HER ŞEYDEN BİRAZ

ATATÜRK’E SANSÜR

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Mon, 02 Nov 2009 23:15:36 PST

Aşağıda fotoğrafı olan pankart geçtiğimiz hafta''Siyasi içerikli” olduğu gerekçesiyle Göztepe-Tepecik Belediyespor maçına sokulmadı. Maç Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisinde oynandı. Sonucunun veya nasıl geçtiğinin bir önemi yok. Pankartta verilmek istenen mesaj ve aldığı tepki önemli.

Pankartı yaratan Göztepe Uniforce‘un sitesindeki açıklama şu şekilde;

”25 Ekim 2009 günü oynadığımız Tepecik Belediyespor karşılaşması için düzenlenen Türk bayrağı organizasyonuna Göztepe UniForce olarak da, “Atam, güneşin doğuşunu izlediğin yerden, Cumhuriyetini batırmak isteyenlere MEYDAN OKUYORUZ” yazılı büyük bir pankartla katılmaya karar vermiştik. Ancak her ne hikmetse güvenlik güçleri, bu pankartı stada almamakla beraber maç sonuna kadar da el koydular. Bunun sorumlusu kendileri değil Türkiye Futbol Federasyonu‘ nun verdiği talimatlardı. Pankartımızın bir suç içermediği konusunda herkes hem fikir olmasına karşın “Siyasettir” denilerek Ata’ mızın resmini, Ay-yıldızımızı ve anlamlı bir yazıyı içeren bu pankartı stada sokamadık. Ülkemizi bölmek isteyenlere İzmirliler olarak güzel br mesaj vermek istemiştik ancak, geleceğimiz konusunda biraz daha umutsuzlandık.”

Sanırım her alanda açılım yapan iktidarın Cumhuriyet ve Atatürk konusundaki açılımı da bu şekilde.

SİYASAL YEMEK TARİFLERİ; AÇILIM YEMEĞİ

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Sat, 24 Oct 2009 15:13:25 PDT

Önce malzemeler;

Bol miktarda kan dolayısıyla kanını sömürebileceğiniz cahil ve koyun formatında halk veya halklar.
Üç tarafı denizlerle çevrili yanmaz yapışmaz bir tencere.
Karıştırmak için Amerikan kepçesi.
Tat vermesi niyetine İsrail sosu.
Yemeğin lezzeti için duaya çıkacak Amerikan Cemaati olmazsa olmaz.
Kanı sömürme işiyle usta aşçılar uğraşmaz, bunun için muhtelif dine veya milliyete bağımlı örgütler lazım ki üç tarafı denizlerle çevrili muhtelif mayınlı tenceremizde bunlardan zaten var.

Şimdi tarifimiz;

Örgütün bastığı bir köyden veya öldürdüğü öğretmen asker fark etmez insanlardan elde edilen kanı bir miktar kısık ateşte kaynatıyoruz. Üzerine İsrail sosunu ekliyoruz. Bu arada Cemaat tüm medyasıyla kaynama esnasında dualara başlıyor. Amerikan kepçesiyle sürekli karıştırma halindeyiz elbette.

Yemek pişmeye yakın Tencereyi dışarıdan seyreden örgüt mensuplarını davullarla zurnalarla mutfağa davet ediyoruz.

Afiyet olsun.

Şimdi tencerenin doğurma vakti.

***

A.K.P. ‘nin açılımı işte buna benzer bir şey. Şimdi bu açılımla Kürt Halkının daha mutlu, Türkiye’ nin daha barış ve huzur içinde bir ülke olacağını düşünenlere yemeğini afiyetle yerlerken bir iki hatırlatma yapmakta fayda var.

Ortada bir özgürlük lafı dolanıp duruyor, sanmayınız ki bu halkların, vatandaşların özgürlüğü veya refahı. Hangi iktidar özgürlük dağıtmış tarihte? Özgürlük klasik deyimle verilmez alınır! Adı geçen özgürlük PKK’ya, parçalanma yoluna…

Kürt halkı yine ağaların, aşiretlerin, şeyhlerin baskısı altında erkekegemenliğin en kaba haliyle yaşamaya devam edecek. Toprak reformu, modernleşme, eğitim hakkı vs konularından söz açtığını duydunuz mu siz PKK’nın veya DTP’nin veya Hükümetin?

Gelen teröristlere iş güvencesi yargılanmama güvencesi falan verildi muhtemelen. Peki milyonlarca işsize tavsiyeniz ne bu durumda?

Bu açılım gösteriyor ki kimse çözüm falan istemiyor. Çözümün yolu son derece basit; DEMOKRASİ! Hepsi bu!

PKK’ya, AKP’ye, Cemaatlere, Tarikatlara, DTP’ye Özgürlük değil, Türkiye Cumhuriyetinin tüm yaşayanlarına özgürlük!

Kürtlerin analarının sütü kadar hakkı olan anadillerini kullanarak yaşama hakları, kültürlerini yaşatma, özetle asimile olmama hakları, ülke yönetiminde, yaşam standardında, kısaca her alanda herkesle eşit şartlarda olma haklarına itiraz edebilecek birisinin olduğunu sanmıyorum. Ama bizler aldatılıyoruz.

Ciddi bir muhalefetin de olmayışından faydalanan iktidar kanın durması, anaların ağlamaması gibi kulağa hoş gelen sözlerle hepimizi aldatıyor. Kaybeden bu ülkenin tüm yaşayanları olacaktır. Bu konuda yanılıyor olmak ise en büyük dileğimizdir.

Doğuda bir toprak reformu yapılsın, insanlar geçimlerini sağlarken kimselere muhtaç olmasın, eğitim sağlık gibi sosyal devletin görevi olan hizmetlerden kız erkek demeden herkes faydalanabilsin ve en önemlisi insanı insan yapan kültürel hakları teslim edilsin oradaki halka. Ama siz demokrasi diye yolarınıza mayın döşeyen, size silah doğrultan bir terör örgütüne kahraman muamelesi yaparsanız bu yolla neyi düzeltebilirsiniz ki? Yalnızca hakkı gaspedilmiş herkese terör yoluyla bunu alabileceğini işaret edersiniz o kadar...

Çakma Haberler

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Thu, 15 Oct 2009 22:38:23 PDT

AKP Genel Başkanı ve Başbakan Erdoğan'ın yeni kitabı ''Mevlana'dan Gülen'e Tasavvufta Ticaretin İzlekleri'' bu akşam Çırağan Sarayında bir kokteylle tanıtılacak. Uzun süren araştırmalar sonunda büyük bir titizlikle kitabı hazırladığını söyleyen Sayın Başbakan çok yakın bir zamanda bir de şiir kitabı yayınlayacağının müjdesini verdi habercilere...

