www.gowrishankar.info

Test

2011-09-09T03:00:00.000-07:00

Watch live streaming video from gowrishankarkalyaniwedding at livestream.com

Wedding Website Invitation

2011-08-24T23:16:00.000-07:00

Testing

2011-08-16T06:33:00.000-07:00

Watch live streaming video from gowrishankarwedskalyani at livestream.com

Hard to say good bye!

2008-11-11T15:45:00.000-08:00

This post is to pay tribute to these two gentlemen, who have called it ‘quits’ in the recently concluded test series against Australia. It’s pretty heartening to see both of them finishing on a high, unlike other greats of the game like Kapil Dev, Allan Donald, etc., I remember watching Ganguly’s debut in which he made 131 at Lords and fortunately I was there, witnessing his final innings as well.

It was indeed an emotional moment for cricket fans like me and its really painful to think that we don’t get to see both these great players in action, performing for India anymore.

Anil Kumble has been a player who has lived as an example for dedication, commitment and hard work. We’ve seen him bowl with a broken jaw, with a torn finger and what not? I think he is one player, apart from Sachin Tendulkar who has not been dropped from the side throughout his career due to performance issues. A thorough professional, who has served India for 18 years now and got the honor of captaining the side. Though it was a bit late, he thoroughly deserved to hold that honor. One of my friends is fortunate enough to be in touch with the legendary leggie and on the eve of his retirement, he had sent an email to Kumble, wishing him and thanking him for his services to Indian cricket. Surprisingly, he got a reply from the man himself, thanking him for his support and wishes. That sums up his character as a human being.

My "Jumbo" moment : Though there are so many, I would like to mention his 'perfect ten' against Pakistan as my favourite Jumbo moment.

Sourav “DADA” Ganguly – The man who changed the face of Indian cricket. There can be no second opinions on the above statement. He was the one, who taught Indian cricket the aggressive, attacking approach which has never been there for so many years. He brought in dynamism to the side, encouraged young breed of cricketers and has been an architect for the Indian team which made it till the finals of the 2003 World Cup. It’s good to see Dhoni inheriting the fire from Dada. We hope that he can finish the job of lifting the world cup, which Dada left undone.

The fantabulous opening partnerships he shared with Sachin, his elegant strokes through the offside, the way he takes the attack to the spinners, his ability to pierce the offside field to find the gaps, the prince-like charm when he is calm and the most aggressive part of him when he celebrates a wicket and more than anything, his leadership qualities - We miss all of them!

It has been a fascinating career like a roller coaster ride. So many turns, twists, highs and lows but nevertheless one has to admit that Dada has already found a place in the “all-time” greats list, who served Indian cricket.

My "Dada" moment : Final match of the Natwest Series, when Sourav took off his shirt and waved it in the air, after an emphatic victory against England. That moment rejuvenated the spirit of cricket in me.

Do share your favourite Jumbo moments and Dada moments as well....

Hats off to both of them!

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 27

2008-11-05T16:42:00.000-08:00

ஷங்கர் சொன்னதை தீவிரமாக யோசித்த பாபு, மறுநாள் காலையில் எப்படியும் அவரிடம் இன்று கேட்டு விடுவது என்று முடிவு செய்தான். நட்டு மற்றும் பாலாவை அருகில் வைத்துக்கொண்டு தான் பேச வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தான். விபரீதமான விளைவுகள் ஏற்பட்டால், அதைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என்கிற நல்லெண்ணம் தான்!

'மிட்-டெர்ம்'இல் தேறாதவர்களுக்கு கட்டாயமாக, அந்தந்த பாடங்களில் டியூஷன் நடைபெறும். விருப்பம் இல்லையென்றாலும், அதில் சேர்ந்து தான் ஆக வேண்டும். தினமும் மாலை, பள்ளி முடிந்தவுடன் 5 முதல் 6.30 வரை நடைபெறும் இந்த சிறப்பு டியூஷனுக்கு, ஒரு மாணவருக்கு 100 ரூபாய் வீதம், அந்த ஆசிரியருக்கு சம்பளமாக அளிக்கப்படும். இதிலே செல்வம் சார் நன்றாக காசு பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

அவரைப் புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை. பள்ளியில் சேர்ந்த புதிது வேறு. "சார், டியூஷன் எடுக்குறீங்களா?" என்று கேட்டால், "க்ளாஸ்-ல நான் எடுக்குறது புரியலையா?" என்று கேட்டு, திட்டம் 'பேக்-ஃபயர்' ஆகிவிட்டால் என்ன செய்வது என்றும் யோசனையாக இருந்தது. முதல் நாளே அவர் அப்படி நடந்துகொண்டு கலவரப்படுத்தியது அவன் கண் முன் நிழல் போல வந்து போனது. நட்டு வேறு அருகிலிருந்து அதை ஞாபகப்படுத்திக்கொண்டிருந்தான்.

"இதையெல்லாம் கரெக்டா ஞாபகப்படுத்து" என்று கடிந்துகொண்டான் பாபு.

போலீசிடம் நேரடியாக லஞ்சம் வாங்கிக்கொள்ளுங்கள் என்று சொல்ல முடியாமல் தவிக்கும் பொதுஜனம் போல, மெல்லவும் முடியாமல் விழுங்கவும் முடியாமல் தவித்தான் பாபு . ஒருவேளை, அவர் மேடத்திடம் போட்டுக்கொடுத்து விடுவாரோ என்றும் பயமாக இருந்தது. காலை முதல் வகுப்பே 'பிசிக்ஸ்' என்பதால், அனைவரும் திகிலோடு காத்திருந்தனர். 'டெரர்' மாதிரியே ஆரம்பித்தார்....

வந்ததும் வராததுமாய், முதலில் ஒரு 'கேள்வி நேரம்'. ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டு, ஒவ்வொருவராக எழுப்பி விடை கேட்பார். தெரியாதவர்கள் எல்லாம் மௌனமாக நிற்க, தெரிந்தவர்கள் மட்டும் பதில் கூறுவார்கள். அந்த கேள்விக்கான பதிலை ஒருவர் கூறிவிட்டால், அடுத்த கேள்வி கேட்கப்படும். இது தான் கேள்வி நேரம். முதல் 15 நிமிடங்கள் இதிலே கழிந்துவிடும். பதில் தெரியாதவர்களுக்கெல்லாம் ஒரு அடி கொடுத்துவிட்டு அமர வைப்பார்.

அடுத்த சுற்று, 'ஹோம்-வொர்க்' சுற்று. இந்த சுற்றிலும் இதே மாதிரி தான். வீட்டுப்பாடம் எழுதாதவர்களுக்கு, அவர் பிரம்பில் இரெண்டு அடி விழும். அவர் கொடுக்கும் வீட்டுப்பாடத்திற்கு, அந்த இரெண்டு அடிகளே மேல் என்பதால், அனைவரும் பொதுக்குழுவில் கூடி, அதைப் புறக்கணிப்பது என்று முடிவெடுத்திருந்தனர். இந்த வகுப்பில் மட்டுமின்றி, 'கம்ப்யூட்டர்' வகுப்பிற்கும் இது பொருந்தும்.

அவர் அணிந்திருக்கும் மோதிரத்தினால், மேஜையின் மீது 'டொக் டொக்' என்று தட்டுவார். தட்டிவிட்டு, "ஒய் ஆர் யூ ஷௌட்டிங் பாய்?" என்று ஸ்டைலாக(?) மாணவர்களைப் பார்த்து திருநெல்வேலி இங்கிலிஷில் கேட்பார். இதுவே அவரது வழக்கமாக இருந்தது.

பாலாவிடம், "டேய், ஒரு விஷயம் கவனிச்சியா??" என்றான் நட்டு.

"என்னடா?"

"எப்பவுமே இவரு க்ளாஸ்-ல எல்லாரும் சத்தம் போட்டுக்கிட்டு இருந்தாலும், வலது பக்கம் மட்டும் திரும்பி "ஒய் ஆர் யூ ஷௌட்டிங்?"ன்னு கேக்குறாரே... ஏன் டா?" என்றான்.

"உனக்கு மட்டும் எப்படி இப்படியெல்லாம் தோணுது?" என்று கேட்டு வழக்கம்போல் அவனை அசிங்கப்படுத்தினான் பாலா.

முதல் சுற்றுக்கும் இரெண்டாவது சுற்றுக்கும் கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டிருந்தார் செல்வம். அந்த 'கேப்'பில் அவர் பாபுவிற்கு அருகில் வந்தபோது,

"சார்" என்று அழைத்தான் பாபு.

அவர், "என்ன?" என்பதைப்போல் பார்த்தார்.

அப்போது, தயங்கித் தயங்கி "நீங்க தனியா டியூஷன் எடுக்குறீங்களா சார்?" என்று, நீண்ட நேரம் யோசித்து வைத்திருந்ததை ஒரு வழியாகக் கேட்டே விட்டான்.

என்ன நடக்கப்போகிறதோ என்று பயந்துகொண்டிருந்தான். ஆனால், அவர் பதிலேதும் சொல்லாமல், பாபுவை ஆழமாகப் பார்த்துவிட்டுக் கடந்து சென்றார்.

அவர் பதில் கூறாதது, பாபுவை மேலும் கவலையில் ஆழ்த்தியது.

இரெண்டாவது சுற்று ஆரம்பித்தது. 'ஹோம்-வொர்க்' எழுதாதவர்களை வரிசையாக அடித்துக் கொண்டே வந்தார். பாபுவிடம் வந்ததும், அவனையும் அவன் பெஞ்ச்சில் அமர்ந்திருந்த நட்டு மற்றும் பாலாவையும் அடிக்காமல், "கம் அண்ட் மீட் மீ இன் த ஸ்டாஃப் ரூம்" என்று கூறிவிட்டு சென்றார். மூவருக்கும் வயிற்றில் புளியைக் கரைத்தது.

முதல் வகுப்பு முடிந்தவுடன், பக்கத்து கிளாசிலிருந்து, ஷங்கர், குமார் மற்றும் கிருஷ்ணா ஆகியோர் எதிர்பார்ப்புடன் ஓடி வந்தனர்.

"என்னடா நடந்தது?" என்று பாபுவிடம் ஆர்வமாகக் கேட்டான் ஷங்கர்.

நடந்ததையெல்லாம் கூறினான் பாபு.

"கேட்டவன் இவன். இவனை மட்டும் கூப்பிடாம, எங்க ரெண்டு பேரையும் கூப்பிட்டாரு டா..." என்று கவலையுடன் கூறினான் பாலா.

கிருஷ்ணா, "ஏதாவது எடுபிடி வேலைக்கு கூப்பிட்டிருப்பார். உங்க ரெண்டு பேர் மூஞ்சிலேயும் அந்த களை இருக்கு" என்று வெறுப்பேத்தினான்.

கடுப்பான பாலா, கிருஷ்ணாவை அடிக்க முயல, கிருஷ்ணா ஓடினான். துரத்திக்கொண்டு பாலாவும் பின்னால் ஓட, இரெண்டு வகுப்புகளுக்கும் நடுவில் போடப்பட்டிருந்த 'ஸ்க்ரீன்' எனப்படும் கார்டுபோர்டு தடுப்பின் மீது பாலா மோதியதில், அது கீழே விழுந்தது.

பக்கத்து கிளாசில் அது சாய, நல்லவேளையாக யார் தலையிலாவது அது விழும் முன், அதைத் தாங்கி பிடித்தனர். ஒரு புறத்தை மட்டும் அந்த மாணவர்கள் தாங்கிப்பிடித்திருக்க, மறுபக்கத்தை ஷங்கர், குமார் ஆகியோர் பிடித்து அதை நிமிர்த்தினார்.

யாருக்கும் ஒன்றும் ஆகவில்லை என்பதை உறுதி செய்துகொண்டபின்னரே, கிருஷ்ணாவும் பாலாவும் மூச்சு விட்டனர்.

அதை ஒழுங்கு படுத்திவிட்டு நிமிர்ந்து பார்க்கையில், செல்வம் சார் அங்கு நின்றுகொண்டிருந்தார். ஒரு நிமிடம் பாலாவும் கிருஷ்ணாவும் ஆடிப்போய் நின்றனர். அவர் எப்போது அங்கு வந்தார் என்று யாருக்கும் விளங்கவில்லை.

எப்போதுமே டெரராக இருக்கும் அவர், அப்போது சாந்தசொரூபியாகக் காட்சியளித்தார். அமைதியாக நடந்து வந்து, அவர்கள் மூவரையும் அழைத்து, "கம் டு த ஸ்டாஃப் ரூம்" என்று கூறிவிட்டு சென்றார்.

அவர் அப்படி சொல்லிவிட்டு சென்றதும், பலவித எண்ணங்கள் அவர்களுக்குத் தோன்றின.

"நேரா மேடம் ரூமுக்கு தான்" என்று கிசுகிசுத்தான் பாலா.

"டேய், மூடிக்கிட்டு வா" என்று அவனைத்திட்டினான் பாபு.

'ஹட்ச்' நாய் போல, மூவரும் செல்வம் சாரைப் பின் தொடர்ந்து சென்றனர். அவர் டெரரா, காமெடியா என்கிற கேள்வி மறுபடியும் எழுந்தது.....

தொடரும்...

A Wednesday

2008-11-03T17:04:00.000-08:00

This film is an uncharacteristic bollywood flick and definitely one of the best movies that I’ve watched in recent times. I’ve seen so many movies in the past which have real good theme and start off well, but will have so many unwanted additions in the screenplay just for the sake of increasing the run time and ultimately fail to create an impression. Thanks to the debutant director Neeraj Pandey for making this movie a 90 minute package of intense thriller, with no songs and no unwanted additions.

A cat and rat race between an anonymous mastermind, planning for bomb attacks in five different locations in the city and the police department - This is the plot of the movie and it wouldn’t be fair to even discuss the outline of the movie in detail as I watched the movie without knowing a bit and enjoyed every bit of it. Truly, this movie’s charm lies in its unraveling.

There is no doubt that the superlative performances of Nasseerudeen Shah and Anupam Kher have helped this film a lot, but we should give the credits to the director for the brilliant screenplay. I have seen a lot of movies which are based on terrorism, like “Mumbai Meri Jaan”, but this is way too good for the impact it creates and its thought provoking nature. The climax was too damn good. The common man’s sufferings have been well conceived and depicted in a radical manner, which makes it a must-watch movie.

Please do yourselves a favor by watching this movie...!

Chillax!

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 26

2008-10-29T17:10:00.000-07:00

அடுத்த ஒரு வாரத்திற்கு, இந்த 'நாற்காலி வீசப்பட்ட' சம்பவம் தான் அனைவரின் பேச்சாக இருந்தது. அந்த சம்பவத்தைப் பார்த்தவர்கள் எல்லாரும் 'பிசிக்ஸ்' சார் ஒரு டெரர் என்று நினைத்துக்கொண்டனர். கிளாஸ் எல்லாம் பிரிக்கப்பட்டு, 'பயாலஜி' குரூப்பிற்கு 'பிசிக்ஸ்' வாத்தியாராக சென்றார் செல்வம். தங்களுக்கு வராததை நினைத்து, பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தனர் 'கம்ப்யூட்டர்' குரூப் மாணவர்கள்.

"நாங்க செம எஸ்கேப்..... எங்களுக்கு பூங்கொடி மிஸ் தான்" என்றான் குமார்.

"நாங்க நல்லா மாட்டிக்கிட்டோம் டா... அந்த ஆளு முதல் நாளே இப்படி நடந்துகிட்டாரு.... க்ளாஸ்ல இன்னும் என்னென்ன பண்ணுவாரோ?" என்றான் நட்டு.

"எனக்கென்னவோ, அந்த ஆளைப் பார்த்தா டெரர் மாதிரி தெரியல. நிச்சயமா அவரு காமெடி தான்" என்றான் ஷங்கர்.

"எப்படி சொல்லற?"

"ஒரு காமெடியனுக்கான களை அவரு மூஞ்சில தெரியுது"

"போகப் போகத்தான் தெரியும்" என்றான் பாபு.

+1 வந்துவிட்டாலே, சம்பிரதாயமாக அனைவரும் டியூஷனில் சேருவது வழக்கம். டியூஷனுக்கென கும்பகோணத்திலேயே பிரபலமான ஆசிரியர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களிடம் எப்போதுமே கூட்டம் அலைமோதும். ஒவ்வொருவர், ஒவ்வொரு வாத்தியாரின் பெயரை சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர்.

"டியூஷனுக்கேல்லாம் போகணுமா? +1ல எதுக்கு டா டியூஷன்?" என்றான் ஷங்கர்.

"இப்போ போகலேன்னா, +2ல இடம் கிடைக்காது டா" என்றான் பாபு.

"அது மட்டுமில்ல..... எல்லாருமே சேர்றாங்க. வாரத்துல 3 நாள் தான்" என்றான் கிருஷ்ணா.

"சரி. எல்லாரும் சேர்ந்து போகலாம். அப்போ தான் ஒரே பேட்ச்ல இடம் கிடைக்கும்".

முதலில் கெமிஸ்ட்ரி டியூஷன். பள்ளி முடிந்தவுடன், அனைவரும் சேர்ந்து ஹரிஹரன் என்கிற கெமிஸ்ட்ரி வாத்தியாரின் வீட்டிற்கு சென்றார்கள். இவர்களுக்கு முன், அங்கே ஒரு பெரிய கும்பல் காத்திருந்தது. வீட்டு வாசலின் முன், ஏகப்பட்ட சைக்கிள்கள் நின்று கொண்டிருந்தன. டியூஷன் வகுப்புகள் தொடங்கப்படுவதையொட்டி, அவர் வீட்டின் முன் தனியாக ஒரு கொட்டகை போடப்பட்டிருந்தது.

ஹரிஹரன் - கும்பகோணம் ஆண்கள் கல்லூரியில் வேதியல் புரொபசர். நெற்றியில் மின்னிக்கொண்டிருந்த பட்டை, அவரை 'ஐயர்' என்று அடையாளம் காட்டியது. நரைத்த மீசை, தலையில் தாராளமாய் வெற்றிடம், மூக்கின் விளிம்பில் ஒரு கண்ணாடி என்று தோற்றமளித்தார். அவரைப் பார்த்தாலே, மாணவர்கள் அவர் தலையில் மிளகாய் அரைத்துவிடுவார்கள் என்று தெரிந்தது. வருபவர்களையெல்லாம் சிரித்த முகத்தோடு வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தார்.

இடம் கிடைக்காததால், இவர்கள் ஆறு பேரும் கடைசி வரிசையில் சென்று அமர்ந்தனர். அந்த கொட்டகை முழுவதும் நிரம்பியவுடன்,

"வருஷத்துக்கு 850 ரூபாய் பீஸ். அதை முதலிலேயே குடுத்துடணும்" என்று தன் பேச்சை ஆரம்பித்தார்.

"காசுல குறியா இருக்கார்..." என்றான் குமார்.

"அவர் தலையைப் பாத்தாலே தெரியுது, பல பேர் அவருக்கு நாமம் போட்டிருக்கங்கன்னு.... அதான் உஷாரா இருக்காரு" என்றான் பாலா.

ஒவ்வொருவராகக் கூப்பிட்டு, அவர்களது பெயர், பள்ளியின் பெயர் மற்றும் தொலைபேசி எண்களை வாங்கிக் கொண்டார். ஒவ்வொருவருக்கும், ஒரு மிட்டாய் வேறு கொடுத்து அனுப்பினார். இவர்களும் சென்று பெயரைக் கொடுத்துவிட்டு வெளியில் வந்தனர்.

"இவர் கிட்ட டியூஷன் போனா உருப்பட்ட மாதிரி தான்" என்றான் ஷங்கர்.

"அடப்பாவி...... அப்புறம் எதுக்கு டா பேர் எல்லாம் கொடுத்த?"

"உள்ளே வந்துட்டு, பெயர் கொடுக்காம எப்படி இருக்க முடியும்?" என்றான் ஷங்கர்.

"நானும் சேர மாட்டேன்" என்று ஒவ்வொருவராக பின் வாங்கினார்.

"அடப்பாவிகளா.... அவரு வீட்டுக்கு போன் பண்ணினா என்னடா பண்ணறது?" என்று அப்பாவியாகக் கேட்டான் நட்டு.

"அதெல்லாம் பண்ண மாட்டார். நான் எங்க வீட்டு போன் நம்பர் கொடுக்கல"

"பின்ன?"

"நம்ம ஸ்கூல் நம்பர் எழுதிக்கொடுதுட்டு வந்துட்டேன். பேர் கூட மாத்தி கொடுத்துட்டேன்" என்றான் ஷங்கர்.

"அடப்பாவி......."

'டேய், நீ பரவாயில்ல.... நான் என் பேரை மாத்தி, நட்டு வீட்டு போன் நம்பரைக் கொடுத்துட்டேன்" என்றான் கிருஷ்ணா.

"டேய் நாயே...." என்று அவனைத் துரத்தினான் நட்டு.

சிறிது நேரத்திலேயே காற்று பலமாக அடிக்கத்தொடங்கியது. திடீரென்று கார்மேகம் சூழ்ந்து கொண்டது.

"டேய், மழை வர்றதுக்குள்ள சீக்கிரமா எல்லாரும் வீட்டுக்குப் போய் சேர்ந்துடலாம்" என்றான் ஷங்கர். ஆனால், அவர்கள் சிறிது தூரம் செல்வதற்குள் பேய் மழை பிடித்துக்கொண்டது.

மறுநாள் காலை....

வகுப்புகள் வழக்கம்போல் நடைபெறத் தொடங்கின. 'கம்ப்யூட்டர் சைன்ஸ்' வகுப்பிற்கு புதிதாக வந்திருந்த 'ப்ரீத்தி' மிஸ் வகுப்பிற்குள் நுழைந்தார். அவர் பாடம் நடத்திய விதம், அனைவருக்கும் ரொம்பப் பிடித்திருந்தது. அமைதியாகவும் நேர்த்தியாகவும் பாடமெடுத்தார். பொதுவாக, மாணவர்களிடம் உடனே நல்ல பெயரெடுப்பது கடினம். ஆனால், இவர் வந்த முதல் நாளிலேயே மாணவர்களிடம் நல்ல பெயரெடுத்தார்.

'கம்ப்யூட்டர்' வகுப்பிற்கு ஆசிரியர்கள் எல்லாம் திருப்த்தியாக அமைந்திருந்தனர். ஆனால், 'பயாலஜி' வகுப்பில் செல்வம் சார் பூச்சாண்டி காட்டிக் கொண்டிருந்தார். மாணவர்கள் எல்லாம் புலம்பிக்கொண்டிருந்தனர்.

"நிச்சயமா ஏதாச்சும் வீக் பாயிண்ட் இருக்கும் டா" என்றான் ஷங்கர்.

"அதை சீக்கிரமா கண்டு புடிக்கணும் டா.... கிளாஸ்ல டார்ச்சர் தாங்கல.... திருநெல்வேலி தமிழ் கேள்விப்பட்டிருக்கோம். இவரு, திருநெல்வேலி இங்கிலிஷ்ல பேசி உயிரெடுக்குறார்" என்றான் பாபு.

"சரி, நம்ம முதல் வலையை விரிப்போம். இதுலே விழலேன்னா, அப்புறமா அடுத்தக்கட்ட நடவடிக்கை பத்திப் பேசுவோம்"

"சொல்லு"

"நீ என்ன பண்ணற.... நாளைக்கு அவரைப் பார்த்து, 'நீங்க டியூஷன் எடுக்குறீங்களா சார்' ன்னு கேளு" என்றான் ஷங்கர்.

தொடரும்...

தீபாவளி - சில நினைவுகள்...!

2008-10-24T01:42:00.000-07:00

என் வாழ்க்கையிலேயே முதல் முறையாக தீபாவளியை தனியாக கொண்டாடப்போகிறேன்..... உம்ஹும்ம்..... தீபாவளியை கழிக்கப்போகிறேன் என்பதே சரி. தீபாவளி என்பது எப்போதுமே என் வாழ்வில் வெறும் விடுமுறை அளிக்கும் பண்டிகையாக மட்டும் இருந்ததில்லை. ஒவ்வொரு வருடமும், தீபாவளி எனக்கு சந்தோஷத்தை வாரிக் கொடுத்து, உற்சாகத்தை புதுப்பித்துக் கொடுத்திருக்கிறது. பெருநகரங்களில் தீபாவளி என்பது, மற்றுமொரு விடுமுறை நாளாகவே கருதப்படுகிறது. சகட்டுமேனிக்கு ஷாப்பிங் செய்துவிட்டு, தீபாவளியன்று அதிகாலையில் ஒளிபரப்பப்படும் மங்கள இசை முதல், இரவு சிறப்புத் திரைப்படம் வரை டி.வி.யில் காட்டும் சிறப்பு நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்தே நாளைக் கடத்தும் பலரை எனக்குத் தெரியும்.

தீபாவளி வரும் ஒரு மாதத்திற்கு முன்னரே, எனக்குள் உற்சாகம் பற்றிக்கொள்ளும். ஊரின் ஒவ்வொரு தெருவிலும் கூட்டம் அலைமோதும். எப்படி எல்லோரிடமும் இவ்வளவு காசு புழங்குகிறது என்று ஆச்சரியமாக இருக்கும். கும்பகோணத்தை சுற்றியுள்ள அனைத்து சிறு ஊர்களிலிருந்தும் மக்கள் திரளாக வருவார்கள். பேருந்துகள் எல்லாம் மெயின் ரோடுகளில் செல்ல முடியாமல் சுற்றிக்கொண்டு செல்லும்.மூலைக்கு மூலை பட்டாசுக்கடைகள் முளைக்கும். பட்டாசுகளை ஒரு மாதத்திற்கு முன்னரே வாங்கி, மொட்டைமாடியில் காயப்போட்டு, ஒவ்வொரு வெடியையும் எண்ணி எண்ணி அக்கறையாக எடுத்துவைப்பது, நண்பர்களின் வீடுகளுக்குச் சென்று தீபாவளிப் பலகாரங்களைக் கொடுப்பது என்று படு உற்சாகமாக இருக்கும்.

தீபாவளியன்று அதிகாலையில் எழுந்து, நல்லெண்ணெய் தேய்த்துக் குளித்து அந்த தெருவிலேயே நான் தான் முதலில் வெடி வைக்க வேண்டும் என்ற படபடப்புடன் ஆயிரம் வாலா சரத்தை எடுத்துக் கொண்டு வாசலுக்கு ஓடுவேன். காலப்போக்கில், பட்டாசு வெடிக்கும் ஆர்வம் குறைந்தாலும், பண்டிகை தரும் சந்தோஷமும், உற்சாகமும் சிறிதளவு கூட குறையவில்லை.

இங்கே -

மேற்கூறிய எதுவுமே இல்லாமல், நல்லெண்ணையை தலையில் தேய்த்துக் கொண்டு பாத் டப்பில் நின்று குளித்துவிட்டு, மற்றுமொரு சாதாரண நாள் போல, அலுவலகத்திற்கு சென்று வர வேண்டும். இந்த ஊரில், பிறந்தநாளைக் கூட சனி, ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் தான் கொண்டாடுகிறார்கள். இந்த வருடம் தீபாவளி திங்கட்கிழமையன்று வருவதால், சனி அல்லது ஞாயிற்றுக்கிழமையே நல்லெண்ணைக் குளியலையும் முடித்துவிடுவார்கள் என்று நினைக்கிறேன். மிஞ்சிப்போனால் கோவிலுக்கு சென்று வரலாம். வேறு எதுவும் பண்ண முடியாது. இந்த தருணத்தில், குடும்பம் மற்றும் நண்பர்களைத்தவிர, நான் அதிகம் 'மிஸ்' பண்ணும் விஷயங்கள்....

நகர் உலா

தீபாவளிக்கு முதல் நாள் இரவு, கட்டாயமாக நானும், பிரதீப்பும் மற்ற நண்பர்களோடு செல்லும் 'நகர் உலா'.

10 மணிக்கு மேல் வீட்டை விட்டுக் கிளம்புவோம். கடை வீதிகள் அனைத்தையும் சுற்றி விட்டு, நள்ளிரவு தாண்டி வீடு திரும்புவோம். அந்த கூட்டத்தில் நடக்கக்கூடத் தேவையில்லை. அலையிலே அடித்து செல்லப்படும் படகு போல, நீங்களும் அடித்துச் செல்லப்படுவீர்கள்.

சாலைகளில் முளைக்கும் 'திடீர்' கடைகள்

பிளாஸ்டிக் கப்புகள், டப்புகள், துணிமணிகள், துடப்பக்கட்டைகள், என்று சகலமும் விற்றுக்கொண்டிருக்கும்.

இந்த மாதிரி கடைகளில் அதிகம் விற்பனையாவது ஜட்டி, பனியன்கள் தான். ஒரு குடையைக் கவிழ்த்து, அதில் பனியன்கள், ஜட்டிகளைப் போட்டு, ஜோடி(!) 15 ரூபாய் என்று விற்பார்கள். அதை வாங்குவதற்கு நிற்கும் கூட்டத்தைப் பார்க்க கண்கோடி வேண்டும். ஆலன் சொலி, லூயிஸ் பிலிப் போன்ற சட்டைகள்(அட லேபில் மட்டும்தாங்க…) 40 ரூபாய்க்குக் கிடைக்கும். நான் கூட ஒரு சட்டை வாங்கியிருக்கிறேன். (பார்க்க - படம் கீழே). மொட்டைமாடியில் கொடியில் காய்ந்துகொண்டிருக்கும் சட்டைகளை 'சுட்டு', லேபில்கள் மாற்றி, இப்படி விற்கப்படுகின்றன என்று ஒரு பரவலான பேச்சு உண்டு. உண்மையா என்று தெரியாது.

ஜட்டி, பனியன்களுக்கு அடுத்து அதிகம் விற்பனையாவது பட்டாசுகள் தான். நள்ளிரவைத் தாண்டி ஷாப்பிங்(!) செய்தால், அதிகம் பேரம் பேசாமல் கிடைத்த விலைக்கு விற்றுவிட்டுக் கிளம்பி விடுவார்கள். அவர்களும் பண்டிகையைக் கொண்டாட வேண்டாமா?

மழை

சீசனில் பெய்யும் மழை. தீபாவளியன்று நிச்சயமாக கொஞ்சம் தூறலாவது போடும். ஆனால், அதற்கு முன்னர், 'ஜோ'வென ஜோராகக் கொட்டும் மழை, மழைக்கு முன்னால் வரும் மண்வாசனை. இங்கே, பேய் மாதிரி மழை கொட்டினாலும், ரசிக்க முடியவில்லை.

தீபாவளி ரிலீஸ் படங்கள்

ஏதாவது ஒரு படத்தை நிச்சயமாக தியேட்டரில் பார்த்தால்தான், அந்த தீபாவளியே முழுமையடையும். சென்ற வருட தீபாவளிக்கு, "அழகிய தமிழ் மகன்" பார்த்து வெறுத்துப்போனது மறக்கவில்லை.

'த்ரில்' அனுபவம்

பைக்கை எடுத்துக் கொண்டு தெருக்களின் வழியாக செல்லும் போது, 'வெடி', 'வெடி' என்று கத்தி, கிலியை உண்டாக்கும் சிறுவர்களிடம், பயப்படாத மாதிரி நடித்துவிட்டு, உள்ளுக்குள் உதறலுடன் வண்டியை ஓட்டும் 'த்ரில்' அனுபவம்.

தீபாவளி பலகாரம்

தீபாவளி முடிந்து ஒரு மாதம் ஆன பின்பும், எந்த வீட்டிற்கு சென்றாலும் தீபாவளிக்கு செய்த அல்லது அவர்களுக்கு வந்த பலகாரங்களைக் கொடுத்து உபசரிப்பார்கள். எப்படியும் வகை வகையான முறுக்குகளையும், பலவிதமான இனிப்புகளையும் ருசித்து விடலாம்.

தீபாவளி டிரெஸ்

என்னதான் அமெரிக்காவில் ஸ்டைலான ஆடைகள் வாங்கினாலும், நம்ம ஊரில், அலை மோதும் கூட்டத்திற்கு நடுவே நீந்திச் சென்று, அடித்து பிடித்து தீபாவளி டிரெஸ் வாங்கும் சுகமே தனி. அவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு வாங்கிய உடைகளை, பூஜை செய்து, அம்மா அப்பா காலில் விழுந்து வணங்கி போட்டுக்கொண்டால் தான் அது 'தீபாவளி டிரெஸ்'. இல்லையென்றால், அது ஜஸ்ட் அனதர் டிரெஸ் தான்..,

தீபாவளி காசு

டெலிபோன் டிபார்ட்மென்ட், தபால்காரர், கூர்கா, குப்பை அள்ளுபவர்கள், என்று வரிசையாக தீபாவளி காசு வாங்க வருவார்கள். அவர்களுக்கெல்லாம் காசு கொடுத்து, நோட்டில் கையெழுத்து போடுவது ('இதையெல்லாமா மிஸ் பண்ணுவாங்க?'ன்னு கேக்காதீங்க)

சென்ற வருட தீபாவளியின் போது, கேமராவை தூக்கிக்கொண்டு, நகர் உலா சென்ற போது 'க்ளிக்'கிய படங்களைக் காண, இங்கே சொடுக்கவும். அவ்வளவு கூட்டத்தில் கேமரா பிளாஷ் வருவதைப் பார்த்து, அனைவரும் என்னை வித்தியாசமாகப் பார்த்தார்கள். நான் ஒரு 'இன்டர்நெட்' பத்திரிக்கைக்காரன்(சரி, சரி, விடுங்க.....) என்று சொல்லிக்கொண்டு, சிறப்பு அனுமதியெல்லாம் பெற்று, கடைவீதியிலுள்ள பெரிய கடைகளின் மொட்டைமாடிகளுக்குச் சென்று போட்டோக்கள் எடுத்துத்தள்ளினேன்(ஒரு ஆர்வக்கோளாறுதான்....ஹி...ஹி)

இங்கே நான் தீபாவளியைக் கொண்டாடிய(?) விதத்தைப் பற்றி (ஏதேனும் உருப்படியாக நடந்தால்) வேறு பதிவில் போடுகிறேன்....

இனிய தீபாவளி நல்வாழ்த்துக்கள்...!

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 25

2008-10-22T18:33:00.000-07:00

+1 வகுப்பு ஆரம்பிக்கின்ற அன்று.... அனைவருக்கும், ஏதோ பள்ளிப்படிப்பையே முடித்து விட்டு, கல்லூரிக்குள் செல்கிற உணர்வு ஏற்பட்டது. 10வது மற்றும் 12வது மாணவர்கள் மீது தான் அனைவரது பார்வையும் இருக்கும். இந்த ஒரு வருடம் தான், இத்தனை வருட பள்ளிப்படிப்பிலேயே சிறந்ததாக இருக்கப்போகிறது. ஸ்பெஷல் கிளாஸ், கோச்சிங் கிளாஸ் என்று அலைக்கழிக்க மாட்டார்கள். விடுமுறைகள் எல்லாம் தாராளமாகக் கிடைக்கும். ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு படிக்கத் தேவை இல்லை. இப்படி, பல சௌகரியங்கள் இருப்பினும், இந்த வருடம் முதல், "பயாலஜி" , "கம்ப்யூட்டர் சைன்ஸ்" என்று இரு வேறு பிரிவுகளாக வகுப்புகள் பிரிக்கப்பட்டதால், நண்பர்களை விட்டுப் பிரிகிறோமே என்கிற நெருடல் அனைவருக்கும் இருக்கத்தான் செய்தது.

நட்டு,பாபு மற்றும் பாலா ஆகியோர் "பயாலஜி" வகுப்பிலும், ஷங்கர், குமார் மற்றும் கிருஷ்ணா ஆகியோர் "கம்ப்யூட்டர்" வகுப்பிலும் இருந்தனர்.

"என்ன 10 கிலோமீட்டர் தள்ளியா இருக்கப் போறோம்? எட்டிப்பார்த்தா உன் மூஞ்சி தெரியப்போகுது..." - பாபுவிடம் சொன்னான் கிருஷ்ணா.

"இருந்தாலும், நம்ம எல்லாரும் ஒரே க்ளாஸ்-ல இருக்குற மாதிரி வருமா?" என்றான் பாபு.

"ஏதோ, நமக்கும் டாக்டர் சீட்டு கிடைக்கும்னு ஒரு குருட்டு நம்பிக்கையில பயாலஜி எடுத்திருக்கோம்..... பாப்போம்" என்றான் பாபு.

"டேய், இந்த 'டாக்டர்' கனவு எல்லாம் சொல்லி உங்க வீட்டுல எல்லாரையும் ஏமாத்தலாம். என்னை ஏமாத்த முடியாது. நீ ரூபி மிஸ்சுக்காக தான் "பயாலஜி" குரூப் எடுத்திருக்கன்னு எனக்கு தெரியும்" என்றான் ஷங்கர்.

இப்படிப் பேசிக்கொண்டே பள்ளியை வந்தடைந்தனர். பள்ளியைப் பார்த்ததும், பத்தாம் வகுப்பு தேர்வு முடித்து விட்டு, அனைவருமே வேறு பள்ளிக்கு மாறிவிடுவது போல, "இன்று தன் கடைசி நாள் என்று அனைவரும் வகுப்பின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் நின்று ஓவராக பீல் பண்ணிய காட்சி, ஒரு " ஃப்ளாஷ் பேக்" போல ஓடியது.

"கடைசியில எங்கேயும் போகல.... அதே ஸ்கூல், அதே மேடம், அதே மாஸ்டர்... ஹும்ம்...." என்று அலுத்துக்கொண்டான் ஷங்கர்.

"தேவையில்லாம, ஓவரா ஃபீல் பண்ணிட்டோமோ?" என்றான் குமார்.

புதிய வகுப்புகள் எங்கு இருக்கிறதென்று தெரியாமல் தேடிக்கொண்டிருந்தனர்.

அப்போது, பின்னாலிருந்து யாரோ பாபுவை அழைக்கும் சப்தம் கேட்டது. பாபு பின்னால் திரும்பிப்பார்க்க, அங்கு பாலாஜி நின்றுகொண்டிருந்தான்.

"யாரு டா அது? நேதாஜியா, பாலாஜியா?" என்று குழம்பினான் பாபு.

பாபு மட்டுமல்ல. பள்ளியில் அனைவருமே குழம்புவார்கள். காரணம், நேதாஜியும் பாலாஜியும் இரட்டைப் பிறவிகள். பார்ப்பதற்கு அச்சு அசலாக ஒரே மாதிரி இருப்பார்கள். இந்த குழப்பத்தை தவிர்பதற்காகவே, +1ல் இருவரையும் வெவ்வேறு வகுப்பில் அமர்த்தப்போவதாக மேடம் அடிக்கடி கூறிக்கொண்டிருப்பார்.

பாபு அவனருகே சென்றான். யார் என்று சரியாக யூகிக்க முடியாததால், அவன் முதலில் வாயைத்திறக்கட்டும் என்று காத்துக்கொண்டிருந்தான்.

"நீயும் பயாலஜி தானே? நானும் அதே குரூப் தான். நேதாஜி தான் கம்ப்யூட்டர் சைன்ஸ்" என்றான்.

அப்போது தான் அவன் பாலாஜி என்று விளங்கியது. வகுப்புகள் "கிரௌண்டில்" இருப்பதாகக் கூறி, அனைவரையும் அங்கு அழைத்துச் சென்றான்.

பள்ளியின் மைதானத்தை, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆக்கிரமிப்பு செய்து, அதில் வகுப்பறைகளைக் கட்டியிருந்தனர். கிடைத்த இடங்களிலெல்லாம் வகுப்பறைகளைக் கட்டியதில், விடுபட்ட கொஞ்ச இடத்தை விளையாட்டு மைதானமாக பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர். இப்படி, மைதானத்தையொட்டி இருக்கும் வகுப்புகளைக் குறிக்கும் பொது, "கிரௌண்ட்" என்று பொதுப்படையாகவே குறிப்பிடுவது வழக்கம்.

நீளவாக்கில் அமைக்கப்பட்டிருந்த கீற்றுக் கொட்டகையில், வரிசையாக வகுப்புகள் இருந்தன. ஒவ்வொரு வகுப்பையும் பிரிப்பது, "ஸ்க்ரீன்" என்று சொல்லக்கூடிய, மெல்லிய கார்டுபோர்டினால் செய்யப்பட்ட தடுப்பு மட்டுமே.

அன்று முதல் நாள் என்பதால், மாணவர்கள் அனைவரும் உற்சாகமாக இருந்தனர். +1 வகுப்புகள் அனைத்தையும் அன்று தனித்தனி வகுப்பில் அமர்த்தாமல், ஒரே வகுப்பாக அமர்த்திருந்தனர். பார்த்துப் பழகிய முகங்களின் நடுவே, ஒரு சில புதிய முகங்களும் தெரிந்தன. அவர்கள், புதிதாக பள்ளிக்கு வந்து சேர்ந்தவர்கள் என்று பார்த்த உடனேயே விளங்கியது.

"பயாலஜி", 'கம்ப்யூட்டர் சைன்ஸ்" தவிர, "ப்யூர் சைன்ஸ்" என்று ஒரு வகுப்பு தனியாக இருந்தது. பத்தாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வில் மிகக்குறைந்த மதிப்பெண் பெற்றவர்கள், அந்த வகுப்பில் இருந்தார்கள்.

பள்ளியில் பெரும்பாலும் பெண்களே ஆசிரியர்களாக பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தார்கள். கடந்த 10 ஆண்டுகளில், இரெண்டு ஆண் ஆசிரியர்கள் பணிபுரிந்திருந்தால் பெரிய விஷயம். அப்படி இருக்கையில், அந்த வருடம் பள்ளியில் புதிதாக ஆண் ஆசிரியர்கள் சேர்ந்திருப்பதாக பேச்சு நிலவியது. அதை உண்மையாக்கும் வகையில், அங்கே ஆசிரியர் ஒருவர் வந்தார்.

முழு கை சட்டையும், அதை 'இன்' செய்து, நெஞ்சிற்கு கொஞ்சம் கீழே 'பேன்ட்'டும் அணிந்திருந்தார். மூக்கிற்கு கீழே, ஒல்லியான கம்பிளிப்புச்சியைப் போன்ற மீசையுடன், நகைச்சுவையாகத் தோற்றமளித்தார். தன் பெயர் செல்வம் என்றும், தான் 'ஃபிசிக்ஸ்' வாத்தியார் என்றும் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார்.

"பார்க்க காமெடியாத்தான் இருக்காரு, போகப் போகத்தான் தெரியும்" என்று கிசுகிசுத்தனர்.

புதிதாகப் பள்ளியில் சேர்ந்தவர்களை எழுப்பி, அவர்களையும் அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளுமாறு கூறினார். அறிமுகப் படலம் எல்லாம் முடிந்தது. பாடம் எதுவும் நடத்தப்படாததால், இரைச்சல் சத்தம் அதிகமாகக் கேட்டது. அங்கு நின்றிருந்த ஆசிரியர் பற்றி கவலைப்படாமல், அனைவரும் அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அப்போது, திடீரென்று அனைவரின் கவனமும், செல்வம் சாரின் மீது திரும்பியது. எதற்காகவோ ஒரு மாணவனை திட்டிக்கொண்டிருந்தவர், அந்த மாணவனும் எதிர்த்துப் பேசவே, கடும் கோபத்துடன் அவர் அமருவதற்காக போடப்பட்டிருந்த நாற்காலியை எடுத்து, அவன் மீது வீசினார். நல்லவேளையாக அது யார் மீதும் படவில்லை. இப்படி ஒரு காட்ச்சியை யாருமே எதிர்ப்பார்த்திராததால், அனைவருக்கும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. வந்த முதல் நாளிலேயே இப்படி அவர் நடந்து கொண்டது, பலருக்கு அவர் மீது அச்சத்தை வரவழைத்தது.

அவர் நாற்காலியை வீசி எறிந்ததையும் பொருட்படுத்தாமல், அந்த மாணவன் எதிர்த்துப் பேசிக்கொண்டிருக்க, அவர் வகுப்பை விட்டு வெளியேறினார். நேராக மாஸ்டரிடம் புகார் செய்வதற்காகக் கிளம்பினார். அவ்வளவு இரைச்சலாக இருந்த இடம், திடீரென்று அமைதிப்பூங்காவாக மாறியது. செல்வம் சார் தங்கள் வகுப்பிற்கு வந்துவிடக்கூடாது என்று அனைவருமே வேண்டிக்கொண்டனர். அவர் உருவத்தைப் பார்த்து, அவரை லேசாக எடை போட்டவர்கள் எல்லாம், தங்கள் எண்ணத்தை அந்த நொடியிலேயே மாற்றிக்கொண்டனர்.

குமார் : "டேய், இவரு காமெடியா, டெரரா?"

ஷங்கர் : "தெரியலயேப்பா....."

(டங்...டடங்....டடங்....டடங்)

தொடரும்....

தமிழ் சினிமா - எனக்கு நானே

2008-10-15T02:19:00.000-07:00

'இட்லிவடை'யிடமிருந்து தொடர்கிறேன்....

1 - அ. எந்த வயதில் சினிமா பார்க்க ஆரம்பித்தீர்கள்?

எந்த வயதில் சினிமா பார்க்க ஆரம்பித்தேன் என்று சரியாக நினைவில் இல்லை. ஐந்து அல்லது ஆறு வயது இருக்கலாம்.

1 - ஆ, நினைவுதெரிந்து கண்ட முதல் சினிமா?

முதன் முதலில் தியேட்டருக்கு சென்று பார்த்த படம், "ஹீ-மேன் அண்ட் தி மாஸ்டர்ஸ் ஆஃப் தி யுனிவர்ஸ்"(சென்னை 'அலங்கார்' தியேட்டர்). 1987ஆம் ஆண்டு வாக்கில், கார்ட்டூன் படமாக வந்து கலக்கிக்கொண்டிருந்தது. அதையே சினிமாவாக எடுத்திருந்தார்கள். அப்போது, நான் ஒரு "ஹீ-மேன்" பைத்தியம் என்பதால், என்னை அழைத்துச்சென்றார்கள். முதன் முதலில் தியேட்டருக்குள் சென்று திரையைப்பார்த்ததும், என் அப்பாவிடம், "என்னப்பா.....டி.வி இவ்வளவு பெருசா இருக்கு?!" என்று கேட்டு வாயைப்பிளந்தது நினைவில் இருக்கிறது.

முதன் முதலில் தியேட்டரில் பார்த்த தமிழ் படம், "வருஷம் 16".

1 - இ. என்ன உணர்ந்தீர்கள்?

டி.வி.யில் பார்த்ததை விட, பெரிய திரையில் குஷ்பூ அழகாக இருந்ததை உணர்ந்தேன்.... ("அந்த வயசுலயேவா?"ன்னு நீங்க கேக்குறது எனக்கு கேக்குது)

2. கடைசியாக அரங்கில் அமர்ந்து பார்த்த தமிழ் சினிமா?

"ராமன் தேடிய சீதை" - சிம்பிள் அண்ட் நீட். பிடித்திருந்தது.

3. கடைசியாக அரங்கிலன்றிப் பார்த்த தமிழ் சினிமா எது, எங்கே, என்ன உணர்ந்தீர்கள்?

2வது முறையாக "சரோஜா" பார்த்தேன். - ரொம்பவும் ரசித்துப் பார்த்தேன். திரைக்கதை அமைப்பு, வசனங்கள், எதார்த்தமான நடிப்பு என்று பல அம்சங்கள் அந்த படத்தில் பிடித்திருந்தாலும், நான் படத்தை இவ்வளவு ரசித்ததற்கு முக்கிய காரணம், பிரேம்ஜி. அட்டகாசமான 'டைமிங்' காமெடியில் அசத்தியிருந்தார்.

இவ்வளவு காமெடியாக ஒரு சீரியஸ் படத்தை எடுக்க முடியுமா என்று வியந்தேன்.

4. மிகவும் தாக்கிய தமிழ் சினிமா?

சிறுவயது முதலே, எந்த ரஜினி படத்தைப் பார்த்துவிட்டு வந்தாலும், அது எனக்குள் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். அந்தந்த படத்தில் ரஜினியின் ஸ்டைல்களை பின்பற்றுவது, அவரைப் போன்றே கையில் 'காப்பு' அணிவது(இப்போது கூட அணிந்திருக்கிறேன்) என்று, அவரை ஒரு சூப்பர் ஹீரோவாக உருவகப்படுத்திக் கொண்டு வளர்ந்தவன் நான். இன்று, சினிமாவிற்கு அப்பாற்பட்டும் எனக்கு அவர் 'தலைவராக' இருக்கிறார். ஒவ்வொரு முறை தலைவர் படத்தை பார்த்துவிட்டு வரும்போதும், ஒரு உற்சாகம் பிறக்கும். புதுத்தெம்பு கிடைக்கும்.

தலைவருடைய படங்களைத் தவிர, சமீபத்தில் எனக்குள் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய படம், "பருத்தி வீரன்".

5-அ. உங்களை மிகவும் தாக்கிய தமிழ் சினிமா-அரசியல் சம்பவம்?

'ஹொகேனேகல்' பிரச்சனையில் நடிகர் சங்கம் நடத்திய உண்ணாவிரதம். அதில் தலைவரை சுற்றி நடந்த அரசியல்.

"ரஜினி அரசியலில் இல்லை. ஆனால், ரஜினி இல்லாமல் அரசியல் இல்லை" - இது எப்படி இருக்கு?

5-ஆ. உங்களை மிகவும் தாக்கிய தமிழ்ச்சினிமா - தொழில்நுட்ப சம்பவம்?

'சிவாஜி'யில், எங்கள் தலைவரை 'வெள்ளைத் தமிழனாக' காட்டிய "கலர் டிராஃப்டிங்" தொழில்நுட்பம் தான்...!

6. தமிழ்ச்சினிமா பற்றி வாசிப்பதுண்டா?

இணையதளத்தில் தவறாமல் வாசிப்பதுண்டு.

7. தமிழ்ச்சினிமா இசை?

தமிழர்கள் அனைவரும் பெருமை பட்டுக்கொள்ளும் வண்ணம் இருக்கிறது நம் சினிமா இசை. இதில் மாற்றுக்கருத்து இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று கருதுகிறேன். இசை உலகில் நம் கொடி உயரப்பறந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. 'இசைஞானி', 'இசைப்புயல்' என்ற இரு மேதைகளை உருவாக்கியது தமிழ் சினிமா தானே......

8. தமிழ் தவிர வேறு இந்திய, உலக மொழி சினிமா பார்ப்பதுண்டா? அதிகம்தாக்கிய படங்கள்?

ஏராளமான வேற்றுமொழிப்படங்களை பார்ப்பதுண்டு. இந்திய மொழிகளில், தமிழ், ஹிந்தியை திவிர வேறு எந்த மொழிப்படங்களையும் பார்ப்பது இல்லை. நான் இதுவரையில் பார்த்த தெலுங்குப் படங்களை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம்.

உலக மொழிகளில் ஆங்கிலம் தவிர, இத்தாலியன், ஸ்பானிஷ், ஃபிரெஞ்சு, சைனீஸ், என்று எதையும் விட்டு வைப்பதில்லை.

அதிகம் தாக்கிய படங்கள் என்று தனியாக எடுத்துக் கூறுவது கடினம். அந்த பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகும். சமீபத்தில் பார்த்த 'ஒசாமா' என்ற ஆஃப்கன் மொழிப்படம் என்னை மிகவும் தாக்கியது. 'மங்கோல்' என்ற மங்கோலிய பொழிப்படத்தை டவுன்லோடு செய்து வைத்திருக்கிறேன்.

என்னை மிகவும் கவர்ந்த படங்களை சிபாரிசு செய்து பதிவுகள் போட ஆரம்பித்திருக்கிறேன். அந்த பட்டியலில், இதைப்போன்ற நல்ல படங்கள் இடம்பெறும்.

9. தமிழ்ச்சினிமா உலகுடன் நேரடித்தொடர்பு உண்டா? என்ன செய்தீர்கள்? பிடித்ததா? அதை மீண்டும் செய்வீர்களா? தமிழ்ச்சினிமா மேம்பட அது உதவுமா?

சத்தியமாக இல்லை. (முதல் கேள்விக்கே 'இல்லை' என்று பதிலளித்து விட்டதால், அடுத்தடுத்த கேள்விகள் எனக்கானவை அல்ல)

10. தமிழ் சினிமாவின் எதிர்காலம் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

ஒருபுறம் வித்தியாசமான படங்கள், திறமையான இளைஞர்கள் என்று வளர்ந்து வந்தாலும், "ரைசிங்" ஸ்டார்களும், சாம் ஆண்டர்சன்களும்("யூ டியூப்" புகழ்) வந்து கொண்டே தான் இருப்பார்கள்.

11. அடுத்த ஓராண்டு தமிழில் சினிமா கிடையாது, மற்றும் சினிமா பற்றிய சமாசாரங்கள், செய்திகள் எதுவுமே பத்திரிகைகள், தொலைக்காட்சி, இணையம் உள்ளிட்ட ஊடகங்களில் கிடையாது என்று வைத்துக்கொள்வோம்? உங்களுக்கு எப்படியிருக்கும்? தமிழர்களுக்கு என்ன ஆகும் என்று நினைக்கிறீர்கள்?

எனக்கு பெரிதாக ஒன்றும் தெரியாது. தலைவர் படத்திற்காக இரெண்டு ஆண்டுகள் எல்லாம் காத்திருந்து எனக்கு பழகிவிட்டதால், ஓராண்டு காலம் என்பது 'ஜுஜுபி'.

இன்று, எத்தனை பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள் இருந்தாலும், தமிழர்களுக்கு மிக முக்கியமான பொழுதுபோக்கு, சினிமா மட்டுமே. ஒருவேளை சினிமா இல்லையென்றால், அந்த ஓராண்டு காலத்தில் சின்னத்திரை பிரம்மாண்ட வளர்ச்சி காணும். புத்தகம் வாசிக்கும் பழக்கம் அதிகரிக்க வாய்ப்பு உண்டு.

இவர்கள் தொடரவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 24

2008-10-14T17:47:00.000-07:00

ஷங்கர், அவன் பிடித்த பிடியில் உறுதியாக இருந்தான். என்னதான் ஷங்கர் கூறும் காரணங்கள் ஞாயமாகப் பட்டாலும், யாருக்கும் பள்ளியை மாற்றுவதில் உடன்பாடு இல்லை. முடிந்தவரையில் பேசி சமாதானப்படுத்தலாம் என்று நினைத்திருந்தனர்.+1 வகுப்பிற்கான விண்ணப்பங்கள் அனைத்து பள்ளிகளிலும் கொடுக்க ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.

பத்தாம் வகுப்பு தேர்வு மதிப்பெண் பட்டியலை பள்ளியில் வாங்கிக்கொண்டு, அனைவரும் நேராக பாபு வீட்டிற்கு சென்றனர்.

ஷங்கர் : டவுன் ஹை ஸ்கூல்ல அப்ளிகேஷன் வாங்கப்போறேன். யாருக்கெல்லாம் வேணும்?

பாபு : டேய், எதுக்கு டா இப்போ ஸ்கூல் மாத்தணும்னு அடம் புடிக்கிற?

ஷங்கர் : பத்தாவது படிக்கும் போதே இவ்வளவு பாடு படுத்துனாங்க. இன்னும் +2 போனா அவ்வளவு தான். இது தான் கடைசி சான்ஸ். இதை விட்டா, இன்னும் ரெண்டு வருஷம் இங்கே தான் குப்பை கொட்டணும்.

பாபு : இனிமே வேற ஸ்கூலுக்கு மாறி, அங்கே எல்லார்கிட்டயும் பழகி....

ஷங்கர் : டேய், நீங்களே சொல்லுங்க டா.... இந்த ஸ்கூல்-ல நம்மள என்னைக்காவது 10வது படிக்கிற பசங்க மாதிரி நடத்திருக்காங்களா? என்னமோ நாலாவது படிக்கிற பசங்க மாதிரி தான் நடத்துறாங்க.

குமார் : அது சரி தான் டா, ஆனா இங்கே எல்லா டீச்சர்சையும் தெரியும், நல்லா பழகியாச்சு....

ஷங்கர் : அங்கேயும் போய் பழகிடலாம்....

பாலா : எங்க வீட்ல ஒத்துக்க மாட்டாங்க டா...

ஷங்கர் : நீங்க யாருமே வரலேன்னா கூட, நான் நிச்சயமா மாறப்போறேன். இன்னும் ரெண்டு வருஷம், வெறும் படிப்பு படிப்புன்னு பைத்தியமாக்கிருவாங்க. ஒரு 'ஆனுவல் டே' கூட நடக்கல. என்ன ஸ்கூல் டா இது?

பாபு : அடுத்த வருஷம் நிச்சயமா 'ஆனுவல் டே' இருக்கும். நம்ம மேடம் கிட்ட பேசலாம்.

ஷங்கர் : வருஷ கடைசியில வர்ற 'ஆனுவல் டே'க்காக, வருஷம் பூரா டார்ச்சர் அனுபவிக்கணுமா? அப்படியே அது நடந்தாலும், சினிமா பாட்டு பாடக்கூடாது, அது, இதுன்னு உயிரெடுப்பாங்க.

குமார் : டேய், அடுத்த வருஷம் நம்ம ஸ்கூல்-ல நிறைய ஆக்டிவிடீஸ் பண்ணலாம் டா...

ஷங்கர் : ஒரு ம**ம் பண்ண முடியாது. வாரத்துக்கு ஒரு தடவை திருச்சியில இருந்து ஒருத்தன் கிட்டாரைத் தூக்கிட்டு வருவான். அவன் சர்ச்-ல வந்து மொக்கை போடறதை கேக்கலாம். அது தான் அங்க நடக்குற உச்சக்கட்ட ஆக்ட்டிவிட்டி..

மறுநாள்....ஷங்கர் வீடு.

ஷங்கர், ‘டவுன் ஹை ஸ்கூல்’ பள்ளியின் விண்ணப்பத்தை நிரப்பிக்கொண்டிருந்தான். குமார் அங்கு வந்தான்.

குமார் : இந்தா, இதையும் ஃபில் பண்ணு. (அவர்கள் பள்ளியின் விண்ணப்பத்தை கொடுத்தான்)

ஷங்கர் : நான் தான் ஸ்கூல் மாறப்போறேன்னு அப்போவே சொன்னேனே. எனக்கு இந்த அப்ளிக்கேஷன் வேண்டாம்.

குமார் : டேய், நான் சொல்லற விஷயத்தை முதல்ல கேளு. அப்புறம் நீயே முடிவு பண்ணிக்கோ.

ஷங்கர் : .......

குமார் : நேத்து நீ அப்படி சொல்லிட்டுப் போன உடனேயே, பாபு ஸ்கூலுக்குப் போய் லீலா மிஸ் கிட்ட பேசியிருக்கான். அடுத்த வருஷம் நம்ம ஸ்கூல் சார்புல நிறைய போட்டிகள்ல கலந்துக்க, +1 பசங்களை அனுப்பப்போறாங்களாம். அது மட்டும் இல்ல, நம்ம ஸ்கூல்லயே சில ‘ஈவன்ட்ஸ்’ நடத்த ப்ளான் வெச்சிருக்காங்களாம்.

ஷங்கர் : என்ன? ஜெபக்கூட்டம் நடத்தப்போறாங்களாமா? காதுல பூ.....

குமார் : நான் கூட முதல்ல நம்பல. இந்த திடீர் மாற்றத்துக்கு காரணம், ARR ஸ்கூல் ல இருந்து நம்ம ஸ்கூலுக்கு வந்திருக்குற ஹில்டா மேடம் தான். அவங்க தான் இப்போ புது வைஸ்-பிரின்சிபால்.

ஷங்கர் : ............

குமார் : நீ மட்டும் தனியா போய் என்னடா பண்ணுவ? பேசாம வா... நாங்க யாருமே இன்னும் அப்ளிக்கேஷன் போடல.... உனக்காக தான் வெயிட் பண்ணறோம்....

ஷங்கர் : ............

குமார், காத்துக்கொண்டிருந்தான். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, குமார் கொடுத்த விண்ணப்பத்தை எடுத்து, நிரப்பத்தொடங்கினான்.

பாபு,நட்டு,பாலா ஆகியோர் 'பயாலஜி'பிரிவை எடுத்திருந்தனர். மற்ற மூவரும், "கம்ப்யூடர்" பிரிவை எடுத்திருந்தனர். விண்ணப்பத்தில், பெற்றோர் கையெழுத்து அவசியம் தேவை. ஆனால், ஷங்கரின் பெற்றோர் ஊரில் இல்லாததால், அவன் இரெண்டு நாள் கழித்து விண்ணப்பிப்பதாகக் கூறினான்.

குமார் : அதெல்லாம் வேண்டாம். உங்க அப்பா கையெழுத்து இல்லேன்னா என்ன? நீயே போடு.

ஷங்கர் : டேய்......இதெல்லாம் ரொம்ப ஓவர்.

குமார் : நீ எப்போ டா இவ்வளவு நல்லவன் ஆன?? இதெல்லாம் நமக்கு சகஜமாச்சே..

ஷங்கர் : அப்படி என்னடா அவசரம்?

குமார் : டேய், இந்த வருஷம் வேற ஸ்கூல் பசங்க நிறைய பேரு நம்ம ஸ்கூலுக்கு வர்றாங்க. எதுக்கு வம்பு? நமக்கே சீட் இல்லாம போச்சுன்னா?

ஷங்கர் : பெரிய ஆக்ஸ் ஃபோர்டு யுனிவெர்சிடி......சீட் கிடைக்காம போறதுக்கு.

குமார் : நம்ம ஊருக்கு இது தான் டா ஆக்ஸ் ஃபோர்டு. இந்த டப்பா இங்கிலீஷைக் காட்டி டபாய்ச்சிக்கிட்டு இருக்காங்க.

(கேட் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது)

ஷங்கர் : யாருன்னு பாரு....

கிருஷ்ணா, நட்டு, பாபு, பாலா எல்லாம் சேர்ந்து வந்தனர். அனைவரிடமும் பூர்த்தி செய்யப்பட்ட விண்ணப்பங்கள் இருந்தன.

ஷங்கர் : எல்லாரும் ஒரு முடிவோட தான் வந்திருக்கீங்களா?

கிருஷ்ணா : ஆமா டா....இப்போவே நம்ம எல்லாரும் சேர்ந்து போய் குடுத்திருவோம்...

ஷங்கர் : எங்க அப்பா கிட்ட சொல்லவே இல்ல டா... நானே எங்க அப்பா கையெழுத்து போட்டுட்டேன்.

கிருஷ்ணா : சரி, போன் பண்ணி சொல்லிடு. சிம்பிள்….

பள்ளி நுழைவுவாயில்....

ஏகப்பட்ட கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. அனைத்து வகுப்புகளுக்கும் மாணவர் சேர்க்கை விறுவிறுப்பாக நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது.

ஒரே ஒரு கம்பிகளால் அடைக்கப்பட்ட ஜன்னல், அதில் ஒருவர் மட்டுமே கை நுழைக்கக்கூடிய அளவில் ஒரு ஓட்டை. இது தான் ஒட்டு மொத்த பள்ளியின் "ஸ்டோர்ஸ்" மற்றும் "ஆபீஸ் ரூம்". 50 பைசா ‘மேப்’ வாங்க வேண்டுமென்றாலும் சரி, சேர்க்கைக்கான கட்டணம் செலுத்த வேண்டுமானாலும் சரி, LKG முதல் +2 வரை, அனைவரும் அங்கு தான் வர வேண்டும். அங்கு இருந்த நீண்ட வரிசையில் நின்று பணம் செலுத்திவிட்டு, அந்த ரசீதை பெற்றுக்கொண்டனர். விண்ணப்பங்களை, ஒருவர் பின் ஒருவராக மேடத்தை நேரில் பார்த்து தான் கொடுக்க வேண்டும் என்று தெரிவிக்கப்பட்டது.

ஒவ்வொருவரும் மேடத்தின் அறைக்குள் சென்று விண்ணப்பத்தைக் கொடுத்துவிட்டு வந்தனர். ஷங்கரின் முறை வந்தது. அவன் உள்ளே சென்றான்.

பாபு : நம்ம போட்ட 'பிட்டு' நல்லா வொர்க்-அவுட் ஆயிருக்கு போல இருக்கு?

குமார் : ஆமா டா... அவனை நம்ப வைக்கிறதுக்குள்ள..... யப்பா.....

பாபு : ஒரு வழியா அவன் மனசை மாத்தியாச்சு....

குமார் : டேய், நம்ம இப்படி கலர் கலரா ரீல் விட்டது தெரிஞ்சா முதல்ல என்னை தான் டா அடிப்பான்....

பாபு : பாத்துக்கலாம்....

ஷங்கர், வெளியில் வந்தான்.

பாபு : என்னடா, குடுத்துட்டியா?

ஷங்கர் : மேடம், என்னை பயாலஜியில சேர சொன்னாங்க.எங்க அப்பா மாதிரி நான் டாக்டருக்கு படிக்கணுமாம்.

பாபு : அய்யய்யோ....நாடு தாங்காது.

ஷங்கர் : டேய், உன்ன மாதிரி ரூபி 'மிஸ்'ஸை சைட் அடிக்கிறதுக்காக நான் பயாலஜி குரூப் எடுக்க முடியுமா? எனக்கு அதுல உண்மையிலேயே இன்ட்ரெஸ்ட் இல்ல... எங்க அப்பா சம்மதத்தோட தான் நான் கம்ப்யூட்டர் குரூப் எடுக்குறேனான்னு கேட்டாங்க. நான் ஒரே ஒரு வார்த்தை சொன்னேன், உடனே சரின்னு என் அப்ளிகேஷனை வாங்கிட்டாங்க.

பாபு : என்னடா சொன்ன?

ஷங்கர் : (தலைவர் ஸ்டைலில்)உண்மையை சொன்னேன்.....

அடுத்த பதிவில்.... +1 சேட்டைகள் ஆரம்பம்.

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 23

2008-10-06T15:59:00.000-07:00

விடுமுறைகள் எப்படிக் கழிந்தன என்றே தெரியவில்லை. இப்போது தான் பரீட்ச்சை முடிந்த மாதிரி இருந்தது, திடீரென்று தேர்வு முடிவுகள் வெளிவரும் நாள் வந்து விட்டது. இத்தனை நாட்கள் அங்கும் இங்கும் சுற்றித்திரிந்து கொண்டிருந்தவர்கள், கொஞ்சம் பதட்டத்துடன் இருந்தனர். அன்று காலை முதலே பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டது. பொதுவாக, இது போன்ற பரபரப்பான விஷயங்களின் போது, பொதுக்குழு கூட்டுவது வழக்கமென்பதால், அன்றும் ஷங்கர் வீட்டில் பொதுக்குழு கூடியது.

"ரொம்ப டென்ஷனா இருக்கா??" என்றான் பாபு.

"லைட்டா...." என்றான் பாலா.

அன்று காலை முதல் அனைவருக்குமே பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டது. இன்டெர்நெட்டில் தேர்வு முடிவுகள் வெளியாவதால், ஊரிலிருந்த இரெண்டு மூன்று இன்டர்நெட் சென்டர்களிலும் கூட்டம் மொய்த்துக்கொண்டிருந்தது.

"11 மணிக்கு தான் ரிசல்ட் வருமாம் டா...." என்றான் கிருஷ்ணா.

"இன்னும் ரெண்டு மணி நேரம் இருக்கு.... ஒரே டென்ஷனா இருக்கு" என்றான் குமார்..

"டேய், எனக்கு 'பயாலஜி'யை நெனச்சா கொஞ்சம் உதறலா இருக்கு. 'பாட்டனி'யும், ' ஜுவாலாஜி'யும் சேர்த்து பாஸ் மார்க் வாங்குனா போதும் தானே?" என்று நூறாவது முறையாக கேட்டான் பாலா.

"டேய், எத்தனை தடவை டா கேட்டுக்கிட்டு இருப்ப? நீ பாஸ் ஆயிடுவ....கவலைப்படாதே" என்றான் குமார்.

"கலெக்டர் ஆபீசுக்கு போன் பண்ணி கேட்டாலும் ரிசல்ட் சொல்லுவாங்களாம் டா" என்ற புதுத்தகவலோடு வந்தான் நட்டு.

ஷங்கர் வீட்டில் உட்கார்ந்திருந்த அனைவருக்கும் அங்கு இருப்புக்கொள்ளவில்லை. ஏதாவது ஒரு இன்டர்நெட் சென்டருக்கு சென்று முகாமிடுவது என்று முடிவு செய்து, அதன்படி 'ராமன் & ராமன்' பெட்ரோல் நிலையம் அருகே இருக்கும் ஒரு சென்டருக்கு அனைவரும் சென்றனர்.

வாசலில் ஏகப்பட்ட சைக்கிள்கள் நின்றுகொண்டிருந்தன. இதுவரை யாருமே எட்டிக்கூட பார்த்திராத அந்த இடத்தில் இவ்வளவு கூட்டம் கூடியிருப்பதைக் கண்டு, அவழியாக சென்று வந்து கொண்டிருந்தவர்கள் எல்லாம் ஆச்சரியப்பட்டு விசாரித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

"ஒரு நம்பருக்கு ரிசல்ட் பார்த்து சொல்லறதுக்கு 20 ரூபாயாம்" என்ற தகவலை திரட்டிக்கொண்டு வந்தான் பாபு.

"அடப்பாவீங்களா....."

"இப்போ தானே அவனும் காசு பார்க்க முடியும்....வேற வழி இல்ல..." என்றான் ஷங்கர்.

"இப்போவே நம்பர் கொடுத்து ரிசர்வ் பண்ணி வைக்கணுமாம் டா. ஏற்கெனவே நிறைய பேரு ரிசர்வ் பண்ணிட்டாங்க" என்றான் பாபு.

ஒரு பேப்பரில், இவர்களின் பெயரை எழுதி, பணத்தைக் கட்டினர். நேரம் செல்ல செல்ல, அங்கு கூட்டம் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது.

சரியாக மணிக்கு, அனைவரும் முண்டியடித்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றனர். ஒரு கட்டத்தில், கூட்டத்தை கட்டுப்படுத்த முடியாமல், முன்பதிவை நிறுத்தினர். இன்டர்நெட் அநியாயத்திற்கு 'ஸ்லோ'வாக இருந்தது. காத்திருந்த மாணவர்கள் எல்லாம், பொறுமையிழக்கத் துவங்கினார். ஒரு வழியாக, கனெக்ஷன் கிடைத்து, ஒவ்வொருவரின் ரிசல்ட்டையும் எழுதிக்கொடுக்க ஆரம்பித்தனர்.

"டேய் நட்டு, உள்ளே போய் நில்லு டா... நம்ம பெயர் சொல்லி கூப்பிட்டாங்கன்னா தெரியாது" என்றான் கிருஷ்ணா.

பயந்துகொண்டே உள்ளே சென்றான் நட்டு.

ஒவ்வொருவரின் பெயரையும் அழைத்து, அவர்களிடம் ஒரு துண்டுச்சீட்டில் அவர்களது மதிப்பெண்களை எழுதி, அவர்களிடம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தனர்.

"நடராஜ்......" என்று உள்ளிருந்து குரல் கேட்க, வெளியில் காத்துக்கொண்டிருந்த அனைவருக்கும் திகில் பரவியது. ஷங்கர், நகத்தை கடித்து துப்பிக்கொண்டிருந்தான். குமார், அங்கும் இங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தான். அனைவரும், நட்டிற்காக வெளியில் ஆவலுடன் காத்துக்கொண்டிருந்தனர்.

சிறிது நேரத்தில், கையில் அந்த காகிதத்துண்டுடன் வெளியில் வந்தான் நட்டு. அனைவரின் கண்களும் அவன் மீதே இருந்தன.

"என்னடா ஆச்சு....? ஏதாச்சும் பேசித்தொலையேன் டா" என்றான் பாலா.

மௌனமாக அருகில் வந்த நட்டிடமிருந்து அந்த காகிதத்தைப் பிடுங்கினான் பாலா. காகிதம் கை மாறியவுடன், அனைவரும் பாலாவை சூழ்ந்துகொண்டனர். அவன் மிகவும் பயந்து கொண்டிருந்த 'பயாலஜி' பரீட்ச்சையில் தேறியிருந்தாலும், 1100 மதிப்பெண்களுக்கு, வெறும் 630 மதிப்பெண்கள் மட்டுமே பெற்றிருந்தான். மற்ற அனைவரும், நல்ல மதிப்பெண்களுடன் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தனர். குமாரும் பாபுவும் 900 மதிப்பெண்களுக்கு மேல் பெற்றிருந்தனர். மற்றவர்கள் எல்லாம் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்றிருந்தும், பாலா இவ்வளவு குறைந்த மதிப்பெண் பெற்றதனால் சோகமாகவே இருந்தனர். பாலாவின் கண்களில் நீர் எட்டிப்பார்த்தது.

"நிச்சயமா நான் இவ்வளவு மோசமா பரீட்ச்சை எழுதல டா..." என்றான் கண்கலங்கியபடி.

"விடு டா... நம்ம ஸ்கூல்-ல மார்க் எல்லாம் முக்கியமே இல்லை. எப்படியும் +1ல சீட்டு கிடைச்சிடும். என்ன, 'பயாலஜி' குரூப் மட்டும் தர்றது கஷ்டம்" என்றான் குமார்.

பத்து நிமிடங்களை கழித்துவிட்டு, அனைவரும் வீட்டிற்கு செல்ல தீர்மானித்தனர். அப்போது, ஷங்கர் கிருஷ்ணாவிடம்,

"நீயும் மொட்டை வீடு வரைக்கும் போய் அவனை விட்டுட்டு, அப்புறம் உங்க வீட்டுக்குப் போ" என்றான்.

"சரி" என்று உற்சாகமே இல்லாமல் தலையசைத்துவிட்டு கிளம்பினான்.

பாலாவின் வீடு...

சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு, வாட்டமான முகத்துடன் உள்ளே சென்றான் பாலா. கிருஷ்ணா, வாசலிலேயே அவனை விட்டுவிட்டு, அவன் வீட்டிற்குக் கிளம்பினான். அப்போது, வாசலில் பாலாவின் அம்மா வந்து, கிருஷ்ணாவை உள்ளே அழைத்தார்.

"உங்களுக்கு முன்னாலேயே எங்களுக்கு ரிசல்ட் தெரிஞ்சி போச்சு. உள்ளே வாப்பா...."

சிரித்த முகத்துடன் அவர் வரவேற்பதைப் பார்த்து கிருஷ்ணாவிற்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. பாலாவிற்கும் ஒன்றுமே விளங்கவில்லை.

உள்ளே சென்ற கிருஷ்ணாவிற்கு இன்னொரு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. இன்முகத்துடன் பாலாவை வரவேற்றார் அவனது அப்பா,

"பரவாயில்லை... பயாலஜியில பயந்துக்கிட்டு இருந்த.... அதுல நல்ல மார்க் தான் வந்திருக்கு" என்று மேலும் ஒரு அதிர்ச்சி தந்தார். அதிரடி ஆக்ஷன் காட்சியை எதிர்பார்த்த கிருஷ்ணாவிற்கு, இப்படி ஒரு காட்சியைக் கண்டதும் மேலும் குழம்பியது. இந்த குழப்பங்களுக்கு எல்லாம் முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் வகையில், மேஜையின் மீது வைத்திருந்த அந்த காகிதத்தை எடுத்து, பாலாவிடம் கொடுத்தார். அதை வாங்கிப்பார்த்த பாலாவிற்கு, தலை சுற்றியது. அதில், ஒவ்வொரு பாடத்தின் மதிப்பெண்களும் இருந்தது. மொத்தம் 830 மதிப்பெண்கள் எடுத்திருந்தான்.

"நாங்க கலெக்டர் ஆபீசுக்கு போன் பண்ணி தெரிஞ்சிக்கிட்டோம்" என்றார் பாலாவின் அம்மா.

இன்டர்நெட் சென்டரில் ஏதோ குழறுபடியில், 830ஐ 630 என்று அவன் எழுதிக்கொடுத்ததால் நேர்ந்த குழப்பம் என்று தெரிந்தது. அப்போது தான் பாலாவின் முகத்தில் சிரிப்பே வந்தது. கிருஷ்ணாவும் நிம்மதி அடைந்தான்.

"நல்லவேளை..... உன்னால நாங்க யாருமே என்ஜாய் பண்ண முடியாம போயிடுமோன்னு பயந்தேன்" என்று பாலாவின் காலை வாரினான் கிருஷ்ணா.

உடனே, பாலா அனைவருக்கும் போன் செய்து இந்த விஷயத்தைக்கூறினான். அனைவருமே நிம்மதிப்பெருமூச்சு விட்டனர்.

"அப்பாடா.... அப்போ, நம்ம கூத்தை ஆரம்பிக்கலாம். எல்லாரும் எங்க வீட்டுக்கு வந்துடுங்க" என்றான் ஷங்கர்.

"என்னடா ப்ளான்?"

"முதல்ல வேற ஸ்கூலுக்கு அப்ளிக்கேஷன் போடுறது பத்தி பேசணும்" என்றான் ஷங்கர்.

அனைவருக்கும் ஒரு புதுக்கவலை ஆரம்பமானது.

தொடரும்....

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 22

2008-09-29T19:10:00.000-07:00

மற்ற பரீட்ச்சைகளை விட, கணக்குப் பரீட்ச்சைக்கு ஷங்கர் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பான். அதற்குக் காரணம், அவனுக்கும் கணக்குப்பாடத்திற்கும் ஏழாம் பொருத்தம். கணக்கு என்றாலே எகிறி குதித்து எஸ்கேப் ஆகும் பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்களுள் ஷங்கரும் ஒருவன். ஆரம்பத்திலிருந்தே கணக்கில் தடுமாறும் ஷங்கருக்கு, பத்தாம் வகுப்பில் முதல்தாள், இரெண்டாம் தாள் என்று இரெண்டு தேர்வுகள் வேறு இருந்தன. மொழித்தேர்வுகள் எல்லாம் முடிந்து, கணக்குப் பரீட்ச்சை வந்தே விட்டது!

அதிகாலையில் எழுந்து, அசுர வேகத்தில் தயாராகி, பள்ளிக்குக் கிளம்பிச்சென்றான் ஷங்கர். வகுப்பறை காலியாக இருந்தது. அப்போது வகுப்பறைக்குள் நுழைந்த கிருஷ்ணா, தனக்கு முன்னால் ஷங்கர் வந்து அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து திடுக்கிட்டான்.

"என்னடா இது, எனக்கு முன்னாலேயே வந்துட்ட? அன்னைக்கு நான் வரசொன்னப்போ ரொம்ப படம் போட்ட?"

"இன்னைக்கு கணக்குப் பரீட்ச்சை....."

"ஓஹோ.... அதான் நெத்தியில பட்டை எல்லாம் பட்டையைக் கிளப்புதோ?"

"பேசுங்கடா, பேசுங்க..... இந்த கணக்குப் பரீட்ச்சை மட்டும் முடியட்டும்"

நேரம் செல்ல செல்ல, அனைவரும் வரத்துவங்கினர். மண்டியிட்டு பிரார்த்தனை புரிதல் எல்லாம் முடிந்த பிறகு, அனைவரும் அல்-அமீன் பள்ளிக்கு கிளம்பிச்சென்றனர். இத்தனை தேர்வுகளின் பொது ஏற்படாத பயம் கலந்த எதிர்பார்ப்பு உண்டானது ஷங்கருக்கு. கணக்குப் பரீட்ச்சைகளை நல்லபடியாக எழுதிவிட்டால், பொதுத்தேர்வே முடிந்த மாதிரி. வினாத்தாள் எளிதாக இருக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டான்.

தேர்வு ஆரம்பித்தது. வினாத்தாள் தன் கைக்கு வரும் வரை படபடப்பாக இருந்தது ஷங்கருக்கு. சற்று நேரத்தில், தேர்வு கண்காளிப்பாளர் வந்து, வினாத்தாளை தன் மேஜை மீது வைத்துவிட்டுச் சென்றார். பரபரப்புடன் அதை எடுத்த ஷங்கர், அவசரமாக அவன் கண்களை அதன் மீது ஓடவிட்டான். நான்கு பக்கங்களாக இருந்த வினாத்தாளில், உடனே கடைசி பக்கத்திற்குத் தாவினான்.

10 மதிப்பெண்கள் அளிக்கும் கேள்வியைப் படித்ததும், தனக்குத் தெரிந்த கேள்வி வந்திருப்பதைப் பார்த்து, நிம்மதியடைந்தான். ஆனால், அந்த நிம்மதி வெகு நேரம் நீடிக்கவில்லை. அடுத்தது, 5 மதிப்பெண்கள் வழங்கும் கேள்விகளைப் படித்ததும், தலை சுற்றியது. மொத்தம் ஐந்து கேள்விகள் கேட்கப்பட்டிருந்தது. அவற்றுள் ஏதேனும் மூன்று கேள்விகளுக்கு விடையளித்தால் போதும் என்றிருந்தாலும், ஒரு கேள்விக்கு கூட விடை தெரியவில்லை. மற்ற கேள்விகளை பார்க்ககூடத்துணிவில்லாமல், கவலையில் ஆழ்ந்தான்.

ஒருவேளை, மற்றவர்களுக்கு தெரிந்திருக்கிறதோ என்று அனைவரின் முகத்தையும் பார்த்தான் ஷங்கர். பாபு, கிருஷ்ணா, பாலா, அனைவரும் தொங்கிய முகத்துடனேயே காணப்பட்டனர். நட்டு ஷங்கரைப் பார்த்து "போச்சு" என்பதுபோல தலையாட்டினான். சரி, யாருக்குமே தெரியவில்லை என்பதை உறுதிசெய்துகொண்ட பிறகு, ஒரு சின்ன ஆறுதல் கிடைத்தது.

தனக்குத் தெரிந்த கேள்விகளுக்கு முதலில் பதிலெழுதத் துவங்கினான் ஷங்கர். மற்ற கேள்விகளை எல்லாம் எழுதி முடித்துவிட்டு, அந்த 5 மதிப்பெண்கேள்விகளுக்கும் ஏதேனும் ஒரு பதிலை எழுதி வைக்கலாம் என்று முடிவு செய்தபோது தான் அது நடந்தது

தேர்வு முடிவதற்கு இன்னும் 20 நிமிடங்களே இருந்தன. உடனே, அந்த தேர்வு கண்காளிப்பாளர், ஒரு மாணவனை எழுப்பி, வகுப்பறையின் முன்னால் வரச்சொன்னார். என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் அனைவரும் முழித்துக்கொண்டிருந்தனர். அல்-அமீன் பள்ளியைச் சேர்ந்த அந்தப் பையனின் விடைத்தாளை வைத்து, அந்த மதிப்பெண் கேள்விகளுக்கான பதிலை அனைவர் முன்னிலையில் உரக்க படிக்கச் சொன்னார்.

நடப்பவை எல்லாம் நம்புவதற்குக் கஷ்டமாக இருந்தது. ஆனாலும், அந்த பையன் வரிக்கு வரி, அந்த விடையைப் படிக்க, அவசர அவசரமாக அனைவரும் அதை எழுதிக்கொண்டிருந்தனர். ஷங்கர், தன்னையே ஒரு முறை கிள்ளி பார்த்துக்கொண்டான். பத்து நிமிடங்களில் மூன்று வினாக்களுக்கான விடைகளையும் படித்து முடித்தான்.

அனைவரும் அதை எழுதி முடித்தபிறகு, ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். அனைவருக்கும் வாயெல்லாம் பல்லாக இருந்தது. இப்படியெல்லாம் கூட நடக்குமா என்று ஷங்கர் யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். ஒரு அதிசயத்தை நேரில் பார்த்து அனுபவித்த பூரிப்பில் இருந்தான் ஷங்கர்.

பரீட்ச்சை முடிந்து வெளியில் வந்தவுடன் எதிரில் தென்பட்டான் பாபு. இருவரும் மகிழ்ச்சியில் கட்டிக்கொண்டனர். அந்த வாத்தியார், அல்-அமீன் பள்ளியின் கணக்கு வாத்தியார் என்று பின்பு தெரிந்தது. கேள்விகள் சற்று மாற்றி கேட்கப்பட்டிருந்ததால், மாணவர்கள் அனைவரும் குழம்பியிருந்தார்கள். நல்லவேளையாக இவர் அப்படி ஒரு காரியத்தை செய்தார் என்று அந்த வாத்தியாரைஅனைவரும் புகழ்ந்து தள்ளினர். அனைவரும், அந்த சம்பவத்தைப் பற்றி பேசிப்பேசி மாய்ந்து போனார்கள்.

கடைசி பரீட்ச்சை....

யாருமே தேர்வு எழுதும் மன நிலையில் இல்லை. விடுமுறையை ஏற்கெனவே கொண்டாட ஆரம்பித்திருந்தார்கள். பரீட்ச்சை எழுதிவிட்டு, நேரடியாக வாசு தியேட்டர் சென்று 'படையப்பா' பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் இருந்தனர். ஷங்கர் வேறு, டிக்கெட்டுகளை காட்டி உசுப்பேற்றிக்கொண்டிருந்தான்.

"அடுத்த வருஷம் வேற ஸ்கூல் மாறிடணும் டா..." - திடீரென்று சொன்னான் ஷங்கர்.

யாருமே இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. கடைசி பரீட்ச்சையான ஜியோக்ராபி பரீட்ச்சைக்கு படித்துக் கொண்டிருந்த அனைவரும், ஷங்கரை கேள்விக்குறியோடு பார்த்தனர்...

"நம்ம ஸ்கூல் வேஸ்டு டா... இன்னும் நம்மளை சின்னப்பசங்களாவே நடத்துறாங்க. மத்த ஸ்கூல் எல்லாம் பாரு..."

"நம்ம உண்மையிலேயே சின்னப் பசங்க தான டா?" - மறைந்திருந்து குரல் கொடுத்தான் நட்டு.

"டேய், எவன் டா அவன்?" என்று ஷங்கர் கேட்டதும் பம்மினான்.

"வேற எந்த ஸ்கூலுக்கு போறது?" என்று கேட்டான் பாபு.

"டவுன் ஹை ஸ்கூல்"

"ஏன்?"

"அங்க தான் நிறைய சுதந்திரம் இருக்கும்.... +1ல நல்லா என்ஜாய் பண்ணனும்டா...."

"இங்கே மட்டும் என்ன என்ஜாய் பண்ணாமலா இருக்கோம்?" என்றான் குமார்.

"அது வேற... இங்கே நமக்கு படிப்பைத்தவிர என்னடா ஆக்ட்டிவிடி இருக்கு?"

".............."

"எப்படியும் நான் அடுத்த வருஷம் டவுன் ஹை ஸ்கூல்-ல சேரப் போறேன் டா" - சொல்லிக்கொண்டே ஷங்கரின் அருகில் வந்து அமர்ந்தான் செழியன்.

"சரி, சரி.... இப்போ எதுக்கு அந்த பேச்சு? முதல்ல பரீட்ச்சை எழுதி முதிச்சிட்டு, தலைவர் படத்தைப் பார்க்குற வழியை பார்க்கலாம்" என்று, தற்காலிகமாக அந்தபேச்சுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தான் பாபு.

பரீட்ச்சையை நல்லபடியாக எழுதி முடித்துவிட்டு, இவர்கள் ஆறு பேர் மட்டும் நேராக தியேட்டருக்குச் சென்றனர். அலைகடலென திரண்டிருந்த கூட்டத்தைப்பார்த்து சற்றே மிரண்டனர். அவ்வளவு கூட்டத்தில், பள்ளிச் சீருடையுடனிருந்த இவர்களுக்கு கொஞ்சம் கூச்சமாக இருந்தது.

"வீட்டுக்குப் போய் சட்டையை மாத்திக்கிட்டு வந்திருக்கலாமோ?" என்றான் குமார்.

கையில் டிக்கெட் இருந்தாலும், தியேட்டருக்குள் செல்ல, நீண்ட வரிசைநின்றுகொண்டிருந்தது. கையில் பெரிய தடியுடன் போலீஸ்காரர்கள்சுற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். உள்ளே செல்ல கேட் திறக்கப்பட்டபோது, தள்ளுமுள்ளு ஆனது. போலீசிடம் அடி வாங்காமல் உள்ளே சென்று விட வேண்டும் என்று, இவர்கள் திகிலுடன் வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தனர்.

கூட்டத்தில் சிக்கி, சட்டை எல்லாம் கசங்கி, தலையெல்லாம் கலைந்து ஒருமார்கமாக உள்ளே சென்று அமர்ந்தனர். பதினைந்து நிமிடங்கள் வரிசையில்நின்றது, பதினைத்து மணிநேரம் நின்ற களைப்பைத் தந்தது.

அத்தனை களைப்பும், திரையில் "சூப்பர் ஸ்டார்" என்ற எழுத்து வந்த உடனேயே மாயமாய் மறைந்து போனது. திடீரென ஒரு சக்தி வந்தது. இதற்கு மேல், ரஜினி, திரையில் முதலில் தோன்றியவுடன், "தலைவா....." என்று இருக்கையை விட்டு எழுந்து நின்று கூச்சல் போட்டனர். தலைவரைப் பார்த்து, அனைவரும் பரவசநிலையை அடைந்திருந்தனர்....

தொடரும்...

Thalaiva.... What is in store for us?

2008-09-27T11:41:00.000-07:00

அக்டோபர் மாதம், தலைவர் அனைத்து மாவட்ட ரசிகர் மன்றத்தினரை சந்திக்கப் போவதாக அறிவித்தது தான் அறிவித்தார், உடனே அதனை சுற்றி ஏராளமான யூகங்கள், எதிர்பார்ப்புகள் என்று இப்போது மறுபடியும் 1996ம் ஆண்டு இருந்ததைப்போல், ரஜினி அரசியலுக்கு வருவாரா, வர மாட்டாரா என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது. என்னுடைய சக ரசிகர்கள் சிலர், தலைவர் அரசியல் பிரவேசத்திற்கு தயாராகிவிட்டார் என்று எண்ணிக்கொண்டு கொண்டாட்டங்களை ஏற்கெனவே ஆரம்பித்து விட்டனர். மேலே இணைக்கப்பட்டிருக்கும் படமே அதற்கு சாட்சி. அவர்களுக்கெல்லாம் நான் சொல்லிக்கொள்வது ஒன்றே ஒன்று தான்.... தலைவர், தன் வாயால் எதையும் கூறும் வரை தயவு செய்து எதையும் நம்ப வேண்டாம். தலைவர், 'கோட்டை'க்கு செல்வது போல நாம் மனக்கோட்டை கட்டிக்கொண்டிருப்பதில் எந்த பயனும் இல்லை. தலைவர் இதைப்பற்றி எதுவுமே கூறாத நிலையில்,(1996ம் ஆண்டின் போது, சில அரசியல் கருத்துக்களை தலைவர் வெளியிட்டிருந்தார்) மிகுந்த எதிர்பார்ப்புகளை வைத்துக்கொண்டு, பின்பு அப்படி எதுவுமே இல்லை என்கிற பட்சத்தில் ஏமாற்றம் அடைவதோ, தலைவர் மீது அதிருப்தி கொள்வதோ ஞாயமே இல்லை. இதோ, அக்டோபர் வந்துவிட்டது, தலைவர் 'ரோபோ' முதல் கட்ட படப்பிடிப்பை முடித்துவிட்டு சென்னைக்கு திரும்புகிறார்... கொஞ்சம் பொறுங்கள்.

அரசியலுக்கு வந்து தான் எங்களை வழி நடத்த வேண்டும் என்பது அல்ல. பூப்பாதையானாலும் சரி, சிங்கப்பாதையானாலும் சரி என்றும் தலைவர் வழியில்....

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Huge expectations, lot of guesses and buzzes surrounding Superstar's October meet with the fan club members of all districts. The media has already powered their imaginations and started publishing interesting articles to make their fortune. The situation now is more like 1996, when thalaivar was expected to enter into politics. The superstar is returning to chennai today after completing the first schedule of 'Robot' shooting in Peru. Numerous posters adorn the chennai streets like the one above, which is headlined 'Welcome to start the party". These posters also term this october meet as "October Arasiyal Puratchi Velga", which means "Let the political revolution of october win". Some of my fellow fans have already started the celebrations, assuming that this meeting's outcome is definitely going to be a political party. Some fans like me are keeping the fingers crossed. A small piece of advice to people who started celebrating Thalaivar's political entry....

Don't make assumptions. Nothing is true unless and until thalaivar himself speaks out. Building imaginations and later on getting disappointed when that doesn't happen is not thalaivar's fault. He neither gets influenced by anyone nor gets affected by the knee-jerk reactions. He knows exactly what to do and when to do. Whatever it may be, we should be ready to accept it and follow the footsteps of our beloved thalaivar...

Osama - An emotional stir

2008-09-23T21:35:00.000-07:00

Shocking and Stunning – Probably I got hold of two perfect words to describe this movie. My first ever Afghan movie experience (ofcourse with subtitles) turned out to be a perfect stunner. No heavy pathos background scores, no 'stuffed' sentiment scenes, but yet this movie shakes you up with its emotion packed visual. The title appears to be very misleading as one would easily think that this movie is about Osama-bin-laden. But, it is not. A very simple story with beautiful narration – A 12 year old Afghan girl and her mother loses their jobs when Talibans take over the rule since it’s forbidden for women to work according to the Taliban regime.

Since there is no male in the family, the little girl is forcefully disguised as a boy to find a job and help the family’s survival. The girl is also named ‘Osama’ and made to work in a small store before she was called for a compulsory military training by the Talibans. The whole movie is about this little girl’s efforts to try and keep away from the Talibans, as once caught, death is the going to be the only verdict. The movie’s length is less than 90 minutes and it’s really very occupying. There was never a moment where you can detach yourselves from the movie. The movie showcases the brutal treatment of the Talibans, especially against women.

Inspired by a true incident, this movie is the first complete Afghan movie ever shot. Thanks to Siddiq Barmak for the wonderful direction and since other characters don’t really have much screen space, it is Osama (Marina Golbahari) and Espandi (Arif Herati) who score full marks. I strongly recommend this movie for all movie buffs as well as non-movie buffs

I mean, it’s a must-watch for everyone ;)

Chill !

Bye,

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 21

2008-09-22T18:16:00.001-07:00

அல்-அமீன் மெட்ரிக்குலேஷன் பள்ளி...

பள்ளியின் உள்ளே நுழையும்போதே பொதுத்தேர்வின் பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. மாணவர்கள் இங்கும் அங்குமாய் சென்று வந்துகொண்டிருந்தனர்.

பேருந்து பள்ளியின் வாயிலைக் கடந்து உள்ளே சென்றது. இன்னொரு பேருந்தில் மாணவிகள் தனியாக வந்து இறங்கினார்கள். அவர்களுடன் வந்திருந்த இரெண்டு ஆசிரியர்களும், மாணவர்களையும் மாணவிகளையும் வரிசையில் நிறுத்தி வைத்துக்கொண்டிருந்தனர். ஷங்கர், குமார், கிருஷ்ணா, பாலா மற்றும் பாபு ஆகியோர் தனியாக நின்று படித்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களையும் அழைத்து, வரிசை எண் பிரகாரம் நிற்க சொன்னார் லீலா மிஸ்.

"டேய், ஹால் டிக்கெட் கொண்டு வந்தியா?" நட்டிடம் கேட்டான் பாலா.

"அய்யய்யோ............" தலையில் கைவைத்தபடி அதிர்ச்சியாகி நின்றான்.

"போச்சு போ.... வீட்டுக்குக் கிளம்பு"

"இப்போ என்னடா பண்ணறது?" பயத்தின் உச்சத்திற்கு சென்றான் நட்டு.

"அட தூ.... டேய், ஹால் டிக்கெட் எல்லாம் நம்ம கைக்கு வரவே இல்லை. அவங்க தான் வெச்சிருக்காங்க" என்றான் பாபு.

