικού αποικιακού συντάγματος δηλαδή, των "Arbegnoch" (αντιστασιακών αιθιοπικών δυνάμεων) του Σελασιέ και μικρής εκστρατευτικής δύναμης των βελγικών αποικιακών στρατευμάτων του Κογκό, γνωστών σαν "Force Publique". Σε δεύτερο χρόνο η ακολουθούσα δύναμη θα περιλάμβανε δύο ινδικές μεραρχίες που θα ενεργούσαν από Σουδάν στον βόρειο τομέα και από νότο (Κένυα) άλλες τρεις αφρικανικές μεραρχίες.

Ο αυτοκράτορας Χαϊλέ Σελασιέ, καθήμενος με τον Βρετανό ταξίαρχο Στάνφορντ αριστερά, διοικητή των βρετανικών δυνάμεων στο Σουδάν και τον ταγματάρχη Γουίνγκεϊτ δεξιά, μετά την κατάληψη ιταλικού οχυρού εντός της Αιθιοπίας. (Πηγή)

Πρώτα έπρεπε να καταληφθεί μια έκταση της ιταλοκρατούμενης Αβησσυνίας, στην οποία θα εγκαθίστατο ο έκπτωτος αυτοκράτορας Χαϊλέ Σελασιέ, ώστε να αναπτερωθεί το ηθικό των υπόδουλων πατριωτών του, οι οποίοι ήταν αντίθετοι με την ιταλική κατοχή. Σαν τέτοια επιλέχθηκε η δυτική επαρχία Γκοτζάμ , που συνόρευε με το τότε (αποικιακό) αγγλικό Σουδάν. Στην συνέχεια, αφού θα εδημιουργούντο οι ευνοϊκές προϋποθέσεις, θα καταλαμβάνονταν και άλλα εδάφη με κατά προτεραιότητα την Αντίς Αμπέμπα, το σύμβολο της αυτοκρατορικής διοίκησης, στην οποία θα έμπαινε νικητής ο αυτοκράτορας Σελασιέ.

Ο κατάλληλος άνθρωπος για την οργάνωση ανταρτικού σώματος, βρέθηκε στο πρόσωπο του "ανορθόδοξου", "ανυπόφορου" και εκκεντρικού Βρετανού ταγματάρχη Όρντ Γουίνγκεϊτ.(Orde Wingate) (1903-1944)

Ο Γουίνγκεϊτ, αρχικά αξιωματικός του Πυροβολικού, ο οποίος μετέπειτα τοποθετήθηκε στο Σώμα Πληροφοριών του βρετανικού (τότε αυτοκρατορικού) στρατού, είχε κάνει υπηρεσία (1936-1938) στην βρετανική "Εντολή της Παλαιστίνης", (British Mandate of Palestine), δηλαδή στην βρετανική Παλαιστίνη, όπως πιο κοινά αναφερόταν τότε η περιοχή του σημερινού Ισραήλ, την οποία είχε αναλάβει να κυβερνά η Μ. Βρετανία, μετά από την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με εντολή της Κοινωνίας των Εθνών.

Είχε ήδη υπηρετήσει 5 χρόνια στο Σουδάν και είχε εμπειρία από το περιβάλλον του μουσουλμανικού κόσμου, αλλά και από την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Στην Παλαιστίνη, εντυπωσιάσθηκε από την προσπάθεια των Ισραηλιτών για την δημιουργία του κράτους τους και θεώρησε τον αγώνα τους για ανεξαρτησία όχι μόνο απόλυτα δίκαιο, αλλά και ιερό καθήκον για την αυτονομία του "περιούσιου λαού". Έγινε ένθερμος υποστηρικτής της πολιτικής προσπάθειας των Ισραηλιτών και μάλιστα, προς αντιμετώπιση των Αράβων ανταρτών, που είχαν ήδη αρχίσει επιθέσεις εναντίον των Βρετανών και των Ισραηλιτικών κοινοτήτων, έπεισε την βρετανική στρατιωτική διοίκηση, για συγκρότηση ειδικών τμημάτων με εβραϊκό προσωπικό, υπό διοίκησιν Βρετανών αξιωματικών.

Ισραηλιτική Ειδική Ομάδα Νύκτας σε αναμνηστική φωτογραφία (Πηγή)

Έτσι, βοήθησε στην οργάνωση μονάδων της ισραηλίτικης πολιτοφυλακής "Χάγκανα" (Haganah) και συγκρότησε και εκπαίδευσε δυνάμεις Ισραηλινών κομάντος, στις οποίες έδωσε τ' όνομα "Ειδικές Ομάδες Νύκτας" (Special Night Squads). Tους άνδρες αυτών των ομάδων, τους επέλεγε προσωπικά ο Γουίνγκεϊτ. Μέσα σ' αυτούς επιλέχθηκε και ο Μοσέ Νταγιάν.

Ήταν μαχητές, που αντιμετώπιζαν τους Άραβες αντάρτες εκείνης της εποχής, με την ίδια ανταρτική μέθοδο. Οι συμπλοκές μεταξύ των αντιπάλων ήταν ανελέητες! "Ο θάνατός σου, η ζωή μου"! Αυτές οι Ειδικές Ομάδες, κτυπούσαν νύκτα και ενεδρευτικά τα αντίπαλα ανταρτικά αραβικά σώματα, που προσπαθούσαν να προκαλέσουν καταστροφές στον αγωγό πετρελαίων (Μοσούλη-Χάιφα) της Εταιρείας "Πετρέλαια Ιράκ" εντός της οποίας υπήρχαν και βρετανικά συμφέροντα. Οι ακρότητες όμως, όπως αναφέρεται, που διέπραξαν σε αραβικά χωριά κατά την διάρκεια εκκαθαριστικών επιχειρήσεων, δυσφήμησαν πολύ το όνομά τους, παρά την απόλυτη επιτυχία στην αποστολή τους. Ο Γουίνγκεϊτ, παρασημοφορήθηκε με το βρετανικό Μετάλλιο Διακεκριμένης Υπηρεσίας ( DSO) ενώ αποθεώθηκε από τους Ισραηλινούς, οι οποίοι σήμερα προς τιμήν του, έχουν δώσει σε μια πλατεία της Ιερουσαλήμ το όνομά του, όπως και σε ένα ινστιτούτο Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού.

Ο Ταγματάρχης Γουίνγκεϊτ επιθεωρεί ανταρτικό τμήμα της Δύναμης "Γεδεών" (Πηγή).

Αυτός λοιπόν ο αξιωματικός, επελέγη για να σχηματίσει ανταρτική δύναμη και να κτυπήσει του Ιταλούς στην Αβησσυνία! Με την υποστήριξη του στρατηγείου Μέσης Ανατολής του οποίου διοικητής ήταν τότε ο στρατηγός Γουέιβελ, πρώην διοικητής του Γουίνγκεϊτ στην Παλαιστίνη, οργάνωσε την "Δύναμη Γεδεών". Το όνομα το "δανείστηκε" από την Παλαιά Διαθήκη, εμπνευσμένος από την ιστορία του κριτή Γεδεών, που νίκησε τους Μαδιανίτες με τριακόσιους άνδρες.

Η ανταρτική δύναμη, στην πλήρη συγκρότησή της διέθετε:

50 Βρετανούς αξιωματικούς
20 Βρετανούς υπαξιωματικούς
800 εκπαιδευμένους στρατιώτες του Σουδάν
800 μερικώς εκπαιδευμένους στρατιώτες της Αιθιοπίας

Χωρίς υποστήριξη πυροβολικού και αεροπορίας διείσδυσε σε μεγάλο βάθος στην ιταλοκρατούμενη Αβησσυνία προκαλώντας χάος στις γραμμές συγκοινωνιών των Ιταλών και καταστρέφοντας με αιφνιδιαστικές καταδρομικές προσβολές εγκαταστάσεις τους. Λόγω της μακράς παραμονής του στην ενδοχώρα, χωρίς δυνατότητα ανεφοδιασμού, ακόμη και από τους φτωχούς αυτόχθονες, έπρεπε να μεταφέρει τις προμήθειές του αυτοδύναμα, ελπίζοντας και στην λεηλασία των ιταλικών εγκαταστάσεων. Για την μεταφορά τους χρησιμοποίησε καμήλες. Στο τέλος της εκστρατείας του, που διήρκεσε 6 εβδομάδες, αρχίζοντας την διείσδυσή του τον Ιανουάριο του 1941, είχαν χαθεί 15.000 καμήλες, λόγω του δύσβατου εδάφους και της ταλαιπωρίας που υπέστησαν!

Η τακτική που εφάρμοσε η Δύναμη "Γεδεών" ήταν η πολύ προσφιλής στον Γουίνγκεϊτ, καταδρομή την νύκτα. Χρησιμοποίησε ακόμη και μεγάφωνα για να εξαπατήσει τους αντιπάλους περί της "πολυπληθούς δύναμης" που είχε, αναγκάζοντάς τους σε φυγή ή παράδοση. (όπως είχε κάνει και Γεδεών με τις σάλπιγγες).

Καταδρομικά τμήματα δυνάμεως 50 ανδρών, προσέγγιζαν με αφάνεια και αθόρυβα τις θέσεις των Ιταλών μέχρι και σε απόσταση 10 μέτρων και εξαπέλυαν επίθεση με χειροβομβίδες και στη συνέχεια με ξιφολόγχη. Οι Ιταλοί από τα πολλαπλά χτυπήματα, υπερεκτιμώντας την πραγματική δύναμη των αντιπάλων τους, υποχωρούσαν.

Υπήρχαν όμως και έκτροπα. Σε κάποια φάση δύο λόχοι αυτοχθόνων της Δύναμης "Γεδεών" που είχαν αναλάβει την επίθεση εναντίον ιταλικών θέσεων, είχαν σύνθεση από δύο διαφορετικές φυλές, εχθρικές μεταξύ τους. Στον ένα λόχο ανατέθηκε η κάλυψη με πυρά της εφόδου του άλλου. Στην αρχή τα πράγματα πήγαν καλά. Κάπου στο μέσον της επιχείρησης, ο λόχος υποστήριξης με πυρά, αντί να βάλει κατά των Ιταλών άρχισε να κτυπάει τον λόχο της αντίπαλης φυλής, με αποτέλεσμα να γίνει μεγάλη σύγχυση και πρόκληση απωλειών! Να λοιπόν, που δεν ισχύει πάντα "ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου"!

Παρ' όλα αυτά, η Δύναμη "Γεδεών", πέτυχε του σκοπού της, και βοήθησε πολύ τις βρετανικές τακτικές δυνάμεις να εισβάλουν και να ανακαταλάβουν την Αβησσυνία από τους Ιταλούς. Ανάγκασε σε παράδοση 20.000 Ιταλούς. Συνενώθηκε με τις βρετανικές δυνάμεις που είχαν εισβάλει από Νότο, και εισήλθε μαζί με τον αυτοκράτορα Χαϊλέ Σελασιέ στην Αντίς Αμπέμπα.

Είσοδος στην Αντίς Αμπέμπα. Ο Γουίνγκεϊτ προηγείται έφιππος (Πηγή)

Τον Ιούνιο του 1941, η Δύναμη "Γεδεών" διαλύθηκε, τμήματα της ενίσχυσαν τις Περιπόλους Ερήμου, Μακράς Ακτίνας Δράσεως, της 8ης Στρατιάς του Στρατηγού Μοντγκόμερι. Ο Γουίνγκεϊτ, επέστρεψε Κάιρο και στη συνέχεια Αγγλία, προς ανακούφιση των επιτελών του Στρατηγείου Μ.Α., που απαλλάχθηκαν από τις ιδιοτροπίες του. Αλλά η γνώση του περί ανταρτοπολέμου και οι υπηρεσίες του, φάνηκαν χρήσιμες αργότερα στην Νοτιοανατολική Ασία όπου τον έστειλαν να οργανώσει τους Σίντιτς, τους "καταδρομείς της ζούγκλας"

Στην αναφορά του προς τον Γουέϊβελ ο Γουίνγκεϊτ έγραφε:

"Ανακεφαλαιώνοντας, προτείνεται να συγκροτηθεί μια δύναμη υψηλής μαχητικής ικανότητας, ικανή να αναπτύσσεται και να ενεργεί απομονωμένη και διαμοιρασμένη σε ανεξάρτητα συγκροτήματα...

.....να τις ανατίθενται αντικειμενικοί σκοποί πίσω από τις εχθρικές γραμμές, η επίτευξη των οποίων θα επηρεάζει αποφασιστικά την εξέλιξη της εκστρατείας (σ.σ. των επιχειρήσεων). Προς τούτο, για να επιτυγχάνει την αποστολή της, πρέπει (σ.σ.η ύπαρξή της) να περιλαμβάνεται μέσα σε ανάλογο πολιτικό δόγμα, (σ.σ. επιχειρήσεων), σύμφωνο με τους σκοπούς του πολέμου."

Στο τέλος της όλης εκστρατείας, οι ιταλικές αποικιακές δυνάμεις των 300.000 ανδρών παραδόθηκαν, αφού είχαν σοβαρές απώλειες. Συνολικά από τον Ιανουάριο 1941 μέχρι και τον Απρίλιο 1941, είχαν απώλειες 61.000 ανδρών εκ των οποίων, 17.000 νεκροί, 25.000 τραυματίες και 19.000 αιχμάλωτοι. Οι υπόλοιποι αυτόχθονες διαλύθηκαν.

Αλλά και οι σύμμαχοι είχαν πολλές απώλειες! Κυρίως από ασθένειες Νεκροί στις μάχες 1.154, άρρωστοι 74.550! Απ' αυτούς 10.000 με δυσεντερία και 10.000 με ελονοσία. 744 νεκροί από την δεύτερη! Ένας"αστάθμητος" παράγοντας, που συνήθως ξεχνιέται, ειδικά όταν έχει περάσει μεγάλο διάστημα εμπειρίας σε πόλεμο!

Οι Ιταλοί έφυγαν τελικά; Όχι! Συνέχισαν με ανταρτοπόλεμο! Διατήρησαν ανταρτικές ομάδες μέχρι και το 1943! Πολέμησαν κάτω από ψυχωμένους αξιωματικούς, ελπίζοντας στην θριαμβευτική επιστροφή των συμπατριωτών τους ή των συμμάχων τους Γερμανών και Ιαπώνων! Και δημιούργησαν προβλήματα στα βρετανικά και λοιπά συμμαχικά στρατεύματα, μέχρι να τους εξαλείψουν τελικά, αφού η Ιταλία συνθηκολόγησε το 1943!

Μεγάλες μάχες, άγνωστες στους περισσότερους, διότι επισκιάστηκαν από άλλα γεγονότα του Μεγάλου Πολέμου! Αξίζει κάποια στιγμή να τις φέρνουμε στην επιφάνεια, για να μαθαίνουμε!

Ανιχνευτής

Η απόβαση της Νορμανδίας μέσα από εικόνες

2025-06-12T19:57:00.000+03:00

Η Απόβαση της Νορμανδίας με κωδική ονομασία "Operation Overlord" ήταν η συμμαχική αποβατική ενέργεια στα παράλια της Γαλλίας, που έλαβε χώρα στις 6 Ιουνίου 1944, μέρα γνωστή και ως D-Day .

Αντικειμενικός σκοπός της απόβασης ήταν να δημιουργήσει ένα προγεφύρωμα από την Καν έως το Χερβούργο, μέσω του οποίου οι σύμμαχοι θα περνούσαν στρατεύματα από τη Μεγάλη Βρετανία στην ηπειρωτική Ευρώπη.

Η Μάχη της Νορμανδίας που ακολούθησε, τελείωσε στις 19 Αυγούστου 1944, όταν τα Συμμαχικά στρατεύματα πέρασαν το Σηκουάνα. Επικεφαλής του όλου εγχειρήματος ορίσθηκε ο Αμερικανός αρχιστράτηγος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ.

Η αρχική επίθεση έγινε σε δυο φάσεις: Τη νύκτα 5/6 Ιουνίου 1944, δυο αμερικανικές αερομεταφερόμενες μεραρχίες και μια βρετανική, έπεσαν στα μετόπισθεν των Γερμανών, με σκοπό την εξασφάλιση των δρομολογίων από και προς τις ακτές αποβάσεως.

Με το πρώτο φως της 6 Ιουνίου (ώρα L: 06.30) ακολούθησε η αποβατική ενέργεια των Συμμαχικών δυνάμεων. Η διεξαγωγή της απόβασης απαίτησε τη μεταφορά στρατευμάτων και υλικού από την Αγγλία και την Ουαλία με μεταγωγικά αεροπλάνα και πλοία, καθώς και υποστήριξη πυρών από αέρα και θάλασσα. Συνολικά στις 6 Ιουνίου πάνω από 160.000 άνδρες διέσχισαν τα στενά της Μάγχης και πάτησαν τις Γαλλικές ακτές.

Έγιναν επίσης ναυτικές επιχειρήσεις αντιπερισπασμού και παρενόχλησης και εξασφαλίσθηκε η περιοχή αποβάσεως, προκειμένου να μην επέμβει το γερμανικό ναυτικό, ενώ η θάλασσα της Μάγχης αποναρκοθετήθηκε από τις γερμανικές νάρκες και ποντίστηκαν νέες. Στην επιχείρηση έλαβαν μέρος πάνω από τρία εκατομμύρια άνθρωποι, από τους οποίους οι 195.700 ήταν το προσωπικό των συμμαχικών πλοίων.

Η απόβαση έλαβε χώρα στη χερσόνησο Κοταντέν, στην ανατολική όχθη του ποταμού Ορν και στον κόλπο του Σηκουάνα, σε πέντε παραλίες με τα κωδικά ονόματα Gold Beach, Juno Beach, Omaha Beach, Sword Beach και Utah Beach. Θεωρήθηκε ότι ολοκληρώθηκε στις 30 Ιουνίου 1944, όταν πια είχε εδραιωθεί το προγεφύρωμα (Beachhead) των συμμάχων. Μέχρι τότε είχαν συνολικά μεταφερθεί 850.000 άνδρες, 148.000 οχήματα και 570.000 τόννοι προμηθειών στις γαλλικές ακτές από 7.000 πλοία, από τα οποία μόλις 59 βυθίστηκαν. Η αεροπορία έχασε 4.101 αεροσκάφη. Μέχρι τα τέλη Αυγούστου, τρία εκατομμύρια στρατεύματα βρίσκονταν στο γαλλικό έδαφος.

Οι απώλειες των συμμαχικών στρατευμάτων ανήλθαν συνολικά σε 209.672 άνδρες, από 6 Ιουνίου μέχρι τέλος Αυγούστου 1944, που αντιστοιχούν στο 10% των αποβιβασθέντων στρατευμάτων στην ξηρά. Από αυτούς 36.976 ήταν νεκροί, 153.475 τραυματίες και 19.221 αγνοούμενοι. Αν προσθέσουμε 16.714 αεροπόρους νεκρούς, τραυματίες και αγνοούμενους καυτά τη διάρκεια της επιχείρησης, το συνολικό ποσό απωλειών μάχης ανέρχεται στους 226.386 άνδρες.

Οι Γερμανοί απώλεσαν γύρω στους 400.000 με 450.000 άνδρες εκ των οποίων οι 200.000 ήταν αιχμάλωτοι πολέμου.

Στην απόβαση συμμετείχαν δύο ελληνικά πλοία του τότε βασιλικού πολεμικού ναυτικού, οι κορβέτες "Τομπάζης" και "Κριεζής", με πλήρωμα 155 ανδρών. Κυβερνήτης του πρώτου πλοίου ήταν ο πλωτάρχης Γεώργιος Παναγιωτόπουλος και του δεύτερου ο Δημήτριος Κιοσσές, μετέπειτα ναύαρχος και αρχηγός του Γεν. Επιτ. Ναυτικού.

Ο ύπαρχος του "Κριεζής" Γρηγόριος Παυλάκης τιμήθηκε το 2004 με τον τίτλο του Ιππότη της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας σε επετειακή τελετή που έγινε στη Γαλλία.

Αλλά ας αφήσουμε τις εικόνες να μιλήσουν, γιατί "μια εικόνα, χίλιες λέξεις"

Ο χάρτης επάνω, δείχνει τα σημεία επιβίβασης από τις αγγλικές ακτές και τις ακτές απόβασης στη Νορμανδία, κατά νηοπομπή. Φαίνεται χαρακτηριστικά ο συνδυασμός αλλά και ο συντονισμός των νηοπομπών εν πλω, για να καταλήξουν σε σειρές και αποβατικά κύματα στις προκαθορισμένες ακτές. Η απόβαση στη Νορμανδία, υπήρξε ίσως από τις λίγες, ευρείας κλίμακας διακλαδικές ή μικτές επιχειρήσεις του 2ου παγκόσμιου πολέμου. Η παράθεση επιτελείων όλων των κλάδων, η συγκρότηση μικτών επιτελείων και η λειτουργία τους, αποτέλεσαν τον προπομπό των μεταγενέστερων διακλαδικών επιχειρήσεων.

Χάρτης των ακτών απόβασης με περιοχές που κατέλαβαν τα συμμαχικά στρατεύματα κατά ημέρα αγώνα. Φαίνονται και οι διοικητές των στρατιών και των σωμάτων στρατού που συμμετείχαν. Επικεφαλής της ομάδας στρατιών, τέθηκε ο στρατηγός Μοντγκόμερι, ο νικητής του Ελ Αλαμέιν.

Οι συμμαχικές δυνάμεις που συμμετείχαν στην απόβαση κατανεμημένες κατά ακτή απόβασης. Οι Γάλλοι συμμετείχαν με 177 κομάντος-πεζοναύτες. (Marins-Commando)

Παρατηρητήριο στον Ατλαντικό. (Γερμανικά αρχεία)

Επιθεώρηση κωλυμάτων από τον στρατάρχη Ρόμελ (Γερμανικά αρχεία)

Σχηματική παράσταση της γερμανικής οχύρωσης στις ακτές του Ατλαντικού (Πηγή φωτογραφίας)

Το ατλαντικό τείχος αμύνης που κατασκεύασαν οι Γερμανοί από τις ακτές της Γαλλίας μέχρι και τη Νορβηγία.

Ινδοί στρατιώτες της "Λεγεώνας των Ελεύθερων Ινδών", έχουν εγκατασταθεί σε κάποιο από τα οχυρά του Ατλαντικού. Πολεμούσαν στο πλευρό των Γερμανών. Το μίσος τους για τους δυνάστες της πατρίδας τους, αποικιοκράτες Βρετανούς, τους οδήγησε στην αγκαλιά των Ναζί.

Συγκέντρωση μέσων, εφοδίων και υλικών στις ακτές της Αγγλίας, πριν την απόβαση

Αρχίζει η φόρτωση υλικού και η επιβίβαση προσωπικού σε αρματαγωγά και άλλα αποβατικά σκάφη στην Αγγλία. Όλα φορτώνονται σύμφωνα με το σχέδιο απόβασης. Αυτά που θα βγουν πρώτα φορτώνονται τελευταία!

Ο βομβαρδισμός των ακτών αποβάσεως από θάλασσα και αέρα, προηγείται!

Βρετανοί αλεξιπτωτιστές ενημερώνονται για την αποστολή τους

Βρετανοί αρχηγοί ρίψεως αλεξιπτωτιστών-ανιχνευτών, (pathfinders) συγχρονίζουν τα ρολόγια τους τη νύκτα της 5 Ιουνίου 1944 λίγο πριν την απογείωση τους, για την έναρξη της επιχείρησης "Tonga"

Οι Αμερικανοί αλεξιπτωτιστές έχουν ήδη επιβιβασθεί. Είναι τώρα η σειρά τους να μπουν στη μάχη. Η αποστολή τους είναι η εξασφάλιση δρομολογίων που οδηγούν στις ακτές και η παρεμπόδιση της πρόσβασης των γερμανικών ενισχύσεων προς αυτές.

Στάση στην πόρτα!

Η ρίψη!

Αυτά ήταν τα σκουτεράκια αλεξιπτωτιστών κατά την αεραπόβαση

Η προσγείωση ενός αμερικανικού ανεμοπλάνου, ανάμεσα σε φιλειρηνικές αγελάδες

Τα αποβατικά στρατεύματα περιμένουν τη σειρά τους. Τα όπλα προστατευμένα από το θαλασσινό νερό.

Οι νηοπομπές πλέουν προς την περιοχή αποβάσεως. Από πάνω σύρονται τ' αερόστατα (ανακλαστήρες ραντάρ) που εμφάνιζαν παραπλανητικά στις γερμανικές οθόνες την εικόνα πλοίων 5000 τόνων

Μέσα στις αποβατικές ακάτους τις γνωστές ΑΒΑΚ! Η ακτή φαίνεται στο βάθος.

Τα πρώτα αμφίβια οχήματα των Αμερικανών πεζοναυτών

Απόβαση! Οι πρώτοι Βρετανοί.

Ακτή απόβασης "SWORD" (Ξίφος)

Ακτή απόβασης "JUNO"

Ακτή απόβασης "GOLD"

Ακτή απόβασης "OMAHA"

Κατεύθυνση προς την ακτή! Η μάχη έχει αρχίσει!

Tα πρώτα κύματα έχουν ήδη βγει. Ακολουθούν οι εφεδρείες

Τα παράκτια κωλύματα δεν μπόρεσαν να ανακάμψουν την αποβατική ορμή, παρά τις σημαντικές απώλειες. Φωτογραφίες τραβηγμένες από τον πολεμικό ανταποκριτή Robert Capa.

Ο Robert Capa διάσημος φωτορεπόρτερ ήδη από τα χρόνια του Ισπανικού εμφύλιου πολέμου, βρίσκεται στα αποβατικά σκάφη με τους άντρες του 16ου συντάγματος πεζικού, που ήταν το δεύτερο αποβατικό κύμα που έφτασε στην ακτή Ομάχα της Νορμανδίας, εκείνο το πρωινό της 6ης Ιουνίου. Στην παραλία που την πρώτη μέρα της απόβασης έγιναν οι πιο σκληρές μάχες και οι σύμμαχοι είχαν τις περισσότερες απώλειες. (Πηγή)

Pointe du Hoc Η μάχη των Αμερικανών Rangers στις απότομες απόκρημνες ακτές της Νορμανδίας.

Προηγήθηκαν οι ελεύθεροι αναρριχητές για να στήσουν τα σχοινιά για τους υπόλοιπους.

Rangers του 2ου Τάγματος, επιδεικνύουν μετά τη μάχη τις σχοινένιες σκάλες που χρησιμοποίησαν για να σκαρφαλώσουν στο Pointe du Hoc. (Πηγή)

D+2. Μονάδα αντικατάστασης των Rangers, έφτασε στο Pointe du Hoc. Η αμερικανική σημαία έχει απλωθεί για να δηλώνει τη θέση αμερικανικών στρατευμάτων προς αποφυγή προσβολής από φίλια πυρά. Οι πρώτοι Γερμανοί αιχμάλωτοι ανάμεσα από τα κατεστραμμένα παράκτια οχυρά (Πηγή)

Ακτή απόβασης UTAH. Και από ψηλά!

Η ακτή εκκαθαρίστηκε για να βγουν οι εφεδρείες ανενόχλητες.

Εδώ όμως, ο αγώνας συνεχίζεται! Προχωρείτε!

Αποβατικά σκάφη σχηματίζουν τεχνητό λιμενοβραχίονα για να διατηρούν τα νερά ήρεμα κοντά στην ακτή.

Πλωτές γέφυρες διευκολύνουν την αποβίβαση των ακολουθουσών δυνάμεων από τα πλοία προς την ακτή.

Αναπληρώσεις απωλειών! Άλλοι ενθουσιώδεις και άλλοι σκεπτικοί για το τι θα αντιμετωπίσουν!

Το Μηχανικό σε εργασία για την κατασκευή διαδρόμων πρόσβασης στο εσωτερικό της χώρας!

Πορεία προς τα ενδότερα της χώρας, για συνάντηση με τα τμήματα Α' Γραμμής

Η ακτή έχει μετατραπεί σε λιμάνι! Τα αερόστατα παρακολουθούν για τυχόν αεροπορική επίθεση των Γερμανών. Η ακτή αρχίζει να οργανώνεται σε βάση ανεφοδιασμού των μαχομένων στρατευμάτων. Η πρώτη περιοχή ΔΜ στην ξηρά.

Οι Γερμανοί επινόησαν αυτά τα πρώτα μη επανδρωμένα μίνι-άρματα που τα γέμιζαν εκρηκτικά και τα κατεύθυναν προς αντίπαλο για να εκραγούν. (Πηγή)

Γι' αυτούς ο πόλεμος τελείωσε. Κάποιοι φαίνονται ανακουφισμένοι!

Απώλειες Μάχης. Περισυλλογή νεκρών.

ΚΙΧΝΕ! Γενική άποψη του 42ου Αμερικανικού ΚΙΧΝΕ. Αρκετοί ασθενείς περιμένουν περαιτέρω θεραπεία ή διαλογή. Η Φωτογραφία τραβήχτηκε στις αρχές Ιουνίου 1944 στη Νορμανδία. (Πηγή)

Ήταν κόλαση!

Αλεξιπτωτιστές της 101ης Αεραποβατικής Μεραρχίας, φωτογραφίζονται με μια χιτλερική σημαία που έπιασαν την ημέρα D, στις 6 Ιουνίου 1944. (Πηγή)

Όμως νικήσαμε!

Ανιχνευτής

Οι τελευταίες ημέρες....

2025-05-29T06:30:00.001+03:00

Δέκα από τις σημαντικότερες μορφές των γεγονότων της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης το 1453 (έργο του ζωγράφου Νικολάου Θεσσαλού με μολύβι). Από αριστερά προς τα δεξιά: Οι Βενετοί αδελφοί Πάολο, Αντόνιο και Τρωίλος Μποκκιάρντι, Μέγας Δούκας Λουκάς Νοταράς, Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος, Ιωάννης Ιουστινιάνης Λόνγκο, Λέσβου Λεονάρδος, Ιωάννης Γκραντ, Μανούσος Καλλικράτης και Γεώργιος Σφραντζής.

(Αναδημοσίευση)

Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα έρχονται οι μνήμες και κατακλύζουν το μυαλό και την καρδιά! "Η πόλις εάλω". Η ημέρα της μνήμης, της παγκόσμιας μνήμης! Για τους απανταχού Έλληνες μελαγχολικής μνήμης! Για τους Λατίνους, τουλάχιστον γι' αυτούς που ξέρουν, ένοχης μνήμης! Για τους Τούρκους, χαρμόσυνης μνήμης και μάλλον ..άγριας χαράς!

Έχουν γραφεί και αναλυθεί τα γεγονότα αρκετά καλά και με επιστημονική ακρίβεια, ώστε ένας μελετητής ή ακόμη και απλός αναγνώστης ή ένας θεατής, να μπορεί να καταλάβει τι και πως έγινε η τελική πτώση.

Ο Μωάμεθ, από τά τέλη Μαρτίου είχε ολοκληρώσει τίς προετοιμασίες του στήν Αδριανούπολη. Ολόκληρος ο διαθέσιμος στρατός σέ Ευρώπη καί Ασία είχε συγκεντρωθεί στήν πόλη της Θράκης καί ο ακριβής προσδιορισμός των Οθωμανών στρατιωτών είναι αδύνατο νά υπολογιστεί καθ'ότι ποικίλλουν οι εκτιμήσεις των ιστορικών.

Πόσο μάλλον αφού καθ'όλη τή διάρκεια της πολιορκίας συνέρρεαν μουσουλμάνοι άτακτοι από όλα τά αραβικά εδάφη γιά νά πολεμήσουν κατά των απίστων στόν ιερό πόλεμο "Τζιχάντ" καί νά συμμετάσχουν βεβαίως καί στίς αναμενόμενες λεηλασίες. Είναι αξιοσημείωτος καί ανεξήγητος ο διακαής πόθος των μουσουλμάνων νά καταλάβουν τήν Κωνσταντινούπολη από τόν 7ο αιώνα ακόμα.

Ο Μωάμεθ βέβαια εκμεταλευόμενος αυτόν τόν πόθο είχε στείλει σέ όλες τίς κατευθύνσεις ιμάμηδες γιά νά εξεγείρουν τά πλήθη των οπαδών του Ισλάμ καί νά σπεύσουν καί αυτοί κατά σμήνη μπροστά στά τείχη της Κωνσταντινούπολης. (Βλέπει κανείς καί σήμερα σέ ιστοδελίδες Αράβων νά πανηγυρίζουν γιά τήν ημέρα της κατάληψης της χριστιανικής μεγαλούπολης από τούς ομόθρησκούς τους).

Γιά νά επανέλθουμε στό πλήθος των πολιορκητών, σάν πιό αξιόπιστη μαρτυρία θεωρείται εκείνη του Ενετού Μπάρμπαρο σύμφωνα μέ τήν οποία ο τακτικός στρατός ανέρχονταν σέ 160 χιλιάδες καί άλλοι τόσοι ήταν οι ναύτες του στόλου, οι άτακτοι στρατιώτες αλλά καί οι έμποροι, οι τεχνίτες, οι εργάτες, οι δερβίσηδες, οι ιμάμηδες καί τά πλήθη εκείνα των τυχοδιωκτών πού ακολουθούσαν τίς μεγάλες στρατιές στίς εκστρατείες τους.

Τό σημαντικότερο σώμα τό αποτελούσαν οι γενίτσαροι (νεήλυδες κατά τούς Βυζαντινούς) οι οποίοι ήταν άριστα εκπαιδευμένοι καί υπόκεινταν σέ αυστηρότατη στρατιωτική πειθαρχία. Ως γνωστόν ήταν τά πιό δυνατά παιδιά χριστιανών τά οποία οι γονείς τους ήταν αναγκασμένοι χωρίς αντίρρηση νά τά παραδίδουν στούς χοτζάδες. Σύμφωνα δέ μέ τόν Παπαρρηγόπουλο περίπου ένα εκατομμύριο ελληνόπουλα καθ'όλη τή διάρκεια της Τουρκοκρατίας είχαν μετατραπεί σέ γενίτσαρους.

Όλοι οι θρίαμβοι του σουλτάνου κατά των χριστιανικών εθνών τήν διάρκεια του 14ου καί 15ου αιώνα οφείλονταν στά παιδιά αυτά των χριστιανών. Απειράριθμοι ήταν οι άτακτοι βασιβοζούκοι πού συμμετείχαν στό στράτευμα καί οι οποίοι σάν μόνο όπλο είχαν ένα γιαταγάνι. Δυστυχώς χιλιάδες ήταν καί οι Ευρωπαίοι οι οποίοι συμμετείχαν στήν πολιορκία καθώς επίσης Ελληνες αλλά καί Σέρβοι πού είχε στείλει ο κράλης της Σερβίας Βράνκοβιτς.

Τό μεγαλύτερο όμως πλεονέκτημα του Τούρκου κατακτητή ήταν τό τρομερό κανόνι πού κατασκεύαζε ο Ουρβανός στήν Αδριανούπολη. Ο Κωνσταντίνος δέν μπόρεσε νά ικανοποιήσει τίς χρηματικές απαιτήσεις του Ούγγρου, όταν αυτός είχε προτείνει στόν Ελληνα αυτοκράτορα τήν κατασκευή τέτοιου όπλου καί έτσι ο τελευταίος στράφηκε πρός τόν Μωάμεθ.

Η ευσυνειδησία του Παλαιολόγου, ο οποίος κάλλιστα θά μπορούσε νά δολοφονήσει ή νά φυλακίσει τόν άπληστο Ουρβανό, δέν του βγήκε σέ καλό, διότι ο Ούγγρος κατάφερε νά κατασκευάσει γιά λογαριασμό των πολιορκητών τό μεγαλύτερο κανόνι πού είχε δεί τότε η ανθρωπότητα και γιά τό οποίο χρειάστηκαν τριάντα ζεύγη βοδιών καί εκατοντάδες εργάτες γιά νά τό μεταφέρουν από τήν Αδριανούπολη μέχρι τά τείχη της Πόλης.

Bέβαια ο άπληστος Ουρβανός λίγο αργότερα θά έβρισκε τό θάνατο από τήν έκρηξη του δικού του κανονιού, αλλά τό κακό είχε ήδη γίνει. Ο σουλτάνος είχε αποκτήσει τήν τεχνογνωσία πού του χρειαζόταν γιά νά γκρεμίσει τά γερασμένα τείχη.

Στίς 23 Μαρτίου 1453 ο ίδιος ο Μωάμεθ έστηνε τήν μεγαλοπρεπή σκηνή του κοντά στόν χείμαρρο του Λύκου μπροστά από τήν Πύλη του Ρωμανού.

Ως γνήσιος μωαμεθανός, μόλις έφτασε, άπλωσε ένα χαλί, στράφηκε πρός τήν Μέκκα, γονάτισε καί προσευχήθηκε. Ολόκληρος ο στρατός τόν μιμήθηκε. Φανταζόμαστε τόν τρόμο των κατοίκων της Πόλης οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί στά γερασμένα τείχη καί παρακολουθούσαν τήν θάλασσα εκείνης της πολυάριθμης στρατιάς πού εκτείνονταν σέ όλο τό μήκος των χερσαίων τειχών, από τήν Προποντίδα μέχρι τόν Κεράτιο Κόλπο.

Καί όμως είχαν αποφασίσει νά πολεμήσουν απέναντι σέ αυτόν τόν ανίκητο στρατό της Οθωμανικής υπερδύναμης. Απέναντι λοιπόν από τήν πύλη του Ρωμανού, στόν λόφο Μαλτεπέ, έστησε ο σουλτάνος τό στρατηγείο του, περιστοιχιζόμενος από τήν αυτοκρατορική φρουρά των δεκαπέντε χιλιάδων γενιτσάρων. Ο Ζαγανός πασσάς, ο οποίος ήταν Αλβανός εξωμότης, ανέλαβε τήν φύλαξη των υψωμάτων του Πέρα, γιά νά επιτηρεί τή Γενουατική συνοικία του Γαλατά.

Ο Καρατζάς πασσάς, βεϊλέρβεης της Ρούμελης, δηλαδή στρατηγός των Ευρωπαϊκών στρατευμάτων, έλαβε τή αρχηγία του αριστερού κέρατος της απειράριθμης στρατιάς, απέναντι από τό ανάκτορο του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου (Τεκφούρ Σεράϊ). Ο αρχηγός των ασιατικών στρατευμάτων,Ισαάκ πασσάς, βεϊλέρβεης της Ανατολής, καί ο αρνησίθρησκος ΈλληναςΜαχμούτ Μπέης, έλαβαν τήν αρχηγία του δεξιού μέρους του Τουρκικού στρατού, δηλαδή από τό Τόπ Καπού μέχρι τήν Χρυσή Πύλη δίπλα στήν παραλία της Προποντίδος, εκεί πού σήμερα βρίσκεται τό Γεντί Κουλέ (Επταπύργιον).

Ο Μεγάλος βεζύρης Χαλίλ πασσάς, ο οποίος ήταν ευάλωτος στήν δωροδοκία καί έδινε πολύτιμες πληροφορίες στούς Ελληνες, ανέλαβε τήν διοίκηση του κέντρου, απέναντι από τήν πύλη της Αδριανούπολης. Η Προποντίδα ήταν γεμάτη από τά εκατοντάδες πλοιάρια πού είχε κατασκευάσει ο σουλτάνος στήν Καλλίπολη καί τά οποία ήταν υπό τίς διαταγές του πρώτου στήν ιστορία Καπουδάν πασσά, τουΜπαλτόγλου ο οποίος ήταν Βούλγαρος στήν καταγωγή καί του Χαμουζά πασσά. Ηταν η πρώτη πολιορκία της Βασιλεύουσας στήν οποία οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν στόλο. Ο ναύσταθμος του στόλου τούτου ήταν τό Διπλοκιόνιο(σημερινό Ντολμά Μπαξέ).

Σύμφωνα μέ τόν Κριτόβουλο πρίν τήν άφιξη του κυρίως σώματος του εχθρικού στρατού οι Ρωμηοί, έκαναν αιφνιδιαστική επίθεση καί σκότωσαν αρκετές εκατοντάδες από τούς ατάκτους μουσουλμάνους, αλλά μέ τήν εμφάνιση του κυρίως όγκου του εχθρού αποσύρθησαν, διέλυσαν τίς γέφυρες καί έκτισαν τίς πύλες του εξωτερικού τείχους.

Τήν διάταξη των επτά χιλιάδων αμυνομένων στρατιωτών τήν περιγράφει ο Παπαρρηγόπουλος στήν "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους". Τήν πύλη του Αγίου Ρωμανού πού ήταν τό πιό ευάλωτο σημείο θά τήν υπερασπίζοταν ο ίδιος ο Aυτοκράτορας μαζί μέ τόν Ιουστινιάνη καί τούς κατάφρακτους στρατιώτες του, ο Ιωάννης Καντακουζηνός καί ο Δόν Φραγκίσκος από τό Τολέδο (απόγονος του Αλεξίου Κομνηνού).

Τήν Χαρσία Πύλη τήν ανέλαβε ο Θεόδωρος Καρυστινός, άριστος τοξότης, καί ο Γερμανός μηχανικός Ιωάννης Γκράντ, πού έμελλε μέ επιτυχία νά εξουδετερώσει όλες τίς προσπάθειες υπονόμευσης των τειχών. Στήν Εδιρνέ Καπού τοποθετήθηκαν οι αδελφοί Μποκκάρδοι από τή Βενετία. Τό παλάτι του Εβδόμου ανατέθηκε στόν βενετό βάϊλο Μινότο ενώ τό τείχος στό παλάτι των Βλαχερνών ανατέθηκε στόν καρδινάλιο Ισίδωρο.

Στήν μεριά του Κεράτιου, από τήν Ξυλόπορτα μέχρι τήν Πετρίου Πύλη τοποθετήθηκαν δύο Γενουάτες, ο Ιερώνυμος καί ο αρχιεπίσκοπος Λεονάρδος καί ο Ρωμηός μαθηματικός Μανουήλ Παλαιολόγος. Τό υπόλοιπο μέρος του Κερατίου τό ανέλαβε ο αρχιναύαρχος ΛουκάςΝοταράς μέ 500 σφενδονητές καί τοξότες, ο Αλέξιος Δισύπατος, ο Αλουΐσιος Διέδο,

Ιωάννης Βλάχος, καί ο Μετοχίτης, ενώ κρητικοί ναύτες θά υπερασπίζοταν τόν πύργο του Βασιλείου ο οποίος βρίσκοταν δίπλα στήν πύλη του Νεωρίου ή αλλιώς Ωραία Πύλη (Μπαχτσέ Καπού). Αυτοί θά ήταν οι μόνοι πού θά έφερναν μέχρι τέλους τό έργο τους. Τό τείχος στήν Προποντίδα τό ανέλαβε ο Ορχάν,ξάδελφος του Μωάμεθ καί διεκδικητής του θρόνου μαζί μέ Έλληνες μοναχούς, τούς Βενετούς Κονταρίνι καί Τρεβιζάνο καί τόν Ισπανό Πέτρο Γουλιάνο πού βρισκόταν στό παλάτι του Βουκολέοντος.

Στήν Χρυσή Πύλη καί στήν Πύλη της Συλημβρίας τοποθετήθηκαν οι Ιταλοί Κορνέρος, Μοσενίγος, Γουδέλης καί ο Ανδρόνικος Καντακουζηνός. Τίς εφεδρείες στό μέσον της πόλης, στήν εκκλησία των Αγίων Αποστόλων τίς αποτελούσαν οι Θεόφιλος Παλαιολόγος, Δημήτριος Καντακουζηνός καί Νικηφόρος Παλαιολόγος μαζί μέ 700 ακόμα άνδρες.

