എന്‍റെ വീക്ഷണങ്ങള്‍

പച്ചപ്പിന്റെ മർമ്മരങ്ങൾ തേടി: പെരിയാർ വനമധ്യത്തിലൂടെ ഒരു 18 കി.മീ കാൽനടയാത്ര!

2026-04-03T17:48:00.000+05:30

പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് പശ്ചിമഘട്ടം എപ്പോഴും ഒരു വിസ്മയമാണ്. എന്നാൽ സാധാരണ വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങൾക്കപ്പുറം, കാടിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുക എന്നത് ഏതൊരു യാത്രികന്റെയും സ്വപ്നമാണ്. മാർച്ച് 21-ന്, ആ സ്വപ്നം തേടി ഞങ്ങൾ ആറുപേർ പുറപ്പെട്ടു—ലക്ഷ്യം പെരിയാർ കടുവ സങ്കേതത്തിലെ തോണ്ടിയാർ ഡിവിഷൻ.

തുടക്കം: അട്ടകളെ പേടിക്കണം, പക്ഷേ കാടിനെ സ്നേഹിക്കണം!

രാവിലെ 8 മണിക്ക് തന്നെ ഞങ്ങൾ ഫോറസ്റ്റ് ഓഫീസിൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു. കൂട്ടിന് രണ്ട് ഫോറസ്റ്റ് വാച്ചർമാരും തോക്കേന്തിയ ഒരു ഗാർഡും (BFO). കാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ സുരക്ഷ പ്രധാനമാണല്ലോ. ആദ്യം തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് തന്നത് 'ലീച്ച് പ്രൂഫ്' സോക്സുകളാണ്. രക്തം കുടിക്കുന്ന അട്ടകളിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ പാന്റിന് മുകളിലൂടെ ഇത് ധരിക്കണം. കൂടെ മൂക്കിപ്പൊടിയും കയ്യിൽ കരുതി—അട്ടകൾ കയറിയാൽ അവയെ ഓടിക്കാനുള്ള നാടൻ വിദ്യ!

ബാഗുകളിൽ പ്രഭാതഭക്ഷണവും ഉച്ചഭക്ഷണവും പഴങ്ങളും വെള്ളവും കരുതി കൃത്യം 8 മണിക്ക് ഞങ്ങൾ കാടിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറി.

വനഭംഗി നുകർന്നൊരു പ്രഭാതഭക്ഷണം

ഏകദേശം 5-6 കിലോമീറ്റർ നടന്നപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ ഒരു വലിയ പാറക്കൂട്ടത്തിന് മുകളിലെത്തി. അരികിൽ സംഗീതം പൊഴിച്ചുകൊണ്ട് ഒഴുകുന്ന ഒരു ചെറിയ നീരൊഴുക്ക്. ആ തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ മുഖം കഴുകി, പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിലിരുന്ന് കഴിച്ച പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന് അമൃതിന്റെ രുചിയായിരുന്നു. പക്ഷികളുടെ ചിലയ്ക്കലുകൾക്കിടയിൽ ആ വിശ്രമം മനസ്സിന് നൽകിയ ഉന്മേഷം ചെറുതല്ല.

വന്യതയുടെ അടയാളങ്ങൾ

യാത്ര തുടർന്നത് കുത്തനെയുള്ള കയറ്റങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു. വഴിയരികിൽ കാട്ടാനകൾ പുറം ചൊറിയാൻ ഉരസിയ മരങ്ങളും, അവ തിന്നുപേക്ഷിച്ച മരപ്പട്ടകളും കണ്ട് ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. വർണ്ണശബളമായ ചിത്രശലഭങ്ങളും പലതരം മരംകൊത്തികളും തത്തകളും ഞങ്ങൾക്ക് വഴികാട്ടി.

കയറ്റം കയറി ഞങ്ങൾ ഒരു പുൽമേട്ടിലെത്തി. അവിടെ നിന്നുള്ള കാഴ്ച അതിമനോഹരമായിരുന്നു. ദൂരെ തമിഴ്‌നാട്ടിലെ തേനി ഭാഗങ്ങൾ അവ്യക്തമായി കാണാം. പെട്ടെന്നാണ് ആ പുൽമേട്ടിൽ ഒരനക്കം കണ്ടത്—ഒരു ഭീമൻ കാട്ടുപോത്ത് (ഒറ്റയാൻ)! അവൻ ഞങ്ങളെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. വന്യതയുടെ ആ ഗാംഭീര്യം വാക്കുകൾക്ക് അതീതമാണ്.

മുന്നോട്ടുള്ള വഴിയിൽ കരടികൾ വണ്ടിനെ പിടിക്കാൻ മാന്തിയ വലിയ കുഴികളും, കടുവ വേട്ടയാടിയ കാട്ടുപോത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളും (തലയോട്ടിയും എല്ലുകളും) കണ്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ശരിക്കും ഉൾക്കാട്ടിലാണെന്ന ബോധ്യം ഉറച്ചു.

ആനക്കൂട്ടവും തേക്കടി തടാകവും

ഉൾക്കാട്ടിലെ കൂറ്റൻ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ദൂരെ മരം മറിയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ആനക്കൂട്ടം ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയാണ്! വീണുകിടക്കുന്ന കൂറ്റൻ മരത്തടികൾ ചാടിക്കടന്ന് ഞങ്ങൾ തേക്കടി തടാകത്തിന്റെ അരികിലെത്തി. അവിടെ വെച്ച് ഒരു വലിയ കൂട്ടം സാംബാർ മാനുകളെ കണ്ടു. അവയുടെ പടം എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കൂട്ടത്തിലെ 'മൂപ്പൻ' ഞങ്ങളെ മണത്തറിഞ്ഞു. നിമിഷനേരം കൊണ്ട് അവ കാടിനുള്ളിലേക്ക് മറഞ്ഞു.

തടാകക്കരയിലെ തണലിൽ ഇരുന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഉച്ചഭക്ഷണം. അല്പനേരം അവിടെ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ ചുറ്റും കാട്ടുപോത്തുകളും കുരങ്ങന്മാരും സ്വൈര്യവിഹാരം നടത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

തിരികെ യാത്ര: അവസാനിക്കാത്ത അത്ഭുതങ്ങൾ

മടക്കയാത്രയിൽ ഭാഗ്യം ഞങ്ങളെ വീണ്ടും തുണച്ചു. കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി നിൽക്കുന്ന ആനക്കൂട്ടം, മരപ്പൊത്തിലിരുന്ന് ഗൗരവത്തിൽ നോക്കുന്ന മൂങ്ങ, ഞങ്ങളെ കണ്ടിട്ടും കൂസലില്ലാതെ ചക്കപ്പഴം ആസ്വദിച്ചു കഴിക്കുന്ന മലയണ്ണാൻ... അങ്ങനെ കാഴ്ചകളുടെ ഒരു പൂരം തന്നെയായിരുന്നു.

വൈകുന്നേരം 5 മണിയോടെ ഞങ്ങൾ തിരികെ എത്തുമ്പോൾ കാലുകൾ 18 കിലോമീറ്റർ പിന്നിട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ കാടിന്റെ വന്യതയും സൗന്ദര്യവും തന്ന ഊർജ്ജത്തിൽ ആ ദൂരമൊന്നും ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞതേയില്ല.

വാൽക്കഷ്ണം: കാട് ഒരു അത്ഭുതമാണ്. നമ്മൾ അതിനെ ശല്യപ്പെടുത്താത്തിടത്തോളം കാലം അത് നമുക്ക് കാഴ്ച്ചകളുടെ വലിയൊരു ലോകം തുറന്നുതരും. തോണ്ടിയാർ ഡിവിഷനിലെ ഈ യാത്ര എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അനുഭവങ്ങളിൽ ഒന്നായി എന്നും നിലനിൽക്കും.

നിങ്ങൾക്കും ഇതുപോലെയുള്ള അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ? താഴെ കമന്റ് ചെയ്യൂ!

ആത്മബന്ധത്തിന്റെ അപൂർണത

2026-02-08T16:49:00.001+05:30

ഔപചാരികതകൾ അധികം ഇല്ലാത്ത ഒരു ബന്ധം ആയിരുന്നു അവരുടേത്. ദിനവുമുള്ള അവരുടെ ജോലി സംബന്ധമായ ഇടപെടലിൽ എപ്പോഴോ അവൻ അറിയാതെ അവളെ ആകർഷിച്ചുവോ? ഒരു പക്ഷേ ദൈവിക നിശ്ചയം ആയിരിക്കാം. പലരും പലപ്പോഴും യാത്ര പോയി വരുമ്പോൾ കൊണ്ടുവരുന്ന മിഠായികൾ അധികം ആസ്വദിക്കാതെ ഇരുന്നപ്പോൾ ഒരിക്കൽ അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ടാണ് കുറെ മിഠായികൾ അവനായിട്ട് വന്നത്. ആരോ അവളുടെ ജോലിസ്ഥലത്ത് പോയപ്പോൾ അവനുവേണ്ടി കൊടുത്തുവിട്ടതായിരുന്നു, അവൻ അറിയാതെ. ആ മധുരത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്നത് എന്തായിരുന്നിരിക്കാം എന്നൊന്നും അവൻ ചിന്തിച്ചില്ല.

ഒരിക്കലും നേരിട്ട് കാണില്ലെന്ന് സ്വപ്നേപി നിരൂപിക്കാതെ ഇരുന്നപ്പോൾ, ഒരിക്കൽ അവൾ പറഞ്ഞു, ഞാൻ വരുന്നു. ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത സഹപ്രവർത്തകയെ കാണുക എന്ന സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്തതായിരുന്നു. ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ കുറെയേറെ ആവശ്യങ്ങൾ, അവൾ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം, അവൻ ഒരു മടിയുമില്ലാതെ ചെയ്തു കൊടുത്തു. തിരികെ പോയപ്പോൾ ഒരു ശൂന്യത പോലെ തോന്നിയെങ്കിലും അവരുടെ അടുപ്പം കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് നീണ്ടിരുന്നു. ഒരു ആത്മമിത്രത്തിലുപരിയായി ആ ബന്ധം വളർന്നു. ഈ ലോകത്തിലുള്ള എന്തിനെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ആത്മബന്ധം അവരുടെ ഇടയിൽ വളർന്നിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും ജോലി സംബന്ധമായല്ലാതെ അവർ അധികം വിളിക്കുകയോ സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അവരുടെ മനസ്സുകൾ തമ്മിൽ അവരറിയാതെ പരസ്പരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

വീണ്ടും വരുന്നു എന്ന് ഒരിക്കൽ അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു സന്തോഷം രണ്ടുപേർക്കും ഉണ്ടായതായി അവർ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കിട്ടിയ അവസരം. എപ്പോഴും അങ്ങിനെയാണല്ലോ. നമ്മൾ കൂടുതൽ പ്രതീക്ഷിക്കുമ്പോൾ ആശിക്കുന്നത് പോലെ നടന്നില്ല എങ്കിൽ വളരെയേറെ നിരാശ ഉണ്ടാകും. ഒരിക്കലും ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ലഭിക്കുമ്പോൾ, അത് തരുന്ന ആനന്ദം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ്. അങ്ങിനെ അവർക്ക് കിട്ടിയ ഒരവസരത്തെ എന്ത് വിളിക്കണമെന്ന് അവന് അറിയില്ല. പലപ്പോഴും അവൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിരുന്നതായി പറഞ്ഞിരുന്നു.

ഇത്തവണ അവൾ ഒരുപാട് ഒന്നും ആശിച്ചില്ല. പകരം, രണ്ട് ആഗ്രഹങ്ങൾ മാത്രമാണ് പറഞ്ഞത്. രണ്ടും നിഷ്പ്രയാസം അവൻ സാധിച്ചു കൊടുത്തു. എങ്കിലും അവന്റെ ഒരു ചോദ്യത്തിന് മാത്രം അവൾ ഒരു മറുപടിയും പറഞ്ഞില്ല. അവന് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു, എങ്ങിനെയാണ് അവൻ അവളുടെ ഒരു ആകർഷണ പാത്രമായത്? അങ്ങിനെ വാക്കിലോ നോക്കിലോ പ്രവർത്തിയിലോ ഒരിക്കൽ പോലും അവൻ പെരുമാറിയിട്ടില്ല. പിന്നെ, എങ്ങിനെ എന്ന് അവന് അറിയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് മാത്രം അവൾ ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. പകരം ഒരു നിഗൂഢമായ ചിരിയിൽ മാത്രം ഒതുക്കി. ആ ചിരിയുടെ അർഥം അവൻ ഒരിക്കലും അറിഞ്ഞില്ല. അത്രക്ക് പാവമായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സ്. ആരെന്ത് ചോദിച്ചാലും തന്നെക്കൊണ്ട് ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നതാണെങ്കിൽ ചെയ്തു കൊടുക്കുക എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ കടമ.

ഇത്തവണ തിരികെ പോകുമ്പോൾ ഒരുപാട് ഭാരമേറിയ മനസ്സുമായിട്ടാണ് രണ്ടുപേരും പിരിഞ്ഞത്. കാരണം ഇനി ഇതേപോലൊരു അവസരം ദൈവം കൊടുത്തരുമോ എന്തോ. ഒരിക്കൽ അവൾ പറഞ്ഞിരുന്നു, നിന്നിൽ നിന്ന് ഒന്നും എനിക്ക് വേണ്ട. പക്ഷേ, ആ പറച്ചിൽ ഒരു പാഴ് വാക്കായോ എന്ന് അവന് പലപ്പോഴും തോന്നി. കാരണം, അവരുടെ ബന്ധം അത്രമേൽ ആഴത്തിലുള്ളതായി തീർന്നിരുന്നു.

പിന്നീട് പലപ്പോഴും സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞിരുന്നു, എനിക്ക് ഇത് പതിയെ ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയും. പക്ഷേ അവൾക്ക് പ്രയാസങ്ങൾ വരുമ്പോൾ അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. അത്രമേൽ ഒരു മാനസിക അടുപ്പം അവർ തമ്മിലായി. പിന്നീട്, അവൾ പതിയെ പതിയെ അവളുടെ വാക്കുകൾ പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവരുവാൻ തുടങ്ങി. കാരണം മുൻപ് അവന്റെ ഓരോ വാക്കുകൾക്കും അവൾ മറുപടി കൊടുത്തിരുന്നു എങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതിന് മാത്രമേ കൊടുക്കാറുള്ളൂ. പലതും കണ്ടിട്ടും, കണ്ടില്ല എന്ന് നടിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. അതേ സമയം അവൻ വേണ്ടപ്പെട്ടതാണെന്ന് കാണിക്കാൻ അവൾ ഒരു മടിയും കാണിച്ചില്ല. എങ്കിലും പല ചോദ്യങ്ങൾക്കും മറുപടികൾ ഇല്ലാതെ ആയി. ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും സംസാരിക്കണം എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞിരുന്നു. അതിന് പോലും അവൾക്ക് സമയമില്ല എന്ന് സങ്കടത്തോടെയാണ് അവൻ പറഞ്ഞത്. അപ്പോഴും ഞാൻ ചിന്തിച്ചിരുന്നു, സമൂഹം സ്ത്രീകളെ മാത്രം സഹാനുഭൂതിയോടെ കാണും. പക്ഷേ ഇതേ പോലെയുള്ള പാവങ്ങളായ പുരുഷന്മാരുടെ മനസ്സോ? അവർ കാണുകയുമില്ല, അതിനൊരു സഹാനുഭൂതിയുമില്ല. പുതു തലമുറയുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ "അവൾ അവനെ തേക്കാൻ തുടങ്ങി".

അവൻ ഒരിക്കലും അവളെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ടില്ല. കാരണം, അവൾ ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്താണെങ്കിലും ഒരു ഭർതൃമതിയാണല്ലോ. അപ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരുപിടി ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഉണ്ട് അവിടെ. പിന്നെ അവനെ ഓർക്കാൻ എങ്ങിനെ സമയം കണ്ടെത്തും? ഓരോ ചോദ്യങ്ങളും അവൻ തന്നെ ഒരു കാരണം കണ്ടെത്തി സ്വയം ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി.

ഇന്നിതാ, അവൾ പോകുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ഉയർച്ചയിലേക്കുള്ള പടവുകൾ താണ്ടാൻ അവൾ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോഴും, അവന്റെ മുന്നിലുള്ള ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം തരാതെ അവൾ പോകുന്നു. അവന്റെ ഹൃദയം നീറിപ്പുകയുമ്പോഴും, ഒരു പാഴ് വാക്കായി അവൾ പറയുന്നു, നമ്മൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ അവസരമുണ്ടല്ലോ എന്ന്. പലപ്പോഴും അവൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു, വിളിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ പല കാരണങ്ങളാൽ അത് നടന്നില്ല.

ദൈവം കൊണ്ട് തന്നതല്ലേ, ദൈവം തന്നെ അത് മുടക്കുമ്പോൾ അതിലൊരു നന്മയുണ്ടാകും എന്നവൻ വിശ്വസിച്ചു. അവൻ ആശ്വസിച്ചു, താൻ ആരെയും തേടിപ്പോയിട്ടില്ല. തന്നെ തേടി വന്നവരെ അവൻ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല. അവർക്ക് ആവോളം ആശ്വാസവും സന്തോഷവും കൊടുത്തു. ഒരു പക്ഷേ ദൈവം തന്നെക്കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത് ഇതായിരിക്കും എന്നവൻ വിശ്വസിച്ചു.

നീറുന്ന ഹൃദയത്തോടെ, ഒരിക്കലെങ്കിലും അവൾ അവനെ വിളിക്കും എന്നുള്ള പ്രതീക്ഷയോടെ, ഓർമകളിൽ ജീവിക്കുന്ന അവന്റെ മുഖത്തെ കാണുമ്പോൾ, എങ്ങിനെ ആശ്വസിപ്പിക്കണം എന്നറിയാതെ ഞാനും.

കാശുകൊടുത്തു വിയർക്കുന്നവർ

2025-06-17T11:53:00.003+05:30

നമ്മുടെയൊക്കെ ചുറ്റും ഒരുപാട് നല്ല കാര്യങ്ങളുണ്ട്. അതൊക്കെ ബുദ്ധിപരമായി എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാമെന്ന് അറിയുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ കഴിവ്. അത് നമ്മുടെ തൊഴിലിടങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, സ്വന്തം ജീവിതത്തിലും പ്രയോഗിക്കാം. പക്ഷേ, ഇവിടെ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്. മനുഷ്യന് ഏറ്റവും അത്യാവശ്യം വേണ്ട ഒന്നാണ് ഉറക്കം. നല്ല ഉറക്കമില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്ത് ചെയ്തിട്ടെന്താ കാര്യം? "തന്റെ പ്രിയനോ അവൻ അത് ഉറക്കത്തിൽ കൊടുത്തു" എന്ന് വിശുദ്ധ വേദപുസ്തകത്തിൽ പോലും പറഞ്ഞി
ട്ടുണ്ടല്ലോ. ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ പോലും അനുഗ്രഹം ലഭിക്കുന്നവരുണ്ടെന്ന് സാരം!

ഇനി കാര്യത്തിലേക്ക് വരാം. നമ്മുടെ നവകേരളത്തിൽ കൂൺ പോലെ മുളച്ചുപൊങ്ങുന്ന ഒരു പ്രതിഭാസമുണ്ട് – ജിം! മുലകുടി മാറാത്ത പിള്ളേര് മുതൽ കഷ്ടിച്ച് നടക്കാൻ പറ്റുന്ന പ്രായമായവർ വരെ ജിമ്മിൽ പോയി വിയർക്കുന്ന കാഴ്ച സാധാരണയായിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ പരിഹസിക്കുകയല്ല കേട്ടോ. വീടും അത്യാവശ്യം കിളയ്ക്കാൻ പറമ്പുമുള്ള നമ്മൾക്ക്, അവിടെ നന്നായി വിയർപ്പൊഴുക്കി പണിയെടുത്ത് ആരോഗ്യവും ഒപ്പം ഓർഗാനിക് ഭക്ഷണവും സ്വന്തമാക്കാമായിരുന്നു. അതിനു പകരം കാശ് കൊടുത്ത് ജിമ്മിൽ പോയി വിയർക്കുന്ന ഈ പരിപാടിക്ക് എന്തു പറയാനാണ്?

വീടിന് തൊട്ടടുത്ത് ജോലി, നടന്നുപോകാൻ പറ്റുന്ന ദൂരം... എന്നിട്ടും വെയിലാണെങ്കിൽ സ്കൂട്ടറിൽ, മഴയാണെങ്കിൽ കാറിൽ പോകുന്ന മഹാരഥന്മാർ നമുക്കിടയിലുണ്ട്. എന്നിട്ടോ, വാതോരാതെ പറയും, "ഈ തടി കൂടുന്നത് ഒരു കുറവാണ്, എങ്ങനെയെങ്കിലും കുറയ്ക്കണം!" കാറിന്റെ മുന്നിൽ കിടക്കുന്ന സ്കൂട്ടർ തള്ളിമാറ്റാൻ പോലും മടിച്ച്, സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് 20 മീറ്റർ മുന്നോട്ട് ഓടിച്ച് മാറ്റിയിടുന്ന ഈ നാട്ടിൽ തടി എങ്ങനെ കുറയും? ഹോ!

നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള സാധ്യതകളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത് അതുകൊണ്ടാണ്. ഇതിനൊക്കെ നൂറു ന്യായങ്ങൾ കണ്ടെത്തി, വെളുപ്പിന് എഴുന്നേറ്റ് മാസം 1000 രൂപ കൊടുത്ത് യോഗ ചെയ്യുന്നവരുണ്ട്. യോഗ മോശമാണെന്നല്ല പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ, യോഗ ചെയ്തു വിയർക്കുമ്പോൾ നാലുപേരെ കാണിച്ചിട്ട് "ഇത് 3.5 കിലോമീറ്റർ നടക്കുന്നതിന്റെ പ്രയോജനമാണ്!" എന്ന് പറയുന്നതിലെന്താണ് അർത്ഥം? ആ 3.5 കിലോമീറ്റർ നടക്കാൻ കാശ് കൊടുക്കേണ്ടല്ലോ! നന്നായി കൈയ്യും വീശി നടന്നാൽ, വീടിന്റെ പറമ്പിലെ പണികളൊക്കെ ചെയ്താൽ ഈ പറഞ്ഞ യോഗയെക്കാൾ എത്രയോ ഇരട്ടി പ്രയോജനം കിട്ടും.

