Γιώργος Π.Πολοπετράκης "Θηλιά του Δήμιου"

Αν Αθηναίος του 1000 π.Χ. ερχόταν πίσω στη ζωή σήμερα, το πιθανότερο είναι ότι θα ήταν ευφυέστερος από όλους εμάς… υποστηρίζει ο Dr. Gerald Crabtree, κορυφαίος γενετιστής του Πανεπιστημίου Stanford των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, πρόσφατη έρευνα του οποίου αποκαλύπτει ότι ο άνθρωπος, με την πάροδο του χρόνου γίνεται όλο και λιγότερο ευφυής .....η συνέχεια εδώ

Νερό . Το αγαθό που δεν μας ανήκει … πια ! Video (μέρος πρώτο)

2013-03-09T19:18:00.000+02:00

Tο βραβευμένο ντοκιμαντέρ της Irena Salina Flow-For Love of Water ερευνά αυτό που οι εμπειρογνώμονες θεωρούν ως το πιο σημαντικό πολιτικό και περιβαλλοντικό θέμα του 21ου αιώνα. Την παγκόσμια κρίση νερού.Η έρευνα της Salina εστιάζει στην πολιτική, την ρύπανση, τα ανθρώπινα δικαιώματα και στην εμφάνιση διαφόρων εταιριών για έλεγχο του νερού. Αναρωτηθήκατε πότε αν “Μπορεί πραγματικά να μας ανήκει το νερό;” ....η συνέχεια εδώ

Μητέρα Τερέζα - VIDEO

2013-03-09T17:53:00.002+02:00

Μια γυναίκα ξεκινά μόνη τον ιδιαίτερα δύσκολο δρόμο της: χωρίς πόρους και προμήθειες, αποφασίζει να βοηθήσει τα εκατομμύρια των φτωχών, πεινασμένων και εξαθλιωμένων ανθρώπων που κατέκλυζαν τα σοκάκια της Ινδίας.Μόνος παραστάτης και αρωγός της ανθρωπιστικής της προσπάθειας, ο Θεός!Οι συστάσεις για τη Μητέρα Τερέζα περιττεύουν: το παγκόσμιο σύμβολο του ανθρωπισμού, της άδολης προσφοράς και της ανιδιοτέλειας έχει μπει στα στόματα όλων μας όταν θέλουμε να μιλήσουμε ακριβώς για τις έννοιες αυτές.....η συνέχεια εδώ

Καρκίνος. Δημιούργημα του Σύγχρονου Ανθρώπου;

2013-01-21T16:23:00.000+02:00

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο καρκίνος είναι μια σύγχρονη μάστιγα και τείνει συνεχώς αυξανόμενος.Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας 8 περίπου εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από καρκίνο σε όλο τον κόσμο, με πρόβλεψη στα επόμενα χρόνια να ξεπεράσει τους θανάτους από καρδιολογικά νοσήματα και να γίνει η πρώτη αιτία θανάτου στον δυτικό κόσμο . Πρόσφατες όμως έρευνες επιστημόνων ρίχνουν νέο φώς στον τρόπο που βλέπουμε αυτή την σύγχρονη μάστιγα. Το παράδοξο είναι ότι η αυτή η φρέσκια ματιά προέρχεται από το παρελθόν.

Ερευνητές εξέτασαν ιστούς από μούμιες και διαπίστωσαν την πολύ χαμηλή επίπτωση του καρκίνου στην αρχαιότητα.
Σύμφωνα με την καθηγήτρια Ρόζαλι Ντέιβιντ, συγγραφέα σχετικού άρθρου που δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 2010 στο Cancer Nature`s Reviews (ένα από τα σημαντικότερα περιοδικά για την έρευνα στον καρκίνο παγκοσμίως):

Treating Cancer with Nano-bio Technology

«Δεν υπάρχει τίποτε στο φυσικό περιβάλλον που να μπορεί να προκαλέσει καρκίνο. Επομένως πρόκειται για μια νόσο που έχει προκληθεί από τον ίδιο τον άνθρωπο, ξεκινώντας από την μόλυνση του περιβάλλοντος μέχρι τις αλλαγές στην διατροφή και στον τρόπο ζωής μας.»
Οι μελετητές κατέληξαν στο παραπάνω συμπέρασμα αφού μελέτησαν χιλιάδες δείγματα από ανθρώπους και ζώα της αρχαιότητας.
Λαμβάνοντας υπόψη:

α. την απουσία των σύγχρονων χειρουργικών επεμβάσεων κατά την αρχαιότητα - αυτό σημαίνει ότι όσοι πέθαιναν από καρκίνο θα πέθαιναν με αυτόν χωρίς να έχει αφαιρεθεί.
και
β. την καλύτερη διατήρηση των καρκινικών ιστών από τους φυσιολογικούς μέσα στο χρόνο,
τότε αν ο καρκίνος είχε την έκταση που έχει στην σύγχρονη κοινωνία θα εντοπίζαμε πληθώρα περιπτώσεων καρκίνων, σε αρχαιολογικά ευρήματα, ιδιαίτερα σε άτομα που πέθαναν σε μεγάλη ηλικία.
Αντιθέτως η ανεύρεση καρκινικών ιστών σε ανθρώπους αλλά και σε ζώα της αρχαιότητας είναι εξαιρετικάσπάνια.
Είναι προφανές ότι παράγοντες που υπήρχαν στην αρχαιότητα και δεν προκαλούσαν καρκίνο τότε – όπως τα μικρόβια, οι ιοί και η κληρονομικότητα – είναι μάλλον απίθανο να μπορούν από μόνοι τους να προκαλέσουν καρκίνο σήμερα.
Ισχύει βέβαια και το ανάποδο.