Καί βέβαια μακάρι νά μπορούσα νά γράψω όλα τά ονόματα αυτών πού έμειναν γιά νά πεθάνουν γιά τούς τάφους των πατεράδων τους, γιά τήν τιμή των οικογενειών τους καί γιά τήν υπεράσπιση ενός χιλιόχρονου πολιτισμού, αλλά καί γιά τους Ιταλούς καί τους λίγους Ισπανούς πού πολέμησαν μαζί τους.

Άλλοι τόσοι Ελληνες βρίσκοταν έξω από τά τείχη, στήν υπηρεσία του εκπροσώπου της τότε νέας τάξης πραγμάτων. Αγωνίζονταν γιά μία αυτοκρατορία πολυπολιτισμική, χωρίς σύνορα, χωρίς σημαίες στήν οποία όλες οι εθνότητες θά ζούσαν μαζί, αλλά αγωνίζονταν ταυτόχρονα γιά τό προσωπικό τους συμφέρον καί γιά τόν πλουτισμό τους.

Οι Ελληνες πού ήταν μέσα στά τείχη αγωνίζοταν γιά πατρίδα, θρησκεία, τιμή καί οικογένεια καί σύντομα οι περισσότεροι από αυτούς θά έχαναν τή ζωή τους. Η ιστορία πάντα θά επαναλαμβάνεται, άλλοι θά είναι εντός των τειχών καί άλλοι εκτός των τειχών. (Συνέχεια στην πηγή)

Εκείνες τις τελευταίες ημέρες επιχειρήθηκε και ένα τολμηρό εγχείρημα! Σχεδιάστηκε μια νυκτερινή αμφίβια καταδρομή, από ένα τμήμα θαρραλέων αντρών με επικεφαλής ένα Βενετό, τον Ιάκωβο Κόκκο του οποίου ήταν και η ιδέα ενεργείας. Πυρπολικά θα πλησίαζαν αθόρυβα τον τουρκικό στόλο που βρισκόταν αραγμένος και συνωστισμένος στον Γαλατά και θα τον κατάκαιγαν!

Το σχέδιο δυστυχώς αποκαλύφθηκε με προδοτική ενέργεια και χάθηκε ο αιφνιδιασμός! Οι Τούρκοι τους περίμεναν!

Στίς 23 Απριλίου οι αμυνόμενοι συνήλθαν σέ συμβούλιο ώστε νά αποφασίσουν τί μέλλει γενέσθαι. Ο Βενετός Ιάκωβος Κόκκος, "ανήρ οξύτερος του ποιείν ή λέγειν, ήρξατο του έργου πάνυ επιτηδείως καί καλώς τρόπω τοιώδε, ακάτια τρία πάνυ ταχέα καί γοργά οικονομήσας, καί τεσσαράκοντα νέους θαρσαλέους καί μεγαλοψύχους καί ανδρείους εν αυτοίς έβαλε, Γραικούς τε καί Ιταλούς, καί καλώς παραγγείλας αυτοίς τά πάντα καί τάς κατασκευασθείσας μετά του υγρού πυρός τέχνας δώσας, ίνα έλθωσιν νυκτός καί περάσωσι πρός τόν Γαλατάν καί πλησίον της πέρας εκείνης γης έλθωσιν έως των τριήρεων καί τά ορισθέντα πράξωσιν...", κατά τόν Φρατζή.

Ακολούθησαν συσκέψεις καί μέ προτροπή των Γενουατών η επιχείρηση αναβλήθηκε, μέ τό σκεπτικό νά προετοιμαστεί καλύτερα. Ομως κάποιος Γενουάτης από τήν συνοικία του Γαλατά πρόδωσε τό μυστικό καί ειδοποίησε τόν σουλτάνο, ο οποίος έστησε τά κανόνια του, ετοίμασε τά πληρώματα καί περίμενε. Είναι σίγουρο ότι αν η πρόταση του Βενετού υλοποιούνταν αμέσως η φθορά του τουρκικού στολίσκου θά ήταν μεγάλη.

Όμως όταν τή νύκτα της 28ης Απριλίου ξεκίνησαν τά πυρπολικά, τά οποία τά συνόδευαν δύο γαλέρες του Γαβριήλ Τρεβιζάνου καί του Ζαχαρίου Γριόνη καί τρείς φούσται του Σιλβέστρου Τρεβιζάνου, του Ιερώνυμου Μοροζίνη καί του Ιάκωβου Κόκκου, μία λάμψη από τόν πύργο του Γαλατά ειδοποιούσε τούς Τούρκους νά ετοιμασθούν. Πράγματι μία ομοβροντία από τά κανόνια του σουλτάνου βύθισε τό πλοίο του γενναίου Ιάκωβου Κόκκου, στέλνοντας στόν βυθό της θάλασσας εβδομήντα δύο πολεμιστές.

Ακολούθησε επίθεσις των τουρκικών πλοιαρίων η οποία απέτρεψε οριστικώς τό παράτολμο εκείνο εγχείρημα. Σαράντα χριστιανοί ναύτες πού αιχμαλωτίσθησαν από τόν Μωάμεθ αφού γυμνώθηκαν απέναντι από τά τείχη ώστε νά είναι ορατοί από τούς αμυνομένους, παλουκώθηκαν. Ο αυτοκράτορας οργισμένος διέταξε τότε νά απαγχονισθούν διακόσιοι εξήντα μουσουλμάνοι αιχμάλωτοι πάνω στίς επάλξεις του τείχους. (Συνέχεια στην πηγή)

Ένα πολύ καλό βιβλίο που μπορεί να διαβάσει όποιος επιθυμεί για τα γεγονότα και τις μάχες που εξελίχθηκαν τις τελευταίες ημέρες της πόλης μέχρι και την άλωση είναι του Steven Ranciman "Η άλωση της Κωνσταντινούπολης 1453". Έχει συγκεντρώσει στοιχεία από πολλές πηγές και περιγράφει με απόλυτα κατανοητό τρόπο τα πάντα.

Ας τα θυμόμαστε! Δεν κάνει κακό! Το αντίθετο μάλιστα!

Ανιχνευτής

Περί Ειδικών Επιχειρήσεων (Συζήτηση με την Τεχνητή Νοημοσύνη)

2025-05-14T21:28:00.018+03:00

Ένας στρατιώτης χρησιμοποιεί μια φορητή συσκευή για να αξιοποιήσει την τεχνητή νοημοσύνη για την ανάλυση δεδομένων, ώστε να καθοδηγήσει τον ταχύ σχεδιασμό και την εκτέλεση επιχειρήσεων τακτικού επιπέδου. Εικόνα: Εικόνα τεχνητής νοημοσύνης από τον Gerardo A. Mena Jr./Army University Press (Πηγή φωτογραφίας)

Ναι, όσο και αν φαίνεται περίεργο ή εξεζητημένο, τουλάχιστον ακόμη, κάποιος με πρόσβαση και γνώση στο να χειρίζεται κατάλληλα το σύστημα, μπορεί να αποκομίσει χρήσιμα στοιχεία, ή πρωτότυπες ιδέες, μέσω της λογικής της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) ή στ' αγγλικά Artificial Intelligence, (AI). Θα την αναφέρω στο εξής για λόγους συντομίας ως ΤΝ.

Η χρησιμότητα της ΤΝ έγκειται στο γεγονός ότι σε δευτερόλεπτα μπορεί να ανιχνεύσει ογκώδη αρχεία που αναφέρονται σε εκατοντάδες ή και χιλιάδες έντυπα έγγραφα ή βιβλία και να σου παρουσιάσει πληροφοριακά στοιχεία, προτάσεις ή πρότυπα μοντέλα μετά από λογική ανάλυση και σύνθεση σε αντικείμενα έρευνας. Με την κλασσική μέθοδο έρευνας σε βιβλιοθήκες ή αρχεία, θα χρειαζόταν χρόνος πολλών ημερών, ή μηνών, ακόμη και ετών!

Βέβαια, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχει προηγηθεί η ψηφιακή επεξεργασία όλων ή των περισσοτέρων πηγών και η κατάλληλη αποθήκευση όλων αυτών σε ψηφιακή μορφή, σε τράπεζα πληροφοριών. Όσα περισσότερα στοιχεία είναι ψηφιοποιημένα, τόσο καλύτερο είναι και το αποτέλεσμα!

Έτσι λοιπόν, έγινε μια ενδιαφέρουσα "συζήτηση" με την ΤΝ για θέματα Ειδικών Επιχειρήσεων, όπως θα δείτε παρακάτω:

1η Ερώτηση:

Ποιο είναι το σύγχρονο δόγμα των Ειδικών Επιχειρήσεων; Είναι οι Ειδικές Επιχειρήσεις και οι Ειδικές Δυνάμεις απαραίτητες σε ένα σύγχρονο στρατό και γιατί;

Απάντηση (σε 24 δευτερόλεπτα):

Το σύγχρονο δόγμα των Ειδικών Επιχειρήσεων (ΕΕ) βασίζεται σε αρχές που αναπτύχθηκαν μέσα από τις εξελίξεις στον πόλεμο, την τεχνολογία και τις γεωπολιτικές απειλές. Οι κύριες αρχές του περιλαμβάνουν:

1. Στοχευμένη Δράση (Surgical Strike):

Χρήση υψηλής εξειδίκευσης και τεχνολογίας για ακριβείς και ελάχιστα επεμβατικές επιχειρήσεις (π.χ. εξουδετέρωση στόχων, καταδρομικές ενέργειες). Παράδειγμα: Η επιχείρηση κατά του Οσάμα Μπιν Λάντεν (2011).

2. Ασύμμετρος Πόλεμος και Αντιτρομοκρατία:

Αντιμετώπιση μη συμβατικών απειλών (ISIS, ένοπλες ομάδες) με ειδικές ενέργειες, όπως ενέργειες αστικού περιβάλλοντος, ανάκριση κρατουμένων και διάσωση ομήρων.

3. Συνεργασία και Δικτύωση (Interoperability):

Ενσωμάτωση με συμμαχικές δυνάμεις, μυστικές υπηρεσίες και τοπικούς συμμάχους (π.χ. εκπαίδευση Κουρδικών δυνάμεων στη Συρία).

4. Άμεση καταδρομική Δράση και Ψυχολογικός Πόλεμος:

Επιχειρήσεις που επηρεάζουν την ψυχολογία του εχθρού (π.χ. δράσεις ειδικών δυνάμεων στη Ρωσο-Ουκρανική σύρραξη).

5. Τεχνολογία και Εξέλιξη:

Χρήση drones, ΤΝ και δυνατότητες κυβερνοπολέμου (cyber capabilities) για αναγνώριση και αποστολές πληροφοριών.

Γιατί είναι απαραίτητες οι ΕΕ/Ειδικές Δυνάμεις; Διότι προσφέρουν:

1. Ευελιξία σε Σύνθετα Περιβάλλοντα:

Λειτουργούν σε ευαίσθητα πολιτικά πλαίσια (π.χ. αποστολές χωρίς επίσημη στρατιωτική παρουσία), με ελάχιστη ανάγκη για υποστήριξη.

2. Αποτροπή Συγκρούσεων (Preventive Role):

Μέσω εκπαίδευσης τοπικών δυνάμεων (π.χ. Ειδικές Δυνάμεις NATO στην Αφρική), μειώνοντας την ανάγκη για μεγάλες συμβατικές επιχειρήσεις.

3. Αποτελεσματικότητα Κόστους:

Παρόλο που η εκπαίδευσή τους είναι δαπανηρή, οι επιχειρήσεις τους αποφεύγουν οικονομικές και ανθρώπινες απώλειες μακροπρόθεσμα. (π.χ. εξουδετέρωση ηγετών τρομοκρατίας).

4. Απάντηση σε Υβριδικές Απειλές:

Καταπολέμηση παραστρατιωτικών ομάδων, ψηφιακής τρομοκρατίας και παραπληροφόρησης.

5. Στρατηγικό Αντίκτυπο:

Μια επιτυχημένη ειδική επιχείρηση (π.χ. σύλληψη εγκληματία πολέμου) μπορεί να αλλάξει την πορεία μιας σύγκρουσης χωρίς μαζική κινητοποίηση.

Συμπέρασμα:

Οι Ειδικές Επιχειρήσεις δεν αντικαθιστούν τους συμβατικούς στρατούς, αλλά συμπληρώνουν τους περιορισμούς τους. Σε έναν κόσμο με ασύμμετρες απειλές, υβριδικούς πολέμους και γεωπολιτική αστάθεια, η ύπαρξή τους είναι κρίσιμη για την τακτική ευελιξία και τον στρατηγικό αντίκτυπο. Η επένδυση σε αυτές δεν είναι επιλογή, αλλά αναγκαιότητα για σύγχρονους στρατούς.

2η Ερώτηση:

Τι προσωπικό, εκπαίδευση, μέσα και υλικά πρέπει να έχει ένας στρατός για να οργανώσει αξιόλογη Δύναμη για εκτέλεση Ειδικών Επιχειρήσεων;

Απάντηση (σε 51 δευτερόλεπτα)

Για να δημιουργήσει και να διατηρήσει μια αξιόλογη Δύναμη Ειδικών Επιχειρήσεων (ΕΕ) ένας στρατός πρέπει να επενδύσει σε εξειδικευμένο προσωπικό, πολυδιάστατη εκπαίδευση, τεχνολογικά μέσα και στρατηγικά υλικά. Ακολουθεί λεπτομερής ανάλυση:

1. Προσωπικό:

Επιλογή και Ειδίκευση.

Το προσωπικό των ΕΕ είναι ο πυρήνας της δράσης τους. Απαιτείται:

α. Σωματική και Ψυχική Αντοχή:

- Ακραίες δοκιμασίες (δρόμοι αντοχής, ασκήσεις στρες, έλλειψη ύπνου) για να διακριθούν οι ικανότεροι.

- Ψυχολογική αξιολόγηση για ανθεκτικότητα σε πιέσεις (π.χ. αιχμαλωσία, ηθικό δίλημμα).

β. Εξειδικευμένες Ικανότητες:

- Ειδικοί ρόλοι όπως: Αναγνωρίσεις και συλλογή πληροφοριών, νοσοκόμοι μάχης (Combat Medics), ειδικοί στις καταστροφές (EOD), ελεύθεροι σκοπευτές.

- Διαπολιτισμικές δεξιότητες: Κατανόηση τοπικών πολιτισμών για αποστολές σε ξένες χώρες (π.χ. ΕΕ NATO στην Αφρική).

- Γλωσσομάθεια

γ. Ηγεσία & Ομαδικό Πνεύμα:

- Ικανότητα λήψης ταχέων αποφάσεων υπό πίεση και συνεργασία σε μικρές ομάδες (4-12 άτομα).

2. Εκπαίδευση: Από το Βασικό έως το Εξειδικευμένο

Η εκπαίδευση πρέπει να είναι δυναμική, ρεαλιστική και συνεχής.

- Βασική Φάση (6-24 μήνες):

Σωματική προετοιμασία (BUD/S των Navy SEALs).

Εξοικείωση με όπλα (M4 Carbine, Glock 19), επιβίωση σε εχθρικό περιβάλλον, επιβίωση. (jungle/desert survival).

- Εξειδικευμένη Φάση:

Αερομεταφερόμενες τεχνικές: HALO/HAHO αλεξιπτωτισμός, αναγνώριση και χρήση UAVs.

Αντιτρομοκρατία και αστικές συγκρούσεις: Εκπαίδευση σε αστικές έρευνες (FIBUA).

Στρατιωτικοπολιτικές επιχειρήσεις: Εκπαίδευση σε τοπικές γλώσσες (π.χ. αραβικά, παστούν) και ψυχολογικές επιχειρήσεις.

- Συνεχής Εκπαίδευση:

Ασκήσεις με συμμαχικές δυνάμεις (π.χ. NATO Joint Operations).

Προσομοιωτές εικονικής πραγματικότητας (VR) για προσομοίωση αποστολών.

3. Μέσα: Τεχνολογία και Εξοπλισμός

Οι ΕΕ χρειάζονται υπερσύγχρονο εξοπλισμό για υπεροχή σε τόπο και χρόνο:

- Όπλα και Εξοπλισμός:

- Ελαφριά αλλά ισχυρά όπλα (FN SCAR, συσκευές καταστολής ήχου).

- Νυχτερινή όραση (Thermal Scopes), φορητά συστήματα GPS (Garmin TACP).

- Επικοινωνίες και Ασφάλεια:

- Κρυπτογραφημένες επικοινωνίες (Harris Radios) και δορυφορικά τηλέφωνα.

- Δίκτυα mesh για επικοινωνία χωρίς υποδομή.

- Μεταφορικά Μέσα:

- Ελικόπτερα χαμηλής ανίχνευσης (MH-60 Black Hawk).

- Υποβρύχια για μυστικές αποβιβάσεις (SDV - SEAL Delivery Vehicle).

- Αναγνώριση και Παρακολούθηση:

- Μικρά drones (Switchblade 300), δορυφορικές εικόνες (SAR). Οι Βρετανοί SAS χρησιμοποιούν μίνι drones (Black Hornet) για αναγνώριση.

4. Υποστήριξη και Κατασκευαστική Υποδομή

- Ιατροφαρμακευτική Υποστήριξη:

Φορητά χειρουργικά κιτ (Combat Gauze, κιτ αίματος).

Στρατιωτικοί ψυχολόγοι για post-mission ανάλυση.

- Υλικά για Επιχειρήσεις:

Εξοπλισμός C4Ι, ασύρματοι αισθητήρες (motion sensors).

Ψηφιακά εργαλεία ανάλυσης δεδομένων (Palantir).

- Υποδομή ΔΜ:

Αερομεταφορές για γρήγορη ανάπτυξη (C-130 Hercules).

Συνεργασία με ιδιωτικές εταιρείες για τεχνολογία (π.χ. SpaceX Starlink).

5. Στρατηγικές Συνιστώσες

- Συνεργασία με Μυστικές Υπηρεσίες:

- Ανταλλαγή πληροφοριών με οργανισμούς.

- Έρευνα και Ανάπτυξη (R&D). Η US SOCOM, διαθέτει ετήσιο budget $13.5 δις (2023) για Έρευνα, Ανάπτυξη και εκπαίδευση.

- Επενδύσεις σε ΤΝ για ανάλυση δεδομένων και ρομποτική.

Συμπέρασμα

Η δημιουργία μιας αξιόλογης Δύναμης Ειδικών Επιχειρήσεων απαιτεί συνδυασμό ανθρώπινου δυναμικού, συνεχούς καινοτομίας και στρατηγικής οργάνωσης. Χωρίς αυτά, οι ΕΕ δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε σύγχρονες απειλές όπως ο υβριδικός πόλεμος ή η κυβερνοτρομοκρατία. Η επένδυση σε αυτά τα στοιχεία δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ζωτικής σημασίας προϋπόθεση, για την εθνική ασφάλεια.

3η Ερώτηση:

Πως θα μπορούσε να οργανωθεί μια υποδειγματική μονάδα ειδικών επιχειρήσεων, με προσωπικό, υλικά, υποδομές και μέσα, κατάλληλη να ενταχθεί σαν ειδική δύναμη σε ένα σύγχρονο στρατό;

Απάντηση (σε 31 δευτερόλεπτα)

Ακολουθεί η δομή μιας υποδειγματικής μονάδας ειδικών επιχειρήσεων. Για παράδειγμα, ας την ονομάσουμε Επιχειρησιακή Δύναμη "Φοίνιξ" (Phoenix Task Force) που θα μπορούσε να ενταχθεί σε σύγχρονο στρατό. Βασίζεται σε πραγματικά πρότυπα (π.χ. US Delta Force, UK SAS) για ανάληψη ειδικών επιχειρήσεων αντιμετώπισης ασύμμετρων-υβριδικών και τρομοκρατικών απειλών.

1. Δομή Προσωπικού (60-120 άτομα)

Η μονάδα χωρίζεται σε εξειδικευμένες ομάδες (Teams), κάθε μια, με συγκεκριμένο ρόλο:

α. Διοίκηση & Επιχειρησιακό Επιτελείο (10 άτομα)

- Διοικητής (Συνταγματάρχης): Επιχειρησιακός συντονισμός με υψηλό επίπεδο ασφαλείας (TS/SCI clearance).

- Επιτελείο: Σχεδιαστές Επιχειρήσεων, Αναλυτές γεωχωρικών δεδομένων (GEOINT), ειδικοί σε SIGINT (πληροφορίες επικοινωνιών) και HUMINT (ανθρώπινες πηγές).

- Νομικός Σύμβουλος: Για διεθνές δίκαιο και ηθικά ζητήματα.

β. Ομάδες Αναγνώρισης (Recon Teams – 4 ομάδες x 6 άτομα)

- Σκοπευτές/Παρατηρητές: Εξοπλισμένοι με Barrett MRAD (.338 Lapua) και θερμικές κάμερες.

- Ειδικοί σε UAVs/Drone Operators: Χειρίζονται μικρά drones (π.χ. *Black Hornet Nano) για πραγματικό χρόνο αναγνώρισης.

- Γλωσσομαθείς: Γνώση τοπικών γλωσσών (π.χ. αραβικά, παστούν, ρωσικά κλπ).

γ. Ομάδες Άμεσης Δράσης (Direct Action – 4 ομάδες x 8 άτομα)

- Επίλεκτοι Μαχητές: Εξοπλισμός με HK416 (με silencer), εκρηκτικές ύλες (Breaching Charges).

- Ειδικοί EOD (Explosive Ordnance Disposal): Για αποφυγή παγίδων και καταστροφή WMD.

- Combat Medics: Φορητά κιτ επέμβασης (ΚΑΡΠΑ, αντιαιμορραγικά).

δ. ΤμήμαΥποστήριξης (Support Element – 20 άτομα)

- Cyber Warfare Experts: Για αντιμετώπιση ηλεκτρονικών απειλών και χάκερ.

- Διοικητική Μέριμνα-Μεταφορές: Διαχείριση αερομεταφορών (C-130J), εφοδιασμός μακράς διάρκειας.

2. Εξοπλισμός - Τεχνολογία

α. Όπλα - Εξοπλισμός

- Κύριο Όπλο: HK416A5 (5.56mm) με θερμική διόπτρα (L3Harris ATPIAL-C).

- Δευτερεύοντα: Glock 19X (9mm), MP7 (PDW).

- Εξειδικευμένα: Barrett MRAD (sniper), Javelin ATGM (αντιαρματικά).

β. Τεχνολογία - Επικοινωνίες

- Επικοινωνίες: SATCOM terminals (Iridium Certus), κρυπτογραφημένα ραδιόφωνα (AN/PRC-163).

- Αναγνώριση: Φορητά συστήματα SIGINT (HALO Systems), θερμικές κάμερες (FLIR).

- Διασύνδεση Δεδομένων: Λογισμικό Palantir Gotham για ανάλυση Big Data.

γ. Μεταφορικά Μέσα

- Αέρος: MH-60M Black Hawk (με stealth τεχνολογία), CV-22 Osprey (κατακόρυφη απογείωση).

- Ξηράς: MRZR Alpha (ελαφρά οχήματα), έξυπνα exoskeletons για μεταφορά εξοπλισμού.

- Θάλασσας: SDV Mk VIII (υποβρύχιο για μυστικές αποβιβάσεις).

3. Υποδομές - Βάσεις

α. Επιχειρησιακές Βάσεις

- Κεντρική Διοίκηση: Μυστική βάση με C4I (Command, Control, Communications, Computers, Intelligence).

- Προκεχωρημένες Βάσεις (FOBs): Μικρές βάσεις σε ζωτικές περιοχές με δυνατότητα ταχείας επέμβασης ή εκκένωσης, ανάλογα με τη σχεδίαση.

β. Εκπαιδευτικές Εγκαταστάσεις

- Σενάρια VR/AR: Προσομοιωτές εικονικής πραγματικότητας για προετοιμασία σε αστικές συγκρούσεις (π.χ. εικονική πόλη τύπου "The Box" στο Camp Peary).

- Ειδικά Κέντρα Εκπαίδευσης : Για εκπαίδευση σε ειδικές συνθήκες, πχ. επιχειρήσεις σε έρημο, ορεινές περιοχές, θαλάσσιο περιβάλλον, αστικό περιβάλλον κλπ.).

γ. Ιατροφαρμακευτική Υποστήριξη

- Στρατιωτικό Νοσοκομείο Εκστρατείας: Κινητές μονάδες με χειρουργεία και κλινικές ψυχικής υγείας.

4. Στρατηγικές Δυνατότητες

- Γρήγορη Ανάπτυξη (Rapid Deployment): Δυνατότητα ανάπτυξης σε 24 ώρες παγκοσμίως.

-Υβριδικές Αποστολές: Συνδυασμός κυβερνοπόλεμου, ψυχολογικών επιχειρήσεων (PSYOP) και παραδοσιακής δράσης.

- Διεθνής Διαλειτουργικότητα: Συνεργασία με NATO SOF (π.χ. NATO Response Force) και μυστικές υπηρεσίες (CIA, MI6).

5. Προϋπολογισμός - Συντήρηση

- Ετήσιο Κόστος: ~$300 εκατ. (συμπεριλαμβανομένων μισθών, R&D, συντήρησης εξοπλισμού).

- Κύριες Δαπάνες:

- Τεχνολογία (40%: drones, AI, επικοινωνίες).

- Εκπαίδευση (30%: ασκήσεις, προσομοιωτές).

- Υλικό (20%: όπλα, οχήματα).

- Ιατρική/Ψυχολογική Υποστήριξη (10%).

6. Παραδείγματα κάποιων ειδικών Αποστολών

α. Αποστολή Εξουδετέρωσης Τρομοκρατικού Ηγέτη: Χρήση drones για αναγνώριση, έφοδος με MH-60M και εξόντωση στόχου σε αστική περιοχή.

β. Διάσωση Ομήρων σε Χώρα με Εμφύλιο πόλεμο: Συνεργασία με τοπικούς συμμάχους και χρήση ψευδοπροφίλ (cover identities) για διείσδυση.

γ. Κυβερνοάμυνα Κρίσιμης Υποδομής: Απενεργοποίηση επίθεσης ransomware σε ενεργειακό δίκτυο.

Συμπέρασμα

Η Phoenix Task Force αντιπροσωπεύει ένα σύγχρονο μοντέλο ειδικών δυνάμεων, ικανό να αντιμετωπίσει πολυδιάστατες απειλές (από τρομοκρατία έως υβριδικό πόλεμο). Η επιτυχία της βασίζεται στην τεχνολογική υπεροχή, την ακραία εξειδίκευση του προσωπικού και τη στρατηγική ευελιξία. Σε έναν κόσμο όπου οι συμβατικοί πόλεμοι αντικαθίστανται από ασύμμετρες συγκρούσεις, τέτοιες μονάδες είναι "απαραίτητο εργαλείο" για την εθνική ασφάλεια.

4η Ερώτηση

Τι προσόντα και τι γνώσεις πρέπει να έχει ένας στρατιώτης των ειδικών επιχειρήσεων για να θεωρείται καλός;

Απάντηση (σε 33 δευτερόλεπτα)

Για να θεωρείται ένας στρατιώτης των Ειδικών Επιχειρήσεων (ΕΕ) "καλός", πρέπει να συνδυάζει σωματικές ικανότητες, ψυχολογική ανθεκτικότητα, τεχνικές γνώσεις και τακτική ευφυΐα. Οι απαιτήσεις ξεπερνούν κατά πολύ αυτές ενός συμβατικού στρατιώτη, καθώς οι αποστολές τους αφορούν υψηλού βαθμού κινδύνους και απαιτούν αυτοσυγκράτηση, δημιουργικότητα και πειθαρχία. Ακολουθεί ανάλυση:

1. Σωματικά Προσόντα

- Ακραία Φυσική Κατάσταση:

- Ικανότητα για πορεία με φορτίο 40+ kg σε ανώμαλο έδαφος (ruck marching).

- Αντοχή σε κολύμβηση με πλήρη εξοπλισμό (combat sidestroke).

- Ισχυρός χειρισμός σώματος (calisthenics, π.χ. pull-ups, push-ups).

- Επιβίωση σε Ακραία Περιβάλλοντα:

- Εκπαίδευση σε έρημο, αρκτικές ζώνες, ζούγκλες (π.χ. SERE Training).

2. Ψυχολογική Ανθεκτικότητα

- Αντοχή στο Στρες και την Κούραση:

- Λειτουργία με έλλειψη ύπνου (72+ ώρες) και υπό πίεση αιχμαλωσίας.

- Ικανότητα λήψης αποφάσεων με περιορισμένες πληροφορίες.

- Ηθικό-Πειθαρχία: Αποφυγή πανικού σε αποτυχίες και απώλειες (π.χ. απώλεια συμμαχικού πυρός ή αδελφοκτόνα πυρά).

3. Τεχνικές Γνώσεις & Ειδίκευση

- Εξειδικευμένη Κατάρτιση σε Όπλα:

-Χρήση ελεύθερων σκοπευτών (Mk 13 .300 Win Mag), πολυβόλων (Mk 48), και ημιαυτόματων όπλων (HK416).

- Εκρηκτικές ύλες και καταστροφές (IED disposal) και καταστροφή οχυρώσεων.

- Ιατρικές Δεξιότητες:

TCCC (Tactical Combat Casualty Care) Αντιμετώπιση ειδικών καταστάσεων και για τραυματισμών (αιμορραγία, πνευμοθώρακας).

- Επικοινωνίες - Τεχνολογία:

Χειρισμός κρυπτογραφικών ασύρματων (AN/PRC-163), drones (Switchblade 300), και συστημάτων GPS.

4. Τακτική - Επιχειρησιακή Εκπαίδευση

- Μικρές Ομάδες και Συνεργασία:

- Τακτικές 4-8 ατόμων (π.χ. "Diamond Formation" για αστικές συγκρούσεις).

- Συνεργασία με αεροπορία (close air support) και ειδικές δυνάμεις συμμάχων.

-Ασύμμετρος Πόλεμος:

Κατανόηση ανταρτοπόλεμου, αντιτρομοκρατίας και ψυχολογικών επιχειρήσεων (PSYOP).

5. Διαπολιτισμικές και Γλωσσικές Ικανότητες

- Γνώση Τοπικών Πολιτισμών: π.χ. φυλετικές δομές στη Μέση Ανατολή ή νοοτροπίες σε νοτιοασιατικές συγκρούσεις.

- Γλωσσική Επάρκεια: Επίπεδο 2/2+ σε γλώσσες όπως αραβικά, παστούν, ή ρωσικά (ή άλλες σύμφωνα με τα εθνικά ενδιαφέροντα).

6. Ηγεσία, Ευελιξία και πρωτοβουλία

- Ικανότητα Ηγεσίας σε κρίσιμες καταστάσεις:

- Λήψη τακτικών επιλογών (π.χ. εξουδετέρωση στόχου αντί για διάσωση ομήρου ή το αντίστροφο).

- Πρακτική επίλυση προβλημάτων: π.χ. χρήση απλών εργαλείων (σχοινί, μαχαίρι) για να υπερκεράσει ένα εμπόδιο.

7. Συνεχής Εκπαίδευση και Εξέλιξη

- Συμμετοχή σε Ασκήσεις Υψηλής Πιέσης: π.χ. Junction Warrior (NATO) ή Robin Sage (ΗΠΑ) για προσομοίωση πραγματικών σεναρίων.

- Ενημέρωση σε Νέες Τεχνολογίες: όπως ΤΝ, για ανάλυση δεδομένων, χρήση exoskeletons, ή έξυπνα συστήματα όπλων.

Παραδείγματα Αποτελεσματικών Μαχητών ΕΕ

- Chris Kyle (Navy SEAL): Συνδυασμός ακρίβειας, ψυχραιμίας και τακτικής ευφυΐας.

- Bear Grylls (SAS): Επιβίωση σε ακραία περιβάλλοντα και δυνατότητα προσαρμογής.

Συμπέρασμα

Ένας "καλός" στρατιώτης ΕΕ, δεν είναι απλώς ένας ειδικευμένος μαχητής, αλλά ένας στρατιώτης διανοούμενος με σωματική υπεροχή. Η διαφορά μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας στις Ειδικές Επιχειρήσεις κρίνεται στη λεπτομέρεια, την προετοιμασία και την αδιάκοπη βελτίωση. Σε έναν κόσμο όπου οι απειλές εξελίσσονται, οι ΕΕ πρέπει να είναι πάντα ένα βήμα μπροστά και αυτό ξεκινά από το προσωπικό τους.

5η Ερώτηση

Πόσος χρόνος εκπαίδευσης απαιτείται για να γίνει κάποιος καλός μαχητής των ειδικών επιχειρήσεων; Πόσα και ποια στάδια εκπαίδευσης πρέπει να περάσει;

Απάντηση (σε 16 δευτερόλεπτα)

Η εκπαίδευση ενός μαχητή Ειδικών Επιχειρήσεων (ΕΕ) είναι μακρά, εξειδικευμένη και απαιτητική, με διάρκεια που κυμαίνεται από 1,5 έως 3+ χρόνια, ανάλογα με το είδος των ΕΕ και τη χώρα. Οι απαιτήσεις είναι υψηλές (έχει αποδειχτεί στην πράξη ότι συνήθως υπάρχει 70-90% αποτυχία σε στάδια επιλογής) και η διαδικασία περιλαμβάνει πολλά στάδια, όπως:

Στάδιο 1: Επιλογή (Selection – 2 εβδομάδες έως 3 μήνες)

- Στόχος: Διερεύνηση σωματικής και ψυχολογικής ανθεκτικότητας.

- Δοκιμασίες:

α. Φυσικές: Πορεία με φορτίο 30+ kg (ruck march), κολύμβηση με δεμένα χέρια/πόδια, ασκήσεις σε ακραία καιρικά φαινόμενα.

β.Ψυχολογικές: Πίεση σε συνθήκες έλλειψης ύπνου, ατομικές/ομαδικές αποστολές με σκοπό την αξιολόγηση ηγετικών ικανοτήτων.

Παράδειγμα: Το SAS Selection (UK) διαρκεί 6 μήνες και έχει ποσοστό επιτυχίας ~10%.

Στάδιο 2: Βασική Εκπαίδευση (6-12 μήνες)

- Στόχος: Εξοικείωση με βασικές στρατιωτικές και τακτικές δεξιότητες.

- Περιλαμβάνει:

α. Όπλα-Τακτική: Εκπαίδευση σε ελεύθερους σκοπευτές, αστικές συγκρούσεις (FIBUA), καταδρομικές τεχνικές.

β. Επιβίωση: SERE (Survival, Evasion, Resistance, Escape) και αντίσταση σε αιχμαλωσία.

γ. Ιατρική: TCCC (Tactical Combat Casualty Care) για διάσωση τραυματιών υπό την πίεση πυρών.

Παράδειγμα: Το BUD/S (Basic Underwater Demolition/SEAL) των Navy SEALs διαρκεί 24 εβδομάδες, με τη φάση "Hell Week" (5 μέρες χωρίς ύπνο).

Στάδιο 3: Ειδικευμένη Εκπαίδευση (6-18 μήνες)

- Στόχος: Εξειδίκευση σε συγκεκριμένα πεδία, ανάλογα με την αποστολή της μονάδας.

- Περιλαμβάνει:

α. Αεραποβατικές-Αεροκίνητες Επιχειρήσεις: HALO/HAHO αλεξιπτωτισμός, αναγνώριση από ελικόπτερα.

β. Γλώσσες - Πολιτισμούς: Εκμάθηση τοπικών γλωσσών (π.χ. αραβικά) και ανθρωπολογίας για αποστολές σε ξένες χώρες.

γ.Τεχνολογικές Δεξιότητες: Χρήση drones, συστημάτων SIGINT (Signals Intelligence), κυβερνοπόλεμος.

Παράδειγμα: Οι Green Berets (US Army) εκπαιδεύονται σε Ανορθόδοξο Πόλεμο "Unconventional Warfare" (18+ μήνες), με έμφαση στη διεθνή συνεργασία.

Στάδιο 4: Εξειδίκευση Ρόλου (3-12 μήνες)

- Στόχος: Εξειδίκευση σε συγκεκριμένο ρόλο εντός της μονάδας.

- Επιλογές Ρόλων:

α. Combat Medic: Επιχειρησιακή ιατρική σε ακραίες συνθήκες.

β. Sniper: Εκπαίδευση σε απόσταση >1.500 μέτρα και παραμονή σε κρύπτες.

γ. EOD (Explosive Ordnance Disposal): Αποφυγή/καταστροφή εκρηκτικών.

Παράδειγμα: Το Sniper School του USMC διαρκεί 3 μήνες και απαιτεί ακρίβεια 90%+ σε απόσταση 1.000 μέτρων.

Στάδιο 5: Συνεχής Εκπαίδευση & Επιχειρησιακή Εμπειρία

- Στόχος: Διατήρηση ετοιμότητας και προσαρμογή σε νέες απειλές.

- Περιλαμβάνει:

α. Ετήσιες Ασκήσεις: Π.χ. Junction Warrior (NATO) ή Cobra Gold (Ασία) για διακρατικές αποστολές.

β.Τεχνολογική Ενημέρωση: Εκπαίδευση σε νέα συστήματα όπλων (π.χ. ενσωματωμένη ΤΝ).

γ. Ψυχολογική Υποστήριξη: Συνεδρίες για διαχείριση PTSD ή ηθικών διλημμάτων.

Χρονοδιάγραμμα Εκπαίδευσης (Παράδειγμα: US Navy SEAL)

1. Προετοιμασία (3-6 μήνες): Φυσική προετοιμασία πριν το BUD/S.

2. BUD/S (6 μήνες): Βασική εκπαίδευση με φάσεις (αεροπορίας, θαλάσσης, ξηράς).

3. SEAL Qualification Training (6 μήνες): Εξειδίκευση σε αλεξιπτωτισμό, καταστροφές, επικοινωνίες.

4. Ειδικότητες (6+ μήνες): Sniper, EOD, γλώσσες.

Σύνολο: 1,5-2 χρόνια μέχρι την πρώτη ανάθεση αποστολής.

Παράγοντες που Επηρεάζουν τη Διάρκεια

- Χώρα/Μονάδα: Οι SAS (UK) έχουν μεγαλύτερο χρόνο επιλογής από τους ΔΕΛΤΑ (ΗΠΑ).

- Αποστολές: Επιχειρησιακή εμπειρία σε ζώνες πολέμου (π.χ. Συρία) επιταχύνει την εξειδίκευση.

- Τεχνολογία: Εκπαίδευση σε νέα συστήματα (π.χ. drones) μπορεί να επεκτείνει τη διάρκεια.

Συμπέρασμα

Η εκπαίδευση των ΕΕ δεν τελειώνει ποτέ. Είναι μια διαδικασία διά βίου μάθησης. Ακόμη και μετά τα βασικά στάδια, οι μαχητές πρέπει να προσαρμόζονται σε νέες τεχνολογίες, τακτικές και γεωπολιτικές απειλές. Ο χρόνος και η ένταση αντικατοπτρίζουν την απόλυτη απαίτηση για τελειότητα σε ένα περιβάλλον όπου το μικρότερο λάθος μπορεί να είναι μοιραίο.

6η Ερώτηση

Μπορεί ένας πολίτης που υπηρετεί στρατιωτική θητεία 9 μηνών να γίνει μαχητής των ειδικών επιχειρήσεων;

Απάντηση (σε 20 δευτερόλεπτα)

Η δυνατότητα ενός πολίτη που υπηρετεί θητεία 9 μηνών να γίνει μαχητής Ειδικών Επιχειρήσεων (ΕΕ) εξαρτάται από τον στρατό της χώρας, το εκπαιδευτικό σύστημα και τις απαιτήσεις της μονάδας. Σε πολλές χώρες, οι ΕΕ απαιτούν επαγγελματική στρατιωτική θητεία και μακροχρόνια εκπαίδευση, αλλά υπάρχουν εξαιρέσεις. Ακολουθεί ανάλυση:

1. Συνθήκες στις οποίες είναι Δυνατόν (Παραδείγματα Χωρών)

α. Ισραήλ: Εξαιρέσεις με Επιλεγμένες Μονάδες

Σύντομη θητεία (32 μήνες για άνδρες), αλλά οι επιθυμητοί στόχοι ασφαλείας επιτρέπουν σε ταλαντούχους πολίτες να ενταχθούν σε ελίτ μονάδες (π.χ. Sayeret Matkal) κατά τη θητεία τους.

Προϋπόθεση: Εξαίρετη φυσική/ψυχολογική επίδοση και επιτυχία σε ακραίες δοκιμασίες επιλογής (Gibbush).

β. Ελλάδα: Περιορισμένες Ευκαιρίες

Οι Ειδικές Δυνάμεις (ΕΔ) του Ελληνικού Στρατού (ΛΟΚ, ΟΥΚ, Αλεξιπτωτιστές) απαιτούν επαγγελματίες στρατιώτες.

Πολίτες με θητεία 9 μηνών για να εξελιχθούν σε μαχητές ΕΕ θα πρέπει να υπογράψουν σύμβαση επαγγελματία οπλίτη, μετά τη θητεία.

γ. Ρωσία: Ειδικές Δυνάμεις Εθελοντών

Οι Spetsnaz δέχονται και εθελοντές με θητεία, αλλά μόνο μετά από μακροχρόνια επιπλέον εκπαίδευση (2+ χρόνια).

2. Γιατί συνήθως δεν είναι δυνατόν ένας οπλίτης θητείας 9 μηνών να γίνει μαχητής ΕΕ;

- Χρόνος Εκπαίδευσης: Οι ΕΕ απαιτούν 1,5-3+ χρόνια εκπαίδευσης (π.χ. US Navy SEALs: 2+ χρόνια), κάτι που ξεπερνά τη θητεία των 9 μηνών.

- Επαγγελματική Δέσμευση: Οι ΕΕ απαιτούν αφοσίωση πλήρους απασχόλησης, συνεχή εξάσκηση και ετοιμότητα για αποστολές υψηλού κινδύνου.

- Ασφάλεια Πληροφοριών: Οι ΕΕ ασχολούνται με ευαίσθητες αποστολές. Οι θητείες μικρής διάρκειας δεν προσφέρουν τον απαραίτητο έλεγχο αξιοπιστίας.

3. Τι Μπορεί να Κάνει ένας Πολίτης με 9μηνη θητεία;

- Βασική Εκπαίδευση: Αποκτώντας γνώσεις σε όπλα, τακτικές και πειθαρχία.

- Συμμετοχή σε Ειδικά Προγράμματα όπως:

α. Εθελοντικές Εκπαιδεύσεις: Σε χώρες όπως η Φινλανδία, οι πολίτες μπορούν να εκπαιδευτούν σε αμυντικές ειδικές τεχνικές κατά και μετά τη θητεία.

β. Κλίμακες Ετοιμότητας: Σε ορισμένες χώρες (π.χ. Σουηδία), οι πολίτες με θητεία ενσωματώνονται σε ειδικές μονάδες εφεδρείας.

- Μεταγραφή σε Επαγγελματικό Πρoσωπικό: Αν αποδειχθεί εξαιρετικός, μπορεί να προσληφθεί ως επαγγελματίας και να ξεκινήσει εκπαίδευση για ΕΕ.

