AchiKochi

ประตู

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Wed, 13 Feb 2013 15:49:00 +0000

ทุกวันที่ฉันตื่นขึ้นมา
ก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม
ที่ข้างฝามีประตูอยู่บานหนึ่ง
จำไม่ได้ว่าเปิดมันเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่
ที่จริงแล้วใครเป็นคนเปิดให้ฉันก็ไม่รู้
รู้แค่ว่าอยู่ในห้องนี้มานานแล้ว...

ห้องนี้สะดวกสบายดี
ฉันโอเคกับมันนะ
ฉันจึงอยู่กับมันได้เรื่อยๆ...

แต่อยู่ไปอยู่มา ฉันชักกังวล
ที่จริงแล้วเรียกว่ากลัวเลยหล่ะ...

ความกลัวของฉันมันขัดแย้ง
หนึ่ง...กลัวว่าจะต้องอยู่แต่ในนี้ !
สอง...กลัวการออกไปจากห้องนี้ !!

หลังจากนั้นฉันเหมือนคนเสียสติ
ทุกวันยืนอยู่ข้างประตู ยืนดูลูกบิด
คิดแล้วคิดอีกว่าจะบิดมันดีมั้ย ?

บิดออกไปแล้วจะเจออะไร...
บิดออกไปแล้วจะเจอใคร...
เคยคิดเลยเถิดไปไกลว่า
ประตูนี้อาจถูกล็อคจากข้างนอกก็เป็นได้

ฉันถึงขั้นเก็บเอาไปฝัน
ในฝันฉันวิ่งหนีลูกบิดกลิ้งไล่หลัง
แล้วอยู่ๆ ประตูก็ล้มทับ

ฉันตกใจตื่น...
มองดูตัวเองในกระจก
แต่กลับเห็นคนแปลกหน้า

ทันใดนั้นฉันก็คิดขึ้นได้ว่า...
ถ้าในห้องนี้ไม่มีประตู มันก็คงจะมีแต่กำแพง
เมื่อมีแต่กำแพง ฉันก็คงจะเข้ามาในนี้ไม่ได้
งั้นการเห็นคนแปลกหน้าที่ว่า
ก็ควรจะเป็นเรื่องเท็จ

แต่ที่จริงประตูมีอยู่ ประตูจึงมีเจตนา
มันถูกสร้างมาเพื่อการปิดเปิด
ให้เกิดทั้งการเข้าและการออก
"ประตู" จึงไม่ใช่การได้มาหรือการสูญเสีย
แต่ที่จริงมันคือ "การแลกเปลี่ยน"
และนั่นเป็นเรื่องธรรมดา

ฉันเข้าใจแล้ว...
ฉันไม่ควรกลัวเรื่องธรรมดา
วันนี้ฉันจะเปิดประตูนี้
ไม่ใช่เพียงเพื่อให้ฉันได้ออก
แต่เพื่อให้คนอื่นได้เข้า

ฉันไม่ได้เปิดประตูนี้ด้วยความกล้า
แต่เพราะมันเป็นเรื่องธรรมดา

หยุดความไม่เข้าใจที่ไล่ล่าคุณ

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Sun, 09 Sep 2012 15:34:00 +0000

ภาพวาดจาก Backreaction: Art and Communication

1. ความไม่เข้าใจในที่นี้ผมหมายถึง
1) ความไม่เข้าใจในสถานการณ์
2) ความไม่เข้าใจในผู้อื่น
3) ความไม่เข้าใจในตนเอง

2. เพื่อที่จะหยุดความไม่เข้าใจเหล่านี้ ท่านจะต้อง
1) คิดบวก
2) เลิกดูถูกคนอื่น
3) ละอัตตา

3. การที่จะทำแบบนี้ได้นั้น ท่านต้องเลิก
1) บ่น
2) นินทา
3) โทษคนอื่น

4. "บ่น" คือ การที่ท่านเอาแต่พูดถึงสิ่งต่างๆ ในแง่ลบ ทำให้สถานการณ์ตรงหน้าท่านถูกเคลือบคลุมไปด้วยอคติ เมื่อเป็นเช่นนั้น ประตูที่พอจะเผยให้เห็นความจริงของมันได้บ้างจึงถูกปิด ท่านจึงไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างถ่องแท้

5. "นินทา" คือ การบอกว่าคนอื่นไม่ดีอย่างไร แต่ลึกๆ แล้วก็เพื่อที่ท่านจะได้ดูดีกว่าเขา เก่งกว่าเขา หรือฉลาดกว่าเขาได้ โดยที่ไม่ต้องออกแรงอะไร อย่างนี้ ท่านจะเก่งการวิจารณ์คนอื่น แต่ท่านจะหยุดพัฒนาตัวเอง หยุดคิด และไม่เคยเข้าใจความคิดคนอื่น

6. "โทษคนอื่น" คือ การสรุปไปแล้วว่าปัจจัยภายนอกเป็นเหตุแห่งความผิดพลาดทั้งปวง ทุกคนโง่ ทุกคนผิด ยกเว้นท่าน อย่างนี้ ท่านจะมีอัตตาเกาะเกี่ยวแน่นหนา จนท่านไม่สามารถตรวจสอบตัวเองได้ ท่านจึงไม่เข้าใจตนเอง

7. ท่านจะต้องค่อยๆ เลิกนิสัยทั้ง 3 นี้ เพราะมันเป็นอาการของเหตุแห่งความไม่เข้าใจทั้ง 3 ประการนั้น

8. เพราะเมื่อท่านเลิกบ่น ท่านจะเริ่มคิดบวก เมื่อคิดบวกท่านจะหยุดการปิดกั้น ใจท่านสอดคล้องไปกับจังหวะของสภาวะ เมื่อนั้นท่านจะเห็นโอกาสในวิกฤติ นั่นคือท่านเข้าใจสถานการณ์

9. เมื่อท่านเลิกนินทา ท่านหยุดวิจารณ์ว่าใครดีกว่าใคร คือท่านหยุดการเปรียบเทียบ ท่านจึงหยุดการแบ่งแยก เมื่อหยุดการแบ่งแยก ใจผู้อื่นกับใจท่านจึงซาบซึ้งกลมกลืนเป็นใจเดียว เมื่อนั้นท่านจะเข้าใจเหตุแห่งการกระทำของผู้อื่น

10. เมื่อท่านเลิกโทษคนอื่น ท่านเริ่มหันกลับมามองตัวเอง ท่านไม่ตัดประเด็นว่าเหตุแห่งปัญหาอาจจะมาจากตัวท่าน เมื่อนั้นท่านจึงเกิดความกล้าที่จะวิพากษ์ตัวเองแต่อ้อนน้อมกับผู้อื่น สิ่งนี้จะทำให้ผู้อื่นสนับสนุนท่าน และท่านจะรู้จักตัวเองมากขึ้น

11. ท่านอาจตรวจสอบตัวเองได้ด้วยการสังเกตว่า ในแต่ละวันท่านสามารถละวางนิสัยทั้ง 3 อย่างนี้ได้หรือไม่ เมื่อมีใครหรือสิ่งใดขัดใจท่าน กล่าวหาท่าน หรือต่อต้านท่าน ท่านพูดคำว่า "แต่ว่า" ออกไปกี่ครั้ง คำว่า "แต่ว่า" เป็นคำแรกที่ท่านใช้พูดออกไป หลังจากที่ใครก็ตามพูดจบหรือเปล่า หากใช่ท่านต้องกลับไปทบทวนข้อ 7. ซ้ำ

ตลาดหุ้น กระจก ปีศาจ

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Sat, 18 Aug 2012 13:08:00 +0000

ตลาดหุ้นเป็นดั่งกระจก
ถ้าคุณไม่มองมันเป็นกระจก คุณจะเห็นมันในแบบที่อยากเห็น
แต่ถ้าคุณมองมันเป็นกระจก มันจะสะท้อนปีศาจในตัวคุณ
ปีศาจมันจะผลุบๆ โผล่ๆ ถ้าคุณเองมองเห็นมันผ่านกระจก คุณจะทำอะไรมันไม่ได้
แต่ถ้าปีศาจโผล่มาเห็นหน้ามันเองเมื่อไหร่ มันจะดับสิ้นทันที

การรู้จักตนเอง

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Fri, 15 Jun 2012 15:10:00 +0000

การรู้จักตนเอง คือ ความกล้าในการวิพากษ์ความคิดและความเชื่อของตัวเราเอง

เพราะความคิดของเราเองไม่ใช่ของเรา ความคิดและความเชื่อของเรามาจากสิ่งแวดล้อม

ตั้งแต่เด็กจนโต ถามว่าถ้าเราไปเกิดในอเมริกา เราจะมีความคิดและความเชื่ออย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้หรือไม่ เราจะชอบกินของเผ็ด พูดภาษาไทย หรือเชื่อว่าประเทศพม่าเป็นคู่รักคู่แค้นของเราตั้งแต่อดีตหรือเปล่า

ความคิดหรือความเชื่อของเรา ณ วันนี้ จึงเป็นเพียงอุปาทานที่สั่งสมมาในอดีต เป็นความคิดและความเชื่อของคนรอบข้าง

ด้วยเหตุนี้ ความคิดและความเชื่อของเราจึงไม่ใช่ของเรา เพราะมันไม่มีอยู่ตั้งแต่แรก แต่ก็เพราะความที่มันไม่มีอยู่ มันจึงอนุญาตให้เกิดการมีอยู่ สำหรับความคิดและความเชื่อ ซึ่งเราเข้าไปยึดถือว่ามันเป็นของเราขึ้นมาได้

การรู้จักตนเองในความคิดของผม จึงไม่ใช่การรักษาอัตตา หรือการสั่งสมอุปาทาน แต่มันคือการกล้าวิพากษ์ เป็นการกล้าตั้งคำถามต่อตัวเราเอง ต่อตัวตนที่เราเป็นในปัจจุบันในทุกแง่ทุกมุม มันคือการลดอัตตา เป็นการละอุปาทาน ด้วยการใช้สติเฝ้ามองความคิด ความเชื่อ และการกระทำของตัวเราเอง

วิถีแห่งบัวขาว (ภาคพิเศษ)

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Fri, 24 Feb 2012 18:28:00 +0000

เนื่องจากผมได้นำ "วิถีแห่งบัวขาว" ที่เขียนไว้เมื่อเดือนที่แล้ว ขึ้นไปโพสเป็นกระทู้ในห้องศุภชลาศัยบนเว็บพันทิป ผลปรากฎว่ามีคนให้ความสนใจติดตามพอสมควร จนได้รับโหวตให้เป็นกระทู้แนะนำ

(คลิกเพื่อเข้าสู่ ลิ้งค์กระทู้ "วิถีแห่งบัวขาว" ในพันทิป ผมใช้ชื่อตัวเองว่า Taratantara)

ผมคิดว่าชีวิตของบัวขาวนั้น ความจริงยังมีแง่มุมอื่นๆ ที่น่าสนใจอีกเยอะ จึงได้ลงมือเขียนต่ออีกประมาณ 4 บทในกระทู้ โดยค่อยๆ เขียนไปเรื่อยๆ วันละบท

จากการเขียนเรื่องนี้ทำให้ผมได้มุมมองและข้อคิดต่างๆ มากมาย จึงอยากให้คนที่ได้หลุดเข้ามาอ่านในบล็อกนี้ได้รับประโยชน์ไปด้วย

ผมเดินไปตามแผงหนังสือแล้วเจอแต่ วิถีแห่งสตีฟจอบส์ วิถีแห่งโตโยต้า วิถีแห่ง... ซึ่งต่างก็มาจากแต่ต่างประเทศ ผมจึงอยากให้คนไทยได้เห็นแบบอย่างของคนไทยด้วยกัน ที่เป็นวิถีแบบไทยแท้ ที่หลายคนอาจจะเห็นว่าเชย แต่คนต่างประเทศเขายกย่อง

ลองติดตามดูนะครับ ...

บทที่ 1 เริ่มในวัยเด็ก

บัวขาวได้ไปเดินเที่ยวกับเพื่อนๆ ในงานมวยใกล้บ้าน ณ จังหวัดสุรินทร์ บ้านเกิดของเขา แล้วก็เกิดความรู้สึกตามประสาเด็กคนหนึ่งที่ได้เห็นว่านักมวยนั้นดูเท่ห์ เพราะมีผู้คนมากมายต่างรายล้อมเวทีและส่งเสียงเชียร์คู่มวยที่อยู่บนเวที ความรู้สึกประทับใจหรือพูดง่ายๆ ก็คือความฝันในวัยเด็กของบัวขาวถึงการเป็นนักมวยก็เกิดขึ้นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

เมื่อเกิดสิ่งนี้ขึ้นแล้ว สิ่งที่บัวขาวในวัย 8 ขวบทำต่อมาก็คือ การขอเงินจากแม่ 100 บาท เพื่อนำไปใช้เป็นค่ามัดจำในการขึ้นชกบนเวทีเป็นครั้งแรก ผลปรากฎว่าชนะ หลังจากนั้นบัวขาวได้ชกมวยไปเรื่อยๆ ในละแวกหมู่บ้าน เรียกได้ว่าเป็นนักมวยรุ่นจิ๋ว โดยที่ก็ทำไปพร้อมๆ กับการเรียนหนังสือ

จนใกล้จะจบมัธยม ก็มีแมวมองจากค่าย ป.ประมุข มาดูตัวนักมวยในละแวกหมู่บ้านที่บัวขาวอยู่ ทางค่ายตัดสินใจเลือกนักมวยจำนวนหนึ่งที่พอมีหน่วยก้านและชื่อเสียงดี เพื่อนำมาปั้นให้เป็นนักมวยของค่าย

บัวขาวที่อายุยังน้อยไม่ได้อยู่ในสายตาของแมวมองเลย แต่ช่องว่างของโอกาสเล็กๆ ก็เกิดขึ้น เมื่อบัวขาวได้รับการชักชวนจากรุ่นพี่นักมวยคนหนึ่งที่ถูกเลือกในจำนวนนั้นให้ตามไปด้วยกัน พูดกันง่ายๆ ก็คือถูกชวนให้ตามไปเป็นตัวแถม

ประเด็นแรกที่ผมต้องการพูดถึงอยู่ตรงนี้ครับ เพราะขณะนี้เกิดทางเลือกขึ้น 2 ทาง

ทางที่ 1 คือ การเลือกเรียนหนังสือ ทำเหมือนเพื่อน ทำตามแบบที่เด็กๆ ทั่วไปควรจะทำ ทางที่เล่นแล้วปลอดภัยดี

ทางที่ 2 คือ การทิ้งหนังสือ ไปเป็นตัวแถมตัวฟรี ที่ไม่มีใครเห็นความสำคัญ แต่เป็นทางที่ตัวเองฝันมาตั้งแต่เด็ก

อย่างที่ท่านคงจะเดาออก หลังจากนั้น กระเป๋าเป้ที่บรรจุเสื้อผ้าไปไม่กี่ชุดก็ถูกสะพายขึ้นหลังของบัวขาวที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มแบบเด็กบ้านนอก เป้มันกระเด้งขึ้นลงกระแทกหลังของเจ้าของ ไปตามจังหวะท้ายรถกระบะที่มุ่งหน้าไปยังจังหวัดฉะเชิงเทรา สถานที่ตั้งของค่ายป.ประมุข

เป้ใบนี้จะเดินทางไปที่นั่นไม่ได้เลย หากเด็กคนนั้นไม่มีความฝัน และสิ่งนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย หากเด็กคนนั้นมีความฝันแต่ไม่กล้าที่จะเดินตามความฝันของตัวเอง

บทที่ 2 แชมป์ K-1 สมัยแรก

หลังจากที่ได้อยู่กินนอนและฝึกซ้อมที่ค่าย ป.ประมุข บัวขาวก็เติบโตขึ้นทั้งร่างกาย ฝีมือ และจิตใจ มีโอกาสได้ขึ้นชกในรายการสำคัญๆ และไต่เต้าไปจนถึงระดับแชมป์มวยไทยของเวทีใหญ่ต่างๆ เรียกได้ว่าประสบความสำเร็จแล้วในระดับประเทศ

จนกระทั่งมีแมวมองจากญี่ปุ่น มาชักชวนผ่านค่าย ป.ประมุข ให้บัวขาวไปขึ้นชกในรายการสำคัญอันหนึ่ง ที่เรียกว่า “เควัน” (K-1 หรือถ้าจะเรียกให้ถูกต้องก็ต้องเป็น K-1 World Max) เควันเป็นรายการระดับโลกที่ประเทศญี่ปุ่นจัดขึ้น กติกาของ K-1 นั้นคล้ายคลึงกับมวยไทย แต่ห้ามการใช้ศอก

ดูเหมือนจะเป็นการตัดแม้ไม้ที่น่าหวาดเสียวของมวยไทยออกไป แต่สิ่งที่ต้องยอมรับว่าโหดโคตรสำหรับการขึ้นชกในเควัน ก็คือ การที่นักมวย 8 คนในรอบสุดท้ายจะถูกประกบคู่แบ่งสาย ชกกันแบบแพ้คัดออก และจะต้องขึ้นชกเพื่อหาแชมป์ให้ได้ในวันเดียวนั้น

นั่นหมายความว่า หากจะเป็นแชมป์รายการนี้ได้ จะต้องขึ้นชกกับสุดยอดนักชกจากทั่วโลกถึง 3 แม็ตช์ (แม็ตช์ละ 3 ยก ไม่รวมยกพิเศษหากตัดสินใน 3 ยกแล้วเสมอ) ภายใต้เงื่อนไขการแข่งขันที่ต้องจบในวันเดียว

บัวขาวผ่านการคัดเลือกเข้าไปสู่รอบ 8 คนสุดท้ายในปี 2004 แบบโนเนมไร้แฟนคลับ ในขณะที่นักชกอีก 7 คนเต็มไปด้วยเสียงกรี๊ดและไฟแฟลช

เมื่อนัดแรกมาถึง แม้เพลงเปิดตัวจะออกแนวแขกแปลกๆ แต่เพลงบางระจันไทยแท้ของน้าแอ๊ดคาราบาวก็ถูกฮัมเบาๆ อยู่ในใจของบัวขาว พร้อมๆ กับการปรากฎตัวแบบเงียบๆ

เมื่อเสียงกรี๊ดไม่ดัง ไฟแฟลชไม่สว่าง สภาวะแห่งความว่างก็ปรากฎเกิดแก่จิต ชั่วขณะนั้นเองใจของบัวขาวก็โพล่งออกมาว่า “วันนี้แหละกูจะแสดงมวยไทยให้พวกมึงเห็น”

