να θυμηθώ, να μην ξεχάσω...

Πραγματική βοήθεια ή υφαρπαγή της αξιοπρέπειας μας...;

2011-10-27T16:35:00.000+03:00

να θυμηθώ, να μην ξεχάσω...

Εχθές σ’ενα δελτίο ειδήσεων παρουσιάστηκαν οι προβληματισμοί του επικεφαλής της «ομάδας διάσωσης» ( αυτό μου θυμίζει λίγο από mission impossible και Tom Cruise ), κυρίου Ράιχενμπαχ.

Οι προβληματισμοί του όπως τους ανέφερε ο κύριος αυτός αφορούν:

Τα δημοσιονομικά : έλεγχος δαπανών, είσπραξη φόρων.

Την ανάπτυξη : κίνδυνος απώλειας κονδυλίων από έργα που καθυστερούν, ρευστότητα τραπεζών.

Την υγεία : μείωση φαρμακευτικών δαπανών.

Την Δικαιοσύνη : επιτάχυνση δικών.

Την δημόσια διοίκηση : λήψη και εφαρμογή αποφάσεων.

Το περιβάλλον : ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, κτηματολόγιο, διαχείριση απορριμάτων και πολλά άλλα...

Αν κάποιος απλά διαβάσει τους προβληματισμούς του κυρίου αυτού, τότε πρέπει να πιστέψει ότι οι «φίλοι» μας οι Ευρωπαίοι πραγματικά θα έρθουν στην χώρα, για να μας δώσουν την απαραίτητη βοήθεια και τις τεχνικές εκείνες μαγικές «συνταγές», ώστε να βγούμε από το τέλμα και να προχωρήσουμε μπροστά με διαφορετικό βήμα και σημαία την ανάπτυξη. Οπότε πρέπει λογικά να ανακουφιστούμε και να αποβάλλουμε από πάνω μας την άσχημη ψυχολογία γιατί τώρα πια έχουμε στο πλάι μας του ειδικούς.

Εγώ όμως θλίβομαι. Και αυτό, διότι εν έτει 2011 σε μία χώρα σύγχρονη και δημοκρατική με ισχυρούς θεσμούς, όπως θέλει να παρουσιάζεται, οι βασικοί πυλώνες στους οποίους θα έπρεπε να στηρίζεται η ομαλή λειτουργία της κρατικής μηχανής και της κοινωνικής ευημερίας, έχουν βουλιάξει μέσα στον βούρκο της διαφθοράς, της αποδιοργάνωσης, της λούφας, της μίζας και πολύ φοβάμαι της ανικανότητας.

Το αποτέλεσμα είναι οτι έρχονται από το εξωτερικό τεχνοκρατικές μαριονέτες των μεγάλων αφεντικών για να μας επισημάνουν τι πρέπει να λειτουργεί σωστά και με ποιον τρόπο θα αλλάξoυν τα πραγματα προς το "καλύτερο". Και το πιο θλιβερό για εμάς και ταυτόχρονα ιδιοφυές γι’αυτούς, είναι ότι εμείς ζητάμε ελεημοσύνη ( έτσι όπως τα καταφέραμε... ) και «τεχνική υποστήριξη» για να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα και οι "φίλοι" μας απλώνουν το χέρι τους όχι σαν χέρι βοήθειας αλλά για να προστατέψουν τα συμφέροντα τους και να υφαρπάξουν ότι έχει μείνει όρθιο σ΄αυτόν τον ευλογημένο τόπο, που εμείς οι ίδιοι τον έχουμε καταντήσει χαμαιτυπείο. Δυστυχώς το πρώτο πράγμα που θα μας πάρουν δεν είναι ούτε η κρατική και δημόσια περιουσία, ούτε ο φυσικός και ορυκτός μας πλούτος. Είναι η αξιοπρέπεια μας. Αφού χαθεί αυτή, όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν με τυπικές διαδικασίες!!!

η φωτογραφία είναι του κ. Πάνου Ζάχαρη ( zacharispanos.wordpress.com )

Η γελοιογραφία της ημέρας...

2011-10-25T18:43:00.001+03:00

from www.tanea.gr

Το βίντεο που σόκαρε την Βρετανία...

2011-10-25T18:02:00.003+03:00

from zup.gr

να θυμηθώ, να μην ξεχάσω...

Μπορούν οι Έλληνες δημοσιογράφοι και οι Έλληνες αστυνομικοί να πάρουν μαθήματα αθλιότητας από τους Βρετανούς συναδέλφους τους. Αν και στην Έλλαδα, στο δελτίο τύπου της, η αστυνομία θα υποστήριζε ότι τραβούσαν οι αστυνομικοί τον διαδηλωτή για να τον προστατέψουν...!!!!

Η γελοιγραφία της ημέρας

2011-10-20T03:24:00.003+03:00

from http://www.paspaase.gr/

Σπέρμα...ΤΕΛΟΣ!!!!!

2011-10-18T15:46:00.002+03:00

να θυμηθώ, να μην ξεχάσω...

Μέσα σε όλα τα άλλα διαβάζουμε σήμερα ότι ''Στέρεψαν'' οι τράπεζες σπέρματος στη Ελλάδα και ότι κάνουμε εισαγωγή από την Δανιά και την Ισπανία.
Και αναρωτιέμαι...

1) Γιατί δεν κρατικοποιούνται;
2) Το κράτος πόσα ml εγγυάται σε περίπτωση χρεοκοπίας;
3) Γιατί δεν ψηφίζεται ένας νόμος για έκτακτη εισφορά σπέρματος;
4) Γιατί δεν πληρώνουμε ένα ανταποδοτικό τέλος σπέρματος στον λογαριασμό της Δ.Ε.Η ;
5) Με τι επιτόκιο δανειζόμαστε σπέρμα από τους εταίρους μας;
6) Σε τι επίπεδο κυμαίνονται τα ασφάλιστρα κινδύνου του ελληνικού σπέρματος;
7) Γιατί δεν εφαρμόζεται ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ σπέρματος στου Έλληνες πολιτικούς;
8) Οι αναλήψεις σπέρματος για πόσο χρονικό διάστημα θα παγώσουν;
9) Γιατί δεν μπαίνουμε στον διεθνή μηχανισμό στήριξης σπέρματος;
10) Γιατί δεν διορίζουμε τον Στρος Καν υπουργό στο υπουργείο προστασίας σπέρματος;
12) Γιατί δεν ζητάμε κούρεμα του ελληνικού σπέρματος;
13) Γιατί δεν εισάγουμε σπέρμα από την Κίνα που είναι πιο φτηνό;
14) To Ισπανικό σπέρμα δεν είναι αγανακτισμένο;
15) Γιατί δεν αξιοπιούμε τα κοιτάσματα σπέρματος της Μυκόνου ώστε να τα εξάγουμε στην Γερμανία ταυτόχρονα με το πρόγραμμα ''Ήλίος''; Θα μπορούσαμε για παράδειγμα να το πουμε "Ήλιος & Σπέρμα'' ή "Ήλιος & Κάψα" ή "Σεξ, Ήλιος, Ζωή & Ενέργεια"
16) Γιατί δεν υπογράφουμε μνημόνιο συνεργασίας & παραγωγής σπέρματος με την Ιταλία και τον Μπερλουσκόνι; Αφού ο τύπος είναι πολύ μπροστά σ'αυτό το θέμα.
17) Γιατί δεν προσλαμβάνει ο πρωθυπουργός για συμβούλους του τον Μπιλ Κλίντον και την Μόνικα Λεβίνσκι;
18) Και τέλος...γιατί δεν επιστρατεύουμε την Τζούλια και τον ελληνικό στρατό;

να θυμηθώ, να μην ξεχάσω...να βάλω λίγο χιούμορ στην ζωή μου!!!