4. Εναλλακτικές λύσεις για Δράση Υψηλού Επιπέδου

- Αστυνομικές Ειδικές Δυνάμεις: Ομάδες όπως οι ΕΚΑΜ (Ελλάδα) ή οι SWAT (ΗΠΑ) δέχονται πολίτες με στρατιωτική θητεία, απαιτώντας συνήθως επιπλέον εκπαίδευση.

- Ιδιωτικές Στρατιωτικές Εταιρείες (PMCs): Οργανισμοί όπως η Blackwater προσλαμβάνουν βετεράνους, αλλά συνήθως ζητούν προηγούμενη εμπειρία σε μονάδες ΕΕ.

Συμπέρασμα

Σε περισσότερες χώρες, η απάντηση είναι όχι. Οι θητείες μικρής διάρκειας (9 μήνες) δεν επαρκούν για να μετατραπεί κάποιος σε μαχητή Ειδικών Επιχειρήσεων. Ωστόσο, αν ο πολίτης:

- Επαγγελματοποιηθεί (υπογράψει σύμβαση),

- Δείξει εξαιρετική απόδοση σε δοκιμασίες, και

- Ολοκληρώσει τη μακροχρόνια εκπαίδευση,

τότε η είσοδος στις ΕΕ γίνεται εφικτή. Σε ειδικές περιπτώσεις (π.χ. Ισραήλ), υπάρχουν προσβάσεις για ταλαντούχους πολίτες ακόμη και κατά τη θητεία, αλλά αυτό εξαρτάται από εθνικές προτεραιότητες και απειλές.

7η Ερώτηση

Με δεδομένη θητεία 9 μηνών πρότεινε τρόπους για αξιοποίηση των εφέδρων των ειδικών δυνάμεων και την εκπαίδευση που πρέπει να ακολουθούν ως πολίτες, μέχρι την ηλικία των 50 ετών.

Απάντηση (σε 18 δευτερόλεπτα)

Ακολουθούν προτάσεις για την αξιοποίηση εφέδρων των Ειδικών Δυνάμεων με βάση μια θητεία 9 μηνών, μαζί με ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης-ενημέρωσης, μέχρι την ηλικία των 50 ετών. Η προσέγγιση βασίζεται σε πραγματικά μοντέλα (π.χ. Ισραήλ, Ελβετία) και εστιάζει σε μαχητική ετοιμότητα, τεχνολογική ενημέρωση και κοινωνική ωφέλεια.

1. Ετήσιο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα Εφέδρων (Annual Refresher Training)

Στόχος: Διατήρηση βασικών δεξιοτήτων και προσαρμογή σε νέες απειλές.

- Εκπαίδευση:

Εβδομαδιαία Online Ενημέρωση: Webinars για νέες τακτικές, τεχνολογίες (ΤΝ, drones) και γεωπολιτικές εξελίξεις.
Ετήσια Εκπαίδευση 7-10 ημερών, η οποία περιλαμβάνει:

- Φυσική Προετοιμασία: Ruck marches, ασκήσεις επιβίωσης.

- Τακτική Εξάσκηση με ειδικές καταστάσεις, ανάλογες των αποστολών, π.χ. αντιτρομοκρατίας, διάσωσης ομήρων σε αστικό περιβάλλον κλπ.

-Τεχνολογία: Εκπαίδευση σε συστήματα όπως το AeroVironment Switchblade loitering munition ή κρυπτογραφημένα δίκτυα επικοινωνίας.

Παράδειγμα: Το Εθνικό Σύστημα Εφέδρων της Ελβετίας απαιτεί ετήσια εκπαίδευση 3 εβδομάδων για όλους τους εφέδρους μέχρι τα 50.

2. Οργάνωση Ειδικών Μονάδων Εφέδρων για Υβριδικές Απειλές (Hybrid Response Teams)

Στόχος: Αντιμετώπιση μη συμβατικών απειλών (κυβερνοεπιθέσεις, φυσικές καταστροφές).

- Δομή - Ειδικότητες:

- Κυβερνοάμυνα: Εφέδροι με IT background εκπαιδεύονται σε αντιμετώπιση ransomware ή προστασία κρίσιμων υποδομών.

- Εκπαίδευση σε διαχείριση κρίσεων (π.χ. μετανάστες, πανικός σε φυσικές καταστροφές).

- Αστική Άμυνα: Συνεργασία με πυροσβεστική και αστυνομία για αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών.

- Εκπαίδευση:

Επιλεγμένες Σεμιναριακές Εβδομάδες 2 φορές το χρόνο, με προσομοιωτές κυβερνοεπιθέσεων ή VR training.

- Συνεργασία με Αστυνομία/Πυροσβεστική: Κοινές ασκήσεις τύπου "Πρόβλημα Αττικής 2023".

3. Δίκτυο Ταχείας Ανάπτυξης (Rapid Response Network)

Στόχος: Δημιουργία εθνικού δικτύου εφέδρων για άμεση κινητοποίηση σε τοπικό/εθνικό επίπεδο.

Μέσα:

- Mobile App: Ηλεκτρονική πλατφόρμα για ενημέρωση μέσω κινητής τηλεφωνίας σε πραγματικό χρόνο (π.χ. κινητοποίηση για πυρκαγιές, πλημμύρες).

- Οργάνωση Τοπικών Μονάδων: Ομάδες 10-20 εφέδρων ανά νομό, με εξειδίκευση σε:

- Διασυνοριακή ή τοπική επιτήρηση υπαίθρου: επιτήρηση και με χρήση drones για παρακολούθηση λαθραίων εισόδων και ύποπτων κινήσεων.

- Ιατροφαρμακευτική Υποστήριξη: Combat medics για πρώτες βοήθειες σε απομονωμένες περιοχές.

Εκπαίδευση:

- Εξάμηνο Ενημέρωσης: 1 Σαββατοκύριακο ανά 2 μήνες για δεξιότητες σε ασύρματα μέσα. (π.χ. χειρισμός ασύρματων αισθητήρων).

- Συμμετοχή σε εθνικές και NAΤΟικές Ασκήσεις για διασφάλιση διαλειτουργικότητας.

Υπόδειγμα Σχέδιου Εκπαίδευσης-Ενημέρωσης Εφέδρων έως ηλικίας 50 ετών

Ηλικία 20-30 ετών

Ανάπτυξη βασικών δεξιοτήτων

Αντικείμενα:Σωματική προετοιμασία, τακτική εκπαίδευση, γλώσσες, τεχνολογική εξοικείωση.

Ηλικία: 30-40 ετών

Στόχος: Εξειδίκευση

Αντικείμενα: Κυβερνοάμυνα, ψυχολογική υποστήριξη, διοίκηση-ηγεσία.

Ηλικία 40-50 ετών

Στόχος: Στρατιωτική εμπειρία

Αντικείμενα: Συμμετοχή στην οργάνωση και στη σχεδίαση επιχειρήσεων, εκπαίδευση νέων εφέδρων, διαχείριση κρίσεων.

Κρίσιμοι Παράγοντες Επιτυχίας

1. Κίνητρα για Εφέδρους

- Οικονομικές απολαβές για συμμετοχή σε ασκήσεις.

- Αναγνώριση μέσω διακρίσεων (π.χ. Εθνικό Μετάλλιο Εφέδρου).

2. Νομικό Πλαίσιο

- Ειδικοί νόμοι για πρόσκληση εφέδρων σε μη πολεμικές καταστάσεις (π.χ. φυσικές καταστροφές).

3. Υλική Υποστήριξη

- Πρόσβαση σε σύγχρονο εξοπλισμό (π.χ. ατομικά drones, IFAKs).

- Στρατιωτικά νοσοκομεία για ιατρική/ψυχολογική υποστήριξη.

Παράδειγμα Εφαρμογής: Ισραήλ

- Εφέδροι Μονάδων Μάχης : Προσκαλούνται έως τα 45 έτη, για ετήσιες ασκήσεις 30-40 ημερών, με έμφαση σε τακτική ενημέρωση και τεχνολογία.Υποστήριξη μέσω Miluimnikim.

- Σύστημα Κινητοποίησης, για άμεση ειδοποίηση εφέδρων σε κρίσεις.

Συμπέρασμα

Η αξιοποίηση των εφέδρων των Ειδικών Δυνάμεων σύντομης θητείας 9 μηνών είναι εφικτή, μόνο με συστηματική εκπαίδευση, τεχνολογική ευελιξία και κίνητρα συμμετοχής. Σε έναν κόσμο όπου οι απειλές είναι πλέον υβριδικές και διαρκείς, τέτοιες δυνάμεις μπορούν να λειτουργήσουν ως πολλαπλασιαστής ασφάλειας, ιδίως σε χώρες με μικρούς επαγγελματικούς στρατούς όπως η Ελλάδα.

8η Ερώτηση

Πως θα μπορούσε η τεχνητή νοημοσύνη να βοηθήσει μονάδες ειδικών επιχειρήσεων; Τι μπορεί να προσφέρει η ΤΝ στη σχεδίαση ειδικών επιχειρήσεων;

Απάντηση (σε 28 δευτερόλεπτα)

Η τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ) μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό εργαλείο μετεξέλιξης για τις μονάδες ειδικών επιχειρήσεων, προσφέροντας τακτική ευφυΐα, ταχύτητα και ακρίβεια που υπερβαίνουν τις παραδοσιακές μεθόδους. Βελτιώνει την αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και την ευελιξία τόσο στη σχεδίαση όσο και στην εκτέλεση αποστολών. Ακολουθεί αναλυτική επεξήγηση των εφαρμογών της:

1. Στη Σχεδίαση Επιχειρήσεων

α. Ανάλυση Δεδομένων και Επιλογή Τρόπου Ενέργειας

Η ΤΝ μπορεί να συλλέγει και να αναλύει δεδομένα από δορυφόρους, drones, κοινωνικά δίκτυα, αισθητήρες και αναφορές HUMINT, δημιουργώντας ένα ενιαίο "παρατηρητήριο" για τον διοικητή.

- Προγνωστικά Μοντέλα:

Η ΤΝ αναλύει ιστορικά δεδομένα (π.χ. πρότυπα εχθρικής δραστηριότητας, καιρικές συνθήκες) για να προβλέψει κινδύνους ή βέλτιστες ημερομηνίες επιχειρήσεων.

Παράδειγμα: Το Project Maven του αμερικανικού Πενταγώνου, χρησιμοποιεί machine learning για ανάλυση drone footage και αναγνώριση στόχων. Επίσης το σύστημα Palantir χρησιμοποιείται από τις ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ για ανάλυση μοτίβων δραστηριοτήτων

-Σενάρια & Προσομοιώσεις:

Αλγόριθμοι ΤΝ δημιουργούν εικονικά σενάρια για να δοκιμάσουν στρατηγικές (π.χ.war gaming), υπολογίζοντας πιθανότητες επιτυχίας/αποτυχίας.

- Εργαλεία: Λογισμικό όπως το JAIC (Joint Artificial Intelligence Center) Wargaming AI.

β. Αποδοτική Διαχείριση Πόρων

- Διοικητική Μέριμνα:

Αλγόριθμοι βελτιστοποιούν την κατανομή εξοπλισμού, βασιζόμενοι σε δεδομένα όπως απόσταση, ανάγκες αποστολής, και διαθεσιμότητα.

Παράδειγμα: Το σύστημα L2M (Logistics 2.0 Modernization) του ΥΠΑΜ των ΗΠΑ χρησιμοποιεί ΤΝ, η οποία ανιχνεύει βλάβες σε όπλα ή οχήματα πριν συμβούν. (predictive logistics)

γ. Ανίχνευση Απάτης και Ψυχολογικός Πόλεμος

- Ανάλυση Εχθρικής Επικοινωνίας:

Τα NLP (Natural Language Processing) συστήματα αναλύουν κοινωνικά δίκτυα ή δορυφορικές συνομιλίες για να εντοπίσουν ψεύτικες πληροφορίες ή κρίσιμες πληροφορίες (π.χ. θέσεις ηγετών).

2. Κατά την Εκτέλεση Επιχειρήσεων

α.Επαγρύπνηση και Αναγνώριση σε Πραγματικό Χρόνο

- Δορυφορική & Drone Ανάλυση:

Η ΤΝ επεξεργάζεται δεδομένα από drones ή δορυφόρους για να εντοπίσει κινήσεις εχθρικών δυνάμεων, παγίδες, ή πολιτικά ευαίσθητους στόχους (π.χ. σχολεία).

- Εργαλείο: πχ. Skynet AI για αναγνώριση εικόνων.

- Αυτόνομα Συστήματα:

Drones/ρομπότ με ΤΝ εκτελούν αυτόνομα καθήκοντα (π.χ. ανίχνευση χημικών όπλων, αποστολή δεδομένων).

- Παράδειγμα: Το Switchblade 600 (kamikaze drone) επιλέγει στόχους με computer vision. Επίσης τα Swarm drones που συντονίζονται μέσω ΤΝ για συγκεκριμένες αποστολές (π.χ. δημιουργία δικτύου επικοινωνίας).

β. Βελτιωμένη Επικοινωνία και Situational Awareness

- Επεξεργασία Φωνής/Εικόνας**:

Συστήματα ΤΝ μεταφράζουν τοπικές γλώσσες σε πραγματικό χρόνο ή αναγνωρίζουν ύποπτα πρόσωπα μέσω facial recognition.

- Εργαλείο: Το MADCAT της DARPA για αυτόματη μετάφραση.

- Επαυξημένη Πραγματικότητα (AR):

Smart goggles (π.χ. Microsoft IVAS) εμφανίζουν χάρτες, ζωντανές αναλυτικές πληροφορίες ή θερμικές εικόνες, βελτιώνοντας την αντίληψη πεδίου.

γ.Αυτοματοποιημένη Λήψη Αποφάσεων

- Συστήματα Υποστήριξης Αποφάσεων:

Η ΤΝ προτείνει βέλτιστες κινήσεις (π.χ. διαφυγής ή επίθεσης) βασισμένη σε δεδομένα από αισθητήρες και ιστορικές αποστολές.

3. Μετά την Επιχείρηση

α. Αναλυτική Εκτίμηση Αποτελεσμάτων

- Μέτρηση Αποτελεσματικότητας:

Η ΤΝ αξιολογεί την επιτυχία της αποστολής με βάση δεδομένα (π.χ. χρόνος, ζημίες, πληροφορίες που συλλέχθηκαν).

β. Εκπαίδευση και Βελτίωση

- Προσομοιωτές ΤΝ:

Δημιουργούν ρεαλιστικές προσομοιώσεις για εκπαίδευση, προσαρμόζοντας δυναμικά το επίπεδο δυσκολίας (π.χ. εχθρική συμπεριφορά).

4. Προκλήσεις και Συζητήσεις

- Ηθικά Ζητήματα:

Εξάρτηση από αυτόνομα όπλα (π.χ. lethal autonomous weapons).

Προκατάληψη αλγορίθμων (bias) που μπορεί να οδηγήσει σε λάθη.

- Ασφάλεια Δεδομένων:

Τα συστήματα ΤΝ είναι ευάλωτα σε κυβερνοεπιθέσεις (π.χ. μόλυνση δεδομένων).

Συμπέρασμα

Η ΤΝ προσφέρει στις ειδικές επιχειρήσεις ταχύτητα, ακρίβεια και στρατηγικό πλεονέκτημα, μετατρέποντας το πεδίο της μάχης σε έναν ψηφιακό θέατρο πληροφοριών. Ωστόσο, η ανθρώπινη κρίση παραμένει απαραίτητη για ηθικές και τακτικές αποφάσεις. Η ΤΝ δεν αντικαθιστά τον άνθρωπο στις ειδικές επιχειρήσεις, αλλά τον εξοπλίζει με δυνατότητες υπερνίκησης των ανθρώπινων ορίων.

Ο συνδυασμός ανθρώπινης και τεχνητής νοημοσύνης είναι το κλειδί για το μέλλον των ειδικών δυνάμεων. Από τη σχεδίαση έως την εκτέλεση, προσφέρει: ταχύτερη λήψη αποφάσεων, μεγαλύτερη ακρίβεια, μείωση κινδύνων για το προσωπικό και προσαρμοστικότητα σε δυναμικά περιβάλλοντα.

Σε έναν κόσμο όπου οι απειλές γίνονται όλο πιο πολύπλοκες (από υβριδικούς πολέμους έως κυβερνοεπιθέσεις), η ΤΝ είναι κρίσιμος πολλαπλασιαστής δυνάμεως για την εκτέλεση ειδικών επιχειρήσεων.

Τελευταίος διάλογος

Ευχαριστώ για την συζήτηση

Απάντηση

Παρακαλώ. Χαίρομαι που μπόρεσα να βοηθήσω. Αν χρειαστείς περισσότερες πληροφορίες, εξηγήσεις ή ιδέες, είμαι στη διάθεσή σου.

Τέλος Συζήτησης

Η όλη ανάλυση και εύρεση πληροφοριακών στοιχείων από την ΤΝ κράτησε περίπου 2 λεπτά. Είναι αυτονόητο ότι έκανε χρήση ανοικτών πηγών πληροφοριών από το διαδίκτυο, αφού και αυτή είναι ανοικτή στο κοινό. Η διαδικτυακή έρευνα για τη διαμόρφωση ανάλογου άρθρου, θα έπαιρνε ίσως 2 έως 3 ημέρες. Η παραπάνω συζήτηση αντανακλά το γενικό πνεύμα και "κλίμα" που επικρατεί για τις ειδικές επιχειρήσεις διεθνώς. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Ανιχνευτής

Σημείωση: Χρησιμοποιήθηκε η DeepSeek ως ΤΝ. Παρεμφερείς θέσεις έχουν και άλλα συστήματα ΤΝ.

Η απελευθέρωση της Νισύρου από τον Ιερό Λόχο (11-12 Φεβρουαρίου 1945)

2025-05-11T18:16:00.000+03:00

(Αναδημοσίευση)

Γράφει ο ιστορικός Δρ Ν. Νικολούδης*

Στις αρχές του 1945 η ήττα του Γ΄ Ράιχ εθεωρείτο πλέον δεδομένη από όλους τους εμπολέμους. Παρά ταύτα, σε αρκετά νησιά του Αιγαίου εξακολουθούσαν να παραμένουν γερμανικές μονάδες η αποχώρηση των οποίων καθίστατο όλο και πιο αβέβαιη. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Ι.Κ. Μανέτας, «ο βραδύς ρυθμός με τον οποίον διεξήγετο μέχρι των αρχών Οκτωβρίου [1944] η εκκένωσις της Ελλάδος υπό των γερμανικών δυνάμεων είχεν ως αποτέλεσμα ώστε κατά την απελευθέρωσιν των Αθηνών – 12 Οκτωβρίου 1944 - να κατέχωνται ακόμη υπό του εχθρού οκτώ εκ των νήσων της Δωδεκανήσου, η Κρήτη, η Μήλος, η Λήμνος, η Θάσος και η Σαμοθράκη. Διεφαίνετο ως εκ τούτου ότι πολλαί γερμανικαί φρουραί των νήσων του Αιγαίου θα απεκόπτοντο εκ των υπολοίπων γερμανικών δυνάμεων αι οποίαι υπεχώρουν εξ Ελλάδος προς τα βορειοδυτικά. Η αποκοπή αυτή ανησυχούσε πολύ την διοίκησιν του Ιερού Λόχου και τους Βρετανούς αρμοδίους, διότι η κατάστασις κατοχής θα παρετείνετο μέχρι της συνθηκολογήσεως της Γερμανίας, η πραγματοποίησις της οποίας εφαίνετο προσεγγίζουσα μεν αλλά πολύ βραδέως. Εάν αι αποκοπτώμεναι αυταί δυνάμεις παρέμενον ανενόχλητοι, θα επεδίδοντο εις την πειρατείαν με στόχον τας ελευθέρας νήσους του Αιγαίου… Ως εκ τούτου η διοίκησις της βρετανικής “Δυνάμεως 142” και του Ιερού Λόχου απεφάσισαν όπως δια συνεχών παρενοχλήσεων και αποβατικών καταδρομών διακόπτουν την άνετον παραμονήν των Γερμανών επί των κατεχομένων υπ’ αυτών νήσων, με τελικόν σκοπόν την προοδευτικήν εκκαθάρισιν της περιοχής του Αιγαίου εκ των υπολειμμάτων του αντιπάλου»[1].

Μετά την απόβαση στη Νορμανδία (6 Ιουνίου 1944) και τη μεταφορά του μεγαλύτερου μέρους των αγγλοαμερικανικών δυνάμεων στη Γαλλία (και δευτερευόντως στην Ιταλία), στα τέλη του 1944 στον χώρο του Αιγαίου απέμεναν ως κύριες συμμαχικές μονάδες υπό τη διοίκηση του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής η «Δύναμη 142» (που περιλάμβανε τα κατάλοιπα των βρετανικών ειδικών δυνάμεων στο Αιγαίο και τον Ιερό Λόχο) και η «Δύναμη 281» (ουσιαστικά δηλαδή η 5η Ινδική Ταξιαρχία)[2].

Θέση της Νισύρου (με κόκκινο) μέσα στα Δωδεκάνησα (Πηγή)

Αυτές επρόκειτο να αναλάβουν το κύριο βάρος των επιχειρήσεων παρενόχλησης των γερμανικών φρουρών προκειμένου να τις αποτρέψουν από τη λαφυραγώγηση των νησιών και να τις εξαναγκάσουν να παραδοθούν (ταυτόχρονα όμως έπρεπε να αποφεύγονται οι κατά το δυνατόν άσκοπες συμμαχικές απώλειες). Ως έδρα των καταδρομικών επιχειρήσεων ορίστηκε η Σύμη, η οποία είχε απελευθερωθεί μετά από συντονισμένη ελληνοβρετανική επιχείρηση στις 15 Ιουλίου 1944[3]. Εκεί εγκαταστάθηκε το «Απόσπασμα Αιγαίου» του Ιερού Λόχου, το οποίο από τις 31 Δεκεμβρίου 1944 αποτελείτο από το 2ο Καταδρομικό Τμήμα της Α΄ Μοίρας, με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Τρύφωνα Τριανταφυλλάκο[4]. Το Τμήμα αυτό ενισχύθηκε τις επόμενες εβδομάδες από 31 Ιερολοχίτες και μία διμοιρία της Β΄ Μοίρας υπό τον υπολοχαγό Απ. Ζαλαχώρη.

Η απόφαση για την καταδρομή

Την περίοδο 3-6 Φεβρουαρίου το αρχηγείο της Σύμης έστειλε αναγνωριστικές περιπόλους Ιερολοχιτών στην Τήλο, τη Χάλκη και τη Νίσυρο. Στις 11 Φεβρουαρίου η περίπολος της Νισύρου ανέφερε με επείγον σήμα ότι στο χωριό Πάλοι, στη βόρεια πλευρά του νησιού, είχαν αποβιβαστεί περίπου 30-38 Γερμανοί με πρόθεση τη συγκέντρωση τροφίμων, των οποίων όμως το πλοιάριο είχε βυθιστεί από βρετανικό αεροπλάνο. Επίσης, άλλοι 40 Γερμανοί είχαν γίνει αντιληπτοί στο χωριό Μανδράκι, στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού.

Οι πληροφορίες αυτές προκάλεσαν ανησυχία, με αποτέλεσμα να αποφασιστεί η αποστολή ενός αποσπάσματος προκειμένου να εκκαθαριστεί το νησί από την εχθρική παρουσία. Στο απόσπασμα αυτό (που τελούσε υπό τη γενική διοίκηση του αντισυνταγματάρχη Τριανταφυλλάκου) συμμετείχαν 110 άνδρες του Ιερού Λόχου υπό τους υπολοχαγούς Χατζηευαγγέλου και Ζαλαχώρη, ενώ το συγκροτούσαν δύο διμοιρίες καταδρομέων υποστηριζόμενες από μια διμοιρία πολυβόλων, ομάδα όλμων και τμήμα διαβιβαστών. Στην αποστολή συμμετείχαν επίσης τέσσερεις Βρετανοί. Σε περίπτωση κατά την οποία οι αποβατικές δυνάμεις θα αντιμετώπιζαν ισχυρή αντίσταση, προβλεπόταν η ενίσχυσή τους με έναν λόχο της ινδικής ταξιαρχίας υπό τον διοικητή της, ο οποίος και θα αναλάμβανε τη γενική διεύθυνση της επιχείρησης[5].

Σε αυτό τη σημείο αξίζει να επισημανθεί ότι η Νίσυρος είχε προσελκύσει και παλαιότερα το συμμαχικό ενδιαφέρον. Δύο περίπολοι της SBS είχαν σταθμεύσει στο νησί στις αρχές του 1944 και στις 6 Απριλίου του ίδιου έτους, αντίστοιχα. Σκοπός της τετραμελούς δεύτερης περιπόλου ήταν ο ακριβής εντοπισμός των παράκτιων οχυρώσεων των Γερμανών και η αιχμαλωσία κάποιου στρατιώτη προκειμένου να ανακριθεί. Ο δεύτερος στόχος όμως δεν επιτεύχθηκε, καθώς το κρησφύγετο των Βρετανών εντοπίστηκε νωρίς το επόμενο πρωί και η περίπολος αναγκάστηκε να αποχωρήσει εσπευσμένα[6].

Νήσος Νίσυρος (Δορυφορική εικόνα Google)

Το απόσπασμα του Ιερού Λόχου επιβιβάστηκε σε ένα αποβατικό σκάφος και αναχώρησε από τη Σύμη στις 1.30 το μεσημέρι της 11ης Φεβρουαρίου συνοδευόμενο από τον Νισύριο ιδιώτη Κοντοβέρο που γνώριζε τη διαμόρφωση του νησιού. Καθ’ οδόν οι επικεφαλής του αποσπάσματος πραγματοποίησαν ορισμένες αλλαγές στο σχέδιο της καταδρομής για να ενισχύσουν τις πιθανότητες επιτυχίας της. Αποφάσισαν δηλαδή να αποβιβαστούν τις βραδινές αντί για τις απογευματινές ώρες, αφενός μεν επειδή ούτως ή άλλως δεν θα είχαν επαρκή χρόνο για να πραγματοποιήσουν αναγνώριση του χώρου, αφετέρου δε για να ελαχιστοποιήσουν την πιθανότητα να γίνουν αντιληπτοί από τους Γερμανούς. Παράλληλα αποφάσισαν να μην αποβιβαστούν στο Μανδράκι, λόγω της εκεί παρουσίας Γερμανών, αλλά βόρεια του ακρωτηρίου Κατσούνι (που βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού), με πρόθεση να κατευθυνθούν στη συνέχεια στο ημιορεινό χωριό Εμπορειός, στο εσωτερικό, απ’ όπου θα μπορούσαν να κατοπτεύσουν τις κινήσεις των Γερμανών και να λάβουν πληροφορίες γι’ αυτούς από τους κατοίκους. Προτού οριστικοποιήσουν το νέο σχέδιο ενημέρωσαν το αρχηγείο της «Δύναμης 142» για να το γνωστοποιήσει με τη σειρά του σε ένα βρετανικό αντιτορπιλλικό που περιπολούσε ανοικτά της Νισύρου[7].

Η μάχη στον Εμπορειό

Πράγματι, η απόβαση άρχισε στις 8.00 το βράδυ και, υπό την κάλυψη της διμοιρίας του υπολοχαγού Χατζηευαγγέλου, οι πρώτοι κατάφορτοι Ιερολοχίτες κατευθύνθηκαν προς τον Εμπορείο στις 9.30, αφού προηγουμένως άφησαν τα τρόφιμα και τα περισσότερα πυρομαχικά που μετέφεραν στην παραλία, υπό τη φύλαξη του υπολοχαγού Ψωμόπουλου και δύο οπλιτών. Μετά από δύσκολη πορεία σε αμμώδες ανηφορικό έδαφος, στάθμευσαν στις 2.30 της 12ης Φεβρουαρίου σε απόσταση περίπου 500 μέτρων νοτιοανατολικά του χωριού. Εκεί η αναγνωριστική περίπολος υπό τον υπολοχαγό Γ. Καραγιάννη πληροφορήθηκε από τη σύζυγο του καφετζή ότι στο καφενείο του χωριού διανυκτέρευε μια ομάδα περίπου είκοσι Γερμανών που παρέμεναν άγρυπνοι για τον φόβο ενδεχόμενου αιφνιδιασμού τους από νυκτερινή επίθεση. Γερμανοί βρίσκονταν και στους Πάλους, όπως και το Μανδράκι, αλλά ο ακριβής αριθμός τους ήταν άγνωστος Με βάση λοιπόν τα νέα δεδομένα αποφασίστηκε να εκκαθαριστεί πρώτα ο Εμπορειός και στη συνέχεια να πραγματοποιηθούν επιθέσεις στους Πάλους και το Μανδράκι. Έως τις 4.00 το πρωί είχαν προωθηθεί στις θέσεις τους οι ομάδες εφόδου, η βάση πυρός και οι εφεδρείες, ενώ η διμοιρία κρούσης υπό τον υπολοχαγό Χατζηευαγγέλου προσέγγιζε το καφενείο. Την προετοιμασία της επίθεσης περιγράφει παραστατικά ο δημοσιογράφος Γ. Ρούσσος στην 7η συνέχεια του αφηγήματός του για την ιστορία του Ιερού Λόχου, υπό τον τίτλο «Ταξιαρχία Καταδρομών», που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα Εμπρός αμέσως μετά τη λήξη του Πολέμου:

«Η ομάδα κρούσεως – εικοσιτέσσερις τον αριθμό γιατί οι άλλοι δεκάξι θα σταθούν μακρύτερα – καταστρώνει και τις τελευταίες λεπτομέρειες και ξεκινά. Από το σπίτι του καφετζή έως το καφενείο η απόστασις είναι 80-90 μέτρα. Έ, λοιπόν, για να φθάσουν έως εκεί κάνουν τρία τέταρτα ακριβώς. Βγάζουν τα παπούτσια τους και βαδίζουνε ξυπόλητοι. Κάθε βήμα στέκονται και αφουγκράζονται. Πρέπει να φθάσουν στα δέκα μέτρα από τον καφενέ χωρίς να ακουσθεί ούτε ένα κιχ γιατί […] το παν στα εγχειρήματα των κομάντος είναι ο αιφνιδιασμός. Ύστερα από λίγα μέτρα πηδούν μες στα χωράφια οι πολυβολητές και φεύγουν δεξιά κι αριστερά. Θα πάνε να πιάσουν άλλες θέσεις, όπου θα στήσουνε τα πολυβόλα τους. Από κει, από τρία διάφορα σημεία, θα υποστηρίξουνε την έφοδο της κυρίως ομάδος κρούσεως. Αυτοί που απομένουν, δεκαπέντε όλοι κι όλοι, αποτελούνε ακριβώς την ομάδα εφόδου που στους ώμους της θα πέσει όλο το βάρος. Επικεφαλής της είναι ο υπολοχαγός Χατζηευαγγέλου, ένα παλληκάρι από τα καλύτερα του Λόχου, στρατιώτης που τον έκλαψαν πολύ».

Ο Μανέτας διευκρινίζει περισσότερο τη διάταξη μάχης του αποσπάσματος του Ιερού Λόχου:

«Ως βάσις πυρός εχρησιμοποιήθη ανά μία ομάς πολυβόλων και όλμων, με αποστολήν την απαγόρευσιν της βορείας και βορειοδυτικής εξόδου του χωρίου. Έν εισέτι οπλοπολυβόλον και ένας όλμος 2΄΄, από της κατευθύνσεως της οδού Εμπορειό-Νικιά. Εις μίαν ομάδα της διμοιρίας Ζαλαχώρη ανετέθη η αποστολή της απαγορεύσεως εξόδου των Γερμανών εκ του χωρίου κατά την επίθεσιν και την ενδεχομένην ενίσχυσιν τούτων εκ Πάλου [sic]. Η υπόλοιπος δύναμις παρέμεινεν ως εφεδρεία του αποσπάσματος. Ο Σταθμός Διοικήσεως εγκατεστάθη επί της αυτής τοποθεσίας και την 04.00 ώ. η επιθετική δύναμις των τμημάτων είχε περατωθεί. Η έφοδος ήρχισε την 06.00 ώ. με ταυτόχρονα πυρά βάσεως προς τας εξόδους του χωρίου»[8].

Σύμφωνα με την περιγραφή του Ρούσσου, βασισμένη στην προφορική κατάθεση ενός ανθυπολοχαγού του αποσπάσματος που διενήργησε την επίθεση, λίγο πριν την έναρξη των εχθροπραξιών οι Ιερολοχίτες έγιναν αντιληπτοί από δύο γυναίκες που βγήκαν από τα σπίτια τους για να τους προϋπαντήσουν και με δυσκολία πείστηκαν να παραμείνουν σιωπηλές για να μην προδώσουν το εγχείρημα από τον ενθουσιασμό τους[9]!

Οι Ιερολοχίτες της δύναμης κρούσης κατόρθωσαν να προσεγγίσουν το καφενείο χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Παρά την αιφνιδιαστική τους επίθεση όμως συνάντησαν σκληρή αντίσταση. Τη λύση ανέλαβε τότε να δώσει μια μικρή ομάδα πέντε ανδρών: τριών υπαξιωματικών, ενός ανθυπολοχαγού και του υπολοχαγού Χατζηευαγγέλου, που κατόρθωσαν να καλυφθούν στον εξωτερικό τοίχο. Από εκεί οι δύο αξιωματικοί σύρθηκαν προσεκτικά έως τις δύο πλευρές της εισόδου του καφενείου. Τη συνέχεια περιγράφει παραστατικά ο Ρούσσος:

«Για λίγα δευτερόλεπτα οι δύο αξιωματικοί μένουνε κολλημένοι πάνω στον τοίχο, δεξιά κι αριστερά από την πόρτα, με τα νώτα προς τον εχθρό και με μέτωπο προς τους συναδέλφους των. Τα πολυβόλα των Ιερολοχιτών εντείνουν το μπαράζ […] Ξάφνου σε ένα νεύμα του Χατζηευαγγέλου βουβαίνονται απότομα τα πολυβόλα των Ιερολοχιτών. Κι ευθύς οι δύο αξιωματικοί κάνουν μια στροφή, ένα σάλτο – δεξιά ο ένας και αριστερά ο άλλος – και ορμούν μέσα στον καφενέ. Δεν στέκονται μπροστά στην πόρτα αλλά με την ίδια ευλυγισία κάνουν δεύτερο πήδημα δεξιά ο ένας και αριστερά ο άλλος για να μπερδέψουνε τους Γερμανούς. Στο μεταξύ αυτό από τα πολυβόλα τους έχουνε φύγει αμέτρητα βλήματα. Κάμποσοι από τους Γερμανούς, λαβωμένοι κυλιούνται κατά γης ουρλιάζοντας. Άλλοι έχουνε χτυπηθεί καίρια και επέσανε χωρίς να βγάλουνε ούτε μιλιά. Οι υπόλοιποι τα έχουν χάσει. Σαν να βρίσκονται σε αμηχανία φρικτή.

-Έντε χοχ (ψηλά τα χέρια), φωνάζουν άγρια οι δύο αξιωματικοί.

Μέσα στο μισόθαμπο διακρίνονται μερικά χέρια που πράγματι υψώνονται πειθήνια. Βέβαια όλα αυτά μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο.

-Έντε χοχ, ξαναφωνάζουν πιο αγριεμένοι ο Χατζηευαγγέλου και ο συνάδελφός του.

-Γιαβόλ, γιαβόλ, ακούονται πνιχτές φωνές.

Ένας όμως, ένα σκυλί μονάχο, ρίχνει μια ριπή πάνω στον Χατζηευαγγέλου. Το άμοιρο παλληκάρι πέφτει σαν θερισμένο στάχυ, ενώ την ίδια στιγμή πέφτει και ο φονιάς του γαζωμένος από ριπή του ανθυπολοχαγού»[10].

Μολονότι η συμπλοκή διήρκεσε ακόμη μερικά δευτερόλεπτα, οι επιζώντες Γερμανοί δεν άργησαν να παραδοθούν. Συνολικά, η σύγκρουση διήρκεσε μόλις 15 λεπτά, με απώλειες για τους Γερμανούς επτά νεκρούς (έναν αξιωματικό και έξι οπλίτες), οκτώ τραυματίες οπλίτες και 20 αιχμαλώτους (από τους οποίους ο ένας ήταν αξιωματικός). Ορισμένοι Γερμανοί που κατάφεραν αρχικά να διαφύγουν από τον Εμπορειό συνελήφθησαν αργότερα από την εφεδρική ομάδα που τους καταδίωξε, ενώ τρεις που απομακρύνθηκαν από τους Πάλους το ίδιο βράδυ με μια βάρκα αιχμαλωτίστηκαν από ένα αποβατικό σκάφος LCI.

Περίπου δύο ώρες μετά την εκκαθάριση του Εμπορειού, στις 8.00 το πρωί, το τμήμα που διενήργησε την επίθεση κατέλαβε αμυντικές θέσεις στις πλαγιές βόρεια του χωριού έως ότι αποσαφηνιστεί εντελώς η κατάσταση. Παράλληλα, η διμοιρία Ζαλαχώρη πραγματοποίησε αναγνώριση στην περιοχή των Πάλων χάρη στην οποία αποκαλύφθηκε ότι εκεί δεν υπήρχαν Γερμανοί. Την ίδια πληροφορία έδωσαν και προκειμένου για το Μανδράκι κάτοικοί του που έσπευσαν να συναντήσουν τους Ιερολοχίτες. Έτσι, το σύνολο της αποβατικής δύναμης και των αιχμαλώτων κατευθύνθηκε στους Πάλους, απ’ όπου ειδοποιήθηκε το βρετανικό αντιτορπιλλικό που περιπολούσε ανοικτά του νησιού να παραλάβει τους τραυματίες και τους αιχμαλώτους. Παράλληλα, τα εφόδια και τα πυρομαχικά της αποστολής που είχαν αφεθεί στην παραλία μεταφέρθηκαν στο εσωτερικό.

Στις 2.30 το μεσημέρι της 12ης Φεβρουαρίου το απόσπασμα του Ιερού Λόχου αναχώρησε από τη Νίσυρο με το αποβατικό σκάφος LCI 264. Στο νησί παρέμεινε η παλιά περίπολος ενισχυμένη με δύο ακόμη Ιερολοχίτες οπλισμένους με ένα οπλοπολυβόλο στους οποίους ανατέθηκε η αποστολή της αναζήτησης και σύλληψης τυχόν διαφυγόντων Γερμανών. Παράλληλα, πέντε γερμανικά τυφέκια παραδόθηκαν σε ισάριθμους Νισύριους που συνεργάζονταν με τους Ιερολοχίτες[11].

Ο ηρωικός υπολοχαγός Χατζηευαγγέλου

Η επιτυχία της καταδρομικής επιχείρησης του Ιερού Λόχου είχε ως αποτέλεσμα την προσθήκη της Νισύρου στα απελευθερωμένα νησιά του Αιγαίου. Μέχρι το τέλος του Πολέμου, τρεις μήνες αργότερα, κανένας Γερμανός δεν επανεμφανίστηκε στο νησί. Για τον Ιερό Λόχο όμως το τίμημα ήταν βαρύ. Παρότι εκ πρώτης όψεως ο θάνατος ενός αξιωματικού και ο ελαφρύς τραυματισμός ενός άλλου (του ανθυπολοχαγού Μπουρδάκου) δεν μπορούν να συγκριθούν με τις απώλειες των Γερμανών, ο υπολοχαγός Χατζηευαγγέλου είχε διακριθεί ως ένας από τους πιο ενθουσιώδεις και ικανούς νεώτερους αξιωματικούς του Ιερού Λόχου, γεγονός που επιβεβαιώνεται από όλες τις σύγχρονες με τα γεγονότα μαρτυρίες.

Σύμφωνα με τον Μανέτα, «ο απολογισμός εκ της μάχης καίτοι καρποφόρος έναντι του εχθρού, ήτο πολύ σκληρός δια τους Ιερολοχίτας, διότι εφονεύθη ένας λαμπρός πολεμιστής και άριστος αξιωματικός, ο υπολοχαγός Χατζηευαγγέλου Ευάγγελος ηγούμενος των ανδρών της διμοιρίας του, ως πάντοτε κατά την έφοδον»[12].

Ο τότε υπολοχαγός Ευστράτιος Βαβαρούτσος, που ανέλαβε τη διοίκηση της διμοιρίας εφόδου μετά τον θάνατο του Χατζηευαγγέλου, τον χαρακτήρισε «έναν πολύ καλό αξιωματικό, της τάξεως του ’37»[13]. Πιο αναλυτικός από όλους, ο Ρούσσος κάνοντας έναν απολογισμό της μάχης σχολιάζει τον θάνατό του με τα παρακάτω λόγια:

«Από τους δικούς μας σκοτωμένος μόνο ο Χατζηευαγγέλου. Αλλά στέκει εδώ η λέξη “μόνο” την οποία φέρνει στα χείλη αυτομάτως η σύγκρισις με τις απώλειες των Γερμανών; Ο θάνατος του υπολοχαγού αυτού ήτανε μια απώλεια αληθινά τόσο μεγάλη για την πατρίδα και για τον Ιερό Λόχο όσο ήταν και για την χαροκαμμένη μάνα του»[14].

Αλλού προσθέτει τα εξής:

«Θυμάμαι ένα μνημόσυνο που του έκαναν στη Χίο προ δύο μηνών. Απ’ το στασίδι όπου είχα τρυπώσει κοίταζα τους Ιερολοχίτες που είχανε γεμίσει την εκκλησία, αμίλητοι βάρυθμοι. Τους κοίταζα στα μάτια όταν ο ταγματάρχης τους, στητός, μπροστά στο κενοτάφιο, μιλούσε για το παλληκάρι κι αγωνίζονταν να συγκρατήσει κάποια υποψία λυγμού που ετρεμόπαιζε μες στη φωνή, μια φωνή τραχειά, συνηθισμένη σε κοφτά πολεμικά παραγγέλματα. Και είδα τα βλέμματα όλων εκείνων των πολεμιστών που είχανε δει πολλές φορές τον Χάρο και στο Αιγαίο και στην Τύνιδα και στην σκληρή έρημο και στην Αλβανία και στο Ρούπελ και στη Μικρασία μερικοί, τα είδα να υγραίνονται από συγκίνηση.

-Δεν ξέρεις – μου είπε κάποιος - τι λεβέντης ήτανε ο υπολοχαγός αυτός. Κι ατρόμητος κι όσο παίρνει πιο καταρτισμένος αξιωματικός. Θα γίνονταν ένας από τους λίγους ηγήτορας στρατού. Και με τι κέφι έκανε τον πόλεμο. Έπεφτε σαν αφηνιασμένος μες στα όλα, λες και δεν υπήρχε γι’ αυτόν φόβος, δισταγμός. Όσο τον κοίταζα τόσο μου καρφωνότανε στο νου η αλλόκοτη ιδέα ότι θα ήταν λιγοστές οι μέρες του. Στο μέτωπό του, στη μορφή του, ήταν γραμμένος, ενόμιζες, γρήγορος χαμός του. Ύστερα από κάθε εγχείρημα λέγαμε μερικοί: “Την γλύτωσε και τούτη τη φορά ο Χατζηευαγγέλου”.

Τέτοιος ήταν ο νέος που έβαψε με το αίμα του το χώμα της Νισύρου τη νύχτα εκείνη τη γεμάτη δόξα και πόλεμο»[15].

* Ο Νίκος Νικολούδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών το 1979 με έπαινο στην Ιστορία. Φοίτησε στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1979-84) και έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στην Ιστορία από το Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (King's College) τo 1992.