Οι κύριοι υπαίτιοι του καρκίνου είναι πιθανότερο να βρίσκονται ανάμεσα σε παράγοντες που δεν υπήρχαν παλαιότερα αλλά υπάρχουν μόνο σήμερα ή σε πολύ μεγαλύτερη έκταση όπως:

- Στρες
- Παχυσαρκία
- Χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D
- Έλλειψη μικρο-θρεπτικών συστατικών
- Επεξεργασμένες τροφές
- Ζάχαρη
- Μόλυνση του περιβάλλοντος
- Ραδιενέργεια
- Ανθρώπινες πηγές ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας
- Τοξική επιβάρυνση από τεχνητές χημικές ουσίες
- Έλλειψη άσκησης

Πράγματι όλοι οι παραπάνω παράγοντες έχουν συνδεθεί με αυξημένη επίπτωση του καρκίνου σε ξεχωριστές μελέτες.
Το ευχάριστο είναι ότι στην πλειοψηφία τους οι παραπάνω παράγοντες είναι διαχειρίσιμοι και μπορούμε να τους επηρεάσουμε σε σημαντικό βαθμό.

Από τους 8 εκατομμύρια θανάτους κάθε χρόνο που οφείλονται στον καρκίνο, πόσοι θα μπορούσαν να αποφευχθούν σύμφωνα με αυτά που γνωρίζουμε;
Βέλτιστα επίπεδα βιταμίνης Dστο αίμα συνδέονται με μείωση της επίπτωσης των συχνότερων μορφών καρκίνου κατά 50%.
Αλλαγή του τρόπου ζωής και διατροφής επιφέρει μια μείωση της εμφάνισης καρκίνου της τάξης του 36%
Η μειωμένη κατανάλωση επεξεργασμένων τροφών και κρεάτων έχει επίσης βρεθεί ότι μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο για καρκίνο του παχέως εντέρου

Το Εθνικό Ινστιτούτο για τον Καρκίνο των ΗΠΑ δηλώνει ότι πληθώρα μελετών έχουν δείξει ότι η άσκηση και το μειωμένο σωματικό βάρος μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο νόσησης από καρκίνο σε ποσοστά από 30-40%
Αν διαχειριστούμε τους παραπάνω παράγοντες και παράλληλα βελτιστοποιήσουμε τις ελλείψεις του οργανισμού μας σε μικροθρεπτικά συστατικά, μπορούμε να μειώσουμε σημαντικά την πιθανότητα να νοσήσουμε από καρκίνο.
Στρες και Καρκίνος

Το στρες είναι ένας παράγοντας που αναφέρεται από όλους σχεδόν τους ασθενείς που έχουν νοσήσει από καρκίνο. Κατά την προσωπική μου άποψη το στρες είναι η σκανδάλη που ενεργοποιεί την εμφάνιση της νόσου.
Θα πρέπει όμως να υπάρχει μια σημαντικού βαθμού βιοχημική ανισορροπία που μαζί με έντονες καταστάσεις στρες συνθέτουν την νόσο.
Συνοψίζοντας

Για να είμαστε υγιείς και να μειώσουμε σημαντικά την πιθανότητα του καρκίνου:
Θα πρέπει να διατηρούμε βέλτιστα επίπεδα D
Να προσέχουμε την διατροφή και τον τρόπο ζωής μας
Να ασκούμαστε όσο μπορούμε περισσότερο
Να καλύψουμε τις ελλείψεις μας σε μικρο-θρεπτικά συστατικά
Να λαμβάνουμε μια πολυβιταμίνη με μεταλλικά στοιχεία καθημερινά
και
καλό είναι να μην τα παίρνουμε όλα τις «μετρητοίς. Είναι αποδεδειγμένο ότι όσο πιο σοβαρά
βλέπουμε τα πράγματα τόσο περισσότερες δυσκολίες συναντάμε μπροστά μας.

Όσο πιο μεγάλο και ανίκητο μας φαντάζει ένα πρόβλημα, τόσο μειώνεται και η διάθεση μας να κάνουμε κάτι για να το αντιμετωπίσουμε.
Μια καλύτερη κατανόηση για το τι μπορεί να προκαλέσει καρκίνο μπορεί να μειώσει σημαντικά τον φόβο να αρρωστήσουμε από αυτόν και αντί να ελπίζουμε να μην μας «τύχει» το κακό, να μας επιτρέψει να κάνουμε κάτι για να βελτιώσουμε τα επίπεδα της υγείας μας.
Ο βαθμός κατανόησης της λειτουργίας του ανθρώπινου οργανισμού αυξάνεται μέρα με την ημέρα και μαζί του και οι δυνατότητες μας να αλλάξουμε πράγματα που μέχρι χτες φάνταζαν ακατανόητα.

Πηγή : www.tragiko.net

http://adf.ly/JY5fE

Ελεύθερη βούληση .

2013-01-21T15:30:00.000+02:00

Ελεύθερη βούληση

Η ελεύθερη βούληση μάλλον εδράζεται στον προμετωπιαίο φλοιό, και ίσως μπορούμε να την εντοπίσουμε στο έσω-κοιλιακό προμετωπιαίο φλοιό. Stephen Pinker, How the Mind Works

Η ελεύθερη βούληση είναι μια αρχή της παραδοσιακής φιλοσοφίας που αναφέρεται στην πεποίθηση ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά δεν καθορίζεται απόλυτα από εξωγενείς αιτίες, αλλά είναι το αποτέλεσμα επιλογών που γίνονται από μια πράξη θέλησης. Αυτές οι επιλογές δεν καθορίζονται από εξωγενείς αιτίες, αλλά από τα κίνητρα και τις προθέσεις, τα οποία με τη σειρά τους ούτε αυτά καθορίζονται απόλυτα από εξωγενή αίτια.

Παραδοσιακά, εκείνοι που αρνούνται την ύπαρξη ελεύθερης βούλησης θεωρούν ότι η μοίρα, οι υπερφυσικές δυνάμεις ή οι φυσικές αιτίες καθορίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Οι υποστηρικτές της ελεύθερης βούλησης, ή libertarians όπως αποκαλούνται κάποιες φορές, πιστεύουν ότι ενώ οτιδήποτε άλλο στο σύμπαν μπορεί να είναι η αναπόφευκτη συνέπεια εξωγενών δυνάμεων, η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι μοναδική και καθορίζεται από τον άνθρωπο, όχι από το Θεό ή τα άστρα ή τους νόμους της φύσης.

Η παραδοσιακή ιδέα της ελεύθερης βούλησης εισέρχεται στον κύριο κορμό της δυτικής φιλοσοφίας μέσω μεταφυσικών ερωτημάτων σχετικά με την ανθρώπινη ευθύνη για την ηθική συμπεριφορά. Πολλές σύγχρονες διαμάχες γύρω από την ελεύθερη βούληση συχνά αναφέρονται στην ευθύνη για την ηθική και την εγκληματική συμπεριφορά. Στη χριστιανική παράδοση, η οποία έχει οριοθετήσει τα θέματα γύρω από την ανθρώπινη βούληση, η πίστη στην ελεύθερη βούληση κρέμεται από μια μεταφυσική πίστη σε μια μη-φυσική πραγματικότητα. Η θέληση αντιμετωπίζεται ως ένα τμήμα της ψυχής ή του νου, η οποία γίνεται κατανοητή σαν το να στέκεσαι έξω από το φυσικό κόσμο και τους νόμους του. Έτσι, για πολλούς, η πίστη στον υλισμό θεωρείται ότι υπονοεί μια άρνηση της ελεύθερης βούλησης.

Η σύγχρονη θεώρηση του ντετερμινισμού και της ελεύθερης βούλησης δεν βλέπει τις δυο αυτές ιδέες σαν αλληλοαποκλειόμενες. Η θεώρηση αυτή άρχισε να σχηματοποιείται με επιχειρήματα όπως αυτά του Thomas Hobbes ( Leviathan , XXI ). O θεός είναι η υπέρτατη αιτία κάθε πράξης, υποστήριξε ο Hobbes , αλλά εφόσον ένα άτομο δεν υφίσταται την άσκηση σωματικής βίας προκειμένου να εκτελέσει μια πράξη, τότε η πράξη αυτή είναι ελεύθερη. Ο Hobbes εξέφρασε το επιχείρημα μάλλον ως ελευθερία έναντι αναγκαιότητας, παρά ως ελεύθερη έναντι εξωγενώς καθοριζόμενης βούλησης. Θα μπορούσε να λεχθεί ότι η ακολουθία των αιτιών που οδηγούν ένα άτομο στο να πέσει από ένα γκρεμό εξαιτίας του ανέμου, οδήγησε σε ένα γεγονός που ήταν η αναγκαία συνέπεια μιας σειράς αιτιών. Ένα άτομο που πηδάει από έναν γκρεμό θα είχε επίσης μια σειρά από αιτίες που τον οδήγησαν σε αυτό, αλλά εάν το άτομο δεν κυνηγήθηκε από κανέναν και πήδηξε από τον γκρεμό χωρίς κανένα άμεσο υλικό παράγοντα που να τον υποχρέωσε να πηδήξει, τότε η πράξη είναι πράξη ελευθερίας.

Η θεωρία του Hobbes κάνει κάποια πρόοδο στη συμφιλίωση του υλισμού, του ντετερμινισμού και της ελεύθερης βούλησης, αλλά είναι μη ικανοποιητική. Ενώ εκφράζει το επιχείρημα ότι ο υλισμός και ο ντετερμινισμός δεν υπονοούν ότι οι άνθρωποι στερούνται κάθε μεταφυσικής ελευθερίας, δεν στρέφεται στο θέμα των ενδογενών καθοριστικών αιτιών. Είναι απίθανο ένας σύγχρονος υλιστής να έχει το επιχείρημα ότι ανεξάρτητα από τη νευροχημική κατάσταση κάποιου ατόμου, εάν το άτομο αυτό δεν σπρωχτεί ή κυνηγηθεί από έναν γκρεμό, αλλά πηδήξει, ας πούμε λόγω της ψευδαίσθησης ότι μπορεί να πετάξει, η πράξη αυτή είναι πράξη ελευθερίας.

Μια σύγχρονη οπτική, η οποία δεν βλέπει καμία σύγκρουση μεταξύ του να πιστεύεις στην ελεύθερη βούληση και στον υλισμό, θα εκφραζόταν με νευρολογικούς όρους. Το θέμα- κλειδί που προκύπτει από τη συζήτηση περί ελεύθερης βούλησης/ντετερμινισμού είναι το θέμα της ευθύνης για τις πράξεις κάποιου. Ωστόσο, η ευθύνη έχει τουλάχιστον δύο σημαντικά συστατικά: τον έλεγχο και την κατανόηση. Ακόμα και οι πρώτοι Χριστιανοί φιλόσοφοι όπως ο Αγ. Αυγουστίνος και ο Αγ. Θωμάς ο Ακινάτης, θεωρούσαν ότι τα βρέφη, τα μικρά παιδιά και οι τρελοί υστερούν σε έλεγχο και κατανόηση, αλλά δεν παρουσιάζουν έλλειψη της μεταφυσικής οντότητας που απαιτείται για τις ελεύθερες πράξεις. Είναι προφανής ανοησία να αποδίδεται ελεύθερη βούληση στα βρέφη, τα μικρά παιδιά ή στους τρελούς. Οι παραδοσιακοί libertarians θεωρούσαν ότι μόνο όταν ένα παιδί φτάσει «την ηλικία της λογικής», αποκτά ελεύθερη βούληση. Για αυτούς που ποτέ δεν κέρδισαν την ικανότητα της ενήλικης λογικής σκέψης, η ελεύθερη βούληση δεν θα έρθει ποτέ.

Όλες οι σκέψεις μας επιδοκιμασίας και κατηγορίας, τιμωρίας και ανταμοιβής, βασίζονται στην πίστη μας στην ανθρώπινη ευθύνη. Ένα άτομο που έχει έναν μη ανεπτυγμένο ή κατεστραμμένο εγκέφαλο ή κάποια νευροχημική διαταραχή, δεν είναι υπεύθυνο για τις σκέψεις ή τις πράξεις του εάν η κατάσταση προκαλεί ανικανότητα να τις αντιληφθεί ή να τις ελέγξει. Η ικανότητα κάποιου να ελέγξει τη συμπεριφορά του δεν είναι επαρκής προϋπόθεση για να θεωρηθεί υπεύθυνος για τις πράξεις του. Ένα πνευματικά άρρωστο ή καθυστερημένο άτομο ή ένα παιδί μπορεί να είναι ανίκανο να κατανοήσει τη φύση των ενεργειών του, παρόλο που είναι ικανό να ελέγξει τη συμπεριφορά του. Η ανικανότητα κάποιου να κατανοήσει τη φύση μιας πράξης, τον απαλλάσσει από την ευθύνη της πράξης, αν όχι και της συμπεριφοράς. Για παράδειγμα, ένα άτομο μπορεί να πηδήξει κατά λάθος από έναν γκρεμό, χωρίς να έχει την πρόθεση να αυτοκτονήσει. Μπορεί να είναι υπεύθυνος για το ότι πήδηξε από το γκρεμό, αλλά θα ήταν λάθος να ειπωθεί ότι αυτοκτόνησε εάν νόμιζε ότι μπορούσε να πετάξει και δεν σκόπευε να αυτοκτονήσει.

Εφόσον η εγκεφαλική ανάπτυξη και οι εγκεφαλικές βλάβες και διαταραχές πραγματοποιούνται σταδιακά, προκύπτει ότι η κατανόηση και ο έλεγχος των σκέψεων και πράξεων πραγματοποιείται σταδιακά. Στο ένα άκρο, ένα άτομο μπορεί να έχει ελάχιστο ή καθόλου έλεγχο των σκέψεων και πράξεών του. Ένα τέτοιο άτομο θα ήταν παραδειγματική περίπτωση της έλλειψης ελεύθερης βούλησης. Στο άλλο άκρο, ένα άτομο μπορεί να διαθέτει μια προφανή υπεράνθρωπη ικανότητα να ελέγχει τις σκέψεις και πράξεις του. Κάποιος με τέτοια αυτό-πειθαρχία θα ήταν το παράδειγμα του αληθινά ελεύθερου ανθρώπου με τη μεταφυσική έννοια του «ελεύθερου». Ο ισχυρισμός ότι για να είναι κάποιος πραγματικά ελεύθερος, πρέπει να μη δεσμεύεται από τους νόμους αιτίας- αποτελέσματος είναι παράλογος και περιττός. Είναι περιττό εξαιτίας των λόγων που μόλις δόθηκαν. Είναι παράλογο διότι προϋποθέτει ότι οι ελεύθερες πράξεις είναι αναίτιες πράξεις. Με βάση αυτή την αντίληψη, το μοναδικό ελεύθερο άτομο θα ήταν αυτό που δεν θα είχε καμία ιδέα για το ποια θα είναι η επόμενη σκέψη ή πράξη του. Ένα τέτοιο άτομο θα ήταν τόσο ανελεύθερο όσο μπορεί κανείς να φανταστεί.