Υ.Γ. : Παράγετε σπέρμα μπας και δούμε καμιά άσπρη μέρα...!!!!

Bringing the cuts home ( ένα βραβευμένο βίντεο που μέσα σε ενάμισι λεπτό τα λέει όλα )

2011-10-18T13:58:00.000+03:00

Του Steve Price. O Steve Price είναι ο νικητής του TUC 60 Second Ad Contest 2011, με θέμα τις οικονομικές περικοπές στην Μ. Βρετανία.

Η Ευτέρπη & το σκουπιδαριό....!!!!

2011-10-18T03:25:00.000+03:00

να θυμηθώ, να μην ξεχάσω...

Σκουπίδι : οτιδήποτε άχρηστο ή βρόμικο, που συνήθως το απομακρύνουμε με την σκούπα.

Αυτός είναι ένας πρόχειρος ορισμός που βρήκα γοογλάροντας στο διαδίκτυο για την λέξη σκουπίδι. Είναι ένας καλός ορισμός θα έλεγα, με μία πρώτη ανάγνωση αλλά αν το σκεφτείτε λίγο καλύτερα θα συνειδητοποιήσετε ότι λείπουν κάποια βασικά χαρακτηριστικά από την λέξη αυτή. Έτσι στα γρήγορα μου έρχονται στο μυαλό λέξεις όπως δυσοσμία, παθογόνοι μικροοργανισμοί, μολύνσεις, σήψη, σαπίλα και βέβαια λυπηρή και ταπεινωτική εικόνα.

Ας σας διηγηθώ τώρα μια μικρή ιστορία που διαδραματίστηκε στην γειτονιά μου, προχθές το βράδυ γύρω στις 11:30 και με ενέπνευσε να γράψω αυτές τις γραμμές.

Στην γειτονιά μου λοιπόν (μία κλασσική γειτονιά μεγαλούπολης, με όλα της τα θετικά και όλα της τα αρνητικά ) ζει και μία ηλικιωμένη κυρία, η κυρία Ευτέρπη. Για να μην ξοδεύετε χωρίς σοβαρό λόγο την φαιά σας ουσία με το να φαντάζεστε πως είναι η κυρία Ευτέρπη....θα σας βοηθήσω εγώ. Δεν είναι αυτό το μοντέλο της συμπαθητικής ηλικιωμένης κυριούλας που θα σου χαμογελάσει, θα σου προσφέρει ένα κομμάτι ζεστή χωριάτικη πίτα και θα σου συμπεριφέρεται σαν να είσαι δικό της παιδί!!!! Είναι το εντελώς αντίθετο θα έλεγα. Σου κάνει όλα τα παραπάνω και μόλις σε κερδίσει ''βγαίνει'' ο δαίμονας από μέσα της έτοιμος να σε κατασπαράξει. Βασικά τώρα που το σκέφτομαι μου θυμίζει εκείνη τη ''γλυκιά'' γριούλα στην ταινία Duplex ( όσοι δεν την έχετε δει σας την προτείνω ανεπιφύλακτα ). Προχθές το βράδυ λοιπόν την ώρα που αναζητούσα διάφορες πληροφορίες μέσα στο διαδίκτυο μετακινούμενος από σελίδα σε σελίδα ( κοινώς σέρφαρα ) η κυρα Ευτέρπη ''χτύπησε'' μετά από πολύ καιρό. Αυτήν την φορά θύματα της οι καημένοι φοιτητές της απέναντι πολυκατοικίας. Η Ευτέρπη βγήκε στο μπαλκόνι και άρχισε να τους στολίζει με ένα σωρό κοσμητικά επίθετα και αυτούς και τις οικογένειες τους και τα χωριά τους και την καταγωγή τους και την ανατροφή τους και και.....!!!! Κανείς και τίποτα δεν της ξέφυγε. Κι όλα αυτά μέσα σε 30 δεύτερα.

Τώρα θα μου πείτε για να βρίζει του φοιτητές βραδιάτικα μάλλον δίκιο θα είχε. Ή κανένα πάρτι θα έκαναν και θα είχαν στο διαπασών την μουσική, ή θα καθόντουσαν στο μπαλκόνι να πιούν καμιά μπυρίτσα και θα της πετούσαν στραγάλια στο τζάμι ή τέλος πάντων θα είχαν κάνει κάποια μπαγαποντιά για να της μπουν στο μάτι! Κι όμως τίποτα από τα παραπάνω δεν είχε συμβεί. Απλά οι ''ανεδαίστατοι-προκλητικοί'' αυτοί νέοι έκαναν το ''εγκληματικό λάθος'' να ρίξουν τα σκουπίδια τους στον δικό μας κάδο που ξεχύλιζε και όχι στον δικό τους που επίσης ξεχύλιζε. Αυτό για την Ευτέρπη σε περίοδο απεργίας των υπαλλήλων καθαριότητας ή καταλήψεων των χωματερών από τους συνδικαλιστές είναι έγκλημα που τιμωρείται με δημόσιο εξευτελισμό από άμβωνος ( στην προκειμένη μπαλκόνι ).

‘Ολα αυτά τα αναφέρω γιατί το ''σκουπιδαριό'' είναι επίκαιρο θέμα και μας κάνει να αισθανόμαστε λιγάκι άβολα τις τελευταίες ημέρες μέσα σε όλα τα άλλα. Όμως σίγουρα δεν είναι ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο ή ένα φαινόμενο που πηγάζει μόνο από την κρίση και την οικονομική ύφεση στην οποία βυθιζόμαστε όλο και πιο πολύ. Είναι πολύ συχνό φαινόμενο, ιδίως στις μεγαλουπόλεις. Κάθε φορά που είναι να ανοίξει σε κάποια περιοχή ένας Χ.Υ.Τ.Υ ή παλαιότερα ένας X.Y.T.A, έχουμε ''ολοκαύτωμα''. Κάθε φορά που οι υπάλληλοι των δήμων στον τομέα καθαριότητας έχουν αιτήματα και διεκδικούν τα δικαιώματα τους ο αστικός ιστός γίνεται χωματερή και τα πνευμόνια μας μπουκώνουν από την δυσοσμία.