Παραπομπές

[1] Ι.Κ. Μανέτας, Ιερός Λόχος, 1942-1945, εκδ. Λογοθέτης, Αθήνα 1996, σελ. 195-6.

[2] Μανέτας, σελ. 214, (συλλογικό), Ο Ελληνικός Στρατός στη Μέση Ανατολή (1941-1945) (Ελ Αλαμέιν-Ρίμιν-Αιγαίο), Έκδοση ΔΙΣ/ΓΕΣ, Αθήνα 1995 (στο εξής: ΔΙΣ), σελ. 189, Γ. Αραμπατζής, Από τον Ιερό Λόχο στους θρυλικούς ΛΟΚ. Η πολεμική δράση των Ελλήνων καταδρομέων (1942-1974), Εκδόσεις Δούρειος Ίππος, Αθήνα 2013, σελ. 59.

[3] Για την απελευθέρωση της Σύμης (Operation Tenement – «Επιχείρηση κατοικία») βλ. Μανέτα, σελ. 156-63, ΔΙΣ, σελ. 192-95.

[4] Μανέτας, σελ. 215, ΔΙΣ, σελ. 189, Δημ. Κατσικώστας, Ο Ελληνικός Στρατός στην εξορία, 1941-1944, εκδ. Αλφειός, Αθήνα 205, σελ. 323.

[5] Μανέτας, σελ. 216, ΔΙΣ, σελ. 253, Αραμπατζής, σελ. 86.

[6] Gavin Mortimer, The SBS in World War II, Osprey Publishing, σελ. 163-4.

[7] Μανέτας, σελ. 216-7, ΔΙΣ, σελ. 253.

[8] Μανέτας, σελ. 217-8.

[9] Βλ. την 8η συνέχεια του αφηγήματος «Ταξιαρχία Καταδρομών», στην εφημ. Εμπρός.

[10] Βλ. σχετικά την 9η συνέχεια του αφηγήματος «Ταξιαρχία Καταδρομών», στην εφημ. Εμπρός.

[11] Για τη διεξαγωγή της μάχης και την κατάληξη της επιχείρησης στη Νίσυρο βλ. Μανέτα, σελ. 218, ΔΙΣ, σελ. 253-5, Αραμπατζή, σελ. 86, Ρούσσο, 10η συνέχεια του αφηγήματος «Ταξιαρχία Καταδρομών», στην εφημ. Εμπρός.

[12] Μανέτας, στο ίδιο.

[13] Συνέντευξή του στον γράφοντα, στις 6 Μαρτίου 2013.

[14] Βλ. τη 10η συνέχεια του αφηγήματος «Ταξιαρχία Καταδρομών», στην εφημ. Εμπρός.

[15] Βλ. την 7η συνέχεια του αφηγήματος «Ταξιαρχία Καταδρομών», στην εφημ. Εμπρός.

Βιβλιογραφία

-(Συλλογικό), Ο Ελληνικός Στρατός στη Μέση Ανατολή (1941-1945) (Ελ Αλαμέιν-Ρίμιν-Αιγαίο), Έκδοση ΔΙΣ/ΓΕΣ, Αθήνα 1995.

-Αραμπατζής Γεώργιος, Από τον Ιερό Λόχο στους θρυλικούς ΛΟΚ. Η πολεμική δράση των Ελλήνων καταδρομέων (1942-1974), Εκδόσεις Δούρειος Ίππος, Αθήνα 2013.

-Κατσικώστας Δημήτρης, Ο Ελληνικός Στρατός στην εξορία, 1941-1944, Εκδόσεις Αλφειός, Αθήνα 2015.

-Μανέτας Ιωάννης, Ιερός Λοχος, 1942-1945, Εκδόσεις Λογοθέτης, Αθήνα 1996.

-Ρούσσος Γεώργιος. «Ταξιαρχία καταδρομών», ιστορικό αφήγημα δημοσιευμένο σε συνέχειες στην εφημερίδα Εμπρός (13 Μαϊου 1945 και εξής).

-Συνέντευξη του Ιερολοχίτη Ευστρατίου Βαβαρούτσου στον Νίκο Νικολούδη (6 Μαρτίου 2013).

Κάποτε στο Αιγαίο...

2025-05-04T19:14:00.001+03:00

Μάϊος 1944. Η καταδρομική δύναμη του Ιερού Λόχου αποβιβάζεται από το βρετανικό σκάφος μεταφοράς σε ελαστικές λέμβους και κωπηλατεί προς την ακτή της Σάμου. Απόλυτη σιγή επικρατεί για να μην γίνουν αντιληπτοί, από τους Γερμανούς σκοπούς. Η περίπολος έχει αποστολή την καταστροφή του σταθμού διοικήσεως. Καλλιτεχνική αποθανάτιση της σκηνής του κινδύνου και του φόβου της σύλληψης από τον Αμερικανό στρατιωτικό ανταποκριτή Bernard Perlin, ο οποίος συνόδευε την περίπολο στην επιχείρηση. (Πηγή περιοδικό LIFE 25 Φεβρ 1945, σελ. 47)

Στη Σύμη, στις 8 Μαΐου του 1945, ο Γερμανός διοικητής Ανατολικού Αιγαίου, υποστράτηγος Ότο Βάγκνερ (Otto Wagener) υπογράφει το πρωτόκολλο παράδοσης των γερμανικών στρατευμάτων του, στην συμμαχική αντιπροσωπεία του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής. Αναμεσά τους και ο Έλληνας διοικητής του Ιερού Λόχου, συνταγματάρχης Χριστόδουλος Τσιγάντες.

Ο στρατηγός Βάγκνερ, μετεπιβιβαζόμενος στο βρετανικό σκάφος που θα τον μεταφέρει στη Σύμη για την υπογραφή της παράδοσης, χαιρετά ναζιστικά τους Βρετανούς αξιωματικούς υποδοχής του, οι οποίοι δεν ανταποδίδουν τον χαιρετισμό. (πηγή φωτογραφίας)

Ο Βάγκνερ, βετεράνος του 1ου ΠΠ, που μερικά χρόνια πριν, το 1933, τελούσε υπό την εύνοια του Χίτλερ, όντας από τα ιδρυτικά στελέχη του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματός του, με υψηλή θέση στα παραστρατιωτικά "τάγματα εφόδου" και προσωπικός σύμβουλος του Χίτλερ περί τα οικονομικά, αντιμετώπισε το 1937 τον παρ' ολίγον τυφεκισμό του, γιατί με τις κινήσεις του για αναρρίχηση στην εξουσία "τσάντισε" τα άλλα κομματικά στελέχη που έβαλαν λόγια στο αφεντικό του.

Τελικά, βρίσκεται τον Απρίλιο του 1944, με τον βαθμό του υποστρατήγου στη Ρόδο, ως διοικητής του Ανατολικού Αιγαίου. Υπό την διοίκησή του έχει περίπου 10.000 στρατιώτες της Βέρμαχτ, ανεπτυγμένων σε όλα τα νησιά, συμπεριλαμβανομένων και των "πειθαρχικών μονάδων" 999. Κατά τη διάρκεια της διοίκησής του συνεχίσθηκε η λειτουργία στρατοπέδου συγκέντρωσης Εβραίων στο χωριό Καλλιθέα και η προώθησή τους προς την Ευρώπη για τα "περαιτέρω". Παράλληλα, συμπεριφέρθηκε με αγριότητα σε Ιταλούς αιχμαλώτους.

Υπογραφή της άνευ όρων παράδοσης του Βάγκνερ, παρουσία των Βρετανών αξιωματικών και του υπασπιστού του. (Πηγή φωτογραφίας)

Αυτός λοιπόν ο σκληρός άνθρωπος, αναγκάστηκε να "μαλακώσει" υπό την συμμαχική πίεση με τις πολλαπλές καταδρομικές επιχειρήσεις των Βρετανών και των Ελλήνων κομάντος στο Αιγαίο και τα Δωδεκάνησα και να παραδοθεί ως αιχμάλωτος πολέμου πλέον, μετά τον ασφυκτικό κλοιό που πέτυχαν γύρω του οι συμμαχικές δυνάμεις. Μετά τον πόλεμο, το 1948, οδηγήθηκε σε ιταλικό στρατοδικείο, όπου καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλακή για την εγκληματική συμπεριφορά κατά Ιταλών στρατιωτών, για να αφεθεί ελεύθερος (μετά από την παρέμβαση του Αντενάουερ) το 1951.

Πριν από την επιχείρηση η καταδρομική δύναμη αναπαύεται, μετά την ολονύκτια πορεία. Ενώ οι άνδρες κοιμούνται, ο λοχαγός μαθαίνει από ντόπιο νησιώτη ότι υπάρχει ισχυρή εχθρική δύναμη στον στόχο. Έτσι ο λοχαγός αλλάζει το σχέδιο. Η στιγμή συνάντησης του διοικητού της καταδρομικής δύναμης με τον ταγματάρχη Αγγελινάρα, όπως έγινε αντιληπτή από τον Αμερικανό στρατιωτικό ανταποκριτή Bernard Perlin, ο οποίος συνόδευε τους Ιερολοχίτες στην επιχείρηση. (Πηγή περιοδικό LIFE 25 Φεβρ 1945, σελ. 48)

Πολλές οι επιχειρήσεις των κομάντος και μεγάλη η προσπάθεια του Ιερού Λόχου, όπως αυτή που έγινε σε επιχείρηση στη Σάμο, κατά σύμπτωση πάλι τον Μάϊο, αλλά του 1944, για να φτάσει η στιγμή της γερμανικής παράδοσης! Στις 15 Μαΐου 1944, καταδρομική δύναμη 30 Ιερολοχιτών, υπό τον λοχαγό Σιαπκαρά Ανδρέα, αναχωρεί από την βρετανική βάση στον όρμο Ντερεμέν (ακόμη οι Τούρκοι τον αποκαλούν αγγλικό λιμάνι, "Ingilizi liman") για καταδρομική ενέργεια στη Σάμο. Μαζί τους έρχονται ένας Βρετανός αξιωματικός-σύνδεσμος με τον ασυρματιστή του, ένας Σαμιώτης ως οδηγός και ένας Αμερικανός στρατιωτικός ανταποκριτής, ο Bernard Perlin

Στις 02.00 της 17 Μαΐου, αποβιβάζονται στην ακτή της Ψιλής Άμμου δυτικά από τον Μαραθόκαμπο, κρύβουν τα εφόδια τους σε πρόχειρη κρύπτη και κινούμενοι από ορεινό δρομολόγιο του όρους Κερκετέα με κατεύθυνση προς τα ανατολικά όλη τη νύκτα, φτάνουν στον πρώτο χώρο αποκρύψεως 2,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Μαραθόκαμπου με σκοπό αναγνωρίσεις και συλλογή πληροφοριών. Αλλάζοντας κάθε βράδυ χώρο αποκρύψεως για λόγους ασφαλείας, το βράδυ της 20 Μαΐου έρχονται σε επαφή με τον απόστρατο ταγματάρχη Αγγελινάρα και μαθαίνουν ότι στο Καρλόβασι υπήρχαν αποθήκες καυσίμων, ενώ στον Μαραθόκαμπο ήταν τα γραφεία της γερμανικής μυστικής αστυνομίας (Geheime feldpolizei) όπου στάθμευαν και ισχυρές γερμανικές δυνάμεις.

Τελικά, καταστρώθηκε σχέδιο για προσβολή των καυσίμων, με συγκρότηση τριών τμημάτων: Τμήμα κρούσεως στο Καρλόβασι, τμήμα ασφαλείας προς αποκοπή δρομολογίου Μαραθόκαμπος-Καρλόβασι, και τμήμα ασφαλείας χώρου ανασυγκρότησης στην περιοχή Πεύκος νότια του Κερκετέα. Η καταδρομική δύναμη ξεκίνησε την νύκτα 21/22 Μαΐου για τον στόχο της. Όταν όμως έστειλαν περίπολο αναγνώρισης το επόμενο βράδυ της 22 Μαΐου στο Καρλόβασι, διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχαν καύσιμα εκεί.

Μετά από 3 ημέρες με ελάχιστα εφόδια και σχετικά μακριά από την κρύπτη τροφίμων, το τμήμα άρχισε να έχει προβλήματα κόπωσης και αδυναμίας. Έτσι ο λοχαγός, ο οποίος ήταν με το τμήμα κρούσεως, αποφάσισε την επιστροφή στον χώρο ανασυγκρότησης. Στην κίνησή τους κατά μήκος του δρομολογίου Καρλόβασι-Μαραθόκαμπος, είχαν σκοπό την προσβολή οποιουδήποτε εχθρικού μεταφορικού τυχόν θα συναντούσαν, όπως και έγινε.

Μετά την ενέδρα, οι άνδρες πανηγυρίζουν. Είναι η στιγμή μετά την προσβολή του δικύκλου με τα τρόφιμα, στον δρόμο Καρλόβασι-Μαραθόκαμπος. Είναι χαρακτηριστική η απεικόνιση των συναισθημάτων νικητών και αιχμαλώτων. Εικόνα του Bernard Perlin. (Πηγή περιοδικό LIFE 25 Φεβρ 1945, σελ. 48)

Το βράδυ της 23 Μαΐου, συνάντησαν δίκυκλο με δύο Γερμανούς και έναν Ιταλό οι οποίοι μετέφεραν τρόφιμα στη φρουρά Μαραθοκάμπου. Τους αιχμαλώτισαν, πήραν τα τρόφιμα και στην πρώτη ανάκριση που έκαναν, έμαθαν ότι η φρουρά του όρμου Μαραθοκάμπου ήταν μικρή, μόνο με έξι άνδρες με επικεφαλής ένα Γερμανό ανθυπασπιστή, χωρίς κωλύματα και ναρκοπέδια γύρω από το κτίριο του φυλακίου.

Σχεδίασαν την προσβολή τους και έτσι ένα τμήμα οκτώ Ιερολοχιτών με επικεφαλής τον υπολοχαγό Χαροκόπο, κινήθηκε προς το στόχο, με οδηγό ένα Γερμανό που προσφέρθηκε να τους πάει. Καθορίστηκε η συνάντηση όλων στο χώρο ανασυγκρότησης στον Πεύκο.

Το τμήμα Χαροκόπου, έφτασε νύκτα 23/24 Μαΐου στο γερμανικό φυλάκιο, επιτέθηκε αιφνιδιαστικά και αφού σκότωσαν τον Γερμανό διοικητή της φρουράς και κατέστρεψαν τον οπλισμό τους,συνέλαβαν δύο αιχμαλώτους και κινήθηκαν προς τον χώρο ανασυγκρότησης, όπως είχε σχεδιασθεί, όπου έφτασαν ξημερώματα της 24 Μαΐου, με ένα Ιερολοχίτη τραυματία και το ζευγάρι του να ακολουθούν πιο πίσω.

Στο μεταξύ, ο διοικητής της καταδρομικής δύναμης, που θέλησε να κινηθεί από ορεινό δρομολόγιο προς τον χώρο ανασυγκρότησης, λόγω της δυσκολίας του ορεινού εδάφους, δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη κίνησή του το ίδιο βράδυ και αναγκάστηκε να διημερεύσει στο ορεινό σημείο Φτεριά, βορειοδυτικά του χωριού Μαραθόκαμπος.

Γερμανική ενέδρα, αιφνιδιάζει την περίπολο. Οι καταδρομείς αντιμετωπίζοντας υπεράριθμη εχθρική δύναμη, φεύγουν στο δάσος, με τις σφαίρες να κτυπούν γύρω τους επάνω στους γυμνούς βράχους. Κανένας δεν τραυματίσθηκε, ούτε πιάστηκε. Οι αιχμάλωτοι, παραπληροφορημένοι σχετικά με τους καταδρομείς, αφήνονται να φύγουν. Μετά την ενέδρα, ο λοχαγός και ο Βρετανός κρύβονται σε σπηλιά, ενώ ο Πέρλιν καταστρέφει χαρτιά.Τραυματίσθηκε ο λοχαγός από πέσιμο και έβγαλε τον ώμο του. Απόδοση του Bernard Perlin, για την επίθεση των Γερμανών στη Φτεριά. (Πηγή περιοδικό LIFE 25 Φεβρ 1945, σελ. 49)

Όταν οι Γερμανοί πληροφορήθηκαν αυτές τις προσβολές, οργάνωσαν εκκαθαριστική επιχείρηση με περιπόλους για την εξουδετέρωση των καταδρομέων. Το απόγευμα της 24 Μαΐου, γερμανικές περίπολοι, έφτασαν στη Φτεριά και αιφνιδίασαν το τμήμα του Ιερού Λόχου που είχε κρυφτεί εκεί. Οι Ιερολοχίτες, αναγκάσθηκαν να διαλυθούν και να διαφύγουν χωρισμένοι σε δύο τμήματα.

Οι Γερμανοί ερευνούν, πυροβολώντας και πετώντας χειροβομβίδες σε ύποπτους χώρους. καθώς κινούνται. Οι άνδρες παρέμειναν κρυμμένοι στη σπηλιά, 28 ώρες πριν τολμήσουν τελικά να κινηθούν. (Πηγή περιοδικό LIFE 25 Φεβρ 1945, σελ. 51)

Στο σπίτι της Μαρίας, τρεις άνδρες βρίσκουν ασφάλεια, μετά την διαφυγή τους από την σπηλιά. Ο λοχαγός ρωτάει την 13χρονη Μαρία, ενώ δύο άνδρες τον καλύπτουν με το όπλο τους. Η ορφανή Μαρία, με τον μικρό της αδελφό, τους βοήθησε να κρυφτούν. Τους πληροφορούσε για τις κινήσεις των Γερμανών, οι οποίοι πολλές φορές πέρασαν και ρωτούσαν τα παιδιά αν τους είχαν δει. Αργότερα η Μαρία τους οδήγησε στο σημείο που είχαν ραντεβού με το πλοιάριο και επέστρεψε σπίτι μόνη της. Αφήγηση του Πέρλιν, όπως βίωσε την περιπέτεια. (Πηγή περιοδικό LIFE 25 Φεβρ 1945, σελ. 52)

Το τμήμα του λοχαγού μαζί με δύο Ιερολοχίτες, ένα Βρετανό και τον Αμερικανό, μπόρεσαν να φτάσουν στην ακτή της Ψιλής Άμμου και να εκκενωθούν με το πλοιάριο, την επόμενη νύκτα, 25/26 Μαΐου.

Οι άνδρες υπομονετικά εκπέμπουν με σήματα Μορς το γράμμα "Η" κάθε δύο λεπτά, προς την κατεύθυνση του απέραντου σκοτεινού Αιγαίου. Στις 4 τα ξημερώματα , σταματούν νευριασμένοι και ξαναπηγαίνουν στο βουνό, στην κρυψώνα τους. Την επόμενη νύκτα το σινιάλο τους γίνεται αντιληπτό από το πλοίο. Σύντομα είναι ασφαλείς στο κατάστρωμά του. Απεικόνιση της διαφυγής του τμήματος του λοχαγού από την ακτή της Ψιλής Άμμου. (Πηγή περιοδικό LIFE 25 Φεβρ 1945, σελ. 52)

Το υπόλοιπο τμήμα της Φτεριάς, με επικεφαλής τον ανθυπολοχαγό Καραδήμο, κινήθηκε κατά μήκος του ορεινού εδάφους του νησιού, ήλθε σε επαφή με την μυστική βρετανική υπηρεσία "Δύναμη 133" και εκκενώθηκε μετά από μερικές ημέρες από το Κοκκάρι με τη βοήθειά της, προς τις μικρασιατικές ακτές του Κουσάντασι, .

Το τρίτο τμήμα του Χαροκόπου, με δεκαεννέα καταδρομείς δύο αιχμαλώτους και τον Σαμιώτη οδηγό, αποφεύγοντας τις έρευνες των Γερμανών, παρέμεινε κρυμμένο στο νησί μέχρι τις 16 Ιουνίου βοηθούμενο από κατοίκους και με την υποστήριξη της "Δύναμης 133" εκκενώθηκε το βράδυ 16/17 Ιουνίου, από την ακτή Τσόπελα νότια του Ηραίου.

Ο Αμερικανός στρατιωτικός ανταποκριτής, Perlin, εντυπωσιασμένος από αυτόν τον άγνωστο πόλεμο των καταδρομέων του Αιγαίου, δημοσίευσε τις εντυπώσεις του αργότερα, στο εβδομαδιαίο περιοδικό LIFE, το οποίο στο τεύχος της 25 Φεβρουαρίου 1945, είχε εκτεταμένο άρθρο, ειδικά αφιερωμένο στην επιχείρηση του Ιερού Λόχου στη Σάμο, με τον τίτλο: "Aegean Actions. The Raiders were few but fierce".

Χαρακτηριστικά γράφει το σχετικό άρθρο μεταξύ των άλλων: "...Η αλήθεια είναι ότι οι έξι μεραρχίες Γερμανών και Ιταλών στα αιγαιοπελαγίτικα νησιά, είχαν στοιχειωθεί από μια φούχτα ανδρών. Τα φαντάσματα του Αιγαίου έρχονταν από την Αφρική, ή από άλλες βρετανικές βάσεις κάπου στη Μεσόγειο. Ανήκαν στις πιο μυστικές δυνάμεις του κόσμου. Κάποιοι ήταν Βρετανοί, αλλά οι περισσότεροι ήταν Έλληνες. Οι Βρετανοί αξιωματικοί και οπλίτες, είχαν υπηρετήσει σε ειδικές μονάδες όπως στη Δύναμη Ερήμου μακράς Ακτίνας Δράσης, που ενεργούσε στις απέραντες ερήμους της Βόρειας Αφρικής, για να κτυπούν το ρεύμα ανεφοδιασμού του Ρόμελ, στα μετόπισθεν. Οι Έλληνες ήταν εθελοντές. Πολλοί από αυτούς στην τάξη των οπλιτών, ήταν αξιωματικοί του στρατού τους...."

Όντας και καλλιτέχνης, εικονογράφησε με τον δικό του τρόπο σκηνές που βίωσε ο ίδιος, ακολουθώντας τους Έλληνες καταδρομείς. Και με τον εξαιρετικό τρόπο του, μετέδωσε πληροφορίες για τους πολεμιστές του Αιγαίου, που δεν ήταν γνωστές στο ευρύτερο κοινό.

Ανιχνευτής

Πηγή: "Ο Ελληνικός Στρατός στη Μέση Ανατολή (1941-1945) (Ελ Αλαμέιν-Ρίμινι-Αιγαίο) Έκδοση ΓΕΣ/ΔΙΣ 1995

Επιχείρηση Abercrombie

2025-04-19T22:20:00.000+03:00

Διακριτικά Βρετανών κομάντος του 2ου ΠΠ

Στην καρδιά του 2ου παγκοσμίου πολέμου, ξεκίνησαν οι καταδρομικές επιχειρήσεις στα παράλια της κατεχόμενης από τους Γερμανούς Ευρώπης, με βάση εξορμήσεως την "γηραιά Αλβιώνα", την Μεγάλη Βρετανία.

H δημιουργία των κομάντος, επέφερε σημαντικές αλλαγές στον τρόπο της στρατιωτικής σκέψης που άρχισε σταδιακά να προσαρμόζεται και στη σχεδίαση ειδικών επιχειρήσεων.

Νέες τακτικές και τεχνικές έπρεπε να θεσπιστούν, νέοι κανόνες και αρχές θα έπρεπε να καθιερωθούν και ένα νέο δόγμα, αυτό των ειδικών επιχειρήσεων θα έπρεπε να ακολουθείται σ' αυτού του είδους τις επιχειρήσεις. Αρχικά, κάθε καταδρομική επιχείρηση που γινόταν, αποτελούσε πολύτιμη πηγή συμπερασμάτων και διδαγμάτων για την διόρθωση λαθών και βελτίωσης της τακτικής. Πολλές τέτοιες επιχειρήσεις στέφθηκαν με επιτυχία, ενώ άλλες είχαν σχεδόν πλήρη αποτυχία. Μία τέτοια, ανεπιτυχής επιχείρηση ήταν η επιχείρηση με το κωδικό όνομα "Abercrombie".

Η επιχείρηση αυτή ήταν μια αναγνωριστική καταδρομή στα βόρεια γαλλικά παράλια, κοντά στο χωριό Hardelot, που βρίσκεται νοτίως της Βουλώνης. Στόχευε στην συλλογή πληροφοριών σχετικά με την εχθρική ακτή, στη σύλληψη αιχμαλώτων και στην καταστροφή εχθρικού υλικού με προτεραιότητα τα μέσα μιας γερμανικής αντιαεροπορικής πυροβολαρχίας προβολέων. Δηλαδή, λόχου που με προβολείς μεγάλης ισχύος, ερευνούσε τον σκοτεινό ουρανό, για την αποκάλυψη εχθρικών αεροσκαφών, που στη συνέχεια προσβάλλονταν με πυρά.

Ο ταγματάρχης Λόρδος Lovat δίνει οδηγίες στους αξιωματικούς του πριν την αναχώρηση από το Ντόβερ για την εκτέλεση της επιχείρησης "Abercrombie" (Πηγή)

Η καταδρομική δύναμη, συγκροτήθηκε από 100 άνδρες του 4ου βρετανικού Κομάντο, της μονάδας που συμμετείχε στην επιτυχημένη καταδρομική επιχείρηση στα νησιά Λοφότεν. Μαζί τους συμμετείχαν μερικοί καταστροφείς του βρετανικού βασιλικού μηχανικού και 50 Καναδοί. Η όλη δύναμη τέθηκε στη διοίκηση του ταγματάρχη λόρδου Λόβατ (Lord Lovat).

Οι κομάντος άρχισαν την ολιγοήμερη εκπαίδευση και τις δοκιμές, σε μια απομονωμένη περιοχή κοντά στο Σάουθαμπτον σε συνεργασία με το πλοίο αποβάσεως Prins Albert. Στις 18 Απριλίου μεταφέρθηκαν στο Ντόβερ και από εκεί προετοιμάστηκαν για την ανάληψη της αποστολής.

Προετοιμασία επιθεώρησης της καταδρομικής δύναμης πριν την αναχώρηση (Πηγή)

Θα μεταφέρονταν με εξοπλισμένες ταχύπλοες ακάτους (Motor Gun Boats, MGB) κοντά στις γαλλικές ακτές και στη συνέχεια θα επέβαιναν σε αποβατικές ακάτους (Landing Craft Assault) για την προσγειάλωση, τις οποίες θα ρυμουλκούσαν οι εξοπλισμένες άκατοι μέχρι τότε. Το σχέδιο προέβλεπε την προσγειάλωση αρχικά τμήματος ασφάλειας ακτής. Αμέσως μετά θα αποβιβαζόταν το τμήμα εφόδου για την εκτέλεση των αποστολών στο εσωτερικό της ακτής απόβασης. Μετά το πέρας της αποστολής, η δύναμη θα επανεπιβιβαζόταν στις αποβατικές ακάτους που θα παρέμεναν στην ακτή υπό την προστασία του τμήματος ασφαλείας και θα επέστρεφαν πίσω στις βρετανικές ακτές. Τόσο απλά!

Βρετανική Άκατος Υποστήριξης Καταδρομών.(The Fairmile H LCS )

Σ' αυτή την επιχείρηση για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε και άκατος υποστήριξης της καταδρομικής δύναμης που διέθετε δύο πολυβόλα και έναν όλμο, όπως βλέπετε στην φωτογραφία παραπάνω.

Ο στολίσκος των 18 σκαφών ξεκίνησε το απόγευμα της 19 Απριλίου του 1942, αλλά μετά από 2ώρες πλου μια αποβατική άκατος βυθίστηκε στο νερό, με αποτέλεσμα να χαθεί στη θάλασσα το στοιχείο οπλοπολυβόλου Μπρεν με τους δύο καταδρομείς που επέβαιναν επάνω στο σκάφος, ενώ μόλις πρόλαβαν να περισυλλέξουν τους δύο χειριστές της ακάτου. Μετά από αυτό το ατυχές περιστατικό αποφασίστηκε η επιστροφή της δύναμης στο Ντόβερ.

Μια δεύτερη προσπάθεια επιχειρήθηκε το βράδυ της 21 Απριλίου του 1942, αφού αναπληρώθηκε η αποβατική άκατος. Εκείνο το βράδυ όμως, το στοιχείο των ακάτων που μετέφερε το καναδικό τμήμα χάθηκε, έχασε τον προσανατολισμό του, αποκόπηκε από την υπόλοιπη δύναμη και ενώ προσέγιζε την εχθρική ακτή, δέχτηκε τροχειοδεικτικά πυρά και τελικά αναγκάστηκε να επιστρέψει πίσω. Οι Καναδοί δεν πάτησαν στην ακτή.

Η υπόλοιπη δύναμη προσγειαλώθηκε πιο βόρεια από το προκαθωρισμένο σημείο. οι κομάντος δεν συνάντησαν αντίσταση και ούτε έγιναν αντιληπτοί, μέχρι που συνάντησαν συρματοπλέγματα. Άρχισαν τότε και αυτοί να δέχονται τροχειοδεικτικά πυρά, αλλά τα όπλα της ακάτου υποστηρίξεως μπόρεσαν και εξουδετέρωσαν τις εχθρικές αντιστάσεις.

Τρεις Γερμανοί που έγιναν αντιληπτοί, ξέφυγαν την σύλληψη και εξαφανίστηκαν. Μια ομάδα 12 κομάντος προχώρησε λίγο πιο μέσα και έφθασε στον χώρο εγκατάστασης των προβολέων εναέριας έρευνας. Λίγο πριν ξεκινήσουν οι καταστροφείς να τοποθετούν τα γεμίσματα στους προβολείς, εκτοξεύτηκε συνθηματική φωτοβολίδα γι' αποχώρηση. Τα παράτησαν όπως ήταν και έφυγαν γρήγορα, προς την ακτή, χωρίς κάποια εχθρική πίεση. Δεν τους έπαιρνε ο χρόνος της νύκτας για την επιστροφή!

Βρετανοί καταδρομείς του 4ου Κομάντο, μετά την επιστροφή τους από την καταδρομική επιχείρηση στο Hardelot. (Πηγή)

Ένας μόνο Βρετανός τραυματίσθηκε από εχθρικά πυρά. Στη θάλασσα, η άκατος υποστήριξης έβαλε εναντίον παραπλεόντων γερμανικών ταχυπλόων σκαφών και βύθισε ένα. Δεν έγιναν γνωστές άλλες εχθρικές απώλειες σε προσωπικό.

Κακές επικοινωνίες και κακός συντονισμός μεταξύ των επί μέρους τμημάτων, εμπόδισε στην πλήρη εκμετάλλευση του αιφνιδιασμού που πέτυχε η δύναμη, όπως απέδειξε η μηδενική σχεδόν αντίσταση των γερμανικών τμημάτων.

Οι εμπειρίες αυτής της επιχείρησης χρησιμοποιήθηκαν για τη σχεδίαση μιας άλλης, της επιχείρησης "Jubilee" γνωστότερης σαν "η καταδρομή της Διέππης" που έλαβε χώρα τον Αύγουστο του '42 και χαρακτηρίσθηκε σαν μια μεγάλη διασυμμαχική και διακλαδική ειδική επιχείρηση εκείνης της εποχής. Μόνο που δεν πέτυχε ούτε αυτή! Οι Καναδοί την θυμούνται με οδύνη.

Ανιχνευτής

1453. Η αμφίβια καταδρομή του Κόκκου στην πολιορκία της Πόλης

2025-03-29T12:00:00.004+02:00

(Αναδημοσίευση)

Αναδύεται μέσα από τις Μνήμες , μια ιστορία που συνέβη λίγο πριν από την άλωση της Πόλης. Ένα τμήμα ψυχωμένων πολεμιστών, Ελλήνων και ξένων συμμάχων, αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας μια τολμηρή επιχείρηση, υπό την διοίκηση ενός Βενετού κυβερνήτη γαλέρας, του Τζιάκομο Κόκο! Μία αμφίβια καταδρομή, για να καταστρέψουν τον τουρκικό στόλο που ελλιμενιζόταν στην περιοχή του Πέραν!

Διαβάστε παρακάτω πώς αποδίδεται αυτή η αληθινή ιστορία από τον Αλέκο Αγγελίδη, συγγραφέα του εξαιρετικού βιβλίου "Οι Ένοχοι" , το οποίο σας προτείνω για ανάγνωση. Θα σας απορροφήσει κυριολεκτικά, με τον τρόπο που διηγείται σε απλή κατανοητή γλώσσα, πραγματικά γεγονότα, βγαλμένα από μελέτες και έρευνες επιστημόνων, ιστορικών, παρουσιάζοντάς τα σαν μυθιστόρημα.

Ανιχνευτής

Αναπαράσταση βυζαντινής γαλέρας (Πηγή)

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΚΟΚΚΟΥ

Το βράδυ της 23ης Απριλίου 1453, ο Βενετός βαΐλος Ιερώνυμος Μηνώτος κάλεσε το συμβούλιο των ‘’Δώδεκα’’ στην εκκλησία της Παναγίας της Οδηγήτριας που βρισκόταν στην ανατολική πλευρά της Κωνσταντινούπολης, στο χώρο μεταξύ της Αγίας Σοφίας και της παραλίας της Προποντίδας. Ανάμεσα στους δώδεκα άρχοντες διακρίνονταν ο μεγαλόσωμος Γενουάτης Ιωάννης Ιουστινιάνης, ο ναύαρχος Διέδος, ο κυβερνήτης της γαλέρας που είχε έρθει απ’ την Τραπεζούντα Ιάκωβος Κόκκος, οι πλοίαρχοι Τρεβηζάνος, Μοροζίνης, Γριόνης και άλλοι.

Το λόγο πήρε ο Βενετός βαΐλος και είπε.

-Όλοι γνωρίζετε, πόσο δύσκολη έγινε η θέση μας από τότε που πέρασαν απ’ την ξηρά του Γαλατά οι Τούρκοι τα πλοία τους μέσα στον Κεράτιο Κόλπο, πίσω απ’ την πλάτη μας. Τα τείχη στην περιοχή αυτή είναι χαμηλά κι αδύνατα και δεν φρουρούνται καθόλου καλά. Η θέση αυτή είναι σπουδαία για την άμυνα της πόλης. Η απροσδόκητη, όμως, εκεί παρουσία εβδομήντα και πλέον τουρκικών πλοίων την κάνει πιο κρίσιμη και πολύ πιο επικίνδυνη. Όλοι γνωρίζουμε, ότι απ’ το σημείο αυτό πατήθηκε το 1204 η Κωνσταντινούπολη απ’ τους σταυροφόρους κι ότι εδώ έστρεψαν την προσοχή τους όλοι οι κατά καιρούς επιδρομείς. Πρέπει λοιπόν, να λάβουμε τα μέτρα μας αμέσως και, χωρίς καμιά χρονοτριβή, να ενισχύσουμε το αδύνατο αυτό σημείο όσο πιο γρήγορα και όσο πιο καλά μπορούμε. Σας κάλεσα απόψε εδώ, για να ανταλλάξουμε τις απόψεις μας και να βρούμε τον καλύτερο τρόπο προστασίας της πόλης απ’ το αδύνατο κι επικίνδυνο αυτό σημείο.

Σχηματική αναπαράσταση της πολιορκίας της Πόλης. Διακρίνεται καλά η προσπάθεια της αμφίβιας καταδρομής για την καταστροφή των τουρκικών πλοίων που διείσδυσαν στον Κεράτιο από την ..ξηρά! (Πηγή: Μνήμες)

-Πραγματικά, το σημείο αυτό των τειχών είναι πολύ αδύνατο, είπε ένας άρχοντας και η παρουσία των τουρκικών πλοίων μέσα στον κόλπο το κάνει πολύ πιο επικίνδυνο. Εγώ προτείνω, συνέχισε, να κινηθεί ολόκληρος ο στόλος μας εναντίον των εβδομήντα μικρών εχθρικών πλοίων που υπάρχουν εκεί και να τα καταστρέψει. Έχουμε ναυτική υπεροχή στο σημείο αυτό. Η υπεροχή μας, όμως, θα πάψει να υπάρχει, αν οι Τούρκοι τοποθετήσουν κανόνια στα γύρω οχυρώματα. Εάν κινηθούμε, λοιπόν, αμέσως, η νίκη θα είναι οπωσδήποτε δική μας. Μάλιστα, έχοντας τη νίκη σίγουρη και εξασφαλισμένη, η επιχείρηση αυτή δε θα πρέπει να γίνει νύχτα αλλά μέρα. Γιατί, βλέποντας τη συντριβή των πλοίων τους οι Τούρκοι στρατιώτες, θα αποθαρρυνθούν και θα χάσουν το ηθικό τους. Ενώ αντίθετα, με τη νικηφόρα έφοδό μας, θα ενθαρρυνθούν και θα εμψυχωθούν οι δικοί μας μαχητές.

-Κι εγώ βλέπω τη νίκη μάλλον βεβαία, είπε ένας άλλος άρχοντας, αλλά επιφυλάσσομαι και δεν θέλω να την θεωρώ εκ των προτέρων εκατό στα εκατό σίγουρη. Και τούτο, γιατί πάντοτε ο πόλεμος κρύβει εκπλήξεις. Γι’ αυτό προτείνω, αντί να κινήσουμε ολόκληρο το στόλο μας και να διακινδυνεύσουμε τόσα πλοία, να στρέψουμε δύο μόνο γαλέρες προς το μέρος των τουρκικών πλοίων, για υποστήριξη απ’ τη θάλασσα και να ενεργήσουμε επίθεση απ’ την ξηρά. Τα τουρκικά φυλάκια εδώ είναι αδύνατα και θα τα καταστρέψουμε εύκολα. Μετά, θα πέσουμε πάνω στα εχθρικά πλοία και θα τα καταστρέψουμε αμέσως.

-Και οι δυο προτάσεις έχουν και καλά και άσχημα σημεία, είπε ο καπετάν Ιάκωβος Κόκκος. Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι η μια ακτή του Κερατίου ανήκει στο Γαλατά. Κι ο Γαλατάς σήμερα είναι, ας πούμε, ουδέτερος, αν όχι τίποτα περισσότερο.

Ο καπετάν Κόκκος, γνωρίζοντας ότι είναι και πολλοί Γενουάτες αρχηγοί στο συμβούλιο, πρόσεξε τα λόγια του, για να μη θίξει άσχημα τους Γενουάτες κατοίκους του Γαλατά και δημιουργήσει προστριβές και διενέξεις μεταξύ των μελών του συμβουλίου και παρεξηγήσεις μεταξύ συμμάχων του αυτοκράτορα. Ήταν σ’ όλους γνωστό, ότι η στάση του Γαλατά ήταν καιροσκοπική και μάλλον φιλοτουρκική.

-Για να γίνει μια επίθεση εναντίον του τουρκικού στόλου, συνέχισε ο Βενετός καπετάνιος, σε νερά στα οποία έχουν και άλλοι εξουσία, θα πρέπει να ερωτηθούν και οι εξουσιαστές της απέναντι ακτής. Και, για να επιτευχθεί μια τέτοια συνεννόηση με τους κατοίκους της απέναντι ακτής, αφ’ ενός μεν θα απωλεσθεί πολύτιμος χρόνος, αφ’ ετέρου δε θα χρειαστεί να γνωρίσουμε το σχέδιό μας στους άρχοντες του Γαλατά και να περιμένουμε την έγκρισή του απ’ αυτούς. Έτσι, το σχέδιό μας χάνει τη μυστικότητα και τη γρηγοράδα του. Κι αν ακόμη τελικά εγκριθεί απ’ αυτούς, γίνεται άχρηστο, γιατί ενδέχεται οι Τούρκοι να μάθουν ποιες είναι οι προθέσεις μας, πριν ακόμη εμείς μάθουμε ποιες θα είναι οι αποφάσεις του Γαλατά. Είμαι δε σίγουρος, ότι ο Γαλατάς δε θα δεχτεί ανοιχτά το σχέδιό μας, γιατί, αν το δεχτεί, θα είναι σα να κηρύσσει ανοιχτό πόλεμο κατά των Τούρκων, πράγμα το οποίο, με κανένα τρόπο, δεν σκέφτονται να κάνουν οι άνθρωποι αυτοί. Επίσης, συνέχισε ο καπετάν Κόκκος, αν επιχειρήσουμε επίθεση από ξηράς, θα χρειαστούμε ένα μεγάλο τμήμα στρατού, για να ανατρέψουμε τις εκεί ενισχυμένες φρουρές των Τούρκων. Γιατί, δεν μπορεί ο Μωάμεθ να πέρασε απ’ την ξηρά στο βάθος του κόλπου τόσα πλοία και να μην ενίσχυσε τουλάχιστο τις φρουρές των γύρω φυλακίων. Γι’ αυτόν το λόγο, θα πρέπει, μάλλον, να ξεγράψουμε το τμήμα εκείνο που θα επιχειρήσει μια τέτοια απόπειρα από ξηράς. Γιατί κι αν ακόμη κατορθώσει να εκπληρώσει την αποστολή του, θα αποδεκατιστεί οπωσδήποτε απ’ τον πολυάριθμο στα μέρη εκείνα στρατό του Ζαγανού, ο οποίος, χωρίς καμιά αμφιβολία, θα τρέξει αμέσως να υποστηρίξει τις θέσεις των φυλακίων του.

Οι σκέψεις του καπετάν Κόκκου φαίνονταν σωστές και όλοι οι άρχοντες παρακολουθούσαν τα λόγια του με προσοχή. Ο Βενετός καπετάνιος συνέχισε.

-Εγώ προτείνω, χωρίς καμιά αναβολή και χωρίς καμιά απώλεια χρόνου, να διενεργηθεί επίθεση με δύο μόνο γαλέρες κατά του τουρκικού στόλου που βρίσκεται μέσα στον Κεράτιο. Αναλαμβάνω εγώ, με μόνο δυο γαλέρες και δυο-τρία ακόμη μικρά πλοία, να κάψω και τα εβδομήντα πλοία των Τούρκων.

Εξήγησε με λίγα ακόμη λόγια το σχέδιό του και ζήτησε τη γνώμη και την έγκριση των άλλων αρχόντων. Το συμβούλιο ενέκρινε το σχέδιό του και του ανέθεσε να ετοιμάσει αναλόγως τα πλοία που του χρειάζονται και να αναφέρει σχετικά σ’ αυτό, όταν είναι έτοιμος.

——————————

Πρωί-πρωί της 24ης Απριλίου, ο Μεχμέτ αγάς παρουσίαζε στο σουλτάνο δυο Γενουάτες που έρχονταν απεσταλμένοι απ’ το Γαλατά. Ο ένας ονομάζονταν Φαγιούζος και ο άλλος Άγγελος Ζαχαρίας. Σχεδόν αμέσως, μόλις μπήκαν οι δυο Γενουάτες στην πολυτελέστατη σκηνή που ήταν στημένη επιδεικτικά πάνω στο ύψωμα του Μάλτεπε απέναντι απ’ την πύλη του Ρωμανού, ο σουλτάνος κάλεσε το Μεχμέτ και τον διέταξε να ειδοποιήσει το διοικητή της αριστερής πτέρυγας της πολιορκίας Ζαγανό πασά και το ναύαρχο του στόλου Χαμουζά πασά, νά ‘ρθουν στη σκηνή του αμέσως. Ο Μεχμέτ έφυγε για να εκτελέσει τη διαταγή του κυρίου του, ενώ οι Γενουάτες απεσταλμένοι έμειναν στην ολομέταξη σκηνή του σουλτάνου και συνέχισαν τη συζήτηση μαζί του.