ด้วยร่างกายที่ผ่านการเคี่ยวกรำ ฝืมือที่ผ่านการฝึกฝน และจิตที่ว่างจากเสียงไฟนอกขอบเวที บัวขาวทะลุผ่านนักมวย 2 คนใน 2 นัดจนไปถึงรอบชิงชนะเลิศ และนั่นก็เพื่อปฏิบัติการขั้นสุดท้ายในการยำใหญ่ “มาซาโตะ” นักชกที่มีเสียงกรี๊ดและไฟแฟลชมากที่สุดของญี่ปุ่น

ทั้งๆ ที่บัวขาวทั้งถีบทั้งเตะเข้าหน้าเข้าท้อง ไม่นับการหวดเจาะยางแบบไม่ยั้ง แต่ผลการตัดสินใน 3 ยกกลับออกมาเสมอแบบไม่เกรงใจมาซาโตะ (คือตูโดนยำจะแย่อยู่แล้ว จะให้ตูชกต่ออีกเหรอ)

ออกมายกพิเศษ บัวขาวจึงจัดหนักให้ทั้งยก จนจบยกกรรมการทนไม่ไหว ให้บัวขาวชนะคะแนนไป กลายเป็นแชมป์ครั้งแรกที่สร้างชื่อในปีนั้น

บทที่ 3 รักษาแชมป์

การเป็นแชมป์เควันในปี 2004 ทำให้ชื่อของบัวขาวและมวยไทยเป็นที่รู้จักมากขึ้น แต่เมื่อย้อนคิดกลับไปถึงเหตุผลหนึ่งของการได้แชมป์ในปีนั้น นั่นก็อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้อาวุธของมวยไทยยังไม่เป็นที่ประจักษ์มากนัก ทำให้นักมวยต่างชาติประมาทและจับทางนักมวยไร้แฟนคลับอย่างบัวขาวไม่ถูก

สิ่งนี้ยืนยันได้จากนัดที่ 2 ของบัวขาวที่เจอกับ โคฮิรุยมาคิ (Takayuki Kohiruimaki) ในปี 2004 นั่นคือการที่บัวขาวจับล็อกคอตีเข่าซ้ำแล้วซ้ำอีก จนโคฮิรุยมาคิจุกเสียดแน่นท้อง ทนไม่ไหวแพ้น็อกบัวขาวไปอย่างง่ายดาย

เมื่อนักมวยญี่ปุ่นแพ้นักมวยไทยอย่างไร้รูป บนกติกาของเควัน กติกาที่เป็นศักดิ์ศรีที่จะเรียกได้ว่าเป็นมวยญี่ปุ่นก็ไม่ผิด กระบวนการบล็อกแชมป์สกัดดาวรุ่งกันจึงเกิดขึ้น

กติกาเควันเปลี่ยนทันทีในปี 2005 นั่นคือ การห้ามออกอาวุธในขณะที่ใช้มือทั้งสองข้างล็อกคอคู่ต่อสู้อยู่ แต่อนุญาตให้ออกอาวุธได้ครั้งเดียวประเดี๋ยวนั้นหากว่าคว้าคู่ต่อสู้ไว้ด้วยมือแค่ข้างเดียว (อันนี้ผมแปลมาจากกฎฉบับภาษาอังกฤษอีกที ผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยครับ)

กฎฟังเข้าใจยากแต่ถ้าจะพูดให้ง่ายและตรงก็คือ “ต่อไปนี้ห้ามบัวขาวล็อกคอตีเข่าอีกนะ แต่ถ้าอยากจะทำจริงๆ ก็เอาเป็นว่าให้ใช้มือข้างเดียวล็อกคอเอา แล้วก็ให้ตีเข่าได้แค่ทีเดียวเดี๋ยวนั้น อย่าเกินล่ะ”

โดยทางคณะจัดการแข่งขันให้เหตุผลในการเปลี่ยนกฎว่า เพื่อให้นักมวยประเภทคิกบ็อกซิ่ง ซึ่งต่างมาจากหลากหลายสไตล์ ได้สู้กันโดยไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบกันจนเกินไป กฎจะได้มีความยุติธรรมมากขึ้น (...ซะงั้น)

ปี 2005 จึงเป็นการรักษาแชมป์ที่ยากยิ่งของบัวขาว เพราะไม่เพียงแต่นักมวยคนอื่นๆ จะเริ่มหันมาวิเคราะห์ศึกษาทางของบัวขาวกันแล้ว กฎกติกาก็ถูกเปลี่ยนไปอีกเพื่อให้บัวขาวเสียเปรียบมากขึ้น

แต่ด้วยการฝึกซ้อมอย่างหนักและความรักในมวยไทยอันเป็นชีวิตจิตใจของบัวขาวอยู่แล้ว การกลับมาครั้งที่ 2 ในปี 2005 บัวขาวก็สามารถทะลุผ่านการชกใน 2 นัดแรกไปได้ เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศอีกครั้ง โดยครั้งนี้หากบัวขาวชนะ ก็จะได้ชื่อว่าเป็นนักมวยคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ทำดับเบิ้ลแชมป์เควัน

การผ่าน 2 นัดแรกไปได้ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นเรื่องง่าย เพราะถ้าได้ลองหาดูคลิปกัน จะเห็นว่ากรรมการเอาแต่เตือนบัวขาวตลอด กระบวนการสกัดดาวรุ่งนี้ เล่นเอาบัวขาวเสียสมาธิออกอาวุธได้ไม่เต็มที่

เมื่อมาสู่รอบชิง คู่ต่อสู้ของบัวขาวคือ แอนดี้ ซาวเวอร์ (Andy Souwer) นักชกขี้ฟ้อง (อันนี้ผมไม่ได้ว่าเองนะครับ และไม่ได้ว่าตามคนไทยที่อาจจะเข้าข้างกันเองด้วย ถ้าไปตามดูคำวิจารณ์หรือคอมเม้นท์ต่างๆ ที่ฝรั่งเขียน ในเว็บหรือในยูทูปจะขำกว่านี้อีก) การชกในนัดนี้ ต่างฝ่ายต่างออกอาวุธก็จริง แอนดี้เน้นหมัด บัวขาวเน้นเข่ากับแข้ง แต่ผมคิดว่าบัวขาวทำได้เข้าเป้าและค่อนข้างชัดเจนกว่ามาก ผมพยายามดูกลับไปกลับมาหลายรอบ ลองนับหมัดนับแข้งเพื่อนับคะแนนดูเอง ลองไม่เข้าข้างกัน นึกหน้าแอนดี้เป็นบัวขาวเปลื่ยนหน้าบัวขาวเป็นแอนดี้ก็แล้ว ย้อนกลับไปดูกฎ กลับมาดูคลิปซ้ำอีกที ก็ไม่เชื่อครับว่าบัวขาวจะแพ้

และอย่างที่ผมเฉลยไปแล้ว หลังจากการสู้กันปกติใน 3 ยก ปรากฎผลว่าเสมอ เมื่อต่อยกพิเศษออกไปอีกก็ยังเสมอ พอต่ออีกยกสุดท้าย กรรมการก็ชูมือให้แอนดี้เป็นฝ่ายชนะคะแนน ท่ามกลางความกังขาของเหล่าคนดู

บัวขาวก้าวลงจากเวที หันหลังให้กับพิธีมอบถ้วย ระหว่างทางเดินไปยังห้องพัก เสียงปรบมือค่อยๆ ดังเป็นจังหวะ พร้อมๆ กับเสียง “บูอา-ขาโอ” ชื่อเรียกบัวขาวแบบไม่ชัดสำเนียงญี่ปุ่น ที่ถูกตะโกนออกมาจากบรรดาหญิงชาย หมู่คนดูบริเวณนั้น

บัวขาวกลับมายังห้องพัก บนเวทีคือความพ่ายแพ้ นอกเวทียังพอมีกำลังใจ สีหน้าที่อ่อนล้าไม่ใช่เพราะร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรง แต่เป็นจิตใจที่บอบช้ำ ชัยชนะที่ควรจะได้มากลับกลายเป็นความว่างเปล่า

หากแต่ความว่างเปล่านี้มิใช่ความสูญเปล่า มันกลับกลายเป็นความว่างเปล่าเพื่อรอคอยการเติมเต็ม

การรอคอยที่ว่านั้น คือ “การรอคอยแห่งการกลับมาของดับเบิ้ลแชมป์”

บทที่ 4 ดับเบิ้ลแชมป์

เคยมีคำพูดหนึ่งที่ว่า “การจะเป็นแชมป์ได้ว่ายากแล้ว แต่การรักษาแชมป์ให้ได้นั้นยากยิ่งกว่า”

แต่สำหรับบัวขาวแล้ว ผมมีอีกคำพูดหนึ่งที่ว่า “การได้แชมป์ว่ายากแล้ว แต่การถูกปล้นดับเบิ้ลแชมป์ แล้วกลับมาทวงคืนได้นี่สิ ที่สะใจกว่า”

ดั่งคำพระท่านสอนไว้ “เมื่อทุกสิ่งคือความว่าง ทุกอย่างจึงเกิดขึ้น” ความว่างเปล่า ในปี 2005 นั้นมิใช่ความสูญเปล่า แม้มันไม่ได้สร้างความยินดี แต่เมื่อความยินร้ายได้จางหายไป ใจที่เป็นกลางก็เริ่มเผยตัวอุเบกขาให้ปรากฎ สมองที่เคยอื้ออึงจึงคลายโล่ง ใจที่เคยปกปิดจึงเปิดออก การคิดคำนึงถึงสิ่งทั้งหลายตามความเป็นจริงจึงเกิดขึ้น

สมองที่ว่าอื้อ ใจที่ว่าปิดนั้น ก็คือความสงสัยไปในความขัดแย้ง ระหว่างความเชื่อในใจลึกๆ ของตัวเองว่าถูกว่าชนะ กับสิ่งที่คนอื่นตัดสินให้มาว่าผิดว่าแพ้

มวยไทยเป็นศิลปะการป้องกันตัว เน้นการปัดป้องและการออกอาวุธเพื่อให้คู่ต่อสู้มีประสิทธิภาพในการจู่โจมต่ำลง หาใช่การมุ่งแต่จะทำร้ายคู่ต่อสู้แต่อย่างใดไม่ การแพ้ชนะกันในมวยไทยคือการแสดงให้เห็นถึงการแพ้ชนะกันในชั้นเชิง คือการแสดงให้เห็นว่าคู่ต่อสู้ทำอะไรเราไม่ได้ ไม่ใช่การห้ำหั่นกันเพื่อให้ใครตายใครอยู่

แต่กฎของเควันก็คือกฎของเควัน การแตะเข้าการ์ดอันเป็นเทคนิคเพื่อลดพลังหมัด หรือการปล้ำเหวี่ยงคู่ต่อสู้ให้ล้มลงได้ ไม่ถือเป็นชั้นเชิง แม่ไม้เด็ดล็อกคอตีเข่าที่น็อกเขาได้ก็มาถูกบล็อกถูกห้าม การเข้าทำคู่ต่อสู้จะมีวิธีอื่นใดอีก เพราะหากหน้าเขาไม่หงาย ตัวเขาไม่ร่วง คะแนนก็ไม่มี ความดีก็ไม่เกิด

เมื่อปราศจากความยึดติด สิ่งที่คิดค้างคาจึงกลับกลายมาเป็นความกระจ่าง...

นั่นคือ “การเล่นมันบนกฎของเควัน” ใช้หมัดแท้ๆ นี่แหละ ทำให้หน้ามันหงาย ตัวมันร่วง ถ้าหลังจากนี้จะมาออกกฎห้ามใช้หมัดกันอีก มันก็คงไม่ใช่มวยแล้ว !!

บัวขาวฝึกซ้อมเพื่อสร้างพลังหมัดอยู่เงียบๆ ด้วยคำแนะนำของครูฝึกและความร่วมแรงร่วมใจในค่ายของกำนันและพี่เลี้ยง เมื่อผนวกกับการฟิตซ้อมร่างกายอย่างหนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา บัวขาวก็พร้อมแล้วสำหรับการแก้แค้นในปี 2006

วันที่ 30 เดือน 6 ปี 2006 ความจุ 17,000 ที่นั่ง ณ สนามโยโกฮาม่าอารีน่า ต่างคาคั่งไปด้วยผู้คน ไม่เว้นหนุ่มสาวชาวญี่ปุ่นและชาวต่างชาติ

บัวขาวขึ้นเวทีในนัดแรกด้วยคู่ปรับอย่าง โยชิฮิโร่ ซาโตะ (Yoshihiro Sato) นักชกเจ้าถิ่นที่มีช่วงชกยาวกว่า เมื่อเสียงระฆังดังขึ้นแนวทางที่ได้เตรียมมาก็ถูกงัดมาใช้ บัวขาวปล่อยหมัดหนึ่งสอง เข้าหน้าซาโตะได้หลายต่อหลายครั้ง ซาโตะยังไม่เข้าใจไล่เดินเข้าแลกหมัดแบบหลวมๆ จนกระทั่งปลายยกแรก บัวขาวยืดหมัดค้ำวัดระยะ ก่อนปล่อยซ้ายขวาตรง สลับหนึ่งสองเข้าเต็มดั้ง ซาโตะก้นจั้มเบ้าลงไปให้กรรมการนับแปด ลุกขึ้นมาได้บัวขาวลุยต่อ แต่เสียงระฆังช่วยไว้ หมดยกซาโตะเดินกลับเข้ามุมไปแบบเลือดซึมจมูก แต่แล้วหลังจากนั้นจุดจบของเขาก็มาถึง เมื่อยังเริ่มได้ไม่ถึง 10 วินาทีในยกที่ 2 ซาโตะโดนฮุกซ้ายของบัวขาวเข้าหน้าอย่างจัง เลือดกลบปากกลบจมูก แพ้น็อกไปแบบที่กรรมการไม่รู้จะช่วยจะเข้าข้างกันยังไง

บัวขาวดูจะผ่อนคลายมากขึ้นหลังจากผ่านนัดแรกมาได้ ดังนั้นในนัดที่สองที่ต้องมาเจอกับ ดราโก้ (Gago Drago) นักชกชาวอาร์เมเนียน หากได้ดูคลิปกันก็จะเห็นว่าบัวขาวดูมั่นใจและเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น การออกอาวุธทำได้หลากหลาย และที่สำคัญพลังหมัดที่เกิดจากการฝึกซ้อมจนทำได้จริงตามความคิด ก็ก่อให้เกิดภาพฮุกขวาของบัวขาวเข้ากกหูดราโก้อย่างจัง ส่งดราโก้ลงไปนอนเอียงกระเท่เร่ ลุกขึ้นมาแบบเซๆ ให้กรรมการนับแปดไปในยกที่ 2 ก่อนที่จะครบสามยก กรรมการชูมือให้บัวขาวชนะคะแนนไปอย่างเป็นเอกฉันท์

หลังจากนั้น ข้อพิสูจน์ว่าโลกกลมก็เป็นจริง เมื่อคู่ชกในรอบชิงของบัวขาว คือ “แอนดี้ ซาวเวอร์” นักชกขี้ฟ้อง (...ยังไม่เลิกแซวอีกผม...) ผู้ปล้นดับเบิ้ลแชมป์จากบัวขาวไปในปี 2005 และต้องถือว่าการมาของแอนดี้ในนัดนี้นั้นไม่ธรรมดา เพราะเขาสามารถทะลุผ่าน มาซาโตะ นักชกอันดับหนึ่งขวัญใจเจ้าถิ่น อดีตแชมป์เควันในปี 2003 มาได้

บรรยากาศในโยโกฮาม่าอารีน่าเต็มไปด้วยความลุ้นระทึก การชิงแชมป์ในครั้งนี้ถือเป็นศึกแห่งศักดิ์ศรี และไม่ว่าใครก็ตามที่ได้ชัยชนะ เขาจะได้ชื่อว่าเป็นแชมป์เควันสองสมัยคนแรกในประวัติศาสตร์ !!

ทันใดนั้นโลกที่ว่ากลมก็หยุดหมุน มงคลมวยไทยถูกถอดขึ้นเหนือศรีษะ เป็นสัญลักษณ์แห่งการระลึกถึงครูบาอาจารย์ บัวขาวก้าวออกจากมุมด้วยจิตมั่น เสียงเชียร์รอบสนามต่างเทมาที่ “บูอา-ขาโอ” แต่สายตาของบัวขาวนั้นแน่วแน่ ความสัมผัสรับรู้มีเพียงแต่ขอบเขตของเวทีและเวลา

เสียงระฆังดังขึ้น แอนดี้เต้นยึกยักออกหมัดชุดตามสไตล์ชู้ตบ็อกซิ่งที่เขาถนัด ซึ่งก็เข้าเป้าได้จะแจ้งอยู่สองสามชุด แต่ทุกครั้งบัวขาวก็ตอบกลับได้ด้วยการแย็บซ้ายตรง สลับกับการเจาะยางและเตะตัดลำตัว จบยกหนึ่ง ยังไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบใคร

ออกมายกสอง แอนดี้เดินลุยออกหมัดคอมบิเนชั่นมากขึ้นอีก บัวขาวตั้งรับสลับด้วยการฝากแข้งเข้าไปตรงๆ ที่การ์ดเพื่อลดพลังหมัดของแอนดี้ เมื่อแข้งคมกว่าแขน มันก็ไปลดการเต้นยึกยักและจำนวนหมัดลง คลายการ์ดแอนดี้ให้หลวมขึ้น และนั่นเอง คือจังหวะในการทำในสิ่งที่คิดจากสิ่งที่ฝึกฝน บัวขาวได้ฮุกซ้ายและฮุกขวาเล็กๆ เว้นห่างกันอย่างละครั้ง ก่อนจะสบโอกาสเหมาะได้เหวี่ยงซ้ายแบบง้างยาวๆ แบบเข้มเต็มวง (ยังกะทำข้อสอบด้วยดินสอ 2B) ในจังหวะที่แอนดี้เผลอ เข้าปลายคาง แอนดี้ร่วงตามวงสวิงนั้น ลงไปให้กรรมการนับแปดทันที

หลังจากนั้นฉายาเจ้าแอนดี้ขี้ฟ้องก็เริ่มทำงาน ขนาดกรรมการยืนนับนิ้วอยู่ พี่แกยังอุตส่าห์มีสติแบมือฟ้องกรรมการอีกว่า ตะกี้หัวชนกันหรือเปล่า ? (พี่ครับ... หมัดสวยๆ ใสๆ เลยครับพี่ ขี้ฟ้องอย่างงี้ไปเป็นทนายฝ่ายโจทก์จะรุ่งกว่ามั้ย...)