Σίγουρα στα πλαίσια αυτής της δύσκολης εποχής που διανύουμε πολλά εργασιακά κεκτημένα έχουν χαθεί και ίσως δεν έχουμε δει τίποτα ακόμη. Το θέμα όμως των σκουπιδιών δεν πρέπει να το αντιμετωπίσουμε μονοδιάστατα και μόνο σε επίπεδο εργασιακό και συνδικαλιστικό αλλά να το δούμε πιο ολοκληρωμένα. Δεν μιλάμε ούτε για έλλειψη βενζίνης, ούτε για κυκλοφοριακό, ούτε για ανεπάρκεια δημόσιας συγκοινωνίας, ούτε για πλήγμα στον τουρισμό. Μιλάμε για απειλή της δημόσιας υγείας. Οι υπάλληλοι στον τομέα καθαριότητας είναι κάποιοι από μας, ζουν δίπλα μας και μαζεύουν τα ''άπλυτα'' μας. Είναι ήρωες με όλη την σημασία της λέξεως και όλοι γνωρίζουμε ότι μία τέτοια δουλειά πολύ δύσκολα θα την έκανε κάποιος. Γι΄ αυτό αξίζουν την αμέριστη συμπαράσταση μας. ‘Ομως δεν έχουν κανένα δικαίωμα να παίζουν με την δημόσια υγεία. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα αυτό.

Βέβαια αυτή είναι η μία πτυχή του προβλήματος, ίσως και η πιο μικρή. Το θέμα των σκουπιδιών, ένα πολιτισμένο κράτος πρέπει να το αντιμετωπίσει σφαιρικά, όχι μόνο σε επίπεδο αποκομιδής, αλλά και σε επίπεδο διάθεσης, διαχείρισης, ανακύκλωσης και επαναχρησιμοποίησης. Τεχνογνωσία υπάρχει, λύσεις υπάρχουν, παραδείγματα που εφαρμόζονται στο εξωτερικό υπάρχουν, ''λεφτά υπάρχουν'' ( εντάξει εντάξει πλάκα κάνω...). Αυτό που λείπει είναι πολιτική βούληση, σωστή οργάνωση, προγραμματισμός, σχεδιασμός καθώς και ενημέρωση των πολιτών. Τα απορρίμματα με σωστή διαχείριση μπορεί να αποδειχθούν ''θησαυρός''. Κάποια βήματα το ελληνικό κράτος έχει κάνει στα πλαίσια των Ευρωπαϊκών κανονισμών όμως όχι γοργά.

Έτσι επιστρέφοντας πάλι στην αρχική μου ιστορία και αφήνοντας στην άκρη την υποκειμενική μου άποψη για την γριούλα, σκέφτηκα ότι η κυρα Ευτέρπη ίσως και να είχε δίκιο. Για λάθος λόγους, αλλά είχε. Και τι θέλω να πω με αυτό: Τα σκουπίδια είναι ανθρώπινο δημιούργημα, όχι δημιούργημα της φύσης. Και το πρόβλημα αυτό η φύση από μόνη της δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει άμεσα και σε σύντομο χρονικό διάστημα. Έχει τον μηχανισμό αλλά δεν είχε υπολογίσει τον ρυθμό με τον οποίο ο άνθρωπος τα παράγει. Έτσι λοιπόν πρέπει όλοι μας, σεβόμενοι την ζωή μας και το περιβάλλον να συμβάλουμε ο καθένας ατομικά, πέρα από την συλλογική προσπάθεια και την συμβολή της πολιτείας, στο θέμα των απορριμμάτων. Ας παράγουμε λιγότερα κι ας τα διαχειριζόμαστε καλύτερα. Μόνο ένας κάδος χρειάζεται στο πίσω μπαλκόνι μερικές σακούλες και λίγη υπομονή.

The Loan Boat

2011-10-17T13:52:00.000+03:00

Les Grecs

2011-10-16T19:38:00.000+03:00

from comedylab

Τα παιδιά δεν έχουν πάντα δίκιο

2011-10-15T19:07:00.000+03:00

Του Χρήστου Αλεξίου

Είναι από τα θέματα που με δίχασαν. Συνήθως για ό,τι συμβαίνει διαμορφώνω μια πρώτη άποψη κι έπειτα τρέχω να την στηρίξω με λογικά επιχειρήματα. Και το κάνω με αγωνία, γιατί θέλω να επιβεβαιώνομαι, αλλά και με κάποια ευχαρίστηση, σαν να παίζω σε τηλεοπτικό παιχνίδι ερωτήσεων, όπου έχω δώσει από το σπίτι μια απάντηση και περιμένω με ενδιαφέρον να μη με διαψεύσει ο τηλεπαρουσιαστής.

Εδώ όμως δεν ήξερα αν έπρεπε να πάρω το μέρος του ενός ή του άλλου. Αν έπρεπε να ανακινήσω τα εφηβικά μου αντανακλαστικά ή να εξοικειωθώ με τα τριάντα μου χρόνια. Να συμφωνήσω με την εύκολη κατάληψη των λυκείων ή να αρνηθώ το δικαίωμα των παιδιών να διαμαρτύρονται; Με τις μέρες καταστάλαξα. Και αν μου έδιναν μια ψήφο στις κατ’ επίφαση ψηφοφορίες που διεξάγονται εβδομαδιαίως, θα ψήφιζα κατά. Κυρίως γιατί δε θα 'θελα να ρίξω και άλλο νερό στο μύλο της κακής διαπαιδαγώγησης που συντελείται στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα μας.

Και εξηγούμαι : Αν υποθέσουμε ότι στόχος διαχρονικός της εκπαίδευσης είναι όχι μόνο η προετοιμασία παραγωγικών ανθρώπων σε επαγγελματικό επίπεδο, αλλά και (κυρίως αυτό) η διαμόρφωση μιας υπεύθυνης προσωπικότητας, οι καταλήψεις νομίζω ότι με τον τρόπο που διεξάγονται οδηγούν σε κακή κοινωνικοποίηση. Αφενός γιατί οι έφηβοι μαθαίνουν να λύνουν τα προβλήματα τους και να διαπραγματεύονται, με λάθος τρόπο και λάθος σειρά. Λογικά πρώτα μιλάς με όποιον διαφωνείς και ύστερα, όταν τα περιθώρια έχουν εξαντληθεί, προβαίνεις σε κινήσεις ακραίες όπως οι καταλήψεις.