Επιστρέφοντας αργότερα ο Μεχμέτ, είδε από μακριά το Φαγιούζο και το Ζαχαρία να κατηφορίζουν στην πλαγιά του Μάλτεπε και να κατευθύνονται προς το Γαλατά.

Σε λίγο, έφτασαν και μπήκαν στη σκηνή του Μωάμεθ ο Ζαγανός με το Χαμουζά. Ο Μεχμέτ ανέφερε την παρουσία τους στο σουλτάνο και κάθισε έξω στην είσοδο της σκηνής, αντίκρυ στον ήλιο, για να ξεκουραστεί και να απολαύσει την πρωινή ομορφιά της φύσης. Ο βαρύς μπερντές που έκλεινε την πόρτα της σκηνής ήταν μισοτραβηγμένος κι ο Μεχμέτ έβλεπε και άκουγε τους πασάδες που συζητούσαν με το σουλτάνο.

-Θέλω, να τοποθετηθούν αρκετοί στρατιώτες στα υψώματα του Μανδρακιού, ακούστηκε για μια στιγμή η φωνή του Μωάμεθ να λέει στο Ζαγανό. Θέλω, να τοποθετηθούν δυο κανόνια κοντά στην προκυμαία και δυο στο απέναντι ύψωμα. Επίσης, θέλω όλος ο στόλος, μέσα κι έξω απ’ τον Κεράτιο να αγρυπνά, πρόσθεσε γυρίζοντας προς το μέρος του Χαμουζά.

Συνομίλησαν για λίγο ακόμη και μετά, οι δυο πασάδες υποκλίθηκαν στον κύριό τους κι έφυγαν βιαστικοί, για να εφαρμόσουν τις διαταγές του.

– – – – – – – – – – – – – – –

Μεσάνυχτα της 24ης Απριλίου, ο καπετάν Ιάκωβος Κόκκος ανέβαινε στη γαλέρα του ναυάρχου του στόλου Αλοΐζου Διέδου, όπου ήταν συγκεντρωμένα όλα τα μέλη του συμβουλίου. Ο καπετάν Κόκκος χαιρέτισε τους άρχοντες του συμβουλίου και είπε.

-Είμαι έτοιμος να ξεκινήσω αμέσως, άρχοντές μου. Έχω ετοιμάσει δυο γαλέρες και δυο-τρία μικρότερα πλοία, τα οποία και θα επιτεθούν. Για να κρύψω και να προφυλάξω τις γαλέρες μου, θωράκισα δυο μεγάλα πλοία πεντακοσίων τόνων με σακιά γεμάτα μαλλί και βαμβάκι. Έτσι, τα πέτρινα βλήματα και των πιο μεγάλων πυροβόλων, πέφτοντας πάνω στα σακιά αυτά, δε θα προξενούν καμιά απολύτως ζημία. Το καθένα απ’ τα δυο θωρακισμένα πλοία θα σέρνει μαζί του και μια μεγάλη βάρκα του και θα προστατεύει και μια γαλέρα με τον όγκο του. Η κάθε γαλέρα θα έχει δίπλα της κι ένα μικρό αυτοκρατορικό πλοίο με εικοσιτέσσερις κωπηλάτες. Τα μικρά πλοία θα πλησιάσουν τον τουρκικό στόλο προστατευόμενα απ’ τα δυο θωρακισμένα και, όταν φθάσουν στο κατάλληλο σημείο, θα εξορμήσουν ξαφνικά. Ταχύπλοα δε όπως είναι, θα επιτεθούν και θα βάλουν φωτιά στα τουρκικά πλοία, τα οποία, λόγω της στενότητας του κόλπου, δε θα μπορούν να ελιχθούν και θα καταστραφούν, μεταδίδοντας τη φωτιά μεταξύ τους απ’ το ένα στο άλλο.

Ο Κόκκος, τελειώνοντας τα λόγια του, είπε.

-Απ’ τις οχτώ η ώρα τα πλοία μου είναι έτοιμα να ξεκινήσουν. Γι’ αυτό, δεν πρέπει να χάνω καιρό αλλά να επιστρέψω το συντομότερο στους ναύτες μου, που με περιμένουν έτοιμοι για δράση. Ο υπαρχηγός μου καπετάν Αντώνης Κερκυραίος είναι έτοιμος και σηκώνει άγκυρα. . .

Και, λέγοντας αυτά, χαιρέτισε κι έκανε να στραφεί προς την πόρτα για να φύγει.

-Όχι τόσο βιαστικά καπετάνιε. Του είπε ένας απ’ τους άρχοντες του συμβουλίου. Υπάρχουν λεπτομέρειες που το συμβούλιο θα ήθελε να τις ξανασκεφτεί και να τις συζητήσει.

Ο καπετάν Κόκκος ξαφνιάστηκε. Δεν περίμενε καμιά αναβολή και μάλιστα την τελευταία στιγμή, χωρίς καμιά εκ των προτέρων προειδοποίηση.

Επακολούθησε πολύωρη και έντονη συζήτηση αλλά στο τέλος επικράτησε η άποψη, να αναβληθεί η επιχείρηση για τη νύχτα της 28ης Απριλίου. Ο καπετάν Κόκκος κατά τα ξημερώματα γύρισε στο πλοίο του κι είπε στενοχωρημένος στον καπετάν Αντώνη που τον περίμενε μ’ αγωνία στο κατάστρωμα ξάγρυπνος.

-Οι άρχοντες ανέβαλαν την επιχείρηση για την 28η Απριλίου. Δε μ’ αρέσει καθόλου αυτή η αναβολή. Περισσότερο, δε μ’ αρέσει που μας σταματούν χωρίς κανένα συγκεκριμένο λόγο, ενώ όλα είναι έτοιμα για να ξεκινήσουμε. Πολλά περνούν απ’ τη σκέψη μου. Δεν ξέρω, τι να υποθέσω και τι να πιστέψω. Καλύτερα, όμως, να μην πιστέψω τίποτα απ’ όσα υποθέτω.

-Τέσσερις μέρες από σήμερα είναι πολύς καιρός και δύσκολα κρατιέται μυστικό ένα τόσο τολμηρό σχέδιο, είπε μελαγχολικά ο καπετάν Αντώνης και ακολούθησε τον καπετάνιο του στην καμπίνα του.

– – – – – – – – – – – – – – – – –

Τα μεσάνυχτα της 28ης Απριλίου, οι κυβερνήτες των πλοίων της μοίρας που θα ξεκινούσε για το τολμηρό εγχείρημα της πυρπόλησης του τουρκικού στόλου είχαν συγκεντρωθεί στο πλοίο του καπετάν Κόκκου.

-Θα ξεκινήσουμε τα ξημερώματα. Δυο ώρες πριν τη χαραυγή, είπε ο Κόκκος. Δίπλα στα δυο θωρακισμένα πλοία θα πλέουν, όπως έχει προκαθοριστεί, η γαλέρα του καπετάν Γαβριήλ Τρεβηζάνου και η γαλέρα του καπετάν Ζαχαρία Γριόνη. Πίσω απ’ τις γαλέρες, θ’ ακολουθούν τα εικοσιτετράκουπα πλοία του καπετάν Σιλβέστρου Τρεβηζάνου, του καπετάν Ιερώνυμου Μοροζίνη και το δικό μου. Δίπλα μας θα πλέουν οι βάρκες, οι φορτωμένες με πίσσα, ξερά κλαδιά, θειάφι και μπαρούτι. Οι βάρκες αυτές, μόλις αρχίσει η επίθεση, θα προχωρήσουν γρήγορα προς διαφορετικά σημεία κι όσο πιο βαθιά μπορούν ανάμεσα στα τουρκικά πλοία και οι κυβερνήτες τους θα ανάψουν το μπαρούτι για να βάλουν φωτιά στον εχθρικό στόλο. Είναι οπωσδήποτε βασικό κατά την πορεία και καθ’ όλη τη διάρκεια της επιχείρησης, να κρατήσουμε την κανονική διάταξη, πρόσθεσε ο καπετάν Κόκκος την ώρα που οι άλλοι καπεταναίοι ήταν έτοιμοι να κατεβούν τις σκάλες του πλοίου του, για να επιστρέψουν στα δικά τους καράβια.

Μετά τα μεσάνυχτα, δυο περίπου ώρες πριν τη χαραυγή, μια μικρή μοίρα ξεκινούσε απ’ τον ελληνικό ναύσταθμο και προχωρούσε αργά κι αθόρυβα προς το βάθος του Κερατίου Κόλπου. Μόλις τα πλοία ξανοίχτηκαν προς το Μανδράκι, μια μεγάλη φωτιά άναψε ξαφνικά πάνω στην κορυφή του υψώματος του Γαλατά. Οι ναύτες της μικρής μοίρας δεν έδωσαν σημασία στις μεγάλες φλόγες που φώτιζαν το λόφο του Πέραν και συνέχισαν να τραβούν τα κουπιά τους ρυθμικά. Ο καπετάν Αντώνης Κερκυραίος, που είδε πρώτος τις φλόγες της φωτιάς να υψώνονται μέσα στη νύχτα, άρπαξε σφιχτά τον καπετάνιο του Ιάκωβο Κόκκο απ’ το μπράτσο κι αμίλητος τού ‘κανε νόημα να στρέψει τα μάτια του προς το ύψωμα του Γαλατά. Ο Βενετός καπετάνιος είδε με έκπληξη τη φωτιά να φωτίζει τον ορίζοντα και, χωρίς να το θέλει, άφησε μια βρισιά. Απ’ το μυαλό του πέρασαν γρήγορα οι πολύωρες συζητήσεις του συμβουλίου, οι ακατανόητες επιφυλάξεις των αρχόντων και η αδικαιολόγητη αναβολή της επιχείρησης για τέσσερες μέρες. Έμεινε για λίγο σκεφτικός. Τα πλοία του βρισκόταν σχεδόν στη μέση της απόστασης που χώριζε τον τουρκικό στόλο του Κερατίου απ’ τον ελληνικό ναύσταθμο κι όλο προχωρούσαν στο σκοπό τους κι αθόρυβα στη νύχτα γλιστρούσαν πάνω στα ήσυχα νερά κι όλο και πλησίαζαν τα τουρκικά καράβια. Είχαν πλησιάσει αρκετά, όταν για μια στιγμή τα τουρκικά πυροβόλα άρχισαν όλα μαζί να ρίχνουν καταπάνω τους. Οι Τούρκοι ήταν άγρυπνοι κι έτοιμοι και περίμεναν τον ερχομό τους.

-Προδοσία, φώναξε με θυμό ο καπετάν Κόκκος στο βοηθό του που στεκόταν δίπλα του κι έδωσε διαταγή να κάνουν γρήγορα οι κωπηλάτες. Κάνετε γρήγορα, κάνετε γρήγορα, φώναζε δυνατά.

Όμως, τα μεγάλα πλοία δεν μπορούσαν να κινηθούν γρήγορα, γιατί οι σαράντα κωπηλάτες που είχε το καθένα δεν ήταν αρκετοί για να κινήσουν με την ταχύτητα που χρειαζόταν την ώρα εκείνη το μεγάλο όγκο τους. Ο Κόκκος έδωσε εντολή στους κωπηλάτες του να ταχύνουν το ρυθμό τους και να εγκαταλείψουν το σχηματισμό της μοίρας. Το μικρότερο πλοίο προχώρησε κι αποχωρίστηκε απ’ τ’ άλλα. Βιαζόταν να πλησιάσει τον τουρκικό στόλο και να βάλει φωτιά. Τα εχθρικά πυροβόλα έριχναν ασταμάτητα απ’ τη στεριά και τα πλοία απαντούσαν στον εχθρό με τα δικά τους κανόνια. Η μάχη είχε ανάψει. Το πλοίο του καπετάν Κόκκου προχωρούσε απτόητο ανάμεσα στους αρμυρούς πίδακες που σήκωναν τα μεγάλα βλήματα των τουρκικών κανονιών, καθώς έπεφταν με ορμή στη θάλασσα. Γρήγορα βρέθηκε στη μέση των τουρκικών πλοίων, τα οποία ήταν άγρυπνα και περίμεναν έτοιμα την επίθεση. Δυο βολές των εχθρικών κανονιών έπεσαν πάνω στο μικρό πλοίο του Βενετού καπετάνιου. Η πρώτη το χτύπησε στην πλώρη χωρίς να του προξενήσει μεγάλες ζημιές. Η δεύτερη, όμως, το βρήκε στο κατάστρωμα και το διαπέρασε πέρα για πέρα. Απ’ τα σπασμένα πλευρά του το νερό όρμησε ασταμάτητο στο αμπάρι. Όλα πλημμύρισαν με μιας. Σχεδόν αμέσως, το ηρωικό πλοίο εξαφανίστηκε απ’ την επιφάνεια της θάλασσας, παρασύροντας μαζί του στο βυθό τον καπετάν Ιάκωβο Κόκκο, τον καπετάν Αντώνη Κερκυραίο και ολόκληρο το πλήρωμα που αποτελούνταν από εβδομήντα δύο κωπηλάτες.

Η γαλέρα του καπετάν Γαβριήλ Τρεβηζάνου, που συνόδευε το πλοίο του καπετάν Κόκκου, δεν αντιλήφθηκε τα όσα είχαν συμβεί, γιατί, λόγω του σκότους και του καπνού των πυροβόλων, δεν ήταν δυνατό να διακρίνει κανείς το τι γινόταν παραπέρα. Επιπλέον και η γαλέρα αυτή είχε χτυπηθεί και δεν μπορούσε να κινηθεί γρήγορα. Δυο μεγάλα πέτρινα βλήματα έπεσαν επάνω της κι άνοιξαν μεγάλες τρύπες στα πλευρά της. Ευτυχώς, δυο πληγωμένοι κωπηλάτες που ήταν ξαπλωμένοι κάτω στα αμπάρια είδαν τα νερά να μπαίνουν στο πλοίο και ειδοποίησαν έγκαιρα το πλήρωμα. Οι ναύτες έτρεξαν αμέσως και με μανδύες, μαξιλάρια κι άλλα ρούχα που βρέθηκαν μπροστά τους εκείνη τη στιγμή, έκλεισαν πρόχειρα τις τρύπες και κατάφεραν, παρ’ ότι το πλοίο είχε βυθιστεί ως τη μέση, να το βγάλουν με γρήγορη κωπηλασία απ’ τη μάχη και να το φέρουν πίσω στο ναύσταθμο. Τα υπόλοιπα πλοία, μόλις είδαν το ατύχημα και τη συμφορά των δύο άλλων πλοίων, του Τρεβηζάνου και του Κόκκου, αντί να επιτεθούν όπως είχε προκανονιστεί, προσπάθησαν να φύγουν. Κατάφεραν δε, ύστερα από λυσσώδη μάχη μιάμισης ώρας, να ξεφύγουν τον τουρκικό κλοιό και να γυρίσουν στο ναύσταθμο.

Όσοι σώθηκαν, γύρισαν τσακισμένοι πίσω στο λιμάνι κι έκλαιγαν το χαμό του καπετάν Κόκκου και των συντρόφων του.

Ο ναύαρχος Διέδος έδωσε εντολή, όλα τα πληρώματα να παραμείνουν άγρυπνα στις θέσεις τους. Φοβόταν, μήπως οι Τούρκοι, επωφελούμενοι την πρόσφατη επιτυχία τους, τους επιτεθούν και χτυπήσουν το ναύσταθμο.

-Αν μας επιτεθούν τώρα, έτσι όπως είμαστε ταλαιπωρημένοι και πανικόβλητοι, θα μας πιάσουν οπωσδήποτε όλους ζωντανούς, είπε ένας ναύτης στο συνάδελφό του που στεκόταν με το τόξο του στο χέρι, άγρυπνος και φοβισμένος μέσα στη νύχτα.

Κάτι πήγε να απαντήσει ο άλλος αλλά δεν πρόφτασε, γιατί ακούστηκε η φωνή του καπετάνιου που πλησίαζε κι έλεγε σ’ έναν αξιωματικό ο οποίος βάδιζε δίπλα του.

-Αν ο καπετάν Κόκκος δεν βιαζόταν να δρέψει μόνος αυτός τη δόξα της επιτυχίας κι έμενε μαζί μας στο σχηματισμό, η επίθεση θα πετύχαινε. Τα εβδομήντα πλοία των Τούρκων θα καίγονταν τώρα κι εμείς θα πανηγυρίζαμε τη νίκη μας, αντί να θρηνούμε τη συμφορά μας.

-Θα είχαμε, οπωσδήποτε, καλύτερα αποτελέσματα, αν δεν προδίδονταν το σχέδιό μας απ’ τους Γενουάτες. Είδες τη μεγάλη φωτιά που άναψε πάνω στο ύψωμα του Γαλατά, ακριβώς την ώρα που ξεκινούσαμε; Πολλοί το είπαν σύμπτωση. Εγώ το λέω προδοσία, είπε εμφαντικά ο αξιωματικός στον καπετάνιο του, ενώ τα βήματα των δύο αντρών απομακρύνονταν προς την άλλη άκρη του καραβιού.

Οι δυο ναύτες κοιτάχτηκαν ξαφνιασμένοι κι έμειναν σιωπηλοί. Δεν είχαν δει την παράξενη φωτιά, γιατί εκείνη την ώρα καθόταν κάτω στα κουπιά.

Η νύχτα έσβηνε. Το ξημέρωμα είχε αρχίσει να φωτίζει αμυδρά τα χλομά απ’ τη φρίκη πρόσωπά τους. Έμειναν εκεί βουβοί και συντριμμένοι για πολλή ώρα.

Ο ήλιος ανέβαινε ψηλά, όταν γοερές κραυγές και θρήνοι ακούστηκαν να έρχονται από μακριά, πέρα απ’ το μέρος του τουρκικού στόλου του Μανδρακιού. Οι δυο ναύτες αλληλοκοιτάχτηκαν και κάποια ελπίδα πέρασε σαν αστραπή απ’ το μυαλό τους.

-Λες να τους κάναμε και μεις τόση ζημιά, ώστε με το φως της μέρας τη διαπίστωσαν και θρηνούν κι εκείνοι τώρα τη συμφορά τους; Είπε ο ένας απ’ τους δυο.

-Καθόλου απίθανο, απάντηαε ο άλλος. Η μάχη ήταν σκληρή. Κράτησε πάνω από μιάμιση ώρα. Κι εμείς, βέβαια, δεν ρίχναμε στο βρόντο.

Οι κοπετοί και οι θρήνοι άλλοτε σταματούσαν κι άλλοτε ξανακούγονταν πιο δυνατοί και πιο σπαραχτικοί. Οι πολεμιστές πάνω απ’ τα τείχη της πόλης, μαζεμένοι στις επάλξεις, έβλεπαν το τι γινόταν πέρα στο τουρκικό αγκυροβολείο μέσα στον κόλπο και με διάφορα νοήματα προσπαθούσαν να εξηγήσουν από κει ψηλά κάτω στους ναύτες των πλοίων το τι συνέβαινε. Τα νοήματα, όμως, ήταν τόσο πολλά και τόσο παράξενα και μπερδεμένα, που κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς εννοούσαν. Πολλοί ναύτες νόμιζαν πως έβλεπαν τους φρουρούς πάνω στους πύργους να χτυπιούνται και να κλαίνε. Άλλοι υποστήριζαν πως οι χειρονομίες αυτές και οι κινήσεις των στρατιωτών στις επάλξεις ήταν εκδηλώσεις χαράς κι ότι οι στρατιώτες δεν έκλαιγαν αλλά ζητωκραύγαζαν.

Ο καπετάνιος του πλοίου βγήκε κι αυτός στο κατάστρωμα, όπως κι ολόκληρο το πλήρωμα και, δίπλα στους δυο ναύτες της υπηρεσίας, παρακολουθούσε τις κινήσεις των στρατιωτών ψηλά στους πύργους. Προσπαθούσε να καταλάβει κι ο ίδιος το τι συνέβαινε. Στο μεταξύ, οι οιμωγές και οι θρήνοι δεν σταματούσαν. Η πρωινή αύρα που φυσούσε απ’ τη Μαύρη Θάλασσα έφερνε τις γοερές εκείνες κραυγές στ’ αφτιά των ναυτών, άλλοτε συγκεχυμένες κι ακαθόριστες κι άλλοτε καθαρότερες και σπαραχτικές.

-Καπετάνιε, καπετάνιε . . . Ακούστηκε για μια στιγμή η μπερδεμένη φωνή ενός λαχανιασμένου αγγελιοφόρου, που ανέβαινε βιαστικός στο πλοίο.

Ο καπετάνιος, με το βλέμμα στραμμένο προς τα τείχη, στεκόταν ανάμεσα στους δυο ναύτες του λίγα βήματα πιο πέρα απ’ τις σκάλες του πλοίου.

-Τι συμβαίνει; ρώτησε μ’ έντονο ενδιαφέρον ο καπετάνιος γυρίζοντας προς τον αναστατωμένο αγγελιοφόρο.

-Καπετάνιε, τους σκοτώνουν. Τους κομματιάζουν ζωντανούς, συνέχισε έξαλλος ο αγγελιοφόρος.

-Ποιους σκοτώνουν; Μίλησε και πες μου καθαρά. Φώναξε προστακτικά ο καπετάνιος.

-Καπετάνιε, επανέλαβε κάπως πιο συγκρατημένα ο αγγελιοφόρος. Απ’ το πλοίο του καπετάν Κόκκου που βούλιαξε χτες το βράδυ γλίτωσαν καμιά σαρανταριά ναύτες. Βγήκαν κολυμπώντας στη στεριά του Πέραν. Αλλά, κατά κακή τους τύχη, έπεσαν πάνω στους Τούρκους.

Ο αγγελιοφόρος σκούπισε τα δάκρυά του και γύρισε αλλού το κεφάλι του, προσπαθώντας να ακούει λιγότερο τις σπαραχτικές κραυγές που έφερνε από μακριά ο άνεμος. Κατάπιε μια-δυο φορές για να διώξει έναν κόμπο που τον έπνιγε στο λαιμό, ξανασκούπισε τα δάκρυά του και συνέχισε.

-Τους δυστυχείς ναύτες, που έπιασαν στα χέρια τους οι βάρβαροι, τους θανατώνουν με τα χειρότερα βασανιστήρια. Άλλους σφάζουν και καρφώνουν τα κεφάλια τους σε μυτερά παλούκια κι άλλους τους παλουκώνουν ζωντανούς και μπήγουν την κάτω άκρη του παλουκιού στο χώμα. Τους στήνουν έτσι μισοπεθαμένους όρθιους στη γη και τους αφήνουν εκεί στητούς να ξεψυχήσουν.

Τα μάτια όλων γέμισαν δάκρυα. Όλοι με μιας γύρισαν αυθόρμητα προς το μέρος του Μανδρακιού, έβγαλαν τα καπέλα τους κι έκαναν σιωπηλοί το σταυρό τους.

Εκεί, στο κατάστρωμα, έμειναν για αρκετή ώρα βουβοί και δακρυσμένοι. Κάθε φορά που ο αέρας έφερνε πέρα απ’ τον τόπο του μαρτυρίου κι έναν καινούριο θρήνο στ’ αφτιά τους, έσκυβαν τα πρόσωπά τους μέσα στα χέρια τους κι έκλαιγαν πικρά.

Χλομός ο ήλιος σκαρφάλωνε αργά στον ορίζοντα και οι ανώνυμοι εκείνοι μαχητές, μαζί με τους καπετάνιους τους, ασάλευτοι προσκυνητές μιας τραγικής θυσίας, μοιράζονταν από μακριά με το δικό τους τρόπο το δράμα των ηρωικών συντρόφων τους. Με δάκρυα στα μάτια και σπαραγμό στην καρδιά, τις τραγικές εκείνες στιγμές, όλοι οι μαχητές της Κωνσταντινούπολης θρηνούσαν την απάνθρωπη σφαγή των συντρόφων τους.

Ψηλά, απ’ τα βουβά τείχη ή πάνω απ’ τα πένθιμα καταστρώματα των πλοίων, η πολιορκημένη πόλη, με ματωμένη την καρδιά και κρατημένη την ανάσα της, συνόδευε τους δύστυχους υπερασπιστές της, τα τραγικά εκείνα θύματα του καθήκοντος και της βαρβαρότητας των εχθρών της, στην αιώνια κατοικία τους.

Πηγή: "ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ" Αλέκου Ν. Αγγελίδη Κεφ. 18 Σελίδα 213

Οι αμφίβιοι Καταδρομείς του '21

2025-03-23T09:00:00.001+02:00

ΛΥΤΡΑΣ Νικηφόρος (1832-1927). Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη

Δεν ήταν άλλοι από τους ναύτες των πυρπολικών. Τα πυρπολικά ήταν πλωτές εμπρηστικές βόμβες. Μπουρλότα! Παλιά πλοία, ή πλοία πολύ φτηνής κατασκευής, γεμάτα με εύφλεκτα υλικά. Χρησιμοποιούνταν για να βάλουν φωτιά σε εχθρικά πλοία ή να προκαλέσουν πανικό στο πλήρωμα τους. Τεχνική, που ξεκίνησε από τα αρχαία χρόνια, για να φτάσει στην εποχή της επανάστασης να γίνει τρομερό όπλο!

Υπήρχε όμως ειδική τεχνική στην κατασκευή και την τοποθέτηση των εκρηκτικών. Η μετατροπή ενός παλιού πλοίου σε πυρπολικό στοίχιζε μέχρι και 100 χιλιάδες γρόσια της εποχής. Δηλαδή κάπου 200 χιλιάδες Ευρώ, αν κάνουμε την σημερινή ισοτιμία 1 γρόσι = 2 Ευρώ! Έπρεπε λοιπόν κάποιοι να χρηματοδοτούν! Και αυτοί ήταν είτε οι επαναστατικές επιτροπές κατά τόπους με εράνους που έκαναν, είτε πλούσιοι καραβοκυραίοι που ενίσχυαν τον αγώνα. Αλλά και η κάθε επιχείρηση στοίχιζε και έπρεπε να καλυφθεί, όπως φαίνεται μέσα από αναφορές εκείνης της εποχής.

Γεμάτο εύφλεκτα υλικά τα οποία στοιβάζονταν με κατάλληλο τρόπο ώστε να διευκολύνουν την γρήγορη ανάφλεξη, το πλοίο αλείφονταν εσωτερικά, με πίσσα και νάφθα. Ακόμη και τα ιστία αλείφονταν με τον ίδιο τρόπο.

Κατά μήκος του καταστρώματος και στα δύο πλευρά του πλοίου υπήρχαν τετράγωνα ανοίγματα και εκεί εσωτερικά, τοποθετούσαν βαρέλια γεμάτα πυρίτιδα, πλασμένη σε σβώλους για να μπορεί να εκτοξεύεται κατά την έκρηξη. Επίσης πάλι κατά μήκος του καταστρώματος υπήρχαν αγωγοί (λούκια) κατασκευασμένοι με σανίδες, γεμάτοι και αυτοί με εύφλεκτη ύλη, οι οποίοι αφού διέτρεχαν το πλοίο περιμετρικά, κατέληγαν στην πρύμνη του, όπου υπήρχε το άνοιγμα του πηδαλίου, από όπου διέφευγε το πλήρωμα με βάρκα, πριν ο τελευταίος, ο πυρπολητής, συνήθως ο καπετάνιος, βάλει φωτιά. Τα πλαϊνά ανοίγματα, οι "μπουκαπόρτες" κατά την στιγμή της προσκόλλησης στο εχθρικό πλοίο ήταν ανοικτές για την γρήγορη ανάφλεξη με τη βοήθεια του ανέμου, ενώ στο ταξίδι παρέμεναν κλειστές για την αποφυγή υγρασίας.

Υπάρχουν καταγεγραμμένες λεπτομερείς περιγραφές για τον τρόπο κατασκευής. Κατά την επανάσταση του '21 οι Ψαριανοί είχαν την πρωτοβουλία σ' αυτό.

Τους πλοιάρχους των πυρπολικών τους επέλεγαν αρχικά οι κοινότητες των Ψαρών, των Σπετσών και της Ύδρας, που είχαν αναλάβει τον ναυτικό αγώνα Με τη σειρά τους οι καπετάνιοι, συγκροτούσαν τα πληρώματά τους από τους ικανότερους και τολμηρότερους Έλληνες ναυτικούς. Ήταν όλοι τους εθελοντές σ’ αυτήν την εξαιρετικά επικίνδυνη υπηρεσία. Συνολικά οι τολμηροί αυτοί ναυτικοί, ήταν λιγότεροι από 500.

Στα πυρπολικά υπήρχε ενσυνείδητη πειθαρχία, υπακοή αλλά και αλληλοεκτίμηση του ενός στις ικανότητες του άλλου και αλληλοσεβασμός. Αποτέλεσμα αυτού του αλληλοσεβασμού ήταν οι πλοίαρχοι να αποκαλούν και να θεωρούν τους άνδρες των πληρωμάτων τους συντρόφους. Αυτό ήταν και το καταδρομικό τους "πνεύμα".

Τα πυρπολικά, κατά τις επιθέσεις τους εναντίον εχθρικών πλοίων, ακολουθούσαν πάντα πλοία συνοδείας για υποστήριξη και διάσωση των πληρωμάτων.

Η τακτική των πυρπολικών ή των "ηφαιστείων" όπως τα αποκαλούσαν ήταν απλή. Είτε έκαναν νυχτερινές αιφνιδιαστικές επιθέσεις σε μεγάλα αγκυροβολημένα πολεμικά πλοία των Οθωμανών είτε στις ναυμαχίες, με τόλμη και δεξιοτεχνία, έφερναν σε ευνοϊκή θέση σε σχέση με τον εχθρικό στόλο το πυρπολικό τους και στη συνέχεια επέλεγαν το στόχο τους μεταξύ των μεγαλύτερων πολεμικών πλοίων του εχθρού.

Με κατάλληλους χειρισμούς και ουριοδρομία προσπαθούσαν να αποφύγουν τα πυρά των αντιπάλων τους και να αγκιστρώσουν γερά το «μπουρλότο» τους πάνω στο πλοίο-θήραμα. Οι Οθωμανοί ναύτες προσπαθούσαν να τους απωθήσουν με καταιγισμό βλημάτων κάθε είδους πυροβόλων όπλων ή με βάρκες που έστελναν εναντίον τους και οι οποίες με γάντζους που έριχναν στο πυρπολικό προσπαθούσαν να το σύρουν με σκοινιά μακριά από το στόχο τους.

Όταν πετύχαιναν την αποστολή τους, οι φλόγες από το «μπουρλότο» τύλιγαν το εχθρικό πλοίο, ενώ τα εμπρηστικά βλήματα διασπείρονταν πάνω στα ξάρτια και το κατάστρωμα του. Οι φλόγες τύλιγαν το ξύλινο σώμα του πλοίου και οι καπνοί από τα καιγόμενα ξύλα και κάθε είδους αντικείμενα έκοβαν την ανάσα και τύφλωναν τα πληρώματα, τους πεζοναύτες και τους στρατιώτες που επέβαιναν στο πυρπολούμενο πλοίο.

Πώς διέφευγαν οι ναύτες των πυρπολικών; Με τη βάρκα διαφυγής, την "σκαμπαβία" τους, όπως την ονόμαζαν. Την έσερναν από την απυρόβλητη πλευρά του πυρπολικού. Μόλις πετύχαιναν την αγκίστρωση στο εχθρικό σκάφος, περνούσαν όλοι στην βάρκα που την έφερναν στην πρύμνη και ο πυρπολητής έβαζε την φωτιά με ένα δαυλό. Και ενώ άρχιζε η φωτιά να δυναμώνει, αυτοί τραβούσαν γερό κουπί, προσπαθώντας να απομακρυνθούν και να προσεγγίσουν το πλοίο υποστήριξης, πολλές φορές μαχόμενοι για να αποφύγουν εχθρικές βάρκες που κατέφθαναν για να τους καταδιώξουν και να τους εξουδετερώσουν.

Το πλοίο τους, υποστήριζε με κανονιοβολισμούς εναντίον των εχθρών. Κανονική ειδική αμφίβια επιχείρηση! Έχουν καταγραφεί αρκετές τέτοιες που παρέμειναν στην ναυτική μας ιστορία.

Οι επικίνδυνες και τολμηρές αυτές ενέργειες, επιβραβεύονταν από την επαναστατική κυβέρνηση και ηθικά αλλά και οικονομικά για να υπάρχει κίνητρο στη συνέχιση των επιχειρήσεων, όπως φαίνεται από διατάγματα της εποχής.

Τελικά η τόλμη νικούσε!

Η Λέσχη Καταδρομέων Ιερολοχιτών

2025-03-16T19:00:00.025+02:00

Πηγή

(Αναδημοσίευση)

Λέσχες και Σύλλογοι ή Σύνδεσμοι Ειδικών Δυνάμεων υπάρχουν πολλοί και εκλεκτοί. Η αρχαιότερη όμως όλων, που ιδρύθηκε από τους πρώτους Έλληνες καταδρομείς του Ιερού Λόχου Μέσης Ανατολής, είναι μία: Η Λέσχη Καταδρομέων Ιερολοχιτών με επίσημο έτος ιδρύσεως, το 1980.

Θα έλεγα χωρίς υπερβολή, ότι είναι η "μητέρα" όλων των άλλων. Μπαίνοντας στα γραφεία της το πρώτο πράγμα που σου κάνει εντύπωση, δεν είναι η πληθώρα των πλακετών που επιδόθηκαν όλα αυτά τα χρόνια, σε διάφορες τελετές και επισκέψεις. Είναι οι σπάνιες φωτογραφίες παλαιών πολεμιστών, που κοσμούν τους τοίχους.

Άνθρωποι νέοι, με σφρίγος και πύρινη θέληση που εκπέμπεται από το βλέμμα τους, όπως τους κοιτάζει ο επισκέπτης! Άνθρωποι που τα έδωσαν όλα μέσα στη δύνη του φοβερού πολέμου! Άνθρωποι ψημένοι στις μάχες! Σε όλες τις μάχες του Ιερού Λόχου και των μετέπειτα ΛΟΚ, μέχρι και τις επιχειρήσεις της Κύπρου.

Η βιβλιοθήκη της είναι γεμάτη με σπάνια βιβλία, και προσωπικές αφηγήσεις παλαιών πολεμιστών, που έζησαν τις επιχειρήσεις και προσπάθησαν γράφοντάς τες, να τις αφήσουν στους νεότερους, για να μην χαθούν τα διδάγματα μέσα στη λήθη της σύγχρονης ζωής, που ακόμη και τώρα με την οικονομική κρίση, είναι γεμάτη από ευμάρεια και τρυφηλότητα.

Οι παλαιοί πολεμιστές, που αγνόησαν τον θάνατο στις μάχες, σιγά-σιγά φθίνουν, νικημένοι τελικά από το γήρας. Όσο ακόμη ζουν, περισσότεροι πολεμιστές της Κύπρου, συνεχίζουν να δίνουν το "παρών" και να συμμετέχουν σε ομιλίες και παρουσιάσεις, πέρα από τις τελετές μνήμης των παλαιών συμπολεμιστών τους.

Υπάρχουν και οι νεότεροι, που επιθυμούν όχι μόνο να διατηρήσουν την Λέσχη, αλλά και να την αναπτύξουν ακόμη περισσότερο, με την προσέλευση νέων μελών! Για να μάθουν όμως οι νέοι ότι υπάρχει αυτή η Λέσχη, πρέπει κάποιος να τους την υποδείξει!

Ας αφήσω λοιπόν, να διαβάσετε μόνοι σας το ιστορικό της, που συμπεριλαμβάνεται στην ιστοσελίδα της.

.................................

Η Λέσχη Καταδρομέων Ιερολοχιτών ιδρύθηκε το έτος 1979, από απόστρατους Ιερολοχίτες, αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και υπηρετήσαντες οπλίτες των Δυνάμεων Καταδρομών. Είναι η πρώτη Λέσχη Καταδρομέων που ιδρύθηκε μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και τις επιχειρήσεις εναντίον ανταρτών του 1947-1949 στην Ελλάδα, και ο πρώτος Σύνδεσμος παλαιών πολεμιστών Ειδικών Δυνάμεων.

Από ιδρύσεώς της εγράφησαν σαν μέλη, πλέον των παλαιών Ιερολοχιτών και Καταδρομέων και όσοι συμμετείχαν σε υπηρεσίες και μονάδες ανορθοδόξου πολέμου και πληροφοριών κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου, υπαγόμενες στα ελληνικά και συμμαχικά στρατηγεία Μέσης Ανατολής.

Μέλη της σήμερα μπορούν να γίνουν, με τις προβλεπόμενες από το καταστατικό διαδικασίες, οι υπηρετήσαντες στις ειδικές δυνάμεις των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, ανεξαρτήτως βαθμού.

Με απόφαση του διοικητικού συμβουλίου, εγγράφονται σαν επίτιμα μέλη, γονείς, σύζυγοι και τέκνα πεσόντων ή θανόντων, αλλά λαβόντων μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις καταδρομέων, όπως και μέλη καταδρομικών συλλόγων συμμάχων χωρών. Επίσης πρόσωπα που παρέχουν σοβαρές υπηρεσίες στη Λέσχη και συντελούν ουσιαστικά στην επίτευξη των σκοπών της.

Ο Ιερός Λόχος και οι Δυνάμεις Καταδρομών στις πολυπληθείς καταδρομικές και άκρως επιτυχείς επιχειρήσεις τους κατά τους αγώνες επιβίωσης του Ελληνικού Έθνους, δημιούργησαν κι εθεμελίωσαν το ελληνικό δόγμα των ειδικών επιχειρήσεων, το οποίο διαφέρει από αυτό των συμβατικών επιχειρήσεων, διότι συνδυάζει κατά πρωτότυπο τρόπο δύο βασικές αρχές του πολέμου: τον Αιφνιδιασμό και την Οικονομία Δυνάμεων. Παράλληλα δημιούργησαν το υπέροχο πνεύμα των ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων.

Το πνεύμα αλλά και το δόγμα αυτό, η Λέσχη Καταδρομέων Ιερολοχιτών επιδιώκει να το διατηρήσει και να το βελτιώσει, με αξιοποίηση της συσσωρευθείσας γνώσης και εμπειρίας των παλαιών μελών της, αλλά και με την παρακολούθηση των σύγχρονων εξελίξεων..

Ο σκοπός ιδρύσεως της Λέσχης είναι:

· Η παρακολούθηση των τεχνικών εξελίξεων και διαμόρφωση προτάσεων για βελτίωση του δόγματος ειδικών δυνάμεων και ειδικών επιχειρήσεων εν γένει.

· Η σύνταξη ιστορικών μελετών και διοργάνωση διαλέξεων προς διατήρηση της ιστορίας και του πνεύματος των ειδικών δυνάμεων.

· Η εκπροσώπηση των παλαιμάχων και επαφές με αντίστοιχες Λέσχες συμμάχων χωρών.

· Η απόδοση τιμών στους νεκρούς μας, με παρουσία στις κατά περίπτωση τελετές και επετείους μαχών στα κατά τόπους ηρώα και μνημεία.

· Η οργάνωση εκδρομών, συγκεντρώσεων και υπαίθριων αθλητικών δραστηριοτήτων, για ανάπτυξη δεσμών μεταξύ των μελών της Λέσχης.

· Η υποστήριξη και βοήθεια στο μέτρο του δυνατού σε αναξιοπαθούντες των ειδικών δυνάμεων.

Μέχρι σήμερα, η Λέσχη, με τις προσφορές των μελών της, ανήγειρε μνημεία πεσόντων Ιερολοχιτών και Καταδρομέων σχεδόν σε όλα τα πεδία μαχών που έλαβαν μέρος, στο Αιγαίο και στην ηπειρωτική Ελλάδα. Εξέχουσα θέση έχει, το μεγαλοπρεπές Μνημείο Πεσόντων Ιερολοχιτών του 2ου Π.Π., στο Πεδίον του Άρεως.

Μέλη της, διακριθέντες εμπειροπόλεμοι στρατιωτικοί και έφεδροι, έγραψαν την ιστορία του Ιερού Λόχου, καθώς και άλλες προσωπικές τους πολεμικές εμπειρίες, που διατηρούν άσβεστη την ιστορική μνήμη.

Ενδεικτικά αναφέρονται:

· Ο Αντγος ε.α. Ι. Κ. Μανέτας, που έγραψε το πρώτο ιστορικό βιβλίο «Ιερός Λόχος 1942-1945» καθώς και το δίτομο έργο «Μαχομένη Ελλάς 1942-1945». Τα εν λόγω βιβλία, διατίθενται σε περιορισμένο αριθμό από τη Λέσχη με το αντίτιμο 20 Ευρώ συνολικά.

· Ο Αντγος ε.α. Παπαγεωργόπουλος Κυριάκος που συνέγραψε το βιβλίο «Μνήμες Πολέμου και Ειρήνης».

· Ο Ρήγας Ρηγόπουλος που συνέγραψε το βιβλίο «Μυστικός Πόλεμος, Ελλάδα - Μέση Ανατολή 1940-1945»

· Ο Αντγος ε.α. Κόρκας Κων/νος, που συνέγραψε το βιβλίο «Σαράντα καυτά χρόνια 10 πόλεμος – 30 ειρήνη 1940 – 1980» και ο οποίος αποτελούσε μέχρι πρόσφατα την «ζωντανή ιστορία» του Ιερού Λόχου, την οποία αναμετδίδε σε εορτές και τελετές.

Αλλά και πολλοί άλλοι μεταγενέστεροι διακρίθηκαν για το συγγραφικό τους έργο στο χώρο των ειδικών δυνάμεων και του στρατού γενικότερα, όπως ο πολυγραφότατος Αντγος ε.α. Φωτόπουλος Χρήστος, και ο πιο πρόσφατος, πολεμιστής της Κύπρου, Αντγος ε.α. Ελευθέριος Σταμάτης.

Επιπλέον, παλαιά μέλη της Λέσχης, έχουν θέσει προσωπικά τους αντικείμενα και χειρόγραφα στη διάθεση του Πολεμικού Μουσείου σαν εκθέματα προς το κοινό, αλλά και στη ΔΔΕΕ «Ιερός Λόχος» για την δημιουργία μικρού Μουσείου στην ειδική αίθουσα τελετών.

Η Λέσχη, αριθμεί περίπου 2.000 μέλη και το διοικητικό της συμβούλιο είναι επταμελές. Ο αντίστοιχος ομώνυμος Σύνδεσμος Βορείου Ελλάδος, δημιουργήθηκε αρχικά σαν παράρτημά της, το οποίο αυτονομήθηκε κατά την 10ετία του ’80.

Μέχρι σήμερα, η Λέσχη συνεχίζει την παράδοση και επιδιώκει την προώθηση του πνεύματος των ειδικών δυνάμεων, αλλά και την συσπείρωση των επί μέρους πολλών αναφυομένων σωματείων και λεσχών ειδικών δυνάμεων, κάτω από μια πανεθνική συνομοσπονδία..

Επίσης αποτελεί μια εν δυνάμει «δεξαμενή σκέψης» στο χώρο των ειδικών επιχειρήσεων διατιθέμενη εθελοντικά να συνδράμει σε τυχόν αίτημα της στρατιωτικής υπηρεσίας για την εξέταση θεμάτων ή/και την εκπόνηση μελετών σε ό,τι αφορά ειδικές επιχειρήσεις.

Σύμφωνα με το καταστατικό της, όλα τα περιουσιακά στοιχεία της Λέσχης σε περίπτωση διαλύσεώς της, περιέρχονται στην ΔΕΔ του ΓΕΣ.