CHP kanadından da Dünya Solu'nun gündemine bomba gibi düşecek bir haber geldi. Dünya Soluna farklı bir yön verme konusunda çalışmaları olduğunu bildiğimiz Sayın Baykal ''Sol'un Geleceği İnternette'' konulu bir açılım yaparak Facebook tipi örgütlenme önerisiyle Sosyalist Enternasyonal'e acil toplantı çağrısı yaptı!

DTP dün düzenlediği mitingte sıkça kullandığı ''Sen Ben Yok Biz Varız, Biz Birbirimize Aşığız!'' sloganının yanlış anlaşılmamasını istediğini ve Türkiye için en doğru seçeneğin ''Ne Şeriat Ne Darbe, Kafası Güzel Türkiye!'' sloganında yattığını söyledi.

Bu yılki Nobel Barış Ödülünün kuvvetli adayı Devlet Bahçeli eğer alırsa ödülü dansöz Asena'ya ithaf edeceğini açıkladı.

Dansöz Asena bu haber üzerine Savaş Ve Barış adlı romanı okumaya başladığını menajerleri aracılığıyla basına duyurdu.

Dumansız hava sahasına bir can da Almanya'nın Münih kentinde feda edildi. Girdiği bir barda sigara içmek isteyen Türk vatandaşı A. Kocatürk uyarılması üzerine etrafa yaylım ateşi açtı. Bir barmenin öldüğü ve birçok müşterinin yaralandığı olaydan sonra basın mensuplarının ısrarlı soruları karşısında Kocatürk ''Dumanlı dumanlı oy bizim eller'' türküsünü söylemekle yetindi.

Gülen Cemaati Sayın Başbakan'ın kitabının piyasaya sürülmesinden sonra halktan gelecek tepkilere göre tüm ticari ve siyasi faaliyetlerini durdurabileceklerini açıkladı. Cemaate yakın kaynaklar Sayın Başbakanın kitabındaki İndiana Jones benzetmesinin Gülen'i fena sinirlendirdiğini açıkladılar. Beyaz Saray sözcüsü de kitabın kendileri için de büyük sürpriz olduğunu ve konuyla ilgili Sayın Gülen le yaptıkları görüşmede Gülen'in ''Hoşgörünün de bir sınırı var!'' diyerek tepki gösterdiğini açıkladı.

Brezilya Milli Takım teknik direktörü tüm oyuncularının bir gün mutlaka Fenerbahçe forması giymek istediklerini söyleyerek Türkiye'deki yabancı oyuncu sınırlamasının kaldırılmasını ve dumansız hava sahası için daha fazla can kaybı olmamasını temenni ettiklerini açıkladı.

Dumansız hava sahasının kendi döneminde hayata geçirilmesi mümkün olsaydı daha fazla gol atabileceğini açıklayan Hakan Şükür başbakanın kitabına bir anlam veremediğini belirterek ''Gerekli yerler gerekli açıklamaları yapacaklardır'' dedi.

Fenerbahçedeki futbolcular arasındaki tatlı rekabet nedeniyle kadroya girmekte güçlük çeken Eto Barcelona'ya geri dönmek istediğini açıkladı. Bunun üzerine bir açıklama yapan Woody Allen Barcelona isimli filminin devamında kendisine bir rol verebileceğini söyledi.

Te be continued...

NOT: Yazı daha önce İzmir'de Sanat sitesinde yayınlanmıştır.

SEZAR'IN HAKKI SEZARA, BİZİMKİ MEZARA

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Wed, 14 Oct 2009 23:19:03 PDT

Kıbrıs, Ermenistan, Azerbaycan, Kürt sorunu/Açılımı, AB, Kuzey Irak, PKK, ABD, İsrail, Cemaat, Tarikat, Eğitim, Ekonomi, Demokrasi, Türban, Ergenekon, Derin Devlet, Mafya, sağlık, vs, vs...

Türk siyasetinin sağından ya da solundan, hatta ne anlama geldiğini bilemediğim merkezinden kısacası istediğiniz ucundan bakın... Herhangi bir başarı öyküsüne rastlayan var mı?

Yukarıdaki listeye İSTİKRAR kelimesini eklerseniz, işte ona diyeceğim yok. İstikrarlı bir şekilde çöküyoruz sanırım.

Türkiye Cumhuriyeti Hükümetlerinin birinci amacı hatta iktidara geldiği andan itibaren varoluş nedenine dönüşen amacı iktidarda kalmak.

AB nin son demokratikleşme önerisi Atatürk'e küfür ve hakaret edilebilmesinin önünü açmak. İfade özgürlüğü diyorlar buna. Bu durumda ben ifade özgürlüğümü kullanıp AB ye buraya yazamayacağım okkada sallıyorum, mutlu olsunlar, ''Bir Türk ifade özgürlüğünü kullandı diyebilsinler'' diye.

Aşiretlerin partisi DTP coştu gidiyor, artık ağızlarına geleni söylüyorlar. Kürt halkının özgürlüğü Öcalan'ın serbest kalmasına PKK'nın kendi adıyla meclise girebilmesine bağlıymış gibi bir tavır sergiliyorlar. Toprak reformu, ekonomik özgürlük, kadın hakları, ağalık, şeyhlik ve hatta üfürükçülük vb şeyler kültürel renkler sanki. Ondan bahseden yok. Lidere bağımlı bir tebaanın ne gibi bir özgürlük istemi olabilir ki? Oradaki yıllarca baskı altında tutulmuş, eziyete uğramış halk ise bunları sorgulayacak halde değil. Sadece ÖZGÜRLÜK kelimesi bile yetiyor belki şimdilik onlara. Üstüne PKK denilen örgütün içerisinde yeralan insanlar bu halkın akrabası, komşusu belki evladı vs. Karmaşık bir durum. Kimsenin samimiyetine güvenecek halde değiliz. Kenan Evren'le başlayan süreç artık hız kazanmış durumda.

İlkokullarda Kurtuluş savaşı başlamazdan önce oluşan durumu gösteren haritalar vardı bizim zamanımızda, sanırım ona doğru koşturuyoruz.

Kürtlerde anlayamadığım durum ise şu ki, sanırım bunu anlayamayacağım da... Alevileri de kaşıdılar bu ülkede, azınlık dediler vs AB devreye girdi, ABD cemaatini devreye soktu, Abant manzaralı toplantılar yaptılar vs, ama Aleviler ''Biz azınlık değil bu ülkenin temel taşlarından biriyiz, kendi sorunumuzu kendi içimizde hallederiz'' demeyi bildiler. Alevilerin yüzyıllardı çektikleri de hafife alınır türden değil, her türden iğrenç iftiralar, eğitimde, devletin hemen her kademesinde ayrımcılık, fiziki baskı, katliamlar... Bütün bunları yaşadılar ama sözkonusu vatan olunca akan sular durabiliyor. Peki bunu Kürtler neden yapamıyor? Yaşadıkları zulümü hafife almıyorum. Cidden büyük bir baskı yaşadılar ki halen yaşıyorlar. Ama çözüm terör mü? Ya da ayrılmak mı?