ഈ യോഗയും ജിമ്മുമൊക്കെ, പറമ്പോ നടക്കാനും ഓടാനോ സാഹചര്യങ്ങളോ ഇല്ലാത്തവർക്ക് നല്ല ഉപകാരമാണ്, സമ്മതിച്ചു. പക്ഷേ, എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളുമുണ്ടായിട്ടും, മറ്റു ഒഴിവുകഴിവുകൾ പറഞ്ഞ് സ്വന്തം സാധ്യതകളെ തഴഞ്ഞ്, കാശു കൊടുത്ത് വിയർത്ത് തലയെടുപ്പോടെ അഭിമാനിക്കുന്ന ഒരു 'നവകേരള' തലമുറയാണ് ഇപ്പോൾ മുന്നിട്ട് നിൽക്കുന്നത്.

ഇതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ചിരി വരുന്നുണ്ടോ അതോ ചിന്ത വരുന്നുണ്ടോ?

വന്ദേഭാരത ട്രെയിനും എ ഐ ക്യാമറയും

2023-04-14T14:22:00.000+05:30

ഇന്നത്തെ ( ഏപ്രിൽ 14, 2023 ) പത്രത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട വാർത്തകളിൽ രണ്ടെണ്ണമാണ് വന്ദേഭാരത് ട്രെയിനും ട്രാഫിക് നിയമ ലംഘനം കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള എ ഐ ക്യാമറയും. ഇതിൽ ഒന്ന് വികസനത്തിന്റെ പാതയും മറ്റേത് വികസ്വരത്തിന്റെ പാതയും എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം.

തീർച്ചയായും ട്രെയിൻ വികസനത്തിന്റെ പാത തന്നെ ആണ്. കുറഞ്ഞ സമയം കൊണ്ട് കൂടുതൽ ദൂരം സഞ്ചരിക്കുക എന്നത് ഏതൊരു വികസനം ആഗ്രഹിക്കുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ വികസന പാതയിലുള്ള ഒരു രാജ്യം / സംസ്ഥാനം ചെയ്യുന്ന ഒന്നാണ്. അപ്പോൾ പിന്നെ എ ഐ ക്യാമറ എങ്ങിനെ വികസ്വരം ആകും എന്നല്ലേ സംശയം? പറയാം.

കേരളത്തിലെ റോഡ് ഒന്ന് നോക്കൂ, പ്രത്യേകിച്ച് എം സി റോഡ്. സംസ്ഥാന സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള റോഡ് നോക്കിയാൽ മതി. നാഷണൽ ഹൈവേ വേറെ ആണല്ലോ. കേരളത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഹൈവേ ആയ എം സി റോഡിന്റെ വീതി എന്താണ് ? ആകെ മൊത്തം രണ്ടു വരിപ്പാത. അതിന്റെ ഒരു വരിയുടെ വീതിയോ, ഒരു ബസിന്റെ വീതി മാത്രം. ഒരു ബസിന്റെ മാത്രം വീതിയുള്ള റോഡിൽ ഓവർടേക് എന്നത് ഒരു വിദൂര സ്വപ്നം ആണ് പലപ്പോഴും. വേഗത നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത് 80 കി മി ആണ് മണിക്കൂറിലെങ്കിലും പുതിയ നിയമം കാരണം ഒരു 40 - 50 നു മേലെ ഓടിക്കാൻ പറ്റില്ല.

അടൂർ മുതൽ തിരുവനന്തപുരം വരെ ഇപ്പോൾ 2 മണിക്കൂർ കൊണ്ട് സഞ്ചരിക്കാമെങ്കിൽ, ഇനി അതിലും കൂടുതൽ ആകും സമയം. ഇത്രയും ഭാഗം എടുത്താൽ തന്നെ ഇതിൽ 90% ഭാഗങ്ങളിലും മുറിവില്ലാത്ത വെള്ള വര, മഞ്ഞ വര എന്നിങ്ങനെ പല വരകളാലും നീണ്ടു കിടക്കുകയും ആരും കാണാതെ എ ഐ ക്യാമറ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുകയും ആണ്. ഇനി മുൻപിൽ ഒരു KSRTC ഓർഡിനറി ബസ് ആണ് പോകുന്നതെങ്കിൽ അതൊരു 40 - 50 ന് മേലെ സ്പീഡിൽ പോകില്ല. നല്ല സ്പീഡിൽ പുറകെ വരുന്ന ഒരു കാറിനു ഈ പുതിയ നിയമങ്ങൾ കാരണം ഓവർടേക്ക് ചെയ്യാനും പറ്റില്ല. എപ്പോൾ അടിച്ചു കിട്ടി എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. നമ്മുടെ ക്ഷമ മുഴുവൻ പരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ഈ വണ്ടിയുടെ പുറകെ പതിയെ പതിയെ പോകേണ്ടി വരും. ഇങ്ങിനെ ആകുമ്പോൾ 2 മണിക്കൂർ കൊണ്ട് എത്തേണ്ട സ്ഥലം ചിലപ്പോൾ 3 മണിക്കൂർ അല്ലെങ്കിൽ അതിൽ കൂടുതൽ സമയം എടുത്തെന്ന് വരാം. 90 കി മി വേഗപരിധി വെച്ചിട്ട് അതിന്റെ പകുതി വേഗത്തിൽ പോകേണ്ടി വരുന്ന ഒരു അവസ്ഥ നോക്കൂ. അതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഇത് ഒരു വികസ്വര പരിപാടി ആണെന്ന്.

കേരളത്തിൽ ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് റോഡ് എല്ലാം ഒരു 4 വരിപ്പാത ആക്കുക എന്നതാണ്. അത് ചെയ്യാതെ സിംഗപ്പൂർ മോഡൽ ക്യാമറ വെച്ച് ജനങ്ങളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്ന ഈ സർക്കാർ പരിപാടി വികസ്വരത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയെ ഉള്ളൂ. ഒന്ന് ചോദിച്ചോട്ടെ. എത്ര തമിഴ്നാട് വണ്ടികളെ കേരള അതിർത്തി കടക്കുന്നതിനു മുന്നേ പിഴ അടച്ചു വിടുന്നു ? യാതൊന്നുമില്ല ഇവിടെ. കേരളത്തിൽ എല്ലാ ട്രാഫിക് ജംഗ്ഷനിലും കുറെ പോലീസുകാർ ഉണ്ടാകും. അതിൽ പലരും ഹോം ഗാർഡ് ആണ്. അവർക്കൊക്കെ മുംബൈ പോലീസിന്റെ പോലെ ഒരു പെറ്റി ബുക്ക് കൊടുത്തു അപ്പപ്പോൾ ഉള്ള എല്ലാ നിയമ ലംഘനത്തിനും പിഴ ഈടാക്കിയാൽ സർക്കാരിന് വരുമാനവും കിട്ടും കുറച്ചു കാര്യക്ഷമമായി ഈ ലംഘനങ്ങൾ തടയുകയും ചെയ്യാം.

എ ഐ ക്യാമറ വെച്ചോട്ടെ. പക്ഷെ ഈ വര മുറിച്ചുള്ള ഓവർടേക്ക് മാത്രം പിഴയിൽ നിന്നൊഴിവാക്കിയാൽ ജനങ്ങൾക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസം ആകും.

അത്യാവശ്യം പിഴ ഈടാക്കേണ്ട കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ പറയട്ടെ. ആവശ്യമില്ലാതെ എതിരെ വരുന്നവന്റെ കണ്ണിലോട്ട് ലൈറ്റ് അടിക്കുക, വലത്തോട്ട് തിരിയേണ്ട വാഹനങ്ങൾ റോഡിന്റെ നടുഭാഗത്തു നിന്ന് വലത്തോട്ട് തിരിയാതെ കിട്ടിയ ഗ്യാപ്പിൽ വലത്തോട്ട് എടുത്തു തെറ്റായ ദിശയിലൂടെ തിരിയുക, അതുമൂലും ട്രാഫിക് തടസ്സം ഉണ്ടാക്കുക അങ്ങിനെയുള്ള നിയമ ലംഘനങ്ങൾ ആണ് ഇപ്പോൾ അത്യാവശ്യമായി നിയന്ത്രിക്കേണ്ടത്.

ഒടുവിലാൻ: ഏപ്രിൽ 20 ന് സംസ്ഥാന സർക്കാർ എ ഐ ക്യാമറ പ്രവർത്തനക്ഷമം ആക്കുന്നു. ഏപ്രിൽ 25 ന് കേന്ദ്ര സർക്കാർ വന്ദേഭാരത ട്രെയിൻ കേരളത്തിലൂടെ പ്രവർത്തനക്ഷമം ആക്കുന്നു. 5 ദിവസം കൊണ്ട് കേരള ജനതക്ക് റോഡ് യാത്ര എന്നത് പൊറുതിമുട്ടും, അനാവശ്യ നിയമങ്ങൾ മൂലം. അവർ പതിയെ ദൂരയാത്രകൾ ട്രെയിൻ യാത്ര ആക്കും. ലാഭം കേന്ദ്ര സർക്കാരിന് എല്ലാ രീതിയിലും. ഇതിലൊരു രാഷ്ട്രീയമില്ലേ ?

പാങ്കോർ ദ്വീപിലൂടെ

2023-03-25T21:46:00.000+05:30

മലേഷ്യ എന്നത് ഒരിക്കലും കണ്ടു മതി വരാത്ത ഒരു സ്ഥലം ആണ്. ഒരുപാട് സ്ഥലങ്ങളുണ്ട് അവിടെ നമ്മൾക്ക് കാണാൻ. ഓരോ പ്രാവശ്യവും പോകുമ്പോൾ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പുതുമകൾ ഉണ്ടാവും അവിടെ. അത്രക്ക് മനോഹരമാണ് അവിടെ. അവിടുത്തെ ആൾക്കാർ അതെ പോലെ യാത്രകൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരും ആണ്. ഭക്ഷണത്തിനും അവിടെ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല. ഒരു കോവിഡ് കാലത്തു ഞങ്ങൾ കുറച്ചു സുഹൃത്തുക്കൾ ചെയ്ത ഒരു യാത്ര.

എന്നും ഇപ്പോഴും യാത്ര ചെയ്തിരുന്നവരെ ശരിക്കും ബുദ്ധിമുട്ടിച്ച ഒരു കാലമായിരുന്നല്ലോ കോവിഡ്. പതുക്കെ പതുക്കെ അതിർത്തികൾ തുറക്കുന്ന സമയം, എവിടെയെങ്കിലുമൊക്കെ പോകണം എന്ന് കരുതി. ഞങ്ങൾ അങ്ങിനെ പാങ്കോർ ദ്വീപിൽ പോകാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

മലേഷ്യയുടെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരങ്ങളിൽ കിടക്കുന്ന ഒരു ദ്വീപ് ആണ് പാങ്കോർ. വളരെ ചെറിയ ദ്വീപ്. ക്വലാലംപൂർ നിന്ന് ഏകദേശം 2 - 3 മണിക്കൂർ ഡ്രൈവ് ചെയ്‌താൽ എത്താവുന്ന ഒരു സ്ഥലം. രണ്ടു സ്ഥലങ്ങളിലൂടെ അവിടെ കടക്കാം. ഒന്ന് മറീന ദ്വീപ് വഴിയും മറ്റൊന്ന് ലുമൂട് വഴിയും. ഞങ്ങൾ മറീന ദ്വീപിൽ ചെന്നു. അവിടെ വണ്ടി പാർക്ക് ചെയ്യാൻ ഒരുപാട് സ്ഥലങ്ങളുണ്ട്. സീസൺ സമയം ആയതിനാൽ ഒരുപാട് യാത്രക്കാർ ഉണ്ട്. ഞങ്ങൾക്ക് വളരെ ദൂരെ വണ്ടി ഇടേണ്ടി വന്നു.

പാങ്കോർ ദ്വീപിൽ പോകാൻ മറീന ദ്വീപിൽ നിന്ന് ടിക്കറ്റ് എടുക്കണം. പോകുമ്പോൾ തന്നെ തിരിച്ചുവരാനുള്ള ടിക്കറ്റ് എടുക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. അല്ലെങ്കിൽ വലിയ പ്രയാസം ആകും തിരിച്ചുള്ള ടിക്കറ്റ് നമ്മൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന സമയത്തു കിട്ടാൻ. ഞങ്ങൾ ആലോചിച്ച് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടുമുള്ള ടിക്കറ്റ് എടുത്തു. അവിടെ നിന്ന് കുറച്ചു ഭക്ഷണവും കഴിച്ചു. മറീന ദ്വീപിൽ നിന്ന് 15 മിനിറ്റ് സമയമേ ഉള്ളൂ പാങ്കോറിൽ എത്താൻ. ഇവിടെ നിന്നാൽ അവിടെ കാണുകയും ചെയ്യാം. ലുമൂട്ടിൽ നിന്ന് 45 മിനിറ്റ് സമയം യാത്ര ഉണ്ട്, ബോട്ടിൽ.

ദ്വീപിൽ കറങ്ങാൻ ഏറ്റവും നല്ലതു ബൈക്ക് ആണ്. ചെറിയ റോഡുകൾ ആയതിനാൽ കാർ പാർക്ക് ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിമുട്ടും. ബൈക്ക് ആകുമ്പോൾ എവിടെയെങ്കിലും വെക്കാം. ഞങ്ങൾ 2 ബൈക്ക് നേരത്തെ തന്നെ പറഞ്ഞു വെച്ചിരുന്നു. സീസൺ ആയതിനാൽ നേരത്തെ ബുക്ക് ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ കിട്ടാൻ പ്രയാസം ആണ്. അതിനാൽ ഫേസ്ബുക് നോക്കി ആൾക്കാരെ തപ്പി എടുത്തു ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നു. എന്തായാലും അത് നന്നായി. ബോട്ട് ഇറങ്ങിയ ഉടനെ ബൈക്ക് എടുത്തു നമ്മുടെ വഴിക്കു പോയി.

ഞങ്ങൾ കോറൽ ബേ എന്ന ഒരു ഹോട്ടലിൽ താമസിച്ചു. അതിനു അടുത്ത് തന്നെ ബീച്ച് ഉണ്ട്. അവിടെ എല്ലാവിധ ഭക്ഷണങ്ങളും കിട്ടുന്ന സ്ഥലം ആയതിനാൽ അതിനും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല. ഹോട്ടലിൽ ചെന്ന് റൂം എടുത്തിട്ട്, വീണ്ടും ബൈക്ക് എടുത്തു കറങ്ങാൻ പോയി. ഒരു റൌണ്ട് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ദ്വീപ് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ കണ്ടു. രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങൾ പിറ്റേ ദിവസം പോകേണ്ട സ്ഥലങ്ങൾ പ്ലാൻ ചെയ്തു.

രാവിലെ ബീച്ചിൽ നടക്കാൻ ഇറങ്ങി. നല്ല സ്ഥലം. ആൾക്കാർ ഒക്കെ ഒരുപാട് വരുന്നുണ്ട്. അവിടെ ബീച്ചിൽ ഊഞ്ഞാൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചു നേരം അതിൽ ആടി. പിന്നെ ഞങ്ങൾ അടുത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി. വെള്ളത്തിൽ നീന്താൻ ഉള്ള പരിപാടികൾക്കായി ഓരോരോ ഏജന്റുമാരെ കണ്ടു പിടിച്ചു. പിന്നെ വിലപേശൽ ആയി. അവസാനം ഒരെണ്ണം ഒത്തു. അവർ നമ്മളെ അവരുടെ ബോട്ടിൽ ഒരു സ്ഥലത്തു കൊണ്ടാക്കി. അവിടെ ഞങ്ങൾ കുറെ നേരം, അതായത് ഏകദേശം 2 മണിക്കൂർ തങ്ങി. കുറച്ചു നേരം വെള്ളത്തിൽ നീന്തി. പിന്നെ ആ ചെറിയ ദ്വീപിൽ കറങ്ങി നടന്നു. അവർ പറഞ്ഞ സമയം ആയപ്പോൾ ബോട്ട് വന്നു കൊണ്ട് പോയി. വെള്ളത്തിൽ കുറെയേറെ കടൽ കുക്കുമ്പർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വഴുവഴുത്ത ജീവി. തല ഏതാ വാൽ ഏതാ എന്നറിയാൻ പറ്റാത്ത സാധനം. അതിൽ നിന്ന് പശ പോലെ എന്തോ ഒന്ന് വരും. അതാണ് വെള്ളം മുഴുവനും. നമ്മുടെ ഉടുപ്പിൽ ഒക്കെ പറ്റും അതിനെ പിടിച്ചാൽ.

ഉച്ച ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങൾ ഹോട്ടലിൽ പോയി കിടന്നുറങ്ങി. വൈകിട്ട് വീണ്ടും ഇറങ്ങി. ഡിന്നർ കഴിക്കണമെങ്കിൽ നേരത്തെ പ്ലാൻ ചെയ്യണം. അതായത് നിങ്ങൾക്ക് 8 മണിക്ക് കഴിക്കണം എന്നിരിക്കട്ടെ. ഒരു 6:30 മണിക്കെങ്കിലും തുടങ്ങണം. അല്ലെങ്കിൽ കുറെ പാടുപെടും. കാരണം എല്ലാ ഭക്ഷണശാലകളിലും അത്യാവശ്യം നല്ല തിരക്കാണ്. കൂടാതെ നല്ല താമസവും ഉണ്ട് സാധനം കിട്ടാൻ. നിങ്ങൾ ഭക്ഷണം ഓർഡർ ചെയ്‌താൽ ഏകദേശം 1 മണിക്കൂർ ഇരിക്കേണ്ടി വരും അത് കിട്ടാൻ. അതിനാൽ നേരത്തെ പ്ലാൻ ചെയ്‌താൽ സമയത്തു കഴിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാ സാധനവും ഉണ്ടാവില്ല, വിശന്ന് കുറെ ഇരിക്കേണ്ടി വരും.

വേഴാമ്പൽ ഒരുപാടുള്ള സ്ഥലമാണ് പാങ്കോർ. അവിടവിടെ ആയിട്ട് അതിനെ കാണാം. ബൈക്കിൽ കറങ്ങാൻ പറ്റിയ സ്ഥലം ആണ്. പിറ്റേ ദിവസം ഞങ്ങൾ ഒരു ഡച്ച് കോട്ടയിൽ പോയി. അത് കഴിഞ്ഞു വെള്ളത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു പള്ളിയിലും. അങ്ങിനെ ഞങ്ങളുടെ രണ്ടു ദിവസത്തെ പരിപാടി കഴിഞ്ഞു.

തിരികെ പോരാൻ നേരം, നല്ല തിരക്ക് ബോട്ട് ജെട്ടിയിൽ. നേരത്തെ തിരിച്ചുള്ള ടിക്കറ്റ് എടുത്തത് കാരണം അതിന് സമയം മിനക്കെട്ടില്ല. എങ്കിലും, ബോട്ട് വരാനും ഒക്കെ കുറെ താമസമുണ്ടായി. എന്തായാലും കോവിഡ് സമയത്തെ ഒരു നല്ല യാത്ര തന്നെ ആയിരുന്നു അത്. ഒരിക്കലും മറക്കാൻ പറ്റാത്ത യാത്ര.

ആക്സിഡന്റ് ജി ഡി തനിയെ ചെയ്യാം

2023-02-13T17:56:00.002+05:30

നിങ്ങൾക്കും തനിയെ ചെയ്യാം. ഈ അടുത്തിടക്ക് എനിക്കുണ്ടായ ഒരു അനുഭവം ആണ് ഈ കുറിപ്പ് എഴുതുന്നതിനു ഇടയാക്കിയത്. കേരള പോലീസിന്റെ തന്നെ ആപ്പ് ആയ പൊൽ-ആപ്പ് (pol-app) വഴിയോ, തുണ എന്ന വെബ്സൈറ്റ് വഴിയോ നിങ്ങൾക്കും വീട്ടിൽ ഇരുന്നു തന്നെ ചെയ്യാവുന്നതാണ്. തുണ എന്ന സൈറ്റിൽ ആദ്യം നിങ്ങളുടെ ലോഗിൻ ഉണ്ടാക്കണം. മൊബൈൽ ആപ്പ് വഴി ലോഗിൻ ചെയ്താലും തുണ എന്ന സൈറ്റിൽ നിങ്ങൾക്ക് ലോഗിൻ ഇല്ലെങ്കിൽ ഇത് ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല.

തുണ സൈറ്റിൽ നിങ്ങളുടെ അക്കൗണ്ട് ആദ്യം ഉണ്ടാക്കുക.
നിങ്ങളുടെ മൊബൈൽ നമ്പർ ഉപയോഗിച്ച് ലോഗിൻ ചെയ്യുക
ആക്സിഡന്റ് ജി ഡി അപ്ലൈ നൗ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക
അടുത്ത പേജിൽ രജിസ്റ്റർ ആക്സിഡന്റ് ജി ഡി എന്ന സ്ഥലത്തു ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക
applicant details എന്നതിൽ നിങ്ങളുടെ പേര് വിവരങ്ങൾ തനിയെ വന്നിട്ടുണ്ടാകും. നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയല്ല ഇത് ചെയ്യുന്നതെങ്കിൽ ആ വിവരങ്ങൾ മാറ്റി ആരുടെ പേരിൽ ആണോ വേണ്ടത് അത് അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യുക, അഡ്രസ് ഉൾപ്പടെ
Identification Information എന്ന ഭാഗത്തു നിങ്ങളുടെ ID ഡീറ്റെയിൽസ് ആഡ് ചെയ്യുക. ക്ലിക്ക് add ID details
Incident / accident details എന്ന പേജിൽ രണ്ടു പാർട്ട് ഉണ്ട്. ആദ്യത്തെ പാർട്ടിൽ നിങ്ങളുടെ ആക്‌സിഡന്റ് ഡീറ്റെയിൽസ്, സമയം, സംഭവം നടന്ന സ്ഥലത്തിന് അടുത്തുള്ള പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ ഡീറ്റെയിൽസ്, ആക്സിഡന്റ് ഡിസ്ക്രിപ്ഷൻ, ഫോട്ടോസ് എന്നിവ കൊടുക്കുക.
രണ്ടാമത്തെ ഭാഗം ആയ വെഹിക്കിൾ ഡീറ്റെയിൽസ് എന്നയിടത്തു, നിങ്ങളുടെ വണ്ടിയുടെ R C യുടെ കോപ്പി, ഇൻഷുറൻസിന്റെ കോപ്പി, ഓടിച്ച ആളുടെ ലൈസൻസ് എന്നീ രേഖകൾ JPG ഇമേജ് ആയി അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യണം.
അതിനു ശേഷം submit ചെയ്യുക.
24 മുതൽ 48 മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ പോലീസ് നിങ്ങളെ contact ചെയ്തിരിക്കും.
അത് അപ്പ്രൂവ് ആകുമ്പോൾ abstract എന്ന ഡോക്യുമെന്റ് കിട്ടും.
ഇതാണ് നിങ്ങളുടെ ആക്സിഡന്റ് g d

രണ്ടു വണ്ടികൾ തമ്മിലുള്ള ആക്സിഡന്റ് ആകുമ്പോൾ ആണ് നിങ്ങൾക്ക് ഈ G D യുടെ ആവശ്യം. നിങ്ങൾ ഒരു അക്ഷയ കേന്ദ്രത്തിൽ പോയാൽ 100 രൂപ മുടക്കി ചെയ്യേണ്ടത് നിങ്ങൾക്കും തനിയെ ചെയ്യാവുന്നതേ ഉള്ളൂ.

മിനിസ്ട്രിയും മിനിസ്റ്ററും

2022-07-14T12:57:00.000+05:30

ഈ അടുത്തിടക്ക് പള്ളിയിൽ നടന്ന ഒരു പ്രസംഗത്തിൽ അച്ചൻ പറയുകയുണ്ടായി, മിനിസ്റ്റർ എന്നാൽ ശുശ്രൂഷകൻ എന്നാണ് അർത്ഥം. അതെ തുടർന്ന് എന്നിലുണ്ടായ ഒരു ചിന്തയാണ് ഇത്.

വെറുതെ നിഘണ്ടുക്കൾ തപ്പിയപ്പോൾ മിനിസ്റ്റർ എന്ന വാക്കിനു ഒരു ശരിയായ അർത്ഥം പറയുന്നത് മതപരമായ ജോലി ആയിട്ടാണ്. ഓക്സ്ഫോർഡ് നിഘണ്ടുവിൽ രണ്ടു രീതിയിൽ ഇത് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഒന്ന് സർക്കാർ സംബന്ധമായി, രണ്ട് മതപരമായി. പക്ഷെ അർത്ഥം മതപരമായുള്ളതിന് മാത്രമേ ഉള്ളൂ. അതായത്, മതപരമായാലും അല്ലെങ്കിലും ആ വാക്കിന് ഒരർത്ഥം മാത്രമേ ഉള്ളൂ. മറ്റുള്ളവരെ ശുശ്രൂഷിക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ സേവിക്കുക.

ഈ അർത്ഥം എടുത്തുകൊണ്ടു നമ്മൾക്ക് നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ഭരണ സംവിധാനങ്ങളെ ഒന്ന് വിലയിരുത്തിയാൽ, ശരിക്കും ജനങ്ങളെ മന്ത്രിമാർ സേവിക്കുവാണോ ? ആംഗലേയ ഭാഷയിൽ മിനിസ്റ്റർ എന്നെഴുതും. പക്ഷെ മലയാളത്തിൽ വരുമ്പോൾ അത് മന്ത്രി എന്നാകും. പക്ഷെ രണ്ടും രണ്ടല്ലേ ? മന്ത്രം പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നവൻ മന്ത്രി. പഴയ കാലത്തു രാജാവിന് ഭരണമന്ത്രം പറഞ്ഞു കൊടുത്തിരുന്ന ആൾ ആയിരുന്നു മന്ത്രി. അതുകൊണ്ടാണ് മന്ത്രി എന്നത് വന്നത്. പക്ഷെ ഇന്ന് രാജാവില്ല, പകരം മുഖ്യ മന്ത്രിയും ഗവർണറും ഒക്കെയേ ഉള്ളൂ. അപ്പോൾ മന്ത്രി എന്ന് പറയാൻ പറ്റുമോ?

മിനിസ്റ്റർ എന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല. കാരണം ഈ പറയുന്ന "മന്ത്രിമാർ" ഒരിക്കലും ജനങ്ങളെ സേവിക്കുന്നില്ല. വാക്കിൽ മാത്രമേ അവർക്ക് സേവനം ഉള്ളൂ. പ്രവർത്തിയിൽ അവർ ജനങ്ങൾ അവരെ സേവിക്കാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. അല്ലാതെ തിരിച്ചുള്ള ഒരു പ്രവർത്തനം അല്ല. ജനങ്ങൾക്ക് ശുശ്രൂഷ ചെയ്‍വാൻ അവർ തിരഞ്ഞെടുത്തു ആക്കിയിരിക്കുന്നവർ ആണ് ഇപ്പോഴത്തെ മന്ത്രിമാർ. പക്ഷെ അവർ ആ അധികാരത്തിൽ കയറിയാൽ പിന്നെ ജനങ്ങളെ കാൽ കൊണ്ട് പുറന്തള്ളുന്ന രീതിയാണ് പാടെ കണ്ടുവരുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ജനങ്ങളുടെ എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അത്ര എളുപ്പത്തിൽ അവർ തീർത്തു കൊടുക്കാറുണ്ടോ? ഇല്ല. പക്ഷെ അവർക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ടവർ ആണെങ്കിൽ നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് അവർ അത് നേടിയെടുക്കും.

ഈ അടുത്ത ഇടക്ക് പത്രങ്ങളിൽ കണ്ടു, പുതിയ റോഡുകളെ കുറിച്ചുള്ള പരസ്യങ്ങൾ. ലോകം വികസിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ വാഹനങ്ങളുടെ പെരുപ്പങ്ങൾ ഉണ്ടാവുമ്പോൾ, റോഡുകൾ മാത്രം ഇപ്പോഴും ഒരു കാളവണ്ടി പോകുന്ന വീതിയിൽ ആണ് നിർമ്മിക്കുന്നത്. എന്നിട്ട് അവർ കൊട്ടി ഘോഷിക്കും ഞങ്ങൾ ഇത്ര കോടി മുടക്കി ഉണ്ടാക്കി എന്ന്. ഒരു ദീർഘ വീക്ഷണമില്ലാത്ത സേവനങ്ങൾ ആണ് അവർ ചെയ്യുന്നത്. മന്ത്രം ചൊല്ലാനും അറിയില്ല എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. കാരണം അവർ ജനങ്ങളെ മയക്കു മന്ത്രം ചൊല്ലി അവരുടെ പോക്കറ്റുകൾ നിറക്കുന്നത് ആണ് കാണപ്പെടുന്നത്.

ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ എന്ത് വാക്കു വേണം ഇക്കൂട്ടർക്ക്? മന്ത്രിയും പറ്റില്ല മിനിസ്റ്ററും പറ്റില്ല.

സ്വപ്നം, സ്വപ്നസമാനം

2021-07-16T17:38:00.003+05:30

"അമ്മേ, ഞാൻ ഇന്നൊരു സ്വപ്നം കണ്ടു." "എന്താ മോനെ, കേൾക്കട്ടെ." "സ്വപ്നത്തിൽ ഞാനൊരു വലിയ ആളായി, അമ്മെ". "ആഹാ, കൊള്ളാല്ലോ. നീ
പറയ്".

രംഗം 1

ഒരു കെ എസ് ആർ ടി സി ബസ് സ്റ്റാൻഡ്. അതിന് മുൻപിൽ ഒരു കായലോ, നടിയോ എന്തോ ഉണ്ട്. ഒരു തീരപ്രദേശത്തെ വലിയ തിരക്കില്ലാത്ത ഒരു സ്ഥലം. അവിടെ കുറച്ചു ആൾക്കാർ ബസ് കാത്തു നിൽപ്പുണ്ട്. ഒന്നോ രണ്ടോ ബസ് മാത്രം സ്റ്റാൻഡിൽ.

ഒരു ബസ് പുറപ്പെടാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നു. വനിതാ ബസ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഡ്രൈവർ, കണ്ടക്ടർ, ഭൂരിഭാഗം യാത്രക്കാർ ഉൾപ്പടെ വനിതകൾ തന്നെ. പെട്ടെന്നൊരു സമരം എവിടെ നിന്നോ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നു. സമര നേതാവ് ഒരു ഭാഗത്ത് നിന്ന് പ്രസംഗിക്കുന്നു. "ഞങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് സമരം. ജനങ്ങളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാനല്ല", എന്നൊക്കെ. കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിൽ ഓർത്തു "ആവൂ സമാധാനമായല്ലോ, ബസ് ഒടുമല്ലോ".

ഈ വനിതാ ബസിൽ ഡ്രൈവർ കയറിയപ്പോൾ ഒരു കൂട്ടം സമരാനുഭാവികൾ അതിനടുത്തേക്കു പോയി. സംഭവം പന്തിയല്ല എന്ന് തോന്നിയ ഞാൻ നേരെ ബസിന്റെ വാതിലിനു അരികിൽ ചെന്ന് വലിയ ഹീറോയെപ്പോലെ അവരെ തടയുന്നു. അവർ എനിക്ക് രണ്ടടിയും തന്ന് വണ്ടിയിൽ കയറി പ്രസംഗിക്കുന്നു. "നിങ്ങൾ സഹകരിക്കണം, ഈ സമരം വിജയിപ്പിക്കണം". അപ്പോൾ ആരോ പറഞ്ഞു, "നിങ്ങളുടെ നേതാവ് ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞല്ലോ, ജനങ്ങളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ അല്ല എന്ന്". അപ്പോൾ ഒരു സമരാനുഭാവി വന്ന് പറഞ്ഞയാളെ വിരട്ടി.

അടികൊണ്ട് മാനം പോയി നിന്ന എനിക്ക് ഇതൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ നല്ല ദേഷ്യം വന്നു. ഇവന്മാരെ ഒക്കെ ശരിയാക്കിയിട്ടു തന്നെ കാര്യം. പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് എന്തോ ഒരു ശക്തി കിട്ടിയപോലെ. ബസിൽ ഘോരം പ്രസംഗിച്ചു ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയ നേതാവിന്റെ സ്വഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറി. ആർക്കും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. സൗമ്യതയോടെ ഡ്രൈവറോട് പറഞ്ഞു, "ചേച്ചീ വണ്ടി എടുത്തോളൂ. ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പ്രശനം ഉണ്ടാക്കിയാൽ വിളിച്ചോളൂ". അണികൾ ആകെ അദ്‌ഭുതരായി. സമരക്കാരെ ഇറക്കി ബസ് അതിന്റെ വഴിക്കു പോയി. അത് കണ്ട ഒരു കള്ളുകുടിയൻ പറഞ്ഞു "നന്മ ഭൂതം കയറി".

"എന്താ നേതാവേ, എന്താ പറ്റിയത്. ഇങ്ങനെ അല്ലല്ലോ ഇത്തിരി മുന്നേ പറഞ്ഞത്". നേതാവ് എനിക്കറിയില്ല എന്താ പറ്റിയത് എന്ന് പറഞ്ഞു തലയിൽ കൈവച്ചിരിപ്പായി. പെട്ടെന്ന് നേതാവിന്റെ സ്വഭാവം പഴയ പോലെ ആയി. ആരോ പറഞ്ഞു നേതാവിനെ വേദിയിൽ വിളിക്കുന്നു, പ്രസംഗിക്കാൻ.

വേദിയിൽ പ്രസംഗ പീഠത്തിൽ കയറിയ നേതാവ്, "നമ്മൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് നന്മ മാത്രമേ ചെയ്യാവൂ. കണ്ടില്ലേ, ഞങ്ങൾ സമരം നടത്തിയാലും യാത്രക്കാർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ?" വേദിയിൽ ഇരുന്ന മറ്റു നേതാക്കൾ അദ്‌ഭുതപ്പെട്ടു. ഇവൻ എന്താ ഈ പുലമ്പുന്നത്. നമ്മുടെ അജണ്ട ഇതല്ലല്ലോ. ഒരു വിധത്തിൽ നേതാവിനെ പിടിച്ചു മാറ്റി, അടുത്ത ആൾ പ്രസംഗിക്കാൻ വന്നു. അപ്പോഴും ഇതേ അവസ്ഥ. അങ്ങനെ ആ സമരം പൊളിഞ്ഞു.

'അമ്മ: "ആഹാ, കൊള്ളാല്ലോ!!"

"തീർന്നില്ല, ഇനിയും ഉണ്ടേ"

"ഉവ്വോ, എങ്കിൽ കേൾക്കട്ടെ"

രംഗം 2

പിറ്റേ ദിവസത്തെ പ്രാദേശിക പത്ര-ദൃശ്യ മാധ്യമങ്ങളിൽ ഇതൊരു വലിയ ചർച്ചയായി. ആ പ്രദേശത്തെ പ്രാദേശിക നേതൃത്വം ഇതിനെ ഒന്ന് മറികടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷെ രക്ഷപ്പെട്ടില്ല. ആ പാർട്ടിയെ മൊത്തം ഈ "നന്മ ഭൂതം" പിടിച്ചു. എന്ത് പറഞ്ഞാലും, ചെയ്താലും നല്ലതേ വരൂ. എതിർ പാർട്ടിക്കാർ കളിയാക്കാനും, അതെ സമയം അസൂയപ്പെടാനും തുടങ്ങി. പക്ഷെ അവരെയും വിട്ടില്ല. അവർക്കും ഇത് തന്നെ സംഭവിച്ചു.

മുതിർന്ന നേതാക്കൾ വിളിച്ചു. ആ ദേശം വിട്ട് വേറെ എങ്ങോട്ടു പോയാലും കുഴപ്പമില്ല. ആ ദേശത്തു എന്ത് പറഞ്ഞാലും പ്രവർത്തിച്ചാലും മറ്റുള്ളവർക്ക് നന്മ മാത്രമേ കിട്ടൂ. അഴിമതിക്കാരായ രാഷ്ട്രീയക്കാർക്ക് ഇതങ്ങോട്ടു പിടിക്കാതെ ആയി. അവരെ മാത്രമല്ല, പത്ര മാധ്യമങ്ങളെയും ഇത് ബാധിച്ചു. കള്ളവാർത്തകൾ പടച്ചു വിട്ടാലും, അവിടെ നല്ലതു മാത്രമേ അച്ചടിച്ച് വരൂ, കാണുകയുള്ളൂ.

ഒരിക്കൽ ഒരു നേതാവ് വന്നു, എന്തോ പരിപാടിക്ക്. അത്യാവശ്യം അഴിമതിയിൽ വെള്ള തേച്ചു നടക്കുന്ന ആൾ. പ്രസംഗത്തിന് എഴുന്നേറ്റ് കൈ കൂപ്പി. നേതാവ് പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ വേദിയിലെ ബാനറിൽ തെളിഞ്ഞു വരാൻ തുടങ്ങി, വലിയ അക്ഷരത്തിൽ. നേതാവ് വിചാരിച്ചു, ഇത് കൊള്ളാമല്ലോ. അങ്ങിനെ അദ്ദേഹം പ്രസംഗം തുടർന്നു. നുണകൾ തിരുകി കയറ്റാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ സത്യാവസ്ഥ അതിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. നേതാവ് വിയർത്തു വണ്ടിയിൽ കയറി സ്ഥലം വിട്ടു. വണ്ടി ആ ദേശം വിടുന്നത് വരെ, ഞാനൊരു അഴിമതിക്കാരൻ എന്ന് വണ്ടിയിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.

രാഷ്ട്രീയക്കാർക്ക് ആ നാട്ടിൽ പോകാൻ ഭയമായി. പ്രാദേശിക ഭരണകൂടത്തിന് കള്ളത്തരങ്ങൾ ചെയ്യാൻ പറ്റാതെയായി. പല കള്ളത്തരങ്ങളും പോലീസും നാട്ടുകാരും കണ്ടുപിടിച്ചു.

പത്രങ്ങളിൽ ഇപ്പോൾ നല്ല വാർത്തകൾ മാത്രമേ വരൂ. അതുകൊണ്ട് ജനങ്ങൾ പത്രങ്ങളെ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. മുൻപ് അങ്ങിനെ അല്ലായിരുന്നു. മോശം വാർത്തകൾ കാരണം ആരും അവിടെ പത്രങ്ങൾ വാങ്ങാറില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ പ്രാദേശിക തലത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പത്രങ്ങൾ വിൽക്കുന്നത് അവിടെയാണ്.

മറ്റുദേശങ്ങളിലെ ജനങ്ങൾക്ക് ഇവിടുത്തെപ്പോലെ എന്തുണ്ട് അവിടെയും ആയിക്കൂടാ എന്ന് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങിനെ ഒരു മാറ്റത്തിന്റെ തുടക്കം കുറിച്ചു.

നേരവും വെളുത്തു, ഞാൻ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. എന്ത് സുന്ദരമായ, നടക്കാത്ത സ്വപ്നം. അല്ലെ ?

എൻ്റെ ജാലക കാഴ്ചകൾ

2020-07-01T10:23:00.001+05:30

ലോക് ഡൗണും വർക് ഫ്രം ഹോമും ഒക്കെ ആയി ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോകുമ്പോൾ വളരെക്കാലമായി കാണാതിരുന്ന ചില കാഴ്ചകൾ കാണുവാൻ ഇടയായി. മനുഷ്യർ ശരിക്കും കൂട്ടിൽ അടക്കപ്പെട്ടതു പോലെ കഴിയുമ്പോൾ, ജീവജാലങ്ങൾ അവരുടെ ലോകം ആസ്വദിക്കുന്ന മനോഹരമായ കാഴ്ച. മൂന്ന് തരം പക്ഷികളും ഒരു മൃഗവും അവരുടെ ജീവിതം ആസ്വദിക്കുന്ന അതിമനോഹരമായ കാഴ്ച.

രംഗം 1 - പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങുന്നു.

രണ്ട് തേൻ കുരുവികൾ എന്നും കാലത്തെ വരും, അവർക്ക് ഒരു വീട് പണിയാൻ. മുൻപ് ആരൊ പണിത്, അവരുടെ കാലം കഴിഞ്ഞ്, ആർക്കും വേണ്ടാതെ, നശിച്ചു പോയ ഒരു വീടിൻ്റെ അവശേഷിപ്പിൽ എന്നും വന്ന് അവർ നോക്കും; ഞങ്ങൾക്ക് അതു ഉപകരിക്കുമോ, ആവോ? ഒരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങാനുള്ള സാമ്പത്തികം അവർക്കില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. കടം വാങ്ങാനും മടി ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. ദിവസവും പുതിയ പ്രതീക്ഷകളൊടെ അവർ വരും, ചിരിച്ച് കളിച്ച് അവർ മടങ്ങും, ഒരു പരിഭവവും ഇല്ലാതെ. അവർ ഒരു ജീവിതം തുടങ്ങുകയാണു.

രംഗം 2 - ഒരു കുടുംബത്തിൻ്റെ തുടക്കത്തിലേക്ക്

ഇരട്ടത്തലച്ചി ഇണകൾ നോക്കി നോക്കി നടന്ന് അവസാനം സുരക്ഷിതമായ ഒരു സ്ഥലം കണ്ടെത്തി. കൂട് വച്ച്, മുട്ട ഇട്ടു. എന്നും രാവിലെ ആൺ കിളി വരും, പെൺ കിളിയുടെ വിശേഷം അറിയാൻ. കഴിയുമെങ്കിൽ ദിവസം മുഴുവനും കൂട്ടിരിക്കും. പെൺകിളി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ ആരേലും വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി കാവലോടെ, കരുതലോടെ കൂട്ടിരിക്കും. അവർ ഒരു കുടുംബം ഒരുക്കുകയാണു, പുതിയ ആളെ വരവേൽക്കാൻ, പുതിയ ജീവിത തലത്തിലേക്ക് മുന്നേറാൻ.

രംഗം 3 - പിച്ച വയ്ക്കൽ

ഓലാഞ്ഞാലിയും കുടുംബവും ദിവസേന ഒരു സന്ദർശനം നടത്തും, അവരുടെ കുഞ്ഞുമായി. കുഞ്ഞിനെ ഒരിടത്തിരുത്തി, അവർ കാണിച്ചു കൊടുക്കും, എങ്ങിനെ ഭക്ഷണം കണ്ടെത്തണം, എങ്ങിനെ കഴിക്കണം എന്നൊക്കെ. ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുക്കുന്നതും, കഴിപ്പിക്കുന്നതും, അച്ഛൻ കിളി സുരക്ഷ ഒരുക്കും. അമ്മക്കിളി സ്നേഹവും കരുതലും കൊണ്ട് കുഞ്ഞു കിളിയെ കഴിപ്പിക്കും.

രംഗം 4 - കുടുംബ വിനോദങ്ങൾ

വെയിൽ മൂക്കുന്നതിനും മുന്നെ, വെയിലാറുമ്പോഴും കീരിയും കുഞ്ഞുങ്ങളും ഇറങ്ങും, ഓടി ചാടി കളിക്കാൻ. ഒരു ഒന്നൊന്നര മണിക്കൂർ ഇവിടെ കിടന്നു കളിച്ച്, വെയിൽ മൂക്കുമ്പോൾ അവർ അനുസരണയോടെ വീട്ടിൽ കയറും. അവർ അവരെ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ച്, എന്നാൽ പരിസരത്തെക്കുറിച്ച് നല്ല ബോധത്തോടെ ആയിരിക്കും നടക്കുന്നതും ഓടുന്നതും എല്ലാം. മനുഷ്യരുടെ എന്തെങ്കിലും അനക്കം ശ്രദ്ധിച്ചാൽ അവർ പതിയെ അവിടെ നിന്നു പൊയ്ക്കളയും.

വാലറ്റം

ഇവർക്ക് ചുറ്റിലും കിടക്കുന്ന ഒരുപാട് മനുഷ്യർ ഉണ്ട്, അവനവനെ നോക്കാതെ, അവനവൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ മനോഹര നിമിഷങ്ങൾ കാണാതെ, മറ്റുള്ളവരുടെ കൊതിയും നുണയും പറഞ്ഞ് വിലപ്പെട്ട സമയങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നവർ. പ്രകൃതി നൽകുന്ന മനോഹരമായ ഒരു പാഠം.

"ലഹരി" വിരുദ്ധ ദിനം

2020-06-26T16:06:00.000+05:30

ജൂൺ 26 "Inernational drug abuse and illicit trafficking" ദിവസം ആയി ആചരിക്കുന്നു. ഈ വാക്കുകൾ മലയാളീകരിക്കുമ്പോൾ അത് ലഹരി വിരുദ്ധ ദിനം ആകുന്നു.

എന്താണീ ലഹരി, ശരിക്കും മലയാളത്തിൽ ? ലഹരി എന്നത്, ഒരുതരം ആസക്തി, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ഓളം എന്നൊക്കെ പറയാം. അപ്പൊൾ, ലഹരി എന്നത് കൊണ്ട് മദ്യ വിരുദ്ധ ദിനം എന്ന് പറയാൻ പറ്റുമോ? ഒരിക്കലും ഇല്ല. ജീവിതം തന്നെ ഒരു ലഹരി ആയി കൊണ്ട് നടക്കുന്നവരെ അതിൽ നിന്നു പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നതാണോ ഈ ലഹരി വിരുദ്ധ ദിനം? മറിച്ച്, ആത്മീയതയിൽ ലഹരി ഉള്ളവരെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ആണോ? പൊതു സേവനം ഒരു ലഹരി ആയി കൊണ്ട് നടക്കുന്നവർ? അല്ല, ഒരിക്കലുമല്ല. അങ്ങിനെ അല്ല അവർ ഒരു പക്ഷെ ഉദ്ദെശിച്ചത്.

മലയാളികൾ തന്നെ മലയാള ഭാഷയെ വൈകല്യപ്പെടുത്തുന്നതിൻ്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമല്ലെ ഈ കേൾക്കുന്നത്? എന്തുകൊണ്ട് നമ്മുടെ ഭാഷാ ശ്രേഷ്ടർ ഇതിനെ ശരിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല?

കറങ്ങിത്തിരിയുന്ന ലോകം

2020-03-15T11:28:00.001+05:30

Photo by Ben White on Unsplash

ഈ ലോകത്തിനെ ഒരു ജീവൻ ആയി സങ്കല്പിച്ചാൽ .....

ഒരു മനുഷ്യ ജീവൻ, അതിന്റെ ജനനം മുതൽ മരണം വരെ ഉള്ള കാലങ്ങൾ ഏതാണ്ട് ഒരേപോലെ തന്നെ ആകും, അല്ലെ ? കാരണം, പ്രായമായവരും കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളും ഒരു പോലെ ആണെന്ന് പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടില്ലേ ? അല്ലെങ്കിൽ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടോ ? രണ്ടു പേർക്കും നല്ല കരുതലും സംരക്ഷണവും വേണം. അവർ പറയുന്നത് കേൾക്കണം. പിച്ച വയ്ക്കുന്ന കുട്ടിയെ പോലെ പ്രായമായവരെയും കൈ പിടിച്ചു നടത്തണം.

അപ്പോൾ പിന്നെ ഇതിനു രണ്ടിനും ഇടക്കുള്ള കാലങ്ങളോ ? എല്ലാം ഏതാണ്ട് ഒരേ പോലെ ആണ്. ഏതു മലക്കും ഒരു താഴ്വാരം ഉണ്ടാകും, ഏതു കയറ്റത്തിനും ഒരു ഇറക്കം ഉണ്ടാകും എന്ന് പറയുന്നത് പോലെ ആണ് അത്. മലമുകളിൽ എത്തിയാൽ അല്ലെ താഴോട്ടു ഇറങ്ങാൻ പറ്റൂ ? കയറിയാൽ അല്ലെ ഇറങ്ങാൻ പറ്റൂ ?

അതെ പോലെ ആണ് ഓരോ ജീവിതവും, ജീവനും. ഒരു ഉന്നത സ്ഥാനം ഉണ്ടാവും. അത് കഴിയുമ്പോൾ പതുക്കെ ഇറങ്ങി വരണം.

ഇപ്പോഴത്തെ ലോകത്തിന്റെ അവസ്ഥകളെ ആലോചിക്കുമ്പോൾ ഏതാണ്ട് അതെ പോലെ ഒക്കെ തോന്നുന്നു. കാരണം, പണ്ട് പണ്ട് ആദിമ മനുഷ്യർ വളരെ ചെറിയ തോതിൽ ആണ് വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്നത്. പിന്നീട് കാലങ്ങൾ മാറിയതോടെ തല മുതൽ കാലു വരെ മറക്കുന്നത് ഇടാൻ തുടങ്ങി. ഇപ്പോഴോ ? പ്രാകൃത മനുഷ്യരെ പോലെ വീണ്ടും എല്ലാം കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് ഫാഷൻ ആണ് പോലും!!.

വസ്ത്രധാരണം മാത്രമല്ല മറ്റു പലതും അതെ പോലെ ആയി. പണ്ട് കാലത്തും ഇപ്പോഴും നമ്മൾ വെള്ളക്കാർ കറുത്തവർ എന്ന് പറഞ്ഞു ആളുകളെ തരാം തിരിച്ചിരുന്നു. അന്ന് വെള്ളക്കാർക്ക് കറുത്തവരെ ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. തൊലി നിറം ഒരു പ്രശ്നം ഉള്ള കാലം. ഇപ്പോഴോ എല്ലാത്തിനും കറുപ്പ് വേണം. ഉദാഹരണത്തിന്, ബ്ലാക്ക് ടീ, കറുത്ത കാർ, കറുത്ത ടൈ, എന്തിനു മൊബൈൽ ഫോൺ ലാപ്ടോപ്പ് വരെ "ഡാർക്ക് മോഡ്" അല്ലെ പുതിയ ട്രെൻഡ്. കറുപ്പിനെ ഇഷ്ടമില്ലാതെ ഇരുന്നിടത്തു നിന്നും കറുപ്പ് മതി എന്ന് പറയുന്ന കാലം.

ഓരോ കാര്യങ്ങളും ഇങ്ങിനെ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ലോകം പുരോഗമിക്കുന്നു എന്ന് പറയുമ്പോൾ തന്നെ പലതും പലരും പഴയ കാലത്തിലെ നല്ലതിനോട് ( അതോ തിരിച്ചോ ) അടുക്കുന്നു, എന്തിനോ വേണ്ടി. കൈ കൂപ്പി വന്ദനം പറഞ്ഞിരുന്നത് നല്ല ശീലം അല്ല എന്ന് പഠിപ്പിച്ചിരുന്നവർ ഇപ്പോൾ മാരക വ്യാധികൾ വന്നപ്പോൾ കൈ കൂപ്പി വന്ദനം കൊടുക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു. കെട്ടിപ്പിടിക്കേണ്ട, ഉമ്മ വെക്കേണ്ട എന്നൊക്കെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ കറങ്ങുന്ന ലോകം അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ നിന്നും അവരോഹണം ചെയ്തു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. കാലം അസ്തമിക്കാറായി.

റോഡിലെ ചില മലയാളി സ്റ്റാൻഡേർഡ്‌സ് - ഭാഗം രണ്ട്

2019-12-25T15:06:00.001+05:30

ഇതിന്റെ ഒന്നാം ഭാഗം എഴുതുമ്പോൾ വീണ്ടും എഴുതേണ്ടി വരും എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. പക്ഷെ മലയാളിക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം കൂടും തോറും വിവരം കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വരികയാണ്. അതിനു ഉത്തമ ഉദാഹരണം ആണല്ലോ, ഇവിടുത്തെ ഇരുചക്ര വാഹനങ്ങളുടെ ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്തു വക്കണം എന്ന് ഏതോ ഒരു ജഡ്ജി പറഞ്ഞതും, അത് നിയമം ആയതും. എന്ത് ചെയ്യാൻ.

കഴിഞ്ഞ കുറെ നാളുകൾ ആയി കാണുന്ന ഒരു ശീലം ആണ്, വെറുതെ ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റ് അടിക്കുക. അത് എവിടെ എപ്പോൾ അടിക്കണം എന്നറിയാൻ മേലാത്തത് കൊണ്ടാണോ അതോ, ഞാൻ ഈ നാട്ടിൽ വന്നാൽ ഇങ്ങിനെയൊക്കെയേ ചെയ്യൂ എന്നുള്ളത് കൊണ്ടാണോ ?

ഫ്ലാഷ് എവിടെ എപ്പോൾ അടിക്കണം.

ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റ് അഥവാ പാസ്സിങ് ലൈറ്റ് വച്ചിരിക്കുന്നത് രണ്ടു കാര്യത്തിനാണ്.

നമ്മൾക്ക് മുൻപിലുള്ള വാഹനം മറികടക്കണം. ഹോൺ അടിച്ചു ശബ്ദമലിനീകരണം ഉണ്ടാക്കുന്നതിനു പകരം, വളരെ എഫക്റ്റീവ് ആയ ഒരു മാർഗം ആണ് ഫ്ലാഷ് ചെയ്യുക. തൊട്ടു മുൻപിലുള്ള വാഹനത്തെ ഫ്ലാഷ് ചെയ്യുമ്പോൾ അത് ആ ഡ്രൈവർക്കു മാത്രം അറിയാം. അതുകൊണ്ടു ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്, എനിക്ക് താങ്കളെ മറികടക്കണം. ഇത്തിരി സൈഡ് തരുകയോ, സ്പീഡ് കുറച്ചു തരികയോ ചെയ്യണം, എന്നതാണ്.
നമ്മൾ ഒരു ടി ജംഗ്ഷൻ അഥവാ നാൽക്കവലയിൽ വന്നു. മുൻപിലോ വശത്തു കൂടി വരുന്നതോ ആയ വാഹനത്തിനു അവർ പൊയ്ക്കൊള്ളട്ടെ എന്ന് പറയുന്നതിനുള്ള വേറൊരു ഉപാധി ആണ് ഇത്. നമ്മൾ വണ്ടി നിറുത്തി എതിരെ വരുന്ന വണ്ടിക്കു ഫ്ലാഷ് ചെയ്യുമ്പോൾ അവരോടു പറയുന്നത്, സഹോദരാ താങ്കൾ പൊയ്ക്കോളൂ എന്നാണു.

പക്ഷെ ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട്ടിൽ ഇങ്ങിനെ ഒന്നുമല്ല കാര്യങ്ങൾ. എതിരെ വരുന്നവന്റെ കണ്ണ് മഞ്ഞളിപ്പിച്ചിട്ടു പറയും, എനിക്ക് പോകണം, നിങ്ങൾ കടക്കരുത്. പുറകിലുള്ളവൻ മുന്പിലുള്ളവന് ഒന്ന് ഫ്ലാഷ് ചെയ്താലോ, അവൻ കുറച്ചു കൂടി സ്പീഡ് കൂട്ടി പറയും, ഞാൻ വിട്ടു തരില്ല. ഇതൊക്കെയാണ് നമ്മുടെ മലയാളി സ്റ്റാൻഡേർഡ്. എന്നാണാവോ നന്നാവുക, ഞാനുൾപ്പടെ ഉള്ള ഈ കൂട്ടം ?

ഫാസ്റ്റാഗ് എന്നൊരു പകൽ കൊള്ള

2019-11-29T21:13:00.001+05:30

നമ്മുടെ സർക്കാർ കൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു "നല്ല" കാര്യം ആണ് ഫാസ്റ്റാഗ്. ഇതുകൊണ്ടു "നല്ലതു" ആർക്കാണ് ? ജനങ്ങൾക്കോ അതോ സർക്കാരിനോ?

നിർബന്ധമായും ഡിസംബർ 1 മുതൽ ഫാസ്റ്റാഗ് ഇല്ലാതെ നാഷണൽ ഹൈവേ ടോൾ വഴി വരുന്ന വാഹനങ്ങൾക്ക് ഭീമമായ പിഴ ഈടാക്കും എന്ന് അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ സർക്കാർ ഫാസ്റ്റാഗ് വാങ്ങുമ്പോൾ ജനങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ പറയുന്നില്ല.

താഴെ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ വല്ലതും ആർക്കേലും അറിയാമോ ?

എന്തിനാണ് 200 രൂപ ഡിപ്പോസിറ്റ് വാങ്ങുന്നത് ?
ഈ ഡിപ്പോസിറ്റ് തിരിച്ചു തരാൻ ഉള്ളതാണെങ്കിൽ അതിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ എന്തെല്ലാം ?
നമ്മൾ വാങ്ങുന്ന ഫാസ്റ്റാഗ് എന്ന സാധനത്തിനു 5 വര്ഷം മാത്രമേ കാലാവധി ഉള്ളൂ. അത് കഴിയുമ്പോൾ എന്ത് സംഭവിക്കും ? പുതുക്കൽ നടക്കുമ്പോൾ പിന്നെയും കാശ് വാങ്ങുമോ ? എങ്കിൽ എന്തിനു ?
ഒരു വാഹനത്തിൽ പതിച്ച ടാഗ് ഇളക്കി എടുത്തു വേറെ വാഹനത്തിൽ പതിക്കാമോ ?
ഒരു വാഹനം അപകടത്തിൽ പെട്ടാൽ, അതിലെ ടാഗ് നശിച്ചു പോയാൽ എങ്ങിനെ അതിനു പകരം തരും? അതിനും ഡെപ്പോസിറ്റ് വാങ്ങുമോ ?

ഇതൊക്കെ ജനങ്ങൾ അറിയേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ആണ്. പക്ഷെ നാഷണൽ ഹൈവേ അതോറിറ്റി അല്ലെങ്കിൽ ഫാസ്റ്റാഗ് കൊടുക്കുന്നവർ ഈ വക കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് ഒന്നും പറയുന്നില്ല. ഇതിനെക്കുറിച്ച് അവർക്കൊക്കെ ഒരു മെയിൽ അയച്ചിട്ട് അവർ ഒന്നും കണ്ട ലക്ഷണം പോലും ഇല്ല. അവരുടെ ഒക്കെ ഫേസ്ബുക് പേജിൽ ചോദിച്ചിട്ട് അതിനും മറുപടി ഇല്ല.

വെറുതെ ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ? 200 രൂപ വച്ച് ഒരു ലക്ഷം ടാഗ് വിറ്റാൽ കിട്ടുന്ന വരുമാനം.

ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായോ, ഇതൊരു പകൽ കൊള്ള ആണെന്ന് ?

പച്ചിലക്കൂട്ടം

2019-11-29T18:17:00.002+05:30

എന്നും യൗവ്വനം മനസ്സില്‍ കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം മലയാളികള്‍. അതാണ്‌ ഈ പച്ചിലക്കൂട്ടം കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. കൂട്ടം വലിയതാണെങ്കിലും കുറെ ആളുകളെ ഇത്തിരി രസകരമായി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് വെറും ഒരു തമാശക്ക് വേണ്ടി. വായിക്കുക, അതിലെ നര്‍മ്മം കൊള്ളുക, ചിരിക്കുക. അത്ര തന്നെ ഇതിന്‍റെ ഉദ്ദേശം.

കേരളത്തിന്‍റെ അങ്ങോളമിങ്ങോളം ഉള്ള മലയാളികള്‍ അന്യ നാട്ടില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഒരുമിച്ചു കൂടി സൊറ പറയുകയും അനുഭവങ്ങള്‍ പങ്കിടുകയും ചെയ്യുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതിയാണ്‌. തലസ്ഥാനത്ത് നിന്ന് തന്നെ തുടങ്ങാം, അല്ലെ ?

തിര്വന്തോരംകാരന്‍. കേരളത്തിന്‍റെ അങ്ങോളം ഇങ്ങോളം വ്യക്തി സാന്നിധ്യം ഉണ്ടാക്കീട്ടുള്ള ആള്‍. 46 വയസ്സുള്ള 26 കാരന്‍. പരശുരാമന്‍ മഴു എറിഞ്ഞു കേരളം ഉണ്ടാക്കിയെങ്കില്‍, ഇദ്ദേഹം നാക്കെറിഞ്ഞു മറ്റു പലതും ഉണ്ടാക്കും. ഒരു നല്ല നേരം പോക്കാണ്. പറയുന്നതൊക്കെ കേട്ട്, മിണ്ടാതെയിരുന്നാല്‍ പുള്ളി അങ്ങിനെ പലതും തള്ളിക്കൊണ്ടെയിരിക്കും.

തിര്വന്തോരം ജില്ലക്കാരന്‍. ആളു രസികനല്ലെങ്കിലും ആളുടെ പ്രവര്‍ത്തികള്‍ നല്ലരസികത്തരമാണ്. എറിയാനറിയുന്നവന് വടി കൊടുക്കില്ലെന്നു പറഞ്ഞ അവസ്ഥയാണ്. ഇഷ്ടന്‍റെ വീട്ടില്‍ ഇരു-നാല്‍ ചക്ര വാഹനങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നു സ്വയം ഓടിക്കാനുള്ള വിദ്യ അറിയില്ല. പലതും ഒരു ലഹരിയാണ്. തലയ്ക്കു പിടിച്ചാല്‍ പിന്നെ ബോധം കാണില്ല. അറിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ ആണെങ്കിൽ പുള്ളി കുത്തിയിരുന്ന് അതിനെക്കുറിച്ച് പഠിക്കും. അതൊരു ബിയർ ആണെങ്കിൽ പോലും.

വെള്ളത്തിലാശാന്‍. താമര, നീര്‍ക്കോലി എന്നൊക്കെ അറിയപ്പെടും. രൂപവും ഒഴിവു സമയങ്ങളിലെ വിനോദവും തമ്മില്‍ നല്ല ചേര്‍ച്ച. അൽപ സ്വല്പം പേടിയും ഉണ്ടേ.

അടുത്ത ആൾ ഇത്തിരി ഗൗരവക്കാരൻ ആണ്, എങ്കിലും എല്ലാ കാര്യത്തിലും കൂടും ആരെയും മുഷിപ്പിക്കില്ല. ഇത്തിരി നേരെ വാ നേരെ പോ എന്ന പ്രകൃതക്കാരൻ. ആർക്ക് എന്ത് കലിപ്പ് തോന്നിയാലും, ചിലപ്പോൾ ഉള്ള തെറികൾ മൊത്തം അങ്ങേരുടെ മേൽ ആകും. പാവം, ആരെയും പറയാറില്ല.

അയ്യപ്പൻറെ ജില്ലക്കാരൻ. തമാശ കേൾക്കണമെങ്കിൽ ഇങ്ങേരുടെ കൂടെ ഇരുന്നാൽ മതി. ഏതു സാഹചര്യത്തിലും പെട്ടെന്ന് പെട്ടെന്ന് തമാശ ഇറങ്ങി വരും. പുള്ളി ശരിക്കും കാര്യം പറയുന്നതാണ്. പക്ഷെ, കേൾക്കുന്നവർക്ക് അത് അസ്സൽ തമാശ. എന്ത് കാര്യവും തമാശ വൽക്കരിക്കാൻ ഒരു പ്രത്യേക കഴിവാണ്.

മദ്യ തിരുവിതാംകൂർ കാരൻ. അതെ, അക്ഷരം തെറ്റിയതല്ല. തോമാശ്ലീഹാ വെള്ളം വീഞ്ഞാക്കിയപ്പോൾ കൂടെ പോന്നവരുടെ ഒരു പിന്മുറക്കാരൻ. ഇനി അദ്ദേഹത്തെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. നമ്മുടെ എല്ലാ മദ്യസൽക്കാരത്തിന്റെയും കാർമികത്വം വഹിക്കുന്ന ആൾ.

ഇനി നേരെ നമുക്ക് കോഴിക്കോട് പിടിക്കാം. തമാശ പറയാൻ എറണാകുളം തൃശൂർ ജില്ലക്കാർ ഒട്ടും മോശമല്ല. എന്നാലും ഈ കോഴിക്കോട് പഹയൻ ഒരു പ്രത്യേക സംഭവം ആണ്. പൊക്കമില്ലായ്മ ഒരു പൊക്കമായി കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ആൾ. ഒരു ചെറിയ കാര്യം കിട്ടിയാൽ അത് നന്നായി തമാശവൽക്കരിച്ചു പുതിയതായി മാറ്റും. കാലം പോകെ, അതിന്റെ ശരിക്കുള്ള കാര്യം എന്തെന്ന് ആൾക്കാർ മറക്കും. അല്ലെങ്കിൽ ഈ പഹയൻ അത് മറപ്പിക്കും. ഏതാണ്ട് നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ തലമുറ പത്രക്കാരെ പോലെ. ഇവിടെ പലരുടെയും ശരിക്കുള്ള പേരുകൾ ആൾക്കാർ മറന്നേ പോയി, ഇങ്ങേരു കാരണം. പെണ്ണുങ്ങൾ ഒരു വീക്നെസ് ആണ്. വെറുതെ പഞ്ചാര അടിച്ചിരിക്കാൻ, അല്ലാതെന്താ. വെള്ളമടിച്ചാൽ അലമാരയിൽ മുള്ളി വക്കും, ഫ്രിഡ്ജിൽ വാളും വെക്കും.

ഇനിയുമുണ്ട് കോഴിക്കോടുകാർ. ഒരാൾ നമ്മുടെ കളക്ടർ ബ്രോയെ പോലെ. ആളെ സംഘടിപ്പിക്കാനും, കാര്യങ്ങൾ ശരിയാക്കാൻ നല്ല ഉഷാർ. ഇനിയും ഉണ്ട് ഇതേ പോലെ ഒരാൾ. പക്ഷെ പുള്ളിക്ക് മദ്യം ഒന്നും വേണ്ട, ലഹരി പിടിക്കാൻ. കത്തി വക്കാൻ ഒരാളെ കിട്ടിയാൽ മതി, നേരം ഇരുട്ടി വെളുത്താലും നിറുത്തില്ല. ഏതു വിഷയവും എടുക്കും.

ഇത്രയൊക്കെ ആണെങ്കിലും നമ്മ മലയാളികളെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരേ ഒരു കാര്യമേ ഉള്ളൂ ഇവിടെ .. മദ്യം. അത് വരുമ്പോൾ ആണ് നല്ല തമാശകൾ പൊട്ടി മുളക്കുന്നതും, ഓർക്കാൻ ഒരു പിടി.

ഒരു മഴ പെയ്തു തോരുമ്പോള്‍

2013-04-28T19:48:00.001+05:30

ഏകദേശം ഒരു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷമാണ് ഇതിലെ വരുന്നത്. വരണമെന്ന് പലപ്പോഴും വിചാരിച്ചു, പക്ഷെ മനസ്സിനൊരു മുരടിപ്പായിരുന്നു. എന്താണെന്നറിയില്ല, ഒരു വല്ലാത്ത മുരടിപ്പ്. പലതും മിന്നി മായുന്നു. കുറെ ഏറെ ചിന്തിക്കുന്നു, പക്ഷെ ഒന്നും എഴുതാന്‍ തോന്നുന്നില്ല. എന്തോ, എല്ലാം എന്നില്‍ തന്നെ ഒതുങ്ങി നില്‍ക്കണം എന്നാഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷെ, അതൊരു സംഘര്‍ഷം സ്വയം സൃഷ്ടിക്കല്‍ ആയിരുന്നു. പുറം ലോകം കാണാതെ നാലു ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഒതുങ്ങിക്കൂടല്‍..... ഒരു പക്ഷെ സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച ഒരു ജയില്‍ മുറി. എല്ലാമുണ്ട്, പക്ഷെ ഒന്നുമില്ല. എല്ലാവരുമുണ്ട്‌, പക്ഷെ ആരുമില്ല.

നല്ല ഇടിയോടു കൂടിയ ഒരു മഴ കണ്ടു. പക്ഷെ ആസ്വദിച്ചില്ല. ആ കാഴ്ചയില്‍ പലതും തെളിഞ്ഞു വന്നു. എന്തുകൊണ്ട് എല്ലാവരും പറയുന്നു, "മഴ നനയാനെനിക്കിഷ്ടമാണ്, അപ്പോള്‍ നിങ്ങളെന്‍റെ കണ്ണീര്‍ കാണില്ലല്ലോ" എന്ന്? കണ്ണീര്‍ കാണാതിരിക്കാന്‍ എന്തിനു മഴ നനയണം? കുളിക്കുമ്പോള്‍, കുളത്തില്‍ ഒന്ന് മുങ്ങി നിവരുമ്പോള്‍, ഒരു കുടം വെള്ളം തലയില്‍ വീഴുമ്പോള്‍ ഒക്കെയും അങ്ങിനെ ആയിക്കൂടെ? എന്തിനു മഴ തന്നെ വേണം? അതൊരു സാഹിത്യ പ്രയോഗം മാത്രം എന്ന് കരുതിയാല്‍ തെറ്റി. ഒരു മഴ പെയ്യണമെങ്കില്‍ അതിനു ഒരു കാരണം വേണം. ആ കാരണം ആണ് കാര്‍ മേഘം. ഒരു ചെറിയ കാര്‍മേഘം ഇല്ലാതെ ഒരു മഴ ഇല്ല. അത് പോലെയാണ് ഒരു തുള്ളി കണ്ണ് നീര്‍.. ഒരു ചെറിയ കാരണം ഇല്ലാതെ കണ്ണ് നീര്‍ പൊഴിയില്ല. ഒരു മഴ ഇപ്പോള്‍ പെയ്യും എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ സംഭവിക്കില്ല. അതുപോലെയാണ് ദുഖങ്ങളും. ഇതൊന്നും, കുളത്തില്‍ മുങ്ങുംബോഴോ, കുളിക്കുംബോഴോ, ഒരു കുടം വെള്ളം തലയില്‍ കമിഴ്ത്തുംബോഴോ സംഭിവിക്കില്ല.

വിങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന മനസ്സ് എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കില്‍ പൊട്ടിത്തെറിക്കാം. അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീരായി ഒഴുകിപ്പോകാം, ആരുമറിയാതെ. ഒരു മഴ പെയ്തു തോര്‍ന്നാലും കാര്‍മേഘം ഉണ്ടാവും, ചിലപ്പോള്‍ മാനം തെളിയും. മനവും അത് പോലെ തന്നെ. ചിലപ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് തെളിയും, ചിലപ്പോള്‍ തെളിയാന്‍ ഇത്തിരി സമയമെടുക്കും. ചിലപ്പോള്‍ ആരും അറിയാതെ ഒന്ന് വിങ്ങി തെളിഞ്ഞു, പൊഴിഞ്ഞു പോകും.

പുറത്തിപ്പോഴും മഴ പെയ്തു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. മാനവും തെളിഞ്ഞിട്ടില്ല. അറിയാതെ, പറയാതെ വീണ്ടും ഒരു കാര്‍മേഘം വരികയായോ? ഒന്ന് പെയ്തു തോര്‍ന്നിരുന്നെങ്കില്‍.................................

എന്‍റെ നിത്യ രാക്കാഴ്ച്ചകള്‍

2012-04-21T17:08:00.001+05:30

സ്ഥലം : 24 മണിക്കൂറും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഒരു ഭക്ഷണശാല. സമയം, രാത്രി ഏതാണ്ട് 9 ആകുന്നു. മിക്കവാറും എല്ലാ ഇരിപ്പിടങ്ങളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തില്‍ അവിടെ ഇരിക്കാന്‍ ഇടമില്ല. ഒറ്റപ്പെട്ട ചില ഇരിപ്പിടങ്ങള്‍ മാത്രം ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. എല്ലാരും വളരെ കൂലങ്കഷമായ എന്തോ, ഏതോ ചര്‍ച്ചയിലാണ്. ചര്‍ച്ച നടത്തുന്ന മേശകളിലെല്ലാം കുറെ പച്ച വെള്ളം നിറഞ്ഞതും, പകുതിയായതുമായ ഗ്ലാസ്സുകളും, ഒരു ചായ ഗ്ലാസ്സും. മേശക്കു ചുറ്റും, കുറഞ്ഞത്‌ മൂന്നു പേരെങ്കിലും ഇരിപ്പുണ്ടാകും. ചിലര്‍ ലാപ്‌ ടോപ്‌ വച്ചു എന്തൊക്കെയോ കാണിക്കുന്നു, ചിലര്‍ എഴുതിയെടുക്കുന്നു, ചിലര്‍ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരിക്കുന്നു. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്‌? കാര്യം ഒന്നു തന്നെ. എങ്ങിനെ എളുപ്പം പണക്കാരനാകാം; അതാണ്‌ അവിടെ നടക്കുന്നത്.

ജനങ്ങളുടെ അല്ലെങ്കില്‍ സര്‍ക്കാരിന്‍റെ കാശ് കൊണ്ട്, സര്‍ക്കാരിന്‍റെ ആള്‍ക്കാരെ കൊണ്ട്, സ്ഥലം ഒരുക്കി സര്‍ക്കാരിനെതിരെ സമരം ചെയ്ത അണ്ണാ ഹസാരയെപ്പോലെ, മറ്റുള്ളവന്‍റെ സ്ഥലത്ത് ഒരു ഗ്ലാസ് പച്ചവെള്ളവും കൊണ്ട്, അവന്‍റെ കച്ചവടം മണിക്കൂറുകളോളം മുടക്കിക്കൊണ്ട്, സ്വന്തം കീശ വീര്‍പ്പിക്കാന്‍ വിയര്‍പ്പോഴുക്കുകയും, അതെ സമയം, കുറെ പേരെക്കൂടി കുഴിയില്‍ ചാടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പരിപാടി. മണിചെയിന്‍ എന്ന പരിപാടി.

കുറെ നാളുകള്‍ ഞാനിതു ശ്രദ്ധിച്ചു. ശ്രോതാക്കള്‍ മാറിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും, പക്ഷെ പ്രാസംഗികന്‍ മാറില്ല. ആണ്‍ പെണ്‍ വ്യത്യാസമില്ലാതെ, പ്രായ ഭേദമെന്യേ ആണ് ഇത് കേള്‍ക്കാനും കേള്‍പ്പിക്കാനും ആളുകള്‍ അവിടെ ഉള്ളത്. എല്ലാവരുടെയും സംസാരത്തിന്‍റെ സാരം ഒന്നു തന്നെ. "നിങ്ങള്‍ എന്തിനു മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടണം? സ്വയം അധ്വാനിച്ചു കാശുണ്ടാക്കൂ!" അവരുടെ ഭാഷയില്‍ "സ്വയം അധ്വാനം" എന്നത് കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്, മേലനങ്ങാതെ കാശുണ്ടാക്കാം എന്നതാണ്. വേറൊരു രീതിയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, ഞാന്‍ തന്നെ എന്‍റെ അധികാരി. ഒന്നിരുത്തി അവരുടെ കച്ചവട തന്ത്രത്തെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചാല്‍, നാം നമുക്ക് വേണ്ടി ആയിരിക്കില്ല അവിടെ പ്രയത്നിക്കുന്നത്‌. നമ്മള്‍ അകപ്പെട്ട കെണിയില്‍ മറ്റൊരാളെ കൂടി ചാടിക്കുന്നു, പിന്നെ കുറെക്കൂടെ ആള്‍ക്കാരെ ചാടിക്കാന്‍ നോക്കുന്നു.

ഒന്നാലോചിച്ചാല്‍, മനുഷ്യന്‍ ഇപ്പോള്‍ ജീവിക്കുന്നത് പണത്തിനു വേണ്ടിയാണെന്ന് തോന്നും. പണം ഒരു ചെറിയ ഘടകം മാത്രമല്ലേ? അല്ലാതെ പണം അല്ലല്ലോ, മനുഷ്യന്‍റെ അവശ്യ വസ്തു. വിലപ്പെട്ട നല്ല സമയങ്ങള്‍ മുടക്കി കാശുണ്ടാക്കുന്നതിലാണോ, ആ നല്ല സമയങ്ങള്‍ നല്ലതിന് വേണ്ടി വിനിയോഗിക്കുന്നതിനാണോ എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. എല്ലുമുറിയെ പണിയെടുത്താല്‍ പല്ല് മുറിയെ തിന്നാം എന്ന പഴഞ്ചൊല്ല് മറക്കാതിരിക്കുന്നത് നല്ലത്.

റോഡിലെ ചില മലയാളി സ്റ്റാന്‍ഡേര്‍ഡ്സ്

2012-01-23T09:14:00.001+05:30

ഓരോ തവണയും കേരളത്തിലൂടെ ഉള്ള സഞ്ചാരം, പുതുമയാര്‍ന്ന ചില അനുഭവങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നു. അതില്‍ ചിലതിലൂടെ.

രംഗം ഒന്ന് - മലയാളിക്ക് വിവരം കൂടിയത് കൊണ്ടാണോ അതോ, പുതിയ അറിവുകള്‍ മലയാളി മറ്റുള്ളവരെ പടിപ്പിക്കുന്നതാണോ? എന്തായാലും, കുറെ തവണയായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നു; ഒരു റോഡിലെ നാല്‍ക്കവലയില്‍ എത്തിയാല്‍ വണ്ടി നേരെ പോകണമെങ്കില്‍ മലയാളി "അപകട സിഗ്നല്‍" (hazardous light) പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കും. നേരെ പോകുന്ന വണ്ടിക്കു ആ സിഗ്നല്‍ ഇടണമെന്ന് ഏതു ഡ്രൈവിംഗ് സ്കൂള്‍ ആണോ പഠിപ്പിച്ചത്? വണ്ടി വാങ്ങുമ്പോള്‍ അതിന്‍റെ കൂടെ കിട്ടുന്ന "ഉപയോഗ ക്രമം" എന്ന ലഘു ലേഘാ വായിച്ചാല്‍ അതില്‍ ഇങ്ങിനെ വല്ലതും പറയുന്നുണ്ടോ ആവോ? ഈ സിഗ്നല്‍, നമ്മള്‍ക്ക് വഴി അറിയില്ല, അഥവാ എന്തെങ്കിലും സംശയിച്ചു, തപ്പിപ്പിടിച്ചു വണ്ടി ഓടിക്കുവാണെങ്കില്‍, അതുമല്ലെങ്കില്‍ എന്തെങ്കിലും തകരാര്‍ വണ്ടിക്കു സംഭവിച്ചാല്‍ അല്ലെങ്കില്‍ കടുത്ത മഴ ഉള്ളപ്പോള്‍ മുന്നോട്ടുള്ള വഴി ശരിക്കും കാണാന്‍ കഴിയില്ലെങ്കില്‍ ഒക്കെ ഇടാനുള്ളതാണ് എന്ന് ആര് പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കും? അതും പോട്ടെ, എന്തുകൊണ്ട് ഈ സിഗ്നല്‍ വണ്ടി നേരെ പോകുമ്പോള്‍ മുഴുവന്‍ സമയവും പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കുന്നില്ല? അതോ ബുദ്ധി കൂടുതല്‍ ഉള്ളത് കൊണ്ടാണോ?

രംഗം രണ്ട് - അക്ഷമരായ മലയാളികള്‍. ഒരു മുക്കവല അഥവാ ടി ജങ്ങ്ഷന്‍. വലത്തേക്ക് പോകാന്‍ സിഗ്നല്‍ ഇട്ടു പ്രധാന റോഡിന്‍റെ ഏകദേശം മധ്യഭാഗത്തായി വണ്ടി നില്‍ക്കുന്നു. എന്‍റെ വാഹനത്തിന്‍റെ ഇടതു വശത്ത്‌ കൂടി പുറകില്‍ നിന്നുള്ള വാഹനങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടു പോകുന്നു. വലതു വശത്തെ റോഡില്‍ നിന്നും ഒരു വാഹനം, പ്രധാന റോഡില്‍ കയറി. അപ്പോള്‍ പ്രധാന റോഡില്‍ എതിരെ വരുന്ന വാഹനങ്ങള്‍ പെട്ടെന്ന് എന്‍റെ വാഹനത്തിന്‍റെ ഇടതു വശത്ത്‌ കൂടി ചീറിപ്പാഞ്ഞു. ഇത് മൂലം, വലതു വശത്തെ റോഡില്‍ നിന്നും വന്ന വണ്ടിക്കു പ്രധാന റോഡില്‍ കടക്കാനുമായില്ല, എന്‍റെ വാഹനത്തിനു വലതു വശത്തെ റോഡില്‍ കടക്കാനുമായില്ല, എനിക്ക് പിന്നിലുള്ള വാഹനങ്ങള്‍, മുന്നിലൂടെ അപ്രതീക്ഷിതമായി തെറ്റായ ദിശയില്‍ വന്ന വാഹനങ്ങള്‍ കാരണം നിറുത്തിയിടേണ്ടി വരികയും ചെയ്തു. ഒരിത്തിരി നേരം ക്ഷമിച്ചാല്‍ എന്താ? ഒരിത്തിരി വൈകിയിരുന്നെങ്കില്‍ കുറെ അപകടങ്ങള്‍ സംഭവിച്ചേനെ.

രംഗം മൂന്ന് - കേരളത്തിലെ ഒരു പ്രധാന റോഡ്‌. അതിലെ ഒരു അപകടകരമായ വളവും കയറ്റവും. വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ടു ഒരു കെ എസ് ആര്‍ ടി സി ബസ്‌ മുന്‍പില്‍ പോകുന്നു. അതിനെ മറി കടക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കാര്‍. അതിനു പിന്നിലായി കുറെ വാഹനങ്ങളും. പെട്ടെന്ന് ഇടതു വശത്ത്‌ കൂടി ഒരു കാര്‍ മുന്നോട്ടു പോകുന്നു; അത് ബസിന്‍റെയും മറികടക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന കാറിന്‍റെയും ഇടയില്‍ കൂടി ( ബസിന്‍റെ വലതു ഭാഗത്തും കാറിന്‍റെ ഇടതു ഭാഗത്തും) ഞെരുങ്ങി കയറി പോകുന്നു. ഒരു ഹോണ്‍ പോലും മുഴക്കാതെ. വലതു വശത്തെ കാര്‍ വലത്തോട്ടു വെട്ടിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ !!!

ഇതൊക്കെയാണ് നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പുത്തന്‍ അനുഭവങ്ങള്‍. നല്ല റോഡുകള്‍ ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ ശരിയായ രീതിയില്‍ വണ്ടിയോടിക്കാന്‍ നമ്മള്‍ മറക്കുന്നു. അപകടങ്ങള്‍ പെരുപ്പിക്കുന്നു.

പരിസ്ഥിതി നാശം; നിയമം വ്യക്തിക്ക് മാത്രമോ ബാധകം ?

2012-01-13T11:22:00.000+05:30

പുതിയ പോലീസ് ആക്ട്‌ 11 ഇ പ്രകാരം, പരിസ്ഥിതിക്ക് വിനാശമുണ്ടാക്കിയാല്‍ വ്യക്തിക്കെതിരെ കേസ് എടുക്കാന്‍ പോലീസിന് അധികാരം. എന്നാല്‍ ഇത് ചെയ്യുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളോ? കൊട്ടാരക്കര ഗ്രാമ പഞ്ചായത്തില്‍ വര്‍ഷങ്ങളായി നടന്നു വരുന്ന ഒരു പരിസ്ഥിതി വിനാശ പരിപാടിയാണ് ഫോട്ടോയില്‍ കാണുന്നത്. ടൌണിന്‍റെ ഹൃദയ ഭാഗത്ത്‌ അരങ്ങേറുന്ന ഈ കലാ പരിപാടിക്ക് നേതൃത്വം നല്‍കുന്നത് പഞ്ചായത്ത് അധികൃതര്‍ തന്നെ. ചന്തയിലെ മാലിന്യങ്ങള്‍ നിക്ഷേപിക്കുകയും അത് അവിടെ ഇട്ടു തന്നെ അതിരാവിലെ കത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് അവിരാമം തുടരുന്നു. ഇതിനു സമീപം തന്നെയാണ് ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പ്‌, ഓട്ടോ സ്ടാന്‍റ് മുതലായവ. അനേകം വീടുകള്‍, ആശുപത്രികള്‍, ഓഫീസുകള്‍ മുതലായവയും സമീപം ഉണ്ട്. പല സംഘടനകളും പലപ്പോഴായി പരാതി നല്‍കിയിട്ടും ഒരു പരിഹാരവും ഇല്ല. ഒരിക്കല്‍ ഗ്രാമസഭയില്‍ ഈ പ്രശ്നം അവതരിപ്പിച്ചപ്പോള്‍, ബഹുമാനപ്പെട്ട ജനപ്രതിനിധിയുടെ മറുപടി ഇതായിരുന്നു. "നിങ്ങളോട് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞോ അവിടെ താമസിക്കാന്‍?". ഇങ്ങിനെ സ്വയം ബാധിരരാകുന്ന ജനപ്രതിനിധികളെ സംരക്ഷിക്കാനാണോ ഈ പുതിയ നിയമം?

അക്കരപ്പച്ചകള്‍

2011-10-16T14:58:00.000+05:30

നാടാകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. എല്ലാ വര്‍ഷവും പല തവണയായി നാട്ടില്‍ എത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും; ഓരോ പ്രാവശ്യവും നാട് മാറിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തം നാട്ടില്‍, അന്യനെപ്പോലെ നടക്കേണ്ടുന്ന അവസ്ഥ എന്ന് വേണമെങ്കിലും പറയാം. കാരണം, തലമുറകള്‍ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു. പണ്ട് അറിയാകുന്നവര്‍ പലരും ഒന്നുകില്‍ മണ്‍മറഞ്ഞു അല്ലെങ്കില്‍ പുറത്തോട്ടു ഇറങ്ങാത്ത അവസ്ഥ അതുമല്ലങ്കില്‍ അവരും നാട്ടില്‍ ഇല്ല. അയല്പക്കങ്ങള്‍ പോലും മാറി. പല അയല്‍പക്കങ്ങളും ഉള്ളത് വിറ്റു പെറുക്കി ദൂരെ എവിടേക്കോ ഓടിപ്പോയിരിക്കുന്നു. ഒരു കാര്യം മാത്രം സ്ഥിരമായി നടക്കുന്നു. കാശുള്ളവന് അത് കുമിഞ്ഞു കൂടുന്നു; ഇല്ലാത്തവന്‍ ഇപ്പോഴും ഇരന്നു നടക്കേണ്ടി വരുന്നു.

ഈ മാറ്റങ്ങളില്‍ ശ്രദ്ധേയം ആണ് ഒരു അയല്‍പക്കത്തിന്‍റെ കടന്നു പോക്ക്. 7 സെന്‍റ് സ്ഥലവും, അതില്‍ ഒരു വീടും കടയുമായി; ആ പ്രദേശത്തു ഒരു "അനക്കം" എപ്പോഴും ഉണ്ടാക്കിയിരുന്ന ഒരു അയല്‍. മക്കള്‍ പലയിടങ്ങളില്‍ പോയി. കട നിന്നു, കുടുംബ നാഥന്‍ മരണപ്പെടുന്നു, മകന്‍ മരണപ്പെടുന്നു പിന്നെ എല്ലാത്തില്‍ നിന്നും ഒരു രക്ഷ പെടല്‍ പോലെ, ഉള്ളത് വിറ്റു പെറുക്കി സ്ഥലം വിടുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ആ വീട് ഒരു വാടക കെട്ടിടം ആണ്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് മുംബൈ മഹാ നഗരത്തില്‍, ആറടി സ്ഥലത്തിനു അന്യായ വാടക കൊടുത്തു താമസിക്കേണ്ടി വന്നപ്പോള്‍, നാട്ടിലും ഇതേ പോലെ ഒരു അവസ്ഥ വരുമെന്ന് സ്വപ്നേപി നിരൂപിച്ചില്ല. ഇപ്പോള്‍ അതിന്‍റെ ഒരു ഉത്തമ ഉദാഹരണം തന്നെയാണ് ആ വീട്. കുടുസ്സായ കുറെ മുറികളും; അതില്‍ തിങ്ങി പാര്‍ക്കുന്ന കുറെ ജീവിതങ്ങളും.

ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കാനുള്ള ഓട്ടത്തിനിടയില്‍ പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്, സ്വന്തം വീടിനടുത്ത് ഇതേ ശമ്പളത്തില്‍ ഒരു ജോലി കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍? ആഹ!! അത് എപ്പോഴും ഒരു കുളിര്‍ സ്വപ്നമായി അവശേഷിക്കും. മൈലുകള്‍ അകലെ ഇവിടെ ഇരിക്കുമ്പോഴും, കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന, ജോലി സ്ഥലത്തിനടുത്ത് സ്വന്തമായി വീടുള്ളവരെ കാണുമ്പോള്‍ ഇത് തന്നെ ഓര്‍ക്കും. അവര്‍ എത്ര ഭാഗ്യവാന്മാര്‍!! നമ്മള്‍ക്കും അതെ പോലെ സാധിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന്. പിന്നീട് ആ വീട്ടിലുള്ളവരെ ഓര്‍ക്കും. ആ വീട്ടില്‍ താമസിക്കുന്നവരും എന്‍റെ വീടിനെ നോക്കി ഇതേ പോലെ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാകും, അല്ലെ ? അവര്‍ നമ്മളെ നോക്കി ഭാഗ്യവാന്മാര്‍ എന്ന് പറയുമ്പോള്‍, നാം മറ്റുള്ളവരെ നോക്കി ഭാഗ്യവാന്മാര്‍ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അക്കരപ്പച്ചകളെ തേടിപ്പോകുമ്പോള്‍, അരികെ കിടക്കുന്നത് കാണാതെ അല്ലെങ്കില്‍ ഉള്ളതില്‍ തൃപ്തിപ്പെടാത്ത ഒരു നിമിഷാര്‍ധത്തെ മനുഷ്യ ജീവന്‍റെ മോഹങ്ങള്‍. പലതും വെട്ടിപ്പിടിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ ഇങ്ങിനെ കുറെ നഷ്ടങ്ങള്‍ ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടാകും.

കൃഷ്ണയ്യരുടെ വിമന്‍സ് കോഡ് ബില്‍

2011-09-27T19:25:00.000+05:30

നിയമ പരിഷ്കരണ സമിതിയുടെ പുതിയ നയങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ കേരളത്തില്‍ മാത്രമല്ല, എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളിലും ചൂടുള്ള ഒരു ചര്‍ച്ചാ വിഷയമാണ്. സാക്ഷര കേരളത്തിലെ ഈ പുതിയ നയത്തിനെ കുറിച്ച് കൂടുതലും ചര്‍ച്ച നടത്തുന്നത് വിദേശങ്ങളില്‍ ഉള്ളവരാണ്. എന്ത് കൊണ്ട് ഇതിനു വിമന്‍സ് കോഡ് എന്ന് പേരിട്ടു? കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്നതിനു സ്ത്രീകള്‍ മാത്രമോ കുറ്റക്കാര്‍? എന്ത് കൊണ്ട് പേരന്‍സ് കോഡ് എന്നിട്ടില്ല? രണ്ടില്‍ കൂടുതല്‍ കുട്ടികള്‍ ഉള്ളവര്‍ക്ക് ആനുകൂല്യങ്ങള്‍ വെട്ടിച്ചുരുക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ കുഴപ്പമില്ല. പക്ഷെ മാതാ പിതാക്കള്‍ക്ക് തടവും പിഴയും ശിക്ഷ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍, അതിനര്‍ത്ഥം ഏതോ മഹാ പാപം അവര്‍ ചെയ്തു എന്നല്ലേ? അതിലും വലിയ മഹാ പാപികള്‍ ഇവിടെ സുഖമായി നടക്കുന്നു. പിന്നെ, ആനുകൂല്യങ്ങള്‍. ഈ പറഞ്ഞ സാധനം കിട്ടുന്നവര്‍ വളരെ ചുരുക്കമല്ലേ ?

കൃഷ്ണയ്യര്‍ക്ക് ഒരു പക്ഷെ രണ്ടു ആണ്മക്കള്‍ ആയിരിക്കാം. ആ മാന്യ ദേഹത്തിനു രണ്ടു പെണ്മക്കള്‍ ആയിരുന്നെങ്കിലോ, ഒരു ആണ്‍ കുഞ്ഞിനു വേണ്ടി ശ്രമിക്കില്ലേ? ഞാന്‍ ഈ പറഞ്ഞത്, ആ വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യതയില്‍ ഉള്ള ഒരു കടന്നു കയറ്റമായി വ്യാഖാനിക്കാം. അപ്പോള്‍, രണ്ടില്‍ കൂടുതല്‍ കുട്ടികള്‍ ഉള്ള മാതാ പിതാക്കളെ ശിക്ഷിക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍, അവരുടെ സ്വകാര്യതയില്‍ ഉള്ള ഒരു കടന്നു കയറ്റം അല്ലെ ? അദ്ദേഹം ഒരു പക്ഷെ നല്ല വ്യക്തി ആയിരുന്നിരിക്കാം. പക്ഷെ, ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു നിയമ നിര്‍മാണം, എന്ത് കൊണ്ടും ശരിയായ ഒരു നടപടിയല്ല.

കേരളത്തില്‍ ഇന്ന് യുവജനങ്ങളുടെ എണ്ണം നന്നേ കുറവാണ്. കൃഷ്ണയ്യരെ പോലെ ഉള്ള, വയോജനങ്ങള്‍ ആണ് ഇന്ന് കേരളത്തിലെ ജന സംഖ്യയില്‍ കൂടുതല്‍. അതിനും പുറമേ, സര്‍ക്കാര്‍ വിരമിക്കല്‍ പ്രായം കൂട്ടിക്കൊണ്ട്, വയോജനങ്ങളെ കൂടുതല്‍ സഹായിക്കുന്നു. അതിനര്‍ത്ഥം, യുവജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഒരു തരത്തിലും ഉള്ള സഹായങ്ങള്‍ ഇല്ല. നാട്ടില്‍ ഒരു ജോലിക്ക് ശ്രമിച്ചാല്‍, വെറുതെ ശ്രമിച്ചു നടക്കാംഎന്നല്ലാതെ എന്താ പ്രയോജനം? പലയിടത്തും ഈ നിയമത്തെക്കുറിച്ച് പലരും അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു. പക്ഷെ, കൂടുതലും കേരളത്തിനു പുറത്തു നിന്നുള്ളവര്‍. അവര്‍ എന്ത് കൊണ്ട് കേരളത്തിനു പുറത്തു പോയി എന്ന് ആരെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അവര്‍ക്ക് എന്തുകൊണ്ട് കേരളത്തില്‍ തന്നെ നിന്നില്ല? കാരണം, കേരളത്തില്‍ നേരെ ചൊവ്വേ ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ ഒക്കാത്ത സ്ഥിതിയാണ്. രാഷ്ട്രീയവും, സാമൂഹികവും, നിയമപരമായും കുറെ കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ട് അതിന്.

നമ്മുടെ നീതി ന്യായ വ്യവസ്ഥകള്‍ ആണ് ആദ്യം മാറേണ്ടത്. സാധാരണ ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന നീതി ന്യായ വ്യവസ്ഥകള്‍ കൊണ്ട് വരേണം. ഒരു ഉദാഹരണം പറഞ്ഞാല്‍, ചെറിയ ഒരു അടി പിടി കേസ് ഉണ്ടായാല്‍, അതിന്‍റെ വിചാരണ വര്‍ഷങ്ങളോളം നീണ്ടു പോകും. എന്തുകൊണ്ട് അത് വര്‍ഷങ്ങളോളം നീണ്ടു പോകുന്നു? ഇതൊക്കെ വളരെ വേഗത്തില്‍ തീര്‍പ്പാക്കേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ അല്ലെ? വളരെ നിസ്സാരങ്ങളായ കാര്യങ്ങള്‍ പോലും, അഞ്ചും പത്തും വര്‍ഷങ്ങള്‍ നീണ്ട വിചാരണകള്‍ നടക്കുന്ന ഈ നാട്ടില്‍, രണ്ടു കുട്ടികളില്‍ കൂടുതല്‍ പാടില്ല എന്ന നിയമം ഉണ്ടാക്കുന്നതിലും ഭേദം, മലയാളികളെ മൊത്തത്തില്‍ വന്ധ്യംകരണം ചെയ്യുന്നതായിരിക്കും നല്ലത്.

ഈ അടുത്തിടയ്ക്ക് മലയാള സംവിധായകന്‍ രഞ്ജിത് എഴുതിയ ഒരു ലേഖനം വായിച്ചു. അതില്‍ അവസാനം രഞ്ജിത്തിനോട് ചോദിക്കുന്നു, നിങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ സ്ത്രീകളെ രക്ഷിക്കാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ഒരു പഞ്ച നക്ഷത്ര വേശ്യാലയം ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കട്ടെ; കൂടെ അതിനൊരു പോലീസ് സംരക്ഷണവും. ഈ പാവം സ്ത്രീകള്‍ക്കും കുട്ടികള്‍ക്കും മതിയായ സംരക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുക എന്നതാണ് കൃഷ്ണയ്യരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള നിയമ പരിഷ്ക്കരണ സമിതി ചെയ്യേണ്ടത്. അല്ലാതെ ജനന വ്യവസ്ഥയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന മാതാ പിതാക്കളെ ക്രൂശിക്കുക അല്ല.

നിയമ പരിഷ്കരണ സമിതിയോട് ചിലത്.

ലൈംഗിക ചൂഷണത്തില്‍ നിന്നും സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും നല്ല രീതിയില്‍ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരു നിയമം കൊണ്ട് വരിക.
സമൂഹത്തിലെ സാധാരണ ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ മതിയായ സംരക്ഷണം ലഭിക്കാനുള്ള നിയമം.
നോക്ക് കൂലി പോലുള്ള പരസ്യമായ പിടിച്ചു വാങ്ങലില്‍ നിന്നും ജനങ്ങള്‍ക്കുള്ള സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കുക.
ഹര്‍ത്താല്‍, ബന്ദ്‌ മുതലായ പൊതു മുതല്‍ നശിപ്പിക്കല്‍ കലാ പരിപാടികളില്‍ നിന്നും സംരക്ഷണം കൊടുക്കാനുള്ള നിയമം.
പൊതു മുതല്‍ നശിപ്പിച്ചാല്‍, അത് നശിപ്പിച്ചവരില്‍ നിന്നും ( ഏത് രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടി ആയാല്‍ പോലും ) ഏഴു ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ അതിന്‍റെ നഷ്ടപരിഹാരം ഈടാക്കാനുള്ള നിയമം.
ജന ജീവിതം സുഗമം ആക്കാനുള്ള, നിയമ പരമായ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍.
ഏത് പാതിരാത്രിയിലും സാധാരണക്കാരന് ധൈര്യമായി നടക്കാന്‍ സാധിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലമാണ് കേരളം എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്താനുള്ള നിയമം.
കാല താമസം കൂടാതെ കോടതികള്‍ കേസുകള്‍ തീര്‍പ്പാക്കുന്നു എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്താനുള്ള നിയമം.
മേല്‍ പറഞ്ഞ നിയമങ്ങള്‍ നടപ്പാക്കുന്നു എന്ന് ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ഒരു നിയമം.

ഇങ്ങിനെ പറയാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ ഒരു പാട് ഉണ്ടാകും. ഒരു പക്ഷെ നിങ്ങള്‍ പറയും, ഇതില്‍ ചിലതിനൊക്കെ നിയമങ്ങള്‍ ഉണ്ട് എന്ന്. പക്ഷെ അതൊക്കെ ഈ നാട്ടില്‍ നടക്കുന്നുണ്ടോ ? ഒരു ഹര്‍ത്താലിന്‍റെ എത്രയോ പൊതു മുതല്‍ ആണ് നശിപ്പിക്കുന്നത്. അത് നശിപ്പിച്ചവന്‍റെ കൈയില്‍ നിന്നും ഈടാക്കിയിട്ടുണ്ടോ? ഇല്ല. ഇങ്ങിനെയുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ക്കാണ് ഈ സമിതി മുന്‍ ഗണന നല്‍കേണ്ടത്. അല്ലാതെ ഒരു പ്രസവത്തില്‍ ആറു കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ജനിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളെ ശിക്ഷിക്കുക അല്ല.

ഭാരതത്തിന്‍റെ സാമ്പത്തിക തലസ്ഥാനമായ മുംബൈയില്‍ ഏത് പാതിരാത്രിയിലും പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക്‌ ധൈര്യമായി നടക്കാം. കാരണം എന്താ? അവിടെ ധാരാളം വേശ്യാലയങ്ങള്‍ ഉണ്ട് എന്നത് തന്നെ. ഒരു പക്ഷെ ഇത്തരം സ്ഥാപനങ്ങള്‍ സമൂഹത്തിനു നന്നല്ലായിരിക്കും. പക്ഷെ അത് മൂലം നിഷ്കളങ്കരായ ഒരു പറ്റം ജീവിതങ്ങള്‍ക്ക് ആശ്വാസം ലഭിക്കും. അതി വേഗം കാര്യങ്ങള്‍ തീര്‍പ്പാക്കാന്‍ ഇപ്പോഴും നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ഒരു വ്യവസ്ഥയും ഇല്ല. ഇങ്ങിനെയുള്ള അടിസ്ഥാന പരമായ കാര്യങ്ങളെ നന്നാക്കുന്നതിനുള്ള നിയമങ്ങള്‍ ആണ് കൊണ്ട് വരേണ്ടത്.

വാല്‍ക്കഷണം: നരച്ച തലയെ ബഹുമാനിക്കണം എന്നാണ് ചൊല്ല്. പക്ഷെ, ഒരു ജീവിതം മുഴുവനും ആസ്വദിച്ച് സായാഹ്നത്തില്‍ വിട വാങ്ങാന്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍, ഞാന്‍ പോയ വഴിയെ നീയും പോകണം എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ പുതു തലമുറ വഴങ്ങുമോ? അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പറയാന്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ആകും, പക്ഷെ പ്രവര്‍ത്തിയിലോ?

നൊമ്പരമായ്

2011-06-19T13:38:00.000+05:30

നീണ്ട ഒരു ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം അവളുടെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കുവാന്‍ ഇടയായി. ഫ്ലോറ, അതായിരുന്നു അവളുടെ പേര്‍. പൂക്കളെ പോലെ ഭംഗിയുള്ള, മൃദുവായ സ്വഭാവത്തിനുടമ. ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത, ആരും വേദനിക്കുന്നത് കാണാന്‍ ഇഷ്ടമല്ലാത്ത, സ്വന്തം ദുഃഖങ്ങള്‍ ആരെയും അറിയിക്കാത്ത വ്യക്തിത്വം. രണ്ടു അനിയത്തിമാര്‍ക്കും ഒരു ആങ്ങിളക്കും മാതൃകയായുള്ള ഒരു ചേച്ചി. ഓഫീസിലെ ഭാരിച്ച ജോലികളും, വീട്ടിലെ ജോലി ഭാരവും അവളെ തെല്ലും അലട്ടാറില്ല. എല്ലാം സ്വയം ഏറ്റെടുത്തു, വളരെ ഭംഗിയായി ചെയ്തു തീര്‍ക്കും, ആര്‍ക്കും, ആരോടും ഒരു പരാതിയില്ലാതെ.

ജോലി സംബന്ധമായ ഒരു യാത്രക്കിടയിലാണ് ഞാന്‍ അവളെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. പിന്നീട് അത് നല്ലൊരു സൌഹൃദമായി പരിണമിച്ചു. മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളില്‍ ഞങ്ങള്‍ സംസാരിക്കും. പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഞങ്ങളുടെ സംസാരത്തില്‍ വന്നു ചേരും. പല ദിവസങ്ങളിലും മണിക്കൂറുകളോളം ഫോണില്‍ സംസാരിക്കാറുണ്ട്. കാണുന്നവര്‍ പറയും, അവര്‍ തമ്മില്‍ സ്നേഹത്തിലാണ്. അതെ സ്നേഹത്തിലാണ്, പക്ഷെ സുഹൃദ് ബന്ധം എന്നതിലുപരി മറ്റൊന്നും ഇല്ല. അതിനപ്പുറത്തേക്ക് ഞങ്ങള്‍ ചിന്തിച്ചിട്ട് കൂടി ഇല്ല. ആ ഒരു പരിധി ഭേദിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും ഇല്ല. എന്നെപ്പറ്റി അവളുടെ വീട്ടുകാരോടും, അവളെ പറ്റി എന്‍റെ വീട്ടുകാരോടും വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. രണ്ടു വീട്ടുകാരും ഒരേ ചോദ്യം ചോദിച്ചു; നിങ്ങള്‍ വെറും സുഹൃത്തുക്കളോ, അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും? ഞങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ടു പേര്‍ക്കും ഒരേ ഉത്തരമായിരുന്നു. നല്ല സുഹൃത്തുക്കള്‍.

പലപ്പോഴും അവളുടെ സംസാരത്തില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ ഊഹിച്ചെടുക്കുമായിരുന്നു, അവളുടെ ഉള്ളിലുള്ള ദുഖങ്ങളെ. ഒരു പരിധി വരെ അതിനൊക്കെ ഒരു ഉപാധി കണ്ടെത്തിക്കൊടുക്കാന്‍ സാധിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. അല്ലെങ്കില്‍ കുറെ ആശ്വാസ വചനങ്ങള്‍ ചൊല്ലി ധൈര്യപ്പെടുത്താന്‍ സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ക്രമേണ, ചോദിക്കാതെ തന്നെ ഇങ്ങോട്ട് പറയുവാനുള്ള ധൈര്യം അവള്‍ക്കുണ്ടായി. ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ സുഹൃത്തിന്‍റെ കടമ നിര്‍വഹിക്കാനുള്ള അവസരം പലപ്പോഴും സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഒരിക്കല്‍ അവളുടെ നഗരത്തിലേക്ക് ജോലി സംബന്ധമായ ഒരു ദ്വിദിന സന്ദര്‍ശനത്തിനു അവസരം ലഭിച്ചു. ആദ്യ ദിനം രാത്രി ഭക്ഷണത്തിന് അവളുടെ ഒരു സുഹൃത്ത്‌ ക്ഷണിച്ചു. ആ നഗരം ചുറ്റി കാണിക്കാന്‍ അവന്‍ നന്നേ ശ്രമിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു. രണ്ടാം ദിനം, അവളുടെ വീട്ടില്‍ ആയിരുന്നു ഭക്ഷണം. അവളുടെ മാതാ-പിതാക്കളെ കാണാനും പരിചയപ്പെടാനും സാധിച്ചു. അതവര്‍ക്കും ഒരു നല്ല അഭിപ്രായം സൃഷ്ടിക്കാന്‍ സാധിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചു എന്‍റെ പല സുഹൃത്തുക്കളെയും കാണുവാന്‍ പോയി. അന്ന് നേരിട്ട് ഞാന്‍ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു; നിന്‍റെ വിവാഹശേഷം നിനക്ക് കുറെ കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ ഉണ്ടാകും. എപ്പോള്‍, എങ്ങിനെ, എന്ത് എന്നെനിക്കറിയില്ല. ശരിക്കും മാനസികമായി നീ തളരും; അതിനെ നേരിടാനുള്ള കരുത്തുകള്‍ ആവാഹിക്കുക.

കുറെ നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം, ഒരിക്കല്‍ അവള്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു, വിവാഹം നിശ്ചയിക്കാന്‍ പോകുന്നു. ആകാംഷയോടെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു, ആരാണ് അത്? കാത്തിരുന്നു കാണൂ. അവളുടെ സുഹൃത്തായി ആകെ ഞാന്‍ പരിചയപ്പെട്ടത്‌ അവനെ മാത്രം. പക്ഷെ അവന്‍ അവള്‍ക്കു പറ്റിയ ഒരു പയ്യനല്ല. മധുരമായി സംസാരിക്കും, പക്ഷെ ഉള്ളില്‍ മറ്റെന്തോ ആണ്. വേറെ ആരും ആവാന്‍ വഴിയില്ല. പക്ഷെ, ഇവര് രണ്ടു പേരും രണ്ടു ജാതി ആണ്. അവള്‍ അങ്ങിനെ വേറെ പോയി കെട്ടുമോ? പലപ്പോഴും അവളോട്‌ ചോദിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു കാര്യമാണ്, ആരെയെങ്കിലും ഇഷ്ടമുണ്ടോ എന്ന്? അപ്പോഴൊക്കെ പറയും, വീട്ടുകാര്‍ നിശ്ചയിക്കും, വിവാഹം. ക്ഷണക്കത്ത് കിട്ടിയപ്പോള്‍ ശരിക്കും ഞെട്ടി. അതവന്‍ തന്നെ. ചോദിച്ചപ്പോള്‍, അങ്ങിനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചു എന്നൊരു മന്ദഹാസം നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ. ആ ചിരിയില്‍ എന്തായിരുന്നു? അറിയില്ല. നേരെത്തെ ആളെ അറിയിക്കാതിരുന്നതില്‍ നല്ല വിഷമം ഉണ്ടായി. എങ്കിലും എല്ലാ വിധ ആശംസകളും നേര്‍ന്നു.

വിവാഹ ശേഷം വളരെ അപൂര്‍വമായി മാത്രം സംസാരിച്ചിരുന്നു. പിന്നീട് അതും നിന്ന്. പെണ്‍കുട്ടിയല്ലേ, ഭര്‍ത്താവിനെയും വീട്ടുകാരെയും അനുസരിക്കെണ്ടേ? ഉത്തരവാദിത്തങ്ങള്‍ ധാരാളം വരില്ലേ എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചു. വളരെ അപൂര്‍വമായി മറുപടികള്‍ മെയില്‍ വഴി വന്നു. പലപ്പോഴും, ചാറ്റില്‍ കാണാമെങ്കിലും മറുപടി വരാറില്ല. അവള്‍ക്ക് ഒരു പെണ്‍കുഞ്ഞു ജനിച്ചു. അപ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ തിരക്കായി. ജോലി, വീട്, കുഞ്ഞ്, തിരക്കുകള്‍ വര്‍ധിക്കുകയായി. അങ്ങിനെയിരിക്കെ ഇതാ വരുന്നു, അവളുടെ ചോദ്യം, ഫ്രീ ആണോ? നീണ്ട ഒരു ഇടവേളയ്ക്കു അങ്ങിനെ വിരാമം ആയി.

പലതും സംസാരിച്ചു, കൂടുതലും അവളുടെ കുടുംബ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. അങ്ങോട്ട്‌ ചോദിക്കേണ്ടി വന്നില്ല, അവള്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. കുഞ്ഞ് ജനിക്കുന്നത് വരെ എല്ലാം ഭംഗിയായി പോയി. ഇപ്പോള്‍ ഭര്‍ത്താവിനു അയാളുടെ അമ്മ പറയുന്നത് മാത്രം കാര്യം. കുഞ്ഞിനു എന്നും അസുഖം. ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ അമ്മയോ, മരുമകളെ കാണുമ്പോള്‍ ക്ഷീണം, അസുഖം. മരുമകളും കുഞ്ഞും ഇല്ലെങ്കില്‍ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി പോകും. കുഞ്ഞിനെ നേരാം വണ്ണം അവര്‍ നോക്കില്ല. അവളും ഭര്‍ത്താവും ജോലിക്ക് പോയാല്‍, കുഞ്ഞിന്‍റെ കാര്യം അവര്‍ നോക്കാറെ ഇല്ല. വേലക്കാരി കൂടി ചോദിച്ചു പോലും, ഇങ്ങിനെയുണ്ടോ അമ്മമാര്‍? പാവം കുഞ്ഞ്, ദിവസത്തിന് ദിവസത്തിന് ക്ഷീണിച്ചു വരുന്നു, അസുഖവും. ഭര്‍ത്താവ് പറയും, "നിനക്കൊരു വിചാരം ഉണ്ട്, എന്‍റെ അമ്മക്ക് കുഞ്ഞിനെ നോക്കാന്‍ അറിയില്ല. നിന്‍റെ അമ്മക്ക് മാത്രമേ അതിനുള്ള കഴിവുള്ളൂ". ഇങ്ങിനെ പാവം കുഞ്ഞിനെ ചൊല്ലി എന്നും വഴക്കുകള്‍. ജോലി ഭാരം, വീട്ടിലെ സ്ഥിതി എല്ലാം കൂടി ആ പാവത്തിനെ വല്ലാതെ കുഴക്കുന്നു. ഞാന്‍ ചോദിച്ചു, ഇത്രയും പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉള്ളപ്പോള്‍ ഒന്ന് പറഞ്ഞു കൂടെ? അവള്‍ പറഞ്ഞു, നിന്നെ കൂടി ഇനി ഞാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണോ? നിന്നെ വിളിക്കണം എന്നാഗ്രഹം ഉണ്ട്, പക്ഷെ അത് കൂടി ഒരു പ്രശ്നം ആകേണ്ട. അവള്‍ക്ക് ശരിക്കും മനസ്സ് തുറന്നു സംസാരിക്കണം എന്നുണ്ട്, പക്ഷെ എന്തോ ഒരു മടി പോലെ. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, ഓഫീസില്‍ ഇന്ന് പണി ഇല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ വിളിക്കാം. ഒരു പത്തു മിനിറ്റു കഴിഞ്ഞു വിളിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു.

ഓഫീസില്‍ ആരും അറിയരുതല്ലോ അവളുടെ ഈ പരിതാപകരമായ അവസ്ഥ. പത്തു മിനിറ്റു കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ വിളിച്ചു. ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂര്‍ നേരം ഞങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചു. പാവം, അവളുടെ ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ അവഗണനയും, അമ്മായി അമ്മയുടെ പെരുമാറ്റവും കുഞ്ഞിനെ ശരിക്കും ബാധിക്കുന്നു; അവളുടെ മനസ്സിനെയും. ഒരു സമയത്ത് അവള്‍ ഈ ബന്ധം വേര്‍ പെടുത്തിയാലോ എന്ന് ചിന്തിക്കുക കൂടി ചെയ്തു. പക്ഷെ കുഞ്ഞിനെ ഓര്‍ത്തു അത് ചെയ്യുന്നില്ല. വേറെ മാറി താമസിക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചാല്‍ ഭര്‍ത്താവ് സമ്മതിക്കില്ല. ഒരു മാസം വെറുതെ സമയം ചിലവാക്കി കുറെ വീടുകള്‍ പോയി കണ്ടു. പക്ഷെ എന്തെങ്കിലും ഒഴിവു കഴിവുകള്‍ പറഞ്ഞു അയാള്‍ അത് മുടക്കും. അവള്‍ക്ക് മനസ്സിലായി, അയാള്‍ക്ക്‌ വേറെ മാറി താമസിക്കാന്‍ താല്പര്യം ഇല്ല എന്ന്. കുഞ്ഞിന്‍റെ കാര്യം ദിവസം പ്രതി കഷ്ടത്തില്‍ ആകുന്നു. അയല്‍വാസികള്‍ പറഞ്ഞു, കുഞ്ഞിനു എന്തെങ്കിലും അസുഖം വന്നാല്‍, ഈ അമ്മായി അമ്മ അവരോടു പോയി ചോദിക്കും, എന്താ ചെയ്യേണ്ടിയതെന്ന്. അവര്‍ തന്നെ ചോദിക്കുന്നു; രണ്ടു മക്കളെ വളര്‍ത്തിയ നിങ്ങള്‍ക്കറിയില്ലേ കുഞ്ഞ് പിള്ളേര്‍ക്ക് അസുഖം വന്നാല്‍ എന്ത് ചെയ്യേണം എന്ന്? അവര്‍ക്ക് മുഴുവന്‍ സമയം ടി വി കാണലും, കറങ്ങി നടക്കലും മാത്രം. വീട്ടില്‍ വച്ച് കഴിപ്പ്‌ തീരെ കുറവ്. മിക്കവാറും പുറത്തു നിന്ന് തന്നെ. ഈ പാവം കുഞ്ഞിനേയും അത് ശീലിപ്പിക്കുന്നു. അതിനു പാലും മറ്റു പോഷക ആഹാരങ്ങളും കൊടുക്കേണ്ട സമയത്ത്, ചിപ്സ്, പെപ്സി പോലുള്ള ആഹാരങ്ങള്‍ തിരുകി കയറ്റുന്നു. അവളോട്‌ എനിക്ക് വല്ലാത്ത സഹതാപം തോന്നി. പണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് അതെ പടി സംഭവിക്കുന്നല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് സങ്കടം വന്നു. അവളും പറഞ്ഞു, പണ്ട് നീ പറഞ്ഞത് അതെ പോലെ തന്നെ. അവള്‍ ശരിക്കും മനസ്സ് തുറക്കുകയായിരുന്നു.

എന്താ ഇതിനൊരു പരിഹാരം? അവള്‍ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചു കുഞ്ഞിനെ നോക്കൂ എന്ന് പറയാന്‍ കഴിയില്ല. ഭര്‍ത്താവ് ഇപ്പോഴേ അവളെ അവഗണിക്കുന്നു എങ്കില്‍, സ്വന്തം കാലില്‍ നില്‍കാന്‍ അവള്‍ക്ക് ജോലി വേണം. പിന്നെ എന്ത്? പറ്റുമെങ്കില്‍ ഒരു നീണ്ട അവധി എടുത്തു, കുഞ്ഞിനെ നോക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. സ്കൂളില്‍ പോകുന്ന പരുവം ആകൊമ്പോഴേക്കും തിരികെ ജോലിയില്‍ പ്രവേശിക്കാം. കുഞ്ഞിന്‍റെ കാര്യവും നടക്കും, ജോലിയും കൈയിലുണ്ട്. കുഞ്ഞിനെ ഓര്‍ത്തു, ബന്ധം വേര്‍പെടുത്തരുത്. അത് പിന്നീട് ദോഷം ചെയ്യും. അതിനു ഇപ്പോള്‍ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഒരു പോലെ ആവശ്യം ഉണ്ട്. അവളും അത് തന്നെയാണ് ചിന്തിച്ചത്. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, രണ്ടാണ്‍മക്കളെ പോറ്റി വളര്‍ത്തിയ അവര്‍ക്ക്, ഒരു മകളുടെ ദുഃഖം കാണാന്‍ കഴിയില്ല. പെണ്‍മക്കളില്ലാത്ത മിക്കവാറും അമ്മമാര്‍ ഏതാണ്ട് ഇതുപോലൊക്കെ ചെയ്യാറുണ്ട്. വീട്ടില്‍ ഒരു പെണ്‍ കുഞ്ഞ് ഇല്ലാത്തതിന്‍റെ കുറവാണ്. അവര്‍ക്ക് ഇനി ഒരു മകന്‍ കൂടി ഉണ്ടല്ലോ, പെണ്ണ് കെട്ടാന്‍. രണ്ടാമത്തെ മരുമകള്‍ വരുമ്പോള്‍ ചിലപ്പോള്‍ അവരെ വരച്ച വരയില്‍ നിറുത്തും. നമ്മളായിട്ട് ഒരു പ്രശ്നങ്ങളും ഉണ്ടാക്കരുത്. തല്‍കാലം എല്ലാം സഹിക്കുക. എല്ലാത്തിനും ഒരു സമയം ഉണ്ട്. പിന്നെ എല്ലാത്തിലും ഉപരി, ദൈവം ഇതെല്ലാം കാണുന്നുണ്ട്. നിനക്ക് സഹിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന അവസ്ഥയെ ഇപ്പോള്‍ ഉള്ളൂ. സമയം വരുമ്പോള്‍ ദൈവം തക്കതായ മറുപടി കൊടുക്കും. അതുവരെ കുഞ്ഞിന്‍റെ കാര്യങ്ങള്‍ സ്വയം നോക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുക. ഇതൊരു നല്ല മറുപടി അല്ല, എങ്കിലും അവളും അത് സമ്മതിച്ചു. ബന്ധം വേര്‍പെടുത്തിയാല്‍ തകരുന്നത്, പാവം കുഞ്ഞിന്‍റെ ജീവിതം ആണ്. സമയം വരുന്നത് വരെ സഹിക്കുക തന്നെ. കുറെ സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കും ഒരു ആശ്വാസം ഉണ്ടായത് പോലെ. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, ഏതു സമയത്തും എന്താവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും അറിയിക്കുക. ചെയ്യാവുന്ന സഹായങ്ങള്‍ ഒക്കെ ചെയ്യാം. പിന്നെ, എനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് ആകുമെന്ന് ഒട്ടും കരുതേണ്ട. സുഹൃത്തിനെ ആവശ്യത്തില്‍ സഹായിച്ചില്ലെങ്കില്‍, പിന്നെ ഞാന്‍ നിന്‍റെ സുഹൃത്ത്‌ ആണോ ?

ദൈവമേ, എല്ലാം താങ്ങുവാനുള്ള കരുത്ത് അവള്‍ക്കു കൊടുക്കണേ. ശരിക്കും ഒരു പൂ പോലെ, സൌരഭ്യം വിതറി, തന്‍റെ മൃദുത്വം മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് സന്തോഷം ലഭിക്കത്തക്കവണ്ണം. നല്ല ഒരു ഭാര്യയെ കിട്ടിയിട്ട്, വേണ്ട വിധത്തില്‍ സംരക്ഷിക്കാത്ത അവനോടും എനിക്ക് നീരസം തോന്നി. കുടുംബത്തിന്‍റെ ഉത്തരവാദിത്വം നോക്കെണ്ടവന്‍, ഒരു ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ കടമ പോലും ശരിക്ക് ചെയ്യുന്നില്ല. അവള്‍ സന്തോഷവതിയായിട്ടാണ് ഫോണ്‍ വച്ചതെങ്കിലും, എന്‍റെ മനസ്സില്‍ അതൊരു നൊമ്പരമായ് ഇപ്പോഴും.

രണ്ട് അമ്മമാര്‍

2011-03-27T15:11:00.000+05:30

ഏകാന്തമായ ഒരു സായാന്ഹത്തില്‍, കുളിര്‍ മഴ കണക്കെ അവന്‍ അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കയറി വന്നു. ഈ ദേശത്തു തന്നെ അവന്‍ ആദ്യമായിട്ടാണ്. താമസിക്കാന്‍ ഒരു സ്ഥലം അന്വേഷിച്ചാണ് അവന്‍ അവിടെ എത്തിയത്. ജോലി സ്ഥലത്തെ ഒരു സുഹൃത്ത് വഴിയാണ് ഈ വീടിനെപ്പറ്റി അറിഞ്ഞത്. അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ തന്നെ വിളിച്ചു, വൈകിട്ട് കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞു. ഓഫീസില്‍ നിന്ന് ഒരു ടാക്സി എടുത്തു നേരെ അങ്ങോട്ടേക്ക് പോയി. ഒട്ടും പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലം. ടാക്സിക്കാരനോട് അഡ്രസ്‌ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. ഒരു പത്തു മിനിറ്റ്, അപ്പോഴേക്കും അവിടെ എത്തി.

വേലക്കാരി വന്നു ഗേറ്റ് തുറന്നു തന്നു. വീടിന്‍റെ പരിസരം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അകത്തോട്ടു കയറിയപ്പോള്‍, ചെറിയ തണുപ്പും, സ്വന്തം വീട്ടില്‍ കയറി വന്ന പ്രതീതിയും. അവിടെ സോഫയില്‍ പ്രൌഡ ഗംഭീരയായ ഒരു സ്ത്രീ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവരെ കാണാന്‍ ഭംഗിയുണ്ട്. ഒരു അന്പത്തിയഞ്ചു വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കും. നല്ല ചിരി. അവന്‍ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. അവര്‍ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി. അവരുടെ മട്ടും ഭാവവും കണ്ടിട്ട്, അവര്‍ക്ക് അവനെ ബോധിച്ച പോലെ. ഇപ്പോള്‍ ഒരു പാകിസ്ഥാനി പയ്യന്‍ അവിടെ താമസിക്കുന്നു. അവന്‍ ഏതോ ഒരു കോളേജ് വിദ്യാര്‍ഥിയാണ്. രണ്ടു ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ അവന്‍ ഒഴിഞ്ഞു തരും. അത്രയും മതി. മുറി കണ്ടു, ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇഷ്ടപ്പെടാന്‍ എന്തിരിക്കുന്നു? താമസിച്ചാല്‍ പോരെ? സമയമില്ലാ സമയത്ത് ഇങ്ങിനെ ഒരെണ്ണം കിട്ടിയത് തന്നെ ദൈവ സഹായം, അല്ലാതെന്താ; അവന്‍റെ ചിന്ത ഇങ്ങിനെ പോയി.

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു, ഒരു ഞായറാഴ്ച വൈകിട്ട് താമസിക്കാന്‍ വരാം എന്ന് പറഞ്ഞു, അഡ്വാന്‍സ്‌ കൊടുത്തിട്ട് അവിടെ നിന്നിറങ്ങി. പുതിയ ആളും, പുതിയ സ്ഥലവും ആയതു കൊണ്ട്, അവര്‍ വേലക്കാരിയെ അവന്‍റെ കൂടെ പറഞ്ഞു വിട്ടു, വഴി കാണിച്ചു കൊടുക്കാന്‍. ഒരു ചായ കുടിക്കണം, എവിടെയാ പറ്റിയ സ്ഥലം? വേലക്കാരിക്ക്‌ ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷ അറിയില്ല. എന്തിനും ഒരു വല്ലാത്ത ചിരി തന്നെ. അവന്‍ അത് വലിയ കാര്യമാക്കിയില്ല. ലക്ഷണം കണ്ടിട്ട്, വേലക്കാരി അവനെ ബസ്‌ കയറ്റി വിട്ടിട്ടേ പോകൂ എന്ന് തോന്നി. എന്തായാലും ഒരു ഇന്ത്യന്‍ ഭക്ഷണ ശാല കണ്ടു. അവര്‍ക്കും ഒരു ചായയും, വടയും വാങ്ങി കൊടുത്തു. താമസിക്കാന്‍ ഒരു സ്ഥലം ശരിയായല്ലോ എന്ന മനസ്സമാധാനത്തോടെ അവന്‍ പോയി.

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു, അവന്‍ സാധനങ്ങളുമായി പുതിയ സ്ഥലത്തെത്തി. അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ ആ പാകിസ്ഥാനി പയ്യന്‍ മുറി ഒഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അവന്‍ എവിടെയോ പോയിരിക്കുകയാണ്. അവിടുത്തെ ആന്‍റി അവന്‍റെ മൊബൈലില്‍ വിളിച്ചിട്ടും അവന്‍ എടുക്കുന്നില്ല. ദൈവമേ, കുഴഞ്ഞോ? അവന്‍ ഒരു നിമിഷം ഓര്‍ത്തു. രാവിലെ ഓഫീസില്‍ പോകേണ്ടതാണ്. ഈ പഹയന്‍ ഇനി ഇതു നേരത്താണോ ആവോ വരിക. ആന്‍റി സമാധാനിപ്പിച്ചു, സാരമില്ല. ഇവിടെ വേറെയും മുറികളുണ്ട്. തല്കാലത്തേക്ക് അത് ഉപയോഗിക്കാം. ഒരു ബെഡ് വിരിച്ചു തന്നു. അന്ന് വേറെ ഒരു മുറിയില്‍ കിടന്നു. ആ പഹയന്‍ അന്ന് രാത്രിയില്‍ എത്തിയില്ല. പിറ്റേ ദിവസം, ജോലി കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു വന്നപ്പോഴും ആ പഹയന്‍ എത്തിയിട്ടില്ല. എന്തൊരു മനുഷ്യന്‍? അവന്‍ ഓര്‍ത്ത്‌ പോയി.

വൈകിട്ട് ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നു കുറെ നേരം ആന്‍റിയോട് വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നു. രാത്രി എട്ടു മണി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ വന്നു. അവന്‍റെ സാധനങ്ങള്‍ മാറ്റാന്‍ സഹായത്തിനു ചെന്നപ്പോള്‍ അവന്‍ ഹിന്ദിയില്‍ പറഞ്ഞു, ഇവരെ സൂക്ഷിക്കണം. പൈസക്ക് ആര്‍ത്തിയുള്ള സ്ത്രീയാണ്. ഉപദേശത്തിനു അവനു ഒരു നന്ദിയും പറഞ്ഞു. എന്തായാലും അന്നത്തെ രാത്രി, പുതിയ മുറി കിട്ടിയതില്‍ അവനു ഒരു ആശ്വാസം തോന്നി. പുതിയ സ്ഥലത്ത്, ഒരു പുതിയ ജീവിതം. ദൈവത്തിനു നന്ദി പറഞ്ഞു അവന്‍റെ പുതിയ താമസം തുടങ്ങി.

ഓഫീസില്‍ നിന്ന് വന്ന ശേഷം, ആന്‍റിയോട് വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞിരിക്കുക അവന്‍ ഒരു പതിവാക്കി. വീട്ടിലെ ഒരു അന്തരീക്ഷം അവനു തോന്നി, അങ്ങിനെ ഇരിക്കുമ്പോള്‍. അമ്മയോട് അന്നത്തെ സംഭവങ്ങള്‍ വിവരിക്കുന്ന പ്രതീതി. വീട്ടില്‍ നിന്ന് മൈലുകള്‍ അകലെയാണെങ്കിലും, അങ്ങിനെ ഒരു തോന്നല്‍ ഇവിടെ ഉണ്ടായില്ല. ആ ബന്ധം അങ്ങിനെ അവരറിയാതെ വളര്‍ന്നു. ആന്‍റി സ്വന്തം കഥകള്‍ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഇളയ മകന്‍ കൂടെ താമസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വര്‍ഷമായി, ഒരു മിണ്ടാട്ടവും ഇല്ല. ഒരു വാടകക്കാരനെ പോലെ. മുഖത്തു നോക്കില്ല. അങ്ങിനെയുള്ള അവസ്ഥയിലാണ്, അവന്‍ അവിടെ കയറിച്ചെന്നത്‌. അതവര്‍ക്ക് ഒരു പുതു ജീവന്‍ നല്‍കി. അവന്‍റെ അവധി ദിവസങ്ങളില്‍ അവനെയും കൂട്ടി സ്ഥലങ്ങള്‍ പരിചയപ്പെടുത്തി നല്‍കാന്‍ പോകുന്നത് അവര്‍ പതിവാക്കി. അവനും അത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.

അങ്ങിനെയിരിക്കെ ഒരു സായാന്ഹത്തില്‍ ആന്‍റിയുടെ ഒരു സുഹൃത്തും മകളും അവിടെ എത്തി. ആന്‍റി വളരെ നിര്‍ബന്ധിച്ചു അവനെ താഴെ വിളിച്ചു വരുത്തി, അവര്‍ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി. അവര്‍ ഒരു ഡോക്ടര്‍ ആണ്, മകള്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നു. അവരും മകളും മാത്രം, ഭര്‍ത്താവ് അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചു; മകള്‍ക്ക് അഞ്ചു വയസ്സുള്ളപ്പോള്‍. അവര്‍ പോയപ്പോള്‍ ആന്‍റിയോട് അവന്‍ പറഞ്ഞു, വേണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ആന്‍റി പറഞ്ഞു, ഒരു പരിചയം ഇരുന്നോട്ടെ. പിന്നീട് പറഞ്ഞു, അവരുടെ മകളെ ആന്‍റിയുടെ ഇളയ മകന് വേണ്ടി കല്യാണം ആലോചിക്കാന്‍ ഒരു താല്പര്യം ഉണ്ട്. അവന്‍ ചോദിച്ചു, അതിനു മകന്‍ മിണ്ടിയിട്ടു വേണ്ടേ, ഇതൊക്കെ നടക്കാന്‍. അവര്‍ വളരെ വിഷമത്തോടെ, എന്നാല്‍ പ്രതീക്ഷയോടെ, പറഞ്ഞു. അത് നടക്കും, ഒരിക്കല്‍.

ഈ ഡോക്ടര്‍ ആന്‍റി, ജോലി കഴിഞ്ഞു ഇവിടെ വരിക ഒരു സ്ഥിരം പരിപാടിയാക്കി. രണ്ടു പേരും കുറെയേറെ ഇരുന്നു വര്‍ത്തമാനം പറയും, പിന്നെ, ആന്‍റിയെയും കൂട്ടി അവരുടെ വീട്ടില്‍ പോകും. രാത്രി വളരെ വൈകിയാണെങ്കില്‍ അവനെയും കൂട്ടും. ആദ്യമാദ്യം അവന്‍ എതിര്‍ത്തെങ്കിലും, പിന്നീട് അവനും കൂടെ പോകാന്‍ തുടങ്ങി. വെറുതെ കയറി വണ്ടിയില്‍ ഇരുന്നാല്‍ മതിയല്ലോ. ചോറുണ്ട് കഴിഞ്ഞു ഒരു നടത്തം എന്നത് പോലെ, ഒരു കറക്കം.

അങ്ങിനെയിരിക്കെ, ഒരിക്കല്‍ ഡോക്ടര്‍ ആന്‍റി അറിഞ്ഞു, അവന്‍ വണ്ടിയോടിക്കും. ആന്‍റിക്ക് പ്രായം ഒരുപാടായി ( കാഴ്ചയില്‍ ), വണ്ടിയൊന്നും ഓടിക്കാന്‍ പറ്റില്ല, പക്ഷെ ജീവിക്കേണ്ടേ. അവര്‍ പറഞ്ഞു, "നീ എന്നെ കൊണ്ട് വിട്ടിട്ടു, വണ്ടി നിന്‍റെ ആവശ്യത്തിനു എടുത്തോളൂ. വൈകിട്ട് വിളിക്കാന്‍ വന്നാല്‍ മതി." അവനും അതൊരു നല്ല കാര്യമായി തോന്നി. ഇത് പക്ഷെ, അവന്‍ അറിയാതെ അവന്‍റെ വീട്ടുടമസ്ഥ ആന്‍റിക്ക് അനിഷ്ട കാര്യമായി. അവര്‍ അവനെ എല്ലായിടത്തും പരിചയപ്പെടുത്തിയത്, തന്‍റെ ഒരു മകന്‍ എന്നായിരുന്നു. ഡോക്ടര്‍ ആന്‍റിയും ഇതുപോലെ തന്നെ തുടങ്ങി. അവന്‍ പക്ഷെ, ഡോക്ടര്‍ ആന്‍റിയെ, തന്‍റെ സ്വന്തം അമ്മയെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ചു. അവരെ അമ്മെ, എന്ന് വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവരുടെ മകള്‍ക്ക് പക്ഷെ, ഇതൊന്നും ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. കാരണം, അവള്‍ക്കു അപ്പനെ നഷ്ടമായതിന്‍റെ ദുഃഖം ഇനിയും മാറിയിട്ടില്ല; വര്‍ഷം ഇരുപത്തിയഞ്ച് കഴിഞ്ഞെങ്കിലും. അവള്‍ പറയുന്നത്, അമ്മ ഒരുത്തിയാണ് ഇതിനെല്ലാം കാരണം. പക്ഷെ ആ അമ്മയുടെ വാക്ക് അവള്‍ ഇപ്പോഴും കേള്‍ക്കുന്നില്ല. അവര്‍ സഹിച്ച പീഡനങ്ങള്‍, അവഹേളനങ്ങള്‍, ഇതൊന്നും ആ മകള്‍ക്ക് അറിയേണ്ട. അവള്‍ക്കു അച്ഛന്‍റെ നഷ്ടമായ സ്നേഹം മാത്രമാണ് പരാതി. അതൊരു വാശി പോലെ, ഒരു ദുര്‍വാശി പോലെ.

അവന്‍ ഒരു പാവം, രണ്ടു അമ്മമാര്‍ക്ക് ഒരു മകന്‍ എന്ന പോലെയായി അവന്‍റെ അവസ്ഥ. ഒരേ സമയം രണ്ടു പേരെയും കരുതണം, രണ്ടു പേരുടെയും ആവശ്യത്തില്‍ കൂടെ ഉണ്ടാകണം. പക്ഷെ, അവന്‍റെ വീട്ടുടമസ്ഥ ആന്‍റിക്ക് ഇവനെ എങ്ങിനെയെങ്കിലും അവരില്‍ നിന്ന് അകറ്റണം എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു. അവര്‍ അതിനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ തുടങ്ങി. മാനസികമായി ഡോക്ടര്‍ ആന്‍റിയെ പീഡിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. എന്നിട്ടും പിന്മാറുന്നില്ല എന്ന അവസ്ഥ വന്നപ്പോള്‍, അവര്‍ വജ്രായുദ്ധം എടുത്തു, അവരുടെ മകള്‍. അവള്‍ക്കു ഫോണ്‍ ചെയ്തു അമ്മയെപ്പറ്റി അനാവശ്യമായി പറഞ്ഞു പരത്തി. ഒന്നാമതെ അവള്‍ക്കു അവനെ ഇഷ്ടമല്ല, ഇത് കൂടി കേട്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ ഭദ്രകാളി കണക്കെ കലി തുള്ളി. പാവം ആ അമ്മ, അവര്‍ക്ക് സ്വന്തം മകള്‍ അല്ലെ ഇപ്പോഴും വലുത്? അവര്‍ അവനോടു പറഞ്ഞു, നമ്മള്‍ കാണുന്നത് ഇനി ആരും അറിയരുത്. എനിക്ക് നീ മകനെപ്പോലെ, പക്ഷെ നിന്‍റെ വീട്ടുടമസ്ഥ സമ്മതിക്കില്ലല്ലോ?

അങ്ങിനെ കുറെ നാള്‍ കഴിഞ്ഞു പോയി. എല്ലാം കലങ്ങി തെളിഞ്ഞു എന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്ന ഒരു ദിവസം, വീട്ടുടമസ്ഥ ആന്‍റി എങ്ങിനെയോ അറിഞ്ഞു, രഹസ്യമായി അവര്‍ കാണുന്നു എന്ന്. അന്ന് അവന്‍റെ ശനി ദശ ആയിരുന്നു. അവന്‍ ആ വീട് വിട്ടു പോകാനൊരുങ്ങി. പക്ഷെ അവര്‍ സമ്മതിക്കുമോ? അവന്‍റെ കൂട്ടുകാര്‍ ഉപദേശിച്ചു, "നീ ഇപ്പോള്‍ പോയാല്‍ അവര്‍ നിന്നെയും അപമാനിക്കും. തല്‍കാലം സഹിച്ചു ഒതുങ്ങി നില്‍ക്കുക. അവര്‍ക്ക് മാനസിക പ്രശ്നം ആണ്. നീ ഇപ്പോള്‍ പോയാല്‍ അത് കൂടുക മാത്രമേ ചെയ്യൂ. കാരണം, നീ അവരെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ട് വന്ന ആളാണ്‌. ഇനി നീ കൈവിട്ടാല്‍ അവര്‍ക്ക് അത് താങ്ങാനാവില്ല. ഒരു പക്ഷെ അവരുടെ ജീവിതത്തിന്‍റെ വേറൊരു മാനസിക അവസ്ഥക്ക് നീ അറിയാതെ ഒരു കാരണക്കാരനാകേണ്ടി വരും." അവന്‍ കൂട്ടുകാരുടെ ഉപദേശത്തെ ശരിവച്ചു. അങ്ങിനെ ഒരു വര്‍ഷാവസാനത്തില്‍ ഡോക്ടര്‍ ആന്‍റിയുമായുള്ള അടുപ്പം അവന്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു; രണ്ടു പേരുടെയും പൂര്‍ണ സമ്മതത്തോടെ.

രണ്ടു സ്ത്രീകള്‍ അവനു വേണ്ടി കടിച്ചു കീറുന്നതിന്‍റെ ഒരു രക്ത സാക്ഷിയാകേണ്ടി വന്നു പാവം അവന്‍. അവന്‍റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയോ? രണ്ടു പേരും ഉപേക്ഷിച്ചു. ഡോക്ടര്‍ ആന്‍റിക്കും അവനെ വേണ്ടാ, അവന്‍റെ പഴയ വീട്ടുടമസ്ഥ ആന്‍റിക്കും അവനെ വേണ്ട. രണ്ടു പേരും കണ്ടാല്‍ പരിചയ ഭാവം പോലും ഇല്ല. അവനു കുറെ മാനസിക പ്രയാസങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ച്, അവര്‍ അവന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും അകന്നു. ഒരു ഉറുമ്പിനെപ്പോലും നോവിക്കാത്ത അവനെ, അവര്‍ മറ്റൊരു വ്യക്തിത്വത്തിന് ഉടമയാക്കി. ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ പറ്റാത്ത കുറെ ഓര്‍മ്മകള്‍ സമ്മാനിച്ച്, അവര്‍ അവനെ അനാഥനാക്കി. കൈവിട്ടു പോയ മനസ്സിനെ തിരിച്ചു പിടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട്, ഈ ഭൂലോകത്തില്‍ എവിടെയോ അവന്‍ ഉണ്ട്; പാവം.

വെറുതെ കുറെ ചിന്തകള്‍

2011-03-10T16:39:00.000+05:30

മനസ്സ് നിറയെ എന്തോ ആണ്. എന്തൊക്കെയോ മിന്നി മറയുന്നു, എന്തൊക്കെയോ ചിന്തകളില്‍ കൂടി തികട്ടി വരുന്നു. ആകെപ്പാടെ ഒരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥ; വിവരിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു അവസ്ഥ. എന്താ എന്നറിയില്ല. ജീവിതത്തിന്‍റെ കടന്നു പോയ വഴികളില്‍ കൂടി സഞ്ചരിക്കാന്‍ ഒരു വല്ലാത്ത ഇഷ്ടം. പഴയ ആള്‍ക്കാരെ കാണാന്‍, തനിയെ കുറെ നേരം സഞ്ചരിക്കാന്‍, പള്ളിക്കൂടം, കലാലയം മുതലായ സമയങ്ങളിലെ നല്ല നല്ല അനുഭവങ്ങള്‍ അയവിറക്കാന്‍ ഒക്കെ ഒരു മോഹം.

അടുത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ വേണ്ടാ എന്നും, അകലെയിരിക്കുമ്പോള്‍ അടുത്തായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നുമുള്ള ഒരു മോഹം. കൈയെത്തും ദൂരെ ഇരുന്നിട്ടും, എന്തോ ഒരു അകല്‍ച്ച പോലെ തോന്നിയോ? അതോ നഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്നുള്ള തോന്നലാണോ? സ്നേഹം ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ അറിയുന്നത് അല്ലെങ്കില്‍ അറിയപ്പെടുന്നത് വിരഹം വരുമ്പോഴാണ്. എന്തൊക്കെയോ നഷ്ടമാകാന്‍ പോകുന്നു എന്നൊരു തോന്നല്‍. അത് പലപ്പോഴായി സ്വപ്നങ്ങളില്‍ കൂടി പ്രതിഫലിക്കുന്നു. പക്ഷെ എല്ലാം ഒരു പകല്‍ സ്വപ്നം പോലെ.

മുന്നോട്ടുള്ള വഴി അങ്ങിനെ നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു കിടക്കുന്നു. ഒരു മരുഭൂമിയില്‍ കൂടിയുള്ള, നീണ്ട വഴി പോലെ. അതിന്‍റെ ഇരു വശങ്ങളിലും ഒന്നും കാണുന്നില്ല. വെറും ഊഷര ഭൂമി. ഒരു വണ്ടി കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍, കുറെ നേരം വെറുതെ ഡ്രൈവ് ചെയ്യാമായിരുന്നു. നല്ല മഴ പെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍ അത് കണ്ടു ആസ്വദിക്കാമായിരുന്നു. എന്തൊക്കെയോ നിരൂപിക്കുന്നു, അതില്‍ ഒന്നു പോലും നടക്കാതെ പോകുന്നു. അതോ, അതിനു വേണ്ടി പരിശ്രമിക്കുന്നില്ലയോ? യാന്ത്രികമായ ഒരു ജീവിതം. പക്ഷെ ഒന്നുറപ്പ്, അത് വേറെ ആരുമല്ല നിയന്ത്രിക്കുന്നത്‌; ഞാന്‍ തന്നെ. എന്‍റെ ജീവിതചര്യകളില്‍ അതിനെ തളച്ചിടാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണോ? കുറെ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍; ഓരോ വര്‍ഷവും അതേ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ തിരിച്ചു വരുന്നു; പൂര്‍ത്തിയാക്കാനാവാതെ.

പ്രയത്നം; അതു നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ബോധം, അതുണ്ട് എന്തായാലും; ഭാഗ്യം. കുറെ നഷ്ട സ്വപ്നങ്ങളും, മിഥ്യാ സ്വപ്നങ്ങളും, ചിന്തകളും മനസ്സിനെ കാര്‍ന്നു തിന്നുകയാണോ? എല്ലാം വെറുമൊരു മോഹമായി മാറുമോ? മനസ്സാകുന്ന അശ്വത്തിനു മുഖപ്പട്ട കെട്ടുക, കടിഞ്ഞാണിടുക. അതാണ്‌ പരമ പ്രധാനം.

വര്‍ണശലഭങ്ങള്‍

2011-01-24T14:51:00.001+05:30

ഒരിക്കല്‍ കൂടി കലാലയ ജീവിതത്തില്‍ പ്രവേശിച്ചത്‌ പോലെ തോന്നി, പുതിയ കാമ്പസില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍. എല്ലായിടത്തും വര്‍ണശലഭങ്ങള്‍ പാറി പറക്കുന്നു. ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങളില്‍ ചിലതാണ് ഭക്ഷണ ശാലയും വ്യായാമ ശാലയും അതിനു മുന്നിലെ വിശ്രമ സ്ഥലവും. ഒരു ചായയുമായി അവിടെ ഇരുന്നാല്‍ തരുണീ മണികള്‍ വ്യായാമം ചെയ്യുന്നത് വ്യക്തമായി കണ്ട്, ചായ ആസ്വദിച്ചു കുടിക്കാമല്ലോ?

ഇ ഡി എസ്, എച്ച് പി യില്‍ ആയതിനു ശേഷം പെണ്‍പിള്ളേരുടെ എണ്ണം ഇത്തിരി കൂടിയിട്ടുണ്ട്. അതു നന്നായി അറിയാന്‍ ഇപ്പോള്‍ സാധിക്കുന്നുണ്ട്. കാരണം, ഇവിടെ അങ്ങോളം ഇങ്ങോളം കറങ്ങി നടക്കുന്നത് മുഴുവന്‍ അവരാണല്ലോ? ചൈനീസ് പെണ്ണുങ്ങള്‍ മുട്ടിനു മുകളില്‍ നില്‍ക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങളല്ലേ ധരിക്കൂ. വെളുത്തു കൊലുന്നനെയുള്ള അവരുടെ മുഖത്തോട്ടു മാത്രം നോക്കരുത്. ചിലപ്പോള്‍ അതുവരെ ആസ്വദിച്ചതെല്ലാം ദാഹിച്ചു പോയേക്കും. എല്ലാ നിലകളിലും ചെറിയ ഭക്ഷണ ശാലകള്‍ ഉണ്ട്. അവിടെ ഇരുന്നാല്‍ നല്ല കാഴ്ചകള്‍ കാണാം. മുകളില്‍ ഇരുന്ന് പുറം ലോകം, ചൂടടിക്കാതെ ആസ്വദിക്കുവാന്‍ കഴിയുന്ന നല്ല സ്ഥലമാണ് അത്.

കാമ്പസിന് നടുക്ക് വ്യായാമ ശാലയും, അതിനു കണ്ണാടി ഭിത്തികളും, അതിനു മുന്നില്‍ ഒരു ബസ് കാത്തിരിപ്പ് കേന്ദ്രവും. അവിടെ ബസ് ഒന്നും വരില്ല. അത് വഴി റോഡ്‌ ഇല്ല. ഇത് പുക വലിക്കുന്നവര്‍ക്കുള്ള സ്ഥലം ആണ്. പക്ഷെ അവിടെ ഇരുന്നാലുള്ള കാഴ്ച വ്യായാമ ശാലയിലെ ട്രെഡ്‌ മില്‍ ആയതു കൊണ്ടും, അവിടെ കൂടുതലും പെണ്‍പിള്ളേര്‍ ശരീരം വടിയാക്കാന്‍ വരുന്നത് കൊണ്ടും, വടി വിഴുങ്ങിയ പോലെ നമ്മള്‍ക്ക് അവിടെ ഇരുന്ന് ആസ്വദിക്കാം. ഇങ്ങിനെ അതിന്‍റെ സ്ഥാനങ്ങള്‍ കണ്ട് വച്ചവനെ സമ്മതിക്കണം.

കലാലയത്തില്‍ പ്രണയിതാക്കളെ കാണാം. പ്രണയം ഉണ്ടോ എന്നറിയില്ല, പക്ഷെ കുറെ ജോഡികളെ കാണാം. അത് വലിക്കാനായാലും ( വലിപ്പിക്കാനാണോ ?? ), ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായാലും, കറങ്ങാനായാലും ശരി. ആകെ മൊത്തത്തില്‍ ഒരു കലാലയത്തില്‍ പ്രവേശിച്ച അവസ്ഥ. ഇപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കുന്നത്, ചില മാനേജര്‍മാര്‍ പെണ്ണുങ്ങളെ അല്ലാതെ വേറെ ആരെയും പുതുതായി എടുക്കുന്നില്ല എന്നാണ്. ആണുങ്ങള്‍ ജോലിക്കപേക്ഷിച്ചാല്‍ ഒരു മറുപടിയും ഉണ്ടാവില്ല. വെറുതെ സമയം കളയാം, ഇന്ന് വിളിക്കും നാളെ വിളിക്കും എന്ന് വിചാരിച്ച്. പക്ഷെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ അപേക്ഷിച്ചാലോ, ഒരു പതിനഞ്ചു ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ചിരിക്കും. അങ്ങിനെ ആകെ മൊത്തം കുറെ വര്‍ണ ശലഭങ്ങളാണ്.

ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്കും ഈ കാമ്പസ് കാണാന്‍ ഒരാഗ്രഹം ഉണ്ടാവുമല്ലോ? ഇതാ കണ്ടോളൂ...

മരുഭൂമിയുടെ നടുക്ക് ഒരു കലാലയം എന്ന് തല്‍ക്കാലം ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കാം. ഓര്‍മ്മകള്‍ അയവിറക്കി, ഒരിക്കല്‍ കൂടി ആ കലാലയത്തിലേക്ക്.

വാല്‍ക്കഷണം : പണ്ടൊക്കെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക്‌ നീണ്ട മുടി നിതംബം മറക്കാന്‍ ആയിരുന്നെങ്കില്‍, ഇന്ന് ലാപ്ടോപ് ബാഗ്‌ വച്ചാണ് അത് മറക്കുന്നത്. പെണ്ണിനെ ആണും, ആണിനെ പെണ്ണുമായി തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റാത്ത കാലമല്ലേ !

ക്ലേ പോട്ട് റൈസ് അഥവാ മണ്‍ ചട്ടിയിലെ ചോറ്

2010-12-05T12:54:00.000+05:30

പഴയ കാലത്ത്, സ്റ്റീല്‍ പാത്രങ്ങള്‍ ഒക്കെ വരുന്നതിനു മുന്‍പ്, നമ്മുടെ പൂര്‍വികര്‍ മണ്‍ ചട്ടിയിലായിരുന്നു ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്തിരുന്നതും, കഴിച്ചിരുന്നതും. എന്നാല്‍ കാലം പുരോഗമിച്ചതോടെ മണ്‍ ചട്ടി, പുരാ വസ്തു ശാലയില്‍ കാണുന്ന ഒരു ഉപകരണമായി പരിണമിച്ചു. ഈ ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ പരസ്യമായി ആരെങ്കിലും മണ്‍ ചട്ടിയില്‍ കഴിച്ചാല്‍ നമ്മള്‍ അവരെ കളിയാക്കും. കണ്ടില്ലേ, പിശുക്കന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ ദാരിദ്ര്യവാസി എന്നൊക്കെ പറയും.

ഒരിക്കല്‍ ഒരു ഭക്ഷണ ശാലകളുടെ ഇടയിലൂടെ നടന്നപ്പോള്‍ ഒരു ബോര്‍ഡ്‌ കണ്ടു, ക്ലേ പോട്ട് റൈസ്. അവിടെ സാമാന്യം തരക്കേടില്ലാത്ത തിരക്കും. കുറച്ചു നേരം അവിടെ നിന്ന് കണ്ടു, എന്താ സംഭവം. പഴയ സംഗതി തന്നെ. മണ്‍ ചട്ടിയില്‍ ചോറും, കുറച്ചു കറിയും കലര്‍ത്തി ഇത്തിരി നേരം വച്ചു ചൂടാക്കി ചട്ടിയോടെ തരും. കഴിച്ചോണം.

ഒരിക്കല്‍ മീന്‍ ചട്ടിയില്‍ ഇത്തിരി ചോറ് ഇട്ടു ഇളക്കി തിന്നപ്പോള്‍ ഭാര്യ കളിയാക്കി, ഈ മനുഷ്യന് നാണമുണ്ടോ? ആരെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ എന്തു വിചാരിക്കും? അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു, വലിയ വലിയ ഷോപ്പിംഗ്‌ മാളില്‍ ചെന്നിരുന്ന് " ക്ലേ പോട്ട് റൈസ് " കഴിക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും മടിയില്ല. അതിനു അന്യായ കാശും കൊടുക്കും. സ്വന്തം വീട്ടില്‍ ഇത്തിരി രുചിയായി ചട്ടിയില്‍ ചോറിട്ടു കഴിച്ചപ്പോള്‍ എന്താ കഥ? അതിന്‍റെ ഒരു പടം വല്ല ഓര്‍കൂട്ടിലോ ഫേസ് ബുക്കിലോ ഇട്ടിരുന്നെങ്കില്‍ ലോകര്‍ നമ്മുടെ മാനം പോക്കിയേനെ. മറിച്ച്, "ക്ലേ പോട്ട് റൈസ് " കഴിക്കുന്നതിന്‍റെ പടം ഇട്ടാലോ, അഭിപ്രായം മാറും. "ആഹാ, അടിച്ചു പോളിക്കുവാണോ", " ഇത് ഏതു ഡിഷ്‌ ആണ് ? ", " യമ്മി" എന്നിങ്ങനെ.

സംഗതിയുടെ പേര് സായിപ്പിന്‍റെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇത്തിരി മാന്യത വന്നു എന്ന് എല്ലാവര്‍ക്കും തോന്നി. എന്നാല്‍ അതിലെ മൂല ഘടകം നമ്മുടെ പഴയ മണ്‍ ചട്ടിയാണെന്നത് എല്ലാവരും മറന്നു.

സായിപ്പിനെ കാണുമ്പോള്‍ കവാത്ത് മറക്കും എന്നത് എത്ര ശരിയാണ്.