...............................

Σαν ελάχιστη ένδειξη τιμής, η παρούσα ιστοσελίδα blog "Εφημερίδα Ειδικών Δυνάμεων" θα αποτελεί, αδιάλειπτο κρίκο της ιστοσελίδας της Λέσχης Καταδρομέων Ιερολοχιτών.

Πράγματι, είναι σωστό να υπάρξει μια συνένωση, ή καλύτερα συνομοσπονδία όλων των Λεσχών, Συνδέσμων και Συλλόγων Ειδικών Δυνάμεων όλων των κλάδων, ώστε να εκπροσωπούνται με δυνατή φωνή προς όλες τις κατευθύνσεις.

Εμείς οι Έλληνες, διακατεχόμαστε δυστυχώς, από το σύνδρομο της διχόνοιας και του διχασμού, εξ απ' ανέκαθεν! Πάντα δεν μας αρέσει κάτι και πάντα θέλουμε την ανεξαρτητοποίηση! Αποτέλεσμα; Ποτέ δεν μονοίαζουμε και τελικά είμαστε ευάλωτοι σε κάθε είδους βλέψεις τρίτων.

Αυτό δυστυχώς συμβαίνει γύρω μας, στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή.

Μια συνομοσπονδία, που θα άφηνε την οικονομική ανεξαρτησία αλλά και την αυτονομία, όλων αλλά θα επιδίωκε τον συντονισμό ενεργειών για κοινά θέματα και πανελλήνια προβολή προς το εξωτερικό θα ήταν πολύ καλή περίπτωση.

Από την άλλη πλευρά, ο διαχωρισμός εφέδρων και αποστράτων μονίμων στελεχών, μάλλον βλάπτει το πνεύμα των ειδικών δυνάμεων και δεν ωφελεί!

Για να δούμε! Θα τα βρουν τελικά οι κομάντος μεταξύ τους, ή θα επαναλαμβάνουν συνεχώς το ίδιο λάθος της διχόνοιας;

Ανιχνευτής

Από τ' ΑΒΑΚ ορμούν οι πεζοναύτες..

2025-01-13T14:19:00.000+02:00

Αναδημοσίευση ενός πάντα επίκαιρου άρθρου!

Έτσι αρχίζει το εμβατήριο των Ελλήνων πεζοναυτών, όπως το τραγουδούσαμε κάποτε, στο 521 ΤΠΝ.

Βρετανικές ΑΒΑΚ, κατευθύνονται προς την ακτή στην περιοχή Τρόια της Πορτογαλίας (Πηγή)

Εδώ όμως θα δούμε τις ΑΒΑΚ (ΑποΒατικές ΑΚάτους) άλλων, των Βρετανών βασιλικών πεζοναυτών, όπως παρουσιάστηκαν σε παλιά άσκηση του ΝΑΤΟ "Trident Juncture 2015", που έλαβε χώρα στην Πορτογαλία και Ισπανία.

"Συμβολή Τρίαινας", παράξενη ονομασία άσκησης, για να δηλώσει ίσως την κοινή συμμαχική αποβατική (και όχι μόνο) ενέργεια, Αμερικανών, Βρετανών, Ισπανών Πορτογάλων και άλλων πεζοναυτών.

Το δόγμα των αμφίβιων επιχειρήσεων είναι κοινό στο ΝΑΤΟ (κατά βάση αμερικανικό) με διαφοροποιήσεις ίσως λόγω διαφορετικού εξοπλισμού, υλικού, και μεταφορικών μέσων.

Για να φτάσει ένας πεζοναύτης να πατήσει στην άμμο, πρέπει να έχουν προηγηθεί πολλές άλλες διαδικασίες και ενέργειες, που για να τις αναλύσουμε θα πάρει πολλή ώρα. Πολύ συνοπτικά και απλά όσο γίνεται, μπορούμε να πούμε ότι η περιοχή αμφιβίων επιχειρήσεων απομονώνεται από θάλασσα και αέρα! Φαντασθείτε ένα τεράστιο σωλήνα να περιλαμβάνει την όλη περιοχή! Ή καλύτερα ένα τεράστιο θόλο να την καπακώνει! (όπως στο σήριαλ "Under the Dome") Πώς γίνεται αυτό; Μα φυσικά με ναυτική και αεροπορική υπεροχή!

Ελικόπτερα Wildcat συνοδεύουν το κύμα των βρετανικών ΑΒΑΚ (Πηγή)

Στη συνέχεια ξεκινούν οι καταιγιστικοί βομβαρδισμοί από θάλασσα (αν έχουμε ναυτικό πυροβολικό) και από αέρα και από ξηρά, (αν είναι κοντά η απέναντι ακτή) για να "μαλακώσει" ο στόχος! Δηλαδή να διαλυθεί τελείως, αν είναι εφικτό, κάθε αμυντική δυνατότητα του αντίπαλου! Σοκ και Δέος! Και μετά ξεκινούν οι φουσκωτές βάρκες για να πιάσουν τις άκρες της ακτής απόβασης (αν απαιτείται) και να τις ασφαλίσουν, ενώ ταυτόχρονα με ελικόπτερα (αν έχουμε) αερομεταφέρονται τμήματα για να πιάσουν στενωπούς, διαβάσεις και κομβικά άλλα σημεία (εδάφη τακτικής σημασίας), στο εσωτερικό της ξηράς, που θα απομονώσουν τις ακτές και τους αιγιαλούς απόβασης από οποιαδήποτε προσπάθεια ενίσχυσης του αντίπαλου. Έτσι εξασφαλίζεται το προγεφύρωμα.

Εσωτερικό βρετανικής ΑΒΑΚ. Παίρνει 30 άτομα! Δεν κάνουν οι πεζοναύτες απόβαση ντυμένοι όπως τους βλέπετε βέβαια! Πρόκειται μάλλον για διαφημιστική φωτογραφία. Μπορούμε όμως να δούμε πέραν του φορητού οπλισμού και το είδος του σωσιβίου που χρησιμοποιούν. Τα πράσινα μπερέ "κλέβουν την παράσταση"!

Μετά, αρχίζουν οι ΑΒΑΚ φορτωμένες, από πεζοναύτες που έχουν ήδη κατεβεί από τα αρματαγωγά ή άλλα πλοία και στριφογυρίζουν στη θάλασσα περιμένοντας σινιάλο, να κινούνται προς τη στεριά, στους αιγιαλούς που έχουν κατανεμηθεί.

Μπορεί όμως αν έρχονται από κοντινή ακτή να ξεκινήσουν απ' ευθείας από εκεί. (όπως κάνουν οι πρόσφυγες με τις βάρκες για παράδειγμα, για να μην πω όπως θα ήθελαν ή θέλουν άλλοι…)

Αποβατική ενέργεια Βρετανών πεζοναυτών

Και …ορμούν οι πεζοναύτες προς την ακτή! Προσπαθούν να κινηθούν γρήγορα έξω από ανοιχτές περιοχές, να βρουν προκάλυμμα, να συγκροτηθούν, να ανασυνταχθούν και να χτυπήσουν συντονισμένα, αντιστάσεις.

Κάποιοι βγαίνοντας από τις πρώτες ΑΒΑΚ, στο 1ο κύμα, κουβαλούν κιβώτια με πυρομαχικά κάθε λογής και κυριολεκτικά τα πετάνε στην άμμο, τρέχοντας προς τα μέσα! Είναι πυρομαχικά ομαδικών όπλων, πολυβόλων, όλμων κυρίως! Και το κάνουν αυτό για να "χτίσουν" τα πρώτα αποθέματα για ομαδικά όπλα που ακολουθούν.

Αν το "μαλάκωμα" έχει πετύχει, η δουλειά θα γίνει πιο εύκολα, με τη βοήθεια και της αεροπορικής και ναυτικής υποστήριξης με πυρά! Εδώ οι παρατηρητές ναυτικού πυροβολικού και οι ελεγκτές αέρος, είναι απαραίτητοι και πολύτιμοι! Αν υπάρχουν ισχυρά σημεία αντίστασης, τα πράγματα εξελίσσονται πιο αργά και πιο δύσκολα! Οι ισχυρές αντιστάσεις παρακάμπτονται και απομονώνονται για να χτυπηθούν από άλλους πιο ξεκούραστους που ακολουθούν!

Πορτογάλοι πεζοναύτες εκτελούν τη δική τους αποβατική έφοδο, από τις δικές τους ανοικτές ΑΒΑΚ κατά τη διάρκεια της άσκησης "Trident Juncture".

Και αυτό συνεχίζεται, μέχρι να εξασφαλιστεί το προγεφύρωμα, δηλαδή να ελέγχεται από τα αποβατικά στρατεύματα, που έχουν πιάσει λιμάνια ή/και αεροδρόμια και να μη μπορεί ο αντίπαλος να επέμβει ούτε με δυνάμεις ούτε με πυρά στο ξεφόρτωμα των δυνάμεων που ακολουθούν!

Ξεφορτώνονται άρματα, πυροβόλα, βαριά οχήματα, μπουλντόζες και ό,τι άλλο μπορεί να χρειαστεί, Ανοίγονται δρομολόγια, και συσσωρεύονται αποθέματα σε υλικά και εφόδια, για να σχηματιστεί, όπως λέγεται στρατιωτικά, η περιοχή ΔΜ (διοικητικής μέριμνας).

Μετά το προγεφύρωμα και αφού έχουν έλθει πιο βαριές δυνάμεις, ολοκληρώνεται η κατάληψη της περιοχής που έχει καθοριστεί. (για παράδειγμα ολόκληρο νησί)

Και οι ειδικές δυνάμεις; Πού βρίσκονται και τι κάνουν; Αυτοί έχουν προηγηθεί πιο νωρίς! Οι ειδικές δυνάμεις έχουν διεισδύσει με οποιοδήποτε πρόσφορο μέσον και τρόπο τουλάχιστον 24 ώρες ενωρίτερα, για να υπάρχει κάποιο αποτέλεσμα! (Οι βάτραχοι κάνουν τη δουλειά τους προς την παραλία, προσπαθώντας να εντοπίσουν και να καταστρέψουν εμπόδια.)

Οι ειδικές δυνάμεις στα πλαίσια των αμφιβίων επιχειρήσεων, προσφέρουν σημαντικές υπηρεσίες στον Διοικητή της Αμφίβιας Δύναμης Επιχειρήσεων (ΔΑΔΕ). Του παρέχουν ακριβείς και νωπές πληροφορίες περί του εχθρού και ειδικότερα των στόχων που έχουν τεθεί, μετά από λεπτομερή μελέτη και επεξεργασία, τη γνωστή "Στοχοποίηση".

Η στοχοποίηση, είναι απόρροια της στρατιωτικής εκτίμησης κατάστασης κατά την οποία εξάγονται τα "κέντρα βάρους", τα "αποφασιστικά σημεία" και τελικά, τα "τρωτά σημεία" του αντιπάλου. Οι ειδικές δυνάμεις, εκτελούν ειδική αναγνώριση και ενδεχομένως να προβούν σε άμεσες επιθετικές ενέργειες, με προτιμότερη, την προσβολή στόχων από ελεύθερους σκοπευτές.

Με άλλα λόγια, δεν πάνε οι ειδικές δυνάμεις τυχαία "μέσα" και δεν έχουν στοχοποιήσει μόνο εγκαταστάσεις, μονάδες, υλικά, αλλά και άτομα! Δηλαδή, κατά προτεραιότητα διοικητές μονάδων και σχηματισμών, στελέχη - χειριστές εξειδικευμένων οργάνων, μέσων, υλικών και οπλικών συστημάτων των οποίων η αναπλήρωση είναι πολύ δύσκολη, αλλά και δημόσια πρόσωπα πολιτικών αρχών. Γι' αυτό, ας προσέχουν όλοι!

Τμήμα ισπανικών ειδικών δυνάμεων μόλις έχει προσγειωθεί από αμερικανικό αεροσκάφος κάθετης προσγείωσης απογείωσης CV-22 Osprey (Πηγή)

Έτσι με την ανάλογη βαρύτητα το ΝΑΤΟ, χρησιμοποίησε και εκπαίδευσε τις ειδικές δυνάμεις στην άσκηση. Έδωσαν μεγάλη σημασία στη διακλαδική συνεργασία και τη διαλειτουργικότητα, μεταξύ ειδικών δυνάμεων και των υπολοίπων κλάδων, πρωτίστως όμως με τις τμηματικές διοικήσεις (χερσαία, αεροπορική και ναυτική)

Τμήματα ειδικών δυνάμεων από διαφορετικές χώρες (Βέλγιο, ΗΠΑ, Ισπανία, Καναδάς, Ολλανδία, Πορτογαλία, Πολωνία, Σλοβενία, Τσεχία και Φινλανδία που συμμετείχε σαν εταίρος) δύναμης χιλίων ανδρών συνεργάσθηκαν και συνεκπαιδεύτηκαν. Πόσο καλά, ξέρουν αυτοί που συμμετείχαν!

Ανιχνευτής

Ο "ξεχασμένος" Πόλεμος

2024-06-15T18:16:00.003+03:00

Προς τιμήν των νεκρών αλλά και των όσων ζωντανών από τον πόλεμο της Κορέας, αναδημοσιεύω ένα άρθρο από ένα ιστολόγιο..

Έχω ακόμη ένα λόγο παραπάνω! Εκεί πολέμησε και ο πατέρας μου!

Ανιχνευτής

18/6/1953. ΣΕΛΙΔΕΣ ΔΟΞΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΥΨΩΜΑ ''ΧΑΡΡΥ''ΤΗΣ ΚΟΡΕΑΣ.

Το παρακάτω απόσπασμα προέρχεται από το βιβλίο "Το ημερόλόγιο ενός Έλληνα Στρατιώτη στον πόλεμο της Κορέας" (εκδόσεις ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ) του βετεράνου Γεωργίου Παγωμένου.

Μόλις φτάσαμε στους πρόποδες του Χάρι όλοι χάσαμε το χρώμα μας. Στην μία μεριά βλέπαμε όπλα σπασμένα, αλλού βρώμάγαν και κρατάγαμε τις μύτες μας και ανεβαίναμε κατάκοποι.

Οι Αμερικανοί όπου ευρίσκονταν επάνω στο ύψωμα, χωρίς να περιμένουν, μόλις μας είδαν κατέβαιναν σαν τρελοί λασπωμένοι, αξούριστοι και εντελώς απογοητευμένοι. Ανεβήκαμε, μας έδειξαν οι διμοιρίτες τον τομέα που θα έπιανε η κάθε ομάδα και αρχίσαμε να σκάβουμε να βγάλουμε έστω και λίγο χαράκωμα, όπου είχαν χωθεί από τα βλήματα. Αφού έδειξα στον κάθε άνδρα από την ομάδα μου πού θα έφθιανε θέσεις, άρχισα και γω να φθιάξω την δική μου, αλλά πού να σκάψω που το μέρος ήταν όλο πτώματα.

Καταπρώτη σκαπανιά που έριξα άκουσα κάτι απαλάδα στο σκαπάνι. Κοιτάζω και ήταν ένα κινέζικο πόδι. Το πετάω και αρχινάω πάλι το έργο μου, δεν είχα βγάλει τρεις φθιαρ[ι]ές χώμα και βλέπω ένα(ν) ολόκληρο. Τι να κάνω τώρα που όπου και να πήγαινα το ίδιο ήταν, το πετάω και αυτό και συνεχίζω.

Για να μην τα πολυλογώ, μέχρι να φθιάξω τη θέση ξέχωσα τέσσερα πτώματα. [Όλη η περιοχή έμοιαζε σαν ένα απέραντο νεκροταφείο ομαδικών τάφων, σαπισμένες ανθρώπινες σάρκες που τη βρώμα δεν την άντεχες όσο κι αν προσπαθούσες να κρατήσεις τη μύτη σου κλειστή.

Με την προμήθεια αεροζόλ για να αναπνέομε προσπαθούσαμε να δουλεύουμε. Αν οι Κινέζοι επιχειρούσαν επίθεση αυτό το βράδυ δεν θα γλίτωνε κανείς μας.] Με τις επιθέσεις που κάναν κάθε μέρα ανέβαιναν οι Κινέζοι, έμπαιναν μέσα στα αμπριά και στα χαρακώματα, αρχινάγαν οι Αμερικάνοι με το πυροβολικό και τους χώναν όλους μέσα στο χώμα.

Πρόχειρος καταυλισμός Ελλήνων στρατιωτών στην Κορέα.

Δουλέψαμε όλοι σκληρά.

Οι Κορεάτες μάς κουβάλαγαν ξύλα και τσουβάλια και λίγο πολύ έφθιαξε ο καθένας μια θέση για να μπει μέσα. [Είχαμε μια ομάδα από Νότιο-Κορεάτες, έπαιρναν τα πτώματα μακριά, μα το χώμα ήταν ποτισμένο με το σαπισμένο αίμα και τα υγρά του ανθρώπινου οργανισμού, οπότε με την αποπνικτική βρώμα δεν μπορούσαμε να απαλλαγούμε.

Οι Νοτιο-Κορεάτες μάς έφερναν ξύλα χοντρά και τσουβάλια, βάζαμε τα ξύλα επάνω από τα πολυβολεία και ατομικές θέσεις και μετά γεμίζαμε τα τσουβάλια χώμα και τα βάζαμε επάνω.

Με αυτό προστατευόμαστε από τους όλμους.] Είχαμε όμως δυο τραυματίες καταπρώτη μέρα από ένα βλήμα που είχε πέσει την ώρα που δουλεύαμε. Νύκτωσε,έπιασε καθένας μια θέση και περιμέναμε με το δάκτυλο στην σκαντάλη.

Τα ολμάκια του λόχου τα εξηντάρια έριχναν συνεχώς φωτιστικά για να βλέπομε μπροστά μας.

Έβαλε ο Θεός το χεράκι του και δεν ήλθαν αυτό το βράδυ διότι δεν θα γλίτωνε κανείς. [Από τη βορειοδυτική πλευρά δεν μπορούσαμε να εργαστούμε διότι είμαστε ακριβώς απέναντι από τα Κινέζικα στρατεύματα περίπου τριακόσια-πενήντα μέτρα και ήταν πιο ψηλά από εμάς.]

Ψήσιμο του πασχαλινού αρνιού στα χαρακώματα, από Έλληνες στρατιώτες

Ξημέρωσε 17/6/53, αφού είδαμε ότι γλιτώσαμε το πρώτο βράδυ αρχίσαμε να δουλεύουμε με πιο όρεξη σήμερα, αλλά είχαμε κακή ζωή, πείνα και κούραση και από την άλλη μεριά η βρόμα των νεκρών 177. Υποφέραμε από τρομερή κούραση.

Από φαγητό δεν μας πείραζε μόνο πίναμε κρύο νερό και αεροζόλ που αναπνέαμε. Τον ύπνο τον είχαμε ξεχάσει τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Χωρίς να καθίσουμε ούτε και να κοιμηθούμε όπως είμαστε ξενύκτηδες, δυο βράδια γεμίζαμε τσουβάλια και κτίζαμε επάνω στις θέσεις που είχαμε φθιάξει. Ώσπου να βραδιάσει τις είχαμε σχεδόν τελειώσει. Την ημέρα αυτή μας επισκέφτηκαν δυο Αμερικανοί αξιωματικοί και ένας Έλληνας. Καταλάβαμε αμέσως ότι θα επιτεθούν οι Κινέζοι.

Οι άνδρες αυτοί ήταν του Α-2 και ξέρανε τι θα κάνουν οι Κινέζοι με ακρίβεια. Μόλις άρχισε να σουρουπώνει μας ειδοποιάνε, όλους να πιάσωμε τις θέσεις μας και να 'χωμε το νου μας, διότι είχαν πληροφορίες ότι θα μας κάναν επίθεση οπωσδήποτε αυτό το βράδυ. Απόψε κάπως είχαμε λίγο θάρρος, διότι είχαμε φθιάξει τις θέσεις και θα μας προφύλαζαν έστω από τα εγκαιροφλεγής.

Πυρομαχικά είχαμε όσα θέλαμε και έτσι είχαμε πεποίθηση ότι μέχρι να είναι ένας ζωντανός, δεν θα πατούσε Κινέζος επάνω. Είχαμε βάλει ορισμένους στα ακροαστικά φυλάκια σε θέσεις καίριες να μας ενημερώνουν για την κάθε κίνηση των Κινέζων για να μπορούμε οι υπόλοιποι να δουλεύουμε με μεγαλύτερη ασφάλεια, όπως προανέφερα. Στο ένα ακροαστικό ήταν ο φίλος μου ο Ανδρεαδάκης από τον Κρουσώνα Κρήτης. Περίπου στις 11:45 η ώρα το ακροαστικό αντιλήφθηκε πως όλα τα υψώματα των Κινέζων είχαν μαυρίσει, σαν να είχαν φυτρώσει ξαφνικά μικρά δέντρα στα απογυμνωμένα υψώματα. Αυτά τα μικρά μαύρα που φαινόταν σαν δέντρα ήταν οι εκατοντάδες από Κινέζους που ερχόταν να μας επιτεθούν.

Η αναλογία ήταν 2.850 χιλιάδες Κινέζοι κι εμείς ένας λόχος που εάν υπολογίσουμε τις απώλειες του προηγούμενου μετώπου θα είχαμε μείνει περίπου ενενήντα με ενενήνταπέντε άντρες. Μας υποστήριζαν βέβαια τα Αμερικάνικα οπλικά συστήματα που χρησιμοποιούσανε σε αυτόν το πόλεμο.

Μόλις το ακροαστικό φυλάκιο αντιλήφτηκε ότι οι Κινέζοι ερχόντουσαν, τηλεφώνησαν και αμέσως πήδησαν μέσα στα χαρακώματα. Τις 11.45 η ώρα, όπως είχα προσυλλογιστεί μπροστά μου, ακούγω ένα πολυβόλο που ήταν αριστερά από την ομάδα μου και άρχιζε απότομα να βάζει ταχεία βουλή.

Εν τω μεταξύ το ύψωμα άναψε και τα κινέζικα βλήματα έπεφταν βροχή στα αμπριά μας. Επάνω οι Κινέζοι είχαν πλησιάσει πολύ κοντά, βγήκαμε όλοι στο χαράκωμα αψηφώντας το θάνατο και αγωνιστήκαμε σκληρά, περίπου 11/2 ώρα, απεκρούσαμε την πρώτη επίθεση.

Δεν πέρασε μισή ώρα, δεν είχαν πάψει τα πρώτα πυρά, ορμάνε και για δεύτερη φορά όπου και φτάσαν στα χαρακώματα. Τους απεκρούουμε και για δευτέρα φορά το ύψωμα εσειότανε από τα βλήματα. Κάναν να ησυχάσουν για λίγο νομίζοντας εμείς ότι τώρα πια δεν θα ξανάκαναν επιχείρηση και όμως μάταια η σκέψη μας.

Τις τρεις η ώρα [στις πρώτες ώρες της 18 Ιουνίου] επιτέθουνται για τρίτη φορά. Και πάλι κατάφεραν να μπουν στα δικά μας χαρακώματα, τους αποκρούσαμε διά της λόγχης, με πιο πυκνά πυρά και ο[υ]ρλιάσματα σαν λυσσασμένα σκυλιά να μας κατασπαράξουν, δεν ήξεραν όμως ότι το Χάρι το κράταγαν Έλληνες στρατιώτες. Τηλεφωνική επικοινωνία εγώ δεν είχα διότι είχε διακοπεί από τα βλήματα.

Έπραττα όπως μπορούσα με τους άντρες της ομάδας μου. Απελπισμένοι πια για τις προσπάθειες που έκαναν και δεν μπόρεσαν να πατήσουν επάνω στο Χάρι, όσοι γλύτωσαν έφυγαν κακώς κακού, αλλά οι πιο πολλοί άφηκαν τα κορμιά τους γύρω από το ύψωμα. Ξημέρωσε και ησύχασε λίγο το κακό. Μαζέψαμε τους νεκρούς, είχαμε πέντε και δεκαεννιά τραυματίες .

Οι Αμερικάνοι αφού είδαν ότι δεν επιστοχωρήσαμε [οπισθοχωρήσαμε] όπως έκαναν αυτοί, νόμιζαν ότι μας είχαν όλους σφάξει επάνω στο ύψωμα. Ήλθαν όλοι οι νοσοκόμοι, φέραν δύο ντζέιμς φορεία και όλοι κοίταζαν, όταν κατέβαζαν τους νεκρούς και τους τραυματίες με περιέργεια και έλεγαν μόνο αυτοί είναι; Ακόμα και ο ίδιος ο διοικητής μας νόμιζε ότι ο τρίτος λόχος είχε σβήσει πια από το τάγμα και όμως με τη βοήθεια του Θεού περάσαμε καλά.

Αφού κατεβάσαμε όλους τους τραυματίες έδωσε διαταγή ο διοικητής να έλθει ο 1ος λόχος να μας αντικαταστήσει. [0 1ος λόχος ήταν εφεδρικός στο ύψωμα 361 και σε περίπτωση που εμείς εγκαταλείπαμε το ύψωμα θα έκαναν αντεπίθεση. Εγώ είχα δύο τραυματίες στην ομάδα μου, τον Μαρίνο Μελισσαράτο από την Κεφαλλονιά, πολύ σοβαρά κτυπημένο, και τον Σταύρο Χλωρό, από τη Λέρο.

Αφού τους περιποιηθήκαμε με τα ελάχιστα μέσα που διαθέταμε, τους κατεβάσαμε χαμηλότερα για να τους παραλάβουν τα ασθενοφόρα και τα ελικόπτερα τους πολύ βαριά τραυματισμένους. 0 Μελισσαράτος έμαθα πως πέθανε μέσα στο ελικόπτερο, ο άλλος από τη Λέρο έζησε και γύρισε ύστερα από ένα μήνα στην ομάδα μου.]

Τις 18/6/53 ήλθαν κατά τις έντεκα η ώρα και φύγαμε εμείς, αλλά είμαστε όλοι σε άθλια κατάσταση.

Στο δρόμο που βαδίζαμε όπου μας έβλεπε κανείς Αμερικανός σταματούσε προσοχή και μας χαιρετούσαν και εθαύμαζαν τη γενναιότητα του ελληνικού τάγματος διότι είχαν πέσει κορμιά σε αυτό το ύψωμα και δεν μπορούσαν να το κρατήσουν.

[Ο θαυμασμός για το Ελληνικό Τάγμα δεν άργησε να διαδοθεί σε όλες τις συμμαχικές δυνάμεις, διότι όπως αναφέρω και παραπάνω τα πρώτα τρία τάγματα που είχαν αναλάβει την άμυνα του υψώματος Χάρι είχαν απώλειες το 80% (από χαρακτηριστικές πληροφορίες το έγραφαν αυτό).]

Τσιακίρης Μόσχος επιλοχίας του πυροβολικού

ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Τσιακίρη Μόσχου

επιλοχία του πυροβολικού.

Την τέταρτη ημέρα όμως στις 18 ΙΟΥΝΙΟΥ άρχισαν από το απόγευμα γύρω στις επτά να μας ρίχνουν με το πυροβολικό τους .

Aκροβολιστήκαμε όλοι μας .

Εγώ αν ζει κάποιος απ΄όσους ήμασταν εκεί θα το θυμάται , έβαλα όλο το στοιχείο παρότι δεν ήμουνα στοιχειάρχης , πίσω στο αμπρί τους έκλεισα κι έμεινα εγώ , ο σκοπευτής κι ο γεμιστής στο αντιαρματικό σε μία θέση που την είχα μόνος μου φτιάξει την σκέπασα με σκέπαστρο και είπα πως αν κατορθώσει να περάσει από τη θυρίδα το βλήμα χαλάλι αφού εμείς θα κατορθώναμε να κάνουμε βολές ανάσχεσης πυροβολικού μπροστά από το φυλάκιο.

Βγήκαν από μία μεριά σε ένα ύψωμα στο φυλάκιο κι ας είναι καλά ένας δεκανέας από την Ορεστιάδα του νομού Έβρου ο Πασσαλής Δημήτριος ο οποίος έγινε επ΄ανδραγαθεία Λοχίας και πήρε και χρυσό μετάλλιο ανδρείας , αυτός έσωσε το τάγμα εκείνο το βράδυ.

Τραυματίστηκε ο λοχαγός Βυσσιώτης και το πρωί μάθαμε πως είχαμε έξη νεκρούς και 17 τραυματίες.

Εγώ με το αντιαρματικό εκείνο το βράδυ έριξα 4 (τέσσερις ) φόρτους βλήματα , 2 φόρτους αντιαρματικά και 2 φόρτους εναντίον προσωπικού .

Κάθε δύο βλήματα έριχνα κι ένα αντιαρματικό για να αφήνει γραμμή και να βλέπω πού πήγαιναν τα βλήματα .

Το πρωί στις 5 η ώρα ο λοχαγός Αγραφιώτης φώναζε τον δικό μου υπολοχαγό τον Ανδρέου Πέτρο , του απάντησα εγώ και του είπα πως είχα ακόμη 10 βλήματα

Όσοι πολέμησαν στο Χάρρυ πήραν το παράσημο CAN DO που σημαίνει μπορείς να το κάνεις

Πηγές

ΕΚΣΕ

Mosxos Evaggelou Tsiakiris

Πηγή

D-Day. Η αεραποβατική εισβολή στο οχυρό "Ευρώπη"

2024-06-05T09:43:00.008+03:00

Αμερικανοί αλεξιπτωτιστές της 101ης Αεραποβατικής Μεραρχίας, βάφονται με τα "χρώματα του πολέμου", κατά την προετοιμασία τους για την αποστολή που ανέλαβε οι μονάδα τους (Πηγή)

Στις 6 Ιουνίου 1944, πριν από 80 χρόνια, έλαβε χώρα η μεγάλη επιχείρηση της απόβασης στην Νορμανδία, που είχε την κωδική ονομασία "Overlord", αλλά έμεινε στην ιστορία γνωστή σαν D-Day.

Εκείνη την πρώτη ημέρα, διέπλευσαν την Μάγχη 5.000 πλοία κάθε κατηγορίας μεταφέροντας 160.000 στρατιώτες. Μέχρι το τέλος του Ιουλίου, ο αριθμός των συμμαχικών δυνάμεων που μπήκε στη Γαλλία, έφτασε πάνω από ένα εκατομμύριο μαχητές.

Βρετανοί αλεξιπτωτιστές μέσα στο αεροπλάνο, έτοιμοι για απογείωση νύκτα, πριν από την D-Day (Πηγή)

Πριν από την απόβαση της 6ης Ιουνίου στις νορμανδικές ακτές, που και αυτή από πλευράς ναυτικών ενεργειών είχε την κωδική ονομασία "Neptune" (μέχρι την δημιουργία και εξασφάλιση του προγεφυρώματος), προηγήθηκαν ευρείας κλίμακας νυκτερινές αεραποβατικές επιχειρήσεις με σκοπό την κατάληψη εδαφών τακτικής σημασίας και την δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών προώθησης των αποβατικών δυνάμεων προς το εσωτερικό της Γαλλίας.

Από πλευράς αμερικανικών δυνάμεων αλεξιπτωτιστών, συμμετείχαν οι 82η και η 101η αεραποβατικές μεραρχίες, ενώ από πλευράς Βρετανών, "οι κόκκινοι διάβολοι", με την 6η αεραποβατική μεραρχία. μαζί με αυτούς και το 1ο καναδικό τάγμα αλεξιπτωτιστών.

Βαριά εξοπλισμένοι αλεξιπτωτιστές της 101 Αεραποβατικής Μεραρχίας των ΗΠΑ, σε αναμονή για απογείωση (Πηγή)

Επίσης, στα πλαίσια της όλης αεραποβατικής ενέργειας, συμμετείχε και το 4ο τάγμα SAS των ελεύθερων Γάλλων με δικές του συγκεκριμένες αποστολές.

Ελεύθεροι Γάλλοι αλεξιπτωτιστές εκείνης της εποχής (Πηγή)

Συνολικά έπεσαν ή προσγειώθηκαν με ανεμόπτερα 25.000 μαχητές χρησιμοποιώντας 1500 αεροπορικά μέσα.

Για τις παραπάνω επιχειρήσεις των αλεξιπτωτιστών, δείτε ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ, αλλά και την πρώτη μεγάλη ταινία για την μεγαλύτερη ημέρα του πολέμου, πιέζοντας το σύνδεσμο:

The Longest Day

Ανιχνευτής

Η ξεχασμένη....ταμπακιέρα!

2024-06-01T06:00:00.001+03:00

Ένα παλιό κλασσικό μπέργκιν με μεταλλικό σκελετό, γεμάτο αναμνήσεις από το παρελθόν, βρέθηκε μπροστά μου, καθαρίζοντας την αποθήκη. Το κράτησα ενθύμιο, να μου θυμίζει τον παλιό καλό καιρό, όταν το φόρτωνα στην πλάτη και γύριζα τα βουνά και τα νησιά σχεδόν σ' όλη την Ελλάδα. Το άνοιξα για να δω τι ακριβώς είχα κάποτε βάλει μέσα. Αδιάβροχο, ένα μικρό υπνόσακο τύπου κουβέρτα, καραβάνες, ένα παγούρι, σκούφος και μια μικρή, μεταλλική ταμπακιέρα από σιγαρίλος!

Η ταμπακιέρα μου έφερα στο νου την εκπαίδευση στην επιβίωση! Γιατί ήταν μια μικρή συλλογή που είχα φτιάξει για να την έχω σε κάποια τσέπη της στολής όταν βγαίναμε έξω στην ύπαιθρο. Την άνοιξα και είδα τα πράγματα. Παρά τα πολλά χρόνια που είχαν περάσει τα περισσότερα, με εξαίρεση τα χάπια, ήταν σχεδόν άθικτα και έτοιμα να χρησιμοποιηθούν. Την επανέφερα σε "ενέργεια" και την έβαλα στο αμάξι! Ποτέ μη λες ποτέ!

Αυτοσχέδια ατομική συλλογή επιβίωσης

Το περιεχόμενο το βλέπετε στην παραπάνω εικόνα.Από πάνω αριστερά προς τα δεξιά:

1. Δύο προφυλακτικά χωρίς λιπαντικό. Άριστο βοήθημα για συλλογή νερού σαν αυτοσχέδιο παγούρι, αλλά και για χρήση τουρνικέ, δηλαδή, αιμοστατικού ιμάντα.

2. Liposan για ξεραμένα χείλη και όχι μόνο!

3. Αναπτήρας αερίου. Εξαιρετικό βοήθημα για πολλά.

4. Μεγεθυντικός φακός. Πέραν της μεγέθυνσης, ακόμη ένα βοήθημα για αφή πυράς όταν υπάρχει ηλιοφάνεια.

5.Συρμάτινο πριόνι, με κρίκους στα άκρα. Απαραίτητο βοήθημα για κοπή ξύλων.

6. Ψείρες φωτισμού. Ψάρεμα και όχι μόνο. Φωτισμός και κατάδειξη σημείου σε σκοτάδι.

7. Πυξίδα κουμπί. Εκεί που η τεχνολογία τελειώνει, η μικρή και ταπεινή πυξίδα θα βοηθήσει στον προσανατολισμό, ειδικά όταν δεν υπάρχει καλός φωτισμός.

8. Πετονιά και αγκίστρια για καλό ψάρεμα. Αν δε χρειάζεσαι το ψάρεμα, σίγουρα την πετονιά κάπου θα τη χρειαστείς.

9. Χειρουργική λάμα. Πολύ χρήσιμο εργαλείο για πολλές δουλειές και ακριβώς από κάτω, ιατρική βελόνα με νήμα για ράψιμο, ανοικτών πληγών και άλλων πολλών.

Και πάμε στα χάπια από αριστερά προς τα δεξιά:

1. Αντιόξινα για στομάχι.

2. Χαπάκια Χαλαζόνης Απαραίτητα για τον καθαρισμό βρώμικου νερού.

4. Χαπάκια Παρακεταμόλης, για πονοκέφαλο, πυρετό, πόνους πάσης φύσεως.

5. Κάψουλες για τη διάρροια και

6. Κάψουλες για αλλεργίες.

Όλα μπαίνουν στην ταμπακιέρα, η οποία σφραγίζεται με κολλητική ταινία αδιαβροχοποιείται, και φυλάσσεται εκεί που θέλει ο καθένας. Αχρείαστα να είναι, αλλά… πολύ χρήσιμα σε δύσκολες καταστάσεις!

Ανιχνευτής

Εάλω η Πόλις

2024-05-29T15:50:00.001+03:00

Μνήμες θλίψης και εθνικής περίσκεψης. Μνήμες που δεν πρέπει να σβήσουν για να μας θυμίζουν την καταστροφή που έρχεται όταν δεν υπάρχει εθνική ομόνοια, ενότητα, πρόβλεψη, συλλογική προσπάθεια και ετοιμότητα. Θέμα πάντα επίκαιρο για το έθνος μας.

Ανιχνευτής

1453: Η Άλωση της Πόλης

Περί αναπτήρων..

2024-05-25T06:00:00.025+03:00

Πηγή

Δεν θα μιλήσουμε για πρωτότυπους και περίτεχνους αναπτήρες, που προτιμούν οι μερακλήδες καπνιστές. Θα πούμε όμως μερικά πράγματα για τη χρησιμότητα των αναπτήρων σε κατάσταση επιβίωσης.

" Gents (κύριοι), Ένας απλός μικρός BIC αναπτήρας μπορεί να σας σώσει τη ζωή, αλλά ο συνδυασμός του με το τσιγάρο, γίνεται εκρηκτικό μείγμα που θα σας τινάξει στον αέρα κάποια στιγμή..", ακόμα ηχεί στ' αυτιά μου η περιπαικτική και εύθυμη φωνή του Βρετανού SAS εκπαιδευτή επιβίωσης, που μας έκανε μάθημα πριν από ..πολλά χρόνια. Για να καταλάβετε πόσο παλιά, αυτός συμμετείχε λίγο αργότερα στον πόλεμο των Φώκλαντ!

Καθισμένοι μέσα στο γερμανικό, μουσκεμένο από τη βροχή δάσος, σε κάποια εκπαιδευτική περιοχή του ILRRPS , προετοιμαζόμασταν για μια μεγάλη άσκηση περιπόλων διπλής ενέργειας. Οι "αντίπαλοί" μας θα ήταν οι νεοσυγκροτηθέντες τότε, περιβόητοι GSG-9.

Εμείς "παίζαμε" τους ..παρείσακτους σαμποτέρ και αυτοί αναλάμβαναν την αντιτρομοκρατική δράση! Είχε μεγάλο ενδιαφέρον ο συναγωνισμός γνώσεων και τακτικής. Ο ένας προσπαθούσε να πιάσει ή να ξεγελάσει τον άλλο! Η προετοιμασία μας περιλάμβανε και τ' απαραίτητα μαθήματα επιβίωσης.

Γιατί όμως επέμενε στον αναπτήρα ο εκπαιδευτής μας; "Σε κατάσταση επιβίωσης ο αναπτήρας θα σας ανάψει πολύ περισσότερες φωτιές απ' ότι τα λίγα σπίρτα που πιθανό να έχετε επάνω σας. Και είναι πιο εύκολος στη χρήση του. Δεν θα σας κάνει τη ζωή δύσκολη.." εξηγούσε, κάνοντας επίδειξη ανάμματος φωτιάς με τον BIC του, που ήταν πολύ της "μόδας" τότε.

Και πράγματι τα τρία πλεονεκτήματα έναντι των σπίρτων είναι:

Ο αναπτήρας είναι πιο εύκολος στη χρήση και με το ένα χέρι.
Ανάβει εκατοντάδες φωτιές
Αν υγρανθεί, με φύσημα στην κεφαλή το στεγνώνει γρήγορα και είναι έτοιμος για χρήση

Οι περισσότερες εμπορικές συλλογές επιβίωσης βέβαια, εμπεριέχουν πάντα σπίρτα και ειδικότερα σπίρτα θυέλλης, καθώς και τσακμακόπετρες. Δεν είναι άσχημο να υπάρχουν και αυτά στην ατομική μας συλλογή, αλλά ο αναπτήρας είναι ή πρέπει να είναι βασικό κομμάτι.

Και κάτι ακόμα! Αν τυχόν αδειάσει το αέριο, ο αναπτήρας εξακολουθεί να είναι χρήσιμος με τις σπίθες που πετάει. Μπορεί να μετατραπεί με εύκολο τρόπο σε αυτοσχέδιο εργαλείο ανάμματος φωτιάς. Πώς; Δείτε ΕΔΩ.

Ένα άλλο βίντεο δείχνει πως να τοποθετείς το αναπτηράκι μέσα στην ατομική συλλογή επιβίωσης τσέπης τύπου αρμαθιάς. Δείτε το ΕΔΩ.

Ο αναπτήρας αποτελεί βασικό εξάρτημα μιας συλλογής επιβίωσης! Μην το ξεχνάτε!

Ανιχνευτής

Χαίρε Φίλε

2024-05-22T11:25:00.001+03:00

Στη μνήμη του Θανάση Μπάφα

"Είμαι έτοιμος! Μπορώ να πηδήξω και από το μπαλκόνι! Τόσο πολύ θέλω να πάω αλεξίπτωτα!" Με αυτά τα λόγια με υποδέχτηκε ο τότε Ανθυπολοχαγός Θανάσης Μπάφας στο δωμάτιό του σε ξενοδοχείο στο Λουτράκι, όπου περνούσε ανέμελα μερικές ημέρες πριν παρουσιαστεί στη ΣΧΑΛ για εκπαίδευση. Ήταν το '75 αν δε με απατά η μνήμη μου που κι' εγώ, λάτρης των Καταδρομών, γύρευα "τρελαμένους" σαν κι' εμένα να λάβω πληροφορίες, και να ακολουθήσω τα ίδια βήματα.

Γνωριζόμασταν από τότε, έχοντας την ίδια "χημεία" ψυχοσύνθεσης. Πέρασαν μερικά χρόνια, και ήμασταν και οι δύο στελέχη των Ειδικών Δυνάμεων. Ο Θανάσης σαν μεγαλύτερος, εξακολουθούσε να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για μένα. Δεν έτυχε να συνυπηρετήσουμε στην ίδια μονάδα.

Η επόμενη συνάντησή μας ήταν στο Διεθνές Σχολείο Περιπόλων Αναγνωρίσεως Μακράς Ακτίνας Δράσεως (International Long Range Reconnaisance Patrol School, ILRRPS) Αυτός εκπαιδευτής, εγώ εκπαιδευόμενος! Αξιωματικός εκπαιδεύσεως της Διεθνούς πτέρυγας του Σχολείου, ένας άλλος καταξιωμένος Έλληνας αξιωματικός των Ειδικών Δυνάμεων, ο τότε Ταγματάρχης Τραχανατζής.

Ήμασταν το '82, η τρίτη σειρά στελεχών που περνούσε την εκπαίδευση. Εκπαίδευση σκληρή, απαιτητική, με προδιαγραφές των Βρετανών SAS. O Θανάσης, λοχαγός τότε, ερχόταν πιο πολύ σε επαφή μαζί μας. "Μία στο καρφί και μία στο πέταλο", μας πίεζε να πετύχουμε την καλύτερη δυνατή επίδοση, συναγωνιζόμενοι Βρετανούς, Αμερικανούς, Γερμανούς, Σκανδιναβούς και άλλες εθνικότητες του ΝΑΤΟ.