Οι μαθητές ωστόσο αντέδρασαν εξ αρχής ακραία, παρακάμπτοντας τα προηγούμενα στάδια. Αν όμως στα δεκαπέντε σου, αποφασίζεις να κλείσεις ως μαθητής το λύκειο για να διεκδικήσεις ό,τι νομίζεις πως στερείσαι, στα τριανταπέντε σου θα κλείσεις ως αγρότης τους δρόμους και ως ταξιτζής τα λιμάνια, γιατί πολύ απλά το σχολείο σου έτσι σου έμαθε. Να διεκδικείς με τσαμπουκάδες και άγριες φωνές, με συνθήματα και προπηλακισμούς, όχι με διάλογο και επιχειρήματα. Με πρώτο στόχο να κάνεις εντύπωση, έστω με έτοιμα, πολυφορεμένα συνθήματα και όχι να συμβάλεις στην κοινωνική πρόοδο με μια ψύχραιμη στάση.

Απογοητευτική όμως είναι και η στάση των ανθρώπων που θα απέτρεπαν την εκδήλωση τέτοιων φαινομένων. Οι καθηγητές των υπο κατάληψη σχολείων όμως, μοιάζουν τραγικά με τους καραβανάδες του στρατού που αφήνουν να συμβαίνει το ο,τιδήποτε, αρκεί να μην είναι στον τομέα ευθύνης τους. Με το άλλοθι ''των δικαιωμάτων που έχουν τα παιδιά να διεκδικούν ο,τι τους ανήκει'', πλήττουν την αξιοπρέπεια τους και υποβαθμίζουν ακόμα περισσότερο τη δημόσια εικόνα τους.

Μια κοινωνία σε κρίση, τέτοια που είναι η ελληνική, έχει ανάγκη τον νεανικό ενθουσιασμό, το αγωνιστικό φρόνημα, την προσήλωση σε στόχους και ιδανικά. Είναι κρίμα όλα αυτά τα έμφυτα χαρακτηριστικά να εξαντλούνται σε ψευτοεπαναστατικές συμπεριφορές και αντικοινωνικές ενέργειες, μόνο και μονό γιατί κανείς δεν τολμά να τις καταδικάσει και να αντιπροτείνει κάτι διαφορετικό.

Τα παιδιά δεν έχουν πάντα δίκιο, αλλά αυτό πρέπει κάποιος να τους το πει. Η κολακεία και η αδιαφορία δεν τους βοηθά να μεγαλώσουν. Κι όμως, ένας 17χρονος στην εποχή μας έχει το δικαίωμα να κρίνεται σαν ενήλικος.

Angry Greeks VS Angry Birds

2011-10-13T22:54:00.002+03:00

from comedylab

Νίκος Κακλαμανάκης, με τη δύναμη της Ελλάδας

2011-10-13T22:28:00.000+03:00

Μην βιαστείτε να κρίνετε...

2011-10-13T03:27:00.000+03:00

Η γελοιoγραφία της ημέρας

2011-10-13T02:13:00.004+03:00

πηγή : www.tanea.gr

Το Άλφα της γενιάς μου..

2011-10-13T01:47:00.003+03:00

Του Αλέξανδρου Γούδα

Ανήσυχος , άυπνος , απένταρος ,αρτιμελής αλλά αποδεκατισμένος.Απαθής?Ανήμπορος?

Αντιθέτως...ασυμβίβαστος ..αεικίνητος , ακούραστος.

Άνεργος , αγχωμένος, ανεπανόρθωτα αγνοημένος.

Αγωνιά , ασφυκτιά , αφουγκράζεται , απορρίπτει ,

αμφιβάλλει .

Ακαθόριστο αύριο , αβέβαιο αύριο ...ανάγκη ανατροπής ..απαίτηση αλλαγής.

Αμίλητος , αγέλαστος , αγριεμένος..

Άρχοντες ασύδοτοι , αργυροκρατoύμενοι ,αγύρτες , ανένδοτοι , ακατέργαστοι , απάνθρωποι , ασελγοί αρχαίων αγαλμάτων, ανέραστοι , αταξίδευτοι, αντεραστές.

Αυξήσεις, ανατιμήσεις , αναδιάρθρωση...αγχόνη!

Ανήθικο αλισβερίσι, απόκρυφα αμαρτωλά ανταλλακτήρια ...αγχόνη!

Αμοραλιστής, ανερυθρίαστος , αχόρταγος άρχων...αγχόνη!

Αδιαπραγμάτευτη ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Αλληλεγγύη , αλληλοσεβασμός ..

Άνοιξη ...αγάπη...ανόθευτη αλήθεια...ανιδιοτέλεια...αυτά ..αποκλειστικά αυτά. Άντε...

Alexis.

( πηγή : http://alexisgoudas.blogspot.com/ )

Παστίτσιο και εξισώσεις 2ου βαθμού.....

2011-10-12T04:07:00.001+03:00

να θυμηθώ, να μην ξεχάσω...

Στα πλαίσια της νέας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, το υπουργείο παιδείας αποφάσισε...

να διανέμονται κάθε κυριακή μαζί με τα τεύχη των εφημερίδων ένας οδηγός μαγειρικής (κοινώς τσελεμεντές ) και τα σχολικά βιβλία...!!! Γιατί ως γνωστόν το διάβασμα θέλει σωστό φαγητό...!!! Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες λένε ότι θα γίνει και ανάλογη κάμπάνια στα μαγειρία όλης της επικράτειας. Με δυο μερίδες υγιεινό σπιτικό φαί δώρο το βιβλίο μαθημάτικων γενικής παιδείας του λυκείου και η γεωγραφία της Α' γυμνασίου...!!!!

να θυμηθώ, να μην ξεχάσω....να βάλω λίγο χιούμορ στην ζωή μου!!!

Υ.Γ. : ας τους πει κάποιος εκεί στο υπουργείο ότι τα βιβλία είναι για το σχολείο και όχι για τις εφημερίδες και τα περιοδικά...!!!

Παιδεία...πόρνη!!!!!

2011-10-11T21:06:00.000+03:00

να θυμηθώ, να μην ξεχάσω...

Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε να συντελείται μια ολομέτωπη επίθεση από τα μίντια και όχι μόνο κατά των φοιτητών και των μαθητών της χώρας μας, οι οποίοι μεθαύριο θα αποτελέσουν τον βασικό αιμοδότη του ασθένη που λέγεται Ελλάδα.

Σ'αυτήν την χώρα, όπως και σε κάθε δημοκρατική χώρα, κάθε κυβέρνηση ''προσπαθεί'' να κάνει μεταρρυθμίσεις και να παράγει έργο. Ως γνωστόν μία απ'όλες τις μεταρρυθμίσεις η οποία βρίσκεται επί μονίμου βάσεως ψήλα στην ατζέντα του κάθε πρωθυπουργού που σέβεται τον εαυτό του, είναι και αύτη που αφόρα την παιδεία μας.