แอนดี้ลุกขึ้นมาได้ในสภาพมึนๆ แต่บัวขาวก็ไม่ประมาท รอคอยจนกระทั่งโอกาสอีกครั้งมาถึง เมื่อทั้งคู่ผละกันจากการคลุกวงใน แอนดี้ออกหมัดขวาแต่เผลอลดการ์ดซ้ายต่ำ บัวขาวสวนด้วยฮุกขวาเข้าเต็มกราม ก่อนจะย้ำด้วยอัปเปอร์คัตซ้อนอีกสองครั้ง แอนดี้ร่วงลงไปนั่งคุกเข่าให้กรรมการนับแปดอีกรอบ

ฉายาแอนดี้ขี้ฟ้องยังไม่เลิก พี่แกฝืนลุกขึ้นมาได้ คราวนี้หันไปฟ้องหรือบ่นใครอีกก็ไม่รู้ข้างเวที (อันนี้ ผมว่าแกเมาหมัดจนมั่วไปหมดแล้ว... ลองดูในยูทูปจริงๆ นะ) เมื่อกรรมการสับมือให้ชกต่ออีกเท่านั้น บัวขาวไม่รอช้า อัดขวาตรงทะลุการ์ด หมัดทะลวงหน้า แอนดี้หงายหลังลงไปนอนแบบไม่รู้จะฟ้องใครได้อีกแล้ว บัวขาวชนะเทคนิเคิลน็อกเอ้าต์ไปอย่างสะใจใสสะอาด ใบคะแนนของกรรมการเอาไปฉีกทิ้ง ไม่ต้องมาดูกัน

ภาพสุดท้ายคือความปลาบปลื้ม บัวขาวก้มกราบกำนันผู้ปลุกปั้น สวมกอดพี่เลี้ยงผู้ดูแล กรรมการชูมือบัวขาวขึ้นเพื่อประกาศว่านี่แหละคือผู้ชนะ ในขณะที่อีกมือของบัวขาวได้แต่เช็ดน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่ คนต่างชาติต่างเมืองทั้งอารีน่าต่างลุกขึ้น ชูมือโห่ร้องยินดีไปกับบัวขาว วินาทีนั้นคนทุกคนในอารีน่าและบัวขาวคือคนๆ เดียวกัน

บทสรุป

เราจะไม่มีวันเข้าใจในภาพแห่งความสำเร็จเหล่านี้ได้เลย หากเราไม่ย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้น ...

ถ้าแต่ละเหตุการณ์คือจุด จุดแต่ละจุดจะต่อกันเป็นเส้น เส้นนั้นบางทีมันก็ไม่ใช่เส้นตรง มันต้องยอมคดเคี้ยวไปมาผ่านจุดหลายจุดจนกว่าจะไปเชื่อมต่อกับจุดอีกจุดหนึ่ง หากเลือกได้ก็คงไม่มีใครที่คิดอยากจะเขียนเส้นอ้อมๆ ใครๆ ก็อยากจะลากเส้นตรงๆ กันทั้งนั้นแหละ เพราะมันทั้งง่ายและประหยัดเวลาดี

แต่หากจุดที่ว่านั้น คือจุดหมายที่คุณต้องการ และมันไม่มีทางตรงๆ ง่ายๆ ให้คุณได้เดิน คุณเลือกที่จะอยู่เฉย หรือคุณเลือกที่จะอดทนเดินตามหามันทุกวัน เลือกที่จะหยุดอยู่ตรงนั้น หรือเลือกที่จะเดินไกลขึ้น เหนื่อยขึ้น และยากขึ้น เพื่อให้ได้มาซึ่งในสิ่งที่คุณฝัน ฝันของคุณที่แม้ปลายทางจะยังไม่เห็นแสงสว่าง แต่คุณก็เชื่อมั่นอยู่ลึกๆ ว่ามีมันอยู่ที่นั่นจริงๆ

จุดหมายนั้นเป็นของคุณ ฝันนั้นก็เป็นของคุณ และทางเลือกหลังจากนี้ก็เป็นของคุณเช่นกัน ...

วิถีแห่งบัวขาว

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Sun, 29 Jan 2012 15:29:00 +0000

ถ้าคุณเชื่อว่าในโลกนี้มีประตูวิเศษของโดราเอมอน ที่สามารถนำคุณไปสู่ความสำเร็จใดๆ ได้ในทันทีแล้ว ผมขอให้ท่านลองเปิดใจอ่านบทความต่อไปนี้ของผม ผู้ซึ่งยอมหมดตังค์ไปมากมายกับการเข้าคอร์สประเภทการตัดดินสอด้วยกระดาษทิชชู หรือพวกงอช้อน งอเหรียญ ไม่นับรวมเวลาที่นั่งดูวิดีโอพวกมายากล มายาจิตต่างๆ เพราะเคยเชื่อว่าประตูวิเศษของโดราเอมอนนั้นมีจริง

ผมขออนุญาตเริ่มต้นด้วยการนำคลิปสั้นๆ จากยูทูปอันหนึ่งมาให้ท่านได้ดูก่อนครับ

นี่คือคลิปการน็อคคู่ต่อสู้ภายใน 15 วินาที (ในปี 2006) ของ “บัวขาว ป.ประมุข” (นวมแดง) ซึ่งเป็นนักมวยไทยที่มีค่าตัวแพงที่สุดในประเทศในเวลานี้ (ขึ้นชกหนึ่งครั้งด้วยค่าตัวเป็นเลข 7 หลัก)

เมื่อได้ดูคลิปนี้ หลายท่านอาจสงสัยไปได้ว่า การน็อคในคลิปนี้ก็เป็นเหมือนเรื่องปกติทั่วไปที่มีโอกาสจะเกิดขึ้นได้อยู่แล้ว มันอาจเป็นแค่เรื่องของจังหวะ ณ ตอนนั้นพอดี หรือไม่ก็นักมวยฝั่งตรงข้ามไม่เก่งหรือเปล่า

ทีแรกที่ได้ดูคลิปนี้ ผมเองก็คิดทำนองนี้ แต่พอได้ตามไปคลิกดูคลิปอื่นๆ ของบัวขาวมากขึ้นๆ ผมก็พบว่า บัวขาวเป็นนักชกที่มีโอกาสแพ้น้อยมาก และการชนะส่วนใหญ่นั้นจะเป็นแบบที่สามารถชนะน็อคคู่ต่อสู้ได้ด้วย ผมจึงเริ่มไม่แน่ใจกับความคิดที่ว่า นี่จะเป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญทั่วไปเท่านั้น ผมเปลี่ยนมาตั้งคำถามใหม่ว่า อะไรกันแน่ที่เป็นสาเหตุที่ทำให้บัวขาวสามารถยืนหยัดอยู่บนสังเวียนได้เกือบทุกครั้งด้วยชัยชนะ

ผมจึงเริ่มไล่คลิกดูเกือบทุกคลิปของบัวขาวในยูทูป ทั้งที่เป็นไฟท์การชกบนเวที บทสัมภาษณ์ก่อนหลังการชกและที่ไปออกรายการต่างๆ รวมทั้งคลิปการฝึกซ้อมของบัวขาว ผมใช้เวลาอยู่เป็นอาทิตย์ๆ เลยทีเดียวในการนั่งดูคลิปพวกนี้ทั้งหมด จนในที่สุดเกิดเป็นข้อสรุปที่ผมอยากจะนำเสนอผ่านการไล่เรียงลำดับจากคลิปเดียวกับที่ท่านเพิ่งได้ดูไปเมื่อสักครู่

ผมขอเริ่มต้นจากคำถามนี้ครับ...

นี่คือผลลัพธ์จากอะไร ?

เพราะบังเอิญต่อยไปโดนคู่ต่อสู้ล้มลงแค่นั้นหรือเปล่า ? (กรรมการวิ่งหัวฟูมาเชียว)

ถ้าคิดว่าใช่คงไม่ต้องดูต่อ แต่ถ้าคิดว่าไม่ใช่ ไหนลองดูกันใหม่ ไล่ที่ละเฟรมซิ...

1. ทั้งคู่ลดการ์ดลงต่ำ ต่างสร้างโอกาสให้กับคู่ต่อสู้

2. ทั้งสองคนเริ่มขยับไหลซ้ายพร้อมๆ กัน หมายความได้ว่า คิดเหมือนกันว่าจะเหวี่ยงหมัดซ้ายไปที่หน้าของอีกฝ่าย และเริ่มลงมือทำพร้อมๆ กันด้วย

3. ฮุกซ้ายของน้ำเงินโดนหน้าบัวขาวก่อน นั่นคือเริ่มพร้อมกันแต่น้ำเงินทำได้ก่อน

4. หมัดแดงบัวขาวตามมาทีหลัง และก็เข้าเป้าเหมือนกัน

5. ที่สุดผลลัพธ์กลับมีเพียงบัวขาวเท่านั้นที่ยืนอยู่บนเวที ในขณะที่เจ้าของหมัดน้ำเงินร่วงลงไปนอนแบบที่กรรมการไม่ต้องนับ

มันหมายความว่าอะไร ? โอกาสเดียวกัน คิดเหมือนกัน เริ่มทำพร้อมๆ กัน ทำแบบเดียวกันด้วย แต่มีคนหนึ่งเป็นผู้ชนะ ในขณะที่อีกคนเป็นผู้แพ้ หากนี่เป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญ เหตุใดจึงเป็นบัวขาวที่ยืนอยู่ไม่ใช่บัวขาวที่ล้มลง ?

เรามาลองหาเหตุและผลกัน...

ในคลิปทั้งหลายที่ผมได้ดู เมื่อถูกตั้งคำถามว่า อะไรคือเคล็ดลับในการเอาชนะคู่ต่อสู้ บัวขาวตอบอยู่เสมอว่า “มันคือการทำร่างกายตัวเองให้แข็งแรงที่สุด” โดยเสริมว่า “หากร่างกายเราไม่แข็งแรง แม้อาวุธที่ดีที่สุดและความคิดที่ดีที่สุดของเราจะดีสักเพียงใด เราก็ไม่สามารถทำตามสิ่งที่เราคิดได้”

สิ่งที่บัวขาวทำในแต่ละวันจึงเป็นการฝึกซ้อมอย่างหนัก ตั้งแต่ตื่นนอนตอนตี 5 จนกระทั่งเข้านอน 2 ทุ่ม นอกจากวันอาทิตย์แล้ว ทุกวันของบัวขาวคือการซ้อม ซ้อม และก็ซ้อม “ผมชอบการชกมวยและสนุกที่ได้ออกกำลังกาย” เป็นประโยคเดียวที่บัวขาวใช้ตอบ เมื่อมีคนถามว่า ไม่เบื่อกับการฝึกซ้อมแบบนี้บ้างเหรอ

สิ่งที่บัวขาวพูดและปฏิบัติเหล่านี้ชี้ให้เห็นถึงข้อเท็จจริงอันหนึ่ง นั่นคือ คุณภาพของการลงมือปฏิบัติได้จริงนั้นเป็นเรื่องที่สำคัญกว่าความคิดในหัว การมีความคิดที่ดีนั้นเป็นเรื่องง่าย ไม่ว่านักชกคนไหนก็สามารถคิดได้ว่าควรจะเตะต่อยปล่อยอาวุธใส่คู่ต่อสู้อย่างไร แต่ก็มีเฉพาะคนที่สามารถทำตามความคิดของตัวเองได้จริงเท่านั้น ที่มีสิทธิจะเป็นผู้ชนะที่แท้จริง

บัวขาวหลงใหลมวยไทยและเริ่มชกมวยครั้งแรกตั้งแต่อายุ 8 ขวบ ตั้งแต่บัดนั้นจนกระทั่งถึงวันนี้เขาไม่เคยทำอาชีพอื่น บัวขาวผ่านการเป็นแชมป์ระดับประเทศ จนกระทั่งมาประสบความสำเร็จสูงสุด เป็นที่รู้จักและได้รับการยกย่องจากผู้คนทั่วโลกในขณะนี้ เขาได้แชมป์ระดับโลกคือ K-1 สองสมัยในปี 2004 และ 2006 เป็นแชมป์ S-Cup ในปี 2010 และล่าสุดคือแชมป์ Thai Fight ปี 2011

เมื่อมองย้อนกลับมา ผมคิดว่าผลลัพธ์ของคนที่ประสบความสำเร็จที่เราเห็นนั้น มันไม่เคยได้มาด้วยทางลัด ประตูวิเศษของโดราเอมอนเป็นเพียงจินตนาการแต่ในการ์ตูนเท่านั้น ขณะเดียวกันเจ้าตัวความสำเร็จเอง มันก็ไม่ได้มีความซับซ้อนหรือเป็นเรื่องยากจนเกินกว่าที่ใครคนหนึ่งจะเอื้อมไม่ถึง ที่จริงแล้วมันคือการได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักด้วยใจที่เชื่อและเคารพในสิ่งที่ตัวเองคิด ส่งผลให้เกิดความปรารถนาที่จะทำทุกสิ่งทุกอย่างให้ได้ตามความคิดนั้น ก่อเกิดเป็นการลงมือปฎิบัติในทุกขณะด้วยความสุขใจไม่เสแสร้ง มันคือการเลือกเดินตามโจทย์ที่มีตัวเราเองเป็นผู้ตั้ง ไม่ใช่โจทย์ที่มีใครหรืออะไรมากำหนด

และเพราะทางที่บัวขาวเลือกเองบวกกับความสามารถในการลงมือทำได้จริง โอกาสเดียวกัน ความคิดเดียวกัน ณ เวลาเดียวกัน หมัดน้ำเงินแม้ถึงก่อนก็ทำอะไรร่างกายที่แข็งแกร่งของบัวขาวไม่ได้ หมัดแดงของบัวขาวแม้จะถึงช้ากว่าแต่ด้วยความหนักหน่วงที่เกิดจากการฝึกซ้อมอย่างหนัก ก็สามารถส่งเจ้าของหมัดน้ำเงิน (ผู้ซึ่งเคยเป็นถึงระดับแชมป์ในอีกรายการหนึ่ง) ลงไปนอนกองกับพื้น ปรากฎออกเป็นภาพเป็นผลลัพธ์ให้เราเห็นว่า มีเพียงบัวขาวเท่านั้นที่ยังยืนอยู่บนเวที

กลายเป็นสถิติน็อคเร็ว 15 วินาทีที่ไม่ได้เกิดขึ้นด้วยความบังเอิญ หากแต่เกิดขึ้นด้วยวิถี

วิถีที่ว่านี้คือ วิถีแห่งการมุ่งมั่นแข่งขันกับคนที่อยู่ในกระจก ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่ไหนในสังเวียน

ผมขออนุญาตเรียกวิถีอันนี้ว่า “วิถีแห่งบัวขาว”

... ติดตามต่อ "วิถีแห่งบัวขาว (ภาคพิเศษ)" ...

เครดิตภาษีเงินปันผลไม่ยากอย่างที่คิด (พร้อมไฟล์ Excel + ยื่นแบบออนไลน์)

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Mon, 09 Jan 2012 15:41:00 +0000

ถ้าคุณเป็นมนุษย์เงินเดือนเหมือนผม เล่นหุ้นและได้ปันผลอยู่ประจำทุกปี แต่ยังไม่รู้วิธีการเครดิตภาษีเงินปันผลจากหุ้น รวมทั้งการยื่นแบบแสดงภาษีผ่านทางอินเตอร์เน็ต คุณก็น่าจะมาถูกทางแล้วครับสำหรับการอ่านเนื้อหาที่เหลือต่อไปนี้

ทำไมต้องเครดิตภาษีเงินปันผล ?

สมมติบริษัทหนึ่งจ่ายภาษีให้รัฐในอัตรา 30% ถ้าบริษัทมีกำไรก่อนภาษีเงินได้ 100 บาท บริษัทจะต้องจ่ายภาษีออกมา 30 บาท (30% ของ 100 บาท) ทำให้มีกำไรสุทธิเป็น 70 บาท เงินจากกำไรสุทธินี้เป็นส่วนที่เอามาปันผลให้กับผู้ถือหุ้น ซึ่งจะถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายอีก 10% คือจะโดนหักภาษีอีก 7 บาท (10% ของ 70 บาท) นั่นคือโดนหักภาษีทั้งหมดเป็นเงิน 30 + 7 = 37 บาท เหลือถึงผู้ถือหุ้นจริงๆ เท่ากับ 63 บาท สรุปได้ว่าผู้ถือหุ้นเสียภาษีจากเงินได้ก้อนนี้เต็มขั้นภาษีสูงสุดที่ 37% (37 บาท จาก 100 บาท)

ทีนี้ มีผู้ถือหุ้นในบริษัทนี้คนหนึ่ง เขาเสียภาษีเงินได้ของตัวเองสูงสุดอยู่ที่ขั้น 20% เขาถามรัฐว่า "เอางี้... ถ้าผมไม่ขอรับเงินปันผล 63 บาทนี้ แต่จะขอเอากำไรของบริษัทที่ยังไม่คิดภาษี 100 บาท มารวมกับรายได้พวกเงินเดือนต่างๆ ของผมเอง แล้วค่อยคิดภาษีทีเดียวในฐานภาษีของตัวเองจะได้มั้ย ?" รัฐใจดีตอบว่า "ได้" ดังนั้นแทนที่เขาจะยอมรับเงินเพียง 63 บาท ก็กลายเป็นว่าเขาได้เงินมากขึ้นกว่าเดิมเป็น 80 บาท (เพราะรับมาก่อน 100 บาท แล้วค่อยหักออกตามฐานของตัวเองที่ 20%) สิ่งที่ผู้ถือหุ้นคนนี้ทำ ก็คือการเครดิตภาษีเงินปันผลนั่นเอง

การเครดิตภาษีเงินปันผลจึงเป็นการเลือกที่จะไม่รับเงินปันผลที่ถูกหักภาษีสองทอด (บริษัทจ่ายให้รัฐ + รัฐหักเรา ณ ที่จ่าย) แต่เลือกที่จะรับกำไรของบริษัทก่อนหักภาษีมารวมเป็นรายได้อีกส่วนของเรา แล้วค่อยคิดภาษีตามขั้นภาษีของเราทีเดียว

รัฐเปิดโอกาสให้เราเลือกที่จะเครดิตภาษีเงินปันผลนี้หรือไม่ก็ได้ ดังนั้นการเครดิตภาษีเงินปันผลจึงเป็นทางเลือกที่ถูกกฏหมาย ทำได้ และควรจะทำ ถ้ามันทำให้คุณประหยัดภาษีได้มากขึ้น

ใครควรจะเครดิตหรือไม่เครดิตดี ?

