สำนักพิมพ์ปิงฟ้าฯ

โรมีโอกับจูเลียต

2010-06-11T07:40:00.002+07:00

สวัสดีค่ะ นี่คือวันหนึ่งในฤดูหนาว ในวันที่เขาบอกว่าอำเภอฝางบ้านดิฉันนั้น ได้รับแรงสั่นสะเทือนจากแผ่นดินไหว 3 ริกเตอร์กว่าๆ ที่ ประเทศพม่า เอาละสิ สงสัยต้องไปหาซื้อเต๊นท์มาเพิ่มเติม (เดิมมีอยู่ 1) เผื่อเกิดไรขึ้นจริง ก็น่าจะได้ใช้วิชาลูกเสือ เนตรนารีให้เกิดประโยชน์ หากต้องนอนกับดินกินกับทรายขึ้นมา ใครจะว่าวิตกเกินเหตุก็ช่างเขาค่ะ เราเตรียมของเราเอาไว้ไม่เสียหาย เป้หนึ่งใบ ใส่หลักฐานทุกอย่างที่สำคัญเอาไว้ในนั้น อีกทั้งเงินและทอง (ถ้ามี) ถุงยังชีพใบโตไม่ต้องรอให้ใครมาแจก ใส่อาหารแห้งพร้อมจกกินได้ทุึกเมื่อ ของใช้ส่วนตัว ยาสีฟันแปรงสีฟัน สบู่แชมพูอะไรก็ว่าไป อย่าลืมหยูกยา น้ำท่าเตรียมไว้สักขวด สองขวด เกิดอะไรขึ้นจะได้ไม่ลำบากจนเกินไปนัก เพราะกว่าความช่วยเหลือจะมาถึง มันก็ล่าช้าเสียเต็มประดา ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนไปพลางก่อนนั่นแหละดีค่ะ

นี่ดิฉันเข้ามาบ่นอะไรนี่ อ๋อ ไม่ใช่อะไร พูดถึงการเตรียมตัวน่ะค่ะ โลกเราเดี๋ยวนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น วันนี้วันดี เริ่มต้นกันด้วยการเอาเพลงเก่าแก่ สมัยสาวๆ มาให้ฟัง เผื่อใครเกิดไม่ทันจะได้รู้ได้เห็นว่าอ๋อ สมัยก่อนป้าๆ เขาฟังเพลง และดูหนังแบบนี้กันนั่นเอง ใช่แล้ว นี่นับเป็นเพลง และหนังสุดโปรดที่ดูแล้วดูอีกหลายรอบทีเดียว ดูกี่ทีๆ ก็ซึ้งทุกทีไม่มีเบื่อ (นับเป็นความชอบส่วนตัวโดยแท้)

และอากาศหนาวๆ (รึปล่าว?) แบบนี้ อะไรจะดีเท่าการทำตัวให้อุ่น ทำใจให้สบาย และเพลิดเพลินกับนิยาย ที่เริ่มอัพกันใหม่ ในบล็อกแห่งนี้ .. ขอให้มีความสุขกับชีวิตกันทุกท่านนะคะ

ราชา'วดี

home made air conditioner

2010-05-30T12:50:00.002+07:00

ร้อนนักร้อนหนา ร้อนรุ่มกลุ้มฤดีื มาทำพัดลมให้เป็นเครื่องปรับอากาศกันเถอะเจ้าค่ะ เผื่อจะคลายร้อนลงได้บ้าง

และแล้ววันสองวันมานี้ ฝนก็ได้ตกลงมาบ้างแล้ว ไม่ค่อยอยากเชื่อสักเท่าใดเลยว่า แถวบ้านอิฉันจะแล้งน้ำจนต้องมีรถดับเพลิงบรรทุกน้ำ ที่มีป้ายเขียนว่า หน่วยบรรเทาสาธารณะภัย นำน้ำมาบรรเทาทุกข์ให้ชาวบ้านซึ่งรวมทั้งบ้านอิฉันเองด้วย

ร้อนก็ร้อน น้ำก็แล้งนะคุณ แถมบ้านเมืองก็เต็มไปด้วยความแตกแยก ดังนั้นใครต่อใครจึงเต็มไปด้วยความเครียด แต่อย่างไรก็ดี เมื่อฝนตกลงมาบ้าง ผืนดินก็ชุ่มเย็น ปั๊มน้ำน้อยๆ ของฉันพอจะสูบน้ำขึ้นมาได้บ้าง ชาวบ้านเริ่มยิ้มให้กัน และเปลี่ยนเรื่องคุยจากเรื่องสีนั้นสีนี้ เป็นเรื่องเห็ดถอบ(เห็ดเผาะ) เห็ดถอบออกใหม่ๆ เมื่อฝนแรกลง ตามมาด้วยแมงมัน และอื่นๆ(เช่นอึ่งอ่างและกบเขียด) ตอนนี้คนสีไหนก็คุยกันได้เรื่องการหาเห็ด การทำอาหารจากเห็ดถอบที่จะอร่อยเลิศรสที่สุดก็ตอนฝนแรกนี้เท่านั้น

เมื่อวานนี้อิฉันซักเสื้อกองโตด้วยน้ำฝน น้ำที่นางฟ้าเมตตาประทานลงมาจากสรวงสวรรค์ บ้านใครไม่เคยขาดแคลนน้ำใช้ คงไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกเช่นนี้หรอกนะ

เมื่อเครื่องซักผ้าทำงานของมันจนเสร็จสิ้น ความที่รวบรวมผ้าใช้แล้วมาตลอดสัปดาห์ ทำให้ลืมแยกผ้าบางชิ้นที่สีตกออกมา เมื่อซักเสร็จแล้วผลที่ได้คือผ้าทุกชิ้นกลายเป็นสีตุ่นๆ คล้ายๆ กันไปหมด แต่นั่นทำให้อิฉันหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง

คุณรู้ไหมว่าอิฉันหัวเราะอะไร

อิฉันคิดว่า การแบ่งสีนั้นสีนี้ในทุกวันนี้ ที่หลายคนกลัวเหลือเกินว่า มันจะแตกแยกจนถึงขั้นอาจอยู่ร่วมกันไม่ได้อีกแล้ว แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าในที่สุด พวกเราจะเหมือนผ้าที่ถูกซักในเครื่องเดียวกันและสีตกใส่กันจนกลายเป็นสีคล้ายๆ กันนี่แหละ เพราะเราอยู่ด้วยกัน เป็นญาติพี่น้อง เป็นเพื่อนพ้อง เป็นพ่อแม่ลูกกันก็มี และบางคู่เป็นคู่รักก็มีนะ

แ่ต่ตอนนี้คนแถวบ้านอิฉัน ไม่ว่าสีไหนต่างพากันไปหาเห็ดถอบ ต่างทำอาหารด้วยเห็ดถอบ และพูดคุยกันด้วยเห็ดถอบ และแมงมัน อาหารอร่อยลิ้นของพวกเรา และพูดเลยไปถึงอึ่งอ่างและกบเขียด อีกทั้งงานบุญบ้านนั้นบ้านนี้ ใช่แล้วค่ะ วิถีชีวิตของเราเป็นเช่นนี้มาเนิ่นนานและจะเป็นเช่นนี้ต่อไปอีกนาน

Blowing in the wind - Katie Melua

2010-05-23T09:55:00.008+07:00

Blowing In The Wind
By Bob DyLan

How many roads must a man walk down
Before they call him a man
How many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand

How many times must the cannonballs fly
Before they are forever banned
The answer, my friend, is blowing in the wind
The answer is blowing in the wind

How many years must a mountain exist
Before it is washed to the sea
How many years can some people exist
Before they're allowed to be free

How many times can a man turn his head
And pretend that he just doesn't see
The answer, my friend, is blowing in the wind
The answer is blowing in the wind

How many times must a man look up
Before he can see the sky
How many ears must one man have
Before he can hear people cry

How many deaths will it take till he knows
That too many people have died
The answer, my friend, is blowing in the wind
The answer is blowing in the wind

สวัีสดีปี 2553 ค่ะ

2010-01-01T20:26:00.002+07:00

ขอให้มีความสุขทุกสถาน
หน้าที่การงานก้าวหน้า
ขอให้สมหวังในสิ่งปรารถนา
ขอให้สวย
ขอให้รวย
ขอให้เฮงกันทั่วหน้า
สวัสดีปีใหม่ค่ะ