Είχαμε επιτυχίες, αλλά και αποτυχίες! Έτσι συμβαίνει στην εκπαίδευση. Έμειναν πολλά πράγματα όμως τα οποία σφυρηλάτησαν σώμα, πνεύμα και χαρακτήρα! Έμεινε ανεξίτηλο στη μνήμη μου, ένα περιστατικό, με τον Θανάση. Ήταν νυκτερινή άσκηση διείσδυσης, διπλής ενέργειας όπως συνηθίζεται να λέγεται. Δηλαδή, εμείς έπρεπε να περάσουμε απαρατήρητοι από μια περιοχή την οποία επιτηρούσαν κάποιοι άλλοι. Μιλάμε για μεγάλες αποστάσεις. Πράγματι, η περίπολός μας, οι τέσσερεις Έλληνες, ξεκινήσαμε διαλέγοντας το δικό μας δρομολόγιο, προσεκτικά, αθόρυβα, με όλα τα μέτρα ασφάλειας που έπρεπε να έχουμε. Μέσα στην άγρια νύχτα, με ψιλοβρόχι, πέσαμε επάνω σε ποτάμι, που έπρεπε να διασχίσουμε!

Ορμητικά νερά κατέβαιναν με άγριο παφλασμό, που κάλυπταν κάθε λογής θόρυβο! Επιλέξαμε ένα σημείο που μας φάνηκε προσφορότερο. Πλάτος, πάνω - κάτω, γύρω στα 50 με 70 μέτρα! Πέρασε ο πρώτος με ένα λεπτό σχοινί δεμένο στη μέση του και όσο προχωρούσε αμολάγαμε την κουλούρα ελέγχοντας την κίνησή του για να μην παρασυρθεί. Τα κατάφερε! Στη συνέχεια έκανε γρήγορο έλεγχο, βρήκε ένα σταθερό στήριγμα, πέρασε μια στροφή το σχοινί και τινάζοντάς το, έδωσε το σύνθημα ότι το κρατάει για να περάσουμε. Ένας - ένας, αρχίσαμε να περνάμε και ο κάθε ένας που έβγαινε ασφάλιζε και ένα τομέα. Τελείωσε! Ένα αίσθημα ανακούφισης, μας κατέλαβε, θεωρώντας ότι δε γίναμε αντιληπτοί!

Πάνω που κάναμε τον τελικό έλεγχο για να συνεχίσουμε, ακούσαμε μια πνιχτή φωνή, "μπράβο κομάντος" και με μεγάλη μας έκπληξη, είδαμε το Θανάση να ξετρυπώνει από κάτι θάμνους και να μας πλησιάζει! Το αίσθημα απογοήτευσης, ήλθε να αντικαταστήσει την ανακούφιση. Θεωρήσαμε ότι μας πιάσανε! Όχι, δεν ήταν έτσι. Όλες τις λεπτομέρειες του σχεδίου που είχαμε επιλέξει στο χάρτη, τις είχαμε δώσει στον "Σχόλαρχο", για να ξέρουν που πηγαίνουμε. Η εκλογή δρομολογίου, το "Route Selection", ήταν από τα σημαντικότερα αντικείμενα που μια περίπολος αξιολογείται. Ο Θανάσης, όπως μάθαμε αργότερα, κατάφερε να πάρει αυτός τον έλεγχο του τομέα που ενεργούσαμε εμείς, και δύο άλλες ακόμη περίπολοι και ήξερε ακριβώς το πού και το τι πάμε να κάνουμε! Οπότε την είχε στήσει εκεί κοντά από νωρίς και περίμενε. "'Έχουν περάσει άλλοι;" ρώτησα μουδιασμένος. "Όχι!" Απάντησε με βροντερή φωνή για να καλύψει το θόρυβο του νερού. "Είστε οι πρώτοι! Μπράβο! Προχωρήστε γρήγορα!"

Ξεκινήσαμε σκαρφαλώνοντας στο πυκνοδασωμένο ύψωμα που ορθωνόταν μπροστά μας. Αν και ο Θανάσης ως εκπαιδευτής ήταν εκτός σεναρίου ασκήσεως, το έφερα βαρέως που δεν τον είχαμε αντιληφθεί. Ξεκινήσαμε με ακόμη πιο προσεκτική κίνηση ανάμεσα στα δαιδαλώδη μονοπάτια του υψώματος, που φάνηκε αργότερα, ότι ήταν χώρος περιπατητών. Καλή η κίνηση, αλλά αργή και κοπιαστική, μέχρι σημείου που άρχισαν τα νεότερα μέλη της περιπόλου να δυσανασχετούν. Ξημερώματα, λίγο πριν από το πρώτο φως, στο λυκαυγές, φτάσαμε στο τελικό μας ραντεβού, όπου είδαμε το λεωφορείο να μας περιμένει! Πλησιάσαμε και μόλις μπήκαμε είδαμε τις άλλες δύο περιπόλους, Εγγλέζοι, να είναι μέσα και να μισοκοιμούνται περιμένοντας εμάς! "Τι έγινε; Χαθήκατε; Φτάσατε τελευταίοι!", μας φώναζε ο Θανάσης αγριεμένος, με τόνο επίπληξης. Δε μιλήσαμε. "Καλύτερα τελευταίοι, παρά πιασμένοι", είπα από μέσα μου και κάθισα σε μια θέση, βρεγμένος, λασπωμένος και κουρασμένος όπως όλοι μας.

Έτσι ήταν ο Θανάσης! Ακούραστος, ενθουσιώδης, ευχάριστος, με αστεία και πειράγματα αλλά και απαιτητικός! "Μία στο καρφί και μία στο πέταλο"! Αργότερα, πάλι στη Γερμανία, συνεργαστήκαμε σε άσκηση ρίψεως λέμβων και προσωπικού σε υδάτινο περιβάλλον. Η σκέψη του ήταν πάντα μία: "Είμαστε εξ ίσου καλοί, πρέπει να γίνουμε καλύτεροι, μπορούμε να κάνουμε ό,τι κάνουν οι άλλοι, δεν πρέπει να υποτιμούμε τον εαυτό μας, ούτε τις ειδικές δυνάμεις μας, ούτε και την πατρίδα μας!" Σκέψεις που με ακολουθούσαν πάντα, μέχρι σήμερα!

Πέρασαν τα χρόνια, ο καθένας ακολούθησε το δρόμο του και την τύχη του. Περιστασιακά συναντιόμασταν. Πότε στο ΕΤΑ, πότε σε άλματα ή καταδύσεις, πότε σε άλλες εκδηλώσεις. Ακόμη και όταν έφυγε από την Υπηρεσία.

Θα θυμάμαι όμως το Θανάση, όπως τότε. Νέο, καλογυμνασμένο, δυναμικό, ενεργητικό, αποφασιστικό! Χαίρε Φίλε.

Ανιχνευτής

Μάιος 1944. Η παράδοση των Γερμανών στη Σύμη και η ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων

2024-05-06T12:00:00.011+03:00

Πηγή φωτογραφίας

(Αναδημοσίευση άρθρου)

Σε ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ, με τίτλο «Δωδεκάνησα από την Κατοχή στην Ενσωμάτωση» παρουσιάζεται η ιστορία της προσάρτησης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα, από τη συνθηκολόγηση με την Ιταλία, τον Σεπτέμβριο του 1943 μέχρι την επίσημη κήρυξη και τελετή της Ένωσης στις 7 Μαρτίου του 1948.

Στο 14.54 λεπτό, αναφέρεται η συμβολή του Ιερού Λόχου στην απελευθέρωση των νησιών. Η αναγνώριση της συμβολής των Ελλήνων καταδρομέων-ιερολοχιτών, βγήκε αυθόρμητα από τα χείλη του Βρετανού ταξίαρχου που ήταν παρών στην παράδοση των γερμανικών δυνάμεων κατοχής που έγινε στις 8 Μαΐου του 1945 στη Σύμη, αλλά φάνηκε και από την αντίδραση του Γερμανού στρατηγού, που παραδόθηκε. Διαβάστε παρακάτω ένα απόσπασμα από την εξαιρετική ιστορική περιγραφή εκείνης της στιγμής, από τον Γιάννη Βολονάκη:

"Την 8η Μαΐου του 1945 μια Γερμανική ακταιωρός, χωρίς οπλισμό, έφερε από τη Ρόδο τον Γερμανό στρατηγό Otto Wagener, ο οποίος επιβιβάστηκε σε αγγλικό πλοίο M.L. κοντά στο ακρωτήρι Αλωπός των Μικρασιατικών ακτών και συνοδεία του ελληνικού αντιτορπιλικού «Κρήτη», ήλθε στη Σύμη και αποβιβάστηκε στην τότε ξύλινη αποβάθρα, κοντά στο «Ρολόι», ενώ τμήμα ΄Αγγλων στρατιωτών του απέδωκε τιμές.

Τον υποδέχτηκε εκεί ο ΄Αγγλος συνταγματάρχης Acland, με τον υπασπιστή του και πεζοί, μπροστά ο Wagener και οAcland και πίσω οι υπασπιστές τους, αμίλητοι και βιαστικοί, έφθασαν στο κτίριο και στο δεύτερο όροφό του, που επί Ιταλικής κατοχής ήταν Ειρηνοδικείο, υπεγράφη το πρωτόκολλο παράδοσης της Δωδεκανήσου στους συμμάχους. Παρόντες και ο ΄Αγγλος Ταξίαρχος Moffat, ο ΄Αγγλος συνταγματάρχης Baird, ο Γάλλος πλοίαρχος Legge και βέβαια ο διοικητής των Ιερολοχιτών Χριστόδουλος Τσιγάντες.

Το υπογραφέν πρωτόκολλο παράδοσης είχε συνταχθεί σε μυστική συνάντηση συμμάχων και Γερμανών από την προηγούμενη ημέρα, ίσως σε κάποια Μικρασιατική ακτή.

Μετά την υπογραφή ο Γερμανός στρατηγός παρέδωσε το πιστόλι του στον ΄Αγγλο Ταξίαρχο Moffat και τότε ο Moffat το έδωσε στον Τσιγάντε, λέγοντας πως: «αυτό το τρόπαιο ανήκει σε εσάς και στον Ιερό Λόχο».

Τότε ο Wagener συμφώνησε λέγοντας ένα JA, δηλαδή ναι. Λέγεται μάλιστα ότι ήθελε η παράδοση να γίνει στους Έλληνες, όμως δεν δέχτηκαν οι ΄Αγγλοι...."

Η υπογραφή παράδοσης των Δωδεκανήσων στις συμμαχικές δυνάμεις. Δεξιά, παρίσταται ο διοικητής του Ιερού Λόχου, Σχης Χρ,. Τσιγάντες, στον οποίον παραδόθηκε το πιστόλι του Γερμανού Στρατηγού των στρατευμάτων Κατοχής. (Πηγή φωτο. ΓΕΣ)

Στο ντοκιμαντέρ, πρόσωπα που συνδέονται με τα ιστορικά γεγονότα αφηγούνται τις αναμνήσεις τους. Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ, τότε πολιτικός σύμβουλος του αντιβασιλέα ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ αναφέρεται στην πρώτη επίσημη επίσκεψη της ελληνικής κυβέρνησης στα Δωδεκάνησα, που βρίσκονταν υπό βρετανική διοίκηση, με το θωρηκτό «Αβέρωφ» στις 14 Μαΐου 1945 και περιγράφει τις εντυπώσεις του.

Ο ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΑΓΑΠΗΤΙΔΗΣ οικονομολόγος και μέλος της Εθνικής Αντιπροσωπείας στο Συνέδριο Ειρήνης στο Παρίσι (1946) ως εντεταλμένος για τα οικονομικά θέματα της συνθήκης Ελλάδας-Ιταλίας, εξηγεί τους όρους προσάρτησης των Δωδεκανήσων και μεταφέρει το κλίμα της Διάσκεψης.

Ο πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας ΜΙΧΑΗΛ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, αφηγείται τις εντυπώσεις του από την ημέρα της παράδοσης της κυριαρχίας των Δωδεκανήσων (31 Μαρτίου 1947) από τους Βρετανούς στην ελληνική στρατιωτική διοίκηση και τον ναύαρχο Ιωαννίδη, τον οποίο συνόδευε όντας πολιτικός του σύμβουλος.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διηγήσεις του από την πρώτη μέρα που έφτασε στη Ρόδο σχετικά με την έντονη συγκίνηση των κατοίκων, τις αντιδράσεις του πλήθους και τη συνέχεια του εθνικού φρονήματος.

Τέλος, αναφέρεται και η πρώτη μεταβατική περίοδος της ελληνικής διοίκησης μέχρι την επίσημη ενσωμάτωση στις 7 Μαρτίου 1948. Το καθεστώς της μεταβατικής περιόδου σχολιάζει ο πρέσβης ε.τ. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ.

Δείτε το εξαιρετικού ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ, πιέζοντας ΕΔΩ

Ανιχνευτής

Ο Ιερός Λόχος στη Ρόδο

2024-05-01T13:47:00.011+03:00

Αποβίβαση τμήματος του Ιερού Λόχου μαζί με βρετανική μονάδα, στην ελεύθερη Ρόδο. Το ημερολόγιο έγραφε, 9 Μαΐου 1945. (Πηγή)

Τον Μάιο του 1945, υπήρχε ακόμη γερμανικός στρατός κατοχής στα Δωδεκάνησα. Σύμφωνα με γερμανικές πηγές, μετά τον Οκτώβριο του 1944, όπου τα περισσότερα στρατεύματά τους αποχώρησαν από την Ελλάδα, η "εγκλωβισμένη" δύναμή του στο Αιγαίο, εξακολουθούσε να παραμένει μεγάλη, ξεπερνώντας τις 30.000 στρατιώτες, εκ των οποίων οι 10.000 ήταν Ιταλοί.

Στις 27 Αυγούστου 1944 ο Χίτλερ εξέδωσε την διαταγή εκκένωσης του Αιγαίου. Από τις 30 Αυγούστου 1944 μέχρι και τον Οκτώβριο του 1944, το γερμανικό ΠΝ, εκκένωσε 37.138 στρατιώτες με απώλεια 380 ανδρών και 29 πλοίων, εκ του συνόλου των 52 σκαφών που χρησιμοποιήθηκαν. Η γερμανική Λουφτβάφε (ΠΑ) εκκένωσε 30.740 στρατιώτες με εκτέλεση 2050 πτήσεων.

Στο νησί της Ρόδου, παρέμενε η γερμανική μηχανοκίνητη ταξιαρχία "Ρόδος" με διοικητή τον Υποστράτηγο Ότο Βάγκνερ, της οποίας η συγκρότηση περιλάμβανε:

4 Μηχανοκίνητα τάγματα (των 2 λόχων έκαστο) που είχαν αναδιοργανωθεί από τα υπολείμματα ταγμάτων πεζικού αμύνης νήσων της Ελαφράς Μεραρχίας Αφρικής 999 (κωδική ονομασία)
1 επιλαρχία αρμάτων (των 3 λόχων)
1 επιλαρχία αναγνωρίσεως (των 3 λόχων) 999
1 Μοίρα πυροβολικού (των 3 πυροβολαρχιών) του ΙV Συντάγματος ΠΒ 999
1 αποβατικό τάγμα εφόδου (των 3 λόχων)
1 Συγκρότημα σκαφών μεταφοράς πεζικού της 15 Μοίρας Πλοίων Αποβάσεων "Ρόδος", με περίπου 30 λέμβους.
1 Λόχο Αμφιβίων Καταδρομών "Ρόδος"
Το 627 Σύνταγμα επάκτιου πυροβολικού (των 18 πυροβολαρχιών)
Τη Ναυτική μοίρα σκαφών ασφαλείας λιμένων "Δωδεκάνησος" και
Ιταλικές δυνάμεις ασφαλείας εσωτερικού, με διοικητή τον Ανχη Φερντινάντο Μιττίνο, γνωστό στους κατοίκους του νησιού εκείνη την εποχή!

Συνολικά, η γερμανική δύναμη του νησιού ανερχόταν σε 6.356 άνδρες και οι Ιταλοί αριθμούσαν σε 4.097 άνδρες. Καθόλου ευκαταφρόνητη δύναμη, για την άμυνα της Ρόδου!

Στο Αιγαίο κάτω από τη διοίκηση του Συμμαχικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής επιχειρούσε η Δύναμη Επιχειρήσεων 142, στην οποία είχαν υπαχθεί η βρετανική ταξιαρχία Καταδρομών, ο Ιερός Λόχος, και η 5η ινδική ταξιαρχία.

Η εντολή του Συμμαχικού Στρατηγείου για τις επιχειρήσεις στο Αιγαίο ήταν:

Αποφυγή επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας για εκκαθάριση κατεχομένων περιοχών, για πρόληψη άσκοπων απωλειών, αφού η κατάσταση οδηγούσε μοιραία στην παράδοση των κατοχικών φρουρών.
Ανάληψη καταδρομικών επιχειρήσεων με σκοπό την καταπόνηση και τη φθορά του αντιπάλου
Αποκλεισμός νησιών προς απαγόρευση ανεφοδιασμού φρουρών με σκοπό την επίσπευση της παράδοσής τους.

Με αυτό το σκεπτικό, οργανώθηκε προκεχωρημένη διακλαδική βάση επιχειρήσεων στη Σύμη, η οποία είχε ήδη απελευθερωθεί και από όπου θα σχεδιάζονταν και θα οργανώνονταν οι αμφίβιες καταδρομικές επιχειρήσεις. Σ' αυτή τη βάση, είχαν έδρα 2 τάγματα της 5ης Ινδικής Ταξιαρχίας, απόσπασμα του Ιερού Λόχου και τμήμα του επιτελείου της ταξιαρχίας Καταδρομών, που έλαβε την ονομασία "Δύναμη 281". Το απόσπασμα του Ιερού Λόχου, ενισχύθηκε σε δύναμη Διλοχίας μέχρι το τέλος του Φεβρουαρίου 1945 και ονομάσθηκε "Απόσπασμα Σύμης".

Προς το τέλος του Απριλίου η διοίκηση της βρετανικής ταξιαρχίας Καταδρομών, που είχε αναλάβει τις επιχειρήσεις στο Αιγαίο, σχεδίασε, σε συνεργασία με το "Απόσπασμα Σύμης", την ταυτόχρονη προσβολή επιλεγμένων στόχων, κυρίως πυροβολαρχιών, του δυτικού τμήματος της Ρόδου και των φυλακίων στην νησίδα Αλιμνιά.

Προς τούτο στάλθηκαν περίπολοι αναγνώρισης περί το τέλος του Απριλίου για συγκέντρωση των τελευταίων πληροφοριών. Με βάση αυτές τις πληροφορίες, ολοκληρώθηκε η σχεδίαση και εκτελέσθηκαν δοκιμές. για την επιχείρηση "Τεντ"

Συνολικά η εχθρική δύναμη των φυλακίων και των επάκτιων πυροβολαρχιών που θα προσβάλλονταν, υπολογιζόταν σε 54 Γερμανούς και 3 Ιταλούς που επάνδρωναν αντιαεροπορικά πυροβόλα των 20 χιλ. πυροβόλα των 75 χιλ. όλμους και άλλα ομαδικά όπλα. Τα φυλάκια συνδέονταν μεταξύ τους με ασύρματη και ενσύρματη επικοινωνία.

Επρόκειτο για μια επιχείρηση ταυτοχρόνων προσβολών σε 3 σημεία της Ρόδου:

στο Χειμαράσι, (περιοχή αρχαίας Κυμισάλας) με δύναμη 73 κομάντος, 4 Βρετανοί και οι υπόλοιποι Ιερολοχίτες.
στη Φόκα και στο Στέλι της περιοχής Μαρμαροβούνια, με δύναμη 30 Ιερολοχιτών
στο Νότι και στη Βουνάρα, με δύναμη 32 Ιερολοχιτών (διμοιρία) μία ομάδα πολυβόλων, ομάδα Α/Τ Πιατ και ομάδα όλμων, 5 Βρετανοί κομάντος, 4 πολίτες οδηγοί, ένας φωτορεπόρτερ και ένας πολεμικός ανταποκριτής, σύνολον 57 άνδρες.

και παράλληλα επιχείρηση στην Αλιμνιά, με δύναμη 60 Ιερολοχιτών.

Η επιχείρηση θα υποστηριζόταν από δύο βρετανικά αντιτορπιλικά το HMS Catterick και το HMS Kimberley , το ελληνικό αντιτορπιλικό "Κρήτη", το γαλλικό " Aλζανσιέν" και 9 βρετανικά αποβατικά. Το πρώτο ήταν το πλοίο του ΔΟΕ (Δκτη Ομάδας Επιχειρήσεων).

Το σχέδιο ενεργείας, προέβλεπε:

Ταυτόχρονη και αιφνιδιαστική προσβολή, με καταδρομική ενέργεια σε όλους τους επιλεγέντες στόχους.

Δημιουργία αντιπερισπασμού με εκτόξευση ναυτικών πυρών στο αεροδρόμιο Μαριτσών και στο λιμάνι της Ρόδου, από το "Κρήτη" και το "Αλζανσιέν" αντίστοιχα.

Χρόνος προσβολής (Ώρα "Κ'') ορίσθηκε η 00.30, τη νύκτα της 30 Απριλίου/1 Μαΐου και μεταφέρθηκε αργότερα για τη Ν 1/2 Μαΐου, εξ αιτίας της ανάγκης συμπλήρωσης πληροφοριών από περιπόλους αναγνώρισης που είχαν προαποσταλεί.

Στη συνέχεια, με κάλυψη των αντιτορπιλικών "Kimberley", και "Katterick" τα αποβατικά σκάφη, που μετέφεραν τα καταδρομικά τμήματα, θα κινούνταν στα σημεία απόβασης στις δυτικές ακτές της Ρόδου και στην Αλιμνιά.

Η επιχείρηση στην Αλιμνιά, περιγράφτηκε σε προηγούμενο άρθρο. Οι καταδρομικές επιχειρήσεις στη Ρόδο εξελίχθηκαν νωρίτερα, εξ αιτίας της πρόωρης κατά 15 λεπτά, εκδήλωσης ναυτικών πυρών. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Η Καταδρομική Δύναμη Επιχειρήσεων της Ρόδου αναχώρησε από τη Σύμη στις 0100 της 1ης Μαΐου 1945 και μεταφέρθηκε στην Τήλο, όπου παρέμεινε σε απόκρυψη όλη την ημέρα.

Σχεδιάγραμμα επιχειρήσεων της 1ης και 2ης Καταδρομικής Δύναμης του Ιερού Λόχου. Οι πολλοί δρόμοι που φαίνονται στη σύγχρονη δορυφορική εικόνα δεν υπήρχαν τότε, τον Μάιο του 1945.

Η 1η ΚΔ, που θα ενεργούσε στην περιοχή της αρχαίας Κυμισάλας, με επικεφαλής τον Ταγματάρχη Μαντούβαλο, ξεκίνησε στις 1900 της 1ης Μαΐου από Τήλο με δύο αποβατικά σκάφη με σκοπό την προσέγγιση της δυτικής ακτής της Ρόδου μετά το τελευταίο φως, σε προκαθορισμένο σημείο προσγειάλωσης, νότια του όρμου Πύργου (βλέπε χάρτη).

Αντ' αυτού, μετά από λάθος της περιπόλου αναγνώρισης που είχε προηγηθεί για την υποδοχή, η οποία δεν αντιλήφθηκε την αθόρυβη και χωρίς φώτα προσέγγιση των σκαφών, το τμήμα αποβιβάστηκε στον όρμο Πύργου, βορειότερα, με καθυστέρηση μιας ώρας. Στις 0015 το τμήμα είχε διεισδύσει και είχε αναπτυχθεί βόρεια από τις εχθρικές θέσεις στην αρχαία Κυμισάλα (κοντά στον τότε οικισμό Χειμαράσι). Έταξε την ομάδα όλμων που διέθετε στην ακτή, για υποστήριξη του τμήματος.

Η εχθρική δύναμη, που ήταν στρατοπεδευμένη σε σκηνές στην περιοχή Χειμαράσι, αποτελείτο από 18 Γερμανούς και 20 Ιταλούς και διέθετε 3 όλμους των 2 ιντσών, τρία πολυβόλα τύπου Breda, μια επάκτια πυροβολαρχία των 4 πυροβόλων των 88 χιλ. και 3 Α/Α πυροβόλα των 20 χιλ.

Ενώ το τμήμα περίμενε την ώρα "Κ" (κρούσεως), το Α/Τ "Κρήτη" άρχισε 15 νωρίτερα πυρά εναντίον του Α/Δ Μαριτσών, για αντιπερισπασμό. Ο διοικητής του τμήματος για να μην χάσει τον αιφνιδιασμό έδωσε εντολή βίαιης κρούσης εναντίον του φυλακίου. Το τμήμα άρχισε τα καταιγιστικά πυρά παράλληλα με την εκτόξευση εμπρηστικών χειροβομβίδων. Οι Γερμανοί αιφνιδιάσθηκαν μέσα στις σκηνές! Η μάχη ήταν σύντομη! Καταμετρήθηκαν επί τόπου 12 στρατιώτες του εχθρού νεκροί, ενώ 13 αιχμαλωτίστηκαν.

Το τμήμα, στις 0130 της 2 Μαΐου 1945, με τους αιχμαλώτους και τους δύο δικούς του τραυματίες, αποχώρησε υπό την κάλυψη πυρών όλμων, επιβιβάσθηκε στα πλοιάριά του και αναχώρησε για Σύμη.

Η 2η ΚΔ, (Λγος Τσεπαπαδάκης) που είχε σχεδιαστεί να προσγειαλωθεί στην ίδια ακτή με την 1η ΚΔ και να προηγηθεί αυτής, καθυστέρησε 1 ώρα και 45 λεπτά, για τον ίδιο λόγο. Επιπλέον, επειδή το σκάφος τους δεν μπόρεσε να προσεγγίσει την ακτή, αναγκάστηκαν να κάνουν χρήση πτυσσόμενων λέμβων για να διασχίσουν τα 150 μέτρα της θάλασσας, που τους χώριζε από την ακτή.

Η 2η ΚΔ, χωρίστηκε σε δύο τμήματα, προκειμένου να προσβάλει τους δύο στόχους, το φυλάκιο Φόκα και το φυλάκιο Στέλι.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, στο Στέλι υπήρχαν 7 Γερμανοί και 1 Ιταλός, που έμεναν σε σκηνή. Είχαν ένα πυροβόλο των 65 χιλ., ένα πολυβόλο των 20 χιλ. και ένα οπλοπολυβόλο. Υπήρχε ένα τεθωρακισμένο όχημα, τρία φορτηγά και ένας ασύρματος.

Στη Φόκα διέμεναν 9 Γερμανοί και 2 Ιταλοί σε σκηνές με ένα πολυβόλο των 20 χιλ. και ένα οπλοπολυβόλο.

Τα τμήματα, μόλις βγήκαν στην ακτή, προχώρησαν γρήγορα για να κερδίσουν τον χαμένο χρόνο. Μόλις όμως άκουσαν τα πυρά του αντιτορπιλικού "Κρήτη", έσπευσαν και αυτοί να επιτεθούν νωρίτερα για να μην χάσουν τον αιφνιδιασμό. Η ταυτόχρονη προσβολή των δύο φυλακίων πέτυχε. Οι Γερμανοί διαλύθηκαν και προσπάθησαν να διαφύγουν. Οι απώλειες του εχθρού ήταν συνολικά 7 νεκροί και 6 αιχμάλωτοι.

Οι Ιερολοχίτες αφού κατέστρεψαν όλα τα όπλα και τα υλικά των φυλακίων, συγκεντρώθηκαν στο προκαθορισμένο σημείο και ακολούθησαν το δρομολόγιο της επιστροφής για την ακτή, όπου θα τους παραλάμβαναν τα πλοιάριά τους. Κατά την διάρκεια της κίνησης, εμφανίστηκαν οι 3 Ιταλοί, που είχαν διαφύγει από το φυλάκιο για να σωθούν, οι οποίοι παραδόθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν.

Η 2η ΚΔ χωρίς απώλειες με τους αιχμαλώτους, αποχώρησε από την ακτή στις 0300 της 2 Μαΐου 1945 και επέστρεψε στη Σύμη

Προσβολή των φυλακίων Νότι και Βουνάρα Ν 1/2 Μάι 1945. Δεν υπήρχαν όλοι οι δρόμοι που απεικονίζονται στη σύγχρονη δορυφορική εικόνα

.Η 3η ΚΔ (Υπλγός Κάντας) προσγειαλώθηκε στην περιοχή Αλυκή νοτιοδυτικά της Ρόδου (βλέπε χάρτη) και αυτή καθυστερημένη κατά 1 ώρα και 45 λεπτά, από λάθος αναγνώρισης ακτής, οπότε κινήθηκε γρήγορα προς το Καστέλο. Περίπου 500 μέτρα πριν από το κάστρο, όπου υπήρχε το εχθρικό φυλάκιο της Βουνάρας, είχε ορισθεί το σημείο διασποράς (ΣΔ), όπου η καταδρομική δύναμη διασπάσθηκε σε δύο ομάδες.

Η 1η ομάδα με 5 Ιερολοχίτες και ένα ντόπιο οδηγό, κινήθηκε προς τα δυτικά στην τοποθεσία Νότι, περίπου 1,5 χιλιόμετρα από το ΣΔ, όπου είχε αναγνωρισθεί εχθρικό φυλάκιο παρατήρησης με 3 Γερμανούς και 1 Ιταλό.

Η 2η ομάδα με 16 Ιερολοχίτες με τον διοικητή της ΚΔ, κινήθηκε προς το Κάστρο, όπου είχε εντοπισθεί εχθρική δύναμη από 10 Ιταλούς και 4 Γερμανούς και ένα τεθωρακισμένο όχημα με πυροβόλο των 75 χιλ. Το φυλάκιο, ήταν προστατευμένο με συρματόπλεγμα. Μέσα στο χώρο οι Ιταλοί και οι Γερμανοί έμεναν χωριστά.

Εκεί, ανατολικά του εχθρικού φυλακίου, με τη βοήθεια ενός πολίτη οδηγού, κινήθηκε ένα τμήμα και εγκαταστάθηκε σαν αποκοπή (ασφάλεια) με ένα οπλοπολυβόλο με μέτωπο προς το χωριό Μονόλιθος, προς αντιμετώπιση κάθε κίνησης για υποστήριξη του φυλακίου. Το τμήμα κρούσης χωρίστηκε σε δύο υποομάδες, μία για τους Γερμανούς και μία για τους Ιταλούς. Οι άλλοι δύο πολίτες, ανέλαβαν το κόψιμο του καλωδίου της τηλεφωνικής γραμμής του φυλακίου. Και στα δύο φυλάκια η κρούση εκδηλώθηκε ταυτόχρονα και αιφνιδιαστικά! Οι σκοποί εξουδετερώθηκαν, με αποτέλεσμα η φρουρά να παραδοθεί σχεδόν χωρίς αντίδραση και να αιχμαλωτισθεί. Ειδικά στο Νότι, οι Ιταλοί παραδόθηκαν αμέσως.

Ακολούθησε η καταστροφή των εχθρικών υλικών και εγκαταστάσεων και στη συνέχεια η ΚΔ κινήθηκε προς το Σημείο απογειάλωσης όπου επιβιβάστηκε στο σκάφος και αναχώρησε για την βάση της στη Σύμη. Οι απώλειες του εχθρού ήταν 2 νεκροί, 1 τραυματίας και 12 αιχμάλωτοι. Οι Ιερολοχίτες είχαν ένα τραυματία.

Η επιχείρηση "Τεντ", μια από τις πρώτες διακλαδικές και διασυμμαχικές ειδικές επιχειρήσεις στο Αιγαίο, στέφθηκε από επιτυχία όπως περιγράφεται με λιτή στρατιωτική γλώσσα στην αντίστοιχη Έκθεση των Επιχειρήσεων, από τον τότε Βρετανό επιτελάρχη της Ταξιαρχίας Καταδρομών Ανχη Λεπρέκ:

"Η επιχείρησις αύτη, απετέλεσε κατά μεγάλην προσέγγισιν τον πλήρη τύπον καταδρομής. Το σύνολον της επιχειρήσεως εξετελέσθη σχεδόν εξ ολοκλήρου συμφώνως προς το σχέδιον. Ο εχθρός υπέστη βαρείας απωλείας και εις άνδρας και εις υλικόν, έναντι ημετέρας απωλείας τριών τραυματιών και τούτων ελαφρώς.

Η συνεργασία Ναυτικού και Raiding Forces ήτο εξαιρετική απετέλεσε δε αντάξιον τέλος των θρυλικών επιχειρήσεων της Δωδεκανήσου."

Αυτές ήταν και οι τελευταίες καταδρομικές επιχειρήσεις στα Δωδεκάνησα, λίγο πριν από την παράδοση της γερμανικής φρουράς Δωδεκανήσου στη Σύμη, στις 8 Μαΐου του 1945. Μάλιστα την όλη ιστορία της παράδοσης την αποθανάτισε με το φακό του ένας φωτογράφος Βρετανός στρατιώτης τότε, που είχε αναλάβει τη φωτογραφική κάλυψη.

Στιγμιότυπο από την υποδοχή των Ιερολοχιτών στη Ρόδο. Ελληνικές, βρετανικές, ακόμη και αμερικανικές σημαίες ανεμίζουν ανάμεσα στο πλήθος. Το ημερολόγιο έγραφε, 9 Μαΐου 1945. (Πηγή)

Στις 9 Μαΐου 1945 ο Ιερός Λόχος και βρετανικές μονάδες αποβιβάζονται σαν ελευθερωτές στη Ρόδο, μέσα σε κλίμα συγκίνησης, ενθουσιασμού και χαράς των κατοίκων, που έβλεπαν με αισιοδοξία το μέλλον, στην αγκαλιά της μητέρας πατρίδας!

Κάθε χρόνο, τόσο στη Σύμη όσο και στη Ρόδο, εορτάζεται η επέτειος της απελευθέρωσης και διατηρείται άσβεστη η μνήμη των ηρωικών και ένδοξων στιγμών εκείνης της εποχής. Στη Σύμη όποιος πάει, αξίζει να δει το σπίτι στο οποίο υπέγραψε το πρωτόκολλο παράδοσης ο Γερμανός Στρατηγός Βάγκνερ. Οι Συμιακοί το διατηρούν σαν ιστορική κληρονομιά!

Στη Ρόδο δίπλα από το όμορφο παλιό λιμάνι, έχει στηθεί το μνημείο του Ιερού Λόχου σαν ένδειξη τιμής των αγώνων του, για την απελευθέρωση των νησιών του Αιγαίου., Εύχομαι να διατηρείται η ιστορική μνήμη και ν' αποτελεί πάντα σημείο αναφοράς σε όλες τις δύσκολες στιγμές.

Όπως τότε, αν παραμείνουμε ενωμένοι και αντιμετωπίζουμε μαζί τα δύσκολα, θα διαψευσθεί αυτό που μου απάντησε πριν από λίγο καιρό ένας από τους τελευταίους Ιερολοχίτες στη ζωή, όταν τον ρώτησα πώς βλέπει σήμερα τα πράγματα: "Εμείς φτιάξαμε και σεις χαλάτε..."

Ανιχνευτής

Πηγή: "Ο Ελληνικός Στρατός στη Μέση Ανατολή (1941-1945) (Ελ Αλαμέιν-Ρίμινι- Αιγαίο) Έκδοση ΓΕΣ/ΔΙΣ 1995
"ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 1942-1945" Αντιστρατήγου Ι.Κ. Μανέτα

Η επιχείρηση "Chariot"

2024-04-25T07:00:00.001+03:00

Τραυματισμένοι Βρετανοί κομάντος αιχμάλωτοι, αμέσως μετά την καταδρομή.

H Επιχείρηση "Chariot", αναφέρεται στην αμφίβια επιχείρηση που πραγματοποίησε το Βασιλικό Βρετανικό Ναυτικό σε συνεργασία με το Σώμα Βρετανών Κομμάντος κατά των ναυπηγοεπισκευαστικών εγκαταστάσεων που είχαν κατασκευάσει οι Γερμανοί στην υπό κατοχή γαλλική πόλη Σεν Ναζέρ.

Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε υπό την διοίκηση του Μικτού Επιτελείου (Combined Operations Command) στις 28 Μαρτίου 1942 και ο στόχος της επιτεύχθηκε, αν και οι απώλειες των Βρετανών σε έμψυχο και άψυχο υλικό ήταν βαριές.

Διαβάστε με λεπτομέρεια την όλη επιχείρηση, η οποία αποτελεί ένα εγχείρημα "Μπουρλότου" σε πιο μοντέρνα έκδοση, στο σύνδεσμο: "Chariot"

Δείτε και το βίντεο που περιγράφει τα γεγονότα. Μία πράξη γενναίων ανθρώπων.

Ανιχνευτής

Ειδικός Πόλεμος. Η "θανάσιμη τριάδα"

2024-04-23T18:00:00.001+03:00

Άνδρας των ειδικών δυνάμεων, ετοιμάζεται να εκτελέσει επιχειρησιακό άλμα από μεγάλο ύψος με πλήρη φόρτο και οπλισμό. Φέρει και μάσκα οξυγόνου για ν' αντιμετωπίσει την έλλειψη του οξυγόνου στο μεγάλο υψόμετρο, καθώς θα πέφτει. (Πηγή φωτογραφίας)

(Επικαιροποίηση παλαιότερου άρθρου)

Αεροναυτική δύναμη, πληροφορίες και ειδικές επιχειρήσεις, διαμορφώνουν ένα νέο διακλαδικό δόγμα στη διεξαγωγή του ειδικού πολέμου* και γενικότερα στην αντιμετώπιση ασύμμετρων απειλών.

Όλες οι σύγχρονες ειδικές επιχειρήσεις που έχουν εκτελεσθεί ή εξελίσσονται στις δύσκολες περιοχές του πλανήτη, Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρία, Σομαλία, Υεμένη, Ουκρανία, Μέση Ανατολή και αλλού, έχουν στηριχθεί πρωτίστως στους παραπάνω τρεις συντελεστές.

Η συλλογή λεπτομερών, αξιόπιστων, έγκαιρων και επίκαιρων πληροφοριών, για την όποια περιοχή ενδιαφέροντος, διευκολύνει πάρα πολύ στην επιτυχή διείσδυση ειδικών τμημάτων, συνήθως απ' αέρος, για την εκτέλεση ειδικής αναγνώρισης ή άμεσης (καταδρομικής) ενέργειας.

Στα πλαίσια της ειδικής αναγνώρισης από ειδικά τμήματα, γίνεται εντοπισμός ή επιβεβαίωση ύπαρξης κρισίμων εχθρικών στόχων, για τους οποίους έχει δοθεί προτεραιότητα προσβολής. Η αμφίδρομη διακίνηση πληροφοριών σε σχεδόν πραγματικό χρόνο, επιτρέπει στα κατάλληλα αεροναυτικά μέσα (και όχι μόνο) αεροσκάφη επανδρωμένα και μη και ελικόπτερα, να βρεθούν πολύ σύντομα πάνω από το στόχο τους και να σπείρουν το χάος και τον πανικό.

Το "πάνω από το στόχο" λέγεται μεταφορικά, γιατί στις περισσότερες περιπτώσεις πιθανόν η άφεση των πυρομαχικών να γίνει αρκετά μακριά, ενώ η καθοδήγησή τους προς τον επιλεγέντα στόχο να γίνει με τη βοήθεια καταδείκτη laser, ή radiobeacons (φορητών ραδιοφάρων που τοποθετούνται από καταδρομικά τμήματα με διείσδυση εγγύς του στόχου), ή με την απ' ευθείας συνεννόηση του καταδρομικού τμήματος με τα αεροσκάφη.

Αυτή η "ζύμωση" αεροναυτικών μέσων, πληροφοριών και ειδικών επιχειρήσεων έχει διαπιστωθεί, ότι αποτελεί την καλύτερη "συνταγή" για τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών εκτέλεσης μεγαλύτερων επιχειρήσεων. Στη διεξαγωγή ανορθόδοξου πολέμου ή "άτακτου" πολέμου, (όπως εμφανίσθηκε πριν από μια 15ετία στη διεθνή στρατιωτική ορολογία), αποδείχτηκε ότι και μόνο αυτή η τριάδα επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Ήταν και εξακολουθεί να είναι μέχρι τώρα, κάτι που εξυπηρετεί τους πολιτικούς ηγέτες μεγάλων χωρών, δυνάμεις των οποίων εμπλέκονται σε επιχειρήσεις ανά τον κόσμο. Η αποφυγή εμπλοκής μεγάλων χερσαίων δυνάμεων συμφέρει πολιτικά και οικονομικά, αρκεί να βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι να κάνουν τη δουλειά.

Αυτό όμως προϋποθέτει, απόλυτα στενή συνεργασία αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων, με μονάδες ειδικών επιχειρήσεων και υπηρεσίες πληροφοριών. Δηλαδή, κοινό διακλαδικό επιτελείο, ή τουλάχιστον ανταλλαγή συνδέσμων, θέσπιση κοινών κανόνων, άριστο και συμβατό-διαλειτουργικό υλικό επικοινωνιών, διάθεση μέσων και υλικών τελευταίας τεχνολογίας και βέβαια διαρκής συνεκπαίδευση, για την αποφυγή λαθών και αδελφοκτόνων πυρών. Με μια λέξη: Διακλαδικότητα!

Μόνο έτσι, οι εκτιμήσεις γίνονται πιο γρήγορα, υπάρχει "κοινή" γλώσσα κατανόησης, οι αποφάσεις είναι ταχείες και ορθές στηριζόμενες σε σωστές πληροφορίες και η αντίδραση είναι άμεση επιτυγχάνοντας έτσι τον αιφνιδιασμό του αντίπαλου, αφού δεν προλαβαίνει ν' αντιδράσει όπως θα ήθελε.

Αλλά δε θα πρέπει να γίνεται παρερμηνεία ούτε να υπάρχει σύγχυση! Οι ειδικές επιχειρήσεις από μόνες τους δεν κερδίζουν τον πόλεμο! Απαιτείται συλλογική προσπάθεια όλων των δυνάμεων ενός κράτους. Οι ειδικές επιχειρήσεις, όπως έχει αποδειχθεί ιστορικά, συμβάλλουν κατά πολύ στην επιτυχή έκβασή του, με την αποφυγή ίσως μεγαλύτερων, μαζικών και καταστρεπτικών συγκρούσεων. Αρκεί να αναλαμβάνονται στον κατάλληλο χρόνο και τόπο, αφού έχει εκτιμηθεί σωστά η αναγκαιότητα και η δυνατότητα εκτέλεσής τους, για την προσβολή του κατάλληλου στόχου.