Şimdi Kürt halkıyla PKK'yı ayrı tutalım durumu akıllara gelebilir, ama oy verdikleri DTP bu ayrımı yapmıyor ki... PKK'yı durdurmak için yapılan harcamayla doğudaki her il klasik espriyle Paris'e çevrilebilirdi. Artan parayla da Türkiye'nin iç dış borçları falan kapanırdı herhalde. İşsizlik sorunu diye bişey de kalmazdı muhtemelen. Bu da cabası...

KALDIĞIMIZ YERDEN DEVAM

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Tue, 06 Oct 2009 02:19:35 PDT

Uzun süredir muhtelif nedenlerden ilgilenemediğimiz blogumuza yeniden dönüş yapıyoruz:)
Eşe dosta duyurulur...

Bu arada yürüsen 5 saatte ulaşabileceğiniz mesafeye (Seferihisar-İzmir) telefonumuzu ve internetimizi taşımayı yaklaşık 1 ayda gerçekleştirebilen pek sayın yetkililere bu rekorluk çalışmaları için teşekkürlerimizi sunar, yokluğumuzda çeşitli yollarla bize ulaşan dostlarımıza sonsuz saygı ve sevgimizi iletiriz...

30 Ağustos Zafer Bayramı

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Sat, 29 Aug 2009 14:51:45 PDT

Şu bayramlar da olmasa bir zamanlar haysiyetli bir millet olduğumuzu iyiden iyiye unutacağız. Eh nasıl unutmayalım; ekonomik dertler, cemaat Cumhuriyet maçı, Ergenekon, yanan ormanlar, çipura levrek açılımı derken vatan millet düşünecek hal mi kaldı insanlarda?

Hep geçmişiyle övünen bir millet oluşumuzda bugünümüzde geçmişte kazanılanları kutlamaktan başka bihalt yapamayışımızın etkisi büyük olsa gerek.

Kişisel görüşüm bu ülkede insanlar sahip oldukları hakların büyük çoğunluğu için herhangi bir mücadele vermedikleri için değerini bilemiyorlar. Kadın hakları, eh işte demokrasimiz, Laiklik için verilen toplumsal bir mücadele hatırlayanınız var mı?

Toplumsal belleğimiz balıklarla yarışır vaziyette olunca maalesef önemli günlerimiz de içeriğinden çok atılacak aynı nutukların hazırlığı, giyilecek elbisenin ütüsü anlamında bir önem taşıyabiliyor. Birisi çıkıp ”Ne gerek var yahu sap gibi dikilmeye?” diye sorabiliyor mesela…

Ye ye bitmeyen, sata sata tüketemediğimiz, türlü entrikalara rağmen bir türlü ABD eyaleti yapamadıkları bu vatan için bir zamanlar insanlar canlarıyla mücadele etmişlerdi. Türlü zorluklara rağmen kimine göre iman gücüyle kimine göre vatan sevgisi ve bağımsızlığa olan haysiyetli düşkünlükle muhtemeldir ki her ikisiyle bir mücadele verildi. İnsanlar öldü, acılar çekildi ve bu ülke kuruldu.

Göçebeliği üzerinden atamamış bir topluma demokrasi, laiklik, kadın hakları, birey olmak gibi değerler aşılanmaya çalışıldı ve kısmen başarılmış ki yıllardır uğraşmalarına rağmen ülke hala ayakta… Topallasa da ayakta…

30 Ağustos önemli bir gün. Herkes alışılageldik mesajlarını verecek ve 31 Ağustosa geçilecek… Herkes kendi kaygılarına dönecek. Unutulmaması gereken yaşanılır bir ülke herkesin sizin gibi düşündüğü bir ülke değildir. Sizin gibi düşünmeyen, sizin inandıklarınıza inanmayan insanların da huzur içinde yaşayabildiği, herkesin karnının doyduğu, hayal kurabildiği, umudunun olduğu ve vatandaşı olmaktan gurur duyduğu bir ülkedir yaşanılır bir ülke.

Bu ülke bir avuç insanın iktidar ya da para hırsına kurban edilemeyecek kadar değerli.

30 Ağustos Zafer Bayramımız Kutlu Olsun! Nicelerini umutla, barış içinde ve huzurla kutlayabilmemiz dileğiyle…

İzmir'den kutladığımıza göre bayramı yazıya İzmir Marşı yakışır:)

Izmir Marsi Atatürk
by Raed

Türkiye Cumhuriyeti’nin Sadık Müşterileri

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Tue, 18 Aug 2009 15:49:42 PDT

Kendimi hep yaşadığım ülkenin vatandaşı olmaktan çok müşterisi gibi hissetmişimdir nedense… Deli gibi çalışır vergi öderim. Sadık bir müşteriyim vergi maaşım elime geçmeden alınır, yani bir süre sallayıp daha ileride çıkacak bir aftan yararlanma durumum sözkonusu değil.

Peki ben bu vergiyi ne için ödüyorum? Yol su elektrik mi diyeceksiniz, hepsine ayrıca para ödüyorum zaten. Bunları bana ulaştıran altyapı mı diyeceksiniz; öncelikle çoğu alt değil üst yapı ilkelliğinde ve faturalarınızı inceleyiniz derim, su ya da elektrik faturanız yalnızca tüketiminizden ibaret değil, kütük parası, bakım parası, izlemediğiniz TRT parası vs vs… Üstüne TRT denen canavar bu parayla abuk sabuk adamlara abuk sabuk programlar yaptırıp deli gibi para öder. Neyse bu ayrı konu.

Eğitim? Paralı!
Sağlık? Paralı!
Ev? Kira!
Maaş? Kuş kadar onunda kanadını devletim alıyor zaten.
Can güvenliği, mal güvenliği? Tesadüfen yaşıyoruz. Zaten hepimiz mal muamelesi görüyoruz.

Şimdi bir de bu işssizlik sigortasına takmış durumdayım. Benim kes kes bitmeyen maaşımdan kesiliyor bu da, işsiz kalırsam ölmeyeyim sürünebileyim diye bir maaş verecekler onu kesiyorlar. Geçen televizyonun birinde altyazı geçti, burada biriken paradan bir miktar GAP MAP DAP ZAP vs gibi bişeylere para aktarmışlar. Eee şimdi ben işsiz kalırsam Gap barajlarında Jet Skili tatil mi kazanıcam?

İşverenin durumu da tuhaf. Verginizi düzenli ödüyorsunuz diyelim, bir iki yıl sonra ödemeyenlere af çıktığı zaman kendinizi enayi yerine konmuş hissetmez misiniz?