อยากดู สคส.ใบใหญ่คลิกที่นี่ค่ะ

e-book

2009-12-09T15:29:00.006+07:00

เมื่อ อีบุ้คเริ่มเข้ามามีบทบาทมากขึ้น เนื่องจากผู้คนส่วนใหญ่ในโลกนี้มีชีวิตอยู่หน้าจอ รวมทั้งบรรดาหนอนหนังสือทั้งหลายด้วย แต่อย่างไรก็ดี ในฐานะคนทำหนังสือ ฉันก็ยังรักหนังสือกระดาษ ยังรักที่จะเข้าร้านหนังสือ อ่านหนังสือพร้อมกาแฟตอนเช้า และอื่นๆ รวมทั้งเวลาไปไหนมาไหนอย่างน้อยต้องมีหนังสือหนึ่งเล่มติดกระเป๋า และอีกหนึ่งเล่มอยู่ในมือ แต่ฉันก็มักมีปัญหาเสมอเวลาจะคัดเลือกนางงามที่จะพกพาไปด้วยว่าจะเอานางไหนดี เพราะมีหนังสือโปรด โปรดมาก หนังสือรักและหวง หนังสือมีค่า หนังสือมีราคาเอาไว้ดูหน้าปกแล้วปลื้ม อิอิ คือมีหนังสือที่อยากพกไปด้วยเยอะมาก แต่หากพกไปด้วยทั้งหมดคงหลังแอ้เป็นแน่

อีบุ้คเข้ามาแก้ปัญหาตรงนี้ได้ เรื่องนี้จึงน่าสนใจ ต่อไปไปไหนมาไหน มีเครื่องอ่านหนึ่งอันขนาดพอเหมาะแก่สายตาคนแก่ แล้วก็นั่งอ่านไปเรื่อยๆ จนกว่าแบตจะหมด หุหุ (แล้วคงต้องมานั่งภาวนาต่อไปว่า ขอให้เขาพัฒนาแบตชนิดที่ใช้ต่อเนื่องได้หนึ่งวัน หรือชาร์จไฟด้วยไออุ่นจากร่างกายของคนใช้หรืออะไรก็ได้ที่จะทำให้ใช้งานได้นานๆ เพี้ยงๆ)

โม้มาพอประมาณ แต่จะขอโม้ต่อไป ว่าบัดนี้ หลังจากที่ยุ่งเหยิงและบ้าระห่ำกับการทำอีบุ้คแบบเดาดุ่มเรียนรู้เอาเองทางเน็ต ก็ได้ออกมาเป็นอีบุ้คของสำนักพิมพ์ของเรา(บางเล่ม) เพื่อเป็นทางเลือกของคนที่มีปัญหาการคัดเลือกหนังสือโปรดที่จะพกไปด้วยเป็นเพื่อนยามเดินทาง หรือท่านที่อยู่ต่างประเทศ จะสั่งหนังสือกระดาษก็ดูจะลำบากและเสียค่าใช้จ่ายมากมาย เป็นค่าส่งของข้ามประเทศ อีบุ้คจะมาตัดปัญหาตรงนี้

และในอนาคต เร็วๆ นี้หนังสือทั้งหมดของสำนักพิมพ์ของเราก็จะจัดให้มีอีบุ้คทุกเล่ม นัยว่าเพื่อความทันสมัย และสะดวก(แต่ความจริงเน้นอย่างหลังมากกว่านะคะ)

นี่ก็ใกล้ีปีใหม่แล้ว อากาศก็หนาวเย็น ขอให้เพื่อนๆ รักษาสุขภาพทั้งกายและใจ กันด้วยนะคะอะไรที่ค้างคาไว้(เช่นการอัพบล็อก การเขียนหนังสือเล่มใหม่ และอื่นๆ) จะพยายามค่อยทำไปตามประสาคนแก่(แล้ว) เนื่องจากอยากใช้ชีวิตช้าๆ บ้าง แต่ก็นะ บางทีจังหวะชีวิตก็ไ่ม่ได้เป็นดั่งที่เราตั้งใจไปเสียทุกอย่าง เพราะบางทีที่อยากช้า แต่กลับต้องเร่งรีบ บางทีที่ควรจะรีบทำอะไรๆ ให้เสร็จไป แต่กลับช้าเนื่องจากไม่มีแรงบันดาลใจ มันก็เป็นไปซะอย่างนั้น

หากอยากดูที่ใหญ่กว่านี้ขอเชิญคลิกที่นี่ เลยค่ะ เป็นตัวอย่างขนาดจริงนะคะ ซึ่งหนังสืออีบุ้คของเราเป็นไฟล์ .exe ไม่ต้องมีโปรแกรมวิวก็สามารถเปิดได้จ้า

สำหรับงวดนี้ขอให้เพื่อนๆ สนุกสนานกับการคลิกเปิดหนังสือหน้าจอนะคะ

สไลด์จุลสารปิงฟ้าวิลันดาทั้งหมด

2009-10-23T11:33:00.014+07:00

จุลสาร e-book ฉบับที่ 30-31 เสร็จแล้วค่ะ และพร้อมกันนี้ก็เอาในม่านฝันมาฝากมิตรรักแฟนนิยายอีกสองตอนด้วยค่ะ

เมื่อตัวอักษรพาเรามาพบกัน

2009-10-13T15:13:00.006+07:00

ใช่แล้วค่ะตัวอักษรพาเรามาพบกันและรักกันดั่งเช่นทุกวันนี้ และก่อเกิดหนังสือมากมายหลายสิบเล่ม งานสัปดาห์หนังสือหนึ่งปีมีสองหน ขอเชิญชวนเพื่อนพ้องและน้องพี่ีแวะไปที่คลังหนังสือของพวกเรา พร้อมพบปะทักทาย บอ กอ นักเขียน นักอยากเขียน และนักอ่านหลากหลายวัย เรียกว่าใครว่างก็ขอให้แวะเข้ามาค่ะ งานนี้มีหนังสือมากมายจริงๆ และแน่นอนล่ะว่า ต้องมีหนังสือของสำนักพิมพ์ปิงฟ้าวิลันดารวมอยู่ด้วยแน่ๆ ที่บู๊ธของสะพาน ในชื่อไซเบอร์ฟิชมีเดีย อยู่ในโซน C1 เลขที่บูธ M16 ค่ะ ไงก็ขอฝากไว้ด้วยนะคะพี่น้อง

วันนี้อัพบล็อคทั้งทีไม่ได้มามือเปล่า แต่มีนิยายในม่านฝันมาฝากกันด้วยค่ะ ตอนล่าสุดก็ตอนที่ 8 จึงนำเอาตอนที่ 9มาบริการค่ะ

รำพึงรำพันในวันว่าง

2009-05-12T11:01:00.002+07:00

ความเรียงรำพึงรำพัน มีเบื้องหลังจากแรงยุของน้องสาวตาโศกคนหนึ่ง (เอ้อ.. อย่าคิดว่าตาโศกตัวจะโศกตามนะคะ โศกแต่ตาเท่านั้นค่ะ) เอ้า บรรยายต่อ น้องคนนี้เธอเป็นหนอนอ้วนๆ (ดำๆ) ตัวยง เราสองคนอ่านอะไรๆ คล้ายคลึงกัน ช่วงหลังจากที่รู้จักกับคุณน้องท่านนี้ ดิฉันก็ไม่ค่อยต้องได้ซื้อหนังสืออ่านเล่นสักเท่าไหร่ นับว่าประหยัดได้โข เพราะคุณน้องเธอคัดสรรสิ่งดีๆ สำหรับคุณพี่อย่างดิฉันเสมอ เพราะเธอมีนิสัยรักการอ่าน และหากติดใจมักมีการเชียร์ หรือส่งมาให้อ่าน ให้ หรือให้ยืมว่ากันไปเป็นเล่มๆ บางเล่มมีค่าเท่าชีวิต เพราะมีลายเซนต์นักเขียนคนโปรดติดอยู่ให้เกิดความรู้สึกขลัง เอ ถึงไหนแล้ว .. ค่ะ ๆ เข้าเรื่องกันได้แล้ว

เข้ากันง่ายๆ ตรงที่ดิฉันกับน้องตาโศกอ่านอะไรเล่มเดียวกันแล้วชอบเอาคุยรำพึงรำพัน (แต่มิใช่พรอดพร่ำ) และที่ชอบที่สุดเป็นความเรียงใสๆ ที่บอกเล่าสิ่งเล็กๆ รอบๆ ตัว เพราะตัวเองก็ใสๆ แบบนั้น เอ๊ย ไม่เชิงหรอกค่ะ ชอบความงดงาม หวานและใสของการบอกเล่า ซึ่งคุณน้องตาโศกของดิฉันบอกว่าเธอคิดว่าแบบนี้พี่วดีของเธอก็เขียนได้ แล้วบ่ายวันหนึ่งกลางเดือนเมษา ท่ามกลางอากาศที่ร้อนเหงื่อตก ดิฉันก็เริ่มเขียนความเรียงบทแรก ซึ่งนำมาสู่การถือกำเนิดของชุดรำพึงรำพัน 1 ในรูปแบบของหนังสือทำมือเล่มน้อย ที่การผลิตยุ่งยากซับซ้อน แต่มีหน้าตาออกมาเหมือนกับว่ามันง่ายแสนง่ายที่จะทำ แต่ดิฉันก็ยุ่งตุงนังกับการทำต้นฉบับ หงุดหงิดกับการถ่ายเอกสารที่ไม่ค่อยชัดเจน และแทงเข็มเย็บหนังสือทีละเล่มๆ ด้วยความปลื้ม และความสุข

มันเป็นความสุขง่ายๆ ของคนๆ หนึ่งที่ยิ้มทุกครั้งที่หยิบหนังสือรำพึงรำพันทำมือมามอง เพราะมันเป็นของเราจริงๆ ทำเองกับมืออย่างแท้จริงที่สุด และเรื่องที่เขียนลงไปในนั้น ก็เป็นกลิ่นอายรอบๆ ตัวโดยแท้ ในหนังสือรำพึงรำพันจะมีเรื่องเล่าสั้นๆ หลากหลาย ที่ค่อยๆ เขียนสะสมเอาไว้

จน กระทั่งวันหนึ่ง ดิฉันก็พ่ายแพ้แก่ความหงุดหงิดใจของตัวเองเมื่อการถ่ายเอกสารเป็นไปอย่างแย่ มาก จึงตัดสินใจควักกระเป๋าเพื่อจัดการให้หนังสือทำมือเล่มน้อย กลายเป็นหนังสือแบบสากลนิยมที่มีตัวหนังสือคมชัดทุกตัว และมีปกเคลือบสวยงาม(ตามสายตาดิฉันเอง) รำพึง รำพันฉบับทำมือนั้น ทำมาถึงเล่มที่ 3 ต้นฉบับเล่มที่ 4 ซึ่งตอนแรกเตรียมไว้จะทำมือตามปรกติ แต่เกิดอาการงอนเครื่องถ่ายเอกสารที่ร้านหน้าโรงเรียนขึ้นมา (งอนหนักถึงกับหันหลังให้กันเลยทีเดียว) เลยต้องมานั่งทำต้นฉบับกันใหม่เพื่อเตรียมพิมพ์ รำพึงรำพันจึงคลอดในโลกหนังสือ ด้วยชุดที่ 4 และตามด้วยชุดที่ 1-2-3 ซึ่งหยิบเอาชุดที่ทำเป็นหนังสือทำมือทั้งสามชุด มารวมกันอย่างหน้าตาเฉย เพราะรวมกันแล้วได้ขนาดเล่มพอดีมือ ดังนั้น หนังสือชุดรำพึงรำพันชุดแรก คือชุดที่ 4 จึงบางกว่าชุดอื่น แต่อ่านแล้วมีความฮาผสมผสานอยู่คุ้มกับราคา แม้น ว่าหนังสือชุดรำพึงรำพันในวันว่าง จะเป็นหนังสือในแผนกหนังสืออื่น (คือไม่ใช่หนังสือหญิงรักหญิงนั่นเอง) ของดิฉัน ที่ยอดขายไม่ดี เพราะแฟนนิยายส่วนใหญ่นิยมอ่านงานโรแมนติกของดิฉันมากกว่าหนังสืออ่านเอาฮา แถมยังมีบางคนไม่เชื่อว่าราชา'วดี ของเธอจะเขียนงานอื่นได้เสียอีก และสิ่งนี้แหละช่างท้าทายซะเหลือเกิน หู๊ยว่าไปนู่น เขียนได้และรู้สึกสนุกดีที่จะเขียนเกี่ยวกับเรื่องสภาพแวดล้อมของตัวเอง เรื่องหมา เรื่องดอกไม้ ผัก ต้นไม้ เรื่องของคนบ้า คนเมา และเรื่องเด็กๆ และที่จริงชอบและยังอยากที่จะเขียนเกี่ยวกับเรื่องอาหารการกิน และวัฒนธรรมในการกินด้วย ซึ่งก็กำลังรวบรวมข้อมูลอยู่ (จนขณะนี้ชักจะอ้วนๆ ขึ้นมาหลายกิโลแล้วล่ะ)

รวมเล่มจุลสารปิงฟ้าวิลันดาปีที่ 2 (2551)

2009-05-12T10:49:00.004+07:00

นี่ ไงคะ ที่อยากจะอวด :D จุลสารปิงฟ้าวิลันดาฉบับรวมเล่ม ปีที่ 2 ค่ะ ปกกุหลาบสีเหลือง ใครที่คิดถึงราชา'วดี พร้อมกับคิดถึงกุหลาบสีแดง อย่าได้ค่อนขอด :D ท่านสมาชิกทั้งหลายโปรดรออยู่ที่บ้าน หนังสือกำลังเดินทางลงดอยไปหาท่านแล้ว กะลุ๊กกุ๊ก .. ส่วนท่านที่ไม่ได้เป็นสมาชิก แต่อยากสมัคร สามารถย้อนได้สามปี (เอ้อ ถ้าไม่ย้อนก็ได้ แต่เกรงว่าจะอ่านเรื่องยาวไม่ครบตอน)

และอยากกระซิบ บอกว่า ปลายปีนี้ สมาชิกไม่ต้องต่ออายุแล้วนะคะ ที่ประชุมลงความเห็นว่า ปีหน้าจะเปิดให้โหลดไฟล์ฟรีค่ะ ปลายปี(หรือต้นปีถัดไป)ก็จะพิมพ์หนังสือกันเช่นเดิม ซึ่งในส่วนของหนังสือ ใครอยากได้ก็สั่งตรงเหมือนหนังสือเล่มอื่นของสำนัำกพิมพ์ได้เลยค่ะ

เขียนเมื่อ 15/03/09

by ราชา'วดี

จุลสารประจำเดือนกุมภาพันธ์ 2552

2009-05-12T10:47:00.000+07:00

มา แล้วจ้า มาแล้ว แม้นจะมาในวันสุดท้ายของเดือนก็ตามที (แหะ) เดือนนี้ปกสีแดงอีกแล้ว แต่เป็นแดงแตงโมนะคะ ดูแล้วหิวขึ้นมาทันใด ยิ่งอากาศร้อนๆ อย่างนี้ด้วย นี่มันเดือนกุมภา หรือเดือนเมษากันแน่นี่

ดู เหมือนว่าปีนี้หน้าแล้งจะมาไวนะคะ ดูซินี่ อะไรก็ไว อะไรก็มากไปหมด หนาวก็หนาวมาก แต่เพียงปลายๆ หน้าหนาว ก็รีบร้อนรีบแล้งกันซะอีกละ

เอา ล่ะค่ะบ่นๆ ไปพอเป็นพิธี ตอนนี้เกือบตีสามแล้ว ไก่ขันเอ๊กอิ๊เอ๊กๆ ต้องขอตัวไปนอนหลับพักผ่อนสักหน่อย บางทีพรุ่งนี้อาจพบกันใหม่ เพราะมีอะไรจะอวดค่ะ

01/03/09 by ราชา'วดี

จุลสาร 24,25 มาแล้วจ้า

2009-05-12T10:46:00.000+07:00

มาแล้วจ้า จุลสารส่งท้ายปี 51 และรับขวัญ ปี 52

ในม่านฝันกำลังเข้มข้นนะคะ
ส่วน DIY ง่ายเหมือนเดิม
สมุนไพรใช้ง่าย ก็ง่ายตามชื่อ

ขอนอก เรื่องนิด อยู่ดีๆ มาทำให้ชาวบ้านตกกะใจซะอย่างงั้น ในเรื่องสมุนไพร 13 ชนิด ที่ทางการกำหนดให้เป็นวัตถุมีพิษ ให้รู้สึกแปลกๆ งงๆ กันไป พร้อมทั้งมีอาการรับประทานอาหารไม่อร่อย ด้วยความระแวงว่านี่ฉันกินวัตถุมีพิษเข้าไปตั้งหลายชนิด ทั้งข่าทั้งขมิ้นและพริก!!

มาเข้าเรื่องค่ะ เริ่มต้นปีใหม่กับจุลสาร ฉบับที่ 25 ปกสีแดงแปร๊ดของเรา ปีนี้ทั้งสวัสดีปีใหม่ และซินเจียยู่อี่พร้อมกันไป และเผลอเดี๋ยวเดียว ก็ผ่านวันวาเลนไทน์ไปแล้ว จุลสารเดือนกุมภาพันธ์ กำลังจะคลอดออกมาในอีกไม่กี่วันนี้แล้วล่ะค่ะ .. ขอให้รอ และขอให้รอ กันอีกหน่อย นะเจ้าคะ ..

เขียนเมื่อ 19/02/09 by ราชา'วดี

จุลสารปิงฟ้าวิลันดา ฉ.22-23

2009-05-12T10:44:00.001+07:00

จุลสารประจำเดือนตุลาคม คลอดหลายวันแล้วค่ะ เพิ่งนำรูปโฉมออกมาอวดกัน ฉบับนี้ขอชดเชยความล่าช้าด้วยซีรี่ย์พิเศษ .. บ้านอุ่นไอรัก

บ้าน อุ่นไอรัก เป็นเรื่องของคนสองคนที่มีความฝันคล้ายกันคืออยากทำบ้านเป็นโฮมสเตย์ เรื่องนี้อ่านเอาเรื่องก็ได้ค่ะ อ่านเอาขำก็ขำดี น่ารักน่าหยิกทีเดียวค่ะ และนิยายเรื่องยาวในม่านฝันก็กำลังเข้มข้น

นอกจากนี้ยังมี DIY ง๊ายง่าย แนะนำเว็บไซต์เจ๋งๆ ต้นไม้หอมๆ ที่หลายคนชื่นชอบ แถมยังมีคลื่นแทรกเกี่ยวกับเรื่องเด่นภายในเดือนตุลาคม อีกด้วย

และจุลสารเดือนพฤศจิกายน ก็คลานตามกันมาติดๆ ค่ะ
หน้าปกเป็นภาพดงดอกไม้กวาด ในสายหมอกตอนเช้า
บอกให้รู้ว่า..หนาวแล้วจริงๆ

ฉบับ นี้ DIY ของเราแนะนำทางลัดในการได้มาซึ่งไหมพรมฝ้าย 100% และสมุนไพรน่าใช้ของเราก็เป็นผลไม้ชนิดหนึ่งที่หลายคนโปรดปรานแต่กลัวเกรง บารมีของมันซะเหลือเกิน แต่กินเป็นยาก็ได้นะอร่อยสุดๆ

แต่จุลสารฉบับประจำเดือนธันวาคมยังเป็นวุ้นเล็กๆ อยู่ค่ะ เสร็จเมื่อไหร่แล้วจะเอามาอวดทันใดอิอิ

เขียนเมื่อ 26/12/08

หลายเรื่องเล่า

2009-05-12T10:40:00.000+07:00

สุขสันต์วันคริสต์มาส และ สวัสดีปีใหม่ค่ะ

เมอรี่คริสต์มาส >> เทศกาลแห่งความรื่นรมย์มาถึงแล้ว ฮะฮะโฮ๊.. ซานตาคลอสมาแล้วจ้า เอ้า! จิงกาเบล ๆ ..

จากคริสต์มาสแล้ว มาสู่งานฉลองอย่างไทยกันบ้าง งานส่งท้ายปีเก่า เตรียมต้อนรับปีใหม่เริ่มขึ้นแล้วจ้า .. ลาทีปีเก่า ทิ้งความทุกข์เศร้าไว้เบื้องหลัง และเริ่มต้นกันใหม่นับแต่บัดนี้จ้า

-------------------------------------------------------------

คะน้าน้อยๆ ค่อยๆ โตอย่างช้ามาก (แต่ยังดีกว่าไม่งอก หรืองอกเป็นอย่างอื่น) หลังจากประคบประหงมมานาน พบว่ารดน้ำเช้าเย็นนั้นมากไป แม่เปรยว่า ดินเปียกตลอดเดี๋ยวรากเน่า อืม.. ได้คิดเลยลดการรดน้ำเหลือแต่ตอน

เย็น แต่อย่างไรก็ยังรู้สึกว่าผักโตช้าเสียเหลือเกิน เอาไงดีน๊อ หรือรดน้ำแค่ครั้งเดียวยังมากไปอีก มีคนแนะนำว่าให้น้ำตอนบ่าย หลังจากโดนแดดกล้าแล้ว พอคล้อยบ่าย รดน้ำให้ชุ่ม จะเหมือนให้น้ำคนที่กำลังร้อนและหิว ปรากฏว่าผักแข็งแรงขึ้น คนปลูกเริ่มยิ้มออกละทีนี้ ความจริงคะน้าปลูกไม่ยากนัก แต่รอดยากเพราะหนอนชอบมาแทะใบแหว่งหมด เขาว่ากันว่าหนอนแมลงมักจะมาตอนเช้ามืด ไม่ใช่ชาวสวนจริงไม่มีตื่นทัน555 เลยต้องปล่อยให้มันกินไปอาศัยปลูกเยอะเข้าว่า ด้วยหวังว่ามันจะเหลือให้คนปลูกได้กินบ้าง
มี เรื่องเล่าหลายเรื่อง เลยตั้งชื่อว่า หลายเรื่องเล่า เช้าวันที่ 26 ที่อำเภอมีหน่วยกาชาดมารับเลือด ฉันนั้นถือคติว่า บริจาคโลหิตหนึ่งขวด(หรือหนึ่งถุง)เหมือนได้บวช กุศลแรง แหะ.. ท่องไว้ให้ฮึกเหิมไปงั้นค่ะ เพราะพอจะโดนแทงเข็มทีไรก็กลัวซะทุกทีไป วันนี้มีแจกบัตรคิวด้วย ฉันได้คนที่ร้อยกว่า โอ้โห ไปนั่งรอเจาะเลือดลอยกับน้องๆ เด็กอาชีวะที่เพิ่งมาบริจาคเป็นครั้งแรก พวกเด็กๆ ถือบัตรเบอร์หกสิบกว่า อ้าวกว่าจะถึงฉันคงอีกนาน แต่ปรากฏว่าเขาไม่ได้เรียงตามบัตรคิวกันหรอก ไม่รู้ว่าถือไว้ทำมะไร เบอร์ร้อยกว่าไปต่อเบอร์หกสิบกว่า เขาก็เจาะให้ แล้วไปนั่งต่อๆ กันรอเตียงด้านใน
ตอน นอนให้เลือด เด็กฝึกงานสองคนเฝ้าเตียงฉันอยู่ น้องคนนึงก้มลงถามว่ากลัวไหมคะ ก็บอกไปว่ากลัว น้องเขาก็บอกว่าไม่ต้องกลัวนะ เจ็บนิ๊ดเดียว น้องอีกคนท่าทางเป็นทอม ทอมเดี๋ยวนี้ผมชี้ๆ ทรงเดียวกันเกือบหมด น่ารักไปอีกแบบ หน้าใสๆ ยิ้มง่ายแต่ไม่ค่อยพูด มีแต่น้องคนที่ถามฉันนั่นแหละ คอยก้มลงถามเป็นระยะๆ ว่าเจ็บไหม กลัวไหม ไม่ต้องกลัวนะคะป้า (แป่วววว) พูดไม่พูดเปล่า มาจับผมฉันเล่นอีกตะหาก (โหย) พอฉันตอบจำนวนครั้งว่ามาบริจาคกี่ครั้งแล้ว น้องก็ทำตาโตอิอิ อะน่าจะกี่ครั้งๆ ก็ยังกลัวยู๊..

เห็นภาพผึ้งบนต้นมะเกี๋ยงภาพนี้ คิดถึงเพลงหนึ่งที่ว่าไว้ว่า.. เหลือไว้แต่รอยอดีต

หลาย เดือนก่อนมีผึ้งฝูงใหญ่มาลาดตระเวณหาที่ทำรังในบริเวณสวนหลังบ้าน ตอนแรกจับตัวอยู่ที่ต้นมะม่วง สองสามสัปดาห์ พากันย้ายไปเกาะต้นมะเกี๋ยง และเริ่มสร้างรังสะสมน้ำหวานจนเป็นรังผึ้งรังใหญ่

มีคนมาดูผึ้งรัง นี้เรื่อยๆ มาดูไม่พอ ยังบอกอีกด้วยว่าเดี๋ยวเดือนห้าต้องให้คนมาเอาลง รังใหญ่อย่างนี้คงได้น้ำผึ้งหลายขวดทีเดียว บางคนมาดูแล้วก็บอกว่าตีได้แล้ว ใหญ่ๆอย่างนี้คงได้น้ำผึ้งหลายขวด รังผึ้งอ่อนๆ ปิ้งกินอร่อยนะ เอ้อ.. เรียกว่าใครมาเห็นเข้าต้องหมายมั่นปั้นมือกันทั้งนั้้น

เหมือนผึ้ง รู้ภาษาคน เพราะวันนี้พวกมันพากันทิ้งรังอพยพหนีไปแล้วล่ะคุณ ฉันว่าแม้นไม่รู้ภาษาคน แต่ การมีคนมาชี้ๆ แล้วทำท่าทำทางใต้รังบ่อยๆ พวกมันคงเสียวไส้เหมือนกัน ว่าขืนอยู่ต่อไปคงแย่แน่ ดังนั้นวันนี้ต้นมะเกี๋ยงต้นนี้จึงเหลือแต่รังผึ้งรังใหญ่ที่ทิ้งร้างไว้ให้ ดูต่างหน้า

เหลือไว้แต่เพียงอดีตและรูปภาพให้เก็บไว้ในความทรงจำ .. แต่ฉันเองแอบรู้สึกโล่งอก และอดคิดไม่ได้ว่า ขณะนี้ พวกผึ้งฝูงนี้พากันไปอยู่ที่ไหนนะ และวันหน้าพวกมันจะมากันอีกไหม .. ถ้ามาอีก ต่อไปฉันจะไม่ให้ใครมารบกวนเลย .. คิดถึงนะ ขอบอก..

และนี่คือรังร้างในปัจจุบันค่ะ >>>

เขียนไว้เมื่อ 26/12/08 by ราชา'วดี

รอยยิ้มของพระจันทร์

2009-05-12T10:22:00.000+07:00

เริ่ม ต้นเดือนธันวาคม ปี 2551 ด้วยรอยยิ้มของพระจันทร์บนท้องฟ้าที่สร้างความฮือฮา และเรียกรอยยิ้มจากคนทั่วโลกที่แหงนหน้ามองฟ้า และสบตากับดวงดาวสองดวง และพระจันทร์เสี้ยวที่จับกลุ่มอยู่ด้วยกันเป็นภาพเหมือนคนยิ้ม

วัน จันทร์ที่ 1 ตอนหกโมงเย็น สำหรับเดือนธันวาคม เป็นเวลาที่ฟ้ามืดแล้ว ขณะปั่นจักรยานอยู่นั้น มองเห็นปรากฏการณ์พระจันทร์ยิ้ม หรือที่คนโบราณเรียกกันว่า ดาวเคียงเดือน ตอนนั้นยังไม่รู้อะไร ได้แต่รู้สึกว่าเหมือนคนยิ้มจัง ยิ้มให้และเฝ้าติดตามเพื่อที่จะยิ้มๆๆๆ

พระ จันทร์ยิ้มให้คนทั่วโลก ในขณะที่โลกใบบูดเบี้ยวของเรากำลังเผชิญกับวิกฤตเศรษฐกิจและอื่นๆ และสำหรับที่นี่ประเทศไทย วิกฤตอื่นๆ กำลังขมวดปมแน่น ทำเอาเครียดกันไปหมดทุกหย่อมหญ้า แถวบ้านฉัน ตลาดถูกแบ่งเป็นสองซีก ซีกหนึ่งพวกมือตบ อีกพวกเป็นของพวกเท้าตบ พ่อค้าแม่ค้าหลายคนเลี่ยงที่จะใส่เสื้อเหลือง และเสื้อแดง หลายคนใส่สีดำซะอย่างนั้น (ช่างสอดคล้องกับภาวะหัวใจอับเฉา)

เมื่อ พระจันทร์ยิ้ม ฉันสังเกตว่ารอยยิ้มเริ่มเปื้อนหน้าผู้คนบนถนนหนทาง ต่างแหงนมองฟ้าแล้วยิ้มให้ฟ้า และยิ้มให้กันและกัน โฮ๊ย เห็นฟันกันมั่งก็ดีนะคะ เฮ้อ
สยามเมืองยิ้มจะกลับมาแล้วแน่

วัน ต่อมา ได้ข่าวว่าเหตุการณ์บ้านเมืองจะคลี่คลาย ม็อบต่างๆ จะสลายตัวแล้ว พระจันทร์ยิ้มช่างน่ารักและช่วยให้อะไรๆ ปลอดโปร่ง คลี่คลาย อาจเป็นเหตุบังเอิญก็ได้นะ แต่ฉันพอใจจะคิดอย่างที่คิดอยู่นี่แหละ พระจันทร์ยิ้มในคืนดาวเคียงเดือน ต้นเดือนธันวาคม เดือนแห่งความเป็นมงคลของชาวไทย

วันอังคารที่ 2 ที่ถนนคนเดินฝาง จัดพิธีจุดเทียนชัย ในวาระวันเฉลิมพระชนมพรรษา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เมื่อเพลงสรรเสริญพระบารมีดังขึ้น ฉันร้องเพลงตามเบาๆ คนข้างๆ มองๆ แล้วเริ่มขยับปากร้องตาม ฉันรู้สึกปลาบปลื้มเหมือนน้ำตาจะไหล .. และมีความรู้สึกว่า ต่อไปนี้ ประเทศไทยเราจะกลับมามีรอยยิ้ม และรักกันเหมือนเดิม

เรื่องราวภายในจุลสาร

2008-06-05T13:14:00.007+07:00

อัพแล้วค่ะ นิรันดร์กาลอัพต่อเนื่องจากเดิมจนจบค่ะ และคลอดล่าแต่ก็คลอดแล้ว จุลสารปิงฟ้าวิลันดาฉบับที่ 17 ประจำเดือน มิถุนายน 2551 พร้อมการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย คือการทำจุลสารเป็นเอกสาร e-book ประจำเืดือนแทนการเดินทางถึงประตูบ้านด้วยบุรุษไปรษณีย์ ทั้งนี้ เนื่องจากทางเราปรารถนาจะมีส่วนร่วมในการรณรงค์ลดการใช้พลังงานลงบ้างแม้นเพียงเล็กน้อยก็ตามที ค่ะ ช่วยๆ กันคนละนิด ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลยค่ะ

อย่างไรก็ดี สำหรับสมาชิกจุลสารนะคะ เรามีนโยบายที่จะจัดพิมพ์รวมเล่มทุกปีค่ะ โดยค่าสมาชิกของเพื่อนๆ 300 บาท นับแต่นี้ไป จะได้รับ e-book ทุกเดือนๆ ละ 1 ฉบับ และปลายปี ก็จะได้รับหนังสือรวมเล่มอีก 1 เล่มค่ะ สำหรับเพื่อนๆ สมาชิกที่ได้รับจุลสารกระดาษเสมอมาตั้งแต่ต้นนั้น หากต้องการจุลสารรวมเล่มประจำปีแรก คือปี 2550 ที่เรากำลังอยู่ในระหว่างจัดทำกันอยู่นี้ กรุณาสั่งซื้อนะคะเพราะเราจะฟรีให้ในฉบับ 2551 เป็นต้นไปค่ะ

และมีข่าวดีค่ะ เพื่อนๆ ที่สั่งซื้อหนังสือของราชา'วดี ครบชุด จะได้รับสิทธิ์ในการเป็นสมาชิกจุลสารปิงฟ้าฟรี 1 ปี พร้อมไฟฉาย LED หลอดประหยัดพลังงาน อีก 1 อันเป็นของแถมค่ะ

ประกาศผลการประกวดภาพถ่ายครั้งที่ 1 ค่ะ

2008-05-20T20:40:00.016+07:00

และแล้วผลการประกวดภาพถ่ายครั้งที่ 1 ภายใต้หัวข้อ "การรอคอย" ก็ออกมาแล้วค่ะ โดยผู้ตัดสินมีคนเดียว ตัดสินโดยไม่ปรึกษาหารือใคร ได้ผู้ชนะเลิศรางวัลที่ 1 สองท่าน สาเหตุเพราะ ภาพชนะภาพแรกเป็นภาพจากคุณกนก เป็นภาพต้องตา เนื่องจากองค์ประกอบภาพ ทั้งแสงเงาพอเหมาะพอเจาะและได้อารมณ์สอดคล้องกับหัวข้อการประกวด

ส่วนภาพชนะเลิศที่ 1 อีกภาพ เป็นภาพจากคุณต้อมค่ะ เป็นภาพต้องใจ ซึ่งความจริงต้องใจภาพอื่นอีก แต่เลือกภาพนี้ เนื่องจากความละมุนละไมจากภาพ และเบื้องหลังภาพนี้ มีอะไรลึกซึ้งจนต้องขอให้เจ้าของภาพเขียนออกมาเป็นตัวอักษรให้เราท่านได้อ่านกันทั่วหน้า

ส่วนภาพอื่นๆ ที่ส่งเข้ามาร่วมกิจกรรมในครั้งนี้ จะได้รับรางวัลชมเชยเล็กๆ น้อยๆ ทุกท่านทั่วหน้าค่ะ :D

----------------------------------
เบื้องหลังภาพพ่อ..โดย ต้อม

หลังจากที่ถูกชักชวนให้ส่งรูปถ่ายเข้าร่วมชิงรางวัล ในหัวข้อ"การรอคอย" ใจก็แล่นลิ่วไปถึงรูปพ่อที่ถ่ายโดยฝีมือฉันเอง ซึ่ง ณ ตอนนั้นอายุยังไม่ถึงเก้าขวบ

ภาพของพ่อยืนอยู่ริมทะเลในยามเช้าที่มีแสงสีส้มปนหม่นคลี่ปกคลุมผืนฟ้า สายตามองทอดยาวไปข้างหน้า ฉันไม่รู้หรอกว่า ณ ตอนนั้นพ่อกำลังนึกถึงอะไร แต่สิ่งที่ฉันทำก็คือการยกกล้องขึ้นมากดชัตเตอร์เพื่อเก็บภาพนั้นเอาไว้ และนึกขอบคุณตัวเองที่ได้ทำอย่างนั้นในภายหลัง

ไม่รู้เหมือนกันว่าพ่อ "รอ"อะไร อาจจะรอว่าเมื่อไหร่เรือจะมารับ เมื่อไหร่ที่พระอาทิตย์จะมาทำหน้าที่ หรืออาจจะรอความหวังที่จะทำให้ครอบครัวของเรามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่บางที..พ่ออาจจะไม่ได้กำลังรออะไร อาจจะแค่หยุดเดินอยู่ตรงนั้น แล้วมองดูร่องรอยการจากลาของน้ำทะเลในยามเช้าอย่างละเมียดละไม คงอีกนานกว่าที่คนบนภูอย่างเราจะได้กลับมาเยือนทะเลอีก และก็ยังคงไม่มีใครให้คำตอบแก่ฉันได้ นอกจากพ่อซึ่งได้จากไปแล้ว

หลายๆ ครั้งที่สายตาไปบรรจบกับรูปถ่ายใบนี้ ฉันก็จะรู้สึกได้ถึงเม็ดหยดน้ำใสๆ เม็ดเล็กๆ ที่กำลังกลิ้งวิบวับอยู่ในนัยน์ตาคู่นี้ของตัวเอง ใช่! ฉันกำลังร้องไห้ ร้องไห้ให้กับผู้ชายช่างฝันที่ยืนอยู่ในรูปนั้น ซึ่งเขาคงไม่รู้ว่าฉันเองก็กำลังเฝ้ารอคอย รอคอยความฝันที่ไม่มีวันจะเป็นจริงได้ นั่นคือการรอคอยให้เขาคืนกลับมา รอคอยที่จะกอดเขาไว้แน่นๆ และทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน นั่นคือการบอกรักเขา

แปลกไหม..ที่ฉันจะรักรูปถ่ายใบนี้ได้อย่างจับใจในความรู้สึกของตัวเอง และทุกๆ ครั้งที่หลับตา..ภาพของผู้ชายช่างฝันคนนี้จะพาฉันย้อนกลับคืนสู่วารวัน ตรงที่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ขี้อาย ยกกล้องตัวโปรดของเขากดชัตเตอร์เบาๆ อย่างเงียบเชียบ
-----------------------------------------------

ภาพปกนิรันดร์กาลค่ะ

2008-04-24T21:21:00.001+07:00

ปกหลังนิรันดร์กาลค่ะ ในที่สุดก็คลอดซะที งานนี้คลอดแฝดสาม คือ จุลสารเดือนมีนา เมษา และนิรันดร์กาลค่ะ ต้องขออภัยที่ล่าช้าไปมากมายด้วยปัจจัยหลายอย่างค่ะ บางคราวก็เหมือนกับนั่งทำงานอยู่ท่ามกลางกลางสายน้ำที่พัดเชี่ยว บางทีก็มีเสียงเพลงลอยลม .. วันนี้ เสร็จเป็นเล่มแล้ว รอยยิ้มปรากฏค่ะ รู้สึกรักและผูกพันกับตัวละคร ตัวหนังสือ และยิ่งกว่านั้น รู้สึกผูกพันกับคนอ่านที่คอยทวงถามกันทุกวัน และยังมีความเชื่ออยู่อย่างเหนียวแน่นว่า ถ้าไม่มีคนทวง ก็ไม่มีปิงฟ้าวิลันดา ไม่มีเรื่องสั้นหลายเรื่อง และ .. ไม่มีนิรันดร์กาลในวันนี้ค่ะ .. ขอบคุณมากมาย ที่ยังรัก และรอ ..

สารบัญเรื่องสั้นและเรื่องยาว (ปรับปรุงใหม่)

2008-04-23T09:05:00.001+07:00

เอาปกและรูปของฉบับเดือนมีนาคมมาอวดกันก่อนค่ะ อากาศร้อนๆ อย่างนี้ .. ลงอ่างกันเหอะ..:D
.. ขอแทรกว่าด้วยเรื่อง ...
สารบัญเรื่องสั้นและเรื่องยาว (ปรับปรุงใหม่จ้า)

* อ่านเรื่องสั้น
* อ่านนิรันดร์กาล
* อ่านความรักสีพยับหมอก
* อ่านเพลงพิณใบไม้ไหว
* อ่านกุหลาบของสิริน
* อ่านปิงฟ้าวิลันดา

ปั๋นปอนปี๋ใหม่เจ้า

2008-04-16T22:35:00.002+07:00

อยู่มาวันนี้ก็เป๋นวันดี เป๋นดิถีอันวิเศษ เหตุว่าอติกั๋นโต๋ สังขารปี๋เก่าก็ข้ามล่วงป๊นไปแล้ว ปี๋ใหม่แก้วยอดพญาวัน ก็มาจุจอดรอดเถิง เติงในก๋าละวันนี้ยามนี้ หมู่สูเจ้าตั้งหลายก็บ่ละเสียยังฮีต อดีตป๋าเวณีอันเป๋นมาแต่ป๋างก่อน เจ้าตังหลายก็บ่ผ่อนเสียยังศรัทธาจิ่งได้น้อมนำมายังสุกันธาโทตะกะ ทานะวัตถุตานทั้งหลายฝูงนี้มาถวายเป๋นตาน เพื่อว่าจักมาขอขมาโทสะนะโทษ ผู้ข้าก็โผดหื้อเป๋นอโหสิก๋รรม แม้นว่าเจ้าตั้งหลายได้กระทำเป๋นตางดีตางชอบ จุ่งหื้อประกอบไปด้วยปณิทา จุ่งหื้อมีอายุฑีฆายืนยิ่ง โรคภัยทุกสิ่งหนีไกล๋ หื้อมีวรรณะใสสดชื่น เป๋นที่รักและพอใจของผู้อื่นที่เขาหัน หื้อมีความสุขสันต์ทุกค่ำเจ๊า ก๋าผิก๋าสุข เจ๋ตะผิก๋าสุข พร่ำพร้อมบริบูรณ์ หื้อมีกำลังหนุนเตี่ยมแถ้ง อย่าหื้อได้เหี่ยวแห้งจุประก๋าร หื้อสมดั่งกำปอนว่าไว้ สมดั่งนึกได้จุประก๋าร เตี่ยงแต๊ดีหลี…
สัพปีตีโย วิวัชสันตุ สัพพะโรโค วินัสสันตุ มาเต๋ ภะวะตวันตราโย สุขีฑีฆายุโก ภะวะอภิวาทะนะ สีลิสสะนิจจั๋ง วุฑฒาปะจ๋ายีโน จัตตาโร ธรรมา วัชทันติ อายุวัณโณ สุขัง พลัง

คำนำเดือนเมษายน ๒๕๕๑ เสร็จจากงานสัปดาห์หนังสือแล้ว ก็ถึงเทศกาลสงกรานต์กันล่ะ สวัสดีปีใหม่ไทยนะคะทุกคน ..

2008-04-16T22:34:00.000+07:00

สวัสดีค่ะเพื่อนๆสัปดาห์หนังสือครั้งล่าสุดก็ผ่านพ้นไปแล้ว หนอนหนังสือทั้งหลายคงอ้วนพี เพราะมีอาหารดีๆ บริโภคกันมากมาย มีคนซื้อหนังสือให้คนบนดอยอย่างอิฉันด้วย แค่ได้ยินก็ดีใจมากมายแล้ว (เพราะจะส่งมาเมื่อไหร่ไม่รู้ได้อิอิ) สำหรับนิรันดร์กาลที่ถามมาตลอดงาน อิฉันกะจะเขียนหนังสือเล่มเล็กอีกเล่ม ถึงเบื้องหลังนิรันดร์กาลว่าเป็นมาอย่างไร และเบื้องหน้าเล่มใหม่ไปนู่นเลยท่าจะดี เพราะมีอะไรมากมายอยากบอกอยากเล่า ตอนนี้หนังสือนอนอยู่ค่ะ วันนี้วันที่ 9 เมษายน 2551 เด็กข้างบ้านสาดน้ำกันแล้ว อิฉันรอจุลสารปิงฟ้าวิลันดาสองเล่ม คือเดือน มีนา และเมษา ที่จะเสร็จหลังสงกรานต์แล้วไต่ดอยขึ้นมากระดึ๊บๆ คงถึงมือ บอ กอ อย่างอิฉัน เอาเป็นว่าหลังสงกรานต์นะคะ หนังสือจะถูกส่งไปถึงบ้านทุกท่านที่เฝ้ารอการคลอดของหนังสือฝันๆ นิรันดร์กาล สำหรับความรู้สึกของคนเขียนนั้น อยากบอกว่า รู้สึกซาบซึ้ง รู้สึกขอบคุณที่รอกันอย่างอดทนมาโดยตลอด ผ่านมาหลายเล่มแล้ว ตอนนี้ไม่รู้จะเรียกตัวเองว่านักเขียนอาชีพได้หรือยัง (คงยังลังเลอยู่อย่างนั้น)รู้แต่ว่า ยังไม่เก่งพอที่จะนั่งลงแล้วเขียนเมื่อไหร่ก็ได้ ยังคงต้องอาศัยปัจจัยหลายอย่าง และสิ่งที่ช่วยมากคือเสียงโทรศัพท์ถามไถ่ จดหมายทวงถาม อิอิ คือตอนนี้คิดว่า งานเขียนทุกเรื่องของตัวเองนี่ หากไม่มีการทวงถามจากแฟนๆ ป่านนี้คงยังไม่เป็นเล่มแน่ๆระหว่างนี้ เล่นน้ำสงกรานต์กันไปก่อนนะคะ เสร็จแล้วใครที่สั่งหนังสือไว้ ก็จะมีหนังสือไปส่งถึงบ้าน แถมด้วยจุลสาร 1 เล่ม และสำหรับสมาชิกจุลสารปิงฟ้าวิลันดา ความที่เมื่อเดือนมีนา ไม่ได้จัดส่ง เดือนเมษานี้จึงจะได้รับพร้อมกันสองเล่ม และของแจกอีกสองอย่าง งวดนี้มี โฟมล้างหน้า(จากธรรมชาติแท้) และครีมเนื้อเย็นแจกให้นวดหน้ากันเย็นๆ อิอิ ความจริงชื่อที่คิดขึ้นได้ปิ๊งแรกคือแม่เนื้อเย็น แต่ผู้มีอำนาจในชีวิตขอร้องให้ตัดเหลือแค่เนื้อเย็นเหอะนะ เหมือนๆ ถูกติงว่าเชยนะนี่ ความจริงชอบนะ คำว่าแม่เนื้อเย็น แต่ตามใจกันได้เสมอไม่เหลือบ่ากว่าแรงนี่คะ ใครอยากได้สมัครเป็นสมาชิกกันค่ะ ส่วนใครอยากได้เล่มย้อนหลังตั้งแต่ 1-12 ไม่เหลือหรอแล้วค่ะ แต่เรากำลังจัดทำรวมเล่มอย ราคารวมเล่มจุลสารปิงฟ้าปีแรกคือ เล่มที่ 1-12 เท่าค่าสมาชิกเลยค่ะ 300 บาท แอบกระซิบว่ามีของแถมเป็นผลิตภัณฑ์จากราชา'วดีด้วย บวกค่าส่งอีเอ็มเอสมา 30 บาทด้วยนะคะ เพราะเราไม่ส่งธรรมดากันแล้วค่ะ ส่งด่วนพิเศษวันนี้ พรุ่งนี้ถึงเอาอย่างนั้นเลย॥ ไม่สัญญิงสัญญา แต่บอกกล่าว ว่าจากนี้ไปเราจะใกล้ชิดกันยิ่งขึ้นกว่าเดิมค่ะ

ราชา'วดี

กิจกรรมเวปปิงฯ .....ประกวดภาพถ่าย หัวข้อ "การรอคอย"รายละเอียดมีดังนี้ ..

2008-04-16T22:33:00.000+07:00

เพื่อนและ้น้องชาวปิงฟ้าฯ ที่มีใจรักในการถ่ายภาพ ขอเชิญส่งภาพประกวดในห้วข้อ " การรอคอย " ค่ะ โดยส่งภาพมาที่ อีเมล์ป้าวดีของป้าวดีนะคะ ส่งได้ตั้งแต่วันนี้จนถึงสิ้นเดือนเมษายนค่ะ ป้าวดีอวยพรวันสงกรานต์แล้วจะมาทำการคัดเลือกตัดสินค่ะ สำหรับภาพที่ส่งเข้าประกวด ทางเราจะทยอยนำขึ้นโชว์โฉมกันในจุลสารออนไลน์ ค่ะ

รางวัลสำหรับผู้ชนะเลิศที่ 1 คือ เสื้อยืดเพ้นท์ลาย 1 ตัวค่ะ ตัดสินแล้วจะทำการสอบถามไปนะคะ ว่าผู้ชนะใส่เสื้อไซต์อะไร แล้วจะทำการเพ้นท์สดๆ ถ่ายคลิปไว้ด้วยเพื่อยืนยันว่าป้าเพ้นท์จริง 555 (เว่อร์ไปนิด) สำหรับรางวัลที่ 2 และที่ 3 ไม่มีค่ะ มีรางวัลชมเชยสองรางวัล เป็นถุงผ้าดิบน่ารัก คนละใบค่ะ ช่วยกันลดโลกร้อนและลดขยะพลาสติกค่ะ

ข้อเสนอแนะ สำหรับผู้ที่มีภาพตรงประเด็นอยู่แล้ว จะเป็นภาพขนาดไหนก็สามารถส่งมาได้นะคะ อย่าให้เล็กจนต้องเอาแว่นขยายส่องเป็นพอ แต่สำหรับผู้ที่ยังไม่มีภาพ แต่กำลังกะว่าจะสะพายกล้องไปตระเวณถ่ายอยู่ละก็ ขอแนะนำให้ตั้งค่าความละเอียดไว้สูงสุดเลยค่ะ ภาพใหญ่ไว้ก่อนค่ะ เพราะมีเว็บที่จะขอเสนอแนะสำหรับตากล้องมือสมัครเล่นอย่างเราๆ ท่านๆ เพราะเว็บนี้รับซื้อและขายรูปภาพค่ะ ใครสนใจเชิญเข้าไปอ่านดูได้ค่ะ มีภาพฟรีสำหรับให้นักท่องเน็ตดาวโหลดไปใช้ได้โดยไม่ต้องห่วงเรื่องลิขสิทธิ์อีกด้วย:D

บทรำพัน .. หลายวันที่ผ่านมา ดูเหมือนชีวิตวุ่นวายและเครียด อยู่กับเส้นตายที่ถูกกำหนดไว้ตั้งนานแล้ว นับตั้งแต่ คริสมาสต์ ปีใหม่ วาเรนไทน์ ..

2008-04-16T22:32:00.000+07:00

จนกระทั่งงานสัปดาห์หนังสือที่กำลังจะมาถึง เอ้อ บอกไว้ตรงนี้ดีกว่านะคะ เรื่องบูธหนังสือของคุณ มน.ที่ฉันเอาหนังสือไปฝากขาย ที่บูธนี้ค่ะ M10 โซน C1 นะคะ เป็นบูธชื่อสนพ.ไซเบอร์ฟิชมีเดียนะคะและนั่นแหละ เส้นตายที่ขีดไว้และเลื่อนเรื่อยมา หลายคนบ่นว่าป้าวดีช่างมีความยืดหยุ่นดี หากยืดไปกว่านี้คงแย่เพราะผลัดผ่อนมานานจัง ไม่ใช่อะไรค่ะ ที่บ่นพึมพำมาทั้งหมดนี้ บ่นเรื่องนิรันดร์กาลกับงานสัปดาห์หนังสือนี้เอง อิอิ เหลือเวลาอีกไม่กี่วันแล้ว งานยังไม่ไปถึงไหน จะทันไหมไม่รู้ แต่กำลังพยายามอยู่นะคะ และอยากบอกว่า มหัศจรรย์มักเกิดขึ้นกับชีวิตฉันเสมอนะ คือ ไม่แน่นะ ฉันอาจทำเสร็จทันวันที่ 26 พอดีก็ได้ :Dนิรันดร์กาลเป็นเรื่องของความรักต่างภพ ลองคิดดูว่า หากคุณนั่งอ่านข้อมูลมากมายทางอินเตอร์เน็ตอยู่นี่ แล้วนอนหลับฝันไป ว่าตัวเองเป็นคนยุคก่อน นุ่งโจงกระเบน ห่มผ้าแถบ เดินเท้าเปล่าไปบนถนนดินนุ่มๆ ต้องทำงานเช่นนางทาสคนหนึ่ง.. ว้าว ให้ลองนึกดูเล่นๆ น่ะค่ะ ชีวิตคงจะต่างกันอย่างสิ้นเชิงทีเดียวใช่แล้วหนังสือเล่มนี้ล่ะค่ะ ที่เขียนค้างไว้ และต้องทำให้เสร็จ เครียดนิดๆ เหมือนกันนะคะ ทำไปทำมา ไม่รู้จะหนังสือจะเสร็จหรือตัวเราจะเสร็จ อิอิ ลูกตาฉันกำลังจะกลายเป็นสี่เหลี่ยมและมีแสงอยู่ด้านใน มือกำลังจะแปลงร่างเป็นเม้าท์ปุ้มๆ และจินตนาการโลดแล่นแบบสายฟ้าแล่บ :D
รำพันไปพอประมาณแล้วค่อนข้างคลายเครียดไปได้บ้างค่ะ อยากบอกว่าไม่ได้หายไปไหนนะคะแฟนๆ แต่ที่ไม่โผล่ที่ msn และไม่รับงานอื่นช่วงนี้ ก็เพราะเหตุที่บ่นไปข้างต้นนั่นเองค่ะ
ราชา'วดี คนเดิม :D

พักสายตา มองทะเล ลมเพพัด ทำงานหนักมาทั้งวันแสนเหนื่อยล้า ว่าเป็นเพลงกันไปค่ะ รูปนี้น้องสาว(ไม่แน่ใจว่าสวยไหมอิอิ)ให้มา เห็นแล้วอยากเก็บเสื้อผ้า

2008-04-16T22:31:00.001+07:00

เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋ามุ่งหน้าหาทะเล มันเหมือนกับว่า ทะเล คือคำตอบสุดท้าย :D
ยามเหนื่อย วุ่น และชีวิตยุ่งเหยิงจนเกินจะสาง ทะเลเป็นที่ไปที่ดี เพราะมันสามารถทอดสายตาไปสุดสายตา มองเห็นเส้นโค้งของขอบโลก คือมันโล่งตาโล่งใจดีน่ะค่ะ ตอนนี้อึดอัดแย่ ทนๆๆๆ ทนกับอากาศที่มีหมอกควันและมีกลิ่นประหลาดคือทุกครั้งเมื่อมีหมอกควันแบบนี้สิ่งแรกที่คิดถึงคือทะเล สิ่งสุดท้ายที่คิดเมื่อไม่นานมานี้คือ อยากอพยพผู้คนทางเหนือ ไปอยู่เมืองทะเลซะชั่วคราว เพื่อไปสูดอากาศอันบริสุทธิ์ให้สบาย เฮ้อ บรรยายมา บรรยายไป ความโรแมนติกหดหายไปซะดื้อๆ จบดีกว่า จะไปอาบน้ำ กินข้าว เลือกเพลงเพราะๆ เปิดฟังให้ครี้มๆ ดอกไม้หอมวางไว้พร้อม .. แล้วก็นอนหลับ เอ๊ย ไม่ช่ายยยย แล้วก็เขียนหนังสือ ... รอหน่อยนะทะเล อีกไม่กี่วัน เราคงได้พบกัน :p

วันนี้ไปเจอคลิปโรมิโอ&จูเลียต จากการหัดsearch เจอแล้วดีใจเหมือนย้อนกลับสู่วันคืนเก่าๆ จำได้ว่าหนังเรื่องนี้ดังระเบิด และเข้ามาฉายหลายรอบ แรกๆ ไปกับแม่

2008-04-16T22:29:00.002+07:00

หลายปีก่อน มีโรมีโอ&จูเลียต เวอร์ชั่นใหม่เข้ามาฉาย หลายคนบ่นอู้ว่าเทียบเท่ากับเวอร์ชั่นเดิมไม่ได้ แต่เด็กรุ่นใหม่ก็ชอบกัน ส่วนตัวฉันนั้นไม่ได้ดู ไม่รู้เป็นอะไร ไม่ชอบดูหนังที่ทำซ้ำหลายหน เพราะคิดว่ามันเหมือนวาดรูปซ้ำกันหลายรูป วาดด้วยมือ ภาพที่ได้จะไม่เหมือนกันซะทีเดียวหรอก เมื่อวานแวะไปดูที่บอร์ดได้ยินเพลงอสงไขยเป็นครั้งแรก ฟังแล้วลอยล่องไปในอดีตจริงด้วย เลยไปหามาฟังประกอบการเขียนหนังสือ พรุ่งนี้ต้องส่งหนังสือเข้ากรุงฯ แล้ว เพราะงานสัปดาห์หนังสือจะเริ่มในอีกวันสองวัน คงยังเหลืออีกเล่มที่ยังไม่เสร็จ แต่.. ฉันยังมีลุ้นอยู่นะคะคุณ .. จากโรมิโอ&จูเลียต จนถึงอสงไขย เพลงโปรดในวันนี้ วกเข้าหานิรันดร์กาล .. คงต้องขอตัวไปเก็บดอกไม้มาวางใกล้ๆ ก่อนลอยล่องไปถึงใครคนหนึ่ง :D .. รอนะคะคนดี ..