Ανιχνευτής

* Ο όρος Ειδικός Πόλεμος, αν και εμφανίστηκε πρόσφατα στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις με την ίδρυση της σύγχρονης Διοίκησης Ειδικού Πολέμου (ΔΕΠ) στο ΓΕΕΘΑ, είναι σχετικά παλιός, της 10ετίας του '60 και καλύπτει ένα ευρύ φάσμα ειδικών, συγκεκαλυμμένων και ανορθόδοξων, (μη συμβατικών) ενεργειών, που μπορούν να αναληφθούν από ειδικές μονάδες και των τριών κλάδων των ενόπλων δυνάμεων μιας χώρας. Στην ουσία, θα πρέπει να περιλαμβάνει όλες τις συντονισμένες δραστηριότητες ειδικών αλλά και μερικών υποβοηθητικών επιχειρήσεων, (ψυχολογικών, πληροφοριακού και ηλεκτρονικού πολέμου) κάτω από ενιαία διακλαδική διοίκηση, με σκοπό την υποστήριξη και υποβοήθηση του έργου των συμβατικών δυνάμεων και απώτερη επιδίωξη την κάμψη του αγωνιστικού πνεύματος ενός αντιπάλου και τη νίκη με το μικρότερο δυνατό κόστος σε προσωπικό και υλικό. Αυτές οι ενέργειες θα πρέπει να καλύπτουν όλο το φάσμα των επιχειρήσεων σε στρατηγικό, επιχειρησιακό και τακτικό ακόμη επίπεδο. Θα πρέπει επομένως να εισαχθεί η νέα εθνική ορολογία στα σχετικά εγχειρίδια, με πλήρη και σαφή προσδιορισμό της έννοιας. Κάθε χώρα έχει το δικαίωμα να επιλέγει την εθνική της ορολογία, σύμφωνα με τις δικές της εθνικές επιδιώξεις, ανεξάρτητα από την κοινά αποδεκτή συμμαχική ορολογία.

"Οι Αταίριαστοι Ήρωες"

2024-04-22T18:30:00.002+03:00

(Αναδημοσίευση άρθρου)

Τον Απρίλιο του 1944, ένας Γερμανός στρατηγός απαγάγεται στην Κρήτη, κυριολεκτικά κάτω από την μύτη των Γερμανών, μ' έναν πρωτότυπο και αριστοτεχνικό τρόπο. Ούτε μια σφαίρα δεν έπεσε, δεν χύθηκε σταγόνα αίμα και δεν υπήρξε σχεδόν καθόλου πάλη με τους απαγωγείς. Ο στρατηγός Χάινριχ Κράιπε, απλά εξαφανίστηκε!

Ομάδα των απαγωγέων του Γερμανού στρατηγού Χάινριχ Κράιπε. Από αριστερά προς τα δεξιά: Γιώργος Τυράκης, Γουίλιαμ Μος, Πάτρικ Λη Φέρμορ, Μανώλης Πατεράκης και Αντώνης Παπαλεονίδας. (Πηγή)

Ότι έμεινε πίσω σαν αποδεικτικό στοιχείο της απαγωγής, ήταν μόνο για να δείξει την ταυτότητα των δραστών και να αναχαιτίσει την οργή των Γερμανών που θα ξέσπαγε πάνω στους δυστυχείς κατοίκους της περιοχής. Μια γόπα από αγγλικά τσιγάρα, το χάρτινο περίβλημα από μια αγγλική σοκολάτα Cadbury και ένα ειρωνικό σημείωμα γραμμένο στ' αγγλικά που έλεγε: "Συγγνώμη που αναγκαστήκαμε ν' αφήσουμε αυτό το όμορφο αμάξι εδώ", υπονοώντας το όχημα του στρατηγού, ένα Opel σεντάν, το οποίο εγκατέλειψαν οι απαγωγείς σε μια παραλία.

Το όλο ιστορικό γεγονός συμπεριλαμβάνεται σ' ένα βιβλίο που εκδόθηκε με τον τίτλο: "Natural Βorn Heroes: How a Daring Band of Misfits Mastered the Lost Secrets of Strength and Endurance" (Φυσιολογικά Γεννημένοι Ήρωες: Πώς μια Τολμηρή Ομάδα Αταίριαστων Ανθρώπων Κατείχε τα Χαμένα Μυστικά της Δύναμης και της Αντοχής).

Ο συγγραφέας του, Christopher Mc Dougall, λάτρης του αθλητισμού και ειδικά των ακραίων αθλημάτων που έγινε γνωστός για το εξαιρετικό βιβλίο του "Born to Run" (Γεννημένοι για να τρέχουμε) χρησιμοποιεί αυτή την ιστορική καταδρομική ενέργεια που συνέβη κατά τη διάρκεια του 2ου ΠΠ στην Κρήτη, σαν βασικό παράδειγμα πάνω στο οποίο εκτυλίσσει τις απόψεις του σχετικά με ανάπτυξη της δύναμης και της αντοχής του ανθρώπινου σώματος.

Οι απαγωγείς, ήταν τολμηροί Βρετανοί και Έλληνες κομάντος μαζί με Έλληνες Κρητικούς αντάρτες. Ο Mc Dougall, παρουσιάζει σε συμπυκνωμένη μορφή, τη θέση του για το ρόλο της σωματικής αντοχής στην επιτυχία του εγχειρήματος αυτών των ανθρώπων. Πίεσαν τους εαυτούς τους μέχρι τα άκρα, περιδιαβαίνοντας τα κακοτράχαλα βουνά της ορεινής Κρήτης.

Κατά την διάρκεια της κατοχής, η ελληνική αντίσταση κατά των Ναζί, υποστηρίχθηκε σημαντικά από τους συμμάχους και ειδικότερα από τους Βρετανούς, που γι' αυτό τον σκοπό, δηλαδή τη δημιουργία κινημάτων αντίστασης στις κατεχόμενες χώρες, οργάνωσαν μια ειδική υπηρεσία, την SOE (Special Operations Executive) γνωστή με το παρατσούκλι: "Η εταιρεία".

Η μυστική αυτή υπηρεσία πλαισιώθηκε από κάθε λογής ανθρώπους εθελοντές, λάτρεις της δράσης και των περιηγήσεων ανά τον κόσμο, που ήξεραν ξένες γλώσσες και είχαν γυρίσει σε πολλές χώρες. Μετά από εντατική εκπαίδευση στις δολιοφθορές, στην πτώση με αλεξίπτωτο, στις εκρηκτικές ύλες, στις επικοινωνίες, αλλά και στην πάλη σώμα με σώμα, στις βολές και στην βελτίωση της σωματικής τους ικανότητας, ανέλαβαν αποστολές σε διάφορες χώρες, αρχικά στο θέατρο επιχειρήσεων της Ευρώπης (αργότερα Αφρικής και Ασίας) με σκοπό "να κάνουν την Ευρώπη να φλέγεται" όπως τους διέταξε ο μακαρίτης Τσόρτσιλ, ο εμπνευστής αυτής της υπηρεσίας. Αυτές οι "σκιές του θανάτου" έδρασαν στα μετόπισθεν του εχθρού, συνεργαζόμενες στενά με κάθε λογής ανθρώπους τοπικών αντιστάσεων διαφορετικής προέλευσης και κοινωνικής θέσης.

Έτσι λοιπόν, ο συγγραφέας βρήκε μέσα από ιστορικές πηγές την ομάδα των "αταίριαστων" ανθρώπων, όπως ο ίδιος την περιγράφει, τον πρώην "άφραγκο" δημοσιογράφο Αλέξανδρο Φίλντινγκ, με το βαθμό του υπολοχαγού στην Κρήτη, τον λοχαγό Στάνλεϊ Μος, οπαδό της περιπέτειας, τον πρώην περιπλανώμενο "play boy" και λόγιο Πάτρικ Λη Φέρμορ ταγματάρχη και τέσσερεις κομάντος κρητικούς, όλοι στελέχη της SOE. Αυτοί συνεργάσθηκαν με ντόπιους αντιστασιακούς, βοσκούς, αγρότες, χωροφύλακες με "παράξενα" τοπικά παρατσούκλια και ονόματα, όλοι άνθρωποι που ήξεραν την φύση και τα βουνά του νησιού τους, πραγματικοί ξωμάχοι. Όλοι έδεσαν μεταξύ τους αρμονικά και πέτυχαν το στόχο τους.

Ο Mc Dougall όμως δεν αρκείται στην απλή επανάληψη της ιστορίας, αλλά προσπαθεί ν' αναδείξει το γιατί πέτυχαν! Η ηρωική αυτή πράξη δεν πέτυχε τυχαία! Υπήρχε κάτι που συντέλεσε στην επιτυχία. Ήταν η αντοχή αυτών των ανθρώπων, σωματική και ψυχική! Ο ηρωισμός δημιουργείται! Δεν είναι απλά και μόνο έμφυτος! Η διαπαιδαγώγηση και η σκληρή σωματική εξάσκηση, κάνει τον άνθρωπο να έχει ικανότητες τέτοιες, που ν' αψηφά τον κίνδυνο, γνωρίζοντας τις δυνατότητες που έχει για να τον υπερβαίνει ή να τον παρακάμπτει.

Άλλωστε αυτή είναι και η ουσία του βιβλίου. Η συντήρηση της περιτονίας, αυτού του ισχυρού συνδετικού ιστού που προσδίδει την ελαστικότητα στο σώμα μας, παίζει σημαντικό ρόλο στην ευεξία και την ενδυνάμωση του ανθρώπινου οργανισμού. Ήταν αυτό που πρόσεχαν πολύ οι αρχαίοι Έλληνες, όπως αναφέρει ο συγγραφέας, στην εξάσκηση του σώματος, έχοντας παράλληλα, και την κατάλληλη διατροφή, την λεγόμενη σήμερα "μεσογειακή διατροφή".

Μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, ο ηρωισμός δεν ήταν απλά μια αρετή, αλλά περισσότερο τέχνη, που δεν ήταν καθόλου τυχαία. Η τέχνη του ήρωα, δεν είναι απλά να είσαι γενναίος, αλλά να είσαι τόσο ικανός, ώστε να τολμάς να κάνεις πράγματα που άλλοι ούτε τα φαντάζονται. Και αυτό είναι αποτέλεσμα μιας πολυδιάστατης προσπάθειας, με βέλτιστη διατροφή, φυσική αγωγή και αυτοκυριαρχία και πνευματική ισορροπία.

Στην Κρήτη, υπάρχουν ακόμη, όπως αναφέρει ο συγγραφέας, οι σωστές διατροφικές συνήθειες που μαζί με τη φυσική δραστηριότητα των ορεσίβιων, διατηρούνται οι προϋποθέσεις για την δημιουργία ηρώων. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα προσωνύμια που της αποδίδονται, είναι και σαν "Νησί των Ηρώων".

Τελικά, αν και δεν έχει υπηρετήσει ποτέ στις ειδικές δυνάμεις, προσεγγίζει από άλλη οπτική γωνία, αυτό που αναφέρεται στην στρατιωτική ορολογία σαν "μαχητική ικανότητα". Είναι ακριβώς αυτό που επιδιώκουν οι ειδικές δυνάμεις σ' όλο τον κόσμο: Την επίτευξη του ακατόρθωτου!

Ενδιαφέρον βιβλίο για διάβασμα! Έχει ήδη γράψει και το δεύτερο μέρος με τον ίδιο τίτλο.

Η απαγωγή του Γερμανού στρατηγού γυρίστηκε και ταινία το 1957, με πρωταγωνιστή τον αείμνηστο Ντερκ Μπόγκαρτ με τον τίτλο "Ill met by moon light" και αν θέλετε μπορείτε να την δείτε ΕΔΩ. Μερικά χρόνια αργότερα, η ομάδα με τον Γερμανό παρουσιάστηκαν σε μια ελληνική εκπομπή, που προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον. Μπορείτε να την δείτε ΕΔΩ

Ανιχνευτής

Ξεχασμένοι πολεμιστές

2024-04-06T07:00:00.001+03:00

Σε μια μικρή νησίδα, μεταξύ των λεωφόρων Πατησίων και Αλεξάνδρας, δίπλα στην πλατεία Αιγύπτου, βρίσκεται μια μαρμάρινη προτομή, που αναπαριστά ένα στρατιωτικό με το πηλήκιό του.

Πολλοί λίγοι από τους διερχόμενους διαβάτες ίσως γνωρίζουν ποιός ήταν αυτός ο άνθρωπος. Αν τύχει και πλησιάσετε κοντά, θα διαβάσετε:

ΑΝΤ/ΡΧΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΑΝΤΕ

ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ

ΜΙΔΑΣ 614

ΕΠΕΣΕ ΣΤΙΣ 14 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1943

ΣΕ ΣΥΜΠΛΟΚΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ

Στο πλάι της προτομής υπάρχει μια ορθογώνια μαρμάρινη πλάκα επάνω στην οποία υπήρχε (πριν το βανδαλήσουν και το κλέψουν) ορειχάλκινο ανάγλυφο που αναπαριστούσε έναν ασύρματο: επρόκειτο για το σήμα της οργάνωσης "Μίδας 614". Κάτω από το ανάγλυφο είναι χαραγμένα τα λόγια:

Παλαιά φωτογραφία του μνημείου με το ορειχάλκινο σήμα

Πηγή

ΜΙΔΑΣ 614

ΑΡΧΗΓΟΣ

ΑΝ/ΧΗΣ Ι. ΤΣΙΓΑΝΤΕ

και δίπλα γράφει:

ασυρματιστές
Κ. ΡΟΥΣΣΟΣ σκοτώθηκε σε συμπλοκή με Γερμανούς 31-3-1943
Μ. ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ
Θ. ΛΙΑΚΟΣ
Μ. ΔΑΝΙΗΛΙΔΗΣ
εκτελέστηκαν
από τους Γερμανούς
στο σκοπευτήριο
της Καισαριανής
20-5-1943

Με αυτά τα λίγα λόγια περιγράφεται μια παλιά ξεχασμένη ιστορία ηρωισμού και πατριωτισμού. Άνθρωποι που μόλις η Ελλάδα υπέστη την τριπλή κατοχή, ξεκίνησαν να οργανώνονται για να αντισταθούν στον κατακτητή. Ήταν αυτοί που άρχισαν να διαμορφώνουν την εθνική αντίσταση. Πολλές ήταν οι οργανώσεις αυτές, που επίσης δεν έγιναν τόσο γνωστές όπως το ΕΑΜ για παράδειγμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ότι δεν έδρασαν κατά των ναζί, των φασιστών Ιταλών και κατά των Βουλγάρων.

Η οργάνωση "Μίδας 614" ήταν από τις πρώτες μυστικές οργανώσεις που δημιουργήθηκαν με την υποστήριξη του συμμαχικού στρατηγείου Μέσης Ανατολής, με σκοπό την εκτέλεση δολιοφθορών και την συλλογή πληροφοριών περί της δράσης των στρατευμάτων κατοχής και ιδιαίτερα τις κινήσεις προσωπικού και εφοδίων.

Κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες, μπορεί να δείτε λίγους, πολύ λίγους ηλικιωμένους ανθρώπους να καταθέτουν στεφάνι στη μνήμη του ηρωικού νεκρού, Ιωάννη Τσιγάντε. Οι μόνοι που τον θυμούνται είναι από τη Λέσχη των Καταδρομέων και Ιερολοχιτών και έρχεται και μια μικρή αντιπροσωπεία από τον στρατό, από τις ειδικές δυνάμεις.

Ήταν ο αδελφός του Χριστόδουλου Τσιγάντε, του ιδρυτού του Ιερού Λόχου Μέσης Ανατολής. Και μη νομίζετε ότι μιλάμε για κάποιον "εθνικιστή" που έφτιαξε τη δική του οργάνωση για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της όποιας "δεξιάς" παράταξης!

Μιλάμε για κάποιον που αποτάχθηκε από το στράτευμα μετά το κίνημα του '35 μαζί με τον Σαράφη και υποβιβάστηκε στον βαθμό του στρατιώτη. Στη δίνη του πολέμου, όταν η πατρίδα μας είχε ανάγκη από μαχητές, όλοι προσφέρθηκαν ανιδιοτελώς να συμμετάσχουν και να πολεμήσουν.

Έτσι ο Γιάννης Τσιγάντες, που στο μεταξύ είχε διαφύγει στη Μέση Ανατολή, στρατολογήθηκε ξανά και ανέλαβε υπηρεσία στα πλαίσια της βρετανικής SOE. Ένα βράδυ,του Ιουλίου του 1942, μαζί με συνεργάτες του έφτασε με βρετανικό υποβρύχιο και αποβιβάστηκε σε κάποιον απόμερο ορμίσκο της Μάνης για ανάληψη δράσης στην Ελλάδα. Πρώτο του έργο θα ήταν η πρόκληση ζημιάς στον ισθμό της Κορίνθου για να σταματήσει η κίνηση πλοίων. Μακροπρόθεσμα η σχεδίαση προέβλεπε τον συντονισμό της αντίστασης πανελλαδικά υπό ενιαία διοίκηση.

Έφερε μαζί του και χρήματα για "εξαγορά" υπηρεσιών. Το "άτιμο το κεφάλαιο", επεμβαίνει παντού και πάντοτε! Τελικά απ' ότι φαίνεται αυτά τον "έφαγαν"! Τον πρόδωσαν για να καρπωθούν τα χρήματα, λένε κάποιοι. Επίσημα δεν έχει βρεθεί ποιός ήταν ο προδότης. Το σίγουρο είναι ότι υπήρχε προδότης!

Παλαιότερα, η Λέσχη Καταδρομέων και Ιερολοχιτών οργάνωνε προς τιμήν του, μια σεμνή και σύντομη τελετή, ένα τρισάγιο, όπως το κάνουν συγγενικά πρόσωπα. Ένας απλός χαιρετισμός και μετά ίσως και ένας καφές σε κάποιο κοντινό καφενείο, μαζί με τους λιγοστούς τότε, στη ζωή ιερολοχίτες και με μεταγενέστερους καταδρομείς. Οι παλιοί θυμόντουσαν κάποια ιστορία από τον πόλεμο και καθήλωναν για λίγα λεπτά, τους νεώτερους παριστάμενους! Όπως είπε κάποιος σοφός πρόγονός μας (τελικά μου φαίνεται ότι μόνο τότε υπήρξε η σοφία), "οι αναμνήσεις είναι η βακτηρία των γερόντων στη ζωή".Και μετά ο καθένας τραβούσε για το σπίτι του.

Αν ποτέ σας πάρει ο δρόμος προς τα εκεί, ρίξτε μια ματιά στην προτομή του "ξεχασμένου" πολεμιστή. Ο Περρίκος, και η Λέλα Καραγιάννη, ξεχασμένοι και μοναχικοί και αυτοί, είναι λίγο μακριά για να του κάνουν παρέα!

Ανιχνευτής

Στις αμμουδιές της Ιβοζίμα

2024-03-27T06:00:00.000+02:00

Η ύψωση της αμερικανικής σημαίας στην Ιβοζίμα στις 23 Φεβρουαρίου 1945, στην κορυφή του υψώματος Σουριμπάσι.

Πηγή φωτογραφίας

Η μάχη της Ιβοζίμα κράτησε από τις 19 Φεβρουαρίου μέχρι τις 26 Μαρτίου του 1945. Η επιχείρηση "Detachment", αυτή ήταν η κωδική ονομασία της, ήταν μια κλασσική αποβατική επιχείρηση των Αμερικανών Πεζοναυτών, που έγινε στο ομώνυμο νησί, με σκοπό την κατάληψη των τριών στρατιωτικών, ιαπωνικών αεροδρομίων, επάνω σ' αυτό.

Πηγή Wikipedia

Η στρατηγική(;) θέση του νησιού, σε σχέση με την απόστασή του από τις ιαπωνικές ακτές, βάρυνε σημαντικά στην απόφαση για την κατάληψή του από τους Αμερικανούς. Κατ' αρχή αποστερούσε τους Ιάπωνες από μία ακόμη προωθημένη αεροπορική βάση εξορμήσεων. Το σημαντικότερο βέβαια ήταν ότι έδινε στους Αμερικανούς το πλεονέκτημα να έχουν αυτοί πλέον αντίστοιχη προωθημένη βάση κοντά στις εχθρικές γι' αυτούς ακτές και να επηρεάζουν την περιοχή ΔΜ του αντιπάλου.

Αυτή ήταν η επίσημη εκδοχή. Δεν θα μπορούσε να γίνει από αλλού η προσβολή της ιαπωνικής ενδοχώρας με λιγότερο κόστος σε ζωές; Αυτό το ερώτημα άρχισε να εμφανίζεται μετά την κατάληψη που είχε σαν συνέπεια τον θάνατο 7.000 Αμερικανών Πεζοναυτών και τον τραυματισμό άλλων 19.000 ανδρών. Από τους 22.000 Ιάπωνες, μόνο 216 πιάστηκαν αιχμάλωτοι, ενώ όλοι οι άλλοι σκοτώθηκαν.

Την απόβαση την εκτέλεσε το V Σώμα Πεζοναυτών αποτελούμενο από τις 3η, 4η και 5η Μεραρχίες με συνολική δύναμη 70.000 ανδρών περίπου. Ο Διοικητής της Αμφίβιας Δύναμης Επιχειρήσεων (ΔΑΔΕ) ήταν ο Ναύαρχος Νίμιτς και ο Διοικητής Αποβατικών Στρατευμάτων (ΔΑΣ) ο Στρατηγός Χόλαντ Σμιθ.

Το νησί κυριολεκτικά κάηκε! Ήταν η πιο αιματηρή μάχη που αντιμετώπισαν οι Πεζοναύτες στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ας δούμε συνοπτικά μερικά πράγματα που πρέπει να ειπωθούν.

Οι Ιάπωνες ήθελαν οπωσδήποτε να κρατήσουν αυτό το νησί, γιατί είχαν χάσει μέχρι τότε τα νησιά Μάρσαλ και τις Καρολίνες. Γι' αυτούς ήταν "ζωτικό έδαφος", αφού απαγόρευε στους Αμερικάνους να έχουν πρόσβαση στις ακτές της πατρίδας τους με τα βομβαρδιστικά τους. Άρχισαν την αμυντική του οργάνωση από το Μάρτιο του 1944, αφού έκαναν επανεκτίμηση της κατάστασης για την έκβαση του πολέμου.

Νήσος Ιβοζίμα (Πηγή: Google maps)

Το νησί βρίσκεται 650 ναυτικά μίλια (1200 χλμ) νότια από το Τόκιο. Έχει έκταση 21 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το πλέον δεσπόζον ύψωμα είναι το Σουριμπάτσι με ύψος 161 μέτρων, στα νότια του νησιού. Είναι καθαρά ηφαιστειογενές με σχετικά πυκνή βλάστηση στο εσωτερικό και με δύσκολο και σκληρό έδαφος, ασυνήθιστα επίπεδο στο κέντρο του. Γι αυτό και επιλέχθηκε για προκεχωρημένη αεροπορική βάση της ιαπωνικής αυτοκρατορικής αεροπορίας.

Tο ύψωμα Σουριμπάσι στην Ιβοζίμα (Πηγή Google maps)

Οι Αμερικανοί από την άλλη πλευρά το θεώρησαν σαν στρατηγικό αντικειμενικό σκοπό. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι το ήθελαν για βάση ανεφοδιασμού των βομβαρδιστικών Β-29, κάποια από τα οποία, θα μετέφεραν αργότερα και τις ατομικές βόμβες για ρίψη στο Ναγκασάκι και στη Χιροσίμα! Αυτή ίσως να είναι μια αδικαιολόγητη "δικαιολογία", για τις τόσο μεγάλες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Δεν πήγαν τάχα χαμένες, γιατί η κατάληψη του νησιού συνέβαλε στο γρήγορο τέλος του πολέμου! Με εκατόμβες νεκρών αμάχων, δυστυχώς!

Ο Ιάπωνας στρατηγός Τανταμίσι Κουριμπαγιάσι, που είχε αναλάβει την αμυντική οργάνωση του νησιού, έκανε καλή δουλειά! Εφάρμοσε την αρχή της περιμετρικής άμυνας, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τη φυσική διαμόρφωση του εδάφους. Έγιναν οχυρώσεις και υπόγεια καταλύματα, οργανώθηκε πλέγμα υπόγειων διαδρόμων επικοινωνίας συνολικού μήκους 12 χιλιομέτρων, μεταξύ θέσεων ομαδικών όπλων, όλμων και πολυβόλων, εξετάσθηκαν όλες οι απυρόβλητες περιοχές και καλύφθηκαν με παγιδεύσεις, δοκιμάσθηκαν αντεπιθέσεις, οργανώθηκαν κωλύματα και τοποθετήθηκαν ναρκοπέδια σε όλες τις πιθανές ακτές απόβασης αλλά και στο εσωτερικό του νησιού, δημιουργώντας χώρους καταστροφής εχθρικού προσωπικού και μέσων.

Το πυροβολικό του έκανε επισημάνσεις χαρακτηριστικών σημείων και τοπογραφική οργάνωση για προσβολή στόχων, οπουδήποτε στο νησί, επιλέγοντας πολλές υπόγειες και καλά καλυμμένες θέσεις βολής. Παράλληλα χρησιμοποίησε πάρα πολύ τους Ελεύθερους Σκοπευτές για την προσβολή Αμερικανών στρατιωτών, κυρίως ηγητόρων και χειριστών ομαδικών όπλων. Έγιναν εξονυχιστικές αναγνωρίσεις, και επελέγησαν κατάλληλες θέσεις βολής κατά μήκος προσβάσεων από τις ακτές προς το εσωτερικό του νησιού.

Η άμυνα του νησιού χωρίσθηκε σε δυο τομείς το βόρειο και το νότιο στον οποίο δέσποζε το περίφημο ύψωμα Σουριμπάτσι, εκεί που υψώθηκε η αμερικανική σημαία και αποθανατίστηκε με φωτογραφία η οποία έγινε έμβλημα των Αμερικανών Πεζοναυτών. Με διαταγή του, ο Στρατηγός, απαγόρευσε τις αντεπιθέσεις αυτοκτονίας των στρατιωτών του, τις γνωστές σαν "έφοδος banzai" από την αντίστοιχη πολεμική ιαχή των Ιαπώνων. Ήταν έφοδος απελπισίας ή αυτοκτονίας καλύτερα, όταν η μάχη ήταν χαμένη και ο αξιοπρεπής θάνατος ήταν προτιμότερος του εξευτελισμού της αιχμαλωσίας. Γιατί το έκανε αυτό;

Οι Ιάπωνες είχαν χάσει την ναυτική κυριαρχία στη θάλασσα και αεροπορική υπεροχή ήταν πλέον αμφισβητούμενη. Όταν άρχισαν να οργανώνουν αμυντικά το νησί, ήξεραν ότι δεν μπορούν να το υποστηρίξουν ούτε με ναυτικές δυνάμεις, αλλά ούτε και με αεροπορικές. Διέθεσαν ένα περιορισμένο αριθμό πιλότων καμικάζι στον Στρατηγό Κουριμπαγιάσι, για να τους χρησιμοποιήσει όπως αυτός θα εκτιμούσε. Η κύρια επιδίωξη ήταν η άμυνα μέχρις εσχάτων και η πρόκληση μεγάλων απωλειών στον αντίπαλο έτσι ώστε να διστάζει πλέον να σκέφτεται απόβαση στην Ιαπωνία. Επομένως οι Ιάπωνες επιτελείς ήξεραν εκ των προτέρων την έκβαση του αγώνα, όπως την ήξερε και ο Στρατηγός. Οι έφοδοι

αυτοκτονίας, θα επιτάχυναν την νίκη των Αμερικανών και ο Στρατηγός δεν το ήθελε αυτό.

Οι Αμερικανοί δεν ήξεραν όλα αυτά, αλλά γνώριζαν πολύ καλά την τακτική των Ιαπώνων από τις προηγούμενες μάχες που είχαν δώσει. Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με το δόγμα αμφιβίων επιχειρήσεων, αφού εξασφάλισαν την αεροπορική και τη ναυτική υπεροχή, απομόνωσαν το νησί και άρχισαν από τις 15 Φεβρουαρίου του 1945, να το "μαλακώνουν", εκπέμποντας ισχυρό πυρ, από ναυτικό πυροβολικό και την αεροπορία! Το νησί κυριολεκτικά κατέβηκε, από τον τόσο έντονο βομβαρδισμό, που κράτησε μέχρι το πρωί της 19 Φεβρουαρίου.Τα καταδρομικά τους μπορούσαν να εκπέμπουν πυρά για σχεδόν έξι ώρες χωρίς σταματημό και μετά τον ανεφοδιασμό άλλο τόσο και άλλο τόσο...Η αρμάδα χτύπαγε από όλες τις πλευρές, προσπαθώντας να εξουδετερώσει κάθε αντίσταση στις προεπιλεγμένες ακτές αποβάσεως.

Στις 17 Φεβρουαρίου, ένα ειδικό τμήμα βατραχανθρώπων, διείσδυσε σε προκαθορισμένη ακτή για αναγνώριση. Οι Ιάπωνες όμως τους αντιλήφθηκαν και τους πυροβόλησαν. Ένας σκοτώθηκε και η ομάδα αποχώρησε εσπευσμένα. Δεν ξανάγινε άλλη απόπειρα εκτέλεσης ειδικών επιχειρήσεων, όπως τουλάχιστον φαίνεται από τα ιστορικά αρχεία.

Οι Ιάπωνες που ήξεραν τι τους περιμένει, είχαν οργανωθεί καλά, κρυμμένοι στα βάθη της γης. Μόλις τελείωσε ο βομβαρδισμός ξανανέβηκαν στην επιφάνεια και πήραν θέσεις. Η απόβαση ξεκίνησε στις 08.59 το πρωί της 19 Φεβρουαρίου 1945. Οι Πεζοναύτες του πρώτου κύματος, όρμησαν από τις ΑΒΑΚ στην ακτή! Καμία αντίσταση. Παντού επικρατούσε νεκρική σιγή. Βγήκε το πρώτο τάγμα, για ν' ακολουθήσει το επόμενο κύμα. Άρχισαν να συσσωρεύονται στην ακτή, ξεθαρρεμένοι, έχοντας την εντύπωση ότι τελικά ο βομβαρδισμός είχε κάνει τη δουλειά γι' αυτούς. Άρχισαν δειλά-δειλά και στη συνέχεια πιο γρήγορα να προχωρούν στο εσωτερικό. Εκεί τους περίμενε η θανάσιμη έκπληξη!

Ο Ιάπωνας Στρατηγός, είχε δώσει την εντολή, να αφήσουν τον εχθρό να συγκεντρωθεί πρώτα στην ακτή, και στη συνέχεια με διαταγή του να τον κτυπήσουν αφανίζοντάς τον. Έτσι και έγινε! Άρχισε το μακελειό. Από παντού ξεφύτρωναν οι Γιαπωνέζοι και κτυπούσαν αλύπητα. Το πεδίο της μάχης εκτυλίχτηκε σε κόλαση για τους Αμερικανούς Πεζοναύτες. Το ιαπωνικό πυροβολικό, έπληττε στόχους παντού κατά μήκος των ακτών και όχι μόνο. Άρχισε ένας αγώνας που έφτασε μέχρι και πάλη σώμα με σώμα. Όπου δεν μπορούσαν οι σφαίρες, δούλευαν οι ξιφολόγχες.

Αμερικανός πεζοναύτης με φλογοβόλο όπλο. Μέχρι και την 10ετία του 70 το φλογοβόλο υπήρχε και στον ελληνικό στρατό. (Πηγή φωτογραφίας)

Οι Αμερικανοί Πεζοναύτες, μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό, άρχισαν πιο μεθοδικά τον αγώνα. Ισχυρά πυρά πυροβολικού, "σκούπιζαν" μπροστά από τα τμήματα το έδαφος. Ακολουθούσαν οι Πεζοναύτες, οι οποίοι, πλησίαζαν τις εχθρικές θέσεις και έκαιγαν με το τότε νέο όπλο το φλογοβόλο, τους Γιαπωνέζους που βρίσκονταν χωμένοι μέσα στις τρύπες του εδάφους. Δεν παραδινόντουσαν! Προτιμούσαν τον θάνατο.

Οι προωθημένοι Αμερικανοί Πεζοναύτες παρατηρητές, κατεύθυναν τα πυρά πυροβολικού, ναυτικού και επίγειου, σε στόχους που εντόπιζαν. Το προγεφύρωμα είχε διευρυνθεί, πολλά μέσα, πυροβολικό και άρματα είχαν βγει στην ξηρά. Μπόρεσαν και εξασφάλισαν τα σημεία αποβίβασης, Από τα άρματα, το πιο εντυπωσιακό ήταν ο τύπος άρματος φλογοβόλου που έκανε γρήγορη και αποτελεσματική εκκαθάριση οχυρωματικών θέσεων των Ιαπώνων.

Οι ημέρες περνούσαν και οι μάχες συνέχιζαν να είναι σφοδρές. Σκηνές ηρωισμού εκτυλίχθηκαν και από τις δύο πλευρές. Ο αγώνας μικρών κλιμακίων είχε το προβάδισμα. Οι ομάδες των Πεζοναυτών κινούνταν, προσπαθώντας να αποφύγουν τα πολυβολεία, με πυρ και κίνηση πλησίαζαν τις τρύπες, έριχναν χειροβομβίδες, ο φλογοβολητής πλησίαζε, καρβούνιαζε τα πάντα και συνέχιζαν όλοι για την επόμενη τρύπα. Δεν προλάβαιναν να απομακρυνθούν, και τους έρχονταν οι ριπές από πίσω. Η καμμένη τρύπα ξαναζωντάνευε ή από κάποιο άλλο πολυβολείο δέχονταν καταιγιστικά πυρά.

Αμερικανοί εισβάλλουν μέσα σε Σημείο Αντίστασης της ιαπωνικής αμυντικής περιμέτρου, μετά από ισχυρό βομβαρδισμό. (Πηγή)

Σε γυμνό έδαφος δίσταζαν πολύ να προχωρήσουν οι Αμερικανοί γιατί ήξεραν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μη τους θερίσουν τα εχθρικά πολυβόλα. Δεν μπορούσαν να καλυφθούν και το χειρότερο δεν μπορούσαν να σκάψουν ταχύσκαπτα ορύγματα με το ατομικό τους πτυοσκάπανο και να προστατευθούν, γιατί το έδαφος ήταν πολύ σκληρό. Από τη άλλη πλευρά οι Ελεύθεροι σκοπευτές, συνέχιζαν το εξοντωτικό τους έργο.

Όσο όμως περνούσαν οι ημέρες άρχισαν οι Ιάπωνες να κάμπτονται από τη δίψα και την πείνα. Έτσι ξεκίνησαν οι επιθέσεις αυτοκτονίας, ειδικά την νύκτα. Φοβερές οι απώλειες και από τις δύο πλευρές Τάγματα ξεκληρίζονταν σε διάστημα μερικών ωρών. Πριν από κάθε αμερικανική επίθεση, προηγείτο εκτέλεση πυρών.Το έμαθαν οι Γιαπωνέζοι και κρύβονταν. Μόλις τελείωνε το εχθρικό πυροβολικό, έβγαιναν και χτύπαγαν τους Πεζοναύτες. Αυτό έγινε σύντομα αντιληπτό και ξεκίνησαν οι Αμερικανοί τις "αθόρυβες" μη υποστηριζόμενες νυκτερινές επιθέσεις με θεαματική επιτυχία. Πάλι τα θύματα πολλά.

Η μάχη της Ιβοζίμα μέχρι σήμερα ακούγεται στο εμβατήριο των Αμερικανών Πεζοναυτών.

Στο τέλος έπεσε το Σουριμπάτσι και οι Ιάπωνες περιορίστηκαν στον βόρειο τομέα, με αρκετές δυνάμεις ακόμη. Άρχισε με σφοδρό βομβαρδισμό ο αποδεκατισμός! Το είχαν πάρει απόφαση οι Αμερικανοί, ότι Γιαπωνέζος ζωντανός δεν θα πιαστεί. Οι Γιαπωνέζοι είχαν ενημερωθεί από τους διοικητές τους ότι αν έπεφταν αιχμάλωτοι, οι Αμερικανοί θα τους βασάνιζαν οικτρά. Προτιμούσαν λοιπόν την αυτοκτονία.

Οι Αμερικανοί κατέλαβαν τα αεροδρόμια και τα πρώτα μαχητικά τους άρχισαν να προσγειώνονται και να τους υποστηρίζουν. Στις 21 Μαρτίου δόθηκε η τελευταία μάχη στο βόρειο τομέα με μια ακόμη επίθεση αυτοκτονίας των Ιαπώνων. Λέγεται ότι σ' αυτή συμμετείχε και ο Στρατηγός τους. Από τους 22.060 Ιάπωνες, σκοτώθηκαν 21.844. Μόνο 216 πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Και αυτοί έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι οι Αμερικανοί δεν ήταν τα τέρατα που τους περίγραφαν. Τους έδιναν νερό, φαΐ και τσιγάρα! Τις 26.000 έφθασαν οι απώλειες των Αμερικανών εκ των οποίων 6.800 νεκροί. Ήταν μια ματωμένη νίκη.

Σ' αυτή τη μάχη οι απώλειες των Αμερικανών ξεπέρασαν αυτές των Γιαπωνέζων. Το νησί τελικά χρησιμοποιήθηκε από τα βομβαρδιστικά Β-29. Από τους Ιάπωνες υπερασπιστές οι δύο τελευταίοι εμφανίσθηκαν το ...1951! Μέχρι τότε κρυβόντουσαν και μπόρεσαν να αντέξουν. Έχει βγει έργο γι' αυτό.

Από τότε μέχρι σήμερα η τεχνική των αμφιβίων επιχειρήσεων έχει βελτιωθεί. Το βασικό δίδαγμα που ενδιαφέρει είναι ότι κατά την εκτέλεση αποβατικών επιχειρήσεων, οι επιχειρήσεις προκεχωρημένης δύναμης είναι απαραίτητες. Η ειδική αναγνώριση και οι καταδρομικές ενέργειες πρέπει να προηγούνται. Τα πολλά θύματα από έλλειψη πληροφοριών το αποδεικνύουν.

Από τη άλλη πλευρά, η σωστή και σε βάθος αμυντική οργάνωση του νησιού πετυχαίνει πολλά πλήγματα στον αντίπαλο. Οι ελεύθεροι σκοπευτές, προκαλούν πολλές ζημιές στο εχθρικό προσωπικό, αν χρησιμοποιηθούν σωστά. Το κυριότερο όμως είναι ότι αν δεν υπάρχει ναυτική και αεροπορική υποστήριξη, το νησί όση στρατιωτική δύναμη και αν έχει επάνω του, θα "πέσει".

Αυτά έγιναν κάποτε στις αμμουδιές της Ιβοζίμα, που αποτέλεσαν και θέμα κινηματογραφικών ταινιών. Αν έχετε όρεξη, δείτε μία ΕΔΩ.

Ανιχνευτής

Πηγή

Ο επίκαιρος Κολοκοτρώνης

2024-03-24T02:30:00.001+02:00

" Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα..."

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (Λιθογραφία του Karl Krazeisen 1794-1878) (Πηγή φωτογραφίας)

Στις 7 Οκτωβρίου 1838 ο γηραιός στρατηγός και εν ενεργεία Σύμβουλος Επικρατείας Θεόδωρος Κολοκοτρώνης επισκέφθηκε το Βασιλικό Γυμνάσιο της Αθήνας (νυν 1ο Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο Αθήνας) για να παρακολουθήσει τη διδασκαλία του γυμνασιάρχη Γεωργίου Γενναδίου (1784-1854) για τον Θουκυδίδη. Τόσο εντυπωσιάστηκε από την «παράδοσιν του πεπαιδευμένου γυμνασιάρχου και από την θέαν τοσούτων μαθητών», ώστε εξέφρασε την επιθυμία να μιλήσει και ο ίδιος προς τους μαθητές. Την πρότασή του απεδέχθη ο Γεννάδιος και λόγω της στενότητας του χώρου και του πλήθους των μαθητών η ομιλία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ορίσθηκε για τις 10 το πρωί της 8ης Οκτωβρίου 1838 στην Πνύκα.

Το γεγονός μαθεύτηκε στη μικρά τότε Αθήνα και εκτός από τους μαθητές, πλήθος ανθρώπων «διαφόρων επαγγελμάτων και τάξεων» συνέρρευσε στην Πνύκα το πρωί της 8ης Οκτωβρίου, για να ακούσει τον ηγέτη της Επανάστασης του '21.

Ξαφνικά, εμφανίζεται μια ομάδα χωροφυλάκων, πλησιάζει και διαλύει τη συγκέντρωση.Μάλιστα ο Θ. Κολοκοτρώνης, αφού τον διέβαλαν στον βασιλιά, λίγο έλειψε να μπει σε περιπέτειες. Γλύτωσε όμως από την δυσμένεια, γιατί ο φιλόπατρις γυμνασιάρχης Γεννάδιος, και οι άλλοι καθηγητές, απέδειξαν ότι όλα είχαν γίνει από καλή πρόθεση.

Ακολουθεί η ομιλία του, της οποίας τα μηνύματα εξακολουθούν να παραμένουν επίκαιρα!

"Παιδιά μου!

Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ' αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, δια ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.

Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους οποίους και ημείς καταγόμεθα και ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του, και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρε μαζί του ούτε σοφούς ούτε προκομμένους, αλλ' απλούς ανθρώπους, χωρικούς καί ψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι, μολονότι όπου και αν έβρισκαν εναντιότητες και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν, δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμη τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστιν.

Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι καί τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, δια να αλλάξη ο λαός την πίστιν του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ' εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ [αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, καί του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξη, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμερα χειρότερα· διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές οπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καί τοιουτοτρόπως κάθε ήμερα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε.

Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία.

"Ορκωμοσία των Αγωνιστών" Πίνακας του Θεοδώρου Βρυζάκη

Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.

Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα. Άλλά δεν εβάσταξε!

Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους. Μα τι να κάμομε; Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια. Και όταν έλεγες τον Κώστα να δώσει χρήματα διά τας ανάγκας του έθνους ή να υπάγει εις τον πόλεμο, τούτος επρόβαλλε τον Γιάννη. Και μ' αυτόν τον τρόπο κανείς δεν ήθελε ούτε να συνδράμει ούτε να πολεμήσει. Και τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε ένα αρχηγό και μίαν κεφαλή. Άλλά ένας έμπαινε πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο άλλος και τον έριχνε και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο και ο άλλος το άλλο. Ισως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελειώνει. Ο ένας λέγει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρινό και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήτον το σπίτι εις τον αραμπά και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας. Με τούτο τον τρόπο δεν κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι ένας αρχιτέκτων, οπού να προστάζει πως θα γενεί. Παρομοίως και ημείς εχρειαζόμεθα έναν αρχηγό και έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει και οι άλλοι να υπακούουν και να ακολουθούν. Αλλ' επειδή είμεθα εις τέτοια κατάσταση, εξ αιτίας της διχόνοιας, μας έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε, και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.

Εις αυτή την κατάσταση έρχεται ο βασιλεύς, τα πράγματα ησυχάζουν και το εμπόριο και ή γεωργία και οι τέχνες αρχίζουν να προοδεύουν και μάλιστα ή παιδεία. Αυτή η μάθησις θα μας αυξήσει και θα μας ευτυχήσει. Αλλά διά να αυξήσομεν, χρειάζεται και η στερέωσις της πολιτείας μας, η όποία γίνεται με την καλλιέργεια και με την υποστήριξη του Θρόνου. Ο βασιλεύς μας είναι νέος και συμμορφώνεται με τον τόπο μας, δεν είναι προσωρινός, αλλ' η βασιλεία του είναι διαδοχική και θα περάσει εις τα παιδιά των παιδιών του, και με αυτόν κι εσείς και τα παιδιά σας θα ζήσετε. Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μια Θρησκεία. Και αυτοί, οι Εβραίοι, οι όποίοι κατατρέχοντο και μισούντο και από όλα τα έθνη, μένουν σταθεροί εις την πίστη τους.

Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοι σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ' ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ήμερα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε· και, δια να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του Θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία."

Πηγή: Από το Ιδρυμα της Βουλής των Ελλήνων