Yediğiniz içtiğiniz giydiğiniz vs vs herşeye vergi ödüyorsunuz. Derin bir nefes alın ve kolay kolay bırakmayın o nefesi, algısız vergisiz sizin olan tek şey bu…

En Popüler Gazete Hangisi?

izmirdesanat@izmirdesanat.org.com (Requiem for a dream...) — Tue, 28 Jul 2009 01:44:35 PDT

Sanal Ortamın En Çok Okunan Gazetesi Hangisi?

İllaki merak uyandırmıştır bu soru. Biz sanal alemin devi Google'ın Pagerank değerlerini ve Alexa ölçümlerini baz aldık sıralamayı yaparken.

Google Pagerank adı üzerinde Google'ın internet sayfalarına verdiği bir puan. Hesaplanmasında birçok kriter bulunmakta, kısaca internet sayfalarının popülerliği konusunda sağlam bir veri. 1 ile 10 arasında bir puanlama sözkonusu. Bizim İzmir'de Sanat'ımızın Pagerank değeri şimdilik 3:) Alexa sıralamasında değer ne kadar küçük ise popülerlik o derece yüksek demektir. İşte bu veriler ışığında sizler için gazete gazete dolandık ve aşağıdaki sıralamayı çıkardık...

Son olarak sıralamada önceliğin Google verileri olduğunu belirtelim, bunun nedeni tüm dünyada kabul görmüş olması ve puanlama kriterlerinin daha sağlıklı olması, Alexa değerlerini ise PageRank'ı eşit olanlar arasındaki sıralamayı bozmak adına kullandık...

1-HÜRRİYET

Google PageRank: 8
Alexa Sırası: 301

2-MİLLİYET

Google PageRank: 8
Alexa Sırası: 331

3-SABAH

Google PageRank: 8
Alexa Sırası: 1,287

4-VATAN

Google PageRank: 8
Alexa Sırası: 1,559

5-RADİKAL

Google PageRank: 8
Alexa Sırası: 3,959

6-CUMHURİYET

Google PageRank: 8
Alexa Sırası: 22,439

7-TAKVİM

Google PageRank: 8
Alexa Sırası: 24,792

8-MİLLİ GAZETE

Google PageRank: 8
Alexa Sırası: 43,340

9-ZAMAN

Google PageRank: 7
Alexa Sırası: 2,514

10-YENİ ŞAFAK

Google PageRank: 7
Alexa Sırası: 6,998

11-VAKİT

Google PageRank: 7
Alexa Sırası: 60,730

12-STAR

Google PageRank: 7
Alexa Sırası: 8,327

13-YENİÇAĞ

Google PageRank: 7
Alexa Sırası: 50,148

14-TÜRKİYE

Google PageRank: 7
Alexa Sırası: 80,631

15-FANATİK

Google PageRank: 6
Alexa Sırası: 587

16-FOTOMAÇ

Google PageRank: 6
Alexa Sırası: 2,840

17-BUGÜN

Google PageRank: 6
Alexa Sırası: 14,954

18-TARAF

Google PageRank: 6
Alexa Sırası: 10,641

19-BİRGÜN

Google PageRank: 6
Alexa Sırası: 63,428

Sıralamanın gazetelerin internet sayfalarının popülerliğine göre yapıldığını tekrar belirtelim, reel satış sayıları burada baz alınmamıştır. Google PageRank ve Alexa değerlerini BURAYA tıklayarak kontrol edebilirsiniz.

Sıralamada göze çarpan en ilginç sonuç satış oranlarının çok yüksek olmadığını bildiğimiz gazetelerin internet ortamında takipçilerinin oldukça fazla olmasından kaynaklı üst sıralarda yeralmaları. Bir diğer ilginç sonuç ise satış rakamları tartışmalı olan cemaat gazetelerinin tahminlerin aksine sıralamanın en tepesinde yeralamamaları. Bunda en büyük etken sabah sizden habersiz kapınıza gazete atıp bunu tirajına yansıtabilirken burada sizden habersiz bilgisayarınızda kendi sayfalarını açma olanaklarının olmayışı olabilir mi acaba?

Doğan Holding gazetelerinin üst sıraları kimselere kaptırmamalarında da fotoğraf galerileri ve magazin sayfalarının etkisini araştırmak lazım.

Yavaş Şehir (Cittaslow) Nedir?

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Sat, 18 Jul 2009 02:26:57 PDT

Aslında ''Yavaş Şehir ne değildir?'' sorusuna verilebilecek cevaplar bu ütopya gibi görünen ama gerçekleştirilmiş örnekleri bulunan projeyi anlamakta daha etkili bir yol olabilir.

Birçok yerde okuyabileceğiniz resmi kayıtları aktarmak istemiyorum. Madde madde kriterleri sıralamak bu projeyi matematiksel bir denklem havasına sokuyor ki bu haksızlık olur. Kriterler resmi görevlilerin alanına giriyor. Ben daha çok Cittaslow/Yavaş Şehir oluşumunun sosyal ve yaşamsal boyutuyla ilgileneceğim.

Küçük bir kasaba düşleyin; doğası bozulmamış, dev marketlerde bir ekmek alabilmek için kuyrukta bekleyen insanlar yok, korna sesleriyle uyanmıyorsunuz. Hayatınız koşuşturarak geçmiyor. Yediğiniz içtiğiniz herşey yaşadığınız yörenin doğal ortamında sağlıklı bir şekilde yetiştiriliyor. Pizza ya da hamburgerle değil doğru düzgün yemeklerle besleniyorsunuz. Arabaya değil bisiklete biniyorsunuz. Çevre kirliliği yok. Gürültü patırtı yok. Etrafınızda gözü rahatsız eden bir yapılaşma yok.

Herşeyin hızıyla değer kazandığı günümüzde gerçekten ütopya gibi ya da şehir hayatından bezmiş çoğunluğun emeklilik hayali gibi bir proje.

Muhtemelen sanayi toplumunun insanı robotlaştıran, üretim yerine tüketimi dayatan ve dünyanın kaynaklarını hızla yokeden yapısına bir tepki olarak kurtarılmış bölgeler yaratmayı hedefleyen bir proje.

Seferihisar bu projenin kriterlerine ne kadar uyuyor bilemiyorum ama en azından Yavaş Şehir ünvanını almayı hedeflemesi dahi önemli.

Yaklaşık on gündür Seferihisar'dayım. İlk gün biraz sıkıntılı geçse de gece yolun ortasında gördüğüm zıplayıpduran kurbağa keyfimi yerine getirmeye yetmişti. Doğduğum yer de buraya benzerdi eskiden. Yaz geceleri yollarda kurbağalar, kanal yengeçleri ve koşuşturan kirpiler... Havada narenciye kokusu... Şimdilerde bahçeler kat karşılığı satılık, nüfus gereksizce arttı. Yüksek bir miktarda göç aldı, kimse kimseyi tanımıyor orada. Ne kurbağa kaldı ne yengeç, heryerden yol geçiyor. Bütün bunlar on yıl gibi kısa bir sürede oldu. Bu süreci gören birisi olarak Yavaş Şehir projesinin değerini ve önemini anlamamak mümkün değil.