Τα παραδείγματα πολλά και ενδιαφέροντα. Τα τελευταία χρόνια μόνο, χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα όπως αυτό του Αρσένη, της Γιαννάκου και τώρα της Διαμαντοπούλου. Κάποιες μεταρρυθμίσεις μπορεί να ξεκίνησαν με τις καλύτερες προοπτικές, όμως στην πορεία τα αποτελέσματα ήταν αν μη τι άλλο απογοητευτικά.

Αν θα παρομοιάζαμε το σύστημα παιδείας μ'εναν άνθρωπο εθισμένο στις πλαστικές επεμβάσεις και τους κατά καιρούς περαστικούς υπουργούς με τον πλαστικό χειρούργο τότε πολύ εύκολα θα μπορούσαμε να φανταστούμε το απότελεσμα.Μην βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα...ο ασθενής είναι φρικτά παραμορφωμένος και ο γιατρός πρέπει να δει το όνομα του γραμμένο σε αγωγές και μηνύσεις.

Ειλικρινά δεν θέλω να είμαι αρνητικός, ούτε καταστροφολόγος αν και οφείλω να ομολογήσω ότι κάπως έτσι φαίνομαι με αυτά που γράφω και σκέφτομαι. Σίγουρα κάποια σημεία των μεταρρυθμίσεων αυτών ήταν σωστά ( θεωρητικά τουλάχιστον ) και μπορεί να είχαν θετικά αποτέλεσματα και να βελτίωναν την κατάσταση στον τομέα της παιδείας αν εφαρμόζονταν με σωστό και ορθολογικό τρόπο και είχαν γίνει οι κατάλληλοι χειρισμοί για μια ομαλή μετάβαση στα νέα δεδομένα και τις νέες συνθήκες. Στο σύνολο τους όμως οι μεταρρυθμίσεις αυτές ήταν πρόχειρες, ανεπαρκείς και έγιναν με βίαιο και απότομο τρόπο. Γι'αυτό απέτυχαν και στην πράξη δεν εφάρμόστηκαν ποτέ παρά μόνο για μικρά χρονικά διαστήματα.

Στην όμορφη αυτή χώρα που είναι τιμή μας να ζούμε, δυστυχώς η παιδεία είναι η αγαπημένη πόρνη του κάθε φιλόδοξου πολιτικού που ασελγεί πάνω της και βγάζει όλα του τα απωθημένα, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς ενοχές, χωρίς τύψεις και το πιο σημαντικό, χωρίς οικονομικό αντίτιμο...!!!!

Έτσι βλέποντας, όπως προανέφερα, το σύνολο των πολιτικών, των δημοσιογράφων και των καθηγητών της χώρας ( οι τελευταίοι μάλιστα θα έπρεπε να ντρέπονται διπλά για την υποκρισία τους και την διπροσωπία τους ) να είναι εναντίον των μαθητών και των φοιτητών, απορώ...!!! Ναι, υπάρχουν φοιτητές που εξυπηρετούν πολιτικά συμφέροντα ή φοιτητές που θέλουν να λουφάρουν ή φοιτητές που έχουν ακραιές απόψεις και κλείνουν τα πανεπιστήμια, όπως υπάρχουν και αυτοί που επίσης εξυπηρετούν πολιτικά συμφέροντα ή θέλουν να διαβάσουν και να δώσουν εξετάσεις για να πάρουν πιο γρήγορα το πτυχίο τους και θέλουν ανοιχτά πανεπιστήμια.Όμως όλοι αυτοί είναι νέοι άνθρωποι και θα κληθούν να δημιουργήσουν πάνω στις στάχτες και τα αποκαϊδια των προηγούμενων γενιών. Έχουν άποψη και είναι αυτοί που θα δουλεύουν, περισσότερο για να επιβιώσουν και όχι για να ζουν αξιοπρεπώς. Γι' αυτό ρωτάω...ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;;;

Κατά την άποψη μου, είναι προτιμότερο να ''αγωνίζεσαι'' και να ''αντιστέκεσαι'' και ας μην ξέρεις πάντα ακριβώς για ποιον λόγο το κάνεις (βλ. φοιτητές) ,από το να προσπάθείς να αλλάξεις πράγματα, καταστάσεις και συστήματα με λανθασμένους χειρισμούς και με μικροκομματικές μηχανοραφίες (βλ. πολιτικοί).

Ίσως να είναι καλύτερα ένα πανεπιστήμιο κλειστό, παρά ένα πανεπιστήμιο ανοιχτό με σαθρά θεμέλια, χωρίς έρευνα, βασισμένο στη οικογενειοκρατία. Ίσως να είναι καλύτερα ένα σχολείο κλειστό παρά ένα σχολείο χωρίς βιβλία, χωρίς δασκάλους, βασισμένο στην δημοσιουπαλληλίστικη νοοτροπία του ελληνικού κρατους. Αφήστε τα παιδιά να μιλήσουν και πάνω απ'όλα ακούστε τα. Αφήστε τους νέους να σας δείξουν τον δρόμο. Αφουγκραστείτε τις επιθυμίες και τις αγωνίες τους και ίσως τότε γίνετε πιο σοφοί!!!!!

Τι πρέπει να κάνουμε;

2011-10-10T04:04:00.000+03:00

( πηγή : gremistis.blogspot.com )

Απαντά ο Χαϊνης Δημήτρης Αποστολάκης

Οι αιτίες που μας έφεραν ως εδώ και κυρίως «τι πρέπει να κάνουμε;» είναι το αντικείμενο έρευνας της Κρυσταλίας Πατούλη - ερωτήματα στα οποία δίνουν τη δική τους απάντηση γνωστές προσωπικότητες της τέχνης και των γραμμάτων. Σήμερα, δημοσιεύουμε τις απαντήσεις του Χαΐνη Δημήτρη Αποστολάκη.

ΟΙ ΑΠΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ Καταρχάς πρέπει να καταστήσω σαφές το σημείο από το οποίο βλέπω τα πράγματα. Σ΄ αυτόν τον τόπο είμαι πρόσφυγας κι αυτό έχει δυο όψεις: α)κοινωνικός αποκλεισμός(ή αυτοεγκλεισμός) και καμιά βοήθεια από την οργανωμένη πολιτεία και β) μη συμμετοχή στην κρίση αφού δεν εμφανίζω τα συμπτώματα της συγκεκριμένης ασθένειας (δίπολο φοβικότητας-επιθετικότητας, ρατσισμοί όλων των ειδών, μιζέρια, ηττοπάθεια, λαϊκισμός, χλιδή, φαραωνικά έργα, τηλεπραγματικότητα, σπατάλη, ομοιομοιομορφοποίηση, ατομισμός, έλλειμμα παραγωγής και δημιουργίας, απουσία οράματος). Συνεπώς μπορώ να έχω (ή έτσι νομίζω) και μια ματιά μερικώς αποστασιοποιημένη.