Σήμερα, το επίκεντρο της διαμάχης γύρω από την ανθρώπινη ευθύνη βρίσκεται μάλλον στην ικανότητα ελέγχου των σκέψεων και πράξεων κάποιου, παρά στη μεταφυσική παρουσία ή απουσία μιας μη-φυσικής οντότητας με βούληση. Ο ντετερμινισμός συμβαδίζει με την «ελεύθερη βούληση», παρόλο που ο όρος θα έπρεπε να εγκαταλειφθεί προκειμένου να φανεί ότι το θέμα είναι η ικανότητα κάποιου να ελέγχει τις σκέψεις και τις πράξεις του. Αυτή η ικανότητα είναι ανεξάρτητη από την αλήθεια του υλισμού η του δυϊσμού. Πρέπει να ισχύουν συγκεκριμένες νευροφυσικές και νευροχημικές συνθήκες προτού κάποιος μπορέσει να απολαύσει την όποια ελευθερία για την οποία είναι ικανό το είδος μας. Η καλύτερη κατανόηση αυτών των θεμάτων δεν θα προέλθει από τη διαμάχη των παραδοσιακών φιλοσόφων και του ντετερμινισμού γύρω από την ελεύθερη βούληση. Οι νευροεπιστήμονες θα παρέχουν τη γνώση, και οι νευροφιλόσοφοι την κατανόηση.

ΠΗΓΉ : skepdic.gr

Άνθρωπος . Αυτό το κτήνος !

2013-01-21T13:11:00.000+02:00

Η εποχή που είναι γνωστή ως «Σκοτεινά Χρόνια», ο φοβερός και τρομερός ευρωπαϊκός Μεσαίωνας, λογίζεται ως μια από τις πλέον βίαιες ιστορικές εποχές.

Οι ανισότητες και η βαρβαρότητα ταλάνισαν το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης από τον 5ο έως τον 15ο αιώνα, κάπου 1.000 σκοτεινά και αιμοδιψή χρόνια.

Ένα από τα πλέον αποτρόπαια χαρακτηριστικά της μεσαιωνικής πρακτικής ήταν η μακάβρια εφευρετικότητα των ανθρώπων, που γέννησε μια πληθώρα μεθόδων βασανισμού.

Οι λόγοι για να βασανιστεί κάποιος περίσσευαν: από θρησκευτικές διαφορές και αιρετικές αντιλήψεις μέχρι τιμωρίες του ποινικού κώδικα και κοινωνικά παραστρατήματα, όλα καλούσαν σε έναν πατροπαράδοτο και ακραίο βασανισμό του φταίχτη.

Αυτό που μας εκπλήσσει ωστόσο περισσότερο στα μεσαιωνικά βασανιστήρια δεν είναι η διαβολική βαρβαρότητα τους όσο η εκτεταμένη ποικιλία των τεχνικών και το μέλημα για ολοένα και πιο εντυπωσιακές συσκευές βασανισμού.

Δεν είναι δυνατόν να περιληφθούν όλες οι ευφάνταστες μέθοδοι μεσαιωνικού βασανισμού στη λίστα μας, θα διερευνήσουμε ωστόσο μια πλούσια συλλογή με τις πλέον στυγερές συσκευές που ανακαλύφθηκαν ποτέ...

Ο μπρούτζινος ταύρος

Επρόκειτο για ένα κούφιο ορειχάλκινο άγαλμα που έμοιαζε στην όψη σε πραγματικό ταύρο. Τα θύματα τοποθετούνταν εντός του, με τις γλώσσες τους να κόβονται συνήθως πριν. Η πόρτα έκλεινε και μετά ξεκινούσε η ιεροτελεστία της φωτιάς: πύρινες γλώσσες τύλιγαν τον ταύρο, αφήνοντας το θύμα να «βράσει» στο εσωτερικό του, μέσα σε κραυγές αγωνίας και πόνου. Οι κινήσεις απόγνωσης και οι φωνές του θύματος έκαναν τον ταύρο να μοιάζει ζωντανός, γεγονός που έκανε το φιλοθεάμον κοινό να παραληρεί από το θέαμα. Ο θρύλος το θέλει να είναι Έλληνας ο εφευρέτης της αποτρόπαιης αυτής συσκευής, ο Πέριλλος (Perilaus σε κάποιες πηγές), που τον κατασκεύασε για τύραννο της εποχής. Κι ενώ περίμενε μια γενναιόδωρη αμοιβή για την επινοητικότητά του, ο Πέριλλος έμελλε να γινόταν ο πρώτος που θα τον δοκίμαζε...

Ο σφιγκτήρας αντιχείρων

Μια από τις πλέον ύπουλες συσκευές βασανιστηρίων του Μεσαίωνα, αφού το θύμα δεν πέθαινε από την εφαρμογή της, υπέφερε απλώς από αβάσταχτους πόνους. Τρεις μεταλλικές μπάρες ασφάλιζαν τους αντίχειρες του θύματος, με το μεταλλικό έλασμα να συνθλίβει τα δάχτυλα ανεπανόρθωτα. Οι βίδες αντίχειρα αποτελούσαν μάλιστα «ανθρωπιστική» εξέλιξη παλιότερης συσκευής, που «έλιωνε» και τα 10 δάχτυλα του θύματος. Οι πρώτες αναφορές για τη χρήση τους κάνουν λόγο για τον ρωσικό στρατό, ως τρόπο τιμωρίας για την απείθεια των στρατιωτών...

Η σκάφη

Μια από τις πλέον περίφημες και διαδεδομένες συσκευές βασανισμού, κυριάρχησε στην Ευρώπη για αιώνες. Έβγαινε σε πολλά «μοντέλα», η βασική ιδέα παρέμενε ωστόσο αναλλοίωτη: το θύμα δενόταν σε μια επιφάνεια και με τη βοήθεια ενός μηχανισμού, συνήθως μιας τροχαλίας, τα σχοινιά σφίγγονταν και τραβούσαν το σώμα του θύματος μέχρι να εξαρθρωθούν τα μέλη του. Αν μάλιστα η ποινή ήταν βαρύτερη, το βασανιστήριο συνεχιζόταν μέχρι τα άκρα να διαχωριστούν εντελώς από το σώμα, ενώ τίποτα δεν απέκλειε την ταυτόχρονη χρήση της σκάφης με άλλες μεθόδους βασανισμού. Η συχνότερη ήταν το άναμμα φωτιάς κάτω από τη σκάφη, για το κάτι παραπάνω στον πόνο και τη φρίκη. Η ισπανική Ιερά Εξέταση, πέρα από τις δικές της μεθόδους, χρησιμοποιούσε τη σκάφη συχνότατα...

Ο τροχός

Τροχοί χρησιμοποιούνταν σε πολλές τεχνικές βασανισμού, οι μεσαιωνικοί δήμιοι παραήταν ωστόσο εφευρετικοί για να αφήσουν τον τροχό στον υποδεέστερο βοηθητικό του ρόλο. Το θύμα δενόταν λοιπόν σε έναν μεγάλο ξύλινο τροχό και κατόπιν αφηνόταν να κυλήσει από την πλαγιά ενός λόφου. Η πρώιμη αυτή μέθοδος δεν ικανοποιούσε ωστόσο το κοινό και μια πιο σοφιστικέ χρήση εφευρέθηκε: ο τροχός προσαρμόστηκε σε μια βάση, για να μπορεί να περιστρέφεται ελεύθερα, και μια σειρά από ανεπιθύμητα πράγματα μπορούσαν να συμβούν στο δεμένο πάνω του σώμα: η φωτιά ήταν πάντα ένας αλάνθαστος τρόπος, και τα καρφιά ωστόσο που έσκιζαν τη σάρκα δεν μπορούσαν να αγνοηθούν. Αργότερα τα καρφιά θα κάνουν την εμφάνισή τους πάνω στον τροχό, ενώ η χρήση του αφέθηκε πραγματικά ελεύθερη στη ζοφερή ανθρώπινη φαντασία. Χρησιμοποιήθηκε ακόμα και για να παραμένει το σώμα του θύματος δεμένο πάνω του για μέρες κάτω από τον καυτό ήλιο...

Το παλούκι

Το να καείς πάνω στο παλούκι ήταν συνήθως η τελευταία στάση στο μακάβριο ταξίδι του βασανισμού, μιας και η τεχνική αυτή ήταν μοιραία για τη ζωή του θύματος. Σε επίπεδο ιδεών, η λειτουργία του παλουκιού παραήταν απλή: ένας σωρός από ξερά ξύλα με ένα παλούκι στο κέντρο, γύρω από το οποίο δενόταν το θύμα, ήταν το λαχταριστό σκηνικό για μια φωτιά που θα τον κατέκαιγε. Έπαιρνε συνήθως μισή ώρα μέχρι να χάσει το θύμα τις αισθήσεις του, όταν ωστόσο ο άνεμος απομάκρυνε τη φλόγα από το ανθρώπινο κορμί, το βασανιστήριο μπορούσε να κρατήσει μέχρι και 2 ώρες. Το παλούκι ήταν ο τελευταίος σταθμός στο βασανιστήριο, το σώμα ήταν λοιπόν ήδη κακοποιημένο μέχρι να φτάσει η ώρα του για την πυρά. Οι Ιεροεξεταστές έδωσαν μάλιστα στον τροχό μια άλλη νότα φρίκης: πριν να δεθεί το σώμα στο παλούκι, η γλώσσα του θύματος γινόταν «σάντουιτς» ανάμεσα σε δύο καυτές πλάκες σιδήρου. Κι αυτό γιατί η πρησμένη γλώσσα του θύματος το εμπόδιζε να μιλήσει καθαρά, κάνοντας κατόπιν τις κραυγές του πάνω στη φωτιά ακόμα πιο τρομακτικές, ακόμα πιο συναρπαστικές για το αδηφάγο πλήθος!

Ο κλοιός

Ο εγκεφαλικός κλοιός παρέμεινε σε χρήση ακόμα περισσότερο και από το παλούκι. Δύο παράλληλες ξύλινες επιφάνειες ασφάλιζαν τον λαιμό και τους καρπούς του θύματος, αφήνοντάς το έρμαιο στις κολασμένες βουλές του δήμιου. Ο κλοιός δεν αποτελούσε συσκευή βασανισμού από μόνος του, αν και σίγουρα δεν θα ένιωθε άνετα ο άνθρωπος μέσα του. Η συσκευή τοποθετούνταν σε δημόσια θέα με σκοπό να ταπεινωθεί και να εξευτελιστεί το θύμα για τα κρίματά του. Το κοινό εκσφενδόνιζε αντικείμενα κατά του εγκληματία, από περιττώματα, μουχλιασμένα λαχανικά και νεκρά ζώα μέχρι πέτρες και άλλα αντικείμενα. Η «θητεία» στον κλοιό διαρκούσε ανάλογα με το αδίκημα και τις ορέξεις του κόσμου, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που τα θύματα δέρνονταν μέχρι θανάτου από το πλήθος. Και βέβαια ο κλοιός χρησιμοποιούνταν συχνά με συνδυασμό με άλλες φρικιαστικές τεχνικές, όπως μαστίγωση ή ακόμα και ακρωτηριασμός. Οι βρετανικές Αρχές σημάδευαν μάλιστα το πρόσωπο του κακοποιού με ένα «σημάδι ντροπής», που ποίκιλλε από ακρωτηριασμό ενός ή και των δύο αυτιών ή κατακόρυφη χάραξη της μύτης...

Η σιδηρά κόρη

Πρόκειται για τόσο διαβολική συσκευή που για χρόνια πιστευόταν ότι ανήκε στη μυθιστορηματική φαντασία ή σε λαϊκούς θρύλους. Κι όμως, υπήρξε! Οι διπλές πόρτες της κατακόρυφης σαρκοφάγου, που διέθεταν καρφιά στις εσωτερικές τους επιφάνειες, άνοιγαν από μπροστά για να μπει το θύμα μέσα στη συσκευή. Κι όταν έκλειναν οι πόρτες της κολάσεως, τα στρατηγικά τοποθετημένα καρφιά έβλαπταν ανεπανόρθωτα τα ζωτικά όργανα του ανθρώπου. Υπήρχε ωστόσο ένα «τυράκι» στην όλη ιστορία: τα καρφιά ήταν σχετικώς κοντά, για να μην αποβούν τα τραύματα μοιραία αμέσως. Αντιθέτως, το θύμα σφάδαζε από τον πόνο και πέθαινε τελικά από αιμορραγία μερικές ώρες αργότερα. Και το κερασάκι στην τούρτα ήταν φυσικά τα καρφιά που είχαν τοποθετηθεί επίτηδες για να βγάζουν τα μάτια του θύματος. Η πρώτη σιδηρά κυρία βρέθηκε το 1800 σε κάστρο της Νυρεμβέργης, γεγονός που απέδειξε ότι δεν ήταν ζοφερή φαντασία αλλά ακόμα ζοφερότερη πραγματικότητα. Μια παραλλαγή που ανακαλύφθηκε στην Ισπανία είχε τη μορφή της Παρθένου Μαρίας, ενώ διέθετε εσωτερικό μηχανισμό που έκαναν τα καρφιά της σαρκοφάγου να «αγκαλιάζουν» το θύμα...

Η κόρη του οδοκαθαριστή

Η αποτρόπαιη συσκευή ανακαλύφθηκε και ονομάστηκε έτσι από τον Βρετανό Skevington, γι' αυτό και πολλές φορές αναφέρεται ως «δεσμά του Skeffington». Αποτελείται από έναν σιδερένιο κρίκο με έναν σφιγκτήρα στο κέντρο του. Το θύμα έπρεπε να συρθεί σκυφτό στη συσκευή, την ώρα που αυτή ασφαλιζόταν περιστρεφόμενη γύρω από την πλάτη του. Ο δήμιος χρησιμοποιούσε τη βίδα για να σφίξει κατά βούληση τον κλοιό, συνθλίβοντας το θύμα ολοένα και περισσότερο στην αθέλητη συσπείρωσή του. Εντέλει, στέρνο και πλευρά έσπαζαν, την ώρα που η σπονδυλική στήλη γινόταν κομμάτια. Κι όταν το πράγμα έπρεπε να γίνει θανατηφόρο, ο κλοιός έκλεινε τόσο πολύ που το αίμα εκτοξευόταν από τις κοιλότητες του σώματος. Η βασίλισσα Ελισάβετ Ι της Βρετανίας χρησιμοποιούσε ευρέως την τεχνική κατά των Προτεσταντών που κατηγορούσε για εθνική προδοσία...

Ο αποκολλητής στήθους

Οι μεσαιωνικοί βασανιστές επιφύλασσαν ειδική μεταχείριση στις γυναίκες, με τεχνικές σχεδιασμένες να καταστρέφουν τα ιδιαίτερα στοιχεία της θηλυκότητας. Μοιχαλίδες, αιρετικές ή απλώς βλάσφημες βασανίζονταν σεξουαλικά με ομαδικούς βιασμούς και καταναγκαστική θητεία σε οίκους ανοχής. Όταν ωστόσο το πράγμα απαιτούσε δημόσιο ευτελισμό, τα όργανα του βασανισμού γίνονταν πιο ευφάνταστα. Οι δήμιοι είχαν μια περίεργη εμμονή με το γυναικείο στήθος, το οποίο καιγόταν, σημαδευόταν ή απλά ακρωτηριαζόταν. Η χειρότερη συσκευή απ' όλες ήταν ο αποκολλητής στήθους, μια μεταλλική λαβίδα που τρυπούσε τη σάρκα του μαστού. Το θύμα δενόταν στον τοίχο και το βίαιο τράβηγμα της λαβίδας, που ήταν αγκιστρωμένη στο στήθος, το έσκιζε σε κομμάτια. Η τεχνική χρησιμοποιούνταν ευρέως ως τιμωρία ή ανακριτική μέθοδος...

Το αχλάδι της οδύνης

Αν υπήρχε κάτι χειρότερο από τον αποκολλητή στήθους -αν και απίθανο-, είναι αναμφίβολα το αχλάδι της οδύνης. Η συσκευή που ομοίαζε σε αχλάδι, με το σώμα του αχλαδιού να αποτελείται από 4 μεταλλικά «φύλλα», εισχωρούσε στο αιδοίο, τον πρωκτό ή το στόμα της γυναίκας, ανάλογα με το αδίκημα που είχε διαπράξει: στο στόμα για τις αιρετικές, στις άλλες κοιλότητες για τις ομοφυλόφιλες, μοιχαλίδες ή απλώς μάγισσες. Όταν το αχλάδι εισχωρούσε αρκετά, τα μεταλλικά του φύλλα άνοιγαν προκαλώντας εκτεταμένη εσωτερική ζημιά. Η συσκευή σπάνια αποδεικνυόταν θανατηφόρα, ενώ επίσης σπανίως χρησιμοποιούταν μόνη της: ακολουθούσαν μια σειρά από εξίσου φρικιαστικά βασανιστήρια ειδικά για γυναίκες...

πηγή : www.newsbeast.gr

Γιώργος Π.Πολοπετράκης "Θηλιά του Δήμιου"

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΠΙΚΑΚΗΣ Ο ΗΡΩΑΣ ΠΟΥ ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΟΝ ΑΤΤΙΛΑ . | αποθήκη ειδήσεων

Ευάγγελος Κλωνής: Ο φαντάρος σύμβολο των Αμερικανών στο Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο! | αποθήκη ειδήσεων

Το πείραμα του Wörgl (Βέργκλ) | REstart the world

Το Θρησκευτικό Πρόβλημα Της Ελλάδας . | REstart the world

Το Θρησκευτικό Πρόβλημα Της Ελλάδας . | REstart the world

Λίγα λόγια για την νηστεία | REstart the world

Πώς μειώνεται η παιδική ευφυία στο μισό μέσω της σχολικής εκπαίδευσης (ΒΙΝΤΕΟ) | REstart the world

Η ψυχολογία του όχλου και ο ρόλος των δημαγωγών στις επαναστάσεις (Γκιστάβ Λε Μπον) | REstart the world

Είσαι τελειωμένος , δεν υπάρχεις ! | Polopetrakis Blog

Νέα Μοντέλα εναντίον Ολέθριου Παρελθόντος . Βίντεο | Polopetrakis Blog

Είσαι εθελοντής ; Μήπως είσαι και ηλίθιος ; -Εθελοντισμός και πούτσες μπλέ ! | Polopetrakis Blog

S.O.S . Ακατάλληλο για άτομα άνω των 25. Δεν ζείς στην Κατοχή ! | Polopetrakis Blog

Άνθρωπος . Αυτό το κτήνος-(mankind the wildest beast) | REstart the world

Ελεύθερη βούληση-Free Will | REstart the world

Όχι ρε πούστη μου…τελικά είμαι ρατσιστής ! | Polopetrakis Blog

Το απάνθρωπο Ρωσικό πείραμα αϋπνίας … [τι πραγματικά συνέβη] ! | REstart the world

Φανατισμός και μίσος ! | Polopetrakis Blog

ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΠΟΣΟ ΜΑΣ ΒΛΑΠΤΕΙ ΤΟ ΦΘΟΡΙΟ ΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΜΑΣ ? | REstart the world

http://polopetrakisblog.wordpress.com/

Οι αρχαίοι Έλληνες ευφυέστεροι από τους σύγχρονούς ανθρώπους !

Νερό . Το αγαθό που δεν μας ανήκει … πια ! Video (μέρος πρώτο)

Μητέρα Τερέζα - VIDEO

Καρκίνος. Δημιούργημα του Σύγχρονου Ανθρώπου;

Related articles

Ελεύθερη βούληση .

Άνθρωπος . Αυτό το κτήνος !