PictureMe

Kamertje af!

2012-11-22T21:58:00.001+01:00

Jaaaa ik ben zo blij. Ik weet dat de kwaliteit van de foto's crap is maar het gaat om het idee. Mijn vader heeft echt nét mijn bedje in elkaar weten te zetten. Het paste namelijk eerder niet door het trapgat en toen moest 'ie door de midden gezaag worden :(. Maar hij is weer in elkaar gezet :D. Dus dit is dan mijn echte kamertje, ben nog bezig met decoratie enz, maar dat komt allemaal nog wel. Happy me :)

Kamer!

2012-11-13T12:26:00.003+01:00

En dan word je opeens inwoner van Nijmegen! Ik moet zeggen dat ik het even benauwd kreeg toen iemand enthousiast uitriep; 'Welkom in Gelderland!" Ik ben en blijf tenslotte een Brabander :)

Donderdag kan ik al in mijn nieuwe kamertje dat vlak achter de Sint Annastraat ligt. Super dicht bij de universiteit dus, heel erg fijn. Dat zal wennen worden om langer te kunnen slapen! Ik ben deze week enorm druk bezig met inschrijven en uitschrijven van de gemeentes, verdere handtekeningen verzamelen en paspoorten scannen. Ik ben niet zo goed in de bureaucratische dingetjes, dus ik ben super blij dat mijn vader dat wel is :)

Het leuke gedeelte is dan wel dat ik nieuwe spulletjes mag kopen :D. Dat wordt nog een tripje naar de IKEA deze week want ik heb nog nodig; een tweepersoonsbed, een bankje, een bureau, een bureaustoel, een boekenkast/kledingkast. Vandaag ben ik al naar de Kringloop geweest om te kijken of er iets leuks was. Er hingen leuke spiegels dus misschien haal ik die nog wel een keer.

Ik heb wel iets gekocht, namelijk een theeblikje en een Tunesische schaal. Ik wist nog niet zo goed wat voor stijltje ik in mijn kamer wilde, maar ik denk dat het toch een soort robuust/oosters iets wordt. Dus met accenten van hout, zilver, een lekker dik kleed zou chill zijn.Wat oudere, verweerde spullen, of iets met die uitstraling. Hier nog een foto van de schaal en het blikje. En ohja, een groene strik-hoofdband haha. Zo schattig.

Ben ik een controlfreak?

2012-11-01T15:33:00.003+01:00

Ik ben een persoon die veel nadenkt, en daar word je meestal niet veel zekerder van. Het is namelijk zo dat denkers/hooggevoeligen zoals ik vaak dingen denken die er niet zijn. We overdrijven of ‘overvoelen’ gevoelens die we hebben, ervaren ze intenser, en denken ook vaak dat anderen ook zo zijn. Terwijl de meeste mensen gewoon vet relaxt zijn en zich niet zo druk maken. Wij denkers maken onszelf druk EN denken dan dat de ander zich ook drukt maakt om iets en DAAROM maken we ons druk voor twee. Is het nog te volgen? Nu ik dit lees besef ik pas hoe gestoord mijn brein zich soms gedraagt.

Er is dus misschien best wat voor te zeggen dat ik soms best een control freak kan zijn. In het gewone leven vind ik het fijn als ik zelf kan beslissen. Vaak gebeurt dit bij mij op emotie en dus moet ik de controle hebben want emoties veranderen nogal vaak. Het kan vaak zijn dat ik, als ik klaar ben met school, niet weet hoe snel ik die bus in kan duiken. Vaak ben ik mentaal maar ook fysiek echt kapot na een dagje school maar dat is lastig uit te leggen. Vaak wijs ik verzoekjes om even naar de uni te komen om te studeren dan ook af. Ik voel me fijn en comfortabel als ik thuis ben. Waar ik mijn eigen ding kan doen, op mijn manier, in mijn tijdsbestek.

Maar je kunt dit ook bestempelen als angst, onzekerheid of wat dan ook. Ik ben namelijk best wel iemand die een ontiegelijk spoor van rotzooi achter zich kan laten in huis. Wat dat betreft is mijn moeder dan weer echt de control freak. Alles moet ‘shinen’ en op de goede plek staan. Mijn kamer wordt bestempeld als ‘het hol’ waar het stinkt naar oude opaatjes. Dus daar ben ik de controle wellicht een beetje kwijtgeraakt.

Ik ben een control freak als het aankomt op vliegtuigen en achtbanen. Want dan moet ik maar vertrouwen dat die kist in de lucht blijft en de piloot niet dronken achter de stuurknuppel zit. Ook wil ik altijd graag weten waar de wc is als ik bij vreemden ben. Ik weet echt niet waarom dat is. Maar dat moet haha. Op vakantie wil ik bijvoorbeeld ook altijd een tas bij hebben, iets te eten en drinken erin enzovoorts. Ik heb nogal eens meegemaakt dat ik bijna van mijn stokje ga in massa’s mensen, bij warm weer of na een lange reis. Ook check ik vrij vaak of we alles nog bij hebben, paspoorten, en kijk ik vaak op de kaart of er nog goed gelopen wordt! En wat betreft het proberen van nieuwe dingen, ook daar kan ik soms panisch op reageren. Maar geef me even wat bedenktijd, gun me dat, en dan kan het best eens zijn dat ik iets wel doe! Ik bedoel, je zal mij nooit horen zeggen dat ik vrijwillig uit een vliegtuig spring. Maar ik heb laatst zitten denken dat het wel iets is wat je niet veel vaker kan meemaken. Eigenlijk zou het best vet zijn als ik dat durf! En het feit dat ik de controle over ‘de gedachte alleen al’ los heb gelaten zegt bij mij al heel wat.

Documentaires numero 2

2012-10-29T21:27:00.001+01:00

Ik heb de afgelopen tijd weer wat documentaires gezien en ik kan ze echt aanraden. Daarom een deel twee van deze reviews!

De regels van Matthijs.

Dit is echt een documentaire waar je de tijd voor moet nemen. Pak een beker chocomel, of iets ander fijns en laat de wereld van Matthijs tot je komen. Klinkt heel dramatisch, maar als je niet van rustige, trage, of intense portret documentaires houdt is dit niks voor jou.

'In De Regels Van Matthijs' filmt regisseur Marc Schmidt zijn jeugdvriend Matthijs, die als autist wanhopig orde in de chaos om hem heen probeert te scheppen. Mensen zijn onvoorspelbaar en onbetrouwbaar, ze houden zich niet aan de logica van zijn denken. Matthijs neemt ieder gesprek dat hij voert op en archiveert het, de archieven reiken tot het plafond. Als de woningbouwvereniging hem uit zijn woning dreigt te zetten, ziet Matthijs zelfmoord als enige uitweg.

Dit is een documentaire die onwijs veel indruk op me heeft gemaakt. Het is bizar om te zien waar Matthijs allemaal mee worstelt. Dingen die voor ons normaal zijn, zijn voor hem weer gestoord. Hier de link naar De Regels van Matthijs .

Holland Doc: Ethel

Dit is zo'n ontzettend, ontzettend mooi portret! 'Ethel' gaat over de vrouw van Robert Kennedy, hij was weer de broer van John F. Kennedy. Ja en die kennen we allemaal sowieso wel. Maar van Robert Kennedy wist ik eigenlijk vrijwel niets.

"In geen twintig jaar heeft ze een interview gegeven: Ethel, de vrouw van Robert F. Kennedy, houdt er niet van over zichzelf te praten. Haar jongste dochter Rory (Emmy Award-winnares) is het toch gelukt haar voor de camera te krijgen, met als resultaat een intiem portret van deze politieke dynastie. Met veel humor en relativeringsvermogen laat de film zien hoe Ethel en Robert elkaar hebben ontmoet en hoe ze pas aan zijn zijde politiek bewust werd. Terwijl de politieke ambities van haar man Robert en haar zwager John F. veel tijd vergden, is het toch gelukt om ook de kinderen op te voeden met een sterk sociaal bewustzijn. Hoe heeft Ethel het gered na de dood van haar man, als alleenstaande moeder met elf kinderen?'

Dit is de beschrijving die HollandDoc geeft over de documentaire, maar er komt zo veel meer aan bod dan alleen politiek. Je krijgt een beeld van het Amerika ten tijde van de segregatie, armoede, rellen. Het is een stukje geschiedenis vanuit hun perspectief en dat is héél mooi om te zien. En Robert Kennedy zou echt veel meer aandacht moeten krijgen, wat was dat een fantastische man. Een aanrader dus als dit jouw interesses zijn. Één minpuntje, de documentaire is nergens meer te vinden, volgens HollandDoc zijn de uitzendrechten teruggenomen namelijk. Dat wordt dus downloaden!

Femme de la Rue

De kortste van de drie, zo'n 25 minuten, is Femme de la Rue. Gewapend met haar camera ging de pas afgestudeerd Sofie Peeters de straat op. Ze werd namelijk constant lastig gevallen, bespot, uitgescholden, en geïntimideerd door mannen als ze langs liep. En, zo bleek, zij was niet de enige vrouw die er last van had/heeft.

"Zelden leidt één documentaire tot zo’n intensief debat in verschillende landen. De documentaire Femme de la Rue over seksisme in Brussel leidde vorige week tot commotie in België, maar inmiddels wordt er ook in Nederland en Frankrijk volop over gedebatteerd. '

Het is best wel bizar om als vrouw deze documentaire te kijken. Ik ben ook weleens nageroepen, of dat er kus geluidjes worden gemaakt. Maar dat zijn dan bouwvakkers waar je een keer langs fietst of gastjes op een scooter. Maar in Brussel, waar Sofie Peeters dus woont, is het gewoon stelselmatig treiteren van vrouwen. De documentaire kan ik nergens online vinden, maar ik heb hem gedownload. Dus als je hem wil hebben laat maar weten!

Veel kijkplezier

-x-

Instagram update

2012-10-27T13:49:00.001+02:00

Het werd wel weer eens tijd om wat Instagram fotootjes onder elkaar te zetten. Wat heb ik de afgelopen tijd uitgespookt?

Zonsopkomst op Nijmegen Centraal. Ontzettend mooi!

Nieuwe schoentjes van de Zara

Lekker lunchje tussen het leren door.

Een 'goedemorgen' foto.

Eindelijk weer een keertje uitgaan!

Met mama in de stad, op zoek naar oorbellen, maar deze bril vond ik zo tof!

Trots op mezelf! Ik krijg eindelijk weer nagels. Heel stom maar dat betekend héél erg veel als me dit gaat lukken.

Keihard aan de studie. En dat bleek goed gewerkt te hebben, tentamen uiteindelijk gehaald!

Wederom een zonsopkomst. Haat aan vroeg opstaan, maar dit maakt het helemaal goed.

Nieuw boekje van Petra Stienen.. Goed voor mijn studie, ben er door de tentamens nog niet ver in gekomen helaas.

Nou dit was het dan zo'n beetje. Weken die overheerst werden door uitstelgedrag en dan uiteindelijk het 24/7, lastminute leren. Volgende week heb ik nog een tentamen en dan zijn we alweer in periode twee! De tijd gaat zo snel, het is alweer november zo ongeveer. Ik heb zin in de kerstvakantie :D

Columnpie; Slechte ouders

2012-10-22T16:34:00.001+02:00

Samen met mijn vriendin Esmée heb ik het over slechte ouders. Aanleiding voor ons gesprek is mijn treinreis eerder deze week van Nijmegen naar Oss. Het is een donderdagmiddag, rond 3 uur, wanneer ik in een redelijk volle trein stap. Ik weet gelukkig een plekje te bemachtigen. Rechts van mij zitten mensen muziek te luisteren, tegenover mij speelt een meisje met haar mobiel. Zelf lees ik een boek, en afgezien van af en toe wat geroezemoes is het lekker rustig. Ik snap dat mensen in een overvolle trein soms geen keuze hebben dan te gaan zitten waar nog plek is. Maar een stiltecoupé heet niet voor niets zo. Vandaar de opbouwende irritatie die ontstaat wanneer een drietal koters hun keel niet kunnen houden.

Ik heb sowieso al een hekel aan het hoge stemgeluid van kinderen. De manier waarop ze ‘Maamaaaa’ roepen. De nekharen gaan nu alweer overeind staan. Waar was ik. Ohja, die stiltecoupé, die is dus niet zo stil meer nu de drie kinders naar iedereen lopen te gillen, en over alles wat ze zien een opmerking maken. ‘Hallooo jongedaameee’ roepen ze naar een meisje wat langsloopt. En ze slaan haar ook nog even op d’r kontje. Dat word gewoon gerechtvaardigd want, tjsa het zijn onschuldige kindjes toch? Enfin, de moeders blijven constant netjes vragen of Angelina en Remko en God mag weten hoe de onderkruipsels heten, hun mond kunnen houden. Maar meestal heeft vragen geen zin lieve mama’s. Ik ben zelf geen moeder, maar Esmée en ik zijn beide tot de conclusie gekomen dat we echt wel betere manieren weten om een kind z’n bek te laten houden zeg maar. Beloftes maken is dom. Vragen is dom. Belonen is (ligt er aan op welke manier) dom. Na drie bladzijdes ‘gelezen’ te hebben geef ik het op. Ik zucht diep en demonstratief en kijk mijn overbuurvrouw met rollende ogen aan. Ze lacht instemmend. Zo te merken ben ik niet de enige die zich zit op te vreten.

Gelukkig bestaan er ook nog ouders die gewoon tof zijn als ze rustig blijven en respect vragen. Respect vragen hoeft niet te betekenen dat je boven een kind moet uittorenen. Nee, als jij als ouder rustig maar consequent blijft, dan geef je duidelijk je grenzen aan. Zo ook als Esmée en ik op de roltrap op Eindhoven Centraal staan. Voor ons een moeder die met omgekeerde wandelwagen met kind erin omhoog gaat. Ze moedigt het meisje aan; ‘Goed zo, wat zit je goed stil meis! Ga maar een beetje naar achter zitten’. Kijk, geen vraag, maar ook geen bevel. Gewoon duidelijk. Het meisje kijkt ons een beetje benauwd aan, maar alles gaat prima. Eenmaal boven krijgt het kindje een high five. Omdat ze zo netjes stil heeft gezeten. Ik kijk Esmée aan en zeg; “Kijk dat is nou een toffe moeder, zo wil ik later ook zijn’.

Afscheid

2012-10-14T19:21:00.004+02:00

"Snel er zijn geen mensen meer nu!" Mijn vader, mijn ooms en tante beginnen snel te graven. Met behulp van een tak en een gevonden plastic bakje graven we een klein gat.

We staan op de Sint Pietersberg in Limburg. Vanaf dit punt kijken we uit over de Maas en achter ons is Maastricht te zien. Het is zo vreemd om hier met z'n allen te zijn. Tijdens onze wandeling is het enorm grijs weer, gelukkig regent het niet meer en is het windstil. Bovenop de berg probeert er een zonnetje door de dikke laag grijs heen te breken, met weinig succes. Het past wel bij het moment. Met rozige wangetjes kwamen we bovenaan, we eten een appeltje en een gevulde koek. En dan komt er toch dat moment dat je begint aan datgene waarvoor je kwam.

Dus staan we nu te graven. Sarah heeft bloemetjes geplukt. Ellen heeft kaarsjes mee. Marja houdt een zakje steentjes vast, waaronder een steen in de vorm van een hart dat Ellen onderweg heeft gevonden. Papa opent de eerste urn, het deksel gaat er moeizaam af. Na het openen van de tweede urn vraagt er iemand; "Shit, welke deksel hoorde nu bij welke urn?!" We beginnen allemaal wat zenuwachtig te lachen. "Ach, zo direct liggen ze toch samen, dan maakt het niets meer uit". De zakjes as worden uit de potjes gehaald en papa, Ellen en Dick hebben de eer om opa en oma dan samen in de kuil te gieten. Ik giechel nog; "Jezus wat is dit vreemd". Een grijs hoopje as, midden in een kuil van bruine aarde, waaromheen sprietjes gras uit de grond steken. Papa haalt een handje as uit de kuil en strooit dat van de berg af. Dan beginnen we langzaam met het afdekken van de kuil.

We besluiten om de plek zo onopvallend mogelijk achter te laten. Aangezien hier enorm veel mensen komen moet het niet lijken alsof hier een graf is. We plukken mos dat we op de aarde leggen en aanstampen. En dan zijn we opeens klaar. Opa en oma zijn eindelijk weer samen op de plek die ze zelf hadden uitgekozen. We gaan met z'n allen rondom de kuil staan en doen een 'grouphug'. Een paar traantjes, maar gelukkig kunnen we altijd samen blijven lachen. Het is goed zo.

Make up try out

2012-10-08T21:08:00.001+02:00

Just a random little post because it's been a while. I didn't feel like studying this night so I thought I'd try some make-up. It's so hard to make the perfect cat eye look, the pictures don't really show how it looks in real life. That's a shame because this is the best line I made EVER! The eyeliner is from Essence and the lipstick from Etos. I hate my nose, it's so big haha :')

-x-

Inspirerende mensen

2012-10-04T15:45:00.000+02:00

Ik houd er enorm van om naar documentaires te kijken. Vooral als er interessante, nederige, lieve, slimme, gekke personen centraal staan. Mijn all-time-favoriete mensen daarvan zet ik hier op een rijtje voor jullie, met de naam van de documentaire erbij zodat jullie ze mooi zelf kunnen gaan kijken!

David Hockney

Op een saaie avond zat ik een beetje te zappen tot ik bleef hangen op Nederland 2. Hier komen wel vaker interessante docu's bij AVRO Close Up, zo ook deze avond. 'Het Grotere Werk' gaat over kunstenaar David Hockney die, na jaren te hebben geleefd in Californië terugkeert naar Engeland In en rondom zijn geboorteplaats Yorkshire probeert hij zichzelf als kunstenaar opnieuw uit te vinden. Midden op winderige heuvels plant hij zijn schildersezel en dan begint hij te kladderen. Hockney stond vooral bekend om zijn popart kunst, maar voor het eerst schildert hij de open lucht, landschappen, bossen op een kubistische/realistische manier. Langzaamaan worden zijn doeken steeds groter en groter. Een schilderij van een bos kan uit wel 12 doeken bestaan die samengevoegd inderdaad een bos vormen. Het is enorm intrigerend om te zien hoe een man van deze leeftijd nog zo'n streven heeft naar herontdekking van zichzelf. Daarnaast is het sowieso een prachtige documentaire qua beeld; het ruige Engelse landschap, het klimaat. En David Hockney is een wijze man, dus daar kun je van leren ;)!

Het Grotere Werk

(Sir) Paul Smith

Wie kent hem niet, modeontwerper Paul Smit. Op zijn 14de stopte hij met school want hij wilde graag professioneel wielrenner worden. Helaas (of gelukkig?) kreeg hij een ongeluk waardoor deze droom uiteen spatte. In de maanden dat hij in het ziekenhuis lag ontmoette hij veel nieuwe mensen. Toen hij ontslagen werd uit het ziekenhuis besloot hij af te spreken met zijn nieuwe vrienden. De pub waar ze kwamen bleek populair te zijn bij kunst studenten en van het een kwam het ander. Paul had zijn nieuwe passie gevonden! Ik wil natuurlijk niet te veel verklappen, want het kijken van de documentaire is veel leuker! Zeker een aanrader als je geïntrigeerd raakt door andere mensen en van mode houdt!

Mode in Kleur

Bill Cunningham

En dan het als klap op de vuurpijl, het meest eigenwijze en lieve mannetje op de wereld, Bill Cunningham. Als je een beetje de modeblogs volgt, en dan vooral streetstyle blogs, dan ken je Bill wel. Hij is de fotograaf van de mode op straat en werkt voor de New York Times. Meest opvallende feit is dat hij al 83 (!) is en nog steeds ronddartelt en fietst als een jong menneke. Alle grote modeweken gaat hij af, dus ook Parijs! Ook al houd je niet zo van mode, dan is het zeker al die moeite waard om te kijken wat de drijfveer is van deze man om dit werk vol te houden. Ook hier geldt, ik ga verder niks verklappen! Helaas kan ik de docu nergens online vinden dus dat wordt downloaden of kopen. Hier wel een linkje naar de trailer en de officiële site.

Bill Cunningham New York

Over mijn lijk

2012-09-27T23:10:00.002+02:00

Ik wist wel dat het programma bestond, 'Over mijn lijk'. Maar kijken deed ik het eigenlijk nooit. En nu weet ik dus ook waarom. Ik vind het zo onwijs knap hoe Patrick Lodiers kan praten met mensen over hun eigen dood. Maar eigenlijk is het natuurlijk nog knapper dat deze mensen dat zelf kunnen.

Stel je bent 23 net als Jip. Je hebt botkanker en je gaat dood. Heel binnenkort al. In de aflevering van vanavond zag je hem zijn eigen uitvaart regelen. Hij stond op een podium in een zaal en bepaalde waar ongeveer zijn kist zou komen te staan. Er werd gesproken over euthanasie, en over de dingen die hij dagelijks ziet op straat, maar waar hij nooit meer aan zal deelnemen. Zoals het hebben van een vriendin. 'Maarja', zei hij, 'het leven gaat door'. En zo is dat wel.

Of Marieke, volgens mij was ze 33 jaar. Eierstokkanker, uitgezaaid en dus ongeneeslijk ziek. Ze was bezig met het mozaïeken van haar eigen urn. Iedereen die een stukje legde kreeg een plekje in haar hart zodat ze deze mensen mee kon nemen.

Ik voel me zo'n zwak persoon als ik deze programma's kijk. Deze personen zijn zo sterk, ze overstijgen gewoon het menselijke. Ik kan het me niet voorstellen dat ik mijn eigen begrafenis zou regelen. Als ik te horen zou krijgen dat ik ongeneeslijk ziek ben zou ik opgekruld in bed gaan liggen en gewoon gaan janken. Maar op de een of andere manier kunnen deze mensen de gewone dagelijkse dingen blijven doen. En ze genieten van alles. En dan blijken die gewone dagelijkse dingen opeens niet zo gewoon meer. Het is heel stom, maar deze programma's zorgen ervoor dat ik mezelf streng toespreek. Dat ik ook moet genieten van alles wat ik heb. Al is het maar omdat ik gezond ben. Ja ik heb soms een spastische darm, ja ik heb soms migraine, ja je verstandskiezen laten trekken is kut. Maar ik heb in ieder geval geen sluipende ziekte die me vanbinnen kapot maakt.

Heel cliché maar; carpe diem, pluk de dag. Want echt, elke dag is het waard.

Some shopping!

2012-09-27T12:58:00.002+02:00

Wat heb ik deze maand zoal bij elkaar gekocht? Niet dat ik eigenlijk het geld ervoor had, maar ik moest gewoon items hebben voor de winter. Deze sweater is al een goede stap in de richting.

Sweater van Pull&Bear

Hak(jes) van Blink

En ik kon mezelf er ook niet van weerhouden om even te spieken in de Sale bij de H&M. Eigenlijk ben ik nog op zoek naar een mooie lichte jeans, maar dat komt vast nog wel! Haha. Voor nu heb ik onder andere deze items besteld;

Over de tuinbroek heb ik grote twijfels, maar op mode blogs heb ik gezien dat het er super tof kan uitzien. Lekker dikke maillot eronder, laarsjes, sweater aan. Ik heb wat afbeeldingen gevonden die me toch over de streep hebben getrokken. En ach, als het toch niks is dan kan ik het gelukkig heel makkelijk terug sturen!

Alive and kicking

2012-09-19T19:52:00.000+02:00

Waaaauw. Het is echt belachelijk lang geleden dat ik iets gepost heb! Ik ben eindelijk een beetje uit mijn rotte persoonlijke omstandigheden gekropen en ben (weer) begonnen met dingen die voor mij belangrijk zijn. Vrienden zien en met ze afspreken, samen feestjes vieren. Muziek maken, gitaar spelen, zingen, dansen voor mijn spiegel, genieten. Het is alsof al mijn zintuigen weer op scherp staan en ook als ik dit typ voel ik mijn hart bijna uit mijn borstkas springen van geluk. Mijn ouders steunen me de laatste weken de volle 100%, mijn familie is na de dood van mijn opa drie weken geleden nog hechter geworden.
Ik verbaas me over mezelf. De winter/herfst zijn niet mijn sterkste seizoenen en ik kan er best van in de put raken, maar ik voel me sterk en ik wil me heel erg bewijzen, vooral ook in mijn studie. Sommige mensen zullen het misschien niet begrijpen dat ik me zo goed kan voelen na alles wat is gebeurd. Maar misschien komt er nog wel een klap en heb ik veel nog niet verwerkt. Ik weet wel dat ik zo veel mogelijk moet halen uit mezelf, juist als ik me voel zoals nu.

Hier een klein samengesteld filmpje van het nummer Clocks van Coldplay dat ik heb gecovered. Ik ga weer proberen wat dingen op te nemen en eens in de zoveel weken een nummer online te zetten. Ik vind het eng en tegelijkertijd heel leuk om mijn hele 'zijn' out in the open te gooien. Ik bedoel, iedereen krijgt de kans om te reageren maar dat is ook wel tof.

En dan nog wat foto's van een top feest afgelopen weekend. Een ontzettend gezellig samenzijn met vrienden en heerlijke muziek! Ohja en ik moet echt heel nodig naar de kapper! ;)

Vakantie Voedsel 2012

2012-09-02T16:16:00.001+02:00

Foto's van eten. Gewoon omdat het kan.

Time-out

2012-09-02T14:02:00.003+02:00

Het is een tijd geleden dat ik iets op mijn blog hebt geplaatst. Ik vind het zelf heel jammer maar om persoonlijke/privé redenen kan en kon ik mijn aandacht niet goed houden bij mijn blog.

Ik start maandag met mijn nieuwe studie en ik hoop dat ik dan weer een beetje structuur ga krijgen in mijn wekelijkse bezigheden. Ik ga zeker niet stoppen met bloggen. Maar ik wil op dit moment ook niet alleen maar posts plaatsen die heel down zijn of negatief, dat bespaar ik jullie liever haha.

Ik ben erover na aan het denken (al een jaar denk ik) om een tattoo te nemen. En na alle gebeurtenissen van de afgelopen tijd is dat misschien wel een mooi teken. Telkens als ik deze woorden zie en herhaal word ik rustig. Ik wil hem niet op mijn voet, maar ergens op mijn arm of op mijn ribben.

Wegwerpcamera

2012-08-18T16:31:00.000+02:00

Jippie! De foto's zijn binnen van de HEMA. Enjoy ;)

Terug thuis; foto's en meer

2012-08-14T19:42:00.002+02:00

Eindelijk! Zaterdagavond kwamen mijn vriendje en ik thuis aan. De terugreis met de trein was prima verlopen, in onze trein van Frankfurt naar Arnhem hadden we zelfs panorama plaatsen. Dan zit je in het uiterste puntje van de ICE met uitzicht op de machinist en het raam waardoor hij alles ziet. Super leuk! Het is nu alweer dinsdag maar ik ben een paar dagen uit de running geweest omdat gisteren mijn verstandskies is getrokken :( en ik mag over twee weken terugkomen voor de andere. Ik voel me niet ziek, maar mijn hoofd bonkt nog een beetje en ik kan weinig eten waardoor mijn energielevel niet zo hoog is. Maar gelukkig staan er leuke dingen op de planning! Volgende week is het introductie voor mijn studie! Ik heb er zin in, ben ook een beetje nerveus, vooral over het vrienden maken/sociaal aspect. Maar dat komt vast goed. Genoeg gepraat, hier wat sfeer impressies van onze reis. Er wordt nu ook nog een fotorolletje van onze wegwerpcamera ontwikkeld maar dat krijgen we volgende week pas. Daar ben ik nog het meest benieuwd naar. De magie van de wegwerpcamera, niet weten wat de uitkomst is.

Berlijn

Praag

Wenen

Reisdag 3 (08-08-2012) - Verlost van een slechte nachtrust?

2012-08-09T22:15:00.001+02:00

Na mijn vorige post (die vrij positief was), is er toch wel wat veranderd in onze houding richting Ritchie's hostel. Top locatie, eigen kamertje met badkamer, tv en keuken tot beschikking. Maar zoals sommige van jullie al hebben kunnen lezen; ik heb niet echt kunnen slapen. Nacht een was al verschrikkelijk. Na een lange reisdag wilde we graag lekker slapen maar het werd pas om 4 uur rustig IN het hostel. Onze kamer is namelijk recht tegenover de common area waar mensen spelletjes kunnen spelen, maar waar ze dus ook zuipen en lallen. Vannacht was het precies hetzelfde gedoe, zelfs nog erger. Om 6 uur heb ik de deur open gerukt om even te vragen of het stil kon zijn. Om 7 uur was het eindelijk rustig en kon ik aan mijn nachrust beginnen.

Rond een uur of 9 ging de wekker weer. Ik was stront chagrijnig. Meteen een negatieve review op Tripadvisor gezet. Ik wil niet overkomen als een saaie knorpot, ik hou best van een feestje. Maar als er bij de houserules staat dat het tussen 10 en 7 stil moet zijn, dat neem ik aan dat je je eraan houdt. Tenminste, in ons vorige hostel was dat wel zo.

Genoeg over Ritchie's! Een korte samenvatting van Praag; mooie oude stad, maar dat heb je in één dag ook wel gezien. En wat zijn er ontzettend veel toeristen! Busladingen vol. Kortom leuke stad, maar ik zou er graag nog eens terugkomen in een rustiger seizoen zoals mei.

Op dit moment zitten we in de trein naar Wenen! En ik zou nog een stukje schrijven over Berlijn. Niet alleen voor jullie maar ook voor mezelf om deze reis wat tastbaarder te maken.

Berlijn is echt mijn stadje. Ik voel me er ontzettend thuis. We zaten in Goldmarie Hostel, Oost Berlijn. Veel punkers, tattoos, skateboards en hipsters. Echt een heel erg leuke wijk om te zijn, en twee straten verderop zat de 'Kneipenmeile'. De Simon-Dach straat, bekend om al zijn leuke kroegjes en restaurants.

We hebben in een sneltreinvaart alle bezienswaardigheden gezien. Onder een prachtige zonnetje genoten van de vele pleinen en alle culturen die de stad heeft. Op dag twee moest en zou ik nog even naar de Primark. Wat een chaos was dat. Enorme rijen naar de pashokjes, het was net een fabriek. Maar ik heb met mezelf afgesproken dat dit ook maar een keer per jaar gaat voorkomen haha. Genoeg voor nu, over een paar dagen de laatste blog over Wenen!

Reisdag 2 (05-08-2012) - Op naar Praha

2012-08-06T09:51:00.001+02:00

Even een reisblogje vanuit Praag, misschien komt die van Berlijn ook nog wel!

We zijn zoals gewoonlijk vroeg wakker. Rond 9 uur is het hostel al vol leven en de geluiden zorgen ervoor dat ook wij niet verder kunnen slapen. Ik voel me een beetje brak, gisterenavond hebben we cocktails op, en op een of andere manier kan ik nog slechter tegen alcohol als ik op reis ben. Hele dagen door Berlijn lopen, en weinig eten slurpen energie.

Rond half 11 checken we uit bij Goldmarie Hostel. Ik ga de zachte bedden missen, eens zien of het Praagse hostel daar tegenop kan. Daarna gaan we met de S-bahn naar Hauptbahnhof. Mijn backpack lijkt op een of andere manier lichter geworden. Na een eindje lopen blijkt dat toch tegen te vallen. Maar gelukkig kunnen/moeten we toch veel zitten. Onze trein vertrekt pas om 12.46 dus doen we nog wat boodschappen en we ontbijten wat.

Het blijkt vandaag een goede reisdag te zijn, het is grauw weer en het regent. We zijn maar wat blij dat we gereserveerd hebben want alle coupes zitten stampvol. Elk hokje bestaat uit 6 stoelen tegenover elkaar. Joe en ik zitten bij een wat ouder Canadees stel (de man links van mij leest een Nederlands blad en ze mixen Nederlands door hun Engelse gesprekken) opletten dat we niks raars zeggen dus. En rechts van mij (en links van Joe) zit een Amerikaans meisje. Joe zit tegenover me. Ik vind het wel gezellig zo.

Een tijdje later raken Joe en ik in gesprek met de man en vrouw. Hij is Nederlands maar hij woont al 25 jaar in Canada. Zijn vrouw is Canadese, maar toch leest ze gewoon de Elsevier, met enige hulp af en toe. Ze zijn 5 weken geleden in Praag hun reis begonnen. Ongelofelijk hoeveel reislust dit stel heeft.

Eenmaal aangekomen nemen we afscheid, en gaan wij op zoek naar tickets voor de metro en een kaart van praag. Dit gaat niet heel gemakkelijk, allereerat staat er een enorme rij vor de pinautomaat, daarna kan ik geen kaartjes kopen voorde metro omdat de noob achter de kassa geen wisselgeld heeft. Maar na wat gehannus (en nog steeds die kut backpack om) krijgen we alles voor elkaar.

We stappen op de metro die er super goed uit ziet. Die sovjets konden er wat van. Ik zoek op onze kaart hoe we moeten lopen en wat blijkt, we zitten recht in de straat die uitkomt op de beroemde Karelsbrug. De zon gaat net onder, echt prachtig.

Eenmaal bij ons hostel aangekomen blijkt dat we niet een Double bed met Shared Bathroom hebben, maar een Double met Ensuite. Super relaxt! Na een heerlijke douche gaan we richting de brug om wat foto's te maken en om een hapje te eten. Dag 1 van Praag was dus super geslaagd!

In between things

2012-07-31T00:52:00.000+02:00

Ooit, ooit ga ik weer terug naar een rustige plek zoals die van de afgelopen weken. Maar voor nu staat mijn agenda (die ik vandaag echt eens moest kopen) weer vol met allerlei leuke, en minder leuke, dingen. Zo ga ik donderdag anderhalve week met de trein door Europa reizen, maar een dag na terugkomst mag de tandarts alweer in mijn bekkie kijken. Of eerder gezegd, in mijn bekkie aan het werk want er moeten twee verstandskiezen uit. Olé, ahum. Ik hoop niet dat ik daarmee mijn verstand echt zal kwijtraken want ik zal het hard nodig hebben voor mijn nieuwe studie, Islamstudies, of voorheen Islam en Arabisch. Af en toe denk ik bij mezelf; 'Guus, what the fuck ga je doen?' En eerlijk gezegd heb ik geen idee, ik weet dat deze studie al meer kriebels veroorzaakt dan mijn vorige, en dat voelt goed. Maar ik heb daartussendoor ook echt krankzinnigheids kriebels. Omdat dit gewoon 'way out of my comfortzone' is. Denk ik. We zullen het zien. Ik heb er wel enorm veel zin in! Maar nu eerst, alles nog regelen voor de vakantie donderdag! Hostels geboekt, treintickets in de pocket, backpacks staan klaar.

Hier nog wat foto's van de laatste campingdagen. Mijn oom en tante kwamen langs met mijn lieve nichtjes!

Terloopsheid van het leven

2012-07-24T14:13:00.000+02:00

Wat gaan de dagen hier snel! En toch gaan ze ook weer langzaam. Gisteren zijn we naar een uitspanninkje bij de rivier geweest. Lekker anoniem, alleen maar Fransen in de buurt. Het water was echt zo lekker koel.

Later in de middag ben ik met mijn vader naar 'het' verlaten dorp gegaan. Omhoog de berg op en dan via een zandpad de wildernis in. En dan sta je opeens in een minuscuul dorpje in verval. Zes huizen en een waterbron, het staat er nog allemaal. Het is best griezelig die stilte, en daarom schrok ik ook enorm toen we geritsel hoorden in de bosjes. Gelukkig hoorden we even later een belletje rinkelen, het bleken gewoon schapen te zijn. Ik was alweer bang dat het everzwijnen waren. Maar verder was het daar echt zó stil. Ik heb uit zitten kijken over de vallei, met de zon in mijn rug, luisterend naar het gezoem van de insecten en de wind. Ik denk dat ik nog nooit zo'n stilte heb ervaren, maar het was heerlijk.

Vanochtend werden werd ik ruw uit mijn slaap verstoord, papa had een marktje ontdekt en daar moesten we heen. Normaal slaap ik lekker uit maar nu zaten we om half 10 al in de auto op weg naar Saint Olliers. Franse marktjes zijn altijd leuk, de sieraden, het eten en de stoffenkramen. Mama heeft een lap stof gekocht om daar een tafelkleed van te maken, en we namen ook nog een zakje gedroogde mango en abrikoos mee. Een kleine fotoreportage volgt hieronder.

Valence en meer

2012-07-20T20:36:00.003+02:00

Soms zou ik willen dat dit het leven was. Dat ik niet bezig hoefde te zijn met mijn studie, werk, 'in de maatschappij passen'. Het is hier zo weids, alleen maar natuur. Het dichtstbijzijnde dorp is ongeveer 50 km rijden, en dat over slingerende bergweggetjes.

Gisteren hebben we helaas wel kunnen zien hoe gevaarlijk dat kan zijn. Op de heenweg naar Valence kwamen we een wielrenster tegen. Ze zat op de grond terwijl een man haar gezicht afveegde.Meerdere mensen waren al gestopt met hun auto om te zien wat er gebeurd was. Blijkbaar was ze in een bocht uitgegleden over het grind. Haar hele gezicht lag open aan de linkerkant. Op de terugweg stonden we een tijdje stil in een bocht. Een hele file auto's slingerde zich om de berg heen. Ik stapte even uit om te kijken wat er gebeurd was. Een witte BMW was in de buitenbocht in aanraking gekomen met het stenen muurtje wat de weg van het ravijn scheidt. Zijn auto was total-loss.

Zo is de natuur? Ik weet het niet, de mens heeft deze wegen gebouwd, maar dat betekent niet dat het veilig is. Zelf zijn we ook ontsnapt aan een flinke botsing. In een smalle bocht met rechts een stenen muur kwamen we een enorme vrachtwagen tegen. Het scheelde echt een paar centimeter. Het is best wel eng om hier te rijden. Mijn vader probeert me over te halen om een stukje te rijden maar ik wil het niet. En als ik het al zou doen gingen we maar met 40 km per uur. Want harder ga ik echt niet hier.

Op zich ging dit blogje weer helemaal nergens over. Maar dat is wel vaker als ik neertyp waar ik over nadenk. Hieronder nog wat foto's van Valence, een wandeltocht en vast nog meer.

Vive la France!

2012-07-17T12:48:00.000+02:00

Een blogje vanuit het zonnige Frankrijk, het kan zo maar. Tegenwoordig heeft elke camping wel wifi, zelfs onze camping waar maar 13 gezinnen kunnen staan. Zondag ochtend vertrokken we vanuit Nederland en de regen kwam, met tussenpozen, met bakken uit de lucht. Van Maastricht tot Lyon was het alleen maar regen, regen, regen. Ik hoop voor jullie daar dat het allemaal wat beter is geworden!

Onze camping heet Chateau Latour, het spreekt voor zich, maar er staat dus een kasteel op! En wij, de kampeerders staan als een soort onderdanen onder het kasteel op het grasveld. Mijn eerste reactie was weinig positief. Zó klein?! Zoveel kleuters?! Maar ik heb er tot nu toe geen last van gehad. Behalve dan dat de buurkindjes hardop aan het bespreken waren of ik nou een jongen of meisje was.

Ik heb in twee dagen tijd al twee boeken uit gelezen van elk zo'n 400 bladzijden. Gaat goed dus. Daarnaast is mijn buik al flink verbrand, met van die mooie strepen omdat ik niet strak naar achter heb gelegen. Hopelijk kan ik daar wat aan veranderen vandaag. Vannacht redelijk geslapen, maar we hadden een egeltje op bezoek die in de vuilniszak zat te snuffelen. Ik had verwacht dat het beestje wel weg zou rennen als ik aan kwam maar hij bleef rustig met zijn snuitje in een pak koekjes zitten. Toen ik eenmaal in bed lag dacht ik de hele tijd dat er beesten rond de tent liepen. Vorig jaar, toen we met de caravan waren, was er een groep wilde zwijnen die de camping terroriseerde. Op een avond hoorde we een ijzingwekkende gil. Een meisje was de troep tegengekomen op een pad. Toen het eindelijk weer wat rustiger was op het terrein begon onze caravan opeens te schudden. We hoorden geknor en gepiep en de hele caravan bewoog op en neer. Serieus, dat wil ik nooit meer meemaken haha.

Hieronder vast wat foto's van de camping :)

Outfit Zebra

2012-07-14T21:19:00.001+02:00

Again an outfit that was shot by Marijke ! The weather now is so damn terrible here in Holland. It is supposed to be summer but the temperatures are more around 14 degrees than 25 degrees. Luckily I am going to France tommorow. I might get to wear this outfit which I love!

Top - H&M

Skirt - H&M

Jacket - Vintage

Ring - London market

Watch - Michael Kors

Shoes - unknown

Daily Routines

2012-07-14T14:15:00.000+02:00

My boyfriend made these pictures a while ago when I was doing my daily routines. Brushing teeth, applying lipstick fixing my hair. I never took a good look at the images, but they are actually pretty sweet. A little peek inside my life ;) Be prepared, I am not wearing make-up!

Personal Changes

2012-07-11T17:36:00.001+02:00

Wat is het een vreemd gevoel als je bezig bent met twee studies. Niet echt als in 'studeren', maar terwijl ik me alweer heb ingeschreven voor een nieuwe studie, kreeg ik vandaag mijn propedeuse uitgereikt. Vandaag was dus heel dubbel. Mijn laatste dagje op de Fontys Hogeschool voor de Journalistiek (FHJ).

Ik ben trots op het feit dat ik mijn P heb, al heb ik er niet heel hard voor hoeven werken. Dat heeft er mede voor gezorgd dat ik toch voor de universiteit heb gekozen. Ik dacht altijd dat ik heel praktisch was en meer wilde 'doen'. Maar op de FHJ werd ik niet uitgedaagd in mijn kennis en dat ging ik missen. Ik miste het gevoel dat ik vroeger had bij geschiedenis, het gevoel dat je alles wil weten, en dat je iets nieuws hebt geleerd. Ik merkte steeds meer dat ik misschien toch wat minder praktisch aangelegd was dan ik dacht. Die hunkering naar leren werd aangewakkerd door Petra Stienen, arabist en voormalig diplomaat in Egypte. Zij wilde reizen, weg van huis en iets totaal anders en nieuws doen. Dat trok me wel aan, Arabisch. Ik weet dat het voor heel veel mensen een bizar idee is om dat te gaan studeren. Ik merk het wel aan de gemengde reacties. De een vraagt of ik me ga bekeren tot de Islam, de ander wil weten wanneer ik mijn boerka aantrek etc. Ik kan er wel om lachen hoor.

Ik stapte dus met dubbele gevoelens vandaag mijn 'oude schooltje' uit. Het was een leerzaam jaar, maar qua theorie te makkelijk. Maar ik ben ook bang dat ik niet slim genoeg ben voor de universiteit. Al die opgewonden en angstige gevoelens gaan door me heen. Het enige wat ik wel zeker weet is dat ik de stap moet zetten. Want als ik het niet probeer, kan ik ook niet weten hoe het is...