จากตัวอย่างข้างบน ในกรณีที่บริษัทจ่ายภาษีอยู่ในอัตรา 30% และเรายอมรับเงินปันผลโดยไม่เครดิตภาษี เท่ากับว่าเราเสียภาษีจากเงินก้อนนั้น = 37 %

ทีนี้ลองคิดถึงกรณีที่บริษัทจ่ายภาษีในอัตราอื่นๆ เช่น 25% และ 20% จะพบว่า

25% => กำไรก่อนภาษี 100 บาท บริษัทจะจ่ายภาษีออกมา 25 บาท ทำให้มีกำไรสุทธิ 75 บาท เมื่อหัก ณ ที่จ่ายอีก 10% (ของ 75 บาท) ถ้าไม่เครดิตภาษี เท่ากับว่าเรายอมเสียภาษีจากเงินก้อนนี้ = 25 + 7.5 = 32.5%

20% => กำไรก่อนภาษี 100 บาท บริษัทจะจ่ายภาษีออกมา 20 บาท ทำให้มีกำไรสุทธิ 80 บาท เมื่อหัก ณ ที่จ่ายอีก 10% (ของ 80 บาท) ถ้าไม่เครดิตภาษี เท่ากับว่าเรายอมเสียภาษีจากเงินก้อนนี้ = 20 + 8 = 28%

บริษัทส่วนใหญ่ในตลาดหลักทรัพย์จะเสียภาษีอยู่ที่ 3 อัตรานี้

นั่นก็หมายความว่า ถ้าคุณเสียภาษีของตัวเองอยู่ที่ขั้น 10% หรือ 20% การทำเครดิตภาษีจะให้ประโยชน์กว่าค่อนข้างแน่นอน (เพราะถ้าไม่เครดิตภาษี เงินได้ก้อนนี้ยังไงซะก็ต้องโดนจ่ายอย่างน้อยที่สุดก็ 28% อยู่ดี สู้เอาเงินได้ก้อนนี้มารวมกับรายได้ตัวเองแล้วคิดในฐานภาษีของตัวเอง เงินได้ก้อนนี้ก็จะโดนภาษีไปเพียง 10% หรือ 20% เท่านั้น ไม่ถึง 28%)

ทีนี้ถ้าคุณเสียภาษีอยู่ที่ขั้น 30% อันนี้จะไม่แน่นอนแล้วว่าการทำเครดิตภาษีจะดีกว่าหรือไม่ เพราะจะขึ้นกับอัตราภาษีเฉลี่ย (และถ่วงน้ำหนักด้วยจำนวนเงินปันผล) ของบริษัททั้งหมดที่คุณถือหุ้นอยู่

แต่ถ้าคุณเสียภาษีอยู่ที่ขั้น 37% อยู่แล้ว (ผมก็อยากเป็นผู้เสียภาษีที่ขั้นนี้ แต่ยังไม่มีโอกาส... อิอิ) ก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องทำเครดิตภาษี คือจะเอาเงินได้จากปันผลนั้นรวมเข้ามาจ่ายเองเต็มเหนี่ยวที่ 37% ทำไม เพราะการอยู่เฉยๆ หรือไม่เครดิตภาษีนั้นทำให้คุณมีโอกาสจ่ายภาษีได้น้อยกว่า (เพราะคุณอาจถือหุ้นในบริษัทที่ทำให้คุณจ่ายเพียง 28% หรือ 32.5% อยู่แล้ว)

ทั้งนี้ต้องไม่ลืมด้วยว่าเมื่อคุณนำเงินได้จากเงินปันผลมารวมเข้ากับรายได้ของตัวเองแล้วก็มีโอกาสที่จะทำให้ฐานภาษีของคุณนั้นเปลี่ยนไป (คือสูงขึ้น) แต่ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปที่ฐานไหนก็ให้ใช้ฐานนั้นเอาไปคิดด้วยหลักการเดิม (คือถ้ารวมแล้วฐานสูงขึ้นไปที่ 10% หรือ 20% ก็ยังคุ้ม ถ้าไปที่ 30% ก็ยังไม่แน่ แต่ถ้าเป็น 37% ก็ไม่ต้องเครดิต)

ถ้ายังงงอยู่ (เหมือนผมตอนแรกๆ) หรือตัดสินใจไม่ได้ในกรณีที่ท่านเสียภาษีอยู่ที่ 30% ก็ไม่ต้องกังวลครับ ผมทำไฟล์ Excel ขึ้นมาอันหนึ่งซึ่งเป็นอันที่ผมใช้อยู่ เมื่อโยนตัวเลขไม่กี่ตัวเข้าไป มันจะบอกเราได้ว่าการจะทำหรือไม่ทำเครดิตภาษีอันไหนได้อันไหนเสียมากกว่ากัน นอกจากนี้ผมยังเพิ่มพวก LTF และการคำนวณเงินภาษีที่เราจะได้คืน (หรือต้องจ่ายเพิ่ม) เพื่อให้สามารถตรวจสอบได้ก่อนที่จะยื่นแบบแสดงภาษีออนไลน์ และตรวจทานอีกทีกับตอนที่โปรแกรมออนไลน์คำนวณให้ว่าตรงกันหรือไม่ โดยในไฟล์ Excel นี้ผมได้ใส่คำอธิบายการกรอกค่าต่างๆ และตัวอย่างไว้ด้วย ลองดาวน์โหลดจากลิ้งค์ข้างล่างนี้ได้เลยครับ

ดาวน์โหลด Tax_n_Dividend_Tax_Credit_v04.zip
(เวอร์ชั่น 04 : ปรับปรุงล่าสุด 29 พฤษภาคม 2560)

(หมายเหตุ: ผมพยายามปรับปรุงรูปแบบและตรวจสอบการคำนวณของไฟล์ให้มีความเหมาะสมและถูกต้องตลอดเวลา อย่างไรก็ตาม หากท่านเจอข้อผิดพลาดประการใด ผมขออภัยมา ณ ที่นี้ และถ้าจะกรุณาแจ้งกลับมาได้ผมจะขอขอบพระคุณเป็นอย่างมาก เพราะจะเป็นประโยชน์ต่อผมและคนอื่นๆ ไม่ให้เข้าใจผิดด้วยครับ ^ ^)

ถ้าคุณได้ลองกรอกตัวเลขต่างๆ และดูผลลัพธ์จากการคำนวณแล้ว ก็จะตัดสินใจได้ว่าควรจะทำเครดิตภาษีเงินปันผลดีหรือไม่ และได้ผลประโยชน์มากน้อยเท่าไหร่ นอกจากนี้หากลองปรับเปลี่ยนตัวเลขต่างๆ ตามแต่จินตนาการของท่านเองแล้ว เช่น ลองปรับจำนวนเงินที่ซื้อ LTF ขึ้นๆ ลงๆ ดู ก็จะพบประโยชน์จากมันไม่น้อย อันนี้ลองทำกันดูเล่นๆ นะครับ

วิธียื่นแบบแสดงภาษีผ่านอินเตอร์เน็ตพร้อมทำเครดิตภาษีเงินปันผล (อัปเดตปี 2556)

มาถึงขั้นนี้แล้วผมก็ขอแสดงขั้นตอนการยื่นแบบผ่านอินเตอร์เน็ตด้วยเลยแล้วกัน จะได้ One Stop Service ในบทความเดียว แต่กว่าจะเขียนอันนี้เสร็จเล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน เพราะต้องนั่ง Capture หน้าจอกับเซ็นเซอร์ข้อมูลตัวเองบางจุด ความจริงไม่อยากเปิดสลิปปันผลหุ้นตัวเอง แต่พอจะเซ็นเซอร์หมดทุกที่ก็จะกลายเป็นดูไม่รู้เรื่องไป ผมเลยขออนุญาตเปิดสลิปบางอันให้ดู เพื่อให้ท่านได้อ้างอิงใช้กรอกตามเป็นตัวอย่าง หากรูปประกอบในข้อใดดูไม่ชัด ท่านสามารถคลิ๊กที่รูปเพื่อดูขนาดเต็มได้ ว่าแล้วเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาก็ตามมาดูเลยครับ มีอยู่ 4 ขั้นใหญ่ๆ

1. เข้าไปที่ http://rdserver.rd.go.th/publish/index.php ปีนี้เบราเซอร์ที่กรมสรรพากรแนะนำให้ใช้คือ Internet Explorer เวอร์ชั่น 8 - 10 หรือ Chrome หรือ Firefox (ผมลองใช้ IE เวอร์ชั่น 11 แล้วไม่มีปัญหาแต่อย่างใด)

2. คลิ๊กตามลำดับเข้าไปเรื่อยๆ ดังนี้

2.1 เริ่มจาก คลิ๊ก “ยื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ปี 2556”

2.2 คลิ๊ก “ยื่นแบบฯ ออนไลน์ ภ.ง.ด. 90/91”

2.3 กรอกหมายเลขผู้ใช้ + รหัสผ่าน แล้วคลิ๊ก “ตกลง”

(ถ้ายังไม่เคยลงทะเบียนให้ลงทะเบียนเพื่อขอรหัสผ่านก่อนนะครับ สำหรับมนุษย์เงินเดือนอย่างเราอาจลองถามฝ่ายบัญชีหรือฝ่ายบุคคลที่บริษัทดูก่อน เผื่อว่าเขาได้เคยจัดการให้เราแล้ว ก็สอบถามรหัสผ่านเอาจากเขาเลย)

2.4 เข้าหน้าแรกจะแสดงข้อมูลต่างๆ ของเรา ตรวจสอบว่าถูกต้องหรือไม่ เลือก “ยื่นแบบ Online” แล้วคลิ๊ก “ทำรายการต่อไป”

3. หลังจากนั้นจะเข้าสู่ 6 ขั้นตอนของการกรอกข้อมูล โดยเริ่มจาก

3.1 หน้าที่ 1 “หน้าหลัก” ให้เลือกสถานภาพ กรอกข้อมูล แล้วคลิ๊ก “ทำรายการต่อไป”

3.2 หน้าที่ 2 “เลือกเงินได้/ลดหย่อน” หน้านี้ให้เลือกรายการเงินได้และค่าลดหย่อนที่เรามีทั้งหมด สำหรับคนที่มีเงินเดือน + ปันผลหุ้น ให้เลือกมาตรา 40(1) และ 40(4) ในฝั่งรายการเงินได้ และเลือกค่าลดหย่อนต่างๆ ตามที่เรามีในฝั่งค่าลดหย่อน เสร็จแล้วคลิ๊ก “ทำรายการต่อไป”

3.3 หน้าที่ 3 “บันทึกเงินได้” แบ่งออกเป็น 6 ขั้นย่อยๆ

3.3.1 ในแท็บ “เงินได้ 40(1)” กรอกรายได้สะสม ภาษีสะสม และเงินสะสมกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ ตัวเลขพวกนี้จะแจ้งอยู่ในสลิปเงินเดือนงวดสุดท้ายของปีที่เราได้รับอยู่แล้ว หรือไม่ก็ในหนังสือรับรองการหักภาษีของบริษัท (50 ทวิ) ให้ลอกตามนั้นได้เลย เสร็จแล้วกรอกเลขภาษีของบริษัทที่เราทำงานอยู่ ลงในช่อง “ผู้จ่ายเงินได้ 40(1)” แล้วคลิ๊ก “ทำรายการต่อไป”

3.3.2 ในแท็บ “เงินได้ 40(4)” คลิ๊ก “บันทึก/แก้ไขเงินปันผล” จะขึ้นหน้าต่างใหม่ขึ้นมาอันนึง

3.3.3 แต่ก่อนจะกรอกในหน้าต่างใหม่อันนั้น ให้หยิบสลิปปันผลที่เราได้รับขึ้นมาดู ผมขอยกตัวอย่าง 2 อันตามรูปข้างล่างนี้

3.3.4 สลิป 1 อันคือการบันทึก 1 ครั้งในหน้าต่าง "บันทึกรายการเงินปันผลฯ" ปีนี้โปรแกรมใช้งานง่ายขึ้น โดยให้เราเลือกชื่อย่อหุ้นจากในลิสต์ โปรแกรมจะจัดการเรื่องเลขภาษีบริษัทให้อัตโนมัติ (ไม่ต้องกรอกเองให้งงเหมือนเมื่อก่อน) จากนั้นก็กรอกเงินปันผลที่ได้ตามช่องอัตราภาษี โดยใช้ตัวเลขก่อนหักภาษี ณ ที่จ่าย 10% (ไม่ใช่เลขหลังหักภาษี) ถ้ามีส่วนที่ได้รับการยกเว้นภาษีหรือ BOI ก็ต้องกรอกด้วย (แม้ส่วนนี้ไม่เอามาคิดเครดิตภาษี แต่เขาให้กรอกด้วยเพื่อจะได้ไม่ต้องมานั่งงงกันว่าอันไหนต้องกรอกอันไหนไม่ต้อง) กรอกเสร็จ 1 สลิป กดปุ่ม "บันทึก" 1 ครั้ง

3.3.5 ข้อมูลที่เรากรอกแต่ละสลิปจะไหลลงไปบันทึกอยู่ในตารางข้างล่างทีละบรรทัด ให้ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆ จนหมดทุกสลิป โดยสลิปทุกใบที่ได้รับในปีภาษีนั้นจะต้องเอามากรอกทั้งหมด จะทำเนียนไม่เอาอันใดอันหนึ่งมาไม่ได้ เมื่อบันทึกหมดทุกใบแล้ว ให้คลิ๊ก "กลับหน้าหลัก"

3.3.6 โปรแกรมจะกลับมาที่หน้า 3 ในแท็บ “เงินได้ 40(4)” ให้คลิ๊ก “ทำรายการต่อไป”

3.4 หน้าที่ 4 “บันทึกลดหย่อน” กรอกค่าลดหย่อนต่างๆ ให้ครบ เช่น เบี้ยประกันชีวิต, เงินซื้อ LTF, เงินสมทบกองทุนประกันสังคม, เงินบริจาค ฯลฯ เสร็จแล้วคลิ๊ก “ทำรายการต่อไป”

3.5 หน้าที่ 5 “คำนวณภาษี” หน้านี้ดูเหมือนไม่มีอะไรสำคัญ แต่จริงๆ แล้วหน้านี้สำคัญที่สุด!! นั่นคือ ตรงหัวข้อ “คำร้องขอคืนภาษี” ตรงบรรทัดล่างๆ ให้เลือก “มีความประสงค์จะขอคืนเงินภาษี” อย่าเลือก “ไม่มีความประสงค์ฯ” ไม่งั้นที่อุตส่าห์อ่านมาทำมาทั้งหมดจะกลายเป็นศูนย์... เมื่อมั่นใจแล้วคลิ๊ก “ทำรายการต่อไป”

3.6 หน้าที่ 6 “ยืนยันการยื่นแบบ” ตรวจดูว่าภาษีที่ได้คืนตรงกับที่เราคำนวณไว้ใน Excel หรือไม่ ถ้าไม่ตรงก็แสดงว่าอาจจะมีบางที่ที่เรากรอกผิดไป ลองตรวจสอบกันไปมาดู ถ้าถูกต้องก็กด “ยืนยันการยื่นแบบ” เป็นอันเสร็จพิธีเอวัง

4. นั่นแน่ะ... คุณได้ช่วยหยุดภาวะโลกร้อนไว้ด้วยอีกต่างหาก กด “พิมพ์แบบ” เพื่อเก็บไว้ด้วยก็ดี เอาไว้อ้างอิงว่าเราเคยกรอกอะไรไว้ตรงไหน เก็บเป็นไฟล์ pdf ก็ดีครับจะได้ลดโลกร้อนจริงๆ ไว้วันหลังถ้าอยากปริ๊นต์ลงบนกระดาษค่อยว่ากันอีกที

เมื่อจบขั้นตอน 1-4 ก็นอนรอรับเช็คได้เลยครับ (กรณีที่ได้เงินคืนนะ) แต่ถ้านานผิดปกติ ก็ลองเข้าไปที่เว็บเดิม http://rdserver.rd.go.th/publish/index.php จะมีลิ้งค์ “ตรวจสอบผลการคืน” ของภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาอยู่ ในบางกรณีกรมสรรพากรอาจแจ้งกลับมาให้ท่านต้องยื่นหลักฐานเพิ่มเติม ก็สามารถเข้าไปทำตามวิธีการในนั้นได้ครับ (^_^)

ปรัชญาการลงทุน

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Mon, 19 Dec 2011 15:16:00 +0000

ผมเชื่อว่าธรรมชาติมีกฎเกณฑ์บางอย่างร่วมกัน ผมพยายามเติมเต็มแนวทางการลงทุนของตัวเอง ด้วยการสัมผัสแนวคิดต่างๆ ที่อยู่รอบตัว การลงทุนทำให้ผมได้เรียนรู้ชีวิต การเรียนรู้ชีวิตทำให้ผมได้เรียนรู้การลงทุน ผมขอบันทึกข้อคิดสั้นๆ (หมายถึงเขียนสั้นๆ ไม่ใช่ “คิดสั้น” นะ T T) ที่ผมใช้เป็นแนวทางในการลงทุนของตัวเอง ณ ตอนนี้ มี 8 ข้อ ดังนี้

1. มันไม่ใช่สายพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุดหรือสายพันธุ์ที่ฉลาดที่สุดที่อยู่รอด แต่มันคือสายพันธุ์ที่ปรับตัวเองเข้ากับการเปลี่ยนแปลงได้ดีที่สุดต่างหากที่อยู่รอด

2. เมื่อมองการกระทำต้องมองให้ขาด ตั้งคำถาม “Why?” ไม่ใช่ “What?” ทฤษฎีผลประโยชน์มักตอบคำถามได้ถูกต้องเสมอ

3. ถ้าเขารู้ว่าคุณอ่านตำราเล่มไหนที่อยู่ในมือเขา เชื่ออาจารย์สำนักไหนที่เขาก็รู้จัก คุณคิดว่าโอกาสที่คุณจะชนะเขาในเกมเดียวกันมีกี่เปอร์เซ็นต์

4. ชนะก่อนรบ หากไม่แน่ใจว่าจะชนะอย่าออกรบ นอกเสียจากจะเตรียมตัวแพ้มาอย่างดีแล้ว

5. ขงเบ้งท้ารบอย่าออกรบ ขงเบ้งแสร้งถอยทัพอย่าตามตี

6. ถ้าเชื่อมั่นในกฎทำดีได้ดี เราก็ควรมุ่งมั่นทำดี มากกว่าจะคอยจับจ้องว่าเมื่อไหร่เราจะได้ดี

7. ความยั่งยืนไม่ได้สร้างกันได้ในวันสองวัน ผลของมันยิ่งวัดกันไม่ได้ในระยะเวลาที่สั้นขนาดนั้น

8. ถ้ามีหลายวิธีที่แก้ปัญหาเดียวกันได้ เลือกวิธีที่ง่ายที่สุด

หัวใจแคลคูลัส

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Sat, 03 Dec 2011 14:37:00 +0000

หากความรักในใจนี้มีตำแหน่ง
และส่งแรงแบ่งเท่ากันทุกๆ ที่
   ให้รินน้ำปริ่มขอบถ้วยด้วยพอดี
   แล้วหย่อนใจให้แทนที่น้ำล้นไป

   จากนั้นเปิดในตำราหน้าสิบสี่
   Density ของความรักนั้นเท่าไหน
   เอาปริมาตรน้ำที่ล้นคูณเข้าไป
   ได้เท่าไหร่ช่วยบอกเธอให้ฉันที

   หากความรักในหัวใจไล่ลำดับ
   มีค่านับขึ้นอยู่กับค่ารัศมี
   ช่วยซอยใจเป็นชั้นๆ ให้ฉันที
   แล้วช่วยวัดรัศมีเป็นค่า R

   เสร็จแล้วเอาฟังก์ชั่นใจไปอินทิเกรต
   อย่าลืมทำจำกัดเขตให้ด้วยหนา
   ไล่ขอบเขตจากค่าศูนย์ถึงค่า R
   ได้ออกมาคือผลลัพธ์บอกกับเธอ

   หากฟังก์ชั่นปริพันธ์นั้นหายาก
   ไม่ต้องลากมากหลักคิดเดี๋ยวผิดเผลอ
   กฎคางหมูกฎซิมป์สันสูตรเทเลอร์
   ประมาณค่าแล้วบอกเธอก็พอใจ

   แต่วันนี้หากความรักมันเปี่ยมล้น
   เบี่ยงเบนจนพ้นอนันต์ผันเกินไหน
   หรือหมักหมมเป็นอนุกรมสะสมไป
   วัดไม่ไหวบวกลำบากมากเกินทำ

   ก็คงไม่ต้องคิดใช้อะไรบอก
   ความรักออกแสดงเองอาจเกินล้ำ
   ไม่ต้องใช้วิชาไหนมาไล่ทำ
   แค่เอ่ยออกบอกเพียงคำ “ฉันรักเธอ”

กราฟหุ้นวัดความยาวไม่ได้ !!

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Mon, 24 Oct 2011 10:57:00 +0000

ผมขอเริ่มต้นบทความนี้ด้วยแนวคิดของ เบอนัว มานดัลบรอ (Benoit Mandelbrot, 1924-2010) นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส ผู้พัฒนาเรขาคณิตเสี้ยวส่วน (Fractal Geometry) ซึ่งได้ตั้งคำถามที่สำคัญในงานเขียนชิ้นหนึ่งของเขาว่า “ชายฝั่งทะเลเกาะอังกฤษมีความยาวเท่าไหร่ ?”

มานดัลบรอเสนอคำอธิบายดังนี้ว่า สมมติเราวัดเส้นชายฝั่งเกาะอังกฤษด้วยไม้วัดกิโลเมตร คำตอบที่ได้จะเป็นค่าหนึ่ง ซึ่งเป็นเพียงค่าประมาณคร่าวๆ ทั้งนี้เพราะส่วนยื่นส่วนเว้าของชายฝั่งในระหว่างช่วงไม้กิโลเมตรจะถูกละเลยไป ทีนี้ถ้าเราลองวัดชายฝั่งด้วยมาตราส่วนที่เล็กลงเช่นด้วยไม้เมตร เราจะวัดได้ความยาวรอบที่เพิ่มขึ้น เพราะคราวนี้สามารถวัดเข้าไปในส่วนยื่นส่วนเว้าของชายฝั่งได้มากขึ้น ยิ่งเราวัดด้วยมาตราส่วนที่เล็กลงไปอีก เช่น 1 เซนติเมตร เราก็จะยิ่งได้ความยาวรอบชายฝั่งเพิ่มขึ้นไปอีก เพราะสามารถวัดเข้าไปในซอกมุมโขดหินต่างๆ ได้ละเอียดยิ่งขึ้น ดังนั้นเมื่อเราวัดแนวชายฝั่งเกาะอังกฤษด้วยหน่วยวัดที่เล็กลงไปเรื่อยๆ ก็จะวัดได้ค่าของความยาวที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเมื่อเราแบ่งหน่วยวัดหรือตัววัดให้เล็กลงมากที่สุด ชายฝั่งทะเลก็จะมีความยาวมากขึ้นจนไม่มีขีดจำกัด (Infinity)

แนวคิดของมานดัลบรอนี้มีส่วนสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาทฤษฎีไร้ระเบียบ (Chaos Theory) หรือที่เราคุ้นเคยกันในเรื่องปรากฏการณ์ผีเสื้อกระพือปีก (Butterfly Effect) ถ้ามีโอกาสผมจะเก็บเรื่องนี้มาเล่าอีกครั้งหนึ่ง

แต่เมื่อพูดถึงแนวคิดของมานดัลบรอเรื่องความยาวของชายฝั่งเกาะอังกฤษนี้แล้ว ทำให้ผมอดตั้งคำถามกับตัวเองในเรื่องเกี่ยวกับการลงทุนไม่ได้ว่า “กราฟหุ้นมีความยาวเท่าไหร่ ?”

เพราะนั่นไม่ต่างจากกรณีของชายฝั่งทะเลเกาะอังกฤษเลย หากเรามองกราฟหุ้นว่าเป็นเส้นที่บันทึกการเคลื่อนไหวของราคาในหน่วยเวลาหนึ่งๆ กราฟหุ้นใดๆ ในช่วงระยะเวลาที่เราสนใจ (สมมติใน 1 ปี) ที่ใช้หน่วยวัดเป็นราคาปิดในรายเดือน รายสัปดาห์ หรือรายวัน ก็จะมีความยาวกราฟที่แตกต่างกันและเพิ่มขึ้นตามหน่วยวัดที่ละเอียดขึ้น ยิ่งถ้าเราซูมเข้าไปใกล้มากขึ้นอีกเป็นราคาในรายชั่วโมง นาที หรือวินาที ก็จะยิ่งได้ความขยุกขยิกของกราฟมากขึ้น นำไปสู่ความยาวกราฟที่เพิ่มขึ้นอีกเรื่อยๆ

นั่นคือกราฟหุ้นตัวเดียวกันสามารถมีความยาวที่แตกต่างกันได้ขึ้นกับกรอบเวลา (Time Frame) แปลว่ากราฟหุ้นจะมีความยาวเท่าไหร่ก็ได้ หรือพูดอีกแบบได้ว่ากราฟหุ้นวัดความยาวไม่ได้ !!

เมื่อถึงตรงนี้หลายท่านอาจเกิดความสงสัยแบบที่ผมเองก็สงสัยขึ้นอีกว่า “แล้วเราจะวัดความยาวกราฟหุ้นไปทำไม สู้ดูการขึ้นลงของมันจะไม่มีประโยชน์กว่าเหรอ ?”

ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน และผมก็ไม่ได้หมายถึงการขึ้นลงของกราฟด้วย ผมกำลังมองกราฟหุ้นในมิติของความยาวเท่านั้น และพบว่ามันวัดไม่ได้หากปราศจากการระบุตัวกรอบเวลาซึ่งมาจากมุมมองของผู้ที่ทำการวัด หรืออีกนัยหนึ่งคือ “กราฟหุ้นไม่มีความยาวถ้าไม่มีตัวเราเข้าไปเกี่ยวข้อง”

กราฟหุ้นที่ปรากฎให้เราเห็นจึงมีสภาพเป็นความจริงร่วม (Shared Reality) คือเราสามารถวัดความยาวหรือตีความหมายของมันได้แตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับว่าเราเป็นใครและใช้เกณฑ์อะไรไปวัด

ในกรณีของเกาะอังกฤษ การที่เราวัดความยาวรอบชายฝั่งไม่ได้นั้น แปลว่าเราไม่สามารถระบุขอบเขตของเกาะได้ ซึ่งหมายความว่าการจะแบ่งแยกว่าตรงไหนเป็นเกาะอังกฤษตรงไหนเป็นทะเลก็ทำไม่ได้เช่นกัน และเมื่อแบ่งแยกไม่ได้ก็แปลว่าเกาะอังกฤษกับทะเลนั้นเป็นเนื้อเดียวกัน

สอดคล้องกับหลักสูงสุดในไตรลักษณ์ คือ อนัตตา นั่นคือสิ่งทั้งหลายไม่มีตัวตน โดยธรรมชาติแล้วเป็นเนื้อเดียวไม่มีการแบ่งแยก แต่เมื่อเราเอาจิตที่ถูกปรุงแต่งมาสัมผัส ธรรมชาติจึงเปิดออกและอนุญาตให้เกิดการแบ่งแยก กลายเป็นชื่อเรียก สร้างการรับรู้ที่แตกต่างกันไป

อย่างไรก็ตามด้วยภาษาที่จำกัด เราไม่สามารถตั้งชื่อให้กับทุกๆ ความแตกต่างอันละเอียดยิบ ชื่อเรียก 1 ชื่อ เช่น หุ้น ABC อาจมีแค่ชื่อเดียว แต่ไม่ได้มีความหมายเฉพาะเจาะจงลงไปอย่างใดอย่างหนึ่ง ราคาหุ้น ABC ก็เช่นกัน ไม่ได้มีความหมายไปในทิศทางใดทิศทางหนึ่งที่เราสามารถยึดจับหรือยึดถือได้ เมื่อเราเฝ้าสังเกตกราฟราคาหุ้น ABC ภาพที่ปรากฎแก่เราก็คือภาพที่เกิดจากการที่เราเอาไม้บรรทัดของตัวเราเองเข้าไปวัด ความรู้สึกที่เกิดขึ้นของเราต่อหุ้น ABC นั้นจึงเป็นเรื่องของเราคนเดียวล้วนๆ กราฟหุ้น ABC เองเปลี่ยนแปลงขึ้นลงโดยไม่มีความรู้สึก ไม่มีสำนึก ทุกอย่างเป็นภาพที่เราตีความหมายไปเอง

เช่นเดียวกัน เมื่อมองชายฝั่งเกาะอังกฤษ เราจึงต้องเข้าใจว่ากำลังมองเกาะอังกฤษในฐานะอะไร คือ ใช้ไม้วัดกิโลเมตรก็พอถ้าเราเป็นดาวเทียมสำรวจแผนที่โลก แต่เลือกใช้ไม้เมตรจะดีกว่าถ้าเราเป็นชาวบ้านที่ปลูกบ้านอยู่ริมหาด หรือควรใช้ไม้เซนติเมตรถ้าเราเป็นปลาทะเลที่อาศัยอยู่ตามซอกหิน เพราะการที่น้ำทะเลขึ้นลงปกติ 1-2 เมตรอาจไม่มีนัยสำคัญกับการสำรวจแผนที่โลกของดาวเทียมแต่อย่างใด ส่วนชาวบ้านที่ปลูกบ้านริมหาดอาจคอยเฝ้าดูเหตุการณ์นี้ ในขณะที่ปลาทะเลอาจถึงขั้นต้องย้ายเข้าออกซอกหินอย่างรวดเร็วเพื่อเปลี่ยนแหล่งอาหารหรือเพื่อความอยู่รอด

การมองตัวหุ้นหรือกราฟหุ้นก็เช่นกัน ต้องมองก่อนว่าเราเป็นใคร นักลงทุนระยะยาว ระยะกลาง หรือระยะสั้น จะตัดสินใจซื้อขายหุ้นด้วยไม้บรรทัดไหนสเกลอะไรจึงเป็นเรื่องที่สำคัญ ซึ่งอาจจะสำคัญกว่าการเลือกตัวหุ้นด้วยซ้ำ

อย่ามัวแต่ดูดาวเทียมถ้าเราเป็นชาวบ้านริมหาด อย่าเชื่อชาวบ้านริมหาดถ้าเราเป็นปลาทะเล และอย่าไปส่องแต่ปลาทะเลถ้าเราเป็นดาวเทียม

เพราะดาวเทียมที่เอาแต่ซูมซอกหินก็จะไม่เห็นแผนที่ ปลาทะเลที่กางดูแต่แผนที่ก็จะไม่เห็นซอกหิน เมื่อราคาเปลี่ยนแปลงฉับพลัน หากเราเป็นนักลงทุนระยะยาวจงปล่อยนักลงทุนระยะสั้นขาย หากเราเป็นนักลงทุนระยะสั้นจงปล่อยนักลงทุนระยะยาวถือ สิ่งสำคัญคือเราต้องรู้จักตนเอง ต้องไม่หลง Time Frame เชื่อมั่นในไม้บรรทัดของตัวเอง อย่าหลงไปใช้ไม้บรรทัดของคนอื่น

จุดอ่อนคือสิ่งที่ใครก็ขโมยไปจากคุณไม่ได้ ?

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Thu, 15 Sep 2011 18:56:00 +0000

คุณเคยรู้สึกเบื่อกับจุดอ่อนของตัวเองไหม ?

คำว่าจุดอ่อนนั้นอาจหมายถึง การที่คุณพูดไม่เก่ง มองตัวเองเป็นคนเรื่อยเปื่อยไม่มีจุดหมาย ไม่กล้าริเริ่ม หรือขาดทักษะความรู้อะไรบางอย่างที่คุณคิดว่ามนุษย์คนหนึ่งๆ ควรจะมี

เมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ในแง่นี้แล้ว คุณอาจคิดน้อยเนื้อต่ำใจ โทษสิ่งแวดล้อม โทษคนรอบข้าง รวมถึงโทษตัวเองไปได้ต่างๆ นานา คิดถึงสาเหตุทั้งหมดเท่าที่พอจะคิดได้ ที่ทำให้คุณเกิดมาเป็นคนแบบนี้

จากนั้นคุณก็เริ่มทำทุกสิ่งทุกอย่างที่เชื่อว่ามันจะช่วยกำจัดจุดอ่อนในตัวเองให้หมดไป คุณเริ่มออกหาข้อมูล หาผู้เชี่ยวชาญที่สุดในสายนั้นๆ อ่านทุกอย่างที่เขาเขียน ฟังทุกอย่างที่เขาพูด ลองทำตามวิธีการที่เขานำเสนอ ช่วงแรกคุณอาจรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แต่หลังจากที่ได้ใช้ความพยายามอย่างเต็มที่ สุดท้ายคุณก็พบว่าตัวเองไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรไปจากเดิมมากนัก

ถ้าใช่... ผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่ต่างจากคุณ แต่วันนี้ผมมีอีกมุมมองหนึ่งมานำเสนอ ...

ผมอยากให้คุณลองจินตนาการว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ในสวนดอกไม้แห่งหนึ่ง รอบๆ ตัวคุณเต็มไปด้วยดอกไม้หลากสีหลายพันธุ์ ต่างบานสะพรั่งขึ้นสอดแทรกกันอย่างสวยงาม

สมมติว่าคุณมีโอกาสได้เลือกดอกไม้เพียงดอกเดียวในสวนแห่งนั้นเพื่อเป็นเจ้าของ คุณคงรู้สึกทำใจได้ยากและเลือกไม่ถูกใช่ไหมครับ เพราะทุกดอกต่างก็ดูสวยงามแตกต่างกันไปหมด

มองจากมุมของดอกไม้ มันก็ไม่รู้หรอกว่าตัวมันเองแตกต่างและสวยงามแค่ไหน สิ่งที่มันทำก็เพียงแค่ผลิใบยืดก้านให้ยาวเข้าไว้เพื่อรับแสง มันทำไปเพื่อความอยู่รอด โดยไม่รู้เลยว่าคุณกำลังจ้องมองมันอยู่

คุณลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่ในที่สุดคุณก็เลือกเด็ดดอกไม้ดอกหนึ่งจากสวนแห่งนั้น แล้วเดินออกมาด้วยรอยยิ้มและความเบิกบานในใจ ...

สิ่งที่ผมพยายามจะบอกก็คือ คนเราก็เป็นเหมือนดอกไม้ เราคือเมล็ดพันธุ์ที่แตกต่าง เราเติบโตขึ้นพร้อมๆ กัน ต่างเบ่งบาน และมีความสวยงามในแบบของตัวเอง

แต่ที่น่าสงสัยก็คือ ทั้งๆ ที่เราก็แตกต่างกันอยู่แล้ว ทำไมถึงอยากจะเป็นที่ 1 กันอีก ?

เมื่อคุณโฟกัสที่จุดอ่อนของคุณ คุณจึงกำลังเปรียบเทียบตัวเองกับจุดที่แข็งที่สุดของคนที่เป็นที่ 1 ในเรื่องนั้นๆ

ลองมองจากมุมนี้นะครับ ...

บิล เกตส์ ผู้ก่อตั้งบริษัทไมโครซอฟท์ แม้จะมีผู้คนยกย่องเขาเป็นจำนวนมาก แต่ก็เคยถูกกล่าวหาว่าใช้อำนาจและทำทุกวิถีทางในการกีดกันคู่แข่งเพื่อผูกขาดธุรกิจ เกตส์คิดได้ว่าช่วงชีวิตหลายสิบปีในการทำงานเขาไม่เคยตระหนักถึงเรื่องความไม่เท่าเทียมกันของโลกใบนี้ ทุกวันนี้เกตส์ลาออก และใช้เวลาส่วนใหญ่ในการทำงานการกุศล ส่วนหนึ่งก็เพื่อชดเชยเรื่องราวในอดีต

สตีฟ จอบส์ ผู้ก่อตั้งแอปเปิ้ลคอมพิวเตอร์ บริษัทที่มีมูลค่ามากที่สุดในโลก และผลิตภัณฑ์ไอโฟนที่เรารู้จักกันดี ก็มีบุคลิกที่ขัดแย้งในตัวเอง จอบส์เป็นคนที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง แต่ก็ถูกกล่าวถึงและเขียนถึงเป็นอันมากว่าเป็นคนที่มีบุคลิกก้าวร้าวและเอาแต่ใจตัวเอง ทุกวันนี้เขายังต้องต่อสู้กับโรคมะเร็งในตับอ่อน

ย้อนยุคกลับไปสักหน่อย อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ อัจฉริยะเบอร์หนึ่งของโลก สั่งตัดเสื้อผ้าแบบเดียวสีเดียวกัน 7 ชุด โดยให้เหตุผลกับชีวิตว่าเขาจะได้ไม่ต้องเปลืองสมองมาเลือกเสื้อผ้าที่จะต้องใส่ในแต่ละวัน

เห็นหรือยังครับ... มองมุมนี้ ไอดอลของคุณเองเขาก็มีจุดอ่อน ...

ดังนั้นวันนี้ หากคุณคือคนที่พูดไม่เก่ง จงปล่อยให้คนที่พูดเก่งที่สุดพูด ตัวคุณเองอาจเป็นนักฟังที่ดี หรือเป็นนักอ่านตัวยง แล้ววันหนึ่งเมื่อคุณหยิบปากกาขึ้นมา คุณก็อาจกลายเป็นนักเขียนที่เก่งที่สุดก็ได้

หากคุณมองว่าตัวเองเป็นคนเรื่อยเปื่อยกับชีวิต ปล่อยให้คนที่จริงจังกับชีวิตทำงานของเขา วันหนึ่งความเรื่อยเปื่อยของคุณอาจทำให้คุณตัดสินใจสะพายเป้ออกท่องเที่ยว แล้วไม่กี่ปีหลังจากนั้นคุณก็อาจพบว่าตัวเองได้กลายเป็นไกด์ที่ค่าตัวแพงที่สุดในโลก

หากคุณเป็นคนไม่กล้าริ่เริ่ม จงปล่อยให้คนอื่นริเริ่ม คุณอาจเป็นนักพัฒนาต่อยอด จับสิ่งที่มีอยู่แล้วมาผสมผสานจนกลายเป็นของชิ้นหนึ่งที่มีส่วนผสมที่ดีที่สุดที่ทุกคนไม่ใช้มันไม่ได้

หากคุณคิดว่ายังขาดทักษะหรือความรู้อะไรบางอย่างที่คนอื่นมีแต่คุณไม่มี ก็ขอให้คุณรู้ไว้ว่าคนอื่นเขาก็ต้องการทักษะหรือความรู้ในแบบที่คุณมีแต่เขาไม่มีเหมือนกัน

ลองมองตัวคุณจากสิ่งที่คุณเป็น มันไม่มีคำว่าจุดอ่อน ทุกอย่างมันเป็นเรื่องของมุมมอง ไม่ต้องเปรียบเทียบ ไม่ต้องค้นหาตัวตนของคุณอีกแล้ว เพราะคุณคือคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ ที่นี่ และเดี๋ยวนี้

คุณคือดอกไม้ดอกเดียวในโลก และผมอยากจะบอกกับคุณว่า ความเป็นคุณนั่นแหละคือจุดแข็งของคุณ จุดอ่อนของคุณคือจุดแข็งที่ใครก็ขโมยไปจากคุณไม่ได้

ความจริงกับสิ่งที่คาดหวัง

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Thu, 08 Sep 2011 14:02:00 +0000

มีคำพูดหนึ่งที่ว่า “ความทุกข์เกิดจากการที่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงไม่ตรงกับสิ่งที่เราคาดหวัง”

จึงมีคำตอบง่ายๆ อันหนึ่งที่ว่า “จงอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงให้ได้โดยไม่ต้องคาดหวังกับอนาคต”

ผมเชื่อครับว่าหากเราทำได้ตามนี้จริงปัญหาทุกอย่างจะถูกแก้ไขได้โดยเบ็ดเสร็จ เพราะเป็นการลดฝั่งของความคาดหวังลงมาให้เท่ากับสิ่งที่เกิดขึ้นจริง เป็นอันไม่ทำให้ทุกข์ แต่หากเรารับรู้แนวทางนี้แล้วอยู่เต็มอก แต่ก็ยังไม่วายต้องทุกข์อยู่กับ “สิ่งที่เกิดขึ้นจริงไม่ตรงกับสิ่งที่เราคาดหวัง” อยู่เนืองๆ นั่นแปลว่าเราไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ในแนวทางนี้ หรือไม่ก็แนวทางนี้เป็นเรื่องที่ปฏิบัติได้ยากจริงๆ

จึงเกิดคำถามขึ้นว่า ถ้าอย่างนั้นมันเป็นไปได้มั้ยที่จะทำให้ “สิ่งที่เกิดขึ้นจริงเป็นไปตามสิ่งที่เราคาดหวัง” และนี่คือที่มาของบทความนี้

ผมสังเกตเห็นว่าความทุกข์หนักๆ นานๆ ของคนเราส่วนใหญ่นั้นมาจากเรื่องของคนหรือมนุษย์ที่เราติดต่อสัมพันธ์ด้วยกันเป็นหลัก โดยมากเรามักไม่ค่อยทุกข์ในเรื่องที่ว่าวันนี้อากาศร้อนผิดปกติ รถเสียต้องส่งซ่อมอู่ หรือรายการทีวีเรื่องโปรดต้องถูกงดออกอากาศ แต่หากว่าเราถูกแฟนทิ้ง เจ้านายด่าเช้าเย็น เข้ากับคนที่บริษัทไม่ได้ หรือมีเรื่องให้ต้องโกรธกับเพื่อนสนิท เรื่องเหล่านี้จะกลายเป็นทุกข์ใหญ่โต กัดกร่อนจิตใจเราเป็นเวลานาน ซึ่งถ้าเราใช้คำตอบสำหรับทางแก้ปัญหาที่ว่า “จงอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้นและไม่ควรคาดหวังอนาคต” ถามว่าจะมีใครบ้างครับที่จะขอทนอยู่มันในสภาพแบบนั้นตลอดไป ไม่คาดหวังให้อนาคตมันเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีบ้างเลย

ผมเข้าใจนะครับว่าด้วยหลักคิดทางพระพุทธศาสนา การยึดมั่นถือมั่นในสิ่งทั้งปวงเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม เพราะทุกสิ่งเป็นอนิจจัง เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ การยึดมั่นถือมั่นไปก็รังแต่จะทำให้เกิดทุกข์ (คือการยึดมั่นคาดหวังกับอนาคตว่าจะต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้นั้นเป็นทุกข์) แต่ในขณะเดียวกันการจมปลักอยู่กับความทุกข์โดยไม่คิดแก้ไข ไม่คิดคาดหวัง ก็กลายเป็นการยึดมั่นถือมั่นในความทุกข์นั้นไปโดยไม่รู้ตัว

ดังนั้นเราจะโยนความเชื่อที่ว่า “อยู่กับสิ่งที่มีไม่ใช่สิ่งที่หวัง” ทิ้งไป มาคิดกันในแนวทางนี้ว่าจะทำ “สิ่งที่เกิดขึ้นจริงให้เป็นไปตามสิ่งที่หวัง” ได้หรือไม่ โดยเมื่อความทุกข์หลักๆ นั้นมาจากเรื่องของคน “สิ่งที่เกิดขึ้นจริง” ในที่นี้ ผมจะพยายามเพ่งเล็งไปยังเรื่องของคนเป็นหลัก ลองคิดดูว่า ถ้าเราสามารถเปลี่ยนแปลงให้คนรอบข้างปฏิบัติต่อเราได้อย่างที่เราต้องการหรือคาดหวัง ชีวิตมันจะมีความสุขขนาดไหน ?

ผมเริ่มต้นจากการสังเกตอย่างนี้ครับว่า เมื่อคิดถึงตัวเราในฐานะของผู้สังเกตการณ์คนหนึ่ง สิ่งที่คนอื่นๆ (ที่ไม่ใช่เรา) กระทำและส่งผลกระทบต่อตัวเรา (ในฐานะที่เราเป็นผู้สังเกตการณ์) นี้คือ “สิ่งที่เกิดขึ้นจริง” กับตัวเรา โดยเมื่อคิดถึงสิ่งที่เรากระทำและส่งผลกระทบต่อคนอื่น (ในฐานะที่คนอื่นเป็นผู้สังเกตการณ์) สิ่งที่เรากระทำนั้นก็จะเป็น “สิ่งที่เกิดขึ้นจริง” กับคนอื่น

เมื่อคนทั้งหมดบนโลกนี้ประกอบไปด้วยตัวเรากับคนอื่นๆ หากคิดว่าคนทั้งหมดนั้นต่างก็ทำหน้าที่เป็นเพียงแค่ผู้สังเกตการณ์ เหตุการณ์ต่างๆ หรือการดำเนินเนื้อเรื่องความเป็นไปของโลกใบนี้ก็จะเป็นเหมือนละครน้ำเน่าเรื่องหนึ่งที่ถูกถ่ายทำไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว และกำลังฉายไปเรื่อยๆ ตามนั้น โดยไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงบทบาทของตัวเองหรือเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องแม้แต่ตอนใดตอนหนึ่งของละครเรื่องนี้ได้ ซึ่งผู้ที่กำลังรับชมละครเรื่องนี้อยู่ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คือคนทั้งโลกรวมถึงตัวเราด้วยนั่นเอง

แต่เมื่อมองในความเป็นจริง ผู้สังเกตการณ์คนหนึ่งๆ ณ ขณะเวลาหนึ่งๆ นั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้สังเกตการณ์เฉยๆ เท่านั้น หากแต่ยังมีฐานะเป็นผู้กระทำหรือผู้แสดงได้ด้วย ซึ่งจะแสดงไปตามเงื่อนไขหรือแรงจากภายนอกที่มากระทบจากผู้สังเกตการณ์คนอื่นๆ (ที่ต่างก็เป็นผู้แสดงด้วยเช่นกัน) ดังนั้นเราในฐานะบุคคลหนึ่งจึงไม่ได้เป็นแค่ผู้สังเกตการณ์ดูเพียงความเป็นไปของโลกเท่านั้น แต่เรายังสามารถเปลี่ยนแปลงมุมมองและการกระทำของคนอื่นที่มีต่อโลกนี้ได้ จากการที่เราก็เป็นผู้แสดงหรือเป็นผู้ที่ถูกสังเกตการณ์จากคนอื่นๆ เช่นกัน และเมื่อผู้แสดงคือเราคนที่หนึ่งสร้าง “สิ่งที่เกิดขึ้นจริง” ที่ส่งผลกระทบต่อมุมมองของผู้สังเกตการณ์คนที่สอง ในขณะที่ผู้สังเกตการณ์คนที่สองก็เล่นเป็นตัวแสดงและสร้างผลกระทบ หรือ “สิ่งที่เกิดขึ้นจริง” ย้อนกลับมาสู่ผู้แสดงคือเราคนแรก (ซึ่งตอนนี้กลายผู้สังเกตการณ์) ได้อีก “สิ่งที่เกิดขึ้นจริง” ต่อเราจึงเปลี่ยนแปลงได้จาก “สิ่งที่เกิดขึ้นจริง” ที่เราปฏิบัติต่อผู้อื่น อันเป็นผลจากการสะท้อนกลับไปมาของสิ่งที่เรารับรู้และปฏิบัติต่อกัน

โดยการจะทำให้ “สิ่งที่เกิดขึ้นจริง” ที่ปรากฏต่อเราเกิดขึ้น เราต้องรู้ว่าควรจะทำ “สิ่งที่เกิดขึ้นจริง” ให้ปรากฏต่อผู้อื่นอย่างไร ด้วยความเข้าใจในธรรมชาติและความต้องการของเขาก่อน หรือพูดง่ายๆ ก็คือ “ยิ่งเราต้องการให้ผู้อื่นปฏิบัติต่อความต้องการของเราอย่างไร เรายิ่งต้องเข้าใจว่าควรจะปฏิบัติอย่างไรกับผู้อื่น”

ถึงตรงนี้ผมจะไม่ยกตัวอย่างนะครับ ผมอยากให้คนที่ได้อ่านประโยคนี้แล้ว ลองนึกย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ในอดีตที่เรารู้สึกว่าได้ทำดีทำถูกแล้ว แต่ผลลัพธ์มันกลับห่วย หรือไม่เป็นไปตามที่เราหวัง คิดดูว่าสิ่งเหล่านั้นกับประโยคนี้เกี่ยวกันอย่างไร แล้วคุณจะเข้าใจมันได้ดีที่สุด

ถ้าให้เปรียบเทียบแล้ว มันก็เหมือนกับการที่เราซ้อมตีลูกเทนนิสเด้งไปเด้งมากับกำแพง ถ้าเราอยากให้ลูกเทนนิสเด้งมาทางขวาเราก็ต้องตีลูกเทนนิสไปทางขวาก่อน หรือถ้าอยากให้ลูกมันเด้งมาทางซ้ายเราก็ต้องตีใส่กำแพงไปทางซ้าย มันเป็นกฏของธรรมชาติ ถ้าเราหวังจะให้ลูกมันเด้งมาทางขวาแต่เราเองกลับตีลูกไปทางซ้ายมันจะเป็นไปได้มั้ย ยิ่งกว่านั้นบางทีเรายังไม่ได้ตีลูกไปทางไหนอะไรเลย (เผลอๆ ไม้กับลูกเทนนิสก็ยังไม่มี) ถามว่าอยู่ๆ มันจะมีลูกเทนนิสเด้งออกมาเองจากกำแพงอย่างที่เราต้องการได้ยังไง

ผมเชื่ออยู่อย่างว่าชีวิตคนเราไม่ได้ถูกกำหนดด้วยโชคชะตาเหมือนกับละครน้ำเน่าที่ถูกถ่ายทำไว้แล้ว โอเคว่ามันอาจจะถูกจัดฉากให้เริ่มต้นไว้อย่างใดอย่างหนึ่งก่อน แต่เนื้อเรื่องหลังจากนั้นมันเปลี่ยนแปลงได้ เนื้อเรื่องหลังจากวินาทีที่คุณกำลังอ่านบรรทัดนี้อยู่นี่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ทั้งหมด เราสามารถคาดหวังความสุขอันเกิดจาก “สิ่งที่เกิดขึ้นจริง” ให้เป็นไปตาม “สิ่งที่เราคาดหวัง” ได้ แม้กระทั่งว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริงนั้นจะเป็นสิ่งที่เรากำลังคาดหวังจากมนุษย์ก็ตาม

กฎของ 72 คุณไม่จำเป็นต้องเป็นที่ 1 ก็ได้

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Tue, 06 Sep 2011 15:20:00 +0000

วันนี้ผมมานั่งคิดๆ ดูถึงกฎ 72 กฎข้อนี้บอกว่า ถ้าเราเอาเงินก้อนหนึ่งไปลงทุนให้ได้ผลตอบแทนเป็น x% ต่อปีทบต้น เราจะใช้เวลาทั้งหมดเท่ากับ 72/x ปี ในการที่จะทำให้เงินที่เราลงไปนั้นโตเป็นสองเท่า เช่น

ถ้าเราเอาเงินไปฝากธนาคารได้ดอกเบี้ยทบต้น 2% ต่อปี (ประมาณจากดอกเบี้ยเงินฝากประจำตอนนี้) เงินทุนเราจะเป็นสองเท่าก็หลังจากที่เวลาผ่านไปเท่ากับ 72/2 = 36 ปี

แต่สมมติเราเอาเงินไปลงทุนอย่างอื่นที่ให้ผลตอบแทนทบต้นเฉลี่ย 6% ต่อปี เงินลงทุนของเราจะเป็นสองเท่าเมื่อเวลาผ่านไปเท่ากับ 72/6 = 12 ปี

จากตัวอย่างนี้ จะเห็นได้ว่าแค่เราเพิ่มผลตอบแทนให้ได้จาก 2% เป็น 6% (หรือเพิ่มขึ้น 4%) ต่อปี เราก็สามารถย่นระยะเวลาในการทำให้เงินลงทุนโตขึ้นสองเท่าได้ถึง 24 ปี (36 – 12 = 24 ปี) ซึ่งถ้าคิดว่าคนเราแก่ตายที่อายุสัก 72 ปี เวลา 24 ปีที่ได้มานั้นมันเท่ากับช่วงเวลา 1 ใน 3 ของชีวิตเลยทีเดียว

กฎนี้ไม่ธรรมดาแฮะ... ผมจึงลองพล็อตกราฟ y = 72/x เมื่อ y เป็นจำนวนปีที่ใช้ในการทำให้เงินลงทุนโตเป็นสองเท่า และ x เป็นเปอร์เซ็นต์ของอัตราผลตอบแทนทบต้นที่เราทำได้ มาลองดูกัน

(หลายคนอาจสงสัยว่ากฎ 72 นี้ใช้คำนวณได้แม่นยำจริงๆ หรือเปล่า ใช่ครับ กฎ 72 นื้เป็นเพียงการประมาณค่า ใช้เพื่อความสะดวกในการคำนวณให้ง่ายขึ้น แต่เมื่อผมลองตรวจสอบดูด้วยการพร็อตกราฟของ y = (log(2)) / (log(1+x/100)) ซึ่งเป็นสูตรที่แท้จริงของการคำนวณ (ไม่ขออธิบายรายละเอียดนะครับ) ก็ปรากฎว่ากราฟทั้งสองนั้นใกล้เคียงกันมากจนเราสามารถใช้แทนกันได้)

จากกราฟเส้นสีน้ำเงินจะเห็นว่ายิ่งตัวเปอร์เซ็นต์ของอัตราผลตอบแทนทบต้น (แกนนอน) มากขึ้นเท่าไหร่ ระยะเวลาที่ใช้เพื่อทำให้เงินลงทุนเป็นสองเท่า (แกนตั้ง) ก็จะลดน้อยลงเท่านั้น คือยิ่งเปอร์เซ็นต์เยอะก็ยิ่งเร่งผลตอบแทนได้เร็วขึ้น ซึ่งนี่เป็นเรื่องที่ใครๆ ก็รู้กันอยู่แล้ว แต่เมื่อสังเกตให้ดีๆ จะพบว่าเส้นกราฟนี้มันตกดิ่งลงมาอย่างรุนแรงเฉพาะในช่วงแรก แต่ในตอนท้ายๆ มันจะตกลงในอัตราที่ช้าลงเรื่อยๆ จนแถวๆ ที่อัตราผลตอบแทนประมาณ 20-30% เส้นกราฟนี้ก็เกือบจะเป็นแนวนอนอยู่แล้ว

ทีนี้มาลองดูเส้นประสีแดงกับเจ้าแท่งสีชมพูกันบ้าง (ดูกราฟไปด้วยนะครับ) ตัวเลขที่เขียนในแท่งสีชมพูนั้นหมายถึงจำนวนปีที่เราสามารถเร่งผลตอบแทนในการทำให้เงินเราโตเป็นสองเท่าได้ในแต่ละช่วงของเปอร์เซ็นต์ผลตอบแทน โดยเริ่มจากที่อัตราผลตอบแทน 2% เพิ่มไปทุกๆ 4% เป็นที่ 6%, 10%, 14%, 18%, และ 22% ซึ่งสรุปได้ดังนี้ครับ

เมื่อเราเพิ่มอัตราผลตอบแทนจาก 2% ไปเป็น 6% เราสามารถลดเวลาในการทำเงินเป็นสองเท่าได้ 24 ปี
จาก 6% ไป 10% ลดได้ 5 ปี
จาก 10% ไป 14% ลดได้ 2 ปี
จาก 14% ไป 18% ลดได้ 1 ปี
และสุดท้ายจาก 18% ไป 22% ลดได้ 0.7 ปี

ถามว่าทำไมถึงหยุดที่ 22% ครับ ก็เพราะว่าค่านี้เป็นสถิติโลกนั่นเอง ซึ่งคนที่สามารถสร้างผลตอบแทนเฉลี่ยทบต้นได้ขนาดนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจาก วอร์เรน บัฟเฟตต์ (Warren Buffett – นักลงทุนในหุ้นคุณค่า บุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในโลกในครึ่งแรกของปี 2008 จากการจัดอันดับของนิตยสารฟอร์บส์) นั่นเอง

ทีนี้มันหมายความว่ายังไง ? มันแสดงให้เห็นว่า การเพิ่มอัตราผลตอบแทนในช่วงเปอร์เซ็นต์ต่ำๆ (ที่เราสามารถทำได้ง่าย) จะเร่งผลตอบแทนหรือลดระยะเวลาได้มาก ในขณะที่การเพิ่มอัตราผลตอบแทนในช่วงเปอร์เซ็นต์สูงๆ (ซึ่งเราทำได้ยาก) จะไม่ค่อยมีผลต่อการเร่งผลตอบแทนในรูปของการลดระยะเวลาได้อีกสักเท่าไหร่

ยกตัวอย่างนะครับ คนที่เคยฝากประจำอย่างเดียวที่เคยได้ 2% อยู่แล้วสามารถทำให้ผลตอบแทนตัวเองเพิ่มเป็น 6% ได้ไม่ยากและไม่เสี่ยงมาก เช่นเอาไปซื้อทอง ซื้อหุ้นกู้ แล้วทำให้ลดเวลาในการเร่งผลตอบแทนได้ถึง 24 ปี ในขณะที่คนที่เคยเล่นหุ้นได้อยู่ 18% ต่อปี จะเป็นเรื่องที่ยากและเสี่ยงขึ้น ถ้าเขาพยายามจะทำให้มันเป็น 22% เพียงเพื่อที่จะเร่งผลตอบแทนให้เร็วขึ้นได้อีกแค่ 0.7 ปี

สังเกตตัวเลข 24 ปี (2% ไป 6%), 5 ปี (6% ไป 10%), 2 ปี (10% ไป 14%), 1 ปี (14% ไป 18%), และ 0.7 ปี (18% ไป 22%) สมมติเราพอใจตัดเอาที่ 10% ต่อปี จะเห็นว่าเราสามารถลดเวลาที่เงินเราจะโตเป็นสองเท่าได้ (มากกว่าการฝากประจำเฉยๆ ที่ 2%) เท่ากับ 24 + 5 = 29 ปี ในขณะที่ถ้าเราจะเอาให้เท่าสถิติโลกหรือที่ 22% เราจะลดเวลาได้เท่ากับ 24 + 5 + 2 + 1 + 0.7 = 32.7 ปี ซึ่ง 32.7 ปี กับ 29 ปี นั้นต่างกันไม่ถึง 4 ปี หรือคิดเป็นเปอร์เซ็นต์แล้ว เราก็ห่างจากสถิติโลกแค่สิบกว่าเปอร์เซ็นต์เท่านั้นเอง

ผมถึงบางอ้อก็ตรงนี้ครับ เมื่อก่อนเคยคิดว่าการเล่นหุ้นทำไม่เราไม่ตั้งไว้สัก 40-50% ต่อปี ซึ่งนั่นไม่ต่างอะไรกับการที่เราไปท้า ยูเซน โบลต์ (Usain Bolt – เจ้าของสถิติโลกวิ่ง 100 เมตร ที่ 9.58 วินาที) ให้มาวิ่งแข่งกับเรา แล้วบอกเขาว่า “โบลต์... ผมว่าผมวิ่งเร็วกว่าคุณ 5 วิ ไม่เชื่อมาพนันกันมั้ย!”

ไอน์สไตน์เคยกล่าวไว้ว่า “แรงที่มีกำลังมากที่สุดในโลก คือ ดอกเบี้ยทบต้น” (Compound interest is the most powerful force on Earth.) คำกล่าวนี้เป็นความจริงไม่เกินเลย แต่มันก็แฝงไปด้วยหลักธรรม...

ตัวเลข 2% ของการไม่ทำอะไรนอกจากการฝากเงินไว้เฉยๆ กับตัวเลข 22% ของนักลงทุนอันดับหนึ่งของโลกนั้น ค่าตรงกลางของมันก็อยู่แถวๆ 10% กว่าๆ นี่เอง ซึ่งการที่เราพอใจที่ 10% นั้นแม้ว่าเราจะแพ้ที่หนึ่งอยู่ 4 ปี แต่มันก็ทำให้เราชนะที่สุดท้ายได้ถึง 29 ปี คนที่ยังได้ 2% อยู่จึงควรพยายามทำให้ได้ 10% (หรือสัก 6% ก่อนก็ยังดี) ส่วนคนที่ได้เกิน 10% ไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนอะไรอีก แค่รักษาผลตอบแทนขนาดนั้นเอาไว้อย่างสม่ำเสมอก็ถือว่าเยี่ยมยอดแล้ว

หลักธรรมที่ว่านั้นคืออะไรครับ... ใช่แล้ว! มันคือ “ทางสายกลาง” นั่นเอง ระหว่างการที่เราไม่ทำอะไรเลยกับการที่เราดิ้นรนมันเต็มที่ ของที่ดีและเหมาะสมที่สุดกลับมาอยู่ตรงกลาง ข้อคิดนี้ทำให้ผมรู้ว่า เราไม่จำเป็นต้องวิ่งให้เร็วเท่า ยูเซน โบลต์ ก็ได้ เพราะตราบใดที่เราตื่นเช้าสักหน่อย เราก็ไปทำงานทัน (อิอิ...เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย)

กฎของ 72 บอกผมอยู่อย่างหนึ่งว่า “ในชีวิตจริงคุณไม่จำเป็นต้องเป็นที่ 1 ก็ได้”

Choices (Part 2/2)

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Fri, 02 Sep 2011 17:54:00 +0000

(.....ต่อภาคสอง.....ภาคเฉลย.....)

.................................
(.....อย่าลืมอ่านภาคหนึ่งก่อนนะครับเดี๋ยวไม่สนุก.....)

.................................
.................................

.................................
.................................
.................................

สีของสัตว์ตัวนั้นคือ “สีเทา” สัตว์ตัวนั้นคือ “ช้าง” และประเทศที่เลือกคือ “เดนมาร์ก” ใช่มั้ย ??

ทีแรกที่ผมได้ตอบคำถามนี้ แม้จะตอบด้วยความเคลือบแคลงสงสัย และพยายามคิดนอกกรอบ แต่ก็ยังไม่พ้นต้องตอบทุกอย่างตรงตามเฉลยนั้น ผมเชื่อว่าเกือบทุกคนก็จะตอบตามนี้ และหากนึกย้อนคำตอบคำถามของโจทย์ไปให้ดี ๆ ก็จะพบได้ไม่ยากว่าเราถูกวางกับดักไว้อย่างไร

สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่เนื้อหาของคำถามคำตอบหรือความรู้สึกทึ่งในโจทย์ข้อนี้ แต่เป็นประเด็นที่ว่าทั้ง ๆ ที่เราสามารถจะเลือกตอบอะไรก็ได้อย่างอิสระ เรากลับต้องเลือกในสิ่งที่ผู้สร้างทางเลือกต้องการทุกอย่าง คำตอบเป็นสิ่งที่คาดหมายได้อยู่แล้วไม่ว่าผู้เลือกจะเลือกอย่างไรก็ตาม

“ทางเลือกจึงเป็นเพียงภาพลวงตา ถูกสร้างขึ้นจากผู้มีอำนาจ เพื่อใช้กับผู้ไร้อำนาจ”

นั่นคือเหตุผลที่เรายังต้องตื่นมาทุกเช้าเพื่อทำงานประจำ ต้องติดละครน้ำเน่าทุกวันตอนค่ำ ต้องซื้อของทุกครั้งเวลามันลดราคา ต้องออกไปอยู่บนถนนในกรุงเทพที่รถติดเป็นตังเม หรือแม้กระทั่งต้องนั่งฟังข่าวการเมืองไปพร้อม ๆ กับการเล่นเกมส์บนเฟสบุ๊กอยู่ตอนนี้

ไหน ๆ ก็พูดถึงเรื่องการเมืองแล้ว ผมขอสมมติเรื่อง ๆ หนึ่ง สมมตินะครับว่าที่ประเทศหนึ่งมีพรรคการเมือง A กับ พรรค B อยู่สองพรรค พรรค A มีสีประจำพรรคเป็นสีแดง ส่วนพรรค B แม้จะไม่ประกาศชัดเจนแต่คนส่วนใหญ่ก็ดูออกว่ามีสีประจำพรรคเป็นสีออกเหลือง ๆ

พรรค A กับ พรรค B เป็นคู่แข่งกันมาตลอด ณ ตอนนี้พรรค B เป็นแกนนำในการจัดตั้งรัฐบาล หากแต่ว่าอ่อนแอมาก ว่ากันว่าถ้าต้องเลือกตั้งกันวันนี้ก็เป็นที่เชื่อกันว่า พรรค A จะเป็นฝ่ายชนะอย่างแน่นอน

แต่เมื่อไม่นานมานี้ได้เกิดพรรค C ขึ้น สีประจำพรรค C เป็นสีเหลืองแจ๋วแจ่มชัด และแน่นอนว่าเป็นคนละสีกับสีแดง นักวิเคราะห์หลายคนเชื่อว่าหากพรรค C ลงเลือกตั้งก็จะยิ่งทำให้สถานการณ์ของพรรค B ที่ดูอ่อนแออยู่แล้วนั้นต้องลำบากมากยิ่งขึ้น เพราะสีมันคล้าย ๆ กันจะดึงคะแนนกันเอง

มิหนำซ้ำล่าสุดมีข่าวว่ากำลังจะเกิดพรรค D พรรคผู้นำการปฏิวัติขึ้นอีก ซึ่งนี่จะเป็นศัตรูโดยแท้ของพรรค A เพราะพรรค A เกลียดการปฏิวัติเนื่องจากเคยถูกผู้นำพรรค D โค่นล้มรัฐบาลของพรรคตัวเองมาก่อน ดังนั้นเมื่อคิดถึงโอกาสที่พรรค D จะลงเลือกตั้งเพื่อไปแย่งคะแนนเสียงเดิมของพรรค A นั้นจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ซึ่งนั่นก็หมายความว่าหากเกิดพรรค D ขึ้น พรรค D จะมีคะแนนมาจากไหนไปไม่ได้ นอกเสียจากจะไปแย่งคะแนนเสียงเดิมของพรรค B หรือไม่ก็จากพรรค C ซึ่งการเกิดพรรค D ขึ้นนี้ ก็ยิ่งจะเป็นข่าวร้ายของพรรค B มากเข้าไปอีก

ดังนั้นการเกิดขึ้นของพรรค C และ D ซึ่งทำให้เกิดสถานการณ์ A, B, C และ D แทนที่จะมีแค่ A กับ B นั้น ฟังดูน่าจะเป็นประโยชน์กับพรรค A มากที่สุด เพราะว่า “คะแนนของ A ไม่ควรจะเพิ่มขึ้นหรือลดลง ในขณะที่คะแนนของ B ควรจะลดลงและส่วนที่ลดลงนี้ไปเพิ่มขึ้นในส่วนของ C และ D แทน”

ประโยคหลังนี้ฟังดูคุ้น ๆ มั้ยนะ

ถ้าเปลี่ยนชื่อใหม่ให้ A = เล็ก, B = กลาง, C และ D = ใหญ่ เปลี่ยนประเทศนั้นเป็นร้านแมคโดนัล เราก็รู้อยู่แล้วว่าแก้วใบไหนจะขายดีที่สุด การเกิดขึ้นของ C และ D อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญของใครก็ได้

ผมเคยคิดมาเสมอว่าการมีทางเลือกที่ยิ่งมากยิ่งเป็นสิ่งที่ดี แต่ถึงตอนนี้อาจต้องเปลี่ยนความคิดนั้นเสียแล้ว บางทีตัวอย่างที่ง่ายที่สุดก็อาจเป็นการที่พระเจ้าตากสั่งทุบหม้อข้าวหม้อแกงทิ้ง แล้วพาทหารที่อิดโรยเสียขวัญบุกเข้าตีเมืองจันท์ จนทำให้เรายังมีประเทศไทยอยู่จนทุกวันนี้

ย้อนกลับไปที่ปัญหาแม่แบ่งเค้กให้กับลูกสองคนอีกครั้ง (เกือบลืมประเด็น) แม้ผมจะยังคิดไม่ออกว่าควรจะแบ่งเค้กยังไงให้อีกคนเลือก แต่ในกรณีที่เราเป็นลูก ตำแหน่งที่ดีที่สุดของเราก็น่าจะเป็นการที่ได้เป็นคนแบ่งเค้ก

อย่างไรก็ตามการจะได้เป็นคนแบ่งเค้ก เราก็ยังหนีไม่พ้นกับคำว่า “เลือก” อยู่ดี คือเรายังต้องเลือกว่าจะเป็นคนแบ่งเค้ก แทนที่จะเลือกเป็นคนเลือกเค้ก ดังนั้นผู้ที่กุมอำนาจในเกมนี้ที่แท้จริงแล้วไม่ใช่ใคร แต่คือแม่ผู้ที่คิดวิธีการนี้ได้เท่านั้น เพราะแม่ในที่นี้เป็นผู้กำหนดทางเลือกให้ลูกทั้งสองคนได้เลือก และไม่ว่าลูกคนไหนจะเลือกเป็นอะไรก็ตาม ผลลัพธ์สุดท้ายก็คือการที่ลูกหยุดทะเลาะกัน ในขณะที่แม่ยังคงทำเค้กขนาดเท่าเดิม

Choices (Part 1/2)

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Fri, 02 Sep 2011 17:48:00 +0000

อยู่ ๆ ก็เกิดนึกถึงปัญหาข้อหนึ่งขึ้นมาได้ หากจำไม่ผิดรู้สึกว่าจะเคยอ่านเจอในหนังสือเรื่องที่เกี่ยวกับการแก้ปัญหาแบบสร้างสรรค์ ปัญหาข้อนั้นมีอยู่ว่า “ในครอบครัวหนึ่ง มีแม่กับลูก ๆ อีกสองคน ทุกเช้าแม่จะต้องตื่นมาทำขนมเค้กหนึ่งก้อนและแบ่งออกเป็นสองชิ้นเพื่อให้เด็กทั้งสองได้กินคนละชิ้นก่อนไปโรงเรียน แต่เด็กทั้งสองคนนี้ชอบทะเลาะแย่งของกันเป็นนิสัย ทุกเช้าเด็กสองคนนี้จะทะเลาะกันเพื่อแย่งเค้กชิ้นที่ทั้งคู่ต่างก็เห็นว่ามีขนาดใหญ่กว่าเสมอ ทุก ๆ วันไม่ว่าแม่จะพยายามแบ่งเค้กให้มีขนาดเท่ากันยังไง ลูก ๆ ก็ไม่เคยไม่ทะเลาะกัน ปัญหาคือแม่ไม่มีเวลามากพอที่จะทำเค้กทีละชิ้น และถึงแม้จะลองทำอย่างนั้นแล้วลูก ๆ ก็ยังทะเลาะแย่งเค้กกันอยู่ดี ถามว่าหากไม่มีวิธีอื่นใดนอกจากการแบ่งเค้กนี้แล้ว แม่จะมีวิธีการแบ่งเค้กอย่างไรเพื่อไม่ให้ลูก ๆ ทะเลาะกัน”

ทางออกสุดคลาสสิกที่หนังสือเล่มนี้นำเสนอก็คือ “ให้ลูกคนนึงเป็นคนแบ่ง และให้อีกคนเป็นคนเลือก”

คำว่า “คลาสสิก” นั้นในที่นี้ผมหมายถึง มันเป็นทางออกที่ง่าย ทุกคนเข้าใจได้ และดูเหมือนจะมีแค่ทางเดียวนี้เท่านั้น

เพียงแต่เมื่อพยายามคิดต่อว่าหากเราเป็นลูกหนึ่งในสองคนนี้ เราควรจะเลือกเป็นคนแบ่งเค้ก หรือเลือกเป็นคนที่ได้เลือกเค้กดี ? การเป็นผู้สร้างทางเลือกหรือการเป็นผู้ได้เลือกอย่างไหนคือสิ่งที่เราควรทำมากกว่ากัน ?

ก่อนจะไปที่จุดนั้น ผมมีกรณีศึกษาอันหนึ่งที่อยากพูดถึงก็คือ เรื่องราวของแก้วน้ำอัดลมในร้านแมคโดนัล (อ้างอิงจากหนังสือ "กลยุทธ์ในชีวิตประจำวัน", นริทร์ โอฬารกิจอนันต์) เรื่องนี้มีอยู่ว่า เดิมทีแก้วน้ำอัดลมในร้านแมคโดนัลจะมีขายอยู่ 2 ขนาด นั่นคือ ขนาดเล็กและใหญ่ ต่อมาทางผู้บริหารต้องการเพิ่มยอดขาย จึงได้ปรับเปลี่ยนแก้วน้ำใหม่เป็น 3 ขนาด นั่นคือ ขนาดเล็ก กลาง และใหญ่ โดยให้แก้วน้ำขนาดใหญ่แบบใหม่นั้นเป็นขนาดที่มีความจุมากขึ้นกว่าเดิม แต่แทนที่จะใช้ชื่อเป็นขนาดจัมโบ้หรืออย่างอื่น ก็ให้ใช้ชื่อเป็นขนาดใหญ่ และเปลี่ยนชื่อแก้วน้ำขนาดใหญ่เดิมเป็นขนาดกลางแทน ส่วนแก้วน้ำขนาดเล็กนั้นก็ให้ใช้ชื่อและขนาดเหมือนเดิม

ความคาดหวังของผู้บริหารก็คือ ต้องการเห็นลูกค้ากลุ่มที่เคยซื้อแก้วขนาดใหญ่เดิม (หรือที่มีความจุเท่าขนาดกลางใหม่) ได้หันมาเลือกซื้อแก้วขนาดใหญ่อันใหม่บ้าง (ขนาดใหม่ที่มีความจุเพิ่มขึ้น) ทั้งนี้ก็เพราะเชื่อว่าจะมีลูกค้ากลุ่มนี้ส่วนหนึ่งต้องการซื้อแก้วน้ำขนาดใหญ่กว่าทั้งสองขนาดที่มีอยู่เดิม และหากเป็นเช่นนั้นจริงก็จะได้เพิ่มยอดขายต่อหัวของคนกลุ่มนี้

แต่แทนที่ยอดขายของแก้วน้ำขนาดกลางจะลดลง และส่วนที่ลดลงนี้ไปทดแทนด้วยยอดขายของแก้วน้ำขนาดใหญ่อันใหม่ ผลกลับกลายเป็นว่า ยอดขายของแก้วน้ำขนาดกลางนั้นเพิ่มสูงขึ้นมาก และทำให้ยอดขายของแก้วน้ำขนาดเล็ก (ซึ่งไม่ควรจะเกี่ยวข้องกันนั้น) ลดลง โดยที่ยอดขายของแก้วขนาดใหญ่อันใหม่แทบจะขายไม่ได้เลย ยอดขายรวมของบริษัทเพิ่มขึ้นจริงแต่เป็นการเพิ่มขึ้นจากสัดส่วนยอดขายของแก้วน้ำขนาดกลางที่เพิ่มขึ้นมาจากสัดส่วนยอดขายของแก้วน้ำขนาดเล็กที่ลดลง หรือพูดง่าย ๆ ก็คือลูกค้าที่เคยซื้อแก้วน้ำขนาดเล็กหันมาเลือกซื้อแก้วน้ำขนาดกลางกันมากขึ้น จากการที่มีแก้วน้ำขนาดใหญ่แบบใหม่เกิดขึ้น

นักจิตวิทยาสรุปว่า การที่มีแก้วน้ำให้เลือก 3 ขนาด คือขนาดเล็ก กลาง และใหญ่ ทำให้คนส่วนใหญ่ (แม้แต่คนที่เคยเลือกแก้วน้ำขนาดเล็ก) เปลี่ยนใจมาเลือกแก้วน้ำขนาดกลาง เพราะคิดว่านั่นเป็นทางเลือกที่เหมาะสมสำหรับตัวเอง (เพราะไม่เล็กไปไม่ใหญ่ไป) ทั้ง ๆ ที่แก้วน้ำขนาดกลางนั้นเดิมทีก็คือแก้วน้ำขนาดใหญ่ที่ตนเองไม่ได้เลือก (เพราะคิดว่ามันเกินความพอดี)

กรณีศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่าการตัดสินใจของคนเราเปลี่ยนแปลงไปตามทางเลือกที่ปรากฎ การที่มีแก้วน้ำขนาดใหญ่แบบใหม่เกิดขึ้น มิได้เป็นการสร้างทางเลือกซึ่งทำให้ผู้เลือกตัดสินใจได้ดีขึ้น ทางเลือกที่เพิ่มขึ้นกลับโน้มนำความคิดและเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ในการเลือกของผู้เลือก ดังนั้นการได้เป็นผู้เลือกหรือการมีทางเลือกจึงอาจไม่ได้ให้อำนาจที่แท้จริงแก่เราก็เป็นได้ ...

แล้วการเป็นผู้สร้างทางเลือกล่ะ จะให้อำนาจที่แท้จริงได้หรือเปล่า ?

ผมเคยได้ยินคำถามอันหนึ่งผ่านทางทีวี หลายคนอาจเคยได้ยินมาบ้างแล้ว แต่สำหรับใครที่ยังไม่เคยก็อยากให้ลองตอบคำถามนี้ตามลำดับนะครับ

อันดับแรกให้เลือกตัวเลขในช่วง 1 ถึง 10 ตัวเลขใดก็ได้มาหนึ่งตัว

เมื่อเลือกได้แล้วให้เอาเลขตัวนั้นไปคูณด้วย 9 เสร็จแล้วผลลัพธ์ที่ได้หากมีมากกว่าหนึ่งหลักให้เอาตัวเลขในหลักสิบบวกกับตัวเลขในหลักหน่วยจะเหลือตัวเลขเพียงหลักเดียว

เสร็จแล้วให้เอาตัวเลขหลักเดียวนั้นไปลบด้วย 5 ผลลัพธ์ที่ได้นี้ให้นำไปเลือกชื่อประเทศที่ขึ้นตันด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษที่มีลำดับเรียงตามตัวเลขนั้น (เช่นถ้าผลลัพธ์ที่ได้จากการลบคือ 6 ตัวอักษรลำดับที่ 6 ในภาษาอังกฤษก็คือ F ก็อาจเลือกชื่อประเทศเช่น France หรือ Finland เป็นต้น)

ทีนี้เมื่อได้ชื่อประเทศนั้นแล้วให้เอาตัวอักษรตัวที่สองของชื่อประเทศที่เลือกนั้นมาเลือกเป็นอักษรนำหน้าชื่อสัตว์อะไรก็ได้ชนิดหนึ่ง (เช่น จากชื่อประเทศ France ตัวอักษรที่สองก็คือ r ก็อาจเลือกชื่อสัตว์เป็น rat หรือ rabbit ก็ได้)

ขอให้คิดถึงสีของสัตว์ตัวที่เลือกนั้นก่อนที่จะอ่านภาคสองนะครับ ...

Perception

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Thu, 25 Aug 2011 14:44:00 +0000

ภายใต้พื้นที่อันจำกัดบวกกับเวลาอันน้อยนิด แว้บหนึ่งมองทะลุหน้าต่างบานใหญ่หลังโต๊ะทำงานเล็กๆ ของเรา ก็ทำให้เกิดข้อสงสัยขึ้น

ทำไมใบไม้จึงมีสีเขียวนะ ?

ไม่ทันจะคิดลึกซึ้งถึงคำตอบ ความรู้สมัยมัธยมก็แว้บขึ้นมาในสมอง เกือบจะทันทีที่เกิดคำถาม

“เพราะว่าใบไม้มีคลอโรฟิลเป็นส่วนประกอบที่ใช้ในการสังเคราะห์แสง และเพราะคลอโรฟิลเป็นรงควัตถุสีเขียว ดังนั้นใบไม้จึงมีสีเขียว”

คำตอบของคำถามที่เราอาจจะเคยสงสัยตั้งแต่เริ่มจำความได้แต่ลืมไปแล้ว คำตอบที่ตอกย้ำความจริงอีกทีตอนที่เราได้เรียนหนังสือ คำตอบที่ทำให้เรายอมรับเดี๋ยวนั้นโดยสมบูรณ์ว่าการที่ใบไม้มีสีเขียวนั้นเป็นความจริงแท้ไม่เกินเลย

แต่ทำไมใบไม้จึงมีสีเขียวล่ะ ?

เก้าอี้อุ่นๆ กระตุ้นให้เกิดความคิด เป็นไปได้ไหมว่าที่จริงตั้งแต่เด็กเราเห็นใบไม้เป็นสีอื่น ในขณะที่คนอื่นๆ ก็เห็นกันไปคนละสี ไม่ใช่ทุกคนหรืออาจไม่มีใครเลยที่เห็นว่ามันเป็นสีเขียว แต่พอโตขึ้น เราได้พูดถึงเรื่องใบไม้และสีเขียวกับคนอื่นๆ ทุกคนรวมทั้งตัวเราจึงต่างเข้าใจตรงกันว่าใบไม้นั้นมีสีเขียว หรือสีเขียวเป็นสีที่อยู่บนใบไม้ ไม่มีใครขัดแย้ง ไม่มีใครสงสัยเลยว่าสีเขียวของเรากับสีเขียวของคนอื่นจะใช่สีเดียวกันหรือไม่ เราถูกทำให้เชื่อว่าสิ่งที่เรารับรู้ผ่านการมองเห็นถ้าเป็นสิ่งเดียวกันมันก็เป็นเรื่องเดียวกันหรือเปล่า

หน้าต่างบานนี้หากคนอื่นมามองก็อาจเห็นใบไม้เป็นสีอื่นได้เหมือนกันสินะ

ว่าแต่ว่าสำหรับเราแล้ว ใบไม้มีสีเขียว เราเห็นมันเป็นสีเขียว หรือเรายอมรับว่ามันเป็นสีเขียวกันแน่ ...

Existence

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Mon, 22 Aug 2011 14:59:00 +0000

ครั้งหนึ่งไอน์สไตน์เคยถกเถียงกับนีลส์โบร์ว่าถ้าต้นไม้ล้มในป่าลึกจะมีเสียงหรือไม่ นีลส์โบร์บอกว่าไม่มีเสียง เพราะในป่าลึกไม่มีคน ในขณะที่ไอน์สไตน์เถียงว่าไม่จริง มันต้องมีเสียง ยังไงเสียงก็ต้องเกิด เพียงแต่ไม่มีคนไปนั่งฟังมันเท่านั้นเอง เรื่องนี้ฟังดูแล้วอาจเห็นคล้อยตามนีลส์โบร์ได้ยาก

วันหนึ่งขณะที่ผมนั่งดูปลาทองว่ายไปมาในตู้ เกิดนึกสงสัยขึ้นมาว่า ปลาทองมันจะรู้มั้ยนะ ว่านอกจากตู้ปลาแคบ ๆ ของมันแล้ว ยังคงมีห้อง มีบ้าน และยังมีโลกใบนี้อยู่ เมื่อพูดคำว่าโลก สำหรับปลาทองแล้วมันคงไม่รู้จัก ไม่มีความหมาย และไม่เคยมีโลกอยู่ในมุมมองของมันเลย แต่สำหรับคนเราแล้วโลกใบนี้มีอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย แล้วถ้าสมมติว่าบนโลกใบนี้ไม่มีคนอยู่ มีแต่ปลาทองในตู้ จะมีปลาทองตัวไหนเห็นและเข้าใจโลกอย่างที่เราเห็นและเข้าใจหรือไม่ มันสามารถตั้งคำถามได้ไหมว่าโลกที่เราอาศัยอยู่ทุกวันนี้นั้นมีจริงหรือ ? และการมีหรือไม่มีนั้นจะใช้อะไรตัดสิน

บนโลกแบน ๆ เมื่อ 500 กว่าปีก่อน คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส ตัดสินใจพาลูกเรือออกเดินเรือจากยุโรปมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก ด้วยเชื่อว่าโลกกลมและสักวันหนึ่งเขาจะเดินทางไปถึงเอเชีย แม้สิ่งที่โคลัมบัสทำในตอนนั้นจะไม่สำเร็จ (เพราะเขาไปถึงอเมริกาก่อนและคิดว่าที่นั่นคือเอเชีย) แต่หลังจากนั้นไม่นาน เฟอร์ดินานด์ แมกเจลแลน นักเดินเรือชาวโปรตุเกส ก็สามารถเดินเรือข้ามทวีปอเมริกาจนมาถึงหมู่เกาะฟิลิปปินส์ได้เป็นผลสำเร็จ เป็นการตบไหล่บอกคนบนโลกแบน ๆ ในสมัยนั้นว่าโลกไม่ได้แบนอย่างที่เราคิด เพราะสิ่งที่เราเห็นและคิดอาจไม่ถูกต้องเสมอไป

เราจะเชื่อมั่นในประสาทสัมผัสทั้งห้าของเราได้แค่ไหน ? หากใครได้มีโอกาสดูหนังภาคแรกของเรื่องเมทริกซ์ ก็คงจะเกิดคำถามที่ท้าทายเช่นนี้เช่นกัน แม้คำตอบของหนังจะออกมาในแนวว่าที่จริงแล้วเราอยู่ในโลกอนาคตที่ถูกควบคุมโดยหุ่นยนต์ โลกในปัจจุบันที่เราอาศัยอยู่นั้นเป็นเพียงโลกปลอม ๆ (Matrix) ที่หุ่นยนต์สร้างขึ้นเพื่อกักขังจิตใจมนุษย์ แต่หนังเรื่องนี้ก็ทำให้เราอดคิดตามไม่ได้ว่า แท้จริงแล้วโลกที่เราอาศัยอยู่นี้มีจริงหรือ ? ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเรานั้นเป็นของจริงแท้แน่นอนขนาดไหน ? และถ้ามันไม่จริง จะมีของที่จริงกว่านี้อีกมั้ย ? เหมือนกับเหตุการณ์ในความฝันที่เหมือนจริง แต่กว่าเราจะรู้ตัวว่ามันไม่จริงก็ต่อเมื่อเราตื่นเท่านั้น แต่เมื่อเราตื่นขึ้นมาแล้ว อะไรล่ะที่ทำให้เราเชื่ออย่างสนิทใจว่าเรากำลังอยู่ในความจริง ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเราน่ะหรือ ?

ในหนังสือ “สู่ความเป็นอัจฉริยะด้วยการพัฒนาพลังสมอง” เจอโรมซึ่งเป็นตัวเอกเล่าเรื่องตลกเรื่องหนึ่งว่า “ชาวยิวสองคนกินบะหมี่เป็นอาหารกลางวัน ชายคนแรกพูดว่า “อธิบายผมหน่อยซิว่าทำไมสิ่งที่เรากินอยู่นึ้ถึงเรียกว่าบะหมี่” “คุณหมายความว่ายังไง” เพื่อนของเขาตอบพลางตักเส้นบะหมี่เข้าปากอีกคำหนึ่ง “มันยาวเหมือนบะหมี่ นุ่มเหมือนเส้นบะหมี่ และรสชาติก็เหมือนบะหมี่ ทำไมเราจะไม่เรียกมันว่าบะหมี่ล่ะ”

ผมรู้สึกตลกทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ แต่พอได้คิดถึงคำตอบของเรื่องนี้แล้ว ก็เกิดนึกสงสัยว่าเราพอจะคิดอะไรไปได้บ้าง

คำว่า “บะหมี่” เป็นหลักฐานที่ยืนยันถึงการมีอยู่ของบะหมี่ หากแต่บะหมี่จะมีอยู่ได้ก็ด้วยการที่เราใช้ประสาทสัมผัสทั้งห้าไปสัมผัส นั่นคือ พอมองดูก็รู้ว่าเป็นบะหมี่ ได้ยินเสียงก็รู้ว่านั่นคือบะหมี่ (อาจจะเป็นเสียงลวกบะหมี่) เมื่อกินก็รู้ว่าเป็นรสชาติของบะหมี่ พอได้กลิ่นก็รู้ว่าเป็นบะหมี่ และเมื่อได้สัมผัสก็รู้ว่าเป็นเส้นบะหมี่ ทีนี้สมมติว่าคน ๆ หนึ่ง ไม่สามารถรับรู้ได้ด้วยประสาทสัมผัสห้าของตนเองไม่ว่าด้านใดเลย แล้วเราตักบะหมี่ใส่ปากเขา โดยไม่ต้องคิดว่าจะเรียกบะหมี่นั้นว่าอะไร ถามว่าคน ๆ นั้นจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของบะหมี่ได้หรือไม่

ดังนั้นการจะมีหรือไม่มีนั้น อาจไม่สามารถใช้การเกิด การเป็น หรือการตั้งมั่นอยู่ของสิ่งนั้นมาตัดสิน หากแต่แท้จริงแล้วมันกลับถูกตัดสินจากประสาทสัมผัสทั้งห้าของเรา หรืออีกนัยหนึ่งคือจากความเป็นผู้รับรู้ของเรา หากเราขาดซึ่งความเป็นผู้รับรู้อันนี้ ก็คงเป็นการยากที่จะเข้าใจโลกอย่างที่เราเข้าใจกันอยู่นี้ได้ และคงเป็นเรื่องลำบากที่จะยอมรับว่าโลกใบนี้นั้นมีอยู่

สมมติในอีกร้อยปีข้างหน้ามีนักวิทยาศาสตร์ออกมายืนยันว่าโลกเรานั้นความจริงไม่ได้กลม แต่บิดเบี้ยวเป็นคลื่นเป็นลอน และมีขนาดที่ยืดหดอยู่ตลอดเวลา ถามว่าจะมีใครในสมัยนี้เชื่อถือในคำพูดนั้นได้บ้าง ในทางกลับกันคนในสมัยร้อยปีข้างหน้านั้นก็อาจงง ๆ ว่าคนในสมัยเราเชื่อกันว่าโลกกลมได้ยังไง ดังนั้นวันนี้หากจะคิดแบบปลาทองว่าโลกใบนี้ไม่มีอยู่ จะเชื่อว่าโลกแบนอย่างคนเมื่อ 500 กว่าปีก่อน หรือยอมรับว่าโลกกลมอย่างในปัจจุบัน ก็ต่างเป็นเรื่องที่ถูกต้องทั้งนั้น เพราะต่างก็เป็นความจริงจากความรับรู้ของประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เรายึดมั่นถือมั่นกันเหลือเกิน

ทฤษฎีควอนตัมกล่าวโดยนัยว่าสมบัติของวัตถุย่อมขึ้นอยู่กับผู้สังเกตการณ์ เช่น อิเล็กตรอนอาจถูกมองว่าเป็นอนุภาคหรือคลื่นก็ได้ นี่หมายถึงสมบัติของสิ่งของใด ๆ ไม่ได้เป็นอยู่อย่างใดอย่างหนึ่ง หากแต่ขึ้นกับว่าใครหรืออะไรไปตีความมันด้วย นอกจากนั้นสมบัติของสิ่งของจะเป็นอย่างใดอย่างหนื่งได้ก็ต่อเมื่อมีใครหรืออะไรเอาตัวเข้าไปสังเกตการณ์ ด้วยเหตุนี้เมื่อต้นไม้ล้มในป่าลึกหากไม่มีคนจึงไม่มีเสียง เป็นความเชื่อของนีลส์โบร์หนึ่งในผู้พัฒนาทฤษฎีนี้

...หลังจากถกเถียงกันอยู่นาน นีลส์โบร์ได้พาไอน์สไตน์ไปที่หน้าห้องของเขา เขาโยนหนังสือเล่มหนึ่งเข้าไปข้างในแล้วปิดประตู “มีหนังสืออยู่ในห้องไหม ?” นีลส์โบร์ถาม “มี” ไอน์สไตน์ตอบ “รู้ได้ยังไงล่ะว่ามี ลูกชายผมอาจจะเปิดประตูห้องอีกด้านหนึ่งแล้วหยิบมันออกไปแล้วก็ได้” นีลส์โบร์ย้อน “งั้นผมจะพิสูจน์ให้ดูว่ามันมี” ไอน์สไตน์กล่าวก่อนเดินไปเปิดประตูห้องออก หนังสือยังคงอยู่ที่เดิม “เห็นไหมล่ะ ไม่ว่าเราจะมองเห็นมันหรือไม่ มันก็ยังคงอยู่ที่เดิมนับตั้งแต่ที่คุณโยนมันเข้าไป”

“แต่นั่นก็เป็นการยืนยันหลังจากที่คุณเปิดประตูออกมาแล้วจึงเห็นมันไม่ใช่หรือ ?” นีลส์โบร์กล่าว

ไอน์สไตน์เดินหัวเสียออกไปจากห้องพลางกล่าวว่า “ผมจะหาทางล้มทฤษฎีของคุณให้ได้ !”

เฝ้าฝันขันขึง

noreply@blogger.com (Gade Ak) — Sat, 20 Aug 2011 15:23:00 +0000

จะทำอย่างไรถึงฉันจะมีบทกวี
แม้เพียงสักบทที่คนทั้งโลกถามหา
ฉันไม่เชี่ยวชาญแม้ด้านภาษามายา
ติดมาแค่ฝันกับความรู้สึกดีดี

จะมากไปไหมถ้าฉันอยากเป็นกวี
นี่คือสิ่งที่ฉันขอเฝ้าฝันถามฟ้า
คืนไหนมีไหมฟากฟ้าไม่มีดารา
ช่วยพาบทกวีของฉันไปแขวนแทนที

เผื่อว่าคืนนั้นจันทร์อ่านแล้วอาจถามถึง
อาทิตย์อาจคิดรำพึงเมื่อถึงยามเช้า
หรือใครคนหนึ่งอาจชอบเลยดึงเก็บไว้

แต่แทนที่ฉันจะมัวเฝ้าฝันขันขึง
ฉันกลับซุ่มเขียนคำนึงจนถึงยามเช้า
หวังสักวันหนึ่ง,หนึ่งหน้าบทกวีถูกฟ้าขโมยไป