Seferihisar'ın bu önemli sınavında başarılı olmasını ve daha başka beldelerimizin de bu projeye dahil olabilmesini diliyorum. İlerleme adına herşeyimizi kaybetmeye yüztuttuğumuz günümüzde birşeylerin korunabilmesi çok önemli. Hala göçebeliğin izlerini taşıyan bir toplumuz, bu nedenle belki yaşadığımız yerlere önem vermemiz gerektiğini ormanlarımızı, yeşil alanlarımızı, tarım alanlarımızı kaybettiğimizde anlamaya başlıyoruz.

Not: Yavaş Şehir projesi hakkında daha detaylı bilgiyi İzmir'de Sanatta yayınlanan Prof. Dr. Hakkı ESKİCİOĞLU'nun Yavaş Şehirler başlıklı yazısından edinebilirsiniz.

En Vurucu Tepki; Mizah

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Wed, 15 Jul 2009 13:23:26 PDT

Yorum yapmaya gerek yok sanırım. Mizahın gücü bu olsa gerek. Bir şeye tepki vermek istiyorsanız, insanları yakarak, öldürerek veya cam çerçeve indirerek değil, yazarak hatta bazen susarak veriniz. Komik durumlara düşmezsiniz.

Tepkisiz Toplum ya da Çayırlar

barbarfly@gmail.com (BarbarFly) — Mon, 29 Jun 2009 09:46:21 PDT

Geçenlerde güzel havanın kan dolaşımımdaki yoğun etkisine uyarak denize gitmeye karar verdim. Mekan adı vermeyeceğim. Ama güzel ve sakin bir sahil. Köylerin arasından geçiyorsunuz, yol kenarlarında çiçek açmış zakkum ağaçları vs... Romantik olsam yolda mola verir ağlardım ama Allah'tan değilim.

Mekana toplu ulaşım aracı yok. Bir araba kiraladım. Mini buzdolabıma biralarımı doldurdum. Meraklanmayınız alkollü araç kullanmam, niyetim kafayı çekip sahilde yıldızları seyredip dalga sesini dinleyerek uyumak.

Yolda bir sığır sürüsü çıktı karşıma. Korna sesi falan sallamıyor hayvanlar. Gittim lidermiş gibi görünen sığıra durumu anlattım, kandolaşımımdan falan bahsettim. Yalnız kalmaya olan ihtiyacımı anlattım. Bu sahile ulaşmam gerektiğini dilim döndüğünce anlattım ama sığır bana mısın demedi. Kimeyse? Baktım olmayacak. Etrafa bakındım bu sığırın dilinden anlayan, derdimi ona anlatabilecekmiş gibi duran çoban kılıklı bir adam tuhaf tuhaf bana bakıyor.

-Senin mi bu sığırlar?
-Hee.
-Ya bir de sen anlatsan da çekilseler yoldan.
-Bekle.
Geldi elinde bir sopa, ama sopaya gerek kalmadı, şöyle tuhaf bir ses çıkardı ve sığırlar nizami bir şekilde efendice çekildiler yoldan;
-Brrrüücçhhh!

Sonra sırıtarak geldi. Para isteyecek sandım, ben de bir bira ısmarlarım diye geçiriyordum kafamdan.
-Sen ne demeye bi saattir sığıra bişey annatmaya çalışıyon ki dedi.
Hala sırıtoyor pezevengin evladı. Tepem attı.
-İyi de yolun ortasına çıkan onlardı, sen değildin ki!
Dedim.
-Hemşerim ona bakcek olursan televizyon programlarına da hep böyleleri çıkarıyolar, çobanlar çıkmıyo ki, dedi, ondan demi heç bi tartışma prooğramından bi bok çıkmeyo. Çıkarıvercekler çobanları liderleri kapıştırıvercekler, bak ondan sona iş varcaa yere daha çabuk varma mı?

Hadi len! dedim kendime bunlar senin beyninde uçuşan şeyler, çoban len bu abartma dedim. Hikayenin de yenilir yutulur bi yanı olmalı. Ama sığırlar gerçekti yahu. Yoksa çoban da mı gerçekti. Hay beynimi napiim? Hatırlamıyorum.

Sahil hevesimi de kaçırdı pezevengin evladı. Geri döndüm açtım bi televizyon kanalı kıstım sesini içtim bi güzel biralarımı. Aklımda çoban ve sığırları fonda ''ali babanın bir çiftliği var...''

Çok mesaj kaygılı bi yazı oldu bu:) Çok toplumsal, hahaha... Dur hele bi de kıssadan hisse verem gari:)

Siz siz olun, eli sopalı çoban Brrrüücçhhh! dedi miydi tek sıraya girivermeyin, hade len deyip vurun kıçına tekmeyi... Yoksa bi kere sığır bellendiniz miydi sağar dururlar:)

FOÇA YANIYOR

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Mon, 22 Jun 2009 14:07:25 PDT

''İZMİR´in Foça ilçesi ormanlık alanda yangın çıktı. Bağarası ile Kozbeyli Köyü sınırları arasındaki 7. Jandarma Er Eğitim Komutanlığı yakınındaki çam ağaçlarıyla kaplı ormanlık alanda çıkan yangına, ilk belirlemelere göre 21 arazöz, 7 uçak, 3 helikopter ve yer söndürme ekipleriyle müdahale ediliyor.''

Yangın oraya buraya sıçrıyor, kontrolün altına alındı alınacak, şu kadar hektar filanca ağaç yandı, zeytinlikler, ormanlık alan gitti, yurdun cennet köşesi falan filan.... Yok ciğerimiz yandı, yetkililer pek etkili açıklamalar yaptı... vs vs vs...

Peki sonra?

Orman yangınları yalnızca cehaletle açıklanabilir mi?

Bak Postacı Geliyor

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Fri, 19 Jun 2009 23:59:31 PDT

Fotoğrafta görmekte olduğunuz kitap yaklaşık olarak iki ay kadar önce yazarı Sevgili Sevgi Saygı tarafından İstanbul'dan İzmir'e tarafıma postalandı. Ve biz tam ümidimizi kesmişken dün çıkageldi.

Postacıyla artık aramızda espri vesilesi olmuştu. Hatta ben postacıya İkinci Dünya Savaşında bir askerin cepheden eşine yolladığı mektubun torununa teslim edildiği hikayeyi anlatmıştım ve bu rekora koşturduklarından bahsetmiştim.

Kitap hakkında kısa bilgi İzmir'de Sanat'ta var.

Pek sevgili posta yetkililerine sözüm ise kitabı atlı bir ekibe verseler daha çabuk gelirdi:)

Her neyse, sonuçta kitabın bana ulaşma süreci de kitabın konusu kadar heyecanlı bir serüven oldu:)

Bize bu heyecanı yaşatan tüm yetkililerin büyüklerini ellerinden, küçüklerini yanaklarından öperim.

Vahşetin Namusu Olur mu?

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Sun, 14 Jun 2009 09:07:06 PDT

İçinde bulunduğumuz dünyanın ve ülkenin devasa sorunlarına rağmen bu fotoğraflara bakınca insan yine de hayal kurmaya ve umudetmeye devam edebiliyor. Hiç sıkılmadan bir ömür geçirebileceğim bu mekanlar çok uzakta değil, hemen karşı kıyıda... Aslında bizde de böyle cennetten çıkma yerler mevcut.

Ama bizde böylesine güzel yerlerin yanında 17 yaşındaki kızı sevgilisiyle buluştu diye mekan basan, kızının korkudan kendisini 6. kattan atmasına neden olan babalar da mevcut. Sadece bu kadar mı? Elbette hayır, aynı kız sedyeyle hastaneye yetiştirilirken o yaşam mücadelesinde elinde bıçak ölmek üzere olan kıza saldırmaya kalkan ve kızcağızı 5 yerinden bıçaklayan akrabaları da mevcut.

Örnek ve de namuslu aile modeli.

Bu rezil vahşeti kınayan, tepki veren bir hükümet yetkilisi durdunuz mu? Gören var mı?

Namus dediğiniz biz erkeklerin ikiyüzlülüğünden başka bir şey değil! Balzac çıtayı daha yüksek tutuyor ve ''Gelenekler toplumların ikiyüzlülüğüdür!'' diyor.

Bu manzaranın karşısında yaşayan insan ne kadar vahşileşebilir acaba? Zannetmiyorum ki çocuğu birisine aşık oldu diye onu bıçaklasın.

Peki bu kadar şiddete, hoşgörüsüzlüğe nasıl bulaştık biz? anadolu insanının kalenderliği, mizahı, hoşgörüsü, misafirperverliği ve daha bir sürü güzelim özelliği öğretilirdi bizlere okulda eskiden. Hikaye miydi hepsi bunların?
Kendi çocuğuna bunları yapabilen insanlar daha başka neler yapabilirler kimbilir?

Öncelikle namus cinayeti, töre cinayeti gibi saçma sapan kavramları üretenlerden hesap sormalı aslında. CİNAYET CİNAYETTİR! İşleyen de CANİDİR!

Biz Bi Nişanlanıp Gelcez:)

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Sat, 13 Jun 2009 08:06:00 PDT

Valla yazacak çok bişey yok:) Varsa da ben de pek akıl fikir kalmış durumda değil:)

Kısacası ''Biz bi nişanlanıp geliyoz'' Requiem -eh artık gerçek ismi de ifşa edebiliriz Esra- ile...

Deniz Apartman, Numara yok...

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Thu, 11 Jun 2009 15:29:58 PDT

Yüzmekle uçmak aynı şeydir. Ha havada ha suda, fark etmez. sonuçta yerçekimine karşı koyuyorsunuz.

Her ikisi de arınma duygusu verir, en çok ihtiyaç duyduğumuz şey muhtemelen...

MAYIN TEMİZLİĞİ, İSRAİL VE VAN MÜNÜT

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Mon, 08 Jun 2009 12:32:23 PDT

Mayınları Türkiye temizlesin!

Topraklar Doğu'daki işsiz ve şeyhlere üfürükçülere, aşiret reislerine kul kölelik reva görülmüş halka paylaştırılsın!

Kooperatifler kurulsun, üretim yapılsın!

Onurlu bir hayat herkesin hakkı!

Ve artık mayın falan da olmasın!

Birbirimizi yediğimiz yeter!

Vatan için yaşamak da kutsaldır!

Tüketim Bir Kültür Müdür?

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Sun, 07 Jun 2009 10:47:36 PDT

'Tüketim Kültürü.'' Bu tabiri duymayan kalmamıştır dünyanın herhangi bir coğrafyasında.

Üretilen bir şeyin tüketilmesi gayet doğal. Üretimden kasıt gıda benzeri zorunlu ihtiyaçlarsa, tüketim de yemek sanatına dair ise buna bir kültür denilebilir elbette, ama bahsettiğimiz şey aslında ihtiyaç olmamasına rağmen aptallara komik gelen reklamlar vasıtasıyla ihtiyaçmış gibi yansıtılıyorsa buna kültür demek abesle iştigalin ta kendisi oluyor.

Reklamların içeriklerini bir düşünün. Aşil'i topuğundan vurak ok misali her reklam zihnimizin zırhsız noktasından giriş yapmıyor mu?

Etrafınıza bir bakın elbise tamiri yapan ya da diken kaç terzi kaldı? Terziden kastım zanaatkar, starlara sahne kıyafeti ve hanımlara gelinlik diken modacılar değil.

Kadınlar genelde kolay hedef gibi duruyor reklamcıların karşısında. Çok haksız da sayılmazlar, alışveriş merkezlerini bir gezinirseniz bunu gayet rahat gözlemleyebilirsiniz.

Yürütülen politikalar doğrultusunda psikolojik rahatsızlıklara ilaç, can sıkıntısına derman olan alışveriş salgınının sonucu nedir peki? Sizce herhangi bir bankaya borcu olmayan kaldı mı?

Sevgililer günü, yıldönümleri, noel ve daha birçok özel günde neler yapıyorsunuz? Alışveriş yapmak artık sosyal bir insan görüntüsünü oluşturan bir numaralı etken olmadı mı?

Çaresi var mı bu hastalığın? Zannetmiyorum. Kaç kuşak bu psikolojiyle yetişti/yetiştirildi. Tasarruf, yardımlaşma, imece gibi kültür kelimesini gerçekten hakeden şeyler artık bir nostalji...

Demokrasi Treni;İndi Bindi Beleş

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Sat, 06 Jun 2009 14:59:10 PDT

Malumunuz Deniz Feneri davasında kıpırdanmalar var. Peki bu kıpırdanmalara medyanın tepkisi ne olmuş merak ettiniz mi? Düşünün medya ile ilgili bir kurumun en tepesindeki insan zanlı, malvarlığına tedbir konulmuş, hala görevde... Uzatmayalım, Odatv sitesi manşetlerden bir derleme yapmış, aynen aktarıyoruz...

İşte gazetelerin birinci sayfaları ve işte Zahid Akman haberleri:

Posta: (dört sütuna manşet) Nihayet

Hürriyet: (altı sütuna sürmanşet) deniz Feneri’nde 18 ihtiyati tedbir

Milliyet: (beş sütuna manşet): Varlıklarına tedbir geldi

Habertürk: (altı sütuna manşet): Zahid Akman’ın mallarına tedbir

Vatan (sekiz sütuna sürmanşet) Servetine tedbir kondu

Akşam: (dört sütuna şürmanşet) Deniz’de tedbir fırtınası

Cumhuriyet: (altı sütuna manşet) Malvarlıklarına tedbir konuldu

Sözcü: (altı sütuna sürmanşet) Malvarlığı şoku!

Güneş: (altı sütuna manşet) O koltuktan kalk artık!

Yeniçağ: (manşet yani çift sütun) Malvarlıklarına tedbir kondu

Radikal (altı sütuna manşet): Deniz Fenerinde 18 kişinin mallarına tedbir

Tercüman: (sekiz sütuna manşet) Deniz Fenerinde birinci dalga

Birgün: (ortada dört sütun) Akman’ın feneri sönüyor

Sabah: (en altta dört sütun) Akman’a tedbir

Takvim: (altta çift sütun) Akman’a şok haber

Zaman: (en altta dört sütuna) Deniz Feneri soruşturmasında 18 kişinin mallarına tedbir

Bugün: (altta çift sütun) Deniz Fenerinde tedbir kararı

Star: (manşet yanı çift sütun) Erdoğan: Akman kendini savunmayı bilir

Taraf: (altta tek sütun): Erdoğan: Akman kendini savunur

Yeni Şafak: haber yok

Vakit: haber yok

Türkiye: haber yok

Milli Gazete: haber yok

Yeni Asya: haber yok

Oyuncu, Sahne Ve Kırmızı Başlıklı Kız

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Sat, 06 Jun 2009 12:29:02 PDT

Bizlere verilen rolleri oynamaya devam ediyoruz. Kimimiz başarılı kimimiz sınıfta kalıyor. Sorun değil! Herkes oscar alamaz!

Zaten yönetmenin de çok başarılı olduğu söylenemez. Senaryo da berbat. Sahneyi viran eylemişiz hep beraber. Işık dekor desen ı-ıh!

Çoğumuz başrol heveslisi figüranı oynuyoruz. ''bir gün herkes on beş dakikalığına meşhur olacak'' dedi birisi hepberaber inandık. İnanmak birinci işimiz. Rolüne inanmazsan oynayamazsın!

Berbat oyuncularız, ama eğleniyoruz.

Daha kötü de olabilirdi. Kurdun karnını yaracak avcıyı bekleyen kız olmak da vardı hayatta:) Hoş Kurtlar vadisinin fanatik bir izleyicisi olmak daha kötü olsa gerek...

Başlık yok, etiket yok, kategori yok... Sadece düşler var...

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Fri, 05 Jun 2009 13:54:59 PDT

Şöyle ufak bir sahil kasabasına yerleşsem, bahçede roka maydonoz yetiştirsem, ayak toprağa değse... Balığa çıksam, bir elim teknenin dümeninde diğer elimde buz gibi bira olsa... Güneş kavursa... ayaklarım yalınayak yürümekten ve sıcak kumlardan katır ayağı gibi olsa...

Sabah balığa çıkıp öğle yemeğinde yakaladığım balıkları yengeçleri götürsem, bir iki bira içip kuytu bir gölgede uykuya dalsam...

Öğleden sonra yine balığa çıksam, akşama bahçeden topladıklarımla salatayı yapsam, ekmeği kendim yapsam, balığı ızgaraya atsam... Bakkaldan sadece rakı alsam... Onu da değiş tokuş sistemiyle halletsek, para mevhumunu ortadan kaldırsam.

Akşam güneşin batışına karşı kursam sofrayı, bir iki kadeh atsam, fonda Müzeyyen Senar, Zeki Müren şarkıları olsa...

Uzar gider benim liste ama listenin hiçbir maddesi denizden bir adım uzaklaşmaz herhalde:)

Siz de yorulmuyor musunuz bazen... İşten güçten değil sadece... Yaşam standardından, modern hayattan, televizyondan internetten, ondan bundan şundan... Daha güzel bir hayat olabileceğini bilip de sabahtan akşama mesai yapıp, akşam tv ya da pc başına çöreklenip ertesi gün yine aynı çarka girmek... Okkalı bir küfür geçiyor tam burada ama otosansür sistemimi devreye sokuyorum hemen:)

Dünya Çevre Günü

izmirdesanat@izmirdesanat.org.com (Requiem for a dream...) — Thu, 04 Jun 2009 23:52:16 PDT

Böyle özel günler beni hep huysuzlandırmıştır. Kesin bi halt yemiştir insanoğlu bişeyin içine etmiştir ve şimdi o mahvettiği şeye bi gün düzenleyip içini rahatlatıyordur.

Dünya Kadınlar Gününü bir düşünün, erkekegemen toplumun kadınlar bir günlük kıyağı...
Dünya çevre günü:) Çevre mi kaldı? Kimyasal silahlar, kimyasal atıklar, altın kadına yakışıyo pek estetik diye orayı burayı kazıp zehir saçmalar... Nüfus patlaması, birisi golf oynayacak diye orman katletmeler... Ama bakınız bugün insanlar ne nutuklar atarlar. Termik santrallere okey veren pek yetkili yetkililer çevrenin öneminden bahsederler vs... Verilen okey termik santralin boyuna yetmeyeceği için herhangi bir koruma sağlayamayacak insanoğluna bu arada:)

Sevgililer Günü var, o da ticari zaten. Sevgilin varsa niye o günü bekleyesin ki hediye almak için? Yada bir güncük daha çok mu seveceksin? Ne menem bir şeydir ki bu?

Dediğim gibi çevreyi doğayı bu hale getirmese insanoğlu/kızı dünya çevre gününe gerek kalmazdı. Kadınlar özgür olabilseydi kadınlar gününe de gerek kalmazdı. Türkiye büyük bir devlet olsaydı Türkçe İngilizce gibi öğrenmesen ayıp bir dil olurdu ve Amerikalı bir şeyhin İngilizce eğitim veren okulunda üç beş çocuğa Türkçe öğretildi diye tebaası veya müridi olan birileri bu kadar hislenmezdi:)

Bir de bizimki gibi ülkelerde çok tuhaf bunlar... Tecavüz suçunun cezasına indirim olabilen bir ülkede kadınlar günü kutlamak... Orman yangınları olimpiyatlarında ilk sıralarda yeralan bir ülkede çevre günü kutlamak... Bizimki kutlama değil Ağıt ve Protesto olur olsa olsa... Zaten öyle de olmalıdır...

Diziler, Arkası Yarınlar, Hayatlar Vs

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Thu, 04 Jun 2009 15:10:28 PDT

Son zamanlarda bir dizi manyaklığıdır ki aldı başını gidiyor. Lost, Heros, Gossip Girl ve daha niceleri... Bazıları sanki aynı senaristin elinden çıkmış gibi...

Lost kaçıncı sezona erdi bilemiyorum ama tüm ada ahalisi oturup bir bölümde dürüstçe birbiriyle konuşsa dizi en az iki sezon kısalırdı:)

Sekiz on bölümde bitirilebilecek bir dizinin binbeşyüz bölüm sürmesi ve bunun en az yüz bölümlük bir zamanının bir önceki bölümün özetine ayrılması, araya gren reklamlar vs derken izleyicinin hayatından giden zamanı bir düşünün... İyi bir senarist ve yönetmen işbirliğiyle gayet güzel bir sinema filmi olabilecekken ekonomik veya daha başka sebeplerle bir türlü bitmeyen bu dizilerden size gına gelmedi mi artık? Ben televizyon açamaz oldum. Ya bir dizi, ya aptal bir eğlence(!) programı ya da daha aptal bir tartışma programı... Ah spor programlarını nasıl unuturuz:)

En son ne zaman reklama bulanmamış iyi bir film izlediniz televizyonda? İddia ediyorum çocukluğumun tek kanallı TRT' si bu konuda daha iyiydi. Belki kesip biçiyordu birçok sahneyi ama ben Hercul Poirrot'ları, Spagetti Western'leri, polisiyeleri ve sinemanın birçok klasik filmini TRT'de izledim yıllar önce. Şimdi onların da pek bir farkı kalmadı elbette. Hatta neredeyse cemaatten haberler diye bir kuşak açacaklar ama bu da ayrı bir yazının konusu...

Gossip Girl ve Bizim Kızlar

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Thu, 04 Jun 2009 14:50:09 PDT

Bütün kızların güzel, oğlanların yakışıklı olduğu, herkesin zengin olduğu ve son derece lüks bir hayat sürdüğü bir dizi. Bir peri masalı hatta. Kahramanların kıskançlık, dedikodu ve can sıkıntısı gibi problemlerini adam yerine koymazsak pek bir sorunları yok. Herkes heran herkesin sevgilisi olabilir, birinin annesi diğerinin babasıyla evlenebilir bir yakınlıkları mevcut bu karakterlerin.

Kitaplarını 14-15 yaş grubu kızların okuduğu Dedikoducu Kız'ın dizisinin izleyici kitlesinde yaş grubu biraz büyüdü anladığım kadarıyla. Anlatılabilecek bir konusu olmayan, hemen her bölümde aynı tiplerin birbirine benzer sorunlar yaşayıp, bölümün sonuna doğru iyilerin bir sevgi yumağı oluşturduğu, kötülerinde bir dahaki bölümde çevirecekleri entrikanın tüyolarını verdiği, özetle gereksiz televizyon dizileri listesinin seribaşı olan bu diziyi hayatında gereksiz şeylere vakti olan herkese tavsiye ediyoruz:)

Yahu söylemeden geçemeyeceğim, sinemasal bir şölen değil, muhteşem bir senaryo yok, zeka denilen mevhumdan hiç bir aşamasında faydalanılmamış bir dizi... Nasıl böyle bir izleyici kitlesi yakalıyor?

Yazınsal Serüven; Bir Yazarın Edebiyat Yolculuğu

emrah@izmirdesanat.org (Emrah ATİK) — Tue, 02 Jun 2009 15:11:55 PDT

Asıl macera okumak mı yoksa yazmak mı?

Okumak elbette büyük bir haz, yolculuk ve hatta maceralı bir yolculuk. Yazmak ise bambaşka bir boyut. Bir kitabın yazılışından tutun da yayınlanıp kitapçı raflarındaki veya okuma serüveninizdeki yerini alana kadar geçirdiği evreler oldukça uzun bir serüven aslında.

Peki bu serüven yazar tarafından bakıldığında nasıl yaşanıyor? Özellikle de ilk kitabın yayınlanma sürecinden sonra neler yaşanıyor? Bu sorunun cevabı için okuyabileceğiniz harika bir metin var; İletişim Yayınlarından çıkan Eski Sinagog Meydanı‘ nın yazarı Öykü Didem Aydın Edebiyat Ve Hukuk isimli blogunda Bir ‘İlk-romancının’ İtirafları, Okuyucuları ve Eleştirmenleri başlıklı bir yazı yayınladı.

İlk kitap sanki yazar için hemen aşılması gereken bir durum gibi yaşanıyor sanırım. Öyle çok önermeler var ki ilk kitap konusunda. Aslında tek bir kitapla edebiyat tarihine geçmiş isimler var. Mesela Arthur Rimbaud‘nun Cehennemde Bir Mevsim dışında kitabı yok ama Onun kadar şiir dünyasını etkilemiş bir başka şair de yok muhtemelen… Yazar ilk kitabında kendisini anlatır türünden yaygın bir inanç var mesela. Uzatmayacağım, Öykü Didem Aydın‘ın yazısına dönmek istiyorum çünkü.Yazının girişinde ilk-roman ve ilkromancı sözcüklerini türeten yazar aslında belki de edebiyat dünyamıza iki yeni kavram kazandırıyor.

‘İlkromancı kime denir?’ sorusuna verdiği 15 maddelik cevap ise müthiş bir -isyan dolu- mizah örneği. İşte o maddelerden birkaçı;

1- İkinci romanı yazıp yazmayacağına ilişkin kendinden başka herkesin şüphesi olan romancıdır.

2- Romanı, bir yıl içinde bin satmış ise mutlu olması gereken bir romancıdır.

7-“İyi romancı reklam yapmaz, işi ticarete dökmez, iyi romancı çok satmaz, çok satsa bile çok okunmaz, çok okunsa bile çok anlaşılmaz” tümceleriyle başı gerçekten dertte olan romancıdır çünkü bu tümcelerin öznesi, “iyi romancı”dır, “ilkromancı” değil!

11- İlk romanının yazım ve yayınlanma süreçlerine üç, beş, sekiz, hatta on yıl vermiş olmasına, romandaki beher kelime başına saatler düşmüş olmasına karşın, tüm romanı “hızla” okumaya bilmiyoruz kaç yarım-saat veren ama eleştirisine onbeş dakikadan fazla bir süre ya da birkaç dergi sayfasından fazla yer vermeyen iki-üç eleştirmenin, çok-kötü iyi-yazılarından bile memnuniyet duyması gerektiğine inanılan romancıdır.

12- Hiç okumadığı, hatta adını bile duymadığı “dandik” bir gazeteyi, sırf orada ilkromanı hakkında bir şeyler yazılmış diye alıp okumaya kalkması beklenen romancıdır.

Yazarın kitabı hakkında çıkan iki eleştiri yazısına ve bu yazılara dair kendi fikirlerine de yerverdiği bu uzun olduğu kadar keyfle okunan yazısını mutlaka okuyunuz. Muhtemelen elinize aldığınız bir kitaba bakış açınızı bile değiştirecek/derinleştirecek bir yazı.Yazıya BURADAN ulaşabilirsiniz.
Keyifli okumalar…
Not:Yazı daha önce İzmir'de Sanat'ta yayınlanmıştır...