"ஆமால்ல..... மறந்துட்டேன். நல்லவேளை...” என்று பெருமூச்சுவிட்டான் நட்டு.

"உன்னை மாதிரி ஆளுங்ககிட்ட எல்லாம் ஹால் டிக்கெட் கொடுத்தா என்ன ஆகுறது? உன் மறதிக்கு ஒரு அளவே இல்ல?"

"ஹிஹி... மறந்துட்டேன்" வழக்கமான பதில் வந்தது நட்டிடமிருந்து.

பரீட்ச்சை அறை மிகப்பெரியதாக இருந்தது. இவ்வளவு பிரம்மாண்டமான அறையை இவர்கள் பள்ளியில் பார்த்ததில்லை. ஒரே அறையில் கிட்டத்தட்ட தொண்ணூறு பேர் அமர்ந்து பரீட்ச்சை எழுதக்கூடியதாய் இருந்தது. வரிசை எண்ணின் அடிப்படையில், ஒவ்வொருவராக உள்ளே அனுப்பப்பட்டனர். ஒவ்வொரு இருக்கையின் மேல், அங்கு அமர வேண்டிய மாணவர்களின் வரிசை எண் எழுதப்பட்டிருந்தது. அவர்களுடைய வரிசை எண்ணெய் தேடிப்பார்த்து, அவரவர் அவரவர் இடங்களில் அமர்ந்தனர்.

90 பேர் அமரக்கூடிய அறை என்பதால், இவர்கள் ஆறு பெரும் ஒரே அறையிலேயே அமர்ந்தனர். ஆனால், ஒவ்வொருவர் ஒவ்வொரு மூலையில் அமர்ந்திருந்தனர். ஒரு பலகையில் இரெண்டு பேர் அமரும்படி ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. ஒவ்வொரு பலகையிலும் இருவேறு பள்ளிகளைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் அமர்ந்திருந்தார்கள்.ஜாடையில் அனைவரும் வாழ்த்துக்களை பரிமாறிக்கொண்டனர்.

முதல் பரீட்ச்சை தமிழ் முதல் தாள் என்பதால், அனைவரும் டென்ஷன் அதிகமின்றி காணப்பட்டனர். பேனா, பென்சில், ஸ்கேல் முதலியவற்றை சரிபார்த்துக்கொண்டனர். சிறிது நேரம் கழித்து, தேர்வு கண்காளிப்பாளர்கள் இருவர் வந்தனர். அனைவரும் எழுந்து வணக்கம் கூறி, பின் அமர்ந்தனர். நேரம் செல்ல செல்ல, மாணவர்களிடையே கொஞ்சம் டென்ஷன் ஏறத்துவங்கியது.

அந்த இரு கண்காளிப்பாளர்களில் ஒருவர், பலமுறை கேட்டு சலித்திருந்த அதே பல்லவியை மீண்டும் பாடினார் - "யாராவது 'பிட்டு' வெச்சிருந்தா இப்போவே குடுத்திருங்க. பறக்கும் படை வந்து பிடிச்சா உங்க வாழ்க்கையே வீணாயிரும்". யாரும் அதைப் பெரிதாக கண்டுகொள்ளவில்லை. ஆனால், அவர் சொல்லி முடித்த சில நிமிடங்களில் ஒரு சில மாணவர்கள், அவர்கள் எடுத்து வைத்திருந்த 'பிட்டு'களை எல்லாம் எடுத்து வந்து அவரிடம் கொடுத்தனர். அவரும் அவர்களை அதட்டக்கூட செய்யாமல், அவற்றை வாங்கி வைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

'பறக்கும் படை' யைப் பற்றி, முதல் முறையாக பரீட்ச்சை எழுதுவோருக்கு ஒரு கற்பனை இருக்கும். வேற்று கிரகத்து ஜந்துக்கள் போல் கூட சிலர் அவர்களை மனதிற்குள் சித்தரித்து வைத்திருப்பார்கள். ஆசிரியர்கள் அவர்களை பற்றிக்கொடுக்கும் 'பில்ட்-அப்'புகளே அதற்குக் காரணம். நட்டும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. அனைவரும் அடுத்த நாள் பரீட்ச்சையைப் பற்றியே அதிகம் பேசிக்கொண்டிருக்க, இவன் "பறக்கும் படை"யைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

விடைத்தாள்கள் அனைவருக்கும் முதலில் விநியோகம் செய்யப்பட்டது. அவற்றை நிரப்புவது எப்படி என்று விளக்கிக்கொண்டிருந்தனர். அது முடிந்த பிறகு, மணி அடித்தவுடன் வினாத்தாள்கள் விநியோகிக்கப்பட்டது. முதலில் வினாத்தாள் வாங்கிய ஷங்கர், அவசர அவசரமாக அதை படித்துப்பார்த்துவிட்டு, பின்னால் ஆர்வத்துடன் அமர்ந்திருந்தவர்களைப் பார்த்து, சைகையிலேயே "ஈசி" என்று கூறினான்.

"அப்பாடா" என்று இருந்தது மற்றவர்களுக்கு. விறுவிறுப்பாக பரீட்ச்சை நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. அமைதியில் மூழ்கியிருந்த அந்த அறையில், திடீரென ஒரு சலசலப்பு ஏற்பட்டது. தடதடவென சத்தம் எழுப்பியவாறு, மூன்று பேர் அந்த அறையினுள் நுழைந்தனர். சொல்லிவைத்தாற்போல் மூவருமே "சஃபாரி சூட்" அணிந்திருந்தனர். அதில் ஒருவர் மட்டும் ஆஜானுபாகுவாக, கன்னங்கரேலென்று இருந்தார். அந்த மூவரில், அவருடைய உருவமே மிரட்டும் வகையில் இருந்தது. உள்ளே நுழைந்தவர்கள், ஒவ்வொரு வரிசையாக சென்று மாணவர்களை பார்வையிட்டனர்.

யாரேனும் ஒரு மாணவனிடம் சென்று, அவனை சோதனை செய்தனர். இவற்றையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த நட்டிற்கு உள்ளூர பயம் தொற்றிக்கொண்டது. பரீட்ச்சை எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டு, அவர்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த உயரமான ஆசாமியைப் பார்த்து பயந்துகொன்டிருந்தான். வேறு ஒரு மாணவனை சோதனை செய்துகொண்டிருந்த அவர், சற்றும் எதிர்பாராமல் நட்டைப் பார்க்கவே, அவன் செய்வதறியாது திகைத்தான். உடனே, பார்வையை மாற்றவேண்டும் என்று கூடத்தோன்றாமல், அவரைப் பார்த்து 'திருதிரு'வென முழித்துக்கொண்டிருந்தான்.

சனியனை தூக்கி பனியனில் போட்டுக்கொண்டதுபோல் ஒரு காரியத்தை செய்து விட, அவர் நேராக நட்டிடம் வந்தார்.

"என்னடா முழிக்கிற?, 'பிட்டு' வெச்சிருக்கியா??"

"இ...இ.... இல்ல..."

"சட்டையை தூக்கு...." - அவர் இப்படி சொன்னவுடன், இதை அறையின் மற்ற மூலைகளிலிருந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்த கிருஷ்ணா, குமார், பாபு, பாலா மற்றும் ஷங்கர் அனைவரும் சைலண்டாக சிரித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

ஒரு ஐந்து நிமிடம் சோதனை செய்துவிட்டு,

"உட்காரு......" என்று அதட்டினார்.

விட்டால் போதும் என்று, அவர் சொன்னவுடன் அமர்ந்து கடகடவென எழுத ஆரம்பித்தான். அப்போது பேப்பரைப் பார்த்து எழுத ஆரம்பித்தவன், பரீட்ச்சை முடியும் வரை நிமிர்ந்து கூட பார்க்கவில்லை.

பரீட்ச்சை முடிந்து அனைவரும் வெளியில் கூடினர்.வெளியில் வந்தவர்களிடம் பரீட்ச்சையைப் பற்றி விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார் லீலா மிஸ். வழக்கமான விசாரிப்புகளுக்குப் பிறகு, அனைவரும் நட்டை பிடித்துக்கொண்டனர்.

" பிட்டும் அடிக்காம, காப்பியும் அடிக்காம அவங்ககிட்ட எப்படி டா மாட்டின?" - ஆரம்பித்து வைத்தான் பாபு.

"தெரியல டா... நான் சும்மா பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன். அந்த ஆளு நேரா என்கிட்டே வந்துட்டான்"

"என்னமோ பெரிய ஃபிகரு வந்த மாதிரி வாயைப் பிளந்து பாத்துக்கிட்டு இருந்தா இப்படித்தான்..."

"அந்த ஆளு 'சட்டையைத் தூக்கு'ன்னு சொன்ன உடனே, எனக்கு சிரிப்பு தாங்கல"

"நல்ல வேளை அதோட விட்டாரு"

"கிளாஸ் ரூம் முதல், எக்சாம் ஹால் வரை - எங்கே போனாலும் காமெடியில உன் கொடிய நட்டுட்ற... கிரேட் டா...."

இப்படி ஏகப்பட்ட கமெண்டுகள் மாறி மாறி பறக்க, மிக விரைவில் இந்த சம்பவம் அவர்கள் பள்ளி முழுவதும் பிரபலமானது.

கணக்குப் பரீட்ச்சை வரும் வரை, அனைத்தும் நன்றாகவே சென்றது....

தொடரும்....

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 20

2008-09-15T18:16:00.000-07:00

தயக்கத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்த பாபுவை உள்ளே அழைத்தான் நட்டு. வாசலில் செருப்பை விட்டுவிட்டு, மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தான் பாபு.

ஹாலில் கால் நீட்டியபடி குமார் படுத்திருக்க, அருகில் அமர்ந்திருந்தான் ஷங்கர். பாபுவைப் பார்த்தவுடன் எழுந்து உட்கார்ந்தான் குமார்.

"வா டா..." என்றான் மெலிதாக புன்னகைத்தபடி.

குமாரின் அருகில் வந்து அமர்ந்தான் பாபு.

"சாரி டா.... " என்று சொல்லும்போதே, கண்களிலிருந்து கண்ணீர் எட்டிப்பார்த்தது. பாபு கண்கலங்குவதைப் பார்த்து, குமாருக்கும் அழுகை வந்தது.

"நான் தான்டா சாரி சொல்லணும்" என்றான் குமார் கண்கலங்கியபடி.

எல்லோரும் கண்கலங்குவதைப் பார்த்த நட்டு, அந்த அசௌகரியமான சூழலிலிருந்து விடுபட, ஏதேனும் ஒரு ஜோக் அடிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்து, உடனே அதை செயல்படுத்தினான்.

"குமாருக்கு இவ்வளவு சீக்கிரம் கால்கட்டு போடுவாங்கன்னு நினைக்கவே இல்ல...." என்றான்.

சிரிப்பதற்கு மாறாக, நட்டை அனைவரும் முறைத்தனர்.

"ஜோக் சொன்னா சிரிக்கணும். இது கூட தெரியாது? ஸ்டுப்பிட் ஃபெல்லோஸ்" என்றான் நட்டு.

"இப்போ இந்த கேவலமான மொக்கையை நீ போடலேன்னு இங்க யாரும் அழல.... எப்படி டா உன்னால மட்டும் முடியுது?" என்றான் ஷங்கர்.

ஷங்கர் போட்ட அஸ்த்திவாரத்தில் வீடு கட்ட ஆரம்பித்தனர் குமாரும் பாபுவும். அனைவரது கவனமும் நட்டின் பக்கம் திரும்பியது. வரிசையாக அவனை கலாய்க்க ஆரம்பித்தனர்.

"டேய், நிறுத்துங்க டா... ஏதோ உங்க எமோஷனைக் குறைக்கலாமேன்னு ஒரு ஜோக் அடிச்சா.... எல்லாரும் அதை விட்டுட்டு, என்னை கலாய்க்க ஆரம்பிச்சிட்டீங்க"

"எதுவா இருந்தா என்ன நட்டு.... உன் உயர்ந்த நோக்கம் நிறைவேறியாச்சு.... சந்தோஷம் தானே?" என்றான் ஷங்கர்.

"என்னைக் கொளுத்திவிட்டுட்டு குளிர் காயாதீங்க டா...."

"சரி விடு, இது வழக்கமா நடக்குறதுதானே...."

குமாரிடம், "இப்போ எப்படி இருக்கு?" என்று கேட்டான் பாபு.

"வலி இருக்கு.... நல்ல வேளை... ஃபிராக்ச்சர் ஆகல"

"எப்படி டா ஆச்சு?"

"டேய்..... போதும் டா.... நம்ம வாசகர்கள் ரொம்ப பாவம். மறுபடியும் ஆரம்பத்துல இருந்து கடைசி வரைக்கும் ஹிஸ்டரி ஆப் தி ஆக்சிடன்ட், ஜியோக்ராபி ஆப் தி இன்சிடன்ட் எல்லாம் சொல்ல முடியாது. அவனுங்க ரெண்டு பேரையும் இங்க வர சொல்லுங்க டா.... மொத்தமா எல்லாருக்கும் ஒரு தடவை கதை சொல்லிடலாம்" என்றான் ஷங்கர்.

மொட்டைக்கும் கிருஷ்ணாவிற்கும் ஃபோன் பறந்தது. அடுத்த அரை மணிநேரத்தில், இருவரும் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். நடந்த கதை அத்தனையும் அனைவருக்கும் சொல்லியானது. இரவு வரை பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு, சபையை கலைத்தனர்.

இரெண்டு மாதங்கள் உருண்டோடின....

இன்னும் பத்து நாட்களில் பொதுத்தேர்வு. வாழ்க்கையின் முதல் பொதுத்தேர்விற்காக அனைவரும் மும்முரமாக தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர். பள்ளியில், ரிவிஷன் எக்சாம் என்ற பெயரில் தேர்வு மீதே வெறுப்பு வரும் அளவிற்கு அடுத்தடுத்து தேர்வுகளை நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். பள்ளிக்கு வெளியிலும் யாரைப் பார்த்தாலும் "பப்ளிக் எக்சாம்" என்று பில்ட் அப் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தனர்.

வாழ்க்கையின் முதல் நடைமுறைத்தேர்வு அப்போது தான் முடிந்திருந்தது. அவற்றை சிறப்பாக முடித்திருந்த திருப்த்தியில் பள்ளியின் மைதானத்தில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

"எக்ஸ்டெர்னல் எக்ஸாமினரை மிக்சர், ஸ்வீட் எல்லாம் கொடுத்து மங்கு ஆக்கிட்டாங்க... உட்கார்ந்த இடத்தை விட்டு எந்திரிக்கவே விடல" என்றான் கிருஷ்ணா.

"ஆமா டா.... ஸ்வீட் காரம் சாப்பிடறதுக்கே கிளம்பி வந்துடறானுங்க" என்றான் பாலா.

"அதை எல்லாம் விடுங்க டா... தலைவர் படம் "படையப்பா" ரிலீஸ் ஆகுது டா.. ஆனா, அது ரிலீஸ் ஆகுறப்போ நமக்கு பப்ளிக் எக்சாம் நடந்துக்கிட்டு இருக்கும்" என்றான் ஷங்கர்

"என்ன கொடுமை இது? தலைவர் படத்த ஃபர்ஸ்ட் டே ஃபர்ஸ்ட் ஷோ பாக்க முடியல...." என்று புலம்பினான் பாபு.

"ஜியாக்ரபி பரீட்ச்சையை எழுதிட்டு நேரா தியேட்டருக்கு போயிட வேண்டியதுதான்" என்றான் ஷங்கர்.

"ஆமா டா..... எப்படியாச்சும் டிக்கெட் வாங்கிரணும்" என்றான் பாபு.

"நீ கவலையே படாத.... எப்படியும் நமக்கு டிக்கெட் உஷார் பண்ணிடறேன்"

"அது போதும்...."

"இன்னிக்கி நைட்டு எங்க வீட்டுல குரூப் ஸ்டடி பண்ணலாமா?" என்று நட்டு கேட்டதற்கு, அனைவரும் கோரசாக இருகரம் கூப்பி,

"வேண்டாம் டா சாமி...." என்றனர்.

"போதும் டா நம்ம குரூப் ஸ்டடி பண்ணது. இனிமேலும் படிக்கலேன்னா வேலைக்கு ஆகாது"

படிப்பு, படிப்பு என்று மாய்ந்து மாய்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்ததால், பொதுத்தேர்வு தொடங்கும் வரை இவர்கள் வாழ்வில் சுவாரசியமாக எதுவுமே நிகழவில்லை. அதனால், நேராக பொதுத்தேர்வு ஆரம்பிக்கும் நாளுக்குத் தாவுகிறோம்...

காலை 6 மணி - ஷங்கர் வீடு.
டெலிஃபோன் மணி ஒலித்தது. ஷங்கர் எடுத்தான்.

ஷங்கர் : ஹலோ

(எதிர்முனையில்) கிருஷ்ணா : டேய், என்னடா கிளம்பியாச்சா?

ஷங்கர் : மணி 6 தான் டா ஆகுது.

கிருஷ்ணா : தெரியும் டா. எங்க அம்மா நல்ல நேரம் போறதுக்குள்ள வீட்டை விட்டுக் கிளம்பிடணும்ன்னு என்னைத் துரத்துறாங்க...

ஷங்கர் : அவ்வளவு சீக்கிரம் கிளம்பி வந்து என்ன பண்ணப்போற? எவனும் இருக்க மாட்டான்.

கிருஷ்ணா : அதனால தான் ஃபோன் பண்ணறேன். நீ கொஞ்சம் சீக்கிரமா வாடா.... எல்லாருக்கும் சொல்லிட்டேன். நீயும் வந்துடு.

ஷங்கர் : ட்ரை பண்ணறேன்

போனை துண்டித்தான்.
---------------------------------------------------------------------------
காலை 7.40 மணி - பள்ளி வகுப்பறையில்...

கிருஷ்ணா அமர்ந்து படித்துக்கொண்டிருந்தான். அப்போது, பாபுவும் நட்டும் அங்கு வந்தார்கள். இருவரும் நெற்றி நிறைய விபூதி வைத்திருந்தார்கள். பக்தி, பரீட்ச்சை சீசனில் மட்டும் வந்து போகும். எப்போதெல்லாம் பரீட்ச்சை வருகிறதோ, அப்போதெல்லாம் பக்தியும் வரும். பாபுவும் நட்டும் நெற்றியில் விபூதி வைத்திருந்ததைப் பார்த்து, கிருஷ்ணா கிண்டலடித்தான்.

"இப்போ மட்டும் பக்தி பொங்கிருமே" என்றான்.

"டேய், நீ மட்டும் என்ன? நெத்தியே மறைஞ்சி போற அளவுக்கு பட்டை போட்டுட்டு கிளம்பிருப்ப... வியர்வையில அழிஞ்சிருக்கும்"
---------------------------------------------------------------------------

காலை 8.20 மணி

நேரம் செல்ல செல்ல, ஒவ்வொருவராக வந்து கொண்டிருந்தனர். பொதுத்தேர்வு எழுத, அருகிலிருக்கும் "அல்-அமீன்" பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதால், மாணவர்களை இங்கிருந்து அழைத்துச் செல்ல, பள்ளியின் பேருந்துகள் தயாராக இருந்தன.

பொதுத்தேர்வில் காப்பி அடித்தாலோ, பிட் அடித்தாலோ என்னென்ன பின் விளைவுகளை சந்திக்க நேரிடும் என்று மேடம் எச்சரித்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த பள்ளிக்கு சென்று, ஒழுக்கமாக நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்றும், பள்ளியின் பெயரைக் காப்பற்ற வேண்டும் என்றும் அறிவுரைகளைக் கூறிக்கொண்டிருந்தார்.

பள்ளியைவிட்டுக் கிளம்புவதற்கு முன், வகுப்பறையிலேயே சிறப்புப் பிரார்த்தனை நடத்தப்பட்டது. அனைவரும் மண்டியிட்டு வணங்கினர். பிரார்த்தனை முடிந்தவுடன், அனைவரும் பேருந்தில் ஏறி, அந்த பள்ளிக்கு பயணப்பட்டனர்.

தொடரும்...

Help Needed for a young aspiring chess champ!

2008-09-11T11:47:00.000-07:00

பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் இளம் செஸ் வீராங்கனை மோஹனப்ப்ரியா, அகில இந்திய அளவில் பல செஸ் போட்டிகளில் பங்குபெற்று பல சாதனைகள் புரிந்து வருகிறார்.(பார்க்க இணைப்புகள்). இவற்றைத் தவிர, இன்னும் ஏராளமான பாராட்டுப் பத்திரங்கள், சான்றிதள்களை வைத்திருக்கும் இவருக்கு, தன்னுடைய சாதனைப்பயணத்தைத் தொடர, அவரது பொருளாதார நிலைமை ஒரு தடையாக இருந்து வருகிறது.

அவரது தந்தை மின்சார பொறியாளராக பணியாற்றி வருகிறார். இதுவரை அனைத்து கடன்களை வாங்கி தன் பெண்ணின் சாதனைக்கு உறுதுணையாக நின்றவர், தற்போது தன் பொருளாதார சுமையை பல கரங்கள் இணைந்து ஏற்க வேண்டுகிறார். தற்போது வியட்நாமில் நடக்கவிருக்கும் அகில உலக இளைஞர் செஸ் சாம்பியன்ஷிப் போட்டியில் பங்கேற்பதற்கும், இதற்குப்பிறகு அவரது வளர்ச்சியில் துணை நிற்கவும் ஒரு கார்பரேட் நிறுவனம் முன்வந்தால், அது மிகவும் பாராட்டத்தக்கது. அது உடனே நடக்காவிட்டாலும், இப்போதைக்கு அவர் வியெட்னாம் சென்று போட்டியில் கலந்துகொள்ள உதவிகள் கிடைத்தால் அதுவே இவரது சாதனைப்பயணத்தில் ஒரு மைல்கல்லாக இருக்கும்.

இதைப்படிப்பவர்கள் அனைவரும் தங்களால் இயன்ற உதவியை செய்யலாம். பொருளாதார உதவி மட்டுமல்ல...

--> நீங்கள் வேலை பார்க்கும் நிறுவனத்தில் இது போன்ற ஸ்பான்சர்ஷிப் செய்கிறார்களா என்று விசாரிக்கலாம். (HRக்கு ஒரு மெயில் அனுப்பி வைக்கலாம்)

--> உங்களுக்கு ஏதேனும் ட்ரஸ்ட் அல்லது இதுபோன்ற விளையாட்டு வீரர்களை ஊக்குவிக்கும் அமைப்பு பற்றி தகவல் தெரிந்தால், அதை எங்களுக்கு தெரியப்படுத்தலாம்.

--> நண்பர்களுக்கு இந்த பதிவை அனுப்பலாம். அவர்களையும் முயற்சிக்க சொல்லலாம்.

--> செஸ் விளையாட்டுத் திறமையை மேம்படுத்திக் கொள்ள பயன்படும் மென்பொருள் உங்களுக்குக் கிடைத்தாலோ, அதைப்பற்றித்தெரிந்தாலோ, எங்களுக்கு தெரியப்படுத்தலாம்.

மேற்கண்ட வழிகளில், ஏதேனும் ஒன்றை செய்வதன் வாயிலாக, ஏதேனும் ஒரு மாற்றத்தை அந்த இளம்பெண்ணின் வாழ்வில் ஏற்படுத்த முடியும். ஏதேனும் ஒரு வழியில் உதவி செய்ய விரும்புவோர், தங்கள் விருப்பத்தை இந்த பதிவின் Comments பகுதியில் பதியலாம். பணம் அனுப்ப விரும்புவோர், கீழ்கண்ட வங்கிக்கணக்கில் பணம் செலுத்தலாம்.

Bank Name : Citibank

Location : Chennai, India

Account # : 5050816445

Name : Karthik Lakshminarayanan

Account type : NRE

பணம் அனுப்பியோர், தயவுசெய்து கீழ்கண்ட மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு விபரங்களை அனுப்பவும்.

hikarrthik@gmail.com
d.gowrishankar@gmail.com

மோஹனப்ப்ரியாவின் கடிதத்தைக் கீழே படிக்கவும்....

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

From: mohana priya [xx]
Date: Wed, Sep 10, 2008 at 5:01 PM
Subject: world youth chess championship -Vietnam-2008
To: [xx]

In continuation of the submitted, biodata and copy of chess achievements, seeking financial assistance for the participation of world youth chess championship, J.Mohanapriya studying 10th standard, extraordinary talent in world woman chess,I submit my family financial situation and the necessity to search of sponsor.

father
-------

working as an Assistant Engineer(Elect) in chennai port trust, drawing Rs.30000/ per month in total and take home pay of Rs.8500/ as I have availed all permissible loans for attending tournaments.This Rs.8500/can come for my survival only.

Mother
----------

mother is a house wife.

sister
---------

only one younger sister studying 3rd standard

1.NEED OF STANDARD and ADVANCED COACHING
------------------------------------------
To compete in the world level, we need coaching from Grand Master or Inter National Master.Our team mates in India get training from Grand Master only.We managed to maintain our level by our natural talent only.However it is not possible for long time.
The rate of coaching for Grand Master is Rs.1000/ per hour. and International Master is Rs.500/ per hour.

2.NEED OF LAP-TOP and CDs
--------------------------
To meet the opponents in National and International level, we need LAP-TOPand chess CDs to estimate about the opponents during the time of tournament.By latest,we can observe opponent playing style, attacking style and defence style. And hence we can make an instant preparation for the opponent to get good result.The same way other people are doing in the International level.

ACTUAL REQUIREMENT UP TO 31.12.2008
------------------------------------

1.Lap-Top and CDs--------------------------------------------Rs30,000/

2.Expenditure to participate world youth from
19.10.2008 to 31.10.2008 at Vietnam-------------------------Rs 50,000/

3.Coaching(minimum)-----------------------------------------Rs 50,000/

4.Participation of common wealth chess champion
ship at Nagpur ----------------------------Rs 20,000/

5.National chess championship at Mysore---------------------Rs.10,000/

Total (approximatety)------------------------ ---------------Rs.1,60,000/

Requested for the needful
N.Jayachandhar,F/O. J.Mohanapriya

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Attached above are a few of Mohanapriya's certificates and acheivements. She is seeking help to nurture her talent and participate in international chess competitions.

Help in any form is greatly appreciated. Your help can bring out a big difference in a young girl's life, aspiring to become a chess champion. People interested in helping her can do either one of these....

--> You may enquire with your company whether they offer such sponsorships. You may shoot an email to the HR asking about it.

-->If you come to know about any trust/organizations that offer such sponsorship, you can let us know

-->Forward this post to your friends. You may also insist them to try

-->If anybody can guide through a proper channel to get a sponsorship, you may put us in contact with them

-->If you come across any software that helps in getting trained in chess championship, you may let us know or if you have it you can send it across.

-->People willing to help in anyways, can post their comments or send email to any of the below email ids.

-->People willing to donate money can do a direct deposit or online transfer in the follwing bank account.

Bank Name : Citibank

Account # : 5050816445

Location : Chennai, India

Name : Karthik Lakshminarayanan

Account type : NRE

After depositing money, please do email us the remittance details in any of the below email ids...

hikarrthik@gmail.com

d.gowrishankar@gmail.com

We will keep you posted about Mohanapriya's developments and we will also provide acknowledgements to people who helped us.

Thanks in advance!

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 19

2008-09-08T17:44:00.000-07:00

"தலைமறைவா? என்னடா, கொலை பண்ணிட்டு பதுங்குற மாதிரி சொல்லற?" என்று கலவரத்துடன் கேட்டான் குமார்.

"வேற வழி இல்ல...."

குமாரின் அப்பாவிற்கு, ஷங்கரின் யோசனை சரியாகப்பட்டது. போலீசின் தலையீடு இல்லாமல் இருக்க, இப்படி செய்வதே சரி. கேஸ் பதிவாகிவிட்டால், அது வேறு பெரிய தொல்லை என்பதால், ஒரு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக குமாரை எங்கேயாவது அனுப்பி வைப்பதே சரி என்று நினைத்தார்.

"எனக்கும் அந்த கவுன்சிலரைத் தெரியும். நான் போய் அவரைப் பாத்துட்டு வர்றேன். அதுவரைக்கும் இவனை எங்கே அனுப்புறது?"

"மாமா வீட்டுக்கு..." என்று குமார் சொல்லி முடிப்பதற்குள், "அங்கேயெல்லாம் வேண்டாம்" என்றார் அவன் அப்பா.

உறவினர்கள், நண்பர்கள் என்று யார் வீட்டிலும் வேண்டாம் என்று முடிவு செய்து, குமாரின் அப்பாவின் நண்பர் ஒருவர் திருநாகேஸ்வரத்தில் இருக்கிறார் என்றும், அங்கு சென்று இருப்பது நல்லது என்றும் முடிவு செய்யப்பட்டது.

"டேய், அநியாயத்துக்கு 'பில்ட்-அப்' குடுக்குற மாதிரி இருக்கே டா..." என்று ஷங்கரின் காதைக்கடித்தான் நட்டு.

"டேய், அடிபட்டவன் சம்பவம் நடந்து 24 மணி நேரத்துக்குள்ள புகார் கொடுத்தா, கேள்வியே கேட்காம போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு கூட்டிட்டுப் போயிடுவாங்க. விசாரணை எல்லாம் அங்கே தான் நடக்கும். பத்தாக்குறைக்கு இவன்கிட்ட லைசென்ஸ் வேற கிடையாது. பெருசா ஒண்ணும் ஆகாது. ஆனாலும், போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு எல்லாம் போயிட்டு வரணும். இது எல்லாம் நடக்காம இருக்குறதுக்குத்தான் இந்த ஏற்பாடு" .

குமாருக்கு கால் அதிகமாக வலித்தது. இரெண்டு பேர் உதவி இல்லாமல் அவனால் நடந்து செல்ல இயலவில்லை. இவன் இவ்வளவு கஷ்டப்படுவதைப் பார்த்து அவன் அம்மாவின் கண்ணிலிருந்து கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது.

சம்பவத்தைக் கேள்விப்பட்டு, குமாரைப் பார்ப்பதற்காக உறவினர்கள் நிறைய பேர் வரத்துவங்கினர். நேரத்தை வீணடிக்காமல், கவுன்சிலரை உடனே சென்று பார்க்க வேண்டும் என்று குமாரின் அப்பா கிளம்பினார்.

"மிஞ்சிப் போனா ஒரு நாள் அங்கே தங்க வேண்டியது வரலாம். சீக்கிரம் தயாராகுங்க. நான் கவுன்சிலரைப் பார்த்து பேசிட்டு வந்துடறேன்".

முடிவுசெய்தபடியே குமாரை திருநாகேஸ்வரத்திற்கு அழைத்துச்செல்ல டாக்சி வரவழைக்கப்பட்டது. டாக்சி வந்த சிறிது நேரத்தில் குமாரின் அப்பா அங்கு வந்தார். அனைவரும் ஆவலுடன் அவரைப் பார்க்க,

"இன்ஸ்பெக்டர் ரவுண்ட்ஸ் போயிருக்காராம். கவுன்சிலர்கிட்ட சொல்லிட்டேன். இன்ஸ்பெக்டர் வந்ததும் தகவல் சொல்ல ஏற்பாடு பண்ணிருக்கார்" என்றார். அனைவரும் நிம்மதிப்பெருமூச்சு விட்டனர். டாக்சியைத் திருப்பி அனுப்பிவிடலாமா என்று கேட்டபோது, குமாரின் அப்பா,

"வேண்டாம். எதுக்கும் இப்போ அங்கே கிளம்பிப் போறது தான் நல்லது. ஒருவேளை அவன் கம்ப்ளைன்ட் பண்ணியிருந்தா, சிக்கலாயிடும்" என்றார். இதுவும் சரிதான் என்று, நட்டும் ஷங்கரும் அவனை இருபக்கமும் பிடித்துக் கொண்டு, டாக்சியில் அமர்த்தினர். குமாருடன், அவன் அம்மாவும் வண்டியில் ஏறினார்.

"இன்னிக்கு ராத்திரி மட்டும் தான். அதுக்குள்ள எல்லாம் சரியாயிடும்" - குமாரிடம் கூறினான் ஷங்கர். குமார் கலவரத்துடன் காணப்பட்டான். வலியைவிட, முகத்தில் பயம் அதிகமாகத் தெரிந்தது. ஷங்கர் கூறியதைக் கேட்டு தலையசைத்தவன், ஷங்கரிடம்

"டேய், பாபு கிட்ட நான் மன்னிப்புக் கேட்கணும். முட்டாள்த்தனமா நடந்துகிட்டேன்" என்றான்.

"அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல, அவனுக்கும் உன்மேல கோபம் எல்லாம் கிடையாது. அதை நினைச்சு கவலைப் படாதே. பத்திரமா போயிட்டு வா..." என்று கூறிவிட்டு வழியனுப்பினான்.

என்ஜினை உயிர்ப்பித்தார் டிரைவர். சிறிதுநேரம் அதைக் கத்தவிட்டுவிட்டு, வண்டியைக் கிளப்பினார். வண்டி நகர்வதற்குள் எதிரே போலீஸ் ஏட்டு ஒருவர் டி.வி.எஸ் 50யில் வந்து வழிமறித்து நின்றார்.

அனைவருக்கும் பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது. வண்டியைக் கிளப்பிக் கொண்டு போவதா, இல்லை காத்திருப்பதா என்று டிரைவருக்குத் தெரியவில்லை. சூழ்நிலை அவருக்குப் புரியாததால், நகர ஆரம்பித்த வண்டியை 'பிரேக்'போட்டு நிறுத்தினார்.பின்னால் அமர்ந்திருந்த குமார், பதட்டத்துடன், "சீக்கிரம் போங்க" என்று கதற, குமாரின் அம்மாவிற்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. இந்த பதற்றத்தில் டிரைவர் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் ஸ்தம்பித்தார். அந்த ஏட்டு, காரையும் அதில் அமர்ந்திருந்தவர்களையும் பார்த்து விட்டதால், குமாரின் அப்பா, டிரைவரிடம் "கொஞ்சம் இருப்பா...." என்று கூறினார். அவர் அப்படிக்கூறவும், என்ஜினை அணைத்தார் டிரைவர். குமாருக்கு பயத்தால் வியர்த்துக் கொட்டியது. ஷங்கரும் நட்டும் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தனர். அந்த ஏட்டு, தனது வண்டியை நிறுத்திவிட்டு, குமாரின் அப்பாவிடம் வந்தார்.

"இது, 66ம் நம்பர் வீடு தானே?"

"ஆமா....."

"இங்கே குமார்ங்குறது......"

அந்த ஏட்டு இப்படிக்கேட்டவுடன், அனைவருக்கும் இதயத்துடிப்பு அதிகமானது. குமாருக்கோ, ஒரு நிமிடம் இதயம் துடிக்க மறந்தது.

"ஆமா.... என் பையன் தான்"

"வீராசாமின்னு ஒருத்தர் கம்ப்ளைன்ட் கொடுத்திருக்கார். ஆக்சிடண்ட் கேஸு. அவர் இருக்காரா?"

"இப்போ தான் இது விஷயமா கவுன்சிலர் கிட்ட பேசிட்டு வர்றேன். அவர் இன்ஸ்பெக்டர்கிட்ட சொல்லி பாத்துக்குறேன்னு சொன்னார்..."

"அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது சார்.... குமாரை ஸ்டேஷனுக்கு அழச்சிட்டு வந்து விசாரிக்க சொன்னதே அவரு தான்"

குமாரின் அப்பாவிற்கு பேச்சேவரவில்லை. என்ன சொல்லி சமாளிப்பது என்றே தெரியவில்லை. குமார் பயத்தால் உறைந்தான். எங்கேயோ தப்பு நடந்திருக்கிறது என்பதை உணர்ந்த ஷங்கர், யாரிடமும் சொல்லாமல் அந்த இடத்திலிருந்து சென்றான்.

-கட்-

கவுன்சிலர் வீடு...

அழைப்பு மணியை அழுத்திவிட்டு, இருப்புக் கொள்ளாமல் காத்திருந்தான் ஷங்கர். நல்ல வேளையாக அவரே வந்து கதவைத் திறந்தார்.

"சார்.... என் பேரு ஷங்கர்" தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு, வேகமாக நடந்ததையெல்லாம் சொல்லி முடித்தான் ஷங்கர்.

"உடனே வாங்க சார்.... இல்லேன்னா, அவனை அழச்சிட்டு போயிருவாங்க" என்றான்.

"நீ முன்னால போய்கிட்டே இரு.... நான் உடனே வந்துடறேன்"

"இல்ல சார்..... நீங்க வாங்க, உடனே போகலாம்" - ஒரு வழியாக அவரைக் கையுடன் அழைத்து வந்தான் ஷங்கர்.

-கட்-

குமார் வீட்டு வாசல்...

"அவருக்கு அடிபட்டிருக்கிறதால கார்லயே வரட்டும். டிரைவர், வண்டியை நேரா தாலுக்கா போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு விடு" டிரைவரிடம் அவரே சொல்லிவிட்டு, பதிலை எதிர்ப்பார்க்காமல், தன் வண்டியை எடுத்தார் ஏட்டு.

"உடனே வாங்க. வராம போனா, அரெஸ்ட் வாரண்ட் குடுத்திருவாங்க"

இந்த நேரத்தில் ஷங்கர், அந்த கவுன்சிலருடன் அங்கு வந்தான். நேராக அந்த ஏட்டை எதிர்கொண்டார் அவர்.

"எந்த ஸ்டேஷன்? இன்ஸ்பெக்டர்கிட்ட தகவல் சொல்ல சொல்லியிருந்தேனே"

"எனக்கு தெரியாது சார். அவர் சொன்னதால தான் நான் வந்தேன்"

"உள்ள வாங்க" என்று கூறி, அவரை குமாரின் வீட்டினுள் அழைத்துச்சென்றார்.

அங்கிருந்து அந்த இன்ஸ்பெக்டரை தொலைபேசியில் அழைத்து, விவரத்தைக் கூறினார். பின்பு, அந்த ஏட்டையே இன்ஸ்பெக்டரிடம் பேசச்சொல்லி, கைப்பேசியை அவரிடம் கொடுத்தார்.

இன்ஸ்பெக்டர் கூறியதன் பெயரில், அந்த ஏட்டு கிளம்பத்தயாரானார்.

நிம்மதியுடன் வீட்டினுள் நுழைந்தான் குமார். டாக்சி திருப்பி அனுப்பப்பட்டது.

"அப்போ நான் கிளம்புறேன்...." என்று காதை சொறிந்துகொண்டு நின்றவரிடம், ஒரு ஐம்பது ரூபாய் தாளைக்காட்டியவுடன், பல்லிளித்துக்கொண்டே அதை வாங்கிக்கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பிச்சென்றார்.

"ரொம்ப ரொம்ப நன்றி சார்... இந்த உதவியை நான் என்னைக்குமே மறக்க மாட்டேன்" குமாரின் அப்பா அந்த கவுன்சிலரிடம் கூறினார்.

"இரெண்டு தெரு தள்ளியிருந்தனால சீக்கிரம் வரமுடிஞ்சது. இந்தத்தம்பிதான் என்னைக் கையோட அழச்சிட்டு வந்துச்சி... இல்லேன்னா எனக்கு விஷயமே தெரிஞ்சிருக்காது. ஏதோ ஒரு சின்ன கம்யுனிகேஷன் கேப். நான் சொன்ன தகவல், இன்ஸ்பெக்டருக்கு போய் சேரல....."

"ஏதோ, எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சதே....." கவுன்சிலருக்கு காபி கொடுத்து உபசரித்துவிட்டு, அவர் சென்றவுடன்,

"உனக்கு தான்ப்பா நன்றி சொல்லணும்..." என்று குமாரின் பெற்றோர் ஷங்கரிடம் கூற, ஷங்கர், " அதெல்லாம் எதுக்கு...." என்றான்.

"நான் இந்தப்பிரச்சனைக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வெச்சிடறேன். இப்போவே அவனை நேரில் போய்ப் பார்த்து, எவ்வளவு காசு வேணுமோ கொடுத்து செட்டில் பண்ணிடறேன்" என்றார்.

"அது மட்டுமில்ல அங்கிள், கவுன்சிலர் முன்னிலையில எழுதி வாங்கிடுங்க. இப்போ சரின்னு தலை ஆட்டிட்டு, அப்புறம் பிரச்சனை பண்ணுவானுங்க" என்றான் ஷங்கர்.

"நிச்சயமா" - சொல்லிவிட்டு கிளம்பிச்சென்றார் அவர்.

குமாரின் வீடு, புயல் அடித்து ஓய்ந்ததுபோல் இருந்தது. குமாரின் அம்மாவின் முகத்தில் புன்னகை தெரிந்தது. குமார், ஷங்கரிடம் ஒன்றுமே பேசவில்லை. குமார், நட்டு, ஷங்கர் அனைவரும் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர். ஷங்கரைப் பார்த்து, குமார்

"டேய், என்ன சொல்லறதுன்னே தெரியல.." என்று கண்கலங்கினான்.

"டேய், இப்போ நீயும் நன்றியெல்லாம் சொல்லி என்னை அந்நியப்படுத்தாதே" என்று கூறிக்கொண்டிருக்கும்போதே, அழைப்பு மணி ஒலித்தது. நட்டு சென்று திறந்து பார்த்தபோது, அங்கு பாபு நின்றுகொண்டிருந்தான்.....

தொடரும்...

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 18

2008-09-04T02:15:00.000-07:00

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தடுமாறினான் ஷங்கர்.

"அவன் கோபித்துக்கொண்டு எங்கேயாவது சென்றிருப்பானோ?"

"அப்படி எல்லாம் இருக்க வாய்ப்பில்லை.... இதுக்கெல்லாமா எங்கேயாவது போவான்?"

அவனே கேள்வி கேட்டுக்கொண்டு, அவனே பதிலும் சொல்லிக்கொண்டான்.

ஒருவேளை, தான் முட்டாள்தனமாக பயப்படுகிறோமோ என்று கூடத் தோன்றியது ஷங்கருக்கு. வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே கிளம்பினான். எங்கு சென்று தேடுவது என்று தெரியவில்லை. குமாருக்கு, இவர்களை விட்டால் பெரிதாக நண்பர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ளும்படி யாரும் இல்லை. மனம் போன போக்கில் வண்டியை செலுத்தினான் ஷங்கர். வண்டி, நேராக நட்டு வீட்டு வாசலில் நின்றது.

"என்னடா, அதுக்குள்ள....?"

"குமாரைக் காணும் டா...... இங்க வந்தானா??"

"என்னடா உளர்ற? அவன் இங்க வரல.... அவன் எப்போவோ கிளம்பிட்டானே?"

"அவன் கிளம்பின நேரத்துக்கு, இந்நேரம் அவங்க வீட்டுக்கு போய் சேர்ந்து ஒரு மணி நேரம் ஆகியிருக்கணும்"

நட்டு பதிலேதும் பேசாமல் ஷங்கரையே பார்த்தான்.

"என் கூட வா..."

இருவரும் வண்டியில் நால் ரோடு பக்கம் வந்தனர். நால் ரோடு வழியாக, இரயில் நிலையம் வந்து, அப்படியே மஹாமஹக்குளத்தை அடைந்தனர்.

"எங்கேன்னு போய் தேடுறது?" என்றான் நட்டு.

"பாபு அவனை ரொம்ப திட்டிட்டானோ?" என்றான் ஷங்கர்.

"அதை இவ்வளவு சீரியஸா எடுத்துப்பான்னு நான் நினைக்கவே இல்ல டா..." என்றான் நட்டு.

"சரி, ஒரு முடிவுக்கு வரலாம். நேரா குமார் வீட்டுக்கே போறேன். அவன் அங்கே இருக்கானான்னு பாக்கலாம். அப்படி இல்லைன்னா, அவங்க அம்மா அப்பாகிட்ட சொல்லிடறது தான் நல்லது" என்றான் ஷங்கர்.

அதை ஆமோதித்தான் நட்டு. மஹாமஹக்குளத்தைக் கடந்து சென்றுகொண்டிருந்த போது, 'விடிவெள்ளி' பள்ளியின் அருகே கூட்டமாக இருந்தது.

"இங்கே என்னடா இவ்வளவு கூட்டம்?" என்று வண்டியை நிறுத்தினான் ஷங்கர்.

வழக்கம்போல, வட்டமாக நின்று எதையோ வேடிக்கைப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தது கூட்டம்.அங்கிருந்த ரிக்க்ஷாக்கரர்கள், கூட்டத்தை விலக்கி, வண்டிகளை அனுமதித்துக் கொண்டிருந்தனர். கூட்டத்தைக் கடந்து ஷங்கர் வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டு சென்றபோது, அவசரமாக நிறுத்தினான் நட்டு.

"டேய்.... குமார் வண்டி மாதிரி இருக்கு" என்று கூறியவன், வண்டியிலிருந்து குதித்தான். ஷங்கரும் அதிர்ச்சியாகி, உடனே வண்டியை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு, நட்டின் பதிலுக்காக படபடப்புடன் காத்திருந்தான். கூட்டத்தை விலக்கி உள்ளே சென்ற நட்டு, குமார் காலில் இரத்தம் சொட்ட அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றான். ஒரு நிமிடத்தில் சுயநினைவிற்கு வந்தவனாய், ஓடிச்சென்று ஷங்கரை அவசரமாக சைகை காட்டி அழைத்தான். ஷங்கரும் அங்கு ஓடி வர, குமார் இவர்களைப் பார்த்தவுடன், உடனே எழ முயற்சி செய்து, பலனில்லாமல் மீண்டும் அமர்ந்தான். அவனால் காலை நகர்த்த முடியவில்லை.

கீழே விழுந்து கிடந்த குமாரின் வண்டியை எடுத்தான் ஷங்கர். குமாரின் வண்டிக்குக் கீழே ஒரு சைக்கிள் உருக்குலைந்து கிடந்தது.

"சைக்கிள்காரன் எங்க?" குமாரிடம் கேட்டான் ஷங்கர்.

"ஆஸ்பத்திரிக்கு தூக்கிட்டுப் போயிருக்காங்க..."

"என்னடா ஆச்சு??"

"தண்ணி அடிச்சிட்டு குறுக்க வந்துட்டான். பிரேக் போட்டும் நிறுத்த முடியல" என்றான் குமார்.

"உனக்கு வேற எங்க அடிபட்டிருக்கு?" குமாரிடம் கேட்கும்போதே, கூட்டத்திலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது.

"தம்பி.... நீங்க இந்த பையனோட பிரெண்டா? இந்த பையனோட போன் நம்பர் சொல்லுங்க.... அவங்க அப்பாவை வர சொல்லணும். இவரு இடிச்சதுல சைக்கிள்காரருக்கு தலையில பயங்கர அடி. ஆஸ்பத்திரிக்கு தூக்கிட்டுப்போயிருக்கங்க"

"நானே போன் பண்ணறேன். அதுக்கு முன்னால, இவனையும் ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிட்டிப் போகணும்"

"இவருக்கு பெருசா அடி ஒண்ணும் இல்லையே... அவங்க அப்பா வந்து சைக்கிளுக்கும் ஆஸ்பத்திரி செலவுக்கும் காசு குடுக்கட்டும்"

"அடிபட்டவருக்கு நீங்க யாரு?"

"அவரும் எங்களை மாதிரி ரிக்க்ஷாக்காரர் தான். நீ முதல்ல அவங்க அப்பாவை கூப்பிடு. போன் நம்பர் சொல்லு" என்று கிட்டத்தட்ட அதட்டினார்.

அப்போதுதான் அடிபட்டது ஒரு ரிக்க்ஷாக்காரர் என்று புரிந்தது ஷங்கருக்கு. பொதுவாகவே அங்கே இருக்கும் ரிக்க்ஷாக்காரர்கள் சரியான ரௌடிகள் என்று அனைவருக்கும் தெரியும்.

"பணத்துக்கு நான் பொறுப்பு. நான் இங்கேயே இருக்கேன்... அவன் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போகணும்" என்று சொல்லிவிட்டு, நட்டை அழைத்தான் ஷங்கர்.

"நீ இவனை அழைச்சிக்கிட்டு ஆஸ்பத்திரிக்குப் போ. இதையெல்லாம் நான் பாத்துக்குறேன்" என்று ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்து, நட்டையும் குமாரையும் அதில் அனுப்பி வைத்தான் ஷங்கர். குமாரின் வண்டிச் சாவியை யாரோ வைத்திருந்தார்கள். ஷங்கர் அருகிலிருக்கும் கடைக்குச்சென்று, குமாரின் அப்பாவிடம் நடந்ததைக் கூறினான். அடுத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் அவரும் அவரிடம் வேலை பார்க்கும் ஒருவரும் அந்த இடத்திற்கு வந்தனர். அங்கே பஞ்சாயத்து பண்ணிவிட்டு, நேராக ஆஸ்பத்திரிக்குச்சென்றனர். குமாருக்கு காலில் அடிபட்டிருந்தாலும், நல்லவேளையாக எலும்பு முறிவு எதுவும் இல்லை என்று டாக்டர் கூறினார். சைக்கிளில் வந்தவனை மருத்துவமனையில் நேரில் பார்த்து, 2000 ரூபாய் செலவிற்காக கொடுத்துவிட்டு வீடு திரும்பினர்.

குமார் வீடு.....

இந்தக் களேபரம் எல்லாம் ஓரளவிற்கு ஓய்ந்தது. காலில் கட்டு போட்டிருந்தான் குமார். நட்டும் ஷங்கரும் அருகில் அமர்ந்திருந்தனர்.

"ஒரு கொலை கேஸ் ஆகியிருக்க வேண்டியது, சைக்கிள்காரன் செத்துருப்பான்..." என்றான் ஷங்கர்.

"சைக்கிள்காரன் இல்ல.... ரிக்க்ஷாக்காரன்" என்றான் நட்டு.

"சரி, சைக்கிள்ல வந்த ரிக்க்ஷாக்காரன். போதுமா? " என்றான் ஷங்கர்.

"அவ்வளவு நேரம் எங்கே டா போயிருந்த? உன்னை எங்கேயெல்லாம் தேடுறது? "

"'காந்தி பார்க்'குல தனியா உட்கார்ந்திருந்தேன்"

"அப்படி என்னடா கோபம்? மேட்ச் தோத்துட்டோமேங்குற எரிச்சல்ல அவன் ஏதோ சொல்லிட்டான்..."

"..........."

"அந்த சைக்கிள்காரன் எப்படி வந்து விழுந்தான்?"

"நான் ரொம்ப வேகமா வந்தது உண்மை தான். ஆனா, அவன் தண்ணியடிச்சிட்டு போதையில, நேரா வந்து என் வண்டியில மோதிட்டான். பிரேக் போட்டும் தடுக்க முடியல. நல்லவேளை, அது நடந்த அஞ்சு நிமிசத்துக்குள்ள நீங்க வந்துட்டீங்க"

குமாருக்கு கால் வலி அதிகமாக இருந்தது. ஷங்கரை பிடித்துக் கொண்டேதான் நடந்தான். ரொம்பவும் சிரமப்பட்டு நொண்டியடித்தான். நட்டும் ஷங்கரும் கைத்தாங்கலாக குமாரை அழைத்து வந்து ஹாலில் அமர்த்தினர். இருவரும் விடைபெற்றுக்கொண்டு கிளம்பிய போது, குமார் வீட்டில் வேலை செய்பவர் எதிரில் வந்தார்.

"அந்த குடிகாரன் நம்மகிட்ட ரூபாய் வாங்கிக்கிட்டு, போலீஸ் கம்ப்ளைன்ட் குடுக்கப்போறானாம்" என்ற தகவலை சொன்னார்.

குமாரின் அப்பாவிற்கு கவலை அதிகமானது. குமாரிடம் ஓட்டுனர் உரிமம் வேறு கிடையாது. சட்டப்படி, விபத்து நடந்து 24 மணிநேரத்திற்குள் போலீசில் புகார் கொடுக்கலாம். அப்படிப்புகார் கொடுத்துவிட்டால், என்ன ஏது என்று விசாரிக்கக்கூட, போலீஸ் குமாரை போலீஸ் ஸ்டேஷனிற்கு அழைத்து செல்ல நேரிடலாம். இதெல்லாம் அவர் கண்முன்னே ஒரு நிமிடம் வந்து போனது. பதற்றத்துடன், "இப்போ என்ன பண்ணறது?" என்று கேட்டார்.

"இன்னும் நிறைய காசு எதிர்பாக்குறான் போல இருக்கு. அது மட்டுமில்ல... அவனுக்கு ரொம்ப அடிபட்டிருக்கு. அவன் கூட்டாளிங்க எல்லாம் ரொம்ப கோபமா இருக்காங்க" என்றார் அவர்.

"கேட்குற காசை குடுத்துத்தொலைக்க வேண்டியது தான்" என்றார் குமாரின் அப்பா.

"மொத்த மருத்துவ செலவுகளையெல்லாம் ஏத்துக்கிட்டாலும், அவனுக்கு தனியா பத்தாயிரம் வேணுமாம்" என்றார் அவர்.

"அவன் போலீஸ் கம்ப்ளைன்ட் குடுக்குறதுக்குள்ள நாம ஏதாச்சும் பண்ணனும்"

இதையெல்லாம் கவனித்துக்கொண்டிருந்த ஷங்கருக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது.

"அவன் கம்ப்ளைன்ட் பண்ணட்டும், ஆனா போலீஸ் அவன் கொடுக்குற கம்ப்ளைண்ட்டை வாங்கிக்கக்கூடாது. அப்படிப்பண்ணிட்டா என்ன?" என்று கேட்டான்.

"எப்படி?" என்பது போல் அனைவரும் அவனைப் பார்த்தனர்.

"இந்த ஏரியா கவுன்சிலரை எங்க அப்பாவுக்கு நல்லாத்தெரியும். அவர்கிட்ட சொல்லி, போலீஸ்கிட்ட பேசசொல்லலாம்" என்றான்

இந்த யோசனை அனைவருக்கும் பிடித்திருந்தது. ஆனால், அது உடனே நடக்க வேண்டுமே! கவுன்சிலரைப் பிடித்து, அவர் போலீசிடம் சொல்லி..... இதெல்லாம் நடப்பதற்குள் பதிவாகிவிட்டால்?? விசாரிப்பதற்கே குமாரை போலீஸ் ஸ்டேஷனிற்கு அழைத்துக்கொண்டு போய்விடுவார்களே....

"அதுவரைக்கும்?"

"குமார் தலைமறைவா இருக்கிறது தான் நல்லது" என்றான் ஷங்கர்.

தொடரும்....

I recommend - The Last Temptation of Christ

2008-08-29T00:00:00.000-07:00

A sudden thought popped up after I completed watching the movie “The last temptation of Christ", which prompted this post and I’ve decided to share my experience everytime I watch an interesting Hollywood movie. I am not a movie buff and when it comes to English movies, I am always very picky and choosy. I don’t have any preferences in terms of the genre, but I love to watch any kind of controversial flicks. The one I watched was a movie of such kind, which was released in 1988.

“The Last temptation of Christ” is based on a novel, written by Nikos Kazantzakis and directed by Martin Scorsese. The movie speaks about the alternate history which says that Jesus was subjected to all human temptations like fear, reluctance, lust, doubt, depression, etc., The movie is totally filmed based on Jesus’ perspective, who was born and lived like a normal man. The main reason why most Christians shunned away from this movie was the portrayal of Jesus. They just couldn’t accept that Jesus had all the temptations, especially with Mary Magdaline. Female nudity and scenes like Jesus having sex with Mary Magdaline are too much for deeply religious people, which understandably created lot of controversy.

I felt that William Dafoe was a perfect fit for playing Jesus and his performance was the highlight. He has brilliantly expressed the fear and uncertainty of Jesus when he was sentenced to death. The movie is certainly not filmed the Bible way as it says that Jesus had a family with a lot of kids. The movie is made to raise eye brows and apparently succeeded. I disliked “The Da Vinci code” as it was boring and not riveting, but this one is certainly not like that.

The length of the movie is of course painful, but yet you can definitely watch it. I personally feel that all Christians, before they denounce the movie, should watch it once. Because, some Christians feel that there is nothing blasphemous about the movie.

Catch you next time with another interesting movie...

Cheers

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 17

2008-08-25T18:00:00.000-07:00

அடுத்ததாகக் களமிறங்கினான் கிருஷ்ணா. அவன் எதிர்கொண்ட முதல் பந்து 'பௌன்சராக' அமைந்தது. அதில் ரன் எடுக்க முடியவில்லை. அடுத்த இரெண்டு பந்துகளில் இரெண்டு பௌண்டரிகள் அடித்து கொஞ்சம் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தினான். குமார் உற்சாகமிழந்து காணப்பட்டான். அந்த ஓவரின் ஐந்தாவது பந்தில் கிருஷ்ணா ஒரு ரன் எடுக்க, கடைசி பந்தை குமார் எதிர்கொண்டான். அடித்து ஆட வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்த குமார், அந்த பந்தை தூக்கி அடிக்க முற்பட, அந்த பந்து 'யார்க்கராக' வந்து, குமாரின் லெக் ஸ்டம்ப்பைப் பதம் பார்த்தது. விரக்தியுடன் வெளியேறினான் குமார்.

4 ஓவர்களில் 26 ரன்கள் தேவை என்ற நிலை. கையில் 7 விக்கெட்டுகள் மீதம் இருந்தன. யாரேனும் ஒருவர் நிலைத்து ஆடினால் ஜெயித்துவிடலாம் என்று, பாபு அடுத்து களமிறங்கிய அம்சராஜனிடம் கூறினான். ஆனால், பாபுவிற்கு பேரதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அடுத்த ஓவரில், அம்சராஜன் எதிர்கொண்ட முதல் பந்திலேயே அவுட்டாகி வெளியேற, அடுத்ததாக செழியன் களமிறங்கினான். அந்த ஓவரில் அதிக ரன்கள் எடுக்க முடியவில்லை. அந்த பௌலர் மிகச்சிறப்பாக பந்து வீசினான்.

3 ஓவர்களில் 20 ரன்கள் எடுக்க வேண்டும். இந்த ஓவரில் கிருஷ்ணாவால் ஒரே ஒரு பௌண்டரி மட்டுமே அடிக்க முடிந்தது. செழியன், மறுமுனையில் கிருஷ்ணாவிற்கு துணையாக நிலைத்து ஆடினான்.

இன்னும் இரெண்டே ஓவர்கள் இருந்தன. 16 ரன்கள் எடுத்தால் போதும். ஒரு ஓவருக்கு இரெண்டு பௌண்டரிகள் வேண்டும் என்ற நிலை. முதல் பந்தை செழியன் எதிர்கொண்டான். அதில் ஒரு ரன் எடுக்கப்பட்டது. அடுத்த பந்தை கிருஷ்ணா, சிறப்பாகத் தூக்கி அடித்தான். 'லாங் ஆன்' திசையை நோக்கிச் சென்ற பந்து, அங்கு நின்று கொண்டிருந்த ஃபீல்டரின் கையில் பட்டு எகிறி, பவுண்டரிக்குள் சென்றது. அம்பயர் அதை சிக்ஸர் என்று அறிவிக்க, இழந்த உற்சாகத்தை மீண்டும் பெற்றனர் 'ஃபயரிங் கன்ஸ்' அணியினர். அந்த ஓவரில் மொத்தம் 7 ரன்கள் பெறப்பட்டது.

கடைசி ஓவரில் 9 ரன்கள் எடுத்தால் வெற்றி. முதல் பந்தை செழியன் எதிர்கொண்டான். கிருஷ்ணாவை பேட்டிங் முனைக்கு வரவழைக்க வேண்டும் என்பதால், பந்தை தடுத்து ஆடிவிட்டு, ஓடத்துவங்கினான். கிருஷ்ணா பேட்டிங் முனையை அடைந்து விட, செழியன் மறுமுனைக்கு சென்றடைவதற்குள் ரன் அவுட் ஆனான்.

நகத்தை கடித்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தனர் "ஃபயரிங் கன்ஸ்" அணியினர். அம்மாப்பேட்டை அணியில் அனைவரும் நம்பிக்கையுடன் காணப்பட்டனர். அடுத்த பேட்ஸ்மேனாகக் களமிறங்கினான் பாலா. கடைசி ஓவரின் இரெண்டாவது பந்தை எதிர்கொண்ட கிருஷ்ணாவால், ஒரு ரன் மட்டுமே எடுக்க முடிந்தது. மூன்றாவது பந்தை எதிர்கொண்டான் பாலா. ஆப் ஸ்டம்பிற்கு வெளியே வீசப்பட்ட பந்தை ஸ்கொயர் கட் செய்ய, பந்து பவுண்டரியை சென்றடைந்தது. 3 பந்துகளில் 4 ரன்கள் வேண்டும். மறுமுனையிலிருந்த கிருஷ்ணா, பாலாவிடம் சென்று அறிவுரை கூறினான்.

அவுட் ஃபீல்ட் பலமாக்கப்பட்டது. அனைத்து ஃபீல்டர்களும் பவுண்டரிக்கு அருகில் நின்றனர். கடைசி ஓவரின் ஐந்தாவது பந்து - சாதூரியமாக, மிகக் குறைந்த வேகத்துடன் பந்து வீசினான் அந்த பௌலர். பாலா வேகமாக அடித்தும், பந்து வேகமாக பயணிக்கவில்லை. டீப்-மிட்விக்கெட்டில் நின்று கொண்டிருந்த ஃபீல்டரின் கையில் தஞ்சம் புகுந்தது.

இன்னும் 2 பந்துகள். 4 ரன்கள் எடுத்தால் வெற்றி. புதிதாக வந்த முருகானந்த், முதல் பந்தை அடிக்க, மட்டையை சுழற்றினான். பந்து, மட்டையில் படாமல் கீப்பரிடம் சென்றது. ரன் எடுக்க வேண்டுமே என்கிற பதட்டத்தில் முருகானந்த் ஓடி வர, கிருஷ்ணா அவனை ஓட வேண்டாம் என்று சைகை காட்டினான். அவன் மீண்டும் கிரீசுக்குள் செல்வதற்குள் விக்கெட் கீப்பர் ஸ்டம்ப்பை சாய்த்திருந்தான்.

கடைசி பந்தில் நான்கு ரன்கள் எடுத்தாகவேண்டும். பவுண்டரி, அல்லது சிக்ஸர் அடித்தால் மட்டுமே வெற்றி பெறலாம். பேட்டிங் முனையில் கிருஷ்ணா இல்லாததால், அம்மாப்பேட்டை அணியினர் போட்டியில் தாங்கள் வெற்றி பெற்றுவிட்டதாகவே கருதினர். புதிதாக உள்ளே நுழைந்தான் நட்டு. கடைசி பந்தை மிடில் ஸ்டம்பிற்கு நேராக நேர்தியாக வீச, அதில் ஒரு ரன் மட்டுமே எடுக்க முடிந்தது. ஆட்ட முடிவில் 3 ரன்னில் தோல்வியைத் தழுவியது "ஃபயரிங் கன்ஸ்" அணி.

பந்தயப் பணமான இருநூறு ரூபாயை எதிர் அணி கேப்டனிடம் கொடுத்தான் பாபு. பாபு உட்பட அனைவரும் இறுக்கமான முகத்தோடு காணப்பட்டனர். அம்மாப்பேட்டை அணியினர் கலைந்து சென்றுவிட, இவர்கள் மட்டும் மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தனர். ஒரு இறுக்கமான அமைதி நிலவியது. அந்த அமைதியைக் கலைத்தான் செழியன்.

"நான் கிளம்புறேன் டா.... சாயங்காலம் ஊருக்குப் போகணும்" என்று கூறிவிட்டு விடைபெற்றுக் கொண்டான்.

"வெற்றிகரமா தோத்துப்போயாச்சு.... அப்புறம் என்ன? எல்லாரும் கிளம்பவேண்டியது தான??" என்றான் பாபு.

யாருமே பதில் பேசவில்லை.

"சுலபமா ஜெயிக்க வேண்டிய மேட்ச்.... இதைக் கோட்டை விட்டது கேவலம். 200 ரூபாயும் போச்சு. ஏனோ தானோன்னு ஆடினா இப்படித்தான்" என்றான் பாபு.

தன்னைத்தான் குறிப்பிடுகிறான் என்று நினைத்த குமார், கோபமடைந்தான்.

"தேவை இல்லாம பேசாதே. எதுவா இருந்தாலும் முகத்துக்கு நேரா சொல்லு" என்றான் பாபுவைப் பார்த்து.

"நீ எதுக்கு கோபப்படற? நான் உன்னை சொன்னேனா??" என்று பாபு கேட்க,

"எனக்கு முன்னால கிருஷ்ணாவை அனுப்பியிருக்கலாம். ‘கேப்டன்’ங்குற ஈகோ உனக்கு" என்றான் குமார்.

"என்னை ரன் அவுட் வேற பண்ணிவிட்டுட்டு இந்த பேச்சு வேறயா??" என்றான் பாபு.

"விடுங்க டா... யாராவது வேணும்ன்னே அப்படி ரன்-அவுட் பண்ணுவாங்களா?? இதெல்லாம் சகஜம் தானே" என்றான் ஷங்கர்.

குமார் மிகுந்த எரிச்சலடைந்தான். விருட்டென்று தன் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினான்.

"இரு டா.... எங்க போற??" என்று கேட்டு முடிப்பதற்குள், வண்டியை விரட்டிக்கொண்டு கிளம்பினான் குமார்.

"விடு டா.... போகட்டும். அடுத்த மேட்ச் அவனைத் தூக்கிருவோம்" என்றான் பாபு.

"அவன் சொல்லறதுக்கும் நீ செய்யிறதுக்கும் சரியா இருக்கும். லூசு மாதிரி பேசாதே... கோபத்துல கண்டதை பேசாம வீட்டுக்குக் கிளம்பு" என்றான் ஷங்கர்.

"அவன் என்ன சொன்னாலும் எனக்குக் கவலை இல்ல. இவன் நம்ம டீமுக்கு வேண்டாம். அடுத்த மேட்ச் அவன் ஆடினா, நான் ஆட மாட்டேன்" என்று கூறிவிட்டு பாபுவும் சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினான்.

"என்னடா இது.... ஒண்ணும் இல்லாத பிரச்னையை ஊதி ஊதி பெருசாக்கிட்டானுங்க" என்றான் பாலா.

"குமார் சொன்ன மாதிரி அவனை பேட்டிங் ஆர்டர்ல கீழே ஆட விட்டிருக்கலாம். அவனுக்கு கான்ஃபிடன்ஸ் லெவல் கம்மியா இருக்கு" என்றான் ஷங்கர்.

"நம்ம பேட்டிங் ஆர்டரை மாத்துறது ரொம்ப கஷ்டம் டா... எல்லாரும் நல்லா செட் ஆயிட்டோம். பாபு பண்ணது சரி தான்" என்றான் கிருஷ்ணா.

"யார் சரி, யார் தப்புன்னு இப்போ பேச வேண்டாம். இந்த லீவ் முடியிறதுக்குள்ள இன்னொரு மேட்ச் ஆடணும். அப்புறம் பப்ளிக் எக்ஸாம் நெருங்க நெருங்க, ரிவிஷன் டெஸ்ட், அது, இதுன்னு போட்டு டார்ச்சர் பண்ணிருவாங்க...." என்றான் பாலா.

அனைவரும் கலைந்து சென்றனர்.
ஷங்கர் வீட்டிற்குள் நுழையவும், டெலிஃபோன் மணி ஒலிக்கவும் சரியாக இருந்தது. எடுத்துப் பேசினான்.

"ஹலோ... "

மறுமுனையில் : "ஹலோ ஷங்கர், நான் குமாரோட அம்மா பேசுறேன். அவன் இன்னும் வீட்டுக்கு வரல..... உன்கூட இருக்கானா??"

ஷங்கர் : ("அவன் எப்போவோ கிளம்பிட்டான்" என்று சொல்ல வந்தவன், வார்த்தைகளை விழுங்கிவிட்டு) "இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வந்துருவான் ஆண்ட்டி... கிருஷ்ணா வீடு வரைக்கும் போயிருக்கான்" என்று கூறிவிட்டு ஃபோனை துண்டித்தான்.

தொடரும்...

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 16

2008-08-18T18:40:00.000-07:00

அட்டைப்படம் முதல் கடைசிப்பக்கம் வரை அனைத்து புத்தகங்களையும் படித்தும், பார்த்தும் முடித்தனர்.

"நேரம் போனதே தெரியல...ரெண்டு மணிநேரம் ஓடிப்போச்சு...."

"இந்த மாதிரி என்னைக்காவது 'பிரேக்' விடாம பரீட்சைக்கு படிச்சிருப்போமா?"

"சரி, இப்போ இதையெல்லாம் என்ன பண்ணறது?" புத்தகங்களைக் காட்டி, பாபுவின் பக்கத்து வீட்டுப்பையனிடம் கேட்டான் குமார்.

"என்னால திருப்பி எங்க வீட்டுக்குக் கொண்டு போக முடியாது... இங்கேயே இருக்கட்டும்" என்றான் அவன்.

"இங்கேயேவா? வாய்ப்பே இல்ல.... என்னால எங்கேயும் ஒளிச்சிவைக்க முடியாது" என்றான் ஷங்கர்.

யாருமே அதைக்கொண்டு போகத்தயாராக இல்லை. அனைவரும், ஒரு மனதாக அவற்றை எரித்து விடுவது என்ற முடிவிற்கு வந்தனர். அதன்படி, அந்த புத்தகக்கட்டு முழுவதையும் மொட்டை மாடியில் வைத்தே எரித்தனர்.

நீண்ட நாள் திட்டமான 'பெட்' மேட்ச்சை நாளை வைத்துக்கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்து, அதன்படி அம்மாசத்திரம் டீமிற்கும் தகவல் சொல்லியாகிவிட்டது. டவுன் ஹை ஸ்கூல் மைதானத்தில் 'சென்டெர்' பிட்ச் பிடித்து ஆடிக்கொள்ளலாம் என்று திட்டமிட்டனர். ஆட்ட வியூகங்களைப் பற்றி விவாதித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

"ஃபயரிங் கன்ஸ்" (Firing Guns) - இது தான் இவர்கள் டீமின் பெயர். இதில், இவர்கள் ஆறு பேர், செழியன், அம்சராஜன் (எ) அம்ஸ் மற்றும் முருகானந்த் ஆகியோர் மட்டும் நிரந்தர உறுப்பினர்கள்.. மற்றவர்களெல்லாம், எப்போதுமே விளையாடுவார்கள் என்று கூற முடியாது. மேட்ச் நடக்கும் சமையத்தில் யார் ஃப்ரீயாக இருக்கிறார்களோ, அவர்கள் வந்து ஆடுவார்கள்.

"ஓப்பனிங் நானும் பாபுவும் இறங்குறோம்" என்றான் ஷங்கர்.
பொதுவாகவே அவர்கள்தான் ஓப்பனிங் என்பதால், அனைவரும் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டனர்.

அடுத்து யார் ஆடுவது என்பதில் குழப்பம் இருந்தது. பொதுவாக, அந்த இடத்தில் குமார் ஆடுவது வழக்கம். ஆனால், கடந்த சில போட்டிகளில் தன்னால் அந்த இடத்தில் சோபிக்க முடியவில்லை என்பதால், பேட்டிங் வரிசையில் நான்காம் அல்லது ஐந்தாம் இடத்தில் ஆட வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தான் குமார். ஆனால், நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் இடங்களில் நன்றாக ஆடும் கிருஷ்ணா மற்றும் செழியனை மாற்ற, அணித்தலைவனான பாபு விரும்பவில்லை. எவ்வளவு கூறியும் பாபு சம்மதிக்காததால் குமாருக்கு விருப்பமில்லை என்றபோதும், வேறு வழியில்லாமல் தன் வழக்கமான மூன்றாம் இடத்திலேயே ஆடுவதற்கு சம்மதித்தான்.

அன்று மாலை, நட்டின் வீட்டிற்கு அருகிலிருக்கும் சிறிய மைதானத்தில் பயிற்சியில் ஈடுபடுவது என்று முடிவு செய்து, அனைவரும் அங்கு சென்றனர். இவர்கள் ஆறு பேரும் முதலில் சென்று விட, செழியன் கொஞ்சம் தாமதமாக வந்து சேர்ந்தான். அணியின் பிரதான வேகப்பந்து வீச்சாளர் என்பதால், முதலில், அவனையும் கிருஷ்ணாவையும் பயிற்சியில் ஈடுபட வைத்தான் பாபு. மற்றவர்கள் எல்லாம், இன்னொரு பந்தை வைத்து 'பீல்டிங்' பயிற்சியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

பயிற்சி முடிந்து வந்த கிருஷ்ணா, 'பேட்'டை குமாரிடம் கொடுக்க, செழியன் பந்தை பாபுவிடம் வீசினான். ஆனால், பாபு பந்து வீசுவதைப் பார்த்தவுடன், குமார் ஷங்கரிடம் பேட்டைக்கொடுத்துவிட்டு நகர்ந்தான். பாபுவின் மேல் குமார் கோபமாக இருப்பதை உணர்ந்தான் ஷங்கர். இரெண்டு மணிநேரம் பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, அனைவரும் கலைந்து சென்றனர்.

மறுநாள் காலை 8 மணி - டவுன் ஹை ஸ்கூல் மைதானம்.....

அம்மாப்பேட்டை டீமில் அனைவரும் வந்திருந்தார்கள். சொன்னபடி, மைதானத்தின் மையத்தில் இருக்கும் ஆடுகளத்தைப் பிடித்து வைத்திருந்தார்கள். இவர்கள் அணியில் பாலாவைத் தவிர, அனைவரும் வந்திருந்தார்கள். அம்பயராக முன்னாள் தஞ்சாவூர் மாவட்ட அணி வீரர் ஓருவரை அம்மாப்பேட்டை அணியினர் அழைத்து வந்திருந்தார்கள். 'டாஸ்' போட பாபுவையும், அந்த அணித்தலைவனையும் அழைத்தார் அவர். 'டாஸ்' வென்ற அம்மாப்பேட்டை அணி, முதலில் பேட் செய்ய தீர்மானித்தது.

'டாஸ்' எல்லாம் முடிந்து, களத்தில் இறங்கும் வேளையில் அவசர அவசரமாக வந்து சேர்ந்தான் பாலா. அனைவரும் அவனைப்பார்த்து முறைக்க, "சாரி டா" என்ற அவனது வழக்கமான பதிலைக் கூறினான்.

முதல் ஓவரை செழியன் வீச, அதில் 3 ரன் எடுக்கப்பட்டது. அடுத்த ஓவரை மித வேகப்பந்து வீச்சாளரான பாலா வீசினான். அதில் 2 ரன்கள் மட்டுமே விட்டுக்கொடுத்தான். வேகப்பந்து வீச்சாளர்கள் சிறப்பாக பந்து வீசியதால், அவர்கள் முதல் ஐந்து ஓவர்களில் தடுப்பாட்டம் ஆடினர். ஐந்து ஓவர்களின் முடிவில், விக்கெட் இழப்பின்றி 17 ரன்கள் எடுத்திருந்தார்கள்.

பந்துவீச்சில் முதல் மாற்றத்தைக் கொண்டுவர வேண்டிய சூழ்நிலையில், விக்கெட் கீப்பராக நின்றிருந்த பாபு, பந்தை நட்டிடம் வீசினான். நட்டு, சுழற்பந்து வீசுவான். ரன்கள் விட்டுக்கொடுத்தாலும், எப்படியும் விக்கெட்டை கைப்பற்றி விடுவான். பெரும்பாலும், இவனது பந்துவீச்சில், அடிக்க நினைத்து ஆட்டமிழப்பவர்கள் அதிகம். முதல் ஐந்து ஓவர்களில் அதிக ரன்களை அவர்கள் அடிக்காததால், நட்டின் பந்துவீச்சை அடித்து ஆட முற்படுவார்கள் எனத்தெரிந்திருந்ததால், பீல்டர்களை பவுண்டரிக்கு அருகில் நிறுத்திவைத்திருந்தான் பாபு. அம்மாப்பேட்டை அணியின் ஓப்பனிங் பேட்ஸ்மன், நட்டின் முதல் மூன்று பந்துகளில் முறையே 2, 4, 4 ரன்கள் அடிக்க, நான்காவது பந்தையும் தூக்கி அடிக்க முற்பட்டு, 'கவர்ஸ்' திசையில் நின்றுகொண்டிருந்த கிருஷ்ணாவிடம் 'கேட்ச்' கொடுத்து அவுட்டானான்.

விக்கெட் எடுத்த மகிழ்ச்சியில் நட்டு துள்ளிக்குதிக்க, அனைவரும் வந்து நட்டை கட்டிக்கொண்டனர். அம்மாப்பேட்டை அணியில் அடுத்து களமிறங்கியவன் மிகச்சிறந்த இடதுகை ஆட்டக்காரன். மாவட்ட அளவில் ஆடக்கூடியவன் என்பதால், பாபு நட்டிடம் கவனமாகப் பந்து வீசுமாறு கூறினான். நட்டின் ஓவரில் மீதமிருந்த இரெண்டு பந்துகளில் ஒரு பவுண்டரி மற்றும் ஒரு ரன் எடுத்தான் அவன். நட்டின் அந்த ஓவரில் மட்டும் 15 ரன்கள் போயிருந்தது. ஒரு விக்கெட் எடுத்திருந்தாலும், நட்டை பந்து வீசச்செய்தது தவறோ என்று எண்ணினான் பாபு. ஆனால், அவர்கள் அணியின் பிரதான சுழற்பந்து வீச்சாளர் இல்லாததால், பாபுவிற்கு வேறு வழி இல்லை.

அடுத்த ஓவரை வீசினான் அம்சராஜன். அதில் 4 ரன்கள் எடுக்கப்பட்டது. அடுத்த ஓவரை யாரிடம் கொடுக்கலாம் என்று ஷங்கரிடம் ஆலோசித்தான் பாபு.

"நட்டுக்கு இந்த ஓவர் குடுக்க வேண்டாம்ன்னு நினைக்கிறேன்" என்றான் பாபு.

"குமார் கிட்ட குடுக்கலாம். அம்ஸும் குமாரும் ஒரு ஸ்பெல் முடிக்கட்டும்" என்றான் ஷங்கர்.

"சரி, அவனை போடச்சொல்லு" என்று ஷங்கரிடம் கூறினான் பாபு.

குமாரும் அம்ஸும் கட்டுக்கோப்புடன் பந்துவீசினாலும், அவ்வப்போது அவர்கள் பவுண்டரிகள் அடித்து ஸ்கோரை உயர்த்திக்கொண்டிருந்தனர். ஒரு கட்டத்தில், இருவரையும் அவர்கள் அடிக்கத்துவங்க, ரன்கள் வேகமாக அதிகரித்தன. சிறப்பாகப் பந்து வீசிய வேகப்பந்து வீச்சாளர்களை மீண்டும் அழைத்தான் பாபு. அவர்களுக்கு 2 ஓவர்கள் மட்டுமே மீதமிருந்தது. புத்திசாலித்தனமாக அந்த இரெண்டு ஓவர்களை மட்டும் கவனமாக ஆடினார்கள். செழியனின் பந்துவீச்சில், பாபுவிடம் கேட்ச் கொடுத்து ஒருவன் ஆட்டமிழக்க, குமாரின் பந்துவீச்சில் புதிதாக வந்த பேட்ஸ்மன் 'பௌல்ட்' ஆனான். அவன் ஆட்டமிழந்தாலும், அந்த இடதுகை ஆட்டக்காரன், மறுமுனையில் சிறப்பாக ஆடி, ரன்களை குவித்துக்கொண்டிருந்தான்.

11 ஓவரின் முடிவில் 1 விக்கெட் இழப்பிற்கு 60 ரன்கள் எடுத்திருந்தனர். கடைசி நான்கு ஓவரில், அதிரடியாக ஆடி 33 ரன்கள் குவித்தனர். முடிவில் , 15 ஓவர்களில், 3 விக்கெட் இழப்பிற்கு ரன்கள் 93 எடுத்திருந்தனர்.

20 நிமிட இடைவெளியில், பாபுவும் ஷங்கரும் 'பேட்' செய்ய களத்தில் இறங்கினர். 15 ஓவரில், 94 ரன்கள் எடுக்க வேண்டும் என்ற கடினமான இலக்குடன் ஆடத்துவங்கினர். அவர்கள் ஆடியதைப்போலவே, முதல் ஐந்து ஓவர்கள் தடுப்பாட்டம் ஆடுவது என்று ஷங்கரிடம் கூறினான் பாபு. பாபு ஒரு முனையில் நிதானமாக ஆடினாலும், ஷங்கர் அடித்து ஆடினான்.

"டேய், லெக் சைடுல தூக்கி அடிக்காதே", "புல் ஷாட் எல்லாம் இப்போ ஆட வேண்டாம்", "ஆஃப்-ஸ்டம்ப் கார்டு எடுத்துக்கோ" என்று மறுமுனையிலிருந்து பாபு அவ்வப்போது கூறிக்கொண்டிருந்தாலும், ஷங்கர் அவர்கள் போட்ட 'லூஸ்' பால்களையும், ஷார்ட் பால்களையும் பவுண்டரிக்கு அனுப்பத்தவறவில்லை. ஐந்து ஓவர்களின் முடிவில், விக்கெட் இழப்பின்றி 34 ரன்கள் எடுத்திருந்தனர். சிறப்பான துவக்கம் அமைந்திருந்ததால், இனிமேல் அடித்து ஆட வேண்டாம் என்று கட்டாயமாகக் கூறினான் பாபு. ஆறாவது ஓவரின் முதல் பந்தை அவர்கள் அணியின் சுழற்பந்து வீச்சாளர் வீச, அதை எதிர்கொண்டான் ஷங்கர். லெக் ஸ்டெம்ப்பில் குத்தி, ஆஃப் ஸ்டெம்ப்பிற்கு எழும்பிய பந்தை கட் செய்ய முயன்ற போது, ஸ்டெம்ப்பிற்கு மிக அருகில் நின்றிருந்த விக்கெட் கீப்பர், அதை இலாவகமாக 'கேட்ச்' பிடித்தான். ஷங்கர் அவுட் ஆகி ஏமாற்றத்துடன் திரும்ப, அடுத்ததாக குமார் வந்தான். அவன் எதிர்கொண்ட முதல் பந்தையே பவுண்டரிக்கு விரட்டினான்.

குமாரும் பாபுவும் சரியாக பேசிக்கொள்ளவில்லை. ஓவர்கள் இடைவெளியிலும் எதுவும் பேசிக்கொள்ள வில்லை. பாபு பொறுப்புடன் ஆடிக்கொண்டிருக்க, அவனுக்குத்துணையாக குமார் ஒரு ரன், இரெண்டு ரன்கள் என்று ஸ்கோர் நகர உதவினான். 8 வது ஓவருக்குப் பிறகு, பாபு அடித்து ஆடத்துவங்கினான். 10 வது ஓவரின் முடிவில், ஒரு விக்கெட் இழப்பிற்கு 59 ரன்கள் எடுத்திருந்தார்கள்.

11வது ஓவரின் முதல் பந்தை எதிர்க்கொண்ட குமார், 'ஸ்கொயர் லெக்' திசையில் பந்தை அடித்துவிட்டு, ஓட ஆரம்பித்தான். இரெண்டு அடி எடுத்து வைத்தவுடன், மனதை மாற்றிக்கொண்டு ஓடாமல் நின்றான். மறுமுனையில் நின்றுகொண்டிருந்த பாபு, பாதி தூரம் வந்து விட்டு, அவன் ஓடாமல் நிற்பதைப் பார்த்ததும், மீண்டும் தன் முனையை நோக்கி ஓட, அதற்குள் அவனை ரன்-அவுட் செய்திருந்தார்கள் எதிர் அணியினர். வெறுப்புடன் குமாரைப் பார்த்துவிட்டு வெளியேறினான் பாபு.

4.5 ஓவர்களில் 35 ரன்கள் தேவை. 8 விக்கெட்டுகள் மீதம் இருந்தன.

தொடரும்....

'சேட்டை'ய ராஜாக்கள் - 15

2008-08-11T20:54:00.000-07:00

கீழ் ரூமிலிருந்த ஒரு போர்வையை எடுத்து முக்காடு போட்டுக்கொண்டு மெல்ல மேலே சென்றான். பயம் இருந்தாலும், ஆவிகளைப் பற்றிப் பேசுவதை நிறுத்தாமல், சுவாரசியமாக இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். முக்கால்வாசி மூடியிருந்த கதவின் முன், தன் முக்காடு போட்ட முகத்தோடு நின்றான் ஷங்கர். வெளியில் எரிந்து கொண்டிருந்த விளக்கின் மந்தமான வெளிச்சத்தில், ஷங்கரின் முகம் தெரியவில்லை. இருவரில் யாராவது ஒருவர் கவனிக்கட்டும் என்று பொறுமையாக காத்துக்கொண்டிருந்தான் ஷங்கர்.

சில மணித்துளிகள் கழித்து, எத்தேச்சையாக பாபு கதவைப் பார்க்க, அங்கே ஓர் உருவம் நிற்பதைப் பார்த்து திடுக்கிட்டான். உடனே முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான். பாபுவின் முகம் மாறியதை அந்த ஒரு நொடியிலேயே கவனித்துவிட்டிருந்தான் ஷங்கர். இருந்தும், அதைப் பற்றி பாபு, குமாரிடம் கூறவில்லை. கொஞ்சம் நேரம் கழித்து மீண்டும் பாபு தயங்கித் தயங்கி கதவைப் பார்க்க, ஷங்கர் அதே கோலத்தில் அசையாமல் நின்றிருந்தான். பாபுவின் முகம் வெளிறியது. குமார் பேசிக்கொண்டிருந்ததை பொருட்படுத்தாமல்,

"டேய்..... அங்கே ஏதோ ஒரு உருவம் நிக்கிற மாதிரி இருக்கு..." என்றான்.

"நீ வேற பயந்து, என்னையும் பயமுறுத்தாத.... சும்மா இரு" என்றான் குமார்.

மீண்டும் ஒரு முறை கதவைப் பார்த்தான் பாபு.

"டேய், சத்தியமா இருக்கு டா, நீ வேணும்னா பாரு" என்றான்.
ஷங்கருக்கு சிரிப்பு பீறிக்கொண்டு வந்தது. ரொம்ப சிரமப்பட்டு சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டான்.

குமார், கொஞ்சம் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, மெதுவாக கதவைப்பார்க்க, கதவு மூடப்பட்டிருந்தது. 'டக்'கென முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு,
"கதவு மூடியிருக்கு டா..." என்றான்.

"நான் பார்த்தப்போ கதவு முழுசா மூடல...." என்று கூறிவிட்டு, மீண்டும் மெதுவாக ஓரக்கண்ணால் பார்த்தான் பாபு. இப்போது, மீண்டும் கதவு திறக்கப்பட்டிருந்தது. ஷங்கர், அதே போல் முக்காடு போட்டுக்கொண்டு நின்றுகொண்டிருந்தான்.

"அந்த உருவம் எனக்கு தெரியுது டா..... கதவு திறந்து தான் இருக்கு" என்றான் பாபு.

"ஷங்கரை கூப்பிடுவோமா???"

"அவன் கீழே இருக்கானே... யார் கூப்பிடறது?? நான் போகமாட்டேன்" என்றான் பாபு.

"நானும் போக மாட்டேன். பேசாம, ரெண்டு பெரும் சேர்ந்து 'லைட்'டைப் போட்டுருவோமா??? என்று கேட்டான் குமார்.

பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, ஷங்கர் மெல்ல கதவைத் திறந்தான்...

"டேய், கதவு திறக்குது டா...." நடுங்கிக்கொண்டே சொன்னான் பாபு.

பாபு இப்படி சொல்ல, குமார் இறுக்கமாக கண்களை மூடிக்கொண்டான். பயத்தின் உச்சத்தில் பாபு இருக்க, ஷங்கர் வந்து லைட்டைப் போட்டான்.

ஷங்கரைப் பார்த்தவுடன், குமார் மற்றும் பாபுவின் முகங்களில் கொஞ்சம் நிம்மதி தெரிந்தாலும், ஏமாந்துவிட்டோமே என்ற ஆதங்கம் அதிகமாகத் தெரிந்தது. பாபுவிற்கு முகமெல்லாம் வியர்த்துவிட்டிருந்தது. நீண்ட நேரம் அடக்கி வைத்திருந்த சிரிப்பை எல்லாம் சேர்த்து சிரித்தான் ஷங்கர். கட்டிலின் மீதிருந்த தலையணையை ஷங்கரை நோக்கி வீசினான் பாபு.

"நாயே....." - இதற்கு மேல் வார்த்தை வரவில்லை.

ஷங்கர், தரையில் உருண்டு பிரண்டு சிரித்துக்கொண்டிருந்தான். குமார் மட்டும் எழுந்து வந்து ஷங்கரை தலையணையால் அடிக்கத்தொடங்கினான். சிறிது நேரத்தில், பாபுவும் சேர்ந்துகொள்ள, பத்து நிமிடம் தொடர்ந்து அடி வாங்கினான் ஷங்கர்.

"என்னடா இப்படி அநியாயத்துக்கு பயப்படறீங்க....!"

"நான் சும்மாதான் இருந்தேன், இவன் தான் பேய் கதை எல்லாம் சொல்லி என்னை பயமுறுத்திட்டான்" என்றான் பாபு.

"இன்னும் நாலு மணிநேரத்துல எழுந்திரிக்கணும்" - 3 மணிக்கு அலாரம் வைத்துவிட்டு தூங்கினர்.

அலாரம் அலறத்துவங்கியது. தூக்கக்கலக்கத்தில் ஷங்கர் எழுந்து, அதை அணைத்து விட்டு, டி.வி.யைப் போட்டான். டி.வி. வெளிச்சத்தில் பாபுவும் எழுந்துகொள்ள, ஆர்வத்துடன் மேட்ச் பார்க்கத் துவங்கினர். எவ்வளவு எழுப்பியும், குமார் எழவில்லை.

இந்தியா முதலில் 'பேட்' செய்ததால் குஷியடைந்தனர். நியூசிலாந்தின் வேகப்பந்து வீச்சாளரான 'சைமன் டௌல்' பந்து வீச, முதல் பந்தை சித்து எதிர்கொண்டார். முதல் பந்திலேயே சித்து எல்பிடபிள்யூ முறையில் அவுட்டாகி வெளியேற, பாபுவும் ஷங்கரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அடுத்ததாக டிராவிட் வர, ஷங்கரின் முகத்தில் ஒளி பிறந்தது. டிராவிட், ஷங்கரின் அபிமான ஆட்டக்காரர் என்பதால், உற்சாகத்துடன் எழுந்து அமர்ந்தான். ஆனால், அந்த உற்சாகம் நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. அவர் சந்தித்த முதல் பந்திலேயே அவுட்டாகிவிட, டி.வி.யை அணைத்தான் ஷங்கர்.

"அடுத்தது அசாருதீன் தான். நம்ம ராசியே சரியில்ல..... ஒருவேளை, நம்ம பாக்கலேன்னா நல்லா ஆடுவாங்களோ??"

மேட்ச் பார்ப்பதில்லை என்று முடிவு செய்துகொண்டு, இருவரும் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

ஷங்கர் கண்விழித்து பார்த்தபோது மணி 10 ஆகியிருந்தது. குமார் எழுந்து வீட்டிற்கு சென்றிருந்தான். பாபு மேட்ச் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ஷங்கர் எழுந்தவுடன், பாபுவும் தன் வீட்டிற்குச் சென்று, குளித்துவிட்டு ஷங்கருக்கு டிபன் எடுத்து வருவதாக சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினான்.

பாபுவிற்காக பசியுடன் காத்துக்கொண்டிருந்தான் ஷங்கர். சரியாக 11 மணிக்கு பாபு வந்தான். கையில் டிபன் கூடையுடன், ஒரு புத்தகக்கட்டுடன் வந்துகொண்டிருந்தான்.

"சீக்கிரம் வாடா.... செம பசி"

"முதல்ல சாப்பிடு. அதுக்கப்புறம் ஒரு சூப்பர் மேட்டர் இருக்கு...." என்றான் பாபு.

"என்ன மேட்டர்?"

கையிலிருந்த புத்தகக் கட்டைக்காண்பித்தான் பாபு.

"நானே கேட்கணும்ன்னு இருந்தேன். என்னது அது?"

"1980கள்ல வெளிவந்த 'கில்மா' பத்திரிகை தொகுப்பு"

"உனக்கு எப்படி டா கிடைச்சது??"

"இப்போ அதுவா முக்கியம்? சீக்கிரம் சாப்பிட்டுட்டு வா....."

அசுர வேகத்தில் சாப்பிட்டான் ஷங்கர். மற்றவர்களுக்கும் தகவல் பறந்தது. தகவல் கிடைத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் குமார் ஆஜர் ஆனான். மற்ற மூவர், அடுத்த அரை மணிநேரத்தில் ஆஜர் ஆனார்கள்.

காலிங்க்பெல் ஒலித்தது. யார் என்று பார்க்க முற்பட்டபோது, பாபு,
"அவன் என் பக்கத்துவீட்டுப் பையன். இந்த புக்ஸ் எல்லாம் அவனோடது தான்...." என்று, அவனை உள்ளே அழைத்து வந்து, அனைவருக்கும் அறிமுகப்படுத்தினான். அவனும் சகஜமாகப் பேசினான்.

"எங்க தாத்தா சொத்து சேர்த்து வைக்கல..... இதை தான் சேர்த்து வெச்சிருக்கார்" என்றான் கிண்டலாக.

"உங்க தாத்தா நல்லா இருக்கணும்" என்று பாலா வாழ்த்தினான்.

"அவரு மண்டைய போட்டு மூணு வருஷம் ஆகுது" என்று அவன் கூறியவுடன், பாலா தர்மசங்கடத்தில் நெளிந்தான்.

"அவரோட பெட்டியில இருந்தது. யாருக்கும் தெரியாம எடுத்து பாபுகிட்ட குடுத்தேன்".

அனைவரும் மொட்டைமாடிக்குச் சென்றனர். அங்கே வட்டமாக அமர்ந்தனர்.....

தொடரும்...

Kuselan Fantasies - II

2008-08-07T15:45:00.000-07:00

After successfully completing the slogan contest, we geared up for another event to celebrate "Kuselan" and the friendship day, which happened to be on 3rd August this year. Madras Café, a South Indian restautant in the bay area agreed to sponsor the event. Since 'Kuselan' is a movie about friendship, we decided to capitalize on the 'friendship day' and do something innovative. Asusual, Mahesh Srinivasan took care of all the arrangements for a slideshow, friendship bands, etc., We distributed pamphlets at the theatre where "Kuselan" is screened and on 2nd August, the event kicked off.

I was there at 6pm, and started the 'Kuselan slideshow'. Many people came to me and requested to play the trailer. We distributed free friendship bands to everybody who visited our stall. Most desis around the area were keen to grab the frienship bands and as prompted by their typical 'desi' mentality, some of them requested for more frienship bands for their friends and some of them requested for some other color. The highlight was, when we gave a frienship band to a girl, she demanded for three more, saying "I have three friends". Even I have dozens of friends. Come on!! Huh!

To my surprise, the Americans didnot know about "friendship day" and when we explained about it, they were kinda surprised. I went to watch 'Kuselan' for the 5th time, straight from the restaurant after completing the event. Watched the movie with my friend and we exchanged our wishes at 12am and I gave him the frienship band.

Watching 'Kuselan' on Friendship day with one of the best buddies and presenting him a frienship band - A perfect way to celebrate frienship! It doesn't get any better than this.

Links to the articles that were published regarding the event :

http://rajinifans.com/kuselan/usa/friendship_day.php

http://www.rajinifans.com/detailview.php?title=702

http://www.behindwoods.com/tamil-movie-news-1/aug-08-01/kuselan-01-08-08.html

http://www.indiaglitz.com/channels/tamil/article/40402.html