Επιγραμματικά: Κρίνονται αυτοί που συγκρίνονται - δεν κρίνονται και δεν συγκρίνονται οι μοναδικοί. Αλλά ας δούμε γιατί οι νεοέλληνες δεν είναι μοναδικοί ,δεν έχουν ιδιοσυχνότητα και το ελληνικό κράτος - συνονθύλευμα βρίσκεται και βρισκόταν σε κρίση από της ιδρύσεως του. Στην ουσία υπάρχομε σαν κρατικό μόρφωμα εξαργυρώνοντας ακόμη την πολισμική κληρονομιά του 5ου π.Χ. αιώνα. Τότε οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες ευνόησαν την ανάδυση του πρώτου σπέρματος κοινωνικής αυτοθέσμισης που έμελλε να επηρεάσει όσο τίποτε άλλο την ιστορία του πλανήτη.

Η Ακρόπολη δεν λατρεύεται για την ομορφιά της αλλά για την αντανάκλαση πάνω της, αυτής της ριζοσπαστικής ιδέας και οι κατασκευαστές του σημαντικού αυτού μνημείου δεν είναι ο Ικτίνος κι ο Καλλικράτης μόνο, αλλά κι ο φιλόσοφος κι ο σιδεράς κι ο τραγωδός κι ο αγγειοπλάστης και γενικά οι δημόσιοι χώροι και χρόνοι που ευνόησαν αυτή την λεπτεπίλεπτη επικοινωνία και πριμοδότησαν την αμφισβήτηση, την έρευνα και την ιερή περιέργεια. Τόσο λαμπρή ήταν αυτή η ιδέα που οι έλληνες δεν μπόρεσαν να την αντέξουν και καταστράφηκαν διολισθαίνοντας στη λαγνεία της και στο ναρκισσισμό τους.

Αυτός είναι λοιπόν ο πρώτος εθνικός μύθος πάνω στον οποίο χτίζεται το ελληνικό κράτος το1828 που αρχίζει και η κρίση. Και δεν ήταν δυνατόν να μην βρισκόταν σε αυτήν την κατάσταση, αφού το έκτρωμα της ιδέας των εθνικών κρατών, τα αποικιοκρατικά παιγνίδια και η λανθασμένη κατανόηση της αρχαιοελληνικής άμεσης δημοκρατίας μεταφρασμένη σε σύγχρονη αστική δημοκρατία δεν άφηναν περιθώρια για τίποτα άλλο. Νέοι μύθοι άρχιζαν να εμφανίζονται στη Βαβυλωνία της Ελλάδας, αφού ο σύνδεσμος με την αρχαία της μεγαλοπρέπεια ήταν -όπως της είπαν οι αστοί που καπηλεύτηκαν τη γαλλική επανάσταση πριν λίγο- η ελληνική γλώσσα.

Κολοκύθια: ο εθνικός ποιητής Δ.Σολωμός δε σκάμπαζε γρι ελληνικά (έμαθε μεγάλος), οι ήρωες της επανάστασης μιλούσαν αρβανίτικα αλλά και παλιότερα το εθνικό μας έπος ‘Ερωτόκριτος’ είχε γραφτεί με λατινικούς χαρακτήρες από το Β. Κορνάρο. Ο νέος μύθος που κατασκευάζεται τώρα είναι ο μύθος των ελλήνων (γεννημένων) ηρώων-τον οποίο επικαλέστηκε προσφάτως αναιδώς ελληνίς ντοπελλυμπιονίκις- που ενωμένοι (όπως προπαγάνδιζαν τα σχολεία-κέντα κατασκευής αστικών συνειδήσεων) αποτίναξαν τον τούρκικο ζυγό. Κολοκύθια στο τετράγωνο: α)αυτοί που ξεσηκώθηκαν(με κίνητρο τα λάφυρα) δεν ήταν μόνο έλληνες και μάλιστα δεν είχαν στον ήλιο μοίρα (συνεπικουρούμενοι από κάποιους καιροσκόπους προύχοντες), β) οι επαναστάτες εναντιώθηκαν πρώτα και κύρια στους αδίστακτους κοτζαμπάσηδες, γ) ποτέ δεν ήταν ενωμένοι (τρεις εμφύλιοι από το ’21 μέχρι το ’28), δ) οι επαναστάτες είχαν ηττηθεί κι η απελευθέρωση ήρθε από τους αγγλο-γάλλους πιεζόμενοι από το ρωσοτουρκικό πόλεμο.

Στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος-αλαλούμ, από τα δυο πρώτα δάνεια που πάρθηκαν αμέσως έμεινε μια φρεγάτα που τη βούλιαξε ο Μιαούλης. Ο μύθος των ανώτερων εκ γενετής ηρώων, η άποψη ότι είμαστε ο υπερούσιος λαός και όλοι μας χρωστούνε, ο μεγαλοϊδεατισμός (μην ξεχνούμε τα σχολεία) διατηρήθηκε 150 χρόνια αλλεπάλληλων οικονομικών πτωχεύσεων(π.χ. 1897) σε μια χώρα πολιτισμικά πτωχευμένη που περνά από διαδοχικούς πολέμους-εθνικούς, βαλκανικούς, εμφυλίους- και δικτατορίες.

Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το μετέπειτα εμφύλιο, η Ελλάδα είναι κατεστραμμένη οικονομικά, ηθικά και πνευματικά. Όμως από τις στάχτες του πολέμου αναδύεται η γενιά των παιδιών του πολέμου (σε όλον τον πλανήτη), που για πρώτη φορά αμφισβητεί τους γονείς, τα πατροπαράδοτα, την κοινωνική δόμηση και αυτό το μετουσιώνει σε κινήματα, εξεγέρσεις, κοινωνικές κατακτήσεις και εξαιρετικής πληθώρας και ποικιλίας πολιτισμικά αγαθά.

Η Ελλάδα (χώρα περιφερειακού καπιταλισμού υπ΄ ανάπτυξιν), έχει ένα ισχυρό όπλο: το λαϊκό της πολιτισμό που δίνει το έναυσμα για δημιουργία σε ανθρώπους και ομάδες με θαυμαστά αποτελέσματα. Όμως το σκοταδιστικό και συντηρητικό πολιτικό της σύστημα, της δίνει το ένα χαστούκι μετά το άλλο: δίωξη της αριστερής διανόησης, ερήμωση της υπαίθρου, καταστροφή της ιστορικής μνήμης της πρωτεύουσας με την αντιπαροχή, χούντα. Ερχόμαστε στη μεταπολίτευση κι ο μύθος του ήρωα μεγαλώνει, αφού όλοι μαζί διώξαμε τη χούντα (μερικοί εξεγέρθηκαν κι όλοι οι άλλοι τους φώναζαν αλήτες). Ο κόσμος θέλει μια αλλαγή ή μάλλον οι κοινωνικές συνθήκες το ευνοούσαν κι έτσι δέχτηκαν μετά βαϊων και κλάδων τους επερχόμενους «σοσιαλιστές». Αυτό ήταν και το τελειωτικό χτύπημα. Τα χωριά ερήμωσαν στο όνομα της αποκέντρωσης και οι μεγαλουπόλεις αφόρητες. Το μεγάλο ατού της ελληνικής κοινωνίας, η λιτότητα, χάθηκε και τη θέση της πήρε μια πλασματική αφθονία τη στιγμή που καινούργια τρομερά φρούτα έκαναν την εμφάνιση τους: τα σκουπίδια και κυρίως το εξάμβλωμα των πυρηνικών οικογενειών. Το τελευταίο σε συνδυασμό με την εξάλειψη των χώρων κοινωνικοποίησης (πλατείες, αλάνες) διέλυσαν κάθε επίφαση κοινωνικής συμπάγειας και κατασκευής υγειών ατομικών συνειδήσεων.

Κατακερματισμένος κοινωνικά ιστός, φοβικά σύνδρομα, απαξίωση, ηττοπάθεια σ΄ένα περιβάλλον διαπλοκής, διαφθοράς, γκλαμουριάς, σκυλάδικου, ρουσφετολογίας, γραφειοκρατίας, αντιπαραγωγικότητας, ανευθυνότητας, στην τηλεδημοκρατία των «ηρώων» του πολυτεχνείου. Η κατηγορία πολίτης αντικαταστάθηκε με την κατηγορία καταναλωτής. Και ήρθε η ώρα που οι «έξυπνοι και ήρωες» έλληνες, κατάλαβαν την κρίση σαν απειλή στην τσέπη τους και τη βολή τους. Και δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν ότι δεν είναι το οικονομικό αλλά πρωτίστως το πολιτισμικό κεφάλαιο που λείπει.

ΛΥΣΗΗ ιστορία δεν επαναλαμβάνεται και οποιαδήποτε πρόβλεψη είναι τουλάχιστον φαιδρή. Η κρίση είναι ωφέλιμη γιατί θα μας κάνει να αναπροσδιορίσομε το αναγκαίο. Αν δεν συνειδητοποιήσομε (πλανητικά) ότι η κρίση είναι πολιτισμική, ότι η αστικές δημοκρατίες έχουν πεθάνει, ότι χρειαζόμαστε ήπιες μορφές ενέργειας, ότι οι κοινωνίες χρειάζονται ριζική αναπλαισίωση με άξονα την αυτονομία και την αυτοθέσμιση, θα το καταλάβομε με μια γενικευμένη περιβαλλοντική καταστροφή ή με ένα γενικευμένο πόλεμο. Προπαντώς να καταλάβομε ότι η εξουσία δεν απορρέει από κάποιους σκοτεινούς κύκλους αλλά την αναπαράγομε εμείς κάθε μέρα στο γλωσσικό μας κώδικα και τις πράξεις, μας αφού ανατραφήκαμε σε εξουσιαστικές κοινωνίες.

Όσον αφορά την οικονομική κρίση αυτή είναι αντιμετωπίσιμη με τις εξής πρώτες κινήσεις (που εφαρμόζονται όλο κι από περισσότερους ανθρώπους στον πλανήτη): 1) ισοδίκαιο ηθικό εμπόριο, 2) τοποφαγική γεωργία της εγγύτητας, 3) κέντρα ανταλλακτικής οικονομίας, 4) εναλλακτικά νομίσματα. Πιστεύω ότι χρειαζόμαστε νέα γλώσσα και νέες μικρές ισχυρώς αλληλεπιδρώσες αυτόνομες κοινότητες. Η πορεία της ιστορίας είναι τρελή κι αφάνταστη. Αν θέλομε ένα πλανήτη με άλλο συνειδησιακό επίπεδο πρέπει να τολμήσομε να παίξομε με την ιερή ουτοπία της αυτοθέσμισης, με τη βαθιά κατανόηση ότι κάθε ουτοπία είναι πορεία κι όχι κατάσταση. Ως πρώτο λίθο γι’ αυτό, θα πρότεινα ισότητα μισθών και εισοδημάτων για όλες και όλους.

Μετά τιμής Χαϊνης Δημήτρης Αποστολάκης

Θα μπορούσε να είχε συμβεί...!!!

2011-10-08T03:50:00.000+03:00

Σύμφωνα με πληροφορίες της τελευταίας στιγμής από έγκυρη πηγή του υπουργείου οικονομίας,

το οικονονομικό επιτελείο αποφάσισε να συμπεριλάβει και την εκκλησία στον νέο νόμο για το ανταποδοτικό τέλος στα ακίνητα. Έξαλλοι και αλαφιάσμένοι, μοναχοί, διάκονοι, κληρικοί, παππαδιές και δεσποτάδες τρέχουν να προμηθευτούν μεγαλύτερους δίσκους και νέα παγκάρια......!!!!!!! Αύξηση στην τιμή των κεριών κατα 5 με 20% ανάλογα με την τιμή ζώνης στην οποία βρίσκεται ο κάθε ναός, μελέταει η Ιερά Σύνοδος καθώς και «ειδική εισφορά αλληλεγγύης» η οποία θα καταβάλλεται από τους πιστούς πριν από κάθε μυστήριο.
Σοβαρά τώρα...Πού είναι η εκκλησία οοεεοο...;;; Δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο εκτός από ανάκοινώσεις και δακρύβρεχτες εκκλήσεις για ομοψυχία προσοχή και αγάπη;;;

να θυμηθώ, να μην ξεχάσω... να βάλω λίγο χιούμορ στην ζωή μου!!!!

Ο Τόμσεν θέλει να σκοτώσω τον μπαμπά μου

2011-10-08T03:11:00.000+03:00

Του Γιώργου Νικολόπουλου ( πηγή : www.protagon.gr )

Γιατί δεν μας βγαίνουν οι αριθμοί; Γιατί δεν πιάνουμε τους φοροφυγάδες του ιδιωτικού τομέα; Γιατί δεν τολμάμε επιτέλους να απολύσουμε τους υπεράριθμους του Δημοσίου; Αυτό αναρωτιέται μετά από κάθε επίσκεψη του στα μέρη μας ο κύριος Τόμσεν του ΔΝΤ. Του έχω λοιπόν μια πρόταση. Αντί να αναλύει ξανά και ξανά τα νούμερα και να μη του βγαίνουν, να κάνει ένα διάλειμμα και να επισκεφθεί μία μέση ελληνική οικογένεια, τους Χατζηπέτρου, σε ένα κυριακάτικο γιορτινό τραπέζι. Off the record βέβαια και εμπιστευτικά.
Πρώτα θα γνωρίσει τον κύριο Γιάννη, τον εξηντάρη τον πατέρα. Γενιά του Πολυτεχνείου αυτός, ήταν φτωχόπαιδο αλλά καλός στο μπλα μπλα.

Μεγαλοδικηγόρος πια, είναι περήφανος γιατί πέτυχε στη ζωή του, δουλεύοντας πολύ και φοροδιαφεύγοντας περισσότερο. Αγαπημένο του σλόγκαν ήταν πάντα η φράση «με απόδειξη ή χωρίς;». Αγαπημένο του χόμπι σήμερα, να εκφωνεί έναν δεκάρικο ενάντια στους σάπιους τους πολιτικούς, τα ΜΜΕ και τα τεμπελόσκυλα τους δημόσιους υπαλλήλους. Λίγο αργά βέβαια… Έπειτα ο κύριος Τόμσεν μπορεί να δει τη Μαρία, την πενηντάρα τη μάνα. Εκείνη ποτέ δεν πολυέδινε σημασία στους πολιτικούς. Ψήφιζε πάντα μπλε, μόνο και μόνο επειδή οι γαλάζιοι τη διόρισαν στο Δημόσιο. Σήμερα είναι σε σοκ. Βρίζει τον Παπανδρέου και τον Βενιζέλο που της κόβουν την πρόωρη σύνταξη. Αναρωτιέται ευγενικά αν ο κύριος Τόμσεν μπορεί να βοηθήσει.

«Όχι μαμά, τι λες στον άνθρωπο!» επεμβαίνει ο μεγάλος γιος της οικογένειας, ο Πέτρος. Παιδί-πρότυπο πάντα, υπάκουος και μαθητής του 19. Σπούδασε γιατρός και είχε ελπίδες να ξεπεράσει σε φήμη τον πατέρα. Αντ’αυτού, βολοδέρνει στο ΙΚΑ με άπειρες εφημερίες, και ψίχουλα για μισθό. Δεν ήθελε, αλλά σταδιακά έχει αρχίσει να αλλάζει γνώμη για το φακελάκι. Είναι κάτι σαν επιμίσθιο σκέφτεται, το αξίζει. Κι άλλωστε, το μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα, εκείνος θα το σώσει;

Ο Δημήτρης αποφεύγει να κάτσει σήμερα στο τραπέζι. Είναι ο μικρός ο γιος, εικοσιπεντάρης. Έχει ξενερώσει ιδιαίτερα με την κατάσταση και δεν πολυγουστάρει. Σπούδασε ΜΜΕ στη Πάντειο γιατί ήθελε να συμμετέχει στα κοινά, να προσφέρει. Αντ’αυτού, πήρε τον πούλο λέει, πρώτα με τζάμπα δημοσιογραφική δουλειά για δύο χρόνια (μαθητεία τη βάφτισαν). Καλός είσαι, του είπαν. Και μετά; Άνεργος.

Ο Δημήτρης είναι εκτός. Την έχει σιχαθεί τη Γενιά του Πολυτεχνείου αλλά αγαπάει τον πατέρα του. Δεν τους αντέχει τους κάφρους του Δημοσίου αλλά αγαπάει και τη μάνα του. Σιχαίνεται μέχρι και τον αδερφό του, αν και τον καταλαβαίνει. Τι να κάνει; Να μιλήσει ή να σιωπά; Να σαπίσει ή να φύγει έξω; Αν δεν μιλήσει είναι συνένοχος. Αν μιλήσει είναι ρουφιάνος.

Αυτή είναι η Ελλάδα. Βαμπίρ και κανίβαλοι. Μετά το φαγητό, ο Τόμσεν πια μας έχει καταλάβει. Ξέρει πολύ καλά γιατί δεν βγαίνουν τα νούμερα. Και μας λυπάται. Με κρατάς και σε κρατάω. Είσαι φοροφυγάς κι είμαι ρουσφέτι. Έχεις αιγιαλό κι έχω αυθαίρετο. Μαζί όλοι, μια οικογένεια κι ένα σπιτικό. Δίπλα στον γκρεμό. Η El Pais γράφει πως για να γκρεμιστεί το τερατώδες μεταπολιτευτικό κράτος, ο Παπανδρέου πρέπει «να σκοτώσει τον πατέρα του», αυτό που μαζί με άλλους έφτιαξε. Κι εγώ; Τι πρέπει να κάνω εγώ; Πως θα ξαναχτίσουμε την Ελλάδα αν δεν τον σκοτώσω κι εγώ τον δικό μου πατέρα; Μου είναι πραγματικά πολύ δύσκολο. Ούτε συνένοχος, ούτε ρουφιάνος. Καλύτερα να φύγω…

Σε τοκογλύφους παραδίδουμε τις ζωές μας;

2011-10-08T02:52:00.000+03:00

του Μιχάλη Ιγνατίου ( πηγή : www.aixmi.gr )

Η ιστορία που θα σας αφηγηθώ είναι πέρα για πέρα αληθινή. Αφορά ένα πολίτη, ο οποίος ζει μεν στο εξωτερικό, αλλά εργάζεται για εταιρεία που έχει έδρα την Αθήνα. Άρα, έχει τον ίδιο πόνο όπως όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες, και επηρεάζεται το ίδιο -ίσως και χειρότερα- αφού η μείωση των μισθών στην Ελλάδα κτύπησε άγρια και τον δικό του. Σημειώστε ότι στη χώρα που ζει, το ενοίκιο ενός μικρού διαμερίσματος σε μία μέτρια γειτονιά -γύρω στα 75 τετραγωνικά μέτρα- αγγίζει τις 2000 ευρώ. Άρα, οι απώλειες του είναι ακόμα μεγαλύτερες.

Τις καλές εποχές, όταν δηλαδή ο μισθός του ήταν αρκετά υψηλός, επιχείρησε και αγόρασε στην Αθήνα και σε ενα νησί, ένα διαμέρισμα 80 τετραγωνικών και ένα μικρό σπιτάκι 55 τετραγωνικών, αντίστοιχα. Τα αγόρασε, βέβαια, παίρνοντας δάνεια, αφού δεν γεννήθηκε με χρυσό κουτάλι στο στόμα. Προτίμησε το ελβετικό φράγκο, επειδή τότε ήταν «μία έξυπνη κίνηση». Παραδέχεται πως συμφώνησε αμέσως όταν του το παρουσίασε η τράπεζα. Πλήρωνε κανονικά τις δόσεις και, μάλιστα, είχε φροντίσει να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του ακριβώς δέκα ημέρες πριν από την ημερομηνία πληρωμής. Είμαι βέβαιος πως οι δανειστές του πρέπει να τον θεωρούσαν ως «τον καλύτερο πελάτη». Όταν στις αρχές του καλοκαιριού πέρασε από την τράπεζα, η καλοσυνάτη υπάλληλος, που εξέτασε τον φάκελλο του, είπε με θαυμασμό: «Δεν καθυστερήσατε ποτέ».

- «Δεν μπορώ να σας πληρώσω πια, της απάