Lymfeklierkanker, mijn ziekteverloop

Twee jaar schoon

2015-04-15T14:45:00.000+02:00

Het is alweer ruim twee jaar geleden dat schoon ben verklaard van lymfklierkanker en dat is natuurlijk ontzettend mooi. Ondanks dat het nog maar twee jaar geleden is, moet ik eerlijk gezegd toegeven dat ik er nog maar weinig aan denk. Vergeten zal ik het nooit meer en dat is ook niet nodig. Natuurlijk heb ik nog wel eens momenten waarop ik even terug denk aan het moment dat ik lymfklierkanker had. Ik denk dan terug aan de behandelingen en aan hoe ik me toen voelde, maar heel erg lang eraan denken doe ik niet. Het is een moment in mijn leven geweest, een obstakel die ik heb moeten nemen binnen mijn leven. Dat moment heeft mij zeker veranderd als mens en dat in alle opzichten. Maar hoe is het nu dan met me zou je je afvragen.

Nu twee jaar later ben ik er niet zo heel veel meer mee bezig en moet ik echt in de gaten houden wanneer ik weer op controle moet komen bij de internist. Ik ben er dus danig niet mee bezig, dat ik de afspraak bij de internist rustig zou vergeten.
Ik denk dat als ik in angst zou leven om weer kanker te krijgen, ik zo'n afspraak niet snel zou vergeten. Gelukkig is angst daarvoor heel ver te zoeken en leef ik gewoon leven zo goed en zo kwaad als het gaat. Zo heb ik door de behandelingen nog steeds last van vermoeidheid en dat is iets waar ik mee moet leven. Ik ga moe naar bed en 's morgens kom ik weer moe uit bed en de ene dag is dat iets meer dan een andere dag. Wanneer ik dus heel erg moe ben, dan heeft dat zeker zijn invloed op de dag. Het kan dus zijn dat ik ergens in de middag ineens even in slaap val of dat ik gewoon heel even moet gaan liggen om te rusten. Wanneer ik even ga liggen om te rusten, wil het nog niet meteen zeggen dat ik dan ook gelijk in slaap val. Toch gebeurt het dat ik in slaap val als ik ga rusten en dat neem ik maar zoals het is. Het gebeurt ook wel eens dat ik dus in de avond al vroeg naar bed ga omdat ik dan zo moe ben en heel erg veel last van prikkende ogen heb en last van m'n lijf. Soms slaap ik dan maar voor een uurtje of 2 en kom ik er daarna nog even uit. Het kan ook zijn dat ik in slaap val en dan pas de volgende morgen weer wakker wordt, dan kan ik meestal zo'n dag redelijk goed aan.

Bezigheden die best wel intensief zijn, kunnen me ook behoorlijk uitputten en meestal reageert mijn lichaam daar dan ook weer op. Door de chemokuren lijken mijn spieren wel op de een of andere manier niet zoveel meer aan te kunnen, waardoor ik al heel snel last krijg van gespannen spieren. Het is niet zo dat ik nou een hele dag in een stoel of op de bank zit, maar mijn lichaam lijkt al heel snel overbelast te zijn. Zolang ik gewoon dingen doe die licht van aard zijn, gaat het allemaal goed. Het is echt jammer dat ik wat dat betreft een hoop achteruit ben gegaan en bepaalde dingen dus beter maar kan laten voor wat ze zijn.

Ik heb ook wel eens momenten waarop ik eens een keer wat langer op wil blijven en dan ga ik pas om 12 uur naar bed of pas na 12 uur. Als ik dan de volgende dag wakker word, voel ik me nooit gelijk echt lekker. Het lijkt wel of ik dan uitgeput wakker word en dan heb ik echt even een tijdje nodig om wakker te worden en om weer wat lekkerder in m'n vel te zitten.

Maar over het algemeen genomen gaat het niet slecht met me en geniet ik gewoon van alles en iedereen, van grote tot kleine dingen.
Het is gewoon accepteren dat dingen gebeuren of gebeurd zijn en dat hoe je met dingen omgaat helemaal aan jezelf ligt. Je kunt er zwaar over denken of je kunt er ligt over denken.
Maar probeer van alles iets goeds te maken en probeer van alles wat je voor je krijgt te leren en je wordt er hoe dan ook alleen maar sterker van.

Langzaam maar zeker toch stiekem verbeteringen.

2014-04-11T13:43:00.000+02:00

We zitten nu al weer in 2014 en dan besef ik dat de tijd best wel snel gaat. Ik weet nog goed dat ik mijn laatste behandeling tegen lymfklierkanker kreeg en dat was in januari 2012. Nu twee jaar later moet ik eerlijk zeggen dat ik er niet zoveel meer mee bezig ben. Ik moet eigenlijk zeggen dat het steeds minder word. Vergeten zal ik het nooit meer en dat hoeft van mij ook niet, maar het is wel zo dat ik gewoon weer m'n leven leid zoals ieder ander mens voor zover het dan mogelijk is. De chemokuren hebben toch een behoorlijk impact gehad en dat heeft zijn gevolgen wel gehad in het dagelijks leven.

In de afgelopen jaren heb ik best wel wat gevolgen van de chemokuren moeten verwerken. Er waren van dei momenten of periodes waarbij ontzettend uitgeput was. Ik was tot praktisch niets in staat en het enige was veel slapen waarbij ik me van de vermoeidheid af kon helpen. In middels is het alweer meer dan een half jaar geleden dat ik zo'n periode heb gehad en daar ben ik wel heel erg blij om. Natuurlijk heb ik nog wel eens momenten waarop ik ontzettend moe ben, maar het is niet meer zo extreem geweest. Het is wel zo dat ik meestal rond een uur of 4 in de middag in slaap val op de bank en dan pas weer wakker word als ik ga eten. Na zo'n slaapje kan ik over het algemeen de avond nog een beetje fatsoenlijk door komen.

Sinds kort merk ik dat er in mijn lichamelijke conditie toch verbeteringen zijn. Ik had altijd het idee dat het nooit veel beter meer zou worden, maar zo gaande weg is het toch wel wat verbeterd. Ik kan toch alweer meer hebben dan een half jaar geleden en dat vind ik echt fantastisch.
Het enige wat ik echt niet meer kan, is vroeg opstaan. Ik heb jaren lang als assistent-distributeur gewerkt en daarvoor moest ik toch altijd wel heel vroeg voor uit m'n bed. De tijden dat ik opstond was altij rond half 4 's morgens. Tegenwoordig kan ik dat gewoon niet meer hebben, omdat ik dan gewoon een verstoorde slaap heb en daarbij merk ik dat een aaneen gesloten nachtrust het beste is voor me. Dus het mag duidelijk zijn dat ik dus niet meer vroeg m'n bed uit kom. Ik kom nu tegenwoordig pas tussen half 8 en half 9 uit bed en dat bevalt me prima.

Ik heb afgelopen week een tante van me moeten helpen met het versjouwen van meubels. Deze moesten van 2 hoog naar beneden gebracht worden en in geladen worden in de bus. Helaas is daar waar ze woont geen lift aanwezig, dus het was trap op en trap af. De eerste dag moest ik sneller even rust pakken omdat ik zo moe werd dat ik gewoon m'n evenwicht niet meer in bedwang had. De tweede dag merkte ik wel dat het vermoeiend was, maar ik kon door gewoon gaan zonder echt zo moe te worden als op de eerste dag. Toch deed ik het niet anders ala op de eerste dag, maar op zo'n moment merk ik dat het toch vooruit is gegaan met de conditie van m'n lijf.

De conclusie die ik hier dus uit kan halen, is dat het misschien uitzichtloos lijkt omdat er geen verbeteringen zijn te merken in eerste instantie, maar dat het gaande weg toch nog wel iets of wat kan verbeteren. De chemokuren hebben veel schade aangericht, maar toch kan het lichaam nog een hoop herstellen. Bij de ene persoon zal het sneller gaan dan bij een ander persoon, maar dat het kan verbeteren is een ding wat zeker is.
Ik sta eigenlijk ook niet meer echt stil bij het feit dat ik lymfklierkanker heb gehad en dat ik dus mijn leven leef op de manier die bij mij het beste past en waarbij ik me dus het beste bij voel.

Dus blijf niet te veel hangen bij het feit dat je kanker hebt gehad, maar kijk vooruit en ga gewoon weer leven en genieten en de dingen zullen vanzelf weer op z'n plaats vallen. Blijf je teveel hangen bij het feit dat je kanker hebt gehad, dan kun je niet volop genieten van het leven en bestaat de kans dat je onzeker wordt en angstig zult zijn. Vergeten dat je kanker hebt gehad, zal je niet kunnen en dat hoeft ook niet. Zie het gewoon als een griepje die je hebt gehad en als je het op die manier bekijkt, dan zal het echt een stuk makkelijk gaan.

Mijn gevoel zegt gewoon, lekker geniet van alles en iedereen en lach het leven toe.

Label!

2014-01-15T09:16:00.000+01:00

Het word me steeds duidelijker dat wanneer je eenmaal kanker hebt gehad, je het label ex-kankerpatiënt ten alle tijden zult blijven behouden. Of misschien gewoon kankerpatiënt. Nog niet zo heel lang geleden was er op Hart van Nederland een jonge student die net als ik non-hodgkin heeft gehad. Hij wilde van zorgverzekeraar overstappen, maar kwam alleen maar in aanmerking voor het basispakket. Voor de aanvullende pakketten werd hij ten alle tijden afgewezen. Dit is geen geval op zich zelf, want je komt het vaker tegen dan dat je het zou beseffen.
Ook andere verzekeringsmaatschappijen weigeren je soms een verzekering te verstrekken omdat je dus kanker hebt gehad. Hun onderbouwing is dat je een groot risicogeval bent, terwijl dat helemaal niet zo is of hoeft te zijn. Wanneer je echt genezen bent verklaard, dan ben je gewoon weer gezond.

Wanneer je nou een huis zou willen kopen dan heb je grote kans dat je dus niet meer in aanmerking komt om een huis te kopen, want ook dan zeggen ze dat je een groot risico geval bent. Ze mogen je in principe niet weigeren wanneer je een huis wilt kopen, maar het wordt massaal gedaan en ben je ineens ten alle tijden gedoemd om in een huurhuis te blijven wonen.

Een hele tijd geleden leek het me wel een mooi idee om bloed te geven zodat ik andere mensen kon helpen. Helaas is dit voor mij al niet meer mogelijk, omdat ik dus lymfklierkanker heb gehad. Schijnbaar is er iets waardoor het niet meer geaccepteerd wordt, maar in dit geval heb ik er dan nog net iets meer begrip voor. In dit geval heb je dan wel te maken met de gezondheid van andere mensen, hoewel ik me niet echt kan bedenken wat een ander er aan over zou kunnen houden als ik bloed zou geven. Zouden de mensen die bloed van mij krijgen een grotere kans krijgen om ook lymfklierkanker te krijgen? Nou ja hoe dan ook kan ik hier dan toch niet iets meer begrip voor op brengen.

Wat betreft andere zaken waarvoor je geweigerd wordt, daar heb ik dus geen begrip voor. Het is dus gewoon pure discriminatie wat men doet. Ik maak me er verder gelukkig niet druk om, maar het is en het blijft toch wel raar dat het gebeurd. Ik zou eigenlijk zeggen dat de overheid hier wat aan zou moeten doen, maar ik vermoed haast dat dit niet echt zal gaan gebeuren. Buiten dit alles heeft het leven nog genoeg andere dingen waarvan je kan genieten en dat is dus waarvan ik zeg dat je dat dus gewoon moet doen. Lang leve de lol en houd de mensen die je dierbaar zijn lekker in de buurt en houd ze lekker vast.

Tenslotte zijn er wel andere dingen waar je je eigen druk om kunt maken.

Vervelende naweeen van de chemokuur.

2013-12-19T22:28:00.000+01:00

Tja inmiddels ben ik alweer bijna twee jaar schoon van m'n lymfklierkanker. De afgelopen twee jaren zijn zeer bewogen en vermoeiend geweest. Mijn leven is totaal niet meer zoals het voor mijn kanker was, maar aan de andere kant mag ik niet klagen. Ik heb tenslotte mijn kanker mogen overwinnen. Jammer genoeg heb ik gewoon meer last van de gevolgen dan misschien een ander dat heeft. Er zijn mensen die komen er weer helemaal bovenop en kunnen hun oude leven weer zo goed als oppakken. Voordat ik kanker had, waren er bij mij al verschillende dingen omtrent mijn gezondheid en daar zal zeker een deel mee te maken hebben.

In ieder geval datd ik chronische vermoeidheid over gehouden heb, is mijn gebid ook niet meer wat het geweest is. Kort na de chemokuren en de bestralingen moest ik al eens mijn gebid laten repareren omdat er stukjes afgebroken waren. Dit ten gevolgen van de chemokuren die ik gehad heb. Inmiddels is het nu alweer een paar keer meer voorkomen dat er spontaan een stuk van een van mijn tanden of kiezen afbreek. Vandaag was weer zo'n dag dat dit gebeurde. Ik zat vanmorgen heerlijk een stuk kerststol te eten toen ik ineens een hoop gekraak hoorde tussen m'n tanden. Ik dachtr eerst dat het een pit van een rozijn of krent was die er nog inzat, maar een half uur later toen ik met m'n tong langs m'n tanden ging voelde ik dat er een stuk van een kies afgebroken was. Dus maar weer naar de tandarts om het te laten repareren. Ik verzorg mjin tanden toch goed, maar toch blijkt de structuur iets of wat verzwakt te zijn. Morgen mag ik dus naar de tandarts en hoop ik dat ik er voorlopig vanaf ben.

Ik weet niet hoe het bij andere mensen is, maar soms vraag ik me dus wel eens af of iemand anders ook last heeft van dit soort dingen. Nou ja ik neem het allemaal maar zoals het komt, maar leuk is het toch wat anders.

Bijna anderhalf jaar na mijn behandeling.

2013-06-14T17:19:00.000+02:00

Wat gaat de tijd toch snel!! Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik te horen kreeg dat ik lymfklierkanker had en toch is het alweer bijna twee jaar geleden. Het is een feit dat ik gewoon kan zeggen dat ik genezen ben en dat is alleen maar super fijn. Begin mei van dit jaar heb ik controle gehad en ik moet zeggen dat ik het gevoel heb dat ik er keer op keer voor niks naar toe ga. Nu hebben we afgesproken dat ik over een haar weer terug kom en alles dan nog goed is, dat ik dan niet meer op controle hoef te komen. Nou ik kan je zeggen dat ik gewoon ervan uit ga dat het allemaal gewoon goed is over een jaar. Ik moest ook iedere keer goed in de gaten houden wanneer ik controle zou hebben, want ik zou het zo makkelijk kunnen vergeten. Ik vergeet het zo makkelijk omdat ik er eigenlijk helemaal niet meer mee bezig ben. Voor mij is het hele gebeuren rond kanker gewoon voorbij en mocht het dan toch weer een keer terug komen, dan zie ik dat dan wel weer.

Wat me wel heel erg dwars zit, is het feit dat ik behoorlijk last heb van de gevolgen van de behandelingen die ik gehad heb. Hoewel ik maar 3 chemokuren heb gehad, heeft dat toch heel wat met m'n lijf gedaan. Ik moet er ook maar niet aan denken als ik er meer gehad zou hebben. Daarbij heb ik dan ook maar 15 bestralingen gehad en dat vind ik ook meer dan genoeg, terwijl ik weet dat er mensen zijn die er veel meer krijgen dan ik heb gehad.

Waar ik zeker last van heb is chronische vermoeidheid en dat is waar ik soms nog niet altijd goed raad mee weet. Ik had zowieso al last van vermoeidheid doordat ik Prikkelbare Darm Syndroom heb en sinds begin van het jaar weet ik dat ik ook nog eens beschadigde zenuwen heb rechts in m'n buik. Deze twee dingen zorgen voor mij een hele hoop ellende en een hoop pijn. Daardoor was ik al vrij snel moe en had ik daardoor al last van vermoeidheid. Nu na de behandelingen is dat alleen maar erger geworden. Zelfs de internist heeft aangegeven dat ik hier niet meer vanaf zal komen, hoe graag ik het ook zou willen.
Door de vermoeidheid moet ik soms wel eens overdag even een uurtje of twee gaan liggen op bed of zelfs even gaan slapen. Het komt ook geregeld voor dat ik 12 uur op een nacht slaap. Zo rond een uur of 8 's avonds ben ik helemaal uitgeput en dan ga ik naar bed en vervolgens kom ik de volgende dag rond een uur of 8 a 9 's morgens uit bed. Doordat dit voorkomt, moet ik mijn leven anders leven als dat ik gewend was. Je kunt je dus voorstellen dat me dat niet even goed afgaat en dat ik daar nog steeds mijn weg in aan het vinden ben, maar uiteindelijk zal me dat wel gaan lukken.

Je hoort het wel eens in je omgeving dat iemand zegt, m'n hoofd is net een vergiet. Iedereen vergeet wel eens wat of soms is iemand wat erger en vergeet wel meerdere dingen. Nou bij is dat zeker het geval. Sinds dat ik de chemokuren heb gehad, is mijn hoofd echt een gigantische vergiet geworden. Zo denk ik ergens aan en zo ben ik het net zo hard alweer vergeten. Ik moet ook bijna alles opschrijven, want als ik dat niet doe gaat het geregeld mis. Het is wel iets minder geworden sinds ik de chemokuren heb gehad, maar toch zal het denk ik niet meer beter gaan dan dat het nu gaat. Ik kan je zelfs vertellen dat ik een keer met mijn neef om boodschappen ging. Ik weet nog dat ik met een boodschappentas de winkel in gelopen ben, maar toen ik bij de kassa kwam begon ik me te herinneren dat ik een tas bij had. ik ben nog even gaan kijken, maar kon hem niet meer vinden. Uiteindelijk heb ik een nieuwe boodschappentas gekocht en probeerde ik me te herinneren wat ik met die ene tas gedaan had, maar tot op de dag van vandaag weet ik het nog steeds niet. Dus dan weet je wel hoe erg het af en toe is.

Ze zeggen dat je moet blijven bewegen en zo en daar kan ik ook niks tegen inbrengen. Een feit is wel dat ik sinds de behandelingen heel veel last heb van mijn spieren. Ze doen heel snel pijn en zijn ook heel snel gespannen of stijf. Voornamelijk zijn het de spieren in m'n rug, schouders en in m'n armen die snel opspelen. Het maakt ook niet uit hoeveel ik beweeg of wat dan maar ook, ze gaan gewoon pijn doen doordat ze gespannen worden. Ik loop dus ook al bijna vanaf dat ik klaar was met de behandelingen bij de fysio rond en dat zo ongeveer om de twee weken.

Buiten deze drie dingen ben ik al lang blij dat ik van m'n kanker af ben en is mijn buik weer m'n grootste zorg zoals het daarvoor ook was. Verder pak ik of heb ik mijn leven weer opgepakt voor zover het weer kan en mogelijk is en heeft de kanker mij niet in m'n greep en zal ik me daardoor ook niet laten leiden. Men heeft het wel eens over kankerpatiënten en ex kankerpatiënten. Nou ik ben een ex kankerpatiënt en zo zou iedereen die kanker heeft gehad het ook moeten blijven bekijken. Angst hebben omdat het misschien wel eens terug zou kunnen komen of omdat je het al gehad heb, dat is moet je proberen gewoon te laten varen en gewoon lekker te gaan genieten van het leven!!

Voor voorlopig zal dit het laatste zijn wat ik op deze blog schrijf, want vanaf nu zal het allemaal niet zo spannend meer zijn. Ik ben van mijn kanker af en gaat het leven gewoon door. Elke dag dat ik opsta ben ik dankbaar dat ik er nog steeds mag zijn. Voor de rest is het gewoon een kwestie van zoveel mogelijk genieten van alles en iedereen.

Voor de mensen die met lymfklierkanker of welke vorm van kanker dan ook te maken krijgen of hebben, hoop ik dat mijn blog een hart onder de riem mag zijn. Dat het een inspiratie mag zijn en dat het mensen op een of andere manier wat rust en andere inzichten mag geven.
Voor mensen met kanker heel veel sterkte en niet te vergeten ook de naaste zoals familie en vrienden veel sterkte!!

Een jaar kanker vrij!

2013-01-15T19:52:00.000+01:00

Het is alweer een jaar geleden dat ik mijn laatste bestraling heb gehad en als ik er zo eens over na denk, dan is het jaar toch wel heel erg snel gegaan. Ik kan me nog herinneren dat ik mijn chemokuren heb gehad en dat ik daarna door ging voor mijn bestralingen. Tussen de chemokuren en de bestralingen zat maar heel weinig tijd en dat vond ik ook niet zo heel erg.

Na de chemokuren en de bestralingen begint het echt genezen pas. Mijn lijf had wel zo'n flinke optater gehad van deze behandelingen, dat het toch wel heel veel tijd kostte om weer enigszins een beetje mens te kunnen zijn. Ik weet nog goed hoe ik langzaam op gang ben gekomen en hoe ik langzaam mijn leven weer een beetje opgepakt heb.

Nu een jaar verder van alles, merk ik dat mijn lichaam nog steeds niet helemaal hersteld is. Ze zeggen wel een dat dingen sneller zijn afgebroken of dat schade sneller aangericht is dan dat het herstelt kan worden. Raar maar waar, het is echt zo. Als je ziet wat de chemo in een korte tijd met me lijf doet en hoe hoe lang het duurt voordat het weer hersteld is, dan weet je dat het echt zo is. Na mijn laatste bestraling ben ik naar de fysiotherapeut gegaan, want mijn rug deed zo ontzettend veel pijn en zat ook goed vast en dat door de chemokuren. Vandaag de dag ga ik daar nog steeds naar toe omdat het nog steeds niet helemaal goed is. Natuurlijk is het niet meer zoals een jaar geleden, maar toch ben ik blij dat ik iedere twee weken even naar de fysiotherapeut ga.

Ik ben er ondertussen ook wel achter gekomen dat ik met een vermoeidheid blijf zitten. De internist moest dat ook wel toegeven. Want na bijna een jaar en dan nog steeds veel last hebben van vermoeidheid, dan is het grote kans dat het niet meer weg gaat. Nu wil ik niemand bang maken, want het hoeft niet zo te zijn. De ene persoon komt wel van de zijn of haar vermoeidheid af, terwijl de andere er jammer genoeg de rest van zijn of haar leven mee blijft zitten. Erg vervelend, want daarmee heb je dus ineens een beperking waar je eerst nooit mee te maken had. In zo'n geval kun je wel stellen dat je dan chronische vermoeidheid hebt.

In het afgelopen jaar heb ik ook wel mijn momenten gehad waarop ik dacht dat ik mezelf niet meer verder naar boven kon werken qua herstel van de behandelingen. Ik kon niet veel meer hebben en ik liep tegen van alles en nog wat op. Ik heb toen besloten om het even wat rustiger aan te gaan doen. Gek genoeg merkte ik ineens dat het vanzelf weer een beetje goed kwam en dat ik ongemerkt toch verder was gekomen met mijn herstel. Mijn conditie was een stuk verbeterd en ik was een heel klein beetje minder moe. Toch vond ik het niet voldoende. Na overleg met de internist, besloot ik me aan te melden voor het programma Herstel & Balans. Dit is een herstel programma special opgezet voor mensen die kanker hebben gehad. Vol goede moed ben ik daaraan begonnen en ik was ook erg gemotiveerd, maar helaas door een ander gezondheidsprobleem heb ik het programma toch moeten afhaken. Sinds 1995 loop ik al met buikklachten nadat ik een ernstig ongeluk heb gehad waarbij ik geopereerd ben aan m'n buik. Ik loop eigenlijk 24 uur per dag met pijn in m'n buik. In de eerste jaren waren had ik goede momenten en slechte momenten. Bij mij is in 2009 de diagnose Prikkelbare Darm Syndroom (PDS) vast gesteld. Dit is een functionele chronische darmstoornis waar niks aan te doen is en waar ik de rest van mijn leven mee moet omgaan. In al die afgelopen jaren zijn er verschillende onderzoeken geweest en telkens was alles gewoon goed. Toch de laatste jaren werd de pijn in mijn buik steeds erger en zeker de afgelopen twee jaar. Uiteindelijk kreeg ik morfine voor geschreven en dat heeft mij een tijdje goed geholpen. Helaas helpt de morfine de afgelopen maanden niet afdoende meer en is er besloten om verder te gaan kijken. Door de operatie heb ik nogal veel littekenweefsel in m'n buik zitten en die veroorzaken verklevingen. Er werd altijd gedacht dat als je die los laat knippen dat de pijn dan ook voor een tijdje over zou gaan. Na een door verwijzing naar een chirurg bleek er een onderzoek te zijn geweest waaruit is gekomen dat het niet helpt. Dus toen ben ik door verwezen naar een pijncentrum. Daar werd mij ineens een heleboel duidelijk. De goede arts begreep mij helemaal en wist mij te vertellen wat mijn klachten waren en hoe het ongeveer reageerde, waarop ik alleen maar hoefde te bevestigen. Het blijkt nu dat ik lijd aan neuropathische pijn of ook wel gewoon zenuwpijn. Hier is ook niks aan te doen als alleen maar pijn bestrijding. Dit is dus gewoon weer iets chronisch. In ieder geval is dit het gezondheidsprobleem waar ik nu al die tijd mee bezig ben en waarom ik niet veel aan andere dingen denk.

Hoe sta ik er nu zelf na een jaar tegenover dat ik kanker heb gehad?
Nou om eerlijk te zijn ben ik er niet zo heel veel mee bezig. Ik ben niet bang dat ik het terug krijg en ik ben meer met een ander gezondheidsprobleem bezig. Dat ik kanker heb gehad en overwonnen heb, dat vind ik alleen maar mooi en fijn. Het had ook heel anders af kunnen lopen. Vanaf het moment dat ik hoorde dat ik kanker had, ben ik gek genoeg nooit bang geweest. Het is zelf zo dat ik mijn controle afspraken echt in mijn telefoon moet zetten als herinnering, want anders zou ik die gewoon helemaal vergeten. Voordat ik op controle moet bij de internist, moet ik een paar dagen van te voren bloed laten prikken. Aan de hand van die resultaten weet de internist of het allemaal nog goed is. Ze controleert de plek waar de tumor heeft gezeten en met 5 minuten loop ik weer naar buiten. Ik zit vaak langer te wachten dan dat ik binnen bij de internist zit. Ik ga er ook naar toe met de gedachte dat het allemaal gewoon weer goed is. Misschien ben ik daar een beetje nonchalant is, maar dat maakt het misschien allemaal wel wat luchtiger. Dat ik er zo luchtig over doe, komt misschien wel omdat ik al het nodige achter de rug heb. In ieder geval hoop ik nog wel een beetje verder te komen met mijn conditie als daar waar ik nu zit. Waar ik trouwens ook last van heb sinds ik chemokuren heb gehad, ik ben een heel stuk vergeetachtiger geworden. Dat is soms erg lastig als ik eerlijk ben. Maar goed ook hier leer je weer mee omgaan.

Wat ik in ieder geval wil zeggen is dat je gewoon moet genieten van het leven. Leer genieten van de kleine dingen van het leven. Ik noem maar een voorbeeld, een lieveheersbeestje of zo. Omdat het mooi weer is of omdat het de herfst mooie dingen doet met de bladeren van een boom.
Nou ja geniet gewoon en wees niet bang om het leven achter te laten. Je kunt het toch niet meenemen. Geniet gewoon elke minuut van de dag!!!

Conditie in de lift.

2012-08-22T22:00:00.000+02:00

Het is nu alweer ongeveer een half jaar geleden dat ik mijn laatste bestraling heb gehad en in die tijd is er toch best wel een hoop veranderd. Om het maar eens uit te drukken zou je kunnen zeggen dat je door bergen heel aan het wandelen ben. Het ene moment zit je in de lift en op het andere moment zit je weer in een afdaling. Soms lijkt het wel eens een stap omhoog en 2 twee stappen omlaag, maar over het algemeen genomen gaat het alleen maar vooruit en soms nog wel eens sneller als dat ik verwacht.

De laatste 2 a 3 maanden ben ik door omstandigheden iets meer gaan doen en dan met name in de ochtend. Voordat ik kanker had stond ik elke dag om kwart over 3 's morgens op om vervolgens de ochtendkrant te gaan distribueren. Tijdens mijn ziek zijn heb ik dat helemaal niet meer gekund en nadat ik klaar was met de behandelingen ben ik dat weer langzaam gaan doen. In eerste instantie ging ik er pas om kwart over 5 uit en deed ik het lekker rustig aan en ging ik op mijn gemak een krantenwijk rijden. Als ik geen krantenwijk hoefde te rijden, dan hoefde ik dus niet uit m'n bed en dat maakte dat ik dan weer een beetje kon bijtanken. Op een gegeven moment werden het meerdere dagen dat ik moest gaan bezorgen en dat zorgde ervoor dat ik dus niet zo vaak meer kon blijven liggen in de ochtend, maar ik moet zeggen dat ik dat helemaal niet zo erg vond.

Doordat er bezorgers stopte met bezorgen vielen er wijken open en moesten die toch bezorgd worden en daardoor was ik dus gewoon de pineut om zo maar eens te zeggen. Ik ben vanaf begin juni langzaam het vroeg opstaan gaan uitbreiden. Eerste was het dus kwart over 5, maar nu de laatste maand is dat eigenlijk toch wel elke morgen wel praktisch 4 uur dat ik uit bed kom en dat is dan toch weer een uur en een kwartier vroeger. Kwart over 3 doet soms ook wel weer eens mee, maar dat hangt een beetje ervan af hoe laat de kranten bij het depot worden afgeleverd.

Doordat ik mezelf een beetje tegen de vermoeidheid heb verzet en toch langzaam het opstaan ben gaan vervroegen, heb ik wel gemerkt dat dit een goed effect heeft gehad op mijn conditie. Natuurlijk ga ik in de meeste gevallen nog wel even terug naar bed als ik klaar ben met de kranten, maar toch is het een verstandige zet geweest. Ik kwam daar vorige week achter toen ik een 's morgens om half 4 was opgestaan en daarna niet meer terug naar bed ben gegaan, omdat ik het een en ander te regelen had. 'S avonds moest er ook nog iets gedaan worden en daardoor lang ik die dag ook nog eens niet vroeg op m'n bed, maar toen merkte ik dat ik er niet zo heel veel last van had gehad dat ik zo lang wakker was geweest. Natuurlijk was ik uiteindelijk wel behoorlijk moe en was het een aangenaam welkomen dat ik naar m'n bed toe kon gaan. Ondanks dat ik merk dat mijn conditie vooruit is gegaan, ben ik er bij lange na nog niet. Gisteren had ik namelijk slecht geslapen en ben ik zelf 's avond bij tijds naar bed toe gegaan en stond ik vanmorgen om 4 uur weer op. Nadat ik met de kranten klaar was ben ik weer rond kwart voor 9 vanmorgen terug naar bed gegaan en werd ik om 10 over 2 vanmiddag wakker gemaakt door mijn broer Morrison. In eerste instantie schrok ik omdat ik zo lang had geslapen en vervolgens schrok ik omdat ik om half 3 bij de fysiotherapeut moest zijn. Nou ja in ieder geval was ik nog op tijd gelukkig.

Was ik uit dit alles kan opmaken, is dat het heel goed is dat je gewoon lekker op je gemak doorgaat moet je leven en de boel langzaam weer moet gaan oppakken. Ik moet zeggen dat het soms ook wel goed is geweest dat ik sommige dingen gewoon moest doen zoals het werken bij de krant, want daarmee had ik niet de kans om toe te geven aan de vermoeidheid. Nu ben ik zelf al niet echt het type om daar snel aan toe te geven, maar doordat ik soms moest werden mijn grenzen daardoor onbewust verlegd. Juist doordat mijn grenzen zijn verlegd, kan ik nu dus gewoon weer iets meer hebben en kan ik meer dingen aan en dat vind ik echt super geweldig om zo maar eens te zeggen. Er is zelfs een moment geweest waarop ik het gevoel had dat er nauwelijks verbetering in zat of vooruitgang, maar ongemerkt is dat toch wel gebeurd.
Binnenkort hoop ik nog iets verdere verbeteringen te kunnen behalen als ik eenmaal ben begonnen het Herstel & Balans, maar ik weet nog niet precies wanneer ze daarmee gaan starten.

In ieder geval is het voor mij wel duidelijk dat je dus niet te snel aan je vermoeidheid moet toegeven en dat je ten alle tijden gewoon wat moet blijven doen als eenmaal klaar bent met de behandelingen tegen kanker. Natuurlijk is het heel aantrekkelijk om toe te geven aan je vermoeidheid, maar daarmee zou je de dingen alleen maar verergeren en wordt het volgens mij alleen maar moeilijker om weer op te krabbelen. Het is niet makkelijk om weer terug op de rails te komen, maar als het je eenmaal lukt, dan geeft dat ook weer heel veel voldoening en vreugde.
Ieder zal het moeten doen op zijn of haar eigen manier en eigen tempo, want iedereen is tenslotte anders.

Ik heb ook al wel gemerkt dat bepaalde effecten van de behandelingen altijd wel iets of wat aanwezig zullen blijven en dat je daar op z'n tijd best wel eens last van zult hebben.
Maar waar het omgaat is dat ik er nog ben en dat ik blij mag zijn dat ik het heb mogen overwinnen en ik hoop van harte dat steeds meer mensen dat kunnen gaan doen en dat ze het kunnen navertellen.

Dan is er nog even iets wat ik kwijt wil, ik ga mijn rookverslaving binnenkort te lijf en dan is het ook de bedoeling dat ik er uiteindelijk mee stop voor de rest van m'n leven. Wordt Vervolgd!

Hoe en wat nu?

2012-07-12T19:00:00.001+02:00

Het is alweer even geleden dat ik wat geschreven heb op mijn blog. Nu vraag je je dan ook af waarom het dan zo'n tijd geleden is? Nou daar kan ik denk ik wel antwoord op geven.

Sinds ik in januari helemaal klaar ben met de behandelingen van m'n lymfklierkanker, zijn er heel veel dingen gebeurd en veranderde er iedere keer wel iets in m'n lijf of werd ik geconfronteerd met allerlei dingen waarvan je eigenlijk niet eens direct door hebt dat het gebeurd of zo is. Ten eerste merkte ik dat ik echt even de tijd nodig had om bepaalde dingen op een rijtje te krijgen en dan bedoel ik meer in hoe ik mijn dagelijks leven moest gaan leiden. Want alles bij elkaar ben ik niet meer de persoon die ik was voordat ik lymfklierkanker had en dat met name in mijn doen en laten. Vermoeidheid is iets wat al heel snel de boventoon leid en dat merk je in alles wat je doet.

In eerste instantie heb ik alles lekker rustig aan gedaan en gezorgd dat ik weer een beetje aansterkte. Op een gegeven moment ben ik weer eens een paar keer vroeger uit bed gekomen om te helpen bij de krant en toen merkte ik al gauw dat ik dit niet elke dag kon doen en ook niet moest gaan doen. Ik besloot dat ik dit maar eens even rustig op m'n gemakt moest gaan opbouwen zodat ik elke keer die grens op kon gaan zoeken en zo er elke keer weer een beetje overheen te gaan. Ik heb wel geleerd dat je je grenzen moet opzoeken en er ook iedere keer een beetje overheen moet gaan. Zou ik dat niet doen, dan zou ik mijn conditie niet op kunnen bouwen en zou de vermoeidheid altijd de boventoon blijven voeren.
Eerst ben ik dus een paar keer om half 4 's morgens m'n bed uitgekomen om vervolgens weer een paar dagen rust te nemen en weer bij te tanken. Toen ben ik een paar weken aan een stuk om kwart over 5 's morgens m'n bed uit gekomen, omdat er een krantenwijk open lag en ik die moest gaan bezorgen. Nou ik kan je zeggen dat de eerste week behoorlijk zwaar was, maar op dat moment was het gewoon even een kwestie van doorbijten. Ik wist ook dat als ik klaar was met bezorgen ik naar huis toe kon om vervolgens wat te eten en daarna weer even een paar uurtjes terug naar bed kon gaan.
Uiteindelijk merkte ik dat het steeds beter ging en ik moet zeggen dat ik praktisch nog altijd doe en merk ik ook dat vermoeidheid niet altijd meer de boventoon voert. Tussendoor ben ik er ook wel weer eens om half 4 's morgens uit m'n bed en dat is eigenlijk bijna altijd op zaterdag. Ook heb ik in de tussentijd 3 weken aan een stuk dat ik om half 4 's morgens m'n bed ben uitgekomen, omdat in eerste instantie Morrison ziek was en toen die weer beter was werd Peter ziek. Dus in die twee weken heb ik eerst het werk overgenomen van Morrison en vervolgens heb ik het werk van Peter overgenomen. Na die drie weken begon mijn energielevel behoorlijk te zakken en merkte ik dat ik steeds minder puf had om overdag nog wat anders te doen. Ik deed wat ik moest doen op een dag, maar in m'n vrije tijd zat er ook niks meer in bij mij.

Dan had ik ook nog eens mijn sociale leven en dat is nog steeds niet helemaal als dat ik het zou willen. Ik moet elke keer weer bekijken hoe ik m'n tijd moet indelen zodat ik toch wat aan m'n sociale leven kan doen. Soms moet andere dingen laten of ik moet beslissen om maar de helft van de tijd te blijven bij familie of vrienden. Daarbij kun je denken aan verjaardagen of andere leuke aangelegenheden.
Dit zijn echt van die dingen waaraan je merkt dat je zelf wel heel erg graag wilt, maar dat je lichaam aangeeft het niet aan te kunnen. Het is echt zo'n moment waarop je moet accepteren dat het allemaal tijd kost voordat je weer een beetje de oude bent.
Ik ben totaal geen stilzitter en ik ben altijd bezig op wat voor een manier dan maar ook en toch merk ik dat hoeveel ik ook doe, het nog niet altijd genoeg is om op pijl te komen. Laatst heb ik even wat helpen sjouwen en al gauw moest ik het opgeven omdat ik niet meer verder kon. Even een paar keer de trap op en wat spullen naar beneden brengen en dat waren best wel spullen met gewicht. Dat is iets wat ik eigenlijk helemaal nog niet kan en daar schrok ik toch wel heel erg van. Ik was echt verbaas hoever mijn conditie verdwenen was. Terwijl ik vroeg echt wel even door kon pakken, maar nu na een paar dingen was het net of ik een hele marathon had gelopen. Dit zijn dingen die je pas te weten komt op het moment dat je het echt nodig hebt.

Half junk had ik weer een controle bij de internist en natuurlijk was alles gewoon goed en daar ga ik altijd vanuit en verwacht eigenlijk ook niks anders. Daar heb ik aangegeven dat ik toch nog af en toe behoorlijk veel last had van vermoeidheid. Daarop hebben we besloten om eens te kijken of het revalidatieprogramma Herstel & Balans iets voor mij zou kunnen gaan betekenen. Ik ben aangemeld en kort daarna kreeg ik al een intake gesprek met een maatschappelijkwerkster en die verliep heel positief. Nadat gesprek hebben we besloten dat ik eerst eens een test zou gaan doen om te kijken wat mijn belastbaarheid was en dat vanwege de rompslomp die ik met m'n buik heb. Zoals ik al wel eens eerder heb geschreven, heb ik Prikkelbare Darmsyndroom (PDS) en heb ik te kampen met een heleboel verklevingen in m'n buik. De verklevingen zijn op het moment ook een hele grote last, omdat het mij heel veel pijn bezorgd en daardoor ben ik soms ook niet in staat om dingen te doen of ik moet mijn activiteiten eerder stoppen of gewoon afbreken. Bij deze test is dat ook gebleken, maar mocht dat geen probleem zijn om mee te draaien met Herstel & Balans. Dus per september begin ik met het revalidatieprogramma Herstel & Balans. Niet zo zeer omdat ik geestelijk in de knoei zit, maar wel omdat ik onder goede begeleiding mijn conditie weer een beetje op peil wil gaan brengen.

De maatschappelijkwerkster vond dat ik misschien toch iets teveel wilde en misschien is dat ook wel zo, maar ik vind juist dat als je iets wilt het ook best voor elkaar kunt krijgen. Ik weet ook wel dat het allemaal nog niet eens een jaar geleden is dat ik ben behandeld, maar toch wil zien dat ik vooruit ga en als het even kan meer dan dat men het zou verwachten.

Voor de rest gaat het eigenlijk best wel goed moet ik eerlijk zeggen, maar zoals ik al zeg blijft het soms toch even slikken en moet je de dingen gewoon nemen zoals ze komen.
Van de week heb ik m'n haar weer eens voor het eerst ik maanden laten knippen, want nu had ik wel zo'n gigantische bos krullen dat ik er gewoon gek van werd. Het leek wel een ontploffing op m'n hoofd, zo groot was die bos geworden. De afgelopen maanden had ik totaal niet de behoefte om m'n haren te laten knippen en dat komt omdat ik natuurlijk een paar maanden met een kaal hoofd heb rond moet lopen. Nu ziet het er allemaal weer fris en lekker vlot uit op m'n hoofd en voel ik me daardoor ook weer een stuk lekkerder. Het is nu alleen nog de vraag of dat ik de krullen blijf behouden, want het kan ook wel eens zo zijn dat na een paar keer knippen de krullen kunnen verdwijnen.

Hieronder even een kleine reportage van foto's zoals ik mezelf de afgelopen maanden heb moeten bekijken in de spiegel. Of je er nu blij van wordt weet ik niet, maar het is weer eens even wat anders wat een mens mag doormaken in z'n leven. Van een blije kale biljartbal naar een ontplofte kippekop en van daaruit een een heerlijk frisse blije vent. 😄😄😄😄😜😜😜😍😍😍😍
Geniet van het leven!!

Dit was ik tijdens mijn behandelingen van de chemokuren.

Ook dit was ik tijdens mijn behandelingen van mijn chemokuren en werd ik verrast door de komst van Sinterklaas.

Dit ben ik waarbij ik inmiddels alweer anderhalve maand klaar was met alle behandelingen. M'n haar begon wat meer te groeien, maar er was toen niks te zien van krullen. Wel merkte ik dat het anders was.

Dit was op een dat ik naar een bruiloft toe moest en is ruim een maand later gemaakt dan die hiervoor. Op dit moment begon ik het vermoeden te krijgen dat ik krullen zou gaan krijgen, omdat er steeds meer slag in m'n haar kwam.

Deze foto is weer een maand later gemaakt en hier kun je eigenlijk al goed zien dat ik krullen had gekregen.

Dit ben ik nu nadat ik mijn haren weer voor het eerst in maanden heb laten knippen. Dit ziet er toch veel beter uit?? Tenminste dat vind ik dan.

Ander haar.

2012-05-13T17:05:00.000+02:00

Sinds mijn haar weer is gaan groeien, moet ik wel zeggen dat ik steeds weer verbaasd ben.
Tja eerst begon het met wat donshaar en dat heb ik de eerste twee keren afgeschoren, maar daarna vond ik het kale hoofd wel weer welletjes. Ik had er echt genoeg van om met een kaal hoofd rond te lopen. Normaal gesproken schoor ik mijn haren altijd best wel kort, maar niet helemaal kaal. Als je je haren zelf scheert, dan kies je er echt zelf voor om met korte haren rond te lopen of om met een kaal hoofd rond te lopen. Eerst dacht ik altijd dat het mij niet veel zou doen als m'n haren zouden uit gaan vallen, maar om eerlijk te zijn viel dat behoorlijk tegen. Ik moet zeggen dat ik het er eigenlijk best wel moeilijk mee had, want nu koos ik er niet zelf voor en gebeurde het gewoon.

Nu het alweer even een tijdje lekker aan het groeien is, sta ik er echt van te kijken hoeveel haar ik ervoor terug heb gekregen. Het mooie is dat het heel ander haar is wat ik ervoor terug heb gekregen en het schijnt dus eigenlijk wel heel normaal te zijn als je chemokuren hebt gehad. Ik had het al wel eens bij andere mensen gezien dat ze heel ander haar terug hadden gekregen, maar ja daar sta je verder niet zo bij stil. Nu ondervind ik het helemaal bij mezelf en ik vind het best wel grappig. Voorheen had ik altijd van dat onhandelbare haar en stond het al gauw alle kanten op. Ik had achter schuin op m'n hoofd altijd een kruin zitten en die stond altijd recht overeind en wat ik er ook aan deed, het bleef gewoon lekker overeind staan. Gel was zelfs niet afdoende of ik moest er letterlijk bijna het hele potje of tube in smeren. Doordat onhandelbare haar was het dus de reden dat ik mijn haar altijd kort schoor.

Nu sinds een paar weken is goed te zien dat ik slag in m'n haar krijg en het lijkt er zelfs op dat ik gewoon krullen ga krijgen. Nou ik heb nog nooit krullen gehad, dus is dit wel even behoorlijk wennen zeg. Toch zoals ik al aangaf, vind ik het best wel grappig en vind ik het ook helemaal niet erg. Sinds ik dus merk dat ik slag in m'n haar krijg, zit ik ook vaak met m'n handen door m'n haren heen te wrijven om te kunnen voelen hoe het nu is. Wanneer ik dat doe, dan krijg ik altijd een glimlach op m'n gezicht. Dus ach die chemokuren hebben buiten het andere positieve ook nog een positieve uitwerking op m'n haren. Ik krijg de laatste tijd ook steeds vaker opmerkingen over m'n haar, maar dan geen vervelende opmerkingen. Het zijn zelf hele leuke en complimenteuze opmerkingen die ik krijg en dat vind ik dan toch ook wel weer heel leuk om te horen van andere mensen. Het is ook heel grappig hoe mensen die mij anders kennen, heel verbaasd reageren op m'n nieuwe kapsel en dan kom je er niet onderuit om een uitleg te geven.

Sinds ik dus nog twee keer het donshaar heb afgeschoren, heb ik niks meer aan m'n haar gedaan en heb ik het gewoon lekker z'n eigen gang laten gaan. Ik heb ook sinds ik kaal ben geweest, totaal geen behoefte meer gehad om m'n haren te knippen of om nog maar te scheren. Ook is het nu zo dat ik eigenlijk heel erg benieuwd ben geworden hoe m'n haar eruit gaan zien. In ieder geval vind ik mijn haar veel beter dan dat het was voordat ik behandeld was tegen lymfklierkanker en zo probeer ik uit alles iets positiefs te halen.

Hoe het voor de rest met me gaat, dat is eigenlijk allemaal nog steeds het zelfde. Ik word nog steeds geteisterd door de vermoeidheid en daardoor heb ik het wel eens even een beetje moeilijk. Toch ga ik niet stil zitten, want als ik dat zou gaan doen wordt het er niet beter op. Het is zelfs zo als je stil gaat zitten, dan komt de vermoeidheid juist heel erg naar de voorgrond en heb je al heel gauw de neiging om helemaal niks meer te willen gaan doen. Maar goed, ik zal binnenkort weer eens even een kleine update geven over mijn totale toestand.

Het herstel zover, ups en downs.

2012-04-08T16:29:00.000+02:00

Het is alweer even geleden dat ik wat geschreven heb op deze blog, maar tja als het herstel eenmaal een beetje opgang is valt er niet altijd meer veel te vertellen. Toch nu ik weer een paar maanden verder ben, valt er weer wat te vertellen en kan ik weer eens vertellen hoe het me op het moment vergaat.
Zo'n half januari heb ik mijn laatste bestraling gehad en vanaf dat moment ben ik volop bezig om te herstellen van de behandelingen die ik heb gehad.

Ik kan zeggen dat ik nog steeds niet volledig m'n oude leven terug heb opgepakt, maar het is al wel weer een beetje terug gekomen. In ieder geval sta ik elke morgen om kwart over 5 's morgens op om een krantenwijk te bezorgen, want dat is een wijk die op het moment zonder bezorger zit. Ik ben al een hele tijd assistent-distributeur en daarbij ben ik dus mede verantwoordelijk voor de open wijken die er zijn. Op het moment kan ik dus 's morgens een krantenwijk weg rijden en als het echt moet kan er nog een tweede wijk bij pakken, mits dit niet te lang gaat duren. Het is namelijk zo dat ik twee krantenwijken nog net niet goed kan hebben, omdat mijn lichaam daar nog steeds niet helemaal aan toe is. Gelukkig hebben wij bezorgers die graat bereid zijn om te helpen, dus als er nog een wijk open komt te liggen nemen ze die meestal nog wel mee. Maar goed kwart over 5 's morgens sta ik op en dat wanneer de wekker gaat en als ik daar niet wakker van word, dan word ik wel wakker gebeld. Ik neem dan een half uurtje om even wakker te worden, want als ik te snel in beweging moet komen gaat het niet goed. Ook komt dit omdat ik altijd te maken heb met m'n PDS en daarbij komt dus ook nog het herstel van m'n behandelingen bij.
Rond kwart voor 6 rijd ik dan naar het krantendepot en help ik daar nog even een klein beetje en dan rond kwart over 6 stap ik op de brommer om m'n wijk te gaan bezorgen. Overigens vind ik het altijd wel heerlijk als ik dan weer op de brommer zit, want dan geniet ik van de frisse ochtend lucht en het gezang van de vogels. Rond 7 uur ben ik dan weer thuis, waarna ik mij met een heerlijk ontbijt kan voeden. Als ik dan eenmaal ontbeten heb, dan voel ik toch wel dat ik even terug naar m'n bed toe moet. Meestal ga ik dan voor ongeveer 2 uurtjes op bed liggen zodat ik de rest van de dag er weer tegenaan kan. Als ik een slechte nacht heb gehad, dan worden het wel iets meer als 2 uurtjes op bed liggen.

Als ik weer uit m'n bed kom, dan drink ik eerst eens een lekker kop koffie om vervolgens lekker met de honden naar buiten te gaan. Ik wandel dan een rondje van een half uur en soms duurt het ook wel eens wat langer dan een half uur, omdat ik dan ook nog even lekker aan het spelen ben met de honden. Dit zorgt ervoor dat ik mijn constante vermoeidheid te lijf ga en tegelijker tijd geeft het mij ook weer een hoop energie, wat mij dus ook weer lekkerder in m'n vel doet zitten.
Na het wandelen met de honden wordt het weer tijd voor het middag eten en dat is meestal niet echt veel, maar genoeg om de rest van de dag door te komen. Vervolgens doe ik dan nog wat andere dingen die ik dan moet doen of als het echt niet gaat, dan maar gewoon wat rustig aan doen. Rond kwart over 3 's middags gaan ik weer naar de krant om daar de kranten te verdelen aan de bezorgers. Dit is meestal vrij rustig en niet echt zwaar om te doen, toch moet ik dan voor heel even wat energie verzetten. Sinds kort ligt er in de middag ook een wijk open en die rijd ik dan ook weg op de brommer of met de auto samen met m'n broer. Rond 5 uur s' middags ben ik dan weer thuis en als de honden dan nog niet buiten zijn geweest, dan ga ik daar nog even mee naar buiten. Afhankelijk van hoe ik me dan voel, loop ik weer de route van een half uur en anders wordt het een rondje van een kwartier met een beetje spelen.

'S avonds doe ik het meestal wel lekker rustig aan en doe ik van alles waar ik zin in heb en soms ook wel eens dingen die ik gewoon nog moet doen. Over het algemeen ga ik weer vroeg naar bed, maar ook dit kan wel eens verschillend zijn. De ene keer lig ik al om 9 uur in bed en de andere keer kan het ook wel eens 10 uur half 11 worden.

Ik merk wel dat als ik gewoon bezig ben en blijf, ik de vermoeidheid redelijk het hoofd kan bieden. Het is ook dat als ik voel dat ik moet ben, ik niet altijd daar direct aan toe moet geven en dan maar te gaan denken om niks te gaan doen. Juist door elke keer over de grens heen te gaan, verbeter je je conditie. Toch moet je op een gegeven moment wel weten wanneer je echt moet stoppen en aan je vermoeidheid moet toegeven, want uiteindelijk houd het ook een keer op natuurlijk. Ik merk wel dat ik veel meer slaap nodig heb sinds ik kanker heb gehad en als ik dan soms te weinig slaap ik veel eerder moe ben en daardoor ook veel minder kan hebben. Nou moet ik toegeven dat ik de laatste tijd al veel sneller dingen minder kan hebben of dat ik soms veel sneller ongepast reageer. Dit is niet echt wat ik wil, maar soms gebeurt dat en dan voel ik me toch ook wel weer schuldig. Het is echt iets waar ik echt op moet letten, want het kan soms dingen ook behoorlijk scheef trekken.

M'n geheugen of wat zal ik zeggen, m'n hersenen laten me soms ook wel eens wat te wensen over.
Ik ben tegenwoordig best wel een warhoofd, want ik vergeet dingen snel of makkelijk en dat is soms behoorlijk irritant. Afspraken moet ik echt in m'n telefoon zetten, want doe ik dat niet! Dan vergeet ik ze net zo makkelijk weer. Boodschappen doen is ook zo iets, ik moet af en toe echt een lijstje maken of ik vergeet gewoon dingen. Een tijdje terug had ik echt iets stoms. Ik ging namelijk om boodschappen en ik liep met een een boodschappentas de winkel in. Toen ik eenmaal bij de kassa stond, besefte ik ineens dat ik m'n boodschappentas niet meer had. Ik wist nog heel goed dat ik ermee de winkel was ingelopen, maar vanaf dat moment weet ik het dus totaal niet meer tot dat ik bij de kassa stond. Gewoon een boodschappentas kwijt en gewoon niet meer weten wat ik ermee gedaan heb of wat ermee gebeurd was. Van ellende heb ik dus maar een nieuwe boodschappentas gekocht. Nou dit is echt iets wat me nou nooit is overkomen, zelfs m'n moeder had zo iets van hoe krijg je dat voor elkaar.

Zo bedenk ik me dat ik iets moet pakken of iets moet doen en op het moment dat ik dan in beweging kom, dan ben ik ineens weer vergeten wat ik moest gaan doen of wat ik ging doen. Dan duurt het soms ook weer even voordat het weer te binnen schiet. Of soms ben ik in huis bezig met opruimen en dan komt er iets tussendoor en ineens weet ik gewoon totaal niet meer waar ik mee bezig was. Dan ga ik maar weer wat anders doen en dan ineens schiet het me weer te binnen waar ik mee bezig was. Ongelooflijk is dat gewoon, ik zou bijna gaan denken dat ik dement aan worden ben, LOL!!

Nou m'n haar begint al lekker te groeien op m'n hoofd, maar het is wel heel ander haar als dat ik hiervoor had. M'n haar is veel zachter dan eerst en zoals ik het zeg, is het nu geen melkboeren hondenhaar. Omdat ik voorheen van dat haar had waar gewoon niks mee gedaan kont worden. Het stond altijd alle kanten op en ik had altijd de grootste moeite om het weer een beetje fatsoenlijk te krijgen. Nu is mijn haar dus heel zacht en valt het heel mooi op m'n hoofd. Ik weet ook nog niet of dat m'n haar stijl blijft of dat het er anders uit komt te zien.

Een hele tijd heeft er op de plek waar ik bestraald ben geen haar gegroeid en liep ik dus met een halve baard rond als ik me niet schoor. Maar sinds twee weken begint het haar weer langzaam te groeien en als ik me dan een keer niet zou scheren, hoef ik ook niet met een halve baard rond te lopen. Heerlijk is dat gewoon als ik het gewoon zomaar eens mag zeggen.

Helaas heeft de chemokuur ook nog een vervelend effect gehad op m'n kiezen, want begin maart moest ik weer op controle bij de tandarts en daar bleek dat er een paar kiezen gebroken waren en dat was te wijten door de aantasting van de chemokuur. Intussen zijn ze alweer gerepareerd en is het nu allemaal weer perfect in orde.

Aan de linkerkant van m'n hals en kaak is het sinds kort allemaal heel gevoelig of een beetje pijnlijk geworden. Spieren zijn wat stijf en het is een beetje opgezet. Dit schijnt nog een nawerking te zijn van de bestraling. Want ik ben vorige week nog bij de internist geweest en ik heb een paar dagen daarvoor nog een CT-scan gehad en daaruit bleek dat er niks aan de hand was. De internist was nog steeds heel tevreden over hoe ik met mijn herstel om ging en ze vroeg of ik dus nog wat met Herstel & Balans wilde gaan doen. Ik daarop gezegd dat ik daar niks mee ging doen, omdat ik dagelijks bezig ben met van alles en nog wat en dat ik daarbij elke dag beweging heb door de kranten en door het wandelen met de honden. Daarbij kon ze me niet anders dan gelijk geven en gaf ze nog maar eens te kennen dat ik het heel goed deed met m'n herstel. Ook ben ik dus nog steeds kankervrij, waardoor ik nu kan zeggen dat ik een hoofdstuk kan afsluiten hiervan.

Ben ik bang dat ik het terug zal krijgen?
Nee ik ben totaal niet bang dat ik het ooit terug zal krijgen.
Ik wil daar ook niet aan denken, want dat is zonde van m'n tijd en ik heb het volste vertrouwen dat het ook niet meer terug komt. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik hier ook totaal niet mee bezig ben, want ik ben bezig om te herstellen en ik heb nog wel andere dingen waar ik me druk om kan maken.
Ik maak me eerder druk over hoe ik niet teveel pijn hoef te hebben in m'n buik door de verklevingen en m'n PDS die ik heb. Daarbuiten wil ik gewoon genieten van alle kleine dingen in het leven.

Controle, herstel gaat voorspoedig.

2012-02-29T22:19:00.000+01:00

Afgelopen vrijdag moest ik weer eens even op controle komen bij de internist. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er zelf niet zoveel van verwacht had en dat bleek ergens ook wel weer. In ieder geval heeft Dr. Troost weer even in m'n hals gevoeld om te kijken of dat er geen nieuwe zwellingen zitten en die zaten er natuurlijk niet. Gelukkig maar, want anders zou het niet goed zijn als ze er wel zouden zitten. Ook kwam er natuurlijk te spraken hoe het met me ging en hoe ik me op het moment voelde. Nou daar kan ik het volgende over zeggen, want wat ik haar heb verteld ga ik nu ook vertellen.

Ik kan zeggen dat ik wel verbeteringen zie en voel, maar het gaat zeker niet hard. De vermoeidheid is iets waar ik dagelijks tegenaan loop, maar waar ik me zeker niet altijd aan wil storen. Ik heb voor mezelf besloten om gewoon aan te pakken en te zorgen dat ik m'n eigen herstel kan bevorderen. Vorige week ben ik min of meer nood gedwongen weer een beetje actief geworden de krantenbezorging 's morgens. Er lagen op dat moment ineens zoveel wijken open doordat mensen ziek waren of er mee gestopt waren. Ik ben weer een krantenwijk gaan rijden en dat viel de eerste paar dagen behoorlijk tegen. Ineens moest ik wel doorbijten als het om vermoeidheid ging, maar ik merkte ook wel weer dat het juist ook wel weer goed was om even door te pakken en niet toe te kunnen geven aan de lichamelijke malaise. Na twee dagen ging het al een stukje beter en ik moet zeggen dat ik er best wel plezier in had. Ik heb zelfs een dag moeten fietsen omdat m'n brommer een lekker band had. Nu had ik wel het voordeel dat het een elektrische fiets was, dus ik hoefde niet alles op eigen kracht te doen. Al met al kan ik zeggen dat je wel moet luisteren naar je lichaam, dus als ik klaar was met het bezorgen ging ik eerst wat eten en daarna ging ik toch weer even een paar uurtjes naar bed. De rest van de dag houd ik me dan bezig met wat huishoudelijke dingen en niet te vergeten 2 a 3 keer per dag met de honden naar buiten. In de middag was ik al enige tijd weer actief met de kranten en dat is maar goed ook, omdat stilzitten geen optie is.
Ik merk zeker doorat ik gewoon door ga m'n conditie op deze manier weer langzaam terug op het oude niveau kan krijgen en dat is echt mijn drijfveer. Ik moet wel zeggen dat ik in de avonden meestal al wel vroeg op bed lag, want na een dag actief bezig zijn is de koek toch aardig op om zo maar eens te zeggen. Natuurlijk kan ik zeggen dat het actief bezig zijn het zelfde is als voordat ik kanker had, maar ik hoop dat dit met de tijd vanzelf weer goed gaat komen.

Verder moet ik zeggen dat ik de laatste tijd heel veel last heb van m'n spieren in m'n rug en dat is soms behoorlijk vervelend. Wanneer ik heel veel last heb van m'n rug, dan kan ik meestal maar slecht slapen. Meestal leg ik dan ook maar twee kussens op elkaar, want op die manier kan ik dan nog een beetje slapen. Binnenkort ga ik toch maar eens even naar de fysiotherapeut om het wat los te laten maken. Verder ben ik aardig tevreden met zoals het gaat en dat was de internist ook, want ze vond dat ik het allemaal goed op pakte om tot een goed herstel te komen. Toch heeft ze me nog naar een oncoloogverpleegkundige doorgestuurd, zodat ze me daar nog even wat uit konden leggen over het programma Herstel & Balans. Nou ik moet zeggen dat het me behoorlijk aansprak maar ik denk niet dat ik het ga doen, want op zich vind ik dat het prima gaat zo en ik hoop in mei even een maandje ertussen uit te kunnen.

In ieder geval gaat het helemaal goed en verwacht ik dat alles gewoon goed blijft gaan en dat verwacht te internist ook. In ieder geval in April nog even een controle scan maken en nog even wat bloed laten prikken en dan ben ik daar voorlopig weer vanaf. Ik kan ook echt met een oprecht gevoel zeggen dat ik genezen ben van m'n kanker en dat ik gewoon weer goede toekomstige perspectieven heb.

M'n haar groeit behoorlijk hard en daar sta ik echt van te kijken en volgens mij heb ik veel meer haar terug gekregen als dat ik hiervoor had. In ieder geval merk ik het wel aan m'n baard dat ik meer haar heb. Ook is het zo dat m'n baardgroei veel harder gaat als hiervoor, dus dat wordt vaker scheren.

Wat ik echt geleerd heb is om niet bij de pakken neer te gaan zitten, hoewel ik dat al wel geleerd had. Toch heeft dit me nog meer doen beseffen dat in dit geval even door de zure appel heen bijten echt een must is om er weer een beetje goed bovenop te komen. Natuurlijk moet ik echt wel op m'n grenzen letten, want het is ook niet de bedoeling dat ik heel ver over m'n grenzen heen ga. Een beetje erover heen gaan is niet erg, want dat zorgt er echt voor dat je conditie weer op pijl kan komen.

Want een ding is zeker, ik voel echt wel tot hoe ver ik kan gaan nadat ik een paar keer goed over m'n grenzen heen ben gegaan en dat wil ik niet gauw nog een keer doen. Een goede gemoedstoestand is heel belangrijk en zorgt ervoor dat je niet in een diepe put terecht komt. Wanneer ik heel erg moe ben, dan heb ik wel eens de neiging om een beetje een depressief gevoel te krijgen en dat is wat ik nou niet graag wil hebben. Dus een goede balans vinden en hebben binnen het herstel is van groot belang.

Nou ja ik krijg ook steeds meer zin om dingen te gaan doen en als het even kan laat ik me dat ook niet meer afnemen. Wat betreft mag ik hopen dat steeds meer mensen van kanker mogen gaan genezen.

Kaal, donshaar, haargroei en lichamelijke conditie.

2012-02-03T12:41:00.000+01:00

Inmiddels is het al weer een dikke maand geleden dat ik mijn laatste chemokuur heb gehad en ongeveer een halve maand geleden dat ik m'n bestraling heb gehad. Ik merk wel dat het langzaam maar zeker steeds een stukje beter gaat met me, maar het gaat echt heel erg langzaam. M'n conditie gaat elke week wel een klein stukje vooruit, want ik kan gelukkig al weer iets meer hebben als een aantal weken geleden. Ook tekenen van beschadiging zie ik langzaam weer tot herstel komen, want tijdens de chemokuren zag ik dat mijn nagels blauw werden en hoe meer chemokuren hoe blauwer ze werden. Nu zie ik dat m'n nagels weer langzaam de kleur beginnen te krijgen zoals het hoort te zijn. Ook de plek daar waar ik bestraald ben, daar gaat de gevoeligheid er gelukkig ook steeds meer vanaf, maar ik kan nog wel heel goed zien waar ik bestraald ben. Daar waar ik bestraald ben, daar is m'n huid nog steeds heel erg donker en dat zal waarschijnlijk ook nog wel een tijdje duren.

Het gebied waar ik bestraald ben is in m'n hals en m'n onderkaak. Helaas is dit toch best nog wel confronterend, want daar op die plek groeit op het moment geen haar meer. Het scheren van m'n baard moet ik nu heel goed bijhouden, want als ik dat niet doe loop ik met een halve baard rond en dat is nou niet bepaald een grandioos gezicht. Ik weet ook niet of de haargroei daar nog terug zal komen met de tijd en als dat niet gebeurd, dan zal mezelf ten alle tijden moeten scheren. Misschien kan ik met een halve baard een nieuwe trend in gaan zetten hihi.

Wat betreft m'n hoofdhaar, daar gaat het ook maar langzaam over tot herstel. Nou ja in ieder geval groeit er weer haar, maar het gaat alleen niet zo snel als dat ik zou willen. In eerste instantie toen m'n haar weer begon te groeien kreeg ik van dat donshaar. Ik voelde me gewoon weer net even als een baby waarbij het haargroei op gang komt. Zelfs op m'n achterhoofd duurde het langer voordat daar haar begon te komen, net als bij een baby die ook op z'n achterhoofd een kale plek heeft, omdat het daar altijd op ligt. Ik heb het even een paar weken laten groeien, maar op een gegeven moment ben ik op aanraden van iemand het donshaar er toch af gaan scheren. Nu ik dat gedaan heb, merk ik wel dat het nu wel iets sneller is gaan groeien m'n haar en het is er daardoor ook een stukje steviger van geworden. Toch voelt het nog niet helemaal stevig, want als ik met m'n hand over m'n hoofd aai is het nog steeds een zacht gevoel. Ook is na het afscheren van het donshaar, m'n hoofd voller geworden van haar. Toch over het algemeen gezien, gaat het groeien van haar niet echt heel erg snel. Ik moet zeggen dat m'n baard sneller is met groeien en ook als ik kijk naar de rest van m'n lijf, dan groeien die haren ook sneller dan op m'n hoofd.

Nu wat betreft over m'n hele lichamelijke conditie en herstel, daarvoor ben ik mezelf gewoon weer opnieuw voor aan het ontdekken. Aan de ene kant voel ik me heel goed en lekker en heb ik ook echt zin om lekker wat dingen te gaan doen, maar al heel snel ga over m'n grens heen. Ik heb nu inmiddels al een paar keer gehad dat ik gewoon teveel heb gedaan in een dag of zelfs gewoon teveel in een paar dagen tijd. Soms kon ik er niks aan doen dat die dagen zo zijn gelopen, want dat kwam dan weer door bepaalde omstandigheden. Doordat ik die dagen nu heb gehad, weet ik wel steeds beter tot hoever ik kan gaan en zelfs dan nog ga ik er heel makkelijk overheen. Ik moet ook toegeven dat het niet meevalt om te bepalen waar m'n grenzen liggen. Toch denk ik dat het helemaal geen kwaad kan om op z'n tijd eens over die grens heen te gaan, want ik geloof dat je dan op deze manier je conditie steeds meer omhoog kunt krijgen. Het is niet echt een bepaald lekker gevoel als je over je grens heen gaat en ik zal ook zeggen dat je het niet te vaak achter elkaar moet doen en dat er dus best wel eens een paar weken tussen mag zetten.
In ieder geval zullen die momenten van over m'n grenzen heen gaan nog wel vaker voorkomen en dat vind ik helemaal niet erg als ik daarna maar weer even de tijd krijg om bij te komen. Aan de ene kant zeggen ze dat je dingen niet teveel moet forceren en daar ben ik het ergens ook wel weer mee eens, maar soms is het ook wel eens goed om bewust over de je grens heen te gaan. Het kinkt misschien een beetje tegenstrijdig, maar je moet toch ergens weer een beetje aan je conditie komen.

Wanneer ik over m'n grens heen ben gegaan, dan moet ik dat behoorlijk bekopen. Ik ben dan helemaal uitgeput en ik kan dan echt praktisch helemaal niks meer hebben. Heel veel dingen zijn dan al gauw teveel en ik heb dan ook letterlijk nergens geen puf meer voor. De ene keer heb ik m'n grens sneller bereikt als de andere keer. Wanneer ik dus m'n grens heb bereikt, dan kan ik behoorlijk goed slapen en er is geen betere remedie dan slapen. Voor de rest is er niet zoveel om over naar huis te schrijven en mag ik blij zijn dat ik m'n lymfklierkanker voor nu heb overwonnen en dat ik nu nog gewoon leef, want er zijn maar genoeg mensen met kanker die niet zoveel mazzel hebben als ik.

Dus mensen geniet gewoon lekker van elke dag en neem het er gewoon van.
Of je nu geloof in een God of niet, ik ben ervan overtuigd dat die altijd in ons midden is en dat die over ons zal waken en ons zal beschermen daar waar hij kan.
Geloof je niet in God? Toch is er meer tussen hemel en aarde!!!

Helemaal klaar met de behandelingen.

2012-01-22T15:34:00.000+01:00

Inmiddels ben ik al weer een week verwijderd van m'n laatste bestraling en dat is op zich alweer een heerlijk gevoel dat ik gewoon helemaal geen behandeling meer nodig heb. Sinds half december ben ik opgehouden met het scheren van m'n hoofd en ik merk dat m'n haar langzaam weer terug komt. Het haar wat ik nu op m'n hoofd krijg, is allemaal nog donshaar en is dus ook nog behoorlijk zacht. Ik ben benieuwd hoe lang het gaat duren voordat m'n haar echt weer goed begint te groeien, want dat kale gebeuren ben ik nu toch wel even behoorlijk beu. Ook op de rest van m'n lijf begin ik te merken dat m'n haar weer langzaam begint te groeien en op zich is dat natuurlijk een goed teken.

Van de bestraling heb ik nog wat last en dan met namen van m'n huid dat in het bestralingsgebied heeft gezeten. Daar merk ik goed dat m'n huid daar kapot is en dat het toch behoorlijk wat tijd gaat kosten voordat het goed hersteld is. Toen ik m'n laatste week van m'n bestraling in ging, heb ik op een nacht een keer aan het krabben geweest schuin onder m'n mond en daar is toen een wondje ontstaan. Afgelopen maandag ben ik daarvoor maar eens naar de huisarts gegaan omdat het maar niet wilde genezen. Bij het minste geringste klapte het wondje open en begon het dus gewoon weer flink te bloeden. Ik heb toen een zalf gehad die ik erop moest gaan smeren en in die zalf zitten bepaalde hormonen. Die hormonen zorgen voor een beter en sneller herstel, tevens bevat de zalf een ontstekingsremmer. Ik moet zeggen dat het na het smeren al een stuk beter ging en genas het al een stuk beter, maar nog niet goed genoeg. Vrijdag ochtend nam ik een hap van een heerlijke boterham en toen voelde ik hem weer open springen en bloede het weer even flink. Dus weer naar de huisarts en nu gaf hij me nog een andere zalf erbij, wat ervoor zou zorgen dat de boel een beetje soepel zou worden en blijven, mits ik de zalf er maar op blijf smeren.
Nu twee dagen later ziet het er al een heel stuk beter uit en lijkt het ook goed te gaan genezen.

Voor de rest moet ik eerlijk zeggen dat het nu nog steeds niet echt tot me door dringt, maar goed daar kan ik me eigenlijk niet echt druk om maken. Ik voel me voor de rest best wel lekker en goed, maar de vermoeidheid is er nog steeds en beperkt me ook nog behoorlijk op sommige momenten. In ieder geval leg ik me er maar bij neer en zie ik wel wanneer het me beter af zal gaan. Het voornaamste is dat ik nu aan het herstellen ben en dat is al heel wat waard.

Ik besef me ook heel goed dat ik een van de gelukkige ben, want er zijn maar genoeg mensen die niet aan hun herstel komen. Het maakt dan ook nog niet eens uit om wat voor een soort kanker het gaat, het komt eigenlijk allemaal op het zelfde neer. Kanker is en blijft gewoon een rot ziekte en het zal altijd wel een gevecht blijven en dan maakt het niet uit in welk opzicht gebeurd. Het is jammer genoeg volksziekte nummer een aan het worden en daar hoop ik dat ze daar gauw iets tegen gaan vinden. Er is letterlijk geen mens die ik dit toe zou willen wensen.

Zoals zo velen zullen hebben ontdekt, leef van dag tot dag! Geniet van elke dag die je hebt, want morgen is maar de vraag. Stel niet uit wat je vandaag kunt doen. Plannen maken voor later in de toekomst is goed, maar ga er niet teveel vanuit dat het ook daad werkelijk kan gebeuren of plaats zal vinden.
Allemaal standaard dingen waar je vanzelf aan zult gaan denken wanneer je het een en ander mee hebt hebt gemaakt in je leven.

Nou ja ik ben er klaar mee, maar ik zal het m'n hele leven mee dragen. Toch zullen de eerste jaren nu nog best spannend kunnen zijn, omdat het altijd nog terug kan komen. Om eerlijk te zijn ga ik daar niet vanuit, maar het is iets wat wel in m'n achterhoofd zal blijven hangen.

Laatste bestraling, vlaggetje uit!

2012-01-12T12:47:00.000+01:00

Zo vandaag heb ik mijn laatste bestraling gehad en heb ik er 15 in totaal gehad. Chemokuren en bestralingen gehad en nu zijn we dus echt klaar met de behandelingen. Natuurlijk zal ik de eerste tijd nog behoorlijk intensief op controle moeten blijven komen, maar ik hoef in ieder geval geen behandeling meer te ondergaan. Vandaag was het dus mijn laatste bestraling en dat is toch wel weer even raar als ik er zo eens over nadenk. De afgelopen 3 weken ben ik toch elke dag op en neer gegaan naar het ZRTI in Vlissingen en van deze verplichte uitstapjes heb ik altijd maar een plezier uitstapje van gemaakt. Het was iets waar ik toch niet aan onderuit kwam, dus waarom zou ik er dan niet iets positiefs van maken.

Na de bestraling heb ik een aantal mensen een hand gegeven en ze bedankt voor de goede zorgen en mocht ik het masker dat gebruikt is voor de bestraling mee naar huis nemen. Van het masker heb ik foto's gemaakt en die zal ik dadelijk in het verloop van deze blog even laten zien en daar de nodige tekst en uitleg bij geven. In ieder geval na de bestraling moest ik dus nog even bij de dokter langs en daar heb ik dan nog een klein gesprek mee gehad. Ook dit gesprek was weer heel positief en was eigenlijk ook best wel aangenaam. Bij de dokter aangegeven dat de vermoeidheid toch behoorlijk tegen gevallen is en dat ik dat totaal niet zo erg had verwacht. Verder over de andere bijwerkingen zoals m'n huid die nu ook een heel stuk gevoeliger is en dat ik daar wat irritatie van heb, maar het voor de rest heel goed te doen was. Wat betreft de vermoeidheid, daar moest ik me niet teveel tegen verzetten en mezelf er gewoon aan toe moest geven. Het lichaam vraagt dan om een bepaalde energie en dat heeft het dan ook gewoon nodig. Het is echt iets wat me echt soms dwars zit omdat ik totaal geen stil zittend iemand ben, maar dat ik juist nu in deze situatie juist wel heel veel rust moet nemen. Nou ja acht dan denk ik maar zo, het is maar tijdelijk en het gaat ergens wel weer een keer voorbij.

Nogmaals ik kan het nog steeds niet allemaal bevatten wat de afgelopen maanden gebeurd is en wat me nu echt precies is overkomen, maar dat zal denk ik wel met de tijd komen. Voor nu ga ik toch eerst maar eens lekker genieten van het feit dat ik schoon ben en met andere woorden gezegd kankervrij ben. Wat is er heerlijk om te weten dat je het tot zover gewoon overwonnen hebt en dat ik nu gewoon weer aan m''n herstel kan gaan werken. HEERLIJK!!

Hoe het me de aankomende tijd zal vergaan weet ik niet, maar dat zal ik met de tijd vast wel gaan merken en dan is dat ook weer hier te lezen op het blog.

Wat betreft het masker dat ik tijdens de bestralingen op moest, daar zal ik nu even wat foto's van laten zien en misschien snap je dan wel dat ik hier in eerste instantie een beetje claustrofobie van kreeg.

Dit is het masker in z'n geheel en de lijnen die je op het masker ziet, die waren er om te zorgen dat ik elke dag op dezelfde plek werd bestraald. Je ziet dat m'n schouders ook binnen het masker vielen. omdat ik in m'n hals werd bestraald, was het noodzakelijk dat ook m'n schouders elke dag het zelfde lagen en geen kant op konden.

Dit is de binnenkant van het masker en vanuit deze positie zag ik het masker altijd op me af komen.

Dit is het masker vanaf de zijkant gezien. De grijze randen zijn de klemmen van het masker en met deze klemmen werd ik vast gemaakt aan de tafel en zo kon ik me gedurende de bestraling geen millimeter meer bewegen.

Even een kleine close-van het masker.

Hier zie de klem waarmee ik aan de tafel werd vast gezet van dichtbij.

Dit is ongeveer het beeld wat ik had als ik het masker op had. Het is niet helemaal zoals ik het zag, maar je krijgt er wel een kleine indruk van.

Zeeuws Radio-Therapeutisch Instituut Vlissingen.

2012-01-08T10:02:00.001+01:00

Zoals bijna iedereen al wel weet zit mijn bestraling er bijna helemaal op en daar kan ik alleen maar heel blij om zijn. Nog maar vier keer bestraald worden en dan is het echt voorbij.

Dit keer wil ik eigenlijk meer mijn lof en tevredenheid uitspreken over het Zeeuws Radio-Therapeutisch Instituut Vlissingen oftewel afgekort het ZRTI. De manier zoals ze daar met de mensen omgaan, is voor mij echt totaal nieuw en was ik ook erg verrast toen mij dit overkwam.
Vanaf het begin dat ik daar binnen ben gestapt, werd ik daar als mens behandeld en niet als een of ander nummertje of zomaar een patiënt. In mijn leven heb ik al vele ziekenhuizen en zorginstellingen gezien en meegemaakt, maar nogmaals zoals het er daar aan toe gaat vind ik gewoon verbluffend.
Het maakt echt totaal niet uit wie je daar tegenkomt of met wie je te maken hebt, ze zijn allemaal stuk voor stuk heel erg vriendelijk en dat is iets wat ik daar enorm waardeer. Bij het intakegesprek werd mij alles heel goed en duidelijk verteld, hoewel ik sommige dingen overbodig vond. Maar goed ik ben niet zoals iedereen en er zijn misschien mensen die het heel erg prettig vinden dat echt alles wordt verteld. Ook als ik met vragen zit of noem maar op, dan kan ik die zonder dat ik daar raar voor op aan gekeken wordt gewoon vragen stellen. Soms om de dingen te verduidelijken, pakken ze desnoods gewoon je gegevens en foto's erbij en laten ze zien wat ze je eigenlijk duidelijk willen maken.

Als we het over de accommodatie hebben, dan valt daar ook eigenlijk maar weinig over te klagen. Koffie of thee staat altijd tot je beschikking. Verder maken ze het je heel erg prettig, want als je zin hebt, dan kun je je vermaken met een potje biljard of je kunt lekker gaan puzzelen of je gaat gewoon lekker lezen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nauwelijks tot die activiteiten kom, want de wachttijden zijn gewoon te verwaarlozen. Nou weet ik dat er ook wel eens storing kan zijn met de apparaten en dat is het dus wel eens mogelijk dat je daar een hele tijd door moet brengen. Verder krijg je de afspraken ruim op tijd aangeboden en weet je precies al een week van tevoren wanneer je je afspraken hebt voor de week daarop. Ik zelf vind dat heel erg makkelijk, want ik vraag altijd een kopie van de afspraken en die kan ik dan weer met de taxichauffeur meegeven zodat ze op de taxicentrale daar al weer rekening mee kunnen houden met de planning. Wat ik ook nog wil zeggen is dat als je even moet wachten, dan heb je echt heerlijke stoelen tot je beschikking waarin je echt heerlijk in zit.

Nou wat kan ik er nu nog meer over zeggen, alles daar bij het ZRTI staat in het teken van de patiënt en de mens en dat merk je gewoon in alles. Ik kan daar alleen maar over zeggen dat ik vol lof ben over het ZRTI en dat ik vind dat daar een hoop ziekenhuizen of zorginstellingen daar eens een groot voorbeeld aan mogen nemen. Want als we het toch wel eens over kwaliteit hebben, dan hoort dit stukje ook zeker bij de kwaliteit van de zorg. Ik ga niet zeggen dat mensen nou alleen maar naar het ZRTI toe moeten gaan vanwege de goede zorg, maar ik vertel alleen maar wat ik er van vind en wat ik er tot nu van ervaren heb. Het is jammer dat je als particulier niet je aanbeveling kunt geven op landelijk gebied. Maar goed het gaat zoals het gaat en we zullen er gewoon altijd het beste ervan moeten maken.

Bijna het einde van de behandelingen.

2012-01-06T11:28:00.000+01:00

Nou nog even en ik ben er vanaf en daarmee zijn de behandelingen afgelopen. Ik moet wel zeggen dat ik het wel even raar vind om te bedenken dat ik straks weer in rustiger vaarwater terecht kom en dat ik dus niet zo intensief meer naar het ziekenhuis hoef. Het is een beetje het gevoel alsof je in een gat terecht gaat komen waarbij er niet meer verteld wordt wat je moet doen of op welke afspraken je moet komen, maar dat je nu weer zelf de boel mag gaan invullen. Ik weet wel dat als ik volgende week mijn laatste bestraling heb gehad, dat ik dan pas echt aan m'n herstel kan gaan werken.

De afgelopen twee weken ben ik elke dag op en neer naar Vlissingen gegaan met de taxi en ondanks dat het met m'n gezondheid te maken heeft en dat ik echt naar Vlissingen toe moest, vond ik het eigenlijk ook best wel gezellig. Het klinkt raar, maar van iets negatiefs heb ik er toch nog wat positiefs uitgehaald en gemaakt. Ik zou het bijna nog gaan missen dat ik niet meer elke dag op en neer naar Vlissingen toe hoef en dat ik dan echt weer de tijd aan mezelf heb. Nou buiten dat alles ben ik toch wel heel erg bij dat ik ervan af ben, want het geeft aan dat ik dus helemaal schoon ben en geen enkele kankercel meer in m'n lijf heb. Immers is dat ook het uiteindelijke doel geweest om van de kanker af te komen en om daarna gewoon weer het leven proberen op te pakken.

Vorige week vrijdag 30 december ben ik nog bij de internist geweest en ook die heeft bevestigd dat ik helemaal van de kanker af ben en als je dat twee keer gehoord hebt, dan is het echt iets om daarvan uit te gaan en om daar dubbel en dwars van te genieten. Naar de oncologieverpleegkundige hoefde ik niet perse meer naar toe, tenzij ik nog vragen had. Dus omdat ik daar niet meer naar toe hoefde kon na het bezoek aan de internist gewoon weer lekker naar huis toe. M'n bloedwaardes waren ook allemaal goed en de internist vertelde me dat het niet beter kon en dat m'n lijf de chemokuur goed heeft kunnen hebben.

Wat ik nu ga doen is lekker van het weekend genieten en daarna ga ik de dagen aftellen dat ik nog bestraald moet worden. Donderdag a.s. zal het dus mijn laatste bestraling zijn en aansluitend moet ik dan nog even bij de dokter langs en die zal dan ook nog een aantal controle afspraken maken. Het liefst zou ik de dag erna gelijk weer m'n oude leven weer een beetje op willen pakken, maar dat zal er waarschijnlijk nog even niet inzitten. Na de laatste bestraling, werkt de bestraling nog twee weken door en daar stond ik toch ook wel even van te kijken. Ik weet eigenlijk ook niet hoe of op wat voor een manier het oppakken van m'n leven zal gaan. Ik ben heel erg benieuwd hoe m'n lichaam zal zijn waneer ik toch m'n grenzen zal gaan verleggen, maar dat antwoord zal ik ook pas gaan krijgen op het moment dat daar is. Het is echt heel raar dat je lichaam gewoon van lekker actief en zonder beperking over gaat in een lichaam dat gewoon half afgebroken is en praktisch tot niks meer in staat is. Nu dat dus achter de rug is, moet ik dat weer zien op te gaan bouwen terwijl de tijd het zal leren hoe snel dan zal kunnen. In ieder geval laat ik het nu nog maar even rusten en kijk ik wel wat het zal gaan brengen op dat moment.

In ieder geval toch wel figuurlijk een paar sprongetjes maken van blijdschap en die blijdschap zal ik zeker te weten de rest van m'n leven blijven koesteren. Want ondanks dat ik van kanker af ben, moet ik toch de eerste twee jaar afwachten omdat dan de kans op terugkomst het grootst is. Toch zal ik er niet vanuit gaan dat ik het terug krijg, maar ik zal het zeker in m'n achterhoofd houden. Ook als ik schoon blijf, zal ik er zeker bij stil staan dat er nog een hoop mensen zijn die er niet meer vanaf komen of die er helaas aan zullen sterven of aan gestorven zijn. Bij kanker is het wel zo dat je het verschil heel goed kunt merken tussen de mensen en dat ik in mijn geval kan zeggen dat het dus altijd nog erger kan.

Toch bij deze kan ik zeggen dat ik heel erg blij ben!!!!

Wat voel je van bestraling?

2012-01-02T13:47:00.000+01:00

Ik ben nu anderhalve week met bestralen bezig en ik zit nu al weer op de helft van wat ik aan bestralingen moet hebben. In het begin is het maar een beetje koffiedik kijken en maar afwachten wat het allemaal met me gaat doen. Nu anderhalve week verder kan ik wel een beetje zeggen wat het bestralen met me doet en hoe ik me daaronder voel.

Ten eerste van de bestraling zelf op zich voel ik er helemaal niks van. Wanneer ik een bestraling achter de rug heb, dan voel ik het eerste half uur wel een beetje prikkelend gevoel in m'n keel. Nu naarmate de tijd verstrekt, merk ik wel dat de huid en ander weefsel gevoeliger en strakker wordt. Ik merk heel goed aan de linker kant in m'n mond dat het aan die kant strakker aan voelt en dat is wel een beetje gek gevoel. Verder krijg ik nu iets vaker last van een droge mond en waarom dat dan weer is weet ik eigenlijk niet. Misschien omdat een speeksel klier dan toch nog een beetje in het bestralingsgebied ligt. Verder kan ik zeggen dat het tegen mijn verwachting in behoorlijk wat energie weg slurpt. Men had me wel verteld dat je er goed moe van zou kunnen worden, maar daarbij dacht ik eigenlijk dat het best wel mee zou gaan vallen. Het is niet te vergelijken met de vermoeidheid van de chemokuren, maar toch is dit toch ook weer heel vermoeiend en dus ook vermoeiender als dat ik had kunnen denken. In de avond ben ik dan ook al vrij vroeg weer uitgeteld en lig ik dus ook vroeg op bed en als het even kan slaap ik zeker minimaal tien uur.

Tot nu toe zit de vermoeidheid me het meeste dwars, omdat ik al niet teveel inspanning kan leven. Wanneer ik dat dan toch doe, dan ben ik ook weer eerder uitgeteld en uitgeput. Om maar even een voorbeeld te noemen en iets wat de afgelopen dagen heeft plaats gevonden. Vrijdagavond was een dag waarop ik redelijk lang op kon blijven en waarop ik om tien uur half elf naar bed toe ben gegaan. Zaterdagmorgen oudejaarsdag om kwart voor acht werd ik wakker gemaakt door mams omdat ze m'n hulp nodig had. Nou natuurlijk vind ik dat helemaal niet erg, maar toen ik uit bed stapte merkte ik dat ik dus nog niet uitgeslapen was en me dus ook nog behoorlijk moe voelde. In ieder geval ben ik met mams naar de krant gegaan en vervolgens mee om boodschappen gegaan. Toen we dus daarmee klaar waren was het al begin van de middag was dat het punt waarop ik weer even kon uitrusten. Zo rond twee 's middags ben ik naar bed toe gegaan omdat ik het niet meer vol kon houden. Rond vijf uur kwam ik weer uit bed om te kijken of dat er klachten van de krant waren, maar gelukkig wilde Peter die wel even nabezorgen. Ik ben van ellende maar weer in bed gaan liggen en verder gaan slapen tot half acht 's avonds. Ik heb toen een beetje gegeten en ik ben lekker op de bank gaan zitten om de rest van de avond lekker gezellig met Peter en mams TV te kijken. En jawel hoor!!!!! M'n lichaam weigerde maar weer eens om mee te werken en tegen half elf had ik het dus weer helemaal gehad. Dus ik weer m'n bed ingedoken en maar weer eens gaan slapen. Tegen twaalf uur werd ik weer wakker en kon ik toch nog van de jaarwisseling genieten van een hoop vuurwerkspektakel die bij ons in de buurt afgestoken werd. Ik heb mams en Peter allebei een gelukkig nieuwjaar kunnen wensen ik heb toen nog heel even kunnen zitten op de bank. Rond kwart voor een ben ik maar weer naar bed gegaan en heb ik geslapen tot zondag 1 januari half een 's middags. Vanaf dat moment was ik pas weer een beetje fit en voelde ik me ook weer een stuk lekkerder.

De rest van het nieuwjaarsdag heb ik lekker rustig door gebracht en heb ik genoten van die dag, maar dan toch baal ik er dan weer een beetje van dat m'n oudejaarsdag half slapend voorbij is gegaan. Om het dus maar eens zo te zeggen was dit niet het oud en nieuw zoals ik die graag door zou willen brengen en is dit ook een oud en nieuw geweest die niet te vergelijken is met andere jaren.

Wat dat betreft is het echt jammer dat kankerbestrijding zoveel van het menselijk lichaam vraagt en zoveel energie opslokt. Nou ja uiteindelijk doe je het ook om weer beter te worden en laat je het maar gewoon over je heen komen. Toch kan ik ondanks dat ik nog met bestraling bezig ben, zeggen dat ik kankervrij het nieuwe jaar in ben gegaan en dat ik weer vrij ben van slechte cellen. Dus als ik helemaal klaar ben met de bestralingen, dan kan ik echt weer gaan werken aan m'n herstel. In dit geval kan ik dus wel een beetje zeggen eind goed al goed!!!!

Neem eens een kijkje op mijn Facebook pagina: Leven met een beperking en Like de pagina. https://www.facebook.com/levendmetbeperking

Nu al een week bestraling.

2011-12-30T08:58:00.000+01:00

Inmiddels ben ik nu een week bezig met bestraling en ik moet zeggen dat het gelukkig niet zo heftig is als de chemokuren. Gelukkig maar, want als de bestraling net zo'n effect zou hebben als de chemokuren, dan weet ik niet of ik dat nog wel zou kunnen trekken. Niet dat ik dan veel keus zou hebben, maar het idee alleen al zou genoeg zijn.

Vorige week donderdag ben ik begonnen en kreeg ik mijn eerste bestraling en op dat moment wist ik ook nog niet zo goed wat ik ervan moest denken, maar had ik meer dat ik het gewoon maar over me heen moest laten komen. Nu een week verder kan ik zeggen dat het best mee valt, maar ik begin nu wel het effect van de bestraling te merken. Ik word namelijk in links in m'n hals bestraald omdat daar ook de tumor heeft gezeten. van het bestralen zelf voel ik helemaal niks, maar nu een aantal dagen verder merk ik wel dat m'n keel gevoeliger wordt. Ze kunnen het bestralingsveld heel mooi instellen, maar ze kunnen ook niet helemaal voorkomen dat er gezonde gebieden mee gepakt worden. Mijn keel zit jammer genoeg in dat bestralingsgebied en daardoor wordt m'n keel steeds gevoeliger. Er is mij ook al verteld dat ik daar waarschijnlijk last van zou gaan krijgen en dat ik ook last zou gaan krijgen met slikken. Natuurlijk moet ik het wel in de gaten houden, want als het te erg wordt waardoor ik niet meer zo goed zou kunnen gaan eten of zo, dan worden er maatregelen genomen zoals bijvoorbeeld vloeibaar eten. Verder dacht ik in het begin dat ik er verder niet zo veel van zou gaan merken, maar daar moet ik nu toch wel van terug komen. Sinds een paar dagen merk ik dat ik er behoorlijk moe van word en toch zeker aan het einde van de dag. Al heel vroeg in de avond merk ik dat m'n lichaam op is en dat ik m'n slaap dan ineens heel erg nodig heb. Nu slaap ik al minimaal tien uur voordat ik nog maar denk om uit bed te komen.

Vanochtend werd ik wakker gebeld door m'n moeder en ben ik na tien uur slapen toch maar uit bed gekomen, maar om nou te zeggen dat ik uitgerust ben. Nee ik voel me nog steeds best wel moe en ik vermoed haast dat ik ook vanavond weer vroeg op bed lig, of dat ik tussendoor even een uurtje of zo op bed moet gaan liggen, Waarschijnlijk zal dat iets meer aan het einde van de middag worden. Vandaag moet ik om half 11 bloed gaan prikken en dan een uur later mag ik bij de internist binnen komen en daarop aansluitend bij de oncologie. Als dat gebeurd is, kan ik nog even een uurtje of iets langer even uitrusten en dan mag ik weer gezellig op en neer naar Vlissingen voor m'n 6e bestraling.

Ik weet ook niet hoe ik het morgen zal gaan als het oudjaar is, maar ik denk zo maar eens dat ik toch even naar bed toe zal gaan voordat we het nieuwe jaar in gaan. Ik denk zo maar eens dat ik niet een hele dag en dan nog eens de hele avond wakker kan blijven zonder dat ik daar last van ga krijgen. Nou ja in ieder geval word ik van het bestralen niet zo beroerd als met de chemokuren. Wanneer het morgen avond 12 uur wordt, dan kan ik zeggen dat ik het nieuwe jaar zo goed als kankervrij mag gaan beginnen en dat is toch wel een klein feestje waard!

Sinds een week heb ik een Facebook pagina genaamd: Leven Met Een Beperking.
Insteek van deze pagina is om mensen met een beperking bij elkaar te brengen en om daar over van alles en nog wat te kunnen praten of te vertellen wat men dwars zit of wat men mee heeft gemaakt.
Neem dus eens een kijkje en als het je wat lijkt, meld je dan aan.
https://www.facebook.com/levendmetbeperking

Voor een ieder dit leest, alvast een heel goed uiteinde!! Voor het nieuwe jaar heel veel geluk en hopelijk een heel gezond 2012!!

Wat kan een mens slapen zeg!

2011-12-25T08:34:00.000+01:00

De afgelopen dagen is het me niet in de koude kleren gaan zitten, want de afgelopen dagen zijn best wel vol en druk verlopen. Vrijdagochtend moest ik al om half 8 met de taxi mee naar Vlissingen voor m'n tweede bestraling en daarom moest ik er al om 6 uur 's morgens uit. Misschien had ik iets later uit bed kunnen komen, maar ik kom liever op tijd uit bed, dan dat ik me moet gaan haasten en weinig tijd heb.
Rond de klok van half tien was ik weer thuis en wilde ik op m'n gemak nog wat laatste dingetjes gaan doen voor de kerst, maar door omstandigheden liep dat helemaal anders. Nu vind ik dat op zich helemaal niet erg, maar op de een of andere manier vraagt dat altijd weer net even iets meer van me. M'n moeder was bij even bij iemand anders en daar ben ik later ook nog naar toe gegaan omdat ze hulp nodig had. Toen ik geholpen had kon ik een beetje rust nemen en even m'n gemak houden. Later die middag wilde m'n ma en ik weg gaan en wilde we ieder nog even wat anders doen voordat we naar huis zouden gaan, maar helaas was dat ook niet voor ons weg gelegd. De auto van mams wilde niet meer starten en wat we ook probeerde het wilde maar niet lukken, dus bleef er maar een ding over en dat was dat mams met mij mee zou rijden. Jammer genoeg was de ellende nog niet compleet, want ik draaide m'n auto en op het moment dat ik hem in z'n achteruit zette, hoorde ik een kleine klap en had ik geen achteruit versnelling meer en had ik alleen nog maar de mogelijkheid om vooruit te gaan. Met veel pijn en moeite heb ik m'n auto gedraaid gekregen en kon ik mams eerst even thuis afzetten zodat ik daarna door kon rijden naar de garage. Helaas hadden ze bij de garage het onderdeel dat kapot was niet op voorraad liggen en moest ik later die dag terug komen om een leenauto op te halen en om een powerbooster mee te nemen zodat we ook later die dag de auto van mams konden gaan starten en ophalen. Al met al is dat ook allemaal wel gelukt en moest ik in de tussentijd ook nog met mams naar de krant omdat ze daar moest gaan werken en die werkzaamheden zijn voor mij te zwaar, dus was ik daar alleen maar aanwezig.

'S avond had ik de leenauto en konden Peter en ik de auto van mams gaan ophalen en gelukkig kregen we hem aan de praat. Daarna ben ik toch nog even die kleine kerstdingen gaan doen en ben ik daarna uitgeput naar huis toe gegaan. Ik heb wat gegeten en ik ben voor een uurtje anderhalf uur op bed gaan liggen, want ik zou nog even voor de kerst naar de buurvrouw gaan. Ik weet dat ik voor die dag behoorlijk wat van mezelf gevraagd heb, maar in ieder geval hoefde ik niks inspannends meer te doen. Dus die avond ben ik dus nog even naar de buur geweest en hebben we nog even lekker zitten kletsen en ben ik tegen 12 uur naar huis toe gegaan en ik bed gaan liggen.

Zaterdagochtend werd ik pas om half 11 wakker en was ik weer redelijk uitgerust en heb ik die dag lekker op m'n gemak wat dingen gedaan. In ieder geval ben ik rond 12 uur lekker met de honden naar buiten gegaan en daarbij was het lekker weer en heb ik toch nog ongemerkt een behoorlijk rondje weg gelopen. Nou kwam dat ook omdat ik iemand tegen kwam en die ik ook al heel lang niet meer gezien had en die mevrouw heeft ook een klein poedeltje en zo doende zijn we samen rond gaan lopen. Nadat ik daarvan terug kwam heb ik eerst maar eens lekker gegeten, want dat had ik nu toch wel heel erg nodig. Na het eten maar even op m'n gemak wat kranten gaan nabezorgen die bezorgers vergeten zijn te bezorgen en daar was ik dus ook weer even een paar uurtjes zoet mee. Toen ik dus weer thuis kwam heb ik nog wat kleine dingen gedaan, maar naderhand had ik beter tegen mezelf kunnen zeggen om het niet te doen. Want het was eigenlijk allemaal weer net iets teveel geweest van het goede.

Rond 7 uur gisterenavond ben ik weer m'n bed ingedoken omdat ik dus behoorlijk moe en uitgeput was en omdat ik me nou niet echt happy kon voelen en dan lig ik liever in m'n bed. Vanmorgen eerste kerstdag werd ik weer wakker door onze hele grote pup die begon te piepen en daarmee weet ik dat het tijd is dat de hondjes naar buiten moeten en ik moet zeggen dat ik me nu weer een beetje mens voel. Wel zal ik het vandaag rustig aan gaan doen en niet teveel dingen gaan doen.

Wanneer ik dit nu zo eens terug bekijken, dan merk ik dat m'n conditie dus gewoon helemaal afgezwakt is en dat ik slaap heel hard nodig heb. Ook als ik terug kijk naar eerder merk ik gewoon dat ik op het moment heel veel kan slapen, mits m'n lijf niet pijn doet of teveel pijn doet. Als m'n lijf teveel pijn doet, dan kom ik even wat moeilijker in slaap en lig ik te draaien net zo lang tot dat ik m'n lijf niet meer zo goed voel of dat het wat meer gaat ontspannen. Het liefs zou ik willen dat m'n conditie gewoon weer heel snel op pijl is, want dit valt me toch wel heel zwaar op m'n maag. Maar ja altijd maar stil zitten is ook niet goed en zolang ik toch dingen blijf doen, dan zou m'n conditie toch weer op pijl moeten gaan komen. In ieder geval denk ik wel dat bezig zijn beter is dan stil zitten, want als ik alleen maar stil zou zitten dan zou m'n conditie ook niet op pijl kunnen komen. Daarbij moet ik wel zeggen dat het van dag tot dag verschilt, want de ene dag kan ik meer hebben en de andere dag kan ik weer minder hebben.

Nou ja eerst maar eens alle bestralingen aflopen en dan maar eens kijken wat ik dan aan m'n conditie verder kan doen. In ieder geval zal ik in de tussentijd gewoon proberen alvast m'n conditie op een rustige manier weer op gaan bouwen, want ik voel er weinig voor dat het nog verder afzwakt.
Nou ja het goede nieuws is dat ik genezende ben en dat is waar ik het uiteindelijk allemaal voor gedaan heb.

Mijn eerste bestraling.

2011-12-22T18:10:00.001+01:00

Vorige week vrijdag had ik nog een intakegesprek bij het ZRTI in Vlissingen voor mijn bestralingen en vandaag heb ik dan ook mijn eerste bestraling gehad.
Natuurlijk werd ik weer net als vorige week opgehaald door de taxi en ik moet zeggen dat de rit naar Vlissingen al aardig aangenaam is verlopen. Ik had een chauffeur die ook lekker relaxed was en vanaf het begin hebben we heerlijk zitten kletsen, waardoor de rit naar Vlissingen zeer voorspoedig is verlopen. Rond half twee was ik op de plaats van bestemming en ik was zelfs tien minuten te vroeg, maar dat vind ik niet zo erg. Om eerlijk te zijn ben ik liever iets te vroeg dan dat ik te laat ben.

Ik heb me weer netjes gemeld bij de receptie en van daaruit kon ik doorlopen naar de wachtkamer. Ik moet eerlijk zeggen dat het voor de patiënten wel heel erg aangenaam maken, want je kunt daar koffie of thee naar behoefte pakken. Verder hebben ze daar heerlijke stoelen staan waarin je echt voortreffelijk zit. Wanneer je daar zin in hebt, kun je lekker een beetje biljarten of kun je een beetje puzzelen of gewoon lekker wat lezen. In ieder geval had ik een kop koffie gepakt, maar die is wel zo ontzettend warm dat je er niet gelijk grote slokken van kunt nemen. Ik geloof dat ik m'n koffie voor de helft op had en toen werd ik al geroepen door een laborant om mee te gaan voor de bestraling.

De laborant stelde zich netjes voor en zo liepen we naar de ruimte waarin ze de controle hebben over het bestralingsapparaat en waarvan ze je in de gaten kunnen houden via monitoren uit verschillende hoeken. Daar hebben ze me een beetje laten zien wat ze daar dus doen en waarom ik met camera's in de gaten wordt gehouden. Na nog wat gegevens gecontroleerd te hebben, kon ik me verder begeven naar de kleedkamer waarin ik mij kon ontdoen van m'n bovenkleding. Van daaruit kon ik weer door lopen naar de ruimte waarin het bestralingsapparaat staat. Daar stond mijn masker al klaar en jammer genoeg hebben ze er geen gaten in gemaakt voor m'n ogen. Nou ik mocht op de tafel gaan liggen en toen werd eerst de tafel op de juiste hoogte gezet en daarna kreeg ik het welbekende masker over m'n hoofd heen. Toen ze het masker om deden besloot ik nu m'n ogen gewoon open te houden en hoewel dat niet echt makkelijk ging is het me toch gelukt. Doordat ik m'n ogen open hield kon ik door een klein gaatje dat in het masker voor m'n ogen zat toch nog een beetje kijken en daardoor heb ik het benauwde gevoel wat ik vorige week had niet gehad. Ze moesten toch nog even een kleine wijziging doorvoeren in het aftekenen, want het was schijnbaar niet helemaal goed afgesteld en afgetekend geweest de vorige keer. Nadat het aftekenen gebeurd was werd er voor de zekerheid nog een foto gemaakt om te kijken of dat ze op de juiste plek zitten met het bestralen. Dit soort foto's zullen tussentijds ook nog een paar keer gemaakt worden, want zo zorgen ze ervoor dat het bestralen elke keer op de zelfde plek plaats vindt. Na de foto gingen ze beginnen met het bestralen en ze zouden vanuit twee kanten gaan bestralen. Ze bestraalde me van schuin achter en ze bestraalde me twee keer van schuin aan de voorkant, alleen wordt bij de tweede keer het apparaat net even weer iets anders afgesteld. Van het hele bestralen voel je echt helemaal niks en het enige wat je dus merkt is dat het apparaat geluid maakt en dat is eigenijk wat je mee krijgt. De bestralingen is dus drie stukken gedeeld en elke gedeelte van bestraling duurt maar 15 seconden. Toen dat eenmaal gebeurd was, kwamen de laboranten weer terug en werd ik bevrijd van de tafel doordat ze het masker afdeden. Want nogmaals het masker dat ik opkrijg wordt vast geklikt aan de tafel en daardoor kan ik me niet meer bewegen. Na het hele gebeuren mocht ik me weer gaan aankleden en mocht ik me weer even gaan melden bij de receptie. Bij de receptie kreeg ik mijn afsprakenkaartje weer terug, maar nu met de afspraak voor morgen en voor de hele volgende week. En toen kon ik weer de taxi in duiken om weer terug naar huis toe te gaan.

Ook de terugreis met de taxi is net als de heenreis voorspoedig verlopen, omdat ik weer heerlijk met de chauffeur heerlijk heb zitten kletsen en om eerlijk te zijn mag deze chauffeur van mij wel elke dag komen. Helaas is dit niet iets wat ik kan kiezen en moet ik dus gewoon maar afwachten wat voor een chauffeur ik per dag krijg. Nou ja je weet het maar nooit, maar het kan goed dat deze goed man nog wel vaker zal gaan zien. In ieder geval was ik om tien voor 3 weer thuis en kon ik weer gewoon een beetje m'n eigen ding gaan doen.

Als ik het heb over mijn tevredenheid over het ZRTI in Vlissingen, dan kan ik zeggen dat ik tot nu toe heel tevreden ben. De mensen die daar werken zijn ontzettend vriendelijk en behandelen je ook erg goed. Ik moet zeggen dat ik daar heel ontspannen ben en die ontspannen sfeer merk je gewoon heel goed en het doet je ook gewoon heel goed. Als ik eerlijk ben, dan zou ik zeggen waren ze overal maar zo in de ziekenhuizen.

De website van het ZRTI is: http://www.zrti.nl/

in de tussentijd.

2011-12-20T11:58:00.002+01:00

Inmiddels ben ik al weer bijna drie weken verwijderd van mijn laatste chemokuur en nog steeds voel ik daar de werking van. Het liefst zou ik gewoon weer lekker m'n ding gaan doen en zou ik het liefst lekker actief bezig willen zijn, maar helaas wil mijn lichaam daar steeds niet aan. Het is ongelofelijk wat het lichaam nog tegen kan sputteren bij het minste geringste dat je wil gaan doen.
Als ik toch wat ga doen, dan merk ik dat ik snel buiten adem ben vergeleken met hoe ik voorheen was. Daarbij als ik dan toch door ga en merk dat ik het eigenlijk al wel heb gehad, dan word ik gewoon misselijk en dat moet ik er echt mee gaan stoppen. De misselijkheid is duidelijk de grens tot waar ik door kan gaan en als ik die grens bereikt heb, moet ik dus echt stoppen. Ik moet er wel bij zeggen dat het van dag tot dag kan verschillen en zelfs kan het van minuut tot minuut schelen.

Normaal ben ik echt iemand die graag bezig is en geniet van de momenten waarop ik niks hoef te doen. Het is zo'n moment waarop je op de bank ploft of op een stoel en even heerlijk zucht van het genot dat je even lekker rustig kan gaan zitten en niks meer hoeft te doen. De laatste tijd is daar helemaal geen sprake van, want vandaag de dag moet ik dus meer stil zitten en moet ik maar rustig aan doen en dat valt me soms erg zwaar tegen. Natuurlijk doe ik over de dag heen wel wat kleine dingen om toch maar wat te kunnen doen, maar daarbij moet ik mezelf wel heel erg in de gaten houden dat ik de dingen dan wel rustig aan blijf doen en dat ik niet over m'n grens heen ga. In de middag ga ik al wel mee met Morrison naar de middagkrant, dit zodat ik in ieder geval wel elke dag even de deur uit ben en om zo wat kleine dingen te regelen met de bezorgers. Daarbij heb ik een beetje ritme in de dag en dat is iets wat toch wel heel erg fijn is en volgens mij ook wel heel goed is om te hebben.

In de avond houd ik in ieder geval al wel m'n gemak, want vaak voel ik dan toch al wel dat ik er een hele dag op heb zitten en dan voel ik de vermoeidheid ook erg goed. Wanneer ik erg vermoeid ben, dan voel sta ik al niet meer zo stevig op m'n benen. Op zo'n moment voel ik dat ik nog maar weinig kracht heb in m'n benen en dan voel ik me ook wel een beetje licht in m'n hoofd. Als ik dat punt bereikt heb, dan ga ik zo snel mogelijk m'n bed in als dat kan. Wanneer ik dan in m'n bed lig, dan val over het algemeen behoorlijk snel in slaap en dan slaap ik meestal ook wel zo'n 12 uur. Het gebeurd ook wel eens dat ik zo moe ben dat ik gewoon niet ik slaap kan vallen. Wanneer dat gebeurd, dan moet m'n lichaam eerst helemaal ontspannen voordat ik in slaap kan vallen. Als m'n lichaam niet ontspannen is, dan doet het overal pijn en weet ik gewoon van gekkigheid niet hoe ik moet gaan liggen. De nachten zijn dus ook niet altijd het zelfde en dat is iets waar ik me gewoon aan over moet geven. Ik heb wel geleerd dat je niet moet gaan liggen denken dat je niet kan slapen of dat je wilt gaan slapen. Als je dat namelijk wel doet, dan duurt het alleen maar langer voordat je in slaap valt omdat je het jezelf alleen maar moeilijk maakt.
Ik weet niet je de uitspraak kent? Moeten maakt je moe! En geloof me dat het echt waar is. Denk hier maar eens over na en je zult merken dat het echt zo is.

De laatste tijd ben ik emotioneel behoorlijk aan de wankele kant, want ik merk toch wel dat ik soms dingen maar moeilijk kan hebben of dat ik dingen me te snel aantrek. Het is heel stom en ik weet ook wel dat ik dat niet moet doen, maar het is iets wat gewoon gebeurd. Soms kunnen tranen me zo in de ogen springen bij een of andere gebeurtenis of bij het horen van een liedje op de radio of noem maar op. In ieder geval ben ik wel iemand die me daar gauw weer vanaf probeer te draaien en soms kost dat gewoon even wat tijd.

Dit alles wat ik beschrijf zou ik eigenlijk helemaal niet willen, maar schijnbaar is dit iets wat er gewoon bij hoort en daar moet je maar gewoon mee proberen om te gaan. Ik kan me voorstellen dat iemand hierdoor depressief kan worden, maar gelukkig heb ik daar geen last van en ik hoop het dus ook niet te worden. Ik denk wel dat wanneer alles achter de rug is, dat ik dan pas ga beseffen wat er in de afgelopen maanden is gebeurd en krijg ik dan pas de kans om het allemaal te gaan verwerken. Maar goed volgens mij had ik dit ook al in m'n vorige verhaal geschreven.

Nu eerst ga ik donderdag en vrijdag maar eens afwachten en kijken hoe het zal gaan met de bestralingen. Dan is het weekend en is het kerstmis en daar ga ik zeker te weten van genieten. Eerste kerstdag gewoon lekker huis en tweede kerstdag bij een broer van mij. Tweede kerstdag kadootjes en gezellig samen zijn en ik hoop dat ik een mooi en leuk kado mag gaan krijgen.

Intakegesprek voor bestraling.

2011-12-16T19:48:00.002+01:00

Vandaag is het precies 2 weken geleden dat ik mijn laatste chemokuur heb gehad en vandaag moest voor het eerst naar het ZRTI in Vlissingen zijn voor een intakegesprek omtrent de bestralingen die ik ga krijgen. Gelukkig heb ik nog net op tijd zorgtaxi kunnen aanvragen en hoewel het moet spoed aangevraagd is, kreeg ik van de week al de goedkeuring van mijn zorgverzekeraar. Om precies te zijn heb ik pas begin vorige week de zorgtaxi aangevraagd en dat komt omdat ik eigenlijk er in eerste instantie vanuit ging dat ik pas het volgende jaar bestraling zou gaan krijgen. Door deze gedachte dat ik pas volgend jaar bestraald zou worden, had ik dus het idee dat ik dus nog tijd genoeg had om het aan te vragen. Helaas had de internist en de artsen in Vlissingen andere plannen en wilde ze toch al dit jaar gaan beginnen met bestralen. Omdat het dus ineens kort dag was geworden om de zorgtaxi aan te vragen, heb ik maar eerst een gebeld met mijn zorgverzekeraar en met de des betreffende persoon aan de telefoon overleg gepleegd en moest ik mijn aanvraag dezelfde dag nog faxen in plaats van opsturen via de post. Ook heb ik gelijk gebeld met de zorgtaxi om een afspraak te plannen en om mezelf al in te schrijven en ook daar hebben ze er een spoedaanvraag van gemaakt.

Vanmorgen om tien over 9 werd ik opgehaald door de taxi en omdat het de eerste keer was ging mams mee. Dit was ook het advies van het ZRTI, omdat ze aangegeven hebben dat ik veel informatie zou gaan krijgen. Dus daar gingen we en met een beetje ongemak ging ik in de taxi zitten, want ik heb altijd een beetje het idee dat zo'n bestuurder altijd om een praatje zit verlegen. Gelukkig viel dat allemaal wel mee en natuurlijk zijn er wel wat woorden over en weer gegaan, maar niet in die hoeveelheid waar ik in eerste instantie bang voor was. Om tien voor 10 kwamen we aan bij het ZRTI en werden we netjes voor de deur afgezet en kon ik me gaan melden bij de receptie. Bij de receptie moest ik dan in laten schrijven en wat gegevens doorgeven en toen dat gebeurd was kon ik naar de volgende verdieping om me daar weer te melden. Nou ik was mooi op tijd want ik zou om tien uur een afspraak hebben met Dr. Griep. Ja je leest het goed Dr. Griep!!

Na een half uurtje wachten werd ik door Dr. Griep naar binnen geroepen en daar heeft hij het een en ander laten zien en heeft hij het een en ander uitgelegd. In ieder geval toen ik daar bij die arts binnen was en nadat hij wat dingen had uitgeld, kon ik eruit op maken dat ik goed aan het genezen ben Yippie!!
Hij heeft mij een de foto's van de aller eerste CT-scan laten zien en daarop kon ik goed zien waar ik de tumor had zitten. Daarop vertelde hij dat er nu na de chemokuren niks meer te zien is en dat is toch best wel even goed nieuws om zo maar eens even te zeggen. Nu vraag je je misschien af waarom ik dan nog bestraald moet worden en dat vroeg ik me dus ook even af, maar daar had de arts wel een antwoord op. Ook al is de tumor niet meer te zien op de foto, dat wil dan nog niet zeggen dat alle kankercellen weg zijn of kapot zijn gegaan en om er dus voor te zorgen dat er straks echt niks meer zit moet er dus nog bestraald gaan worden. Gelukkig omdat ik al goed in remissie ben, hoef ik dus maar 15 keer bestraald te worden en dat is niet zo heel veel. Toch omdat ik 15 keer bestraald moet worden, ben ik toch 3 weken zoet en moet ik dus 3 weken lang elke dag op en neer naar Vlissingen om bestraald te worden.
Na het gesprek met Dr. Griep, mocht ik me met mams weer in de wachtkamer planten om daar vervolgens te wachten tot ik opgeroepen werd door een van de laborantes die daar werkte.

Na weer een klein half uurtje wachten werd ik opgeroepen door een van de laborantes en die zou mij dan nog even het een en ander uit gaan leggen en mij gaan vertellen wat ze zouden gaan doen met me. Het is daar standaard dat je bij een eerste bezoek een gesprek krijgt van een arts en daarna met een laborante en die laborante verteld je dus ook nog het een en ander. Ze ging me dus vertellen dat ik ze me een masker gingen aanmeten zodat ik tijdens de bestraling echt helemaal stil lig. Wanneer het masker gemaakt zou zijn, zou ik de CT-scanner ingaan om precies af te gaan tekenen waar en hoe ze precies moeten gaan bestralen. Veel van de aftekenlijnen komen op het masker te staan en dat is weer een voordeel. Ook zou er een lijn op mijn borst komen te staan en met dat lijntje moet ik dus heel voorzichtig zijn als ik bijvoorbeeld ga douchen, want het is de bedoeling dat het lijntje zichtbaar blijft. Ook heeft ze het over de bijwerkingen gehad en dat zullen er naar verwachting niet zoveel zijn. Ik kan een beetje verbrandde huid gaan krijgen, maar ook aan de binnenkant kan het een beetje verbrand aan gaan voelen en daar zou ik wel een last van kunnen krijgen met slikken. Na nog wat kleine dingen die ze me verteld had, kon ik mij weer in een wachtkamer planten en gaan wachten tot dat ik opgeroepen zou worden om het masker te laten maken en om de CT-scan te laten maken.

Een half uurtje later werd ik inderdaad geroepen door weer een ander laborante en die nam mij weer mee naar een kamer waarin de CT-scanner stond en waar ze ook het masker zouden aan gaan meten. Toen ik daar binnen kwam werd er weer een klein beetje uitleg gegeven en vervolgens maakte ze nog een foto van mij die ze bij het masker zouden gaan leggen, zodat ze de volgende keer weten welk masker ze moeten hebben. Toen ik mij gaan ontdoen van m'n bovenkleding en kon ik plaats gaan nemen op de tafel van de CT-scan. Eerst wordt ik goed gelegd op een manier waarop ik dus ook lekker lig en vervolgens gaan ze het masker maken.

Ze maken het masker met een soort kunststof die op een bepaalde temperatuur heel soepel word en dat doen ze door het in een bad te leggen met warm water. Wanneer het dus soepel is, kunnen ze het heel makkelijk in model brengen en zo precies pas maken aan de betreffende persoon en in dit geval ik zelf. Ze leggen het kunststof vel op je gezicht en dat voelt dan een beetje nat en warm aan. Wanneer ze het dan op mijn gezicht hebben gelegd, trekken ze het verder over mijn gezicht en langs mijn hoofd en waarna ze het vast zetten aan de tafel. Op het moment dat het vast zit aan de tafel, beginnen ze met het aandrukken van het kunststof en neemt het de precieze vorm aan van mijn gezicht en schudders. Toen ze het aan begonnen te drukken moest ik mijn ogen dicht doen, want anders zouden ze recht op mijn oogbol gaan drukken en dat is nou niet echt de bedoeling. Terwijl ze aan het aandrukken zijn voelde ik al dat het masker hard aan het worden was en merkte ik dat mijn bewegingsvrijheid ineens heel erg beperkt geworden was. Toen ze eenmaal klaar waren het aandrukken en het masker de vorm van mijn gezicht, hoofd en schouders had aangenomen, begonnen ze met aftekenen en dat ging eigenlijk best wel snel. Als hulpmiddelen bij het aftekenen, gebruiken ze kleuren laserstralen en plakband en dat is wat je als eerste hoort. Toen hoorde ik het gekras van de stiften op het masker en op een gegeven moment voelde ik dus ook de stift over mijn borst heen gaan. Toen ze eenmaal klaar waren het met aftekenen, gingen ze beginnen met het maken van de CT-scan en dat zou dan een paar minuten duren. Ondertussen begon ik me een beetje ongemakkelijk te voelen, omdat ik mij van boven niet meer kon bewegen en ik had mijn ogen ook nog steeds dicht. Ik kreeg even een licht gevoel van paniek, een gevoel van gevangen zitten. Het eerste wat ik heel erg graag wilde was mijn ogen open doen, want ik wilde weer even zien waar ik was en wat gebeurde. Voorzichtig probeerde ik mijn ogen open te doen, maar dat ging in eerste instantie niet zo makkelijk omdat het masker op m'n ogen gedrukt waren. Toen ik ze een beetje open kreeg, kon ik door de spleetjes van m'n oogleden gaan kijken en gelukkig zaten er ook nog gaatjes in het masker en daardoor kon een klein beetje gaan kijken. Met het kijken zag ik de binnenkant van de CT-scanner en op dat moment zakte het lichte gevoel van paniek een klein beetje. Toch bleef ik me maar ongemakkelijk voelen en het liefste wilde ik me gewoon weer een beetje vrij voelen. Misschien zou je het een soort van claustrofobie kunnen noemen. Normaal heb ik daar nog nooit last van gehad, maar in dit geval als je zo vast ligt en weinig kan zien wordt het toch even wat anders. Gelukkig was het scannen snel voorbij en werd ik verlost van m'n maker en kon ik overeind gaan zitten en dat was even een heerlijke opluchting.
Toen kreeg ik een afsprakenkaartje mee en kon ik me weer gaan aankleden en waren alle voorbereidingen voor de bestraling gedaan. Ze vertelde me dat ze nog wel een gat zouden gaan maken voor m'n mond en dat ze nog een paar gaten zouden maken voor m'n ogen, dus ik hoop maar dat ze het ook gedaan hebben als ik voor mijn eerste bestraling kom. Want de volgende keer wil ik toch wel heel graag m'n ogen fatsoenlijk open kunnen doen en dat maakt het misschien dan weer iets minder vervelend.

Het mooie is dat de taxichauffeur blijft wachten tot dat ik helemaal klaar ben en dat was dus vandaag ook zo en konden we gelijk weer naar huis. Om een uur waren we dus ook weer thuis en kon ik even een klein beetje bij komen van het hele gebeuren.

Bij het maken van het masker, het aftekenen en het maken van de CT-scan, mocht mams er niet bij zijn en heeft zij zich maar moeten vermaken in de wachtkamer. Toch was ik heel bij dat ze er vandaag bij was, want dat maakte het net even een stuk gezelliger en waar ze voor mee kwam, de informatie. Nou daar had ze voor mij part gewoon thuis voor kunnen blijven. De hoeveelheid informatie die ik gekregen heb, vond ik wel mee vallen en kan zelf heel goed onthouden. Nu ben ik al die tijd dat ik ziek ben vrij rustig geweest en ben ik er misschien ook nog vrij nuchter onder geweest. Misschien maakt dat het verschil wel dat ik de informatie heel goed zelf kan onthouden en dat daarom de hoeveelheid informatie ook wel mee viel voor mij. Ik weet niet hoe andere mensen hieronder zijn, maar het kan dus zijn dat ze door hun emoties en alle gebeurtenissen er dus niet helemaal bij zijn. in ieder geval vond ik het vandaag best wel mee vallen, maar is het al met al toch vermoeiend geweest doordat het een lange tijd is dat ik daar moest zijn.

Volgende week donderdag 22 december krijg ik mijn eerste bestraling en dan vrijdag krijg ik dan mijn tweede bestraling. Daarna zit het weekend met de kerst ertussen en heb ik dus even een paar dagen vrij. Dinsdag 27 december mag ik weer vrolijk op en neer naar Vlissingen en dat tot dat het weer weekend is. Dat is het weekend van oud en nieuw. Het volgende jaar mag ik dan weer voor de volgende reeks bestralingen en dan zal ik half januari wel klaar zijn met heel het behandelproces. In ieder geval kan ik waarschijnlijk met oud en nieuw een soort van dubbel feestje geven, want zoals ik het er vandaag heb kunnen halen, ben ik dus genezende en ben ik dus in remissie. Wat dus betekend dat ik straks praktisch het nieuwe jaar kankervrij mag gaan beginnen.
Dus mensen waar is m'n feesttoeter??????? en niet te vergeten m'n feestmuts natuurlijk!!!

Een week na m'n laatste chemokuur.

2011-12-11T12:08:00.001+01:00

Nou inmiddels ben ik al weer ruim een week van m'n laatste chemokuur verwijderd.
De afgelopen week is voor mij een zeer bewogen week geweest en heb ik maar weinig rust kunnen houden. Dat ik weinig rust heb kunnen houden, heb ik ook heel goed kunnen voelen aan m'n lichaam. M'n lichaam is ook behoorlijk aan het protesteren geweest en daar heb ik me nou ook niet altijd even prettig bij gevoeld.

Het begin van de week had ik ook nog behoorlijk veel last van de chemokuur en merkte ik dat m'n lichaam duidelijk een behoorlijke impact heeft gehad daardoor. Hoewel het elke dag beetje bij beetje beter gaat, merk ik gewoon dat ik nu nog minder kan hebben lichamelijk en geestelijk gezien. Ik kan wel vertellen hoe ik me daar constant bij voel, maar daar wordt een mens nou ook niet echt vrolijk van. In ieder geval moest ik woensdag naar Roosendaal voor de PET-scan en dat alleen al vond ik al heel erg vermoeiend, maar goed ik wist waarvoor ik het moest doen. Woensdagochtend ben ik gewoon lekker met mams op stap geweest en dat lekker op ons gemakje en ondanks dat het gewoon op het gemakje was, merkte ik dat m'n lichaam uitgeput begon te raken omdat ik behoorlijk misselijk begon te worden. Wanneer ik misselijk begin te worden, weet ik dat ik het rustig aan moet gaan doen en dat ik eigenlijk zelfs even moet gaan rusten. Dus uiteindelijk zijn we naar huis gegaan en heb ik even kunnen rusten voordat ik naar Roosendaal toe zou moeten voor de PET-scan. Om 1 uur 's middags moest ik daar aanwezig zijn en vond ik eigenlijk al in eerste instantie behoorlijk balen. Nou om 1 uur melde ik me aan zodat ze wisten dat ik er was en wat bleek, was het allemaal nog eens uitgelopen met een half uur tot een uur en dus moest ik nog een tijd wachten voordat ik aan de beurt was.

Voor de PET-scan moest ik een klein beetje aan voorbereiding doen. Zo'n 6 uur van tevoren mocht ik niet meer eten en mocht ik alleen nog maar wat drinken en dan alleen drinken zonder suiker. Om kwart voor 7 's morgens werd ik wakker en schrok ik, want ik had er eigenlijk al wel iets eerder uit gewild omdat ik dan nog even wat kon gaan eten. Nou om kwart voor 7 ben ik dus als een speer uit m'n bed gesprongen en ben ik als een idioot wat gaan eten, want anders wat ik de sigaar en zou ik dus helemaal niks meer kunnen eten tot na de scan. Twee uur voordat ik aanwezig moet zijn, moest gaan beginnen met minstens een liter water drinken, zodat overgebleven afvalstoffen m'n lichaam zouden gaan verdwijnen.
Nou dat is al iets wat me behoorlijk tegenstaat omdat wanneer je dus in zo'n korte tijd veel moet drinken, je dus ook behoorlijk veel naar de wc moet om te plassen. Nou ik heb heel wat keren naar de wc gelopen om te plassen. Zelfs voordat ik in de auto stapte om naar Roosendaal te gaan ben ik naar de wc gegaan, maar toen ik eenmaal aangekomen was in het ziekenhuis van Roosendaal moest ik al weer naar de wc. Toen ben ik naar de afdeling nucleairegeneeskunde gegaan en heb ik me daar aangemeld. Daar was het dus nog een dik half uur wachten doordat ze uitgelopen waren. In die tussentijd ben ik ook al weer een keer naar de wc gegaan. Zo'n tien over half 2 ben werd ik geroepen en word er het een en ander aan voorbereiding gedaan. Ik mag dan plaats nemen op een bed, waarna ze m'n suikergehalte in m'n bloed gaan meten, ik een oxazepan tablet krijg om m'n spieren te laten ontspannen en ik krijg een infuus waarin ze het radioactieve vloeistof toedienen. Daar moest ik nog 10 minuten wachten voordat ik weer verder kon. Voordat ik dan verder kon mocht ik nog een keer naar de wc en weer plas je bijna voor een liter vocht uit. Uiteindelijk kon ik naar beneden waarna ik in een kamertje gebracht word en waar ik dus een uur lang alleen maar rustig stil mag gaan liggen en voordat het begin krijg ik dan het radioactievevloestof ingespoten via het infuus.

Op zich was het uurtje alleen maar stilliggen helemaal niet erg, want dat kon ik eigenlijk wel even goed gebruiken omdat ik toch al behoorlijk moe was. Het vervelende kwam toen ik merkte dat ik weer moest gaan plassen en als het even kan moet je dat ophouden tot voordat ik de scan in zou moeten. Helaas ging me dat helemaal niet lukken. Ik werd onrustig en ik kreeg steeds meer moeite om het op te houden en daardoor begon ik te draaien en dat is iets wat ik eigenlijk totaal niet mag.
De vorige keer toen ik de PET-scan kreeg, lag ik in een kamertje in het ziekenhuis en ik had toen ook nog een wc tot m'n beschikking waar ik toen tussendoor ook nog even gebruik van kon maken. Natuurlijk liever niet, maar als het echt nodig was kon ik gebruik maken van de wc.
Nu lag ik helaas in een kamertje in de vrachtwagen waarin de scanner ook stond en jammer genoeg was daar ook geen wc tot m'n beschikking en daar baalde ik dus ook even flink van.
In ieder geval doordat ik zo onrustig lag te woelen kwam er een verpleger die die met de scanner werkte ineens binnen en vroeg aan me of het goed ging. Het moment waarop ik had liggen wachten, want ik had gezien dat er een camera in dat kamertje hing waarmee ze me in de gaten hielden en zodoende kwam hij dus even kijken. Ik heb gelijk gezegd dat ik heel erg nodig naar de wc moest om te plassen. De verpleger vroeg gelijk of ik het toch niet op kon houden. NIET DUS!!!
Hij zou eens even gaan kijken wat hij voor me kon doen en uiteindelijk kwam hij met een urinaal aanzetten waar ik dus even in kon plassen. Dolblij heb ik hem aangepakt en ben ik gaan plassen. Toen ik klaar was keek eens even en toen zag ik dat al weer ruim een halve liter had uitgeplast.
Nou na dat ik geplast had kon ik eindelijk weer heerlijk rustig gaan liggen en heb ik toch nog even lekker een beetje geslapen.
De scan zelf duurt maar 25 minuten en die tijd heb ik ook nog maar even lekker m'n ogen dicht gedaan.
Om 3 uur was ik klaar en kon ik weer naar huis en ik kon weer eens even lekker wat eten. Mams zat te wachten in de aankomsthal van het ziekenhuis en daar ben ik toen naar toe gelopen en heb ik gelijk een kop koffie en een broodje gehaald en dat doet een mens dan toch wel weer heel erg goed.

Nou de PET-scan is een wat mij betreft een van de vervelendste onderzoeken. Een omdat je veel moet drinken en daarna ontzettend veel moet plassen. Ten tweede is het gewoon een ontzettend saai onderzoek en mag je jezelf vermaken met je eigen gedachtes. Je moet een uur lang stil liggen en mag je je helemaal niet bewegen of het liefst zo min mogelijk. Daarbij mag je als het even kan niet naar de wc, waarbij ik dan bij mezelf denk hoe je dat ik vredesnaam moet controleren. Voordat uur rusten mag je dus nog even naar de wc en dan verwachten ze dat je dan alles uitplast. Tjonge jonge wat denken ze wel niet? Ik ben geen spons die je zomaar even uitknijpt en daardoor ineen keer leeg bent, stelletje mafkezen.

Nou de PET-scan had ik gehad en nu kon ik me alweer gaan voorbereiden voor de CT-scan van donderdag. De voorbereiding bestond uit het drinken van contrastvloeistof. Woensdagavond moest ik dus gaan beginnen met 2 glazen contrastvloeistof en dat verspreid over de avond. Donderdag ochtend voor het ontbijt moest ik dan het 3e glas gaan drinken en dan een uur voordat ik het onderzoek zou gaan krijgen moest ik het 4e glas gaan drinken. Om half 12 zou ik het onderzoek krijgen, maar ik moest 15 minuten eerder aanwezig zijn omdat ik dan nog een beker contrastvloeistof moest drinken. Nou ik was 5 minuten te laat doordat het verkeer een beetje tegen zat en om eerlijk te zijn was ik een klein beetje te laat vertrokken van huis. Voordat ik naar het ziekenhuis ging ben ik eerst nog even gaan douchen. Om kwart over 11 ben ik onder de douche gesprongen, maar de laatste tijd heb ik gewoon net even wat meer tijd nodig om te douchen en dat komt omdat ik tegenwoordig wat meer werk nodig heb om te zorgen dat ik geen spoor aan haren achter hoef te laten. Toen ik onder de douche vandaan kwam was het al bijna 11 uur en toen moest ik nog even wat anders doen en daardoor vertrok ik pas 5 over 11.
Om 10 over half 12 was ik aan de beurt voor de CT-scan en dit onderzoek vind ik zelf niet zo'n vervelend onderzoek omdat ik maar een paar minuten onder de scanner lig. Tijdens de scan moet ik een paar keer m'n adem inhouden en ik krijg tijdens het onderzoek ook nog contrastvloeistof ingespoten doormiddel van een infuus. Nou ja in ieder geval heb ik deze 2 dagen redelijk goed doorstaan, maar waren ze wel heel erg vermoeiend en had ik op een geven moment heel veel moeite om overeind te blijven.
'S avond ben ik al vroeg naar bed toe gegaan en ben ik gaan slapen en ik geloof dat het half 8 was toen ik naar bed toe ging. Zelfs daarvoor had ik ook al even een paar uurtjes op bed gelegen en ben ik eruit gekomen voor het eten om vervolgens na het eten weer in m'n bed te kruipen. Nou voor het eerst in tijden heb ik een nacht gehad waarin ik aan stuk heerlijk heb geslapen. Op een gegeven moment werd ik wakker door Morrison omdat hij de slaapkamer uit ging. In mijn veronderstelling was het nog gewoon avond en met deze veronderstelling ging ik naar beneden naar de wc, maar toen ik beneden kwam zag ik mams haar laarzen aan doen. Toen keek ik op de klok en zag ik dat het al half 5 in de ochtend was. Ik ben weer in bed gaan liggen en weer in slaap gevallen. Rond kwart voor 7 belde mams mij wakker met de vraag of ik even een wijk in de vertraging wilde zetten omdat ze nog op een bezorger stond te wachten. Ik ben er toen maar uit gegaan en heb ik dat gene gedaan wat mams aan mij vroeg. Daarna ben ik maar eens even rustig op m'n gemak wakker gaan worden met een heerlijk kop koffie.
De rest van de vrijdag heb ik geprobeerd om het zo rustig aan mogelijk te doen, maar ondanks dat is het toch nog best wel een behoorlijke drukke dag geweest.

Gisteren zaterdag moest ik voor het eerst echt weer even aan het werk met de middag krant omdat mams en Peter Tante Cynthia weg moesten brengen naar schiphol. Nou ja op zich vond ik dat niet zo erg wilde ik dat best wel doen. 'S morgens om kwart voor 4 werd ik wakker en besloot ik ook maar weer eens mee te gaan naar de ochtendkrant en daarop volgend ben ik dus met Morrison naar de middagkrant gegaan.
Na de middagkrant moest ik nog even met m'n auto naar de garage, want ik had 2 dagen ervoor iets kapot gereden waardoor m'n auto geen koeling meer had. Dus al met al was ik zaterdag pas echt klaar om half 12 en kon vanaf dat moment pas een beetje gaan rusten, hoewel ik nog wel even de hondjes uit moest laten. Dus ook gisteren was ik dus behoorlijk gebroken en ben ik in de middag toch maar even een paar uurtjes gaan slapen. Naderhand heb ik het lekker rustig aan gedaan en ben ik rond half 10 weer naar bed gegaan en geslapen tot vanmorgen kwart voor 10.

Iedere keer verbaas ik me gewoon weer wat die chemokuren met me gedaan hebben. Nu heb ik het afgelopen week drukker gehad dan de weken daarvoor, maar daardoor merkte ik wel heel erg goed dat ik gewoon helemaal niks kan hebben. Mijn conditie is gewoon waardeloos op dit moment en ik hoop echt dat die gauw weer een beetje naar boven gaat zodat ik toch dingen beter aankan.
Emotioneel gezien is het ook nog steeds een grote chaos en weet ik op sommige momenten niet hoe ik me nu moet voelen en soms zijn dingen gewoon teveel. Van tijd tot tijd ben ik heel erg prikkelbaar en reageer ik nou niet bepaald vrolijk of prettig. Het vervelende is dat ik het zelf niet zo wil, maar het komt er gewoon zo uitzetten en dat doet me dan toch ook wel weer pijn. Het doet me pijn omdat ik op een bepaalde manier op mensen reageer van wie ik hou waar ik hen misschien weer pijn kan doen of een ongemakkelijk gevoel kan geven.

Altijd heb ik wel geweten wat kanker met een mens kan doen verstandelijk gezien dan, maar nooit heb ik me echt kunnen voorstellen wat het werkelijk doet met een mens en met de mensen in je omgeving. Het is jammer dat deze ziekte in onze samenleving voorkomt en ik hoop echt dat een hoop mensen dit bespaart blijft, want ik weet nu echt wat het met me gedaan heeft en wat het voor de mensen in m'n omgeving doet en wat het betekend. Kanker doet dingen met je waar je eigenlijk totaal geen grip op hebt en daarmee doel ik op de lichamelijke toestanden en geestelijke toestanden. Ik bid ook echt dat een hoop mensen die bespaart blijft. Voor mezelf is het nu gewoon een kwestie van doorbijten en er voor de volle 100% ervoor gaan. De chemokuren is wat mij betreft echt het meest vervelende wat je door moet maken en bij iedere chemokuur heb ik er tegenaan lopen hikken, omdat ik wist dat ik er de eerste dagen er behoorlijk beroerd van zou zijn. Niet zo zeer dat ik er nu misselijk van werd, maar wel de lichamelijke aanslag en de gigantische vermoeidheid die erbij komt kijken. De misselijkheid is goed te bestrijden met medicijnen en die werken heel erg goed.

Nou ja als alles goed gaat en zoals we het verwachten heb ik nu echt mijn chemokuren gehad en zal ik er geen meer nodig hebben. Toch is het even afwachten op de resultaten van de scans die ik afgelopen week heb gehad. Uit die resultaten zal moeten blijken in hoeverre de tumor erop gereageerd heeft. In ieder geval begin ik binnen nu en twee weken met de bestralingen. Aanstaande vrijdag 16 december moet ik voor het eerst naar Vlissingen naar het radiologisch instituut, waar ik dan een intake gesprek zal krijgen en tekst en uitleg zal gaan krijgen over de bestralingen. Daarbij zal ook weer een scan gemaakt worden om te bepalen waar ze precies moeten gaan bestralen en aan de hand daarvan zullen ze een masker aan gaan meten. De week daarop zullen ze dan gaan beginnen met de behandeling en krijg ik nog voor de kerst m'n eerste bestralingen. Nou ik ben benieuwd hoe dat allemaal zal gaan, maar dat zal ik jullie zeker laten weten doormiddel van deze blog.

Voor nu lijkt het me wel weer even genoeg voor wat geschreven heb en is iedereen weer een beetje op de hoogte van het reilen en zijlen omtrent mijn toestand. In ieder geval iedereen een hele fijne week toegewenst alvast!!!!

M'n 3e en laatste chemokuur.

2011-12-05T17:47:00.001+01:00

Vrijdag heb ik m'n 3e en laatste chemokuur gehad en ik heb daar best wel heel erg tegenop gezien. Raar maar waar, maar het lijkt wel of ik het een beetje aan voelde komen. Want deze chemokuur is me behoorlijk zwaar gevallen en ook behoorlijk tegen gevallen.

Vrijdagochtend om 9 uur moest ik aanwezig zijn en het mooie was dat ik voor die dag de enige patiënt was en dat gebeurd ook niet echt vaak volgens mij. Nou ja doordat ik de enige was, kon alles ook best wel vlot achter elkaar gegeven worden en hoefde ik dus ook niet echt lang te wachten omdat er geen andere patiënten waren. Ik moet zeggen dat ik vrijdag al heel snel een dip kreeg en daarom kreeg ik ook al vrij snel slaap, dus het meeste van de tijd heb ik meer met m'n ogen dicht gelegen. Rond half 3 zat de hele chemokuur in m'n lijf en mocht ik mijn weg naar huis toe gaan maken en ik heb dus afscheid genomen van de verpleegster die mij het meeste van de tijd heeft verzorgd.

Rond 3 uur was ik thuis en ik ben ook praktisch gelijk naar m'n bed toe gegaan, want de vermoeidheid en de slaap hadden echt de overhand en dan ligt m'n bedje toch het lekkerste van alles.
Als je nou vraagt hoe de vrijdagavond en de zaterdag is verlopen, dan kan ik alleen maar zeggn dat die dagen alleen maar met slapan zijn door gebracht. Ik kan me ook niet echt meer voor de geest halen hoe ik zaterdag heb verlopen als alleen maar voornamelijk met slapen en daar tussen in de tijd dat ik wakker ben geweest weet ik dus niet. Zondag werd ik om 10 over 7 's morgens wakker en toen heb ik ongeveer 2 uur op de bank gezeten, maar ook dat was niet meer om vol te houden. Ik ben weer naar m'n bed gegaan en ik heb toen weer voor een aantal uurtjes geslapen en ik geloof dat ik pas rond half 1 in de middag pas weer wakker werd. Met een beetje pijn en moeite heb ik mijn medicijnen ingenomen en heb ik maar weer eens wat gedronken om vervolgens maar weer m'n bed in te duiken. Zo ben ik naderhand nog een paar keer in en uit bed gekomen en rond half 5 's middags ben ik er maar eens even uitgebleven. Met veel pijn en moeite heb ik me eerst een beetje overeind moeten houden en vervolgens ging het al een beetje beter. Ik heb toen samen met Peter een pizza gegeten en hoewel het me eerst heel erg tegen stond ben ik toch gaan eten en dat smaakte me wel. Rond 8 uur ben ik weer naar m'n bed toe gegaan en ik ben weer in slaap gevallen tot 11 uur 's avond waarop ik uit bed ben gegaan om wat te drinken en daarna weer naar bed toe gegaan. Rond half 3 vannacht werd ik weer wakker en toen heb ik een half uurtje wakker gezeten op de bank en toen ben ik weer naar bed gegaan, maar rond half 5 werd ik weer wakker en was ik behoorlijk misselijk. Vanaf dat moment ben ik echt een paar uurtjes aan het spoken geweest en heeft m'n buik me ook behoorlijk dwars gezeten. Ik heb veel pijn gehad en dan voornamelijk krampen en dan daarbij dan de misselijkheid. In ieder geval ben ik uiteindelijk weer om half 9 in slaap gevallen en rond 12 uur was het ergste weer voorbij en heb ik weer een beetje gegeten.
De rest van de dag heb ik me maar rustig gehouden, maar om te zeggen dat ik me nou echt lekker voel kan ik nou ook weer niet zeggen. Ik hoop dat het morgen in ieder geval een stuk beter gaat, want op deze manier duurt een dag toch wel heel erg lang.

In ieder geval wil ik toch wel heel erg graag dat het woensdag beter gaat, want dan krijg ik een PET-scan ter controle en donderdag krijg ik dan nog een CT-scan en dat is dan ook weer voor de controle.
Ik ben benieuwd wat er uit zal gaan komen en aan de ene kant sta ik er heel positief tegenover en heb ik wel het gevoel dat het weg is of bijna weg.
Maar ik zit nu niet echt meer te wachten om weer wat chemokuren te krijgen en ik ga er ergens niet vanuit, maar ik houd mezelf toch nog wel even een slag om de arm.
In ieder geval krijg ik 16 december een intake gesprek voor de bestraling en ook dan weer krijg ik dan een CT-scan en dat is dan weer om te kijken waar ze moeten gaan bestralen. Voor zover ik het dan goed begrepen heb, krijg ik de week daarom dan mijn eerste bestralingen en die vallen dan nog net voor de kerst. Al met al gaat het nu ineens allemaal wel heel erg snel, maar dat vind ik op zich ook helemaal niet zo erg. Want hoe eerder ik ervan af ben hoe beter. Ook al heb ik maar 3 chemokuren gehad, toch valt dit hele gebeuren me heel erg zwaar en dan bedoel ik lichamelijk en zowel geestelijk.
Ik zou niet zo gauw weten hoe ik dit nu nog vol zou moeten houden en aan de andere kant denk ik wel eens dat ik een zeur ben. Er zijn mensen die meer chemokuren hebben en die moeten het ook maar nemen zoals het komt en dan kom ik met m'n 3 chemokuren die ik al heel erg zwaar vind vallen.
Ze zeggen wel eens dat hoe meer kuren je krijgt hoe makkelijker die vallen, maar daar kan ik het helaas tot nu toe dus toch niet echt mee eens zijn.
Zoals ik me nu de afgelopen dagen voel, voel ik me dus echt zwaar belazerd en het idee dat ik hierna nog meer kuren zou krijgen zou me dan ook ook heel zwaar vallen.

Nou ja ik ga er maar gewoon even vanuit dat ik m'n laatste chemokuur heb gehad en laat ik dan maar ook hopen dat de uitslag van de PET-scan en de CT-scan goed zijn en dat dus verder afgedaan kan worden met de bestralingen.

En ineens gaat het hard!!

2011-11-29T18:58:00.001+01:00

Vandaag moest ik weer naar het ziekenhuis om m'n bloed te laten controleren en dat is om te kijken of dat de chemokuur van aanstaande vrijdag door kan gaan ja of nee. Nou gelukkig was het allemaal weer goed met m'n bloed en kan de 3e en laatste chemokuur gewoon door gaan. Bij de internist nog even wat dingen aangekaart zoals m'n buikpijn en gevraagd of dat ik voor tijdelijk misschien een wat hogere dosis pijnstillers kan krijgen daarvoor. Zij vond het geen probleem, maar dat moest ik dan maar even met de huisarts overleggen omdat die ook de huidige pijnstillers heeft voor geschreven. Nadat ik bij de internist was geweest, kon ik gelijk door naar de oncologieverpleegkundige en daar heb ik dan ook een gesprek gehad over onder andere het verloop van de afgelopen chemokuur en zo.

Hoewel ik dacht dat de bestraling over getild zou worden naar het volgende jaar, blijkt het nu toch even wat anders te gaan als dat ik gedacht had.
Voor alle duidelijkheid krijg ik dus aanstaande vrijdag m'n 3e en laatste chemokuur en op zich vind ik dat al wel weer een heel fijn vooruitzicht. Dan gaan we even een versnelling hoger zitten met wat ik nu ga vertellen aan dingen die gaan gebeuren. Na de chemokuur van aanstaande vrijdag kan ik een paar dagen uitblazen en een beetje ervan bekomen. Dan volgende week woensdag 7 december krijg ik al een PET-scan en dan de dag erna donderdag, krijg ik een CT-scan. Zo dat terwijl ik dan nog in m'n eerste week na de chemokuur zit. Ze hebben dit zo snel al ingepland omdat ze me in Vlissingen toch wel zo snel mogelijk willen inplannen voor de bestraling en als het even kon dat ik al begin met bestralen voor de kerst en ik moet dan minimaal al 2 bestralingen achter elkaar kunnen krijgen. Hierbij is de tijd eigenlijk een belangrijke rol die dit eigenlijk allemaal veroorzaakt en omdat ze dus ook afhankelijk zijn van de uitslagen van de twee scans, moesten die twee dingen al heel vroeg gebeuren. 15 December zou ik dan een intake gesprek moeten krijgen in Vlissingen en dan zou ik 22 en 23 december mijn eerste bestralingen krijgen en dat zijn er dus twee achter elkaar. Na de kerst gaat de rit met bestralingen dan gewoon weer door en zoals het volgens de normale planning gaat, dan zou ik 20 bestralingen krijgen. 30 december moet ik weer bij de internist op controle komen en als het goed is weet ik dan ook al lang de uitslagen van de twee scans die dan gehad heb.

Ik ben heel erg benieuwd hoe het allemaal gaat verlopen en hoe ik me er onder zal gaan voelen. Ten eerste ben ik heel erg benieuwd hoe ik nu zal reageren op deze chemokuur en dan hoe ik me dus de rest van de weken ga voelen. Zo ver ik weet zal de bestraling ook heel erg vermoeiend zijn omdat mijn conditie natuurlijk niet optimaal is en de bestraling zelf zal ook nog wel voor de nodige vermoeidheid gaan zorgen, dus al met al kan het dus wel eens behoorlijk erin gaan hakken.

Voor nu kijk ik maar even niet verder dan naar de vrijdag als ik mijn chemokuur ga krijgen en daarna ga ik wel weer verder kijken. Op zich vind ik het niet zo vervelend dat het allemaal ineens heel snel gaat en wie weet krijg ik dan nog voor het nieuwe jaar goed nieuws te horen of als ik pech heb slecht nieuws.
Nou ja in ieder geval ga ik gewoon van het goede nieuws uit en ga ik me daar ook gewoon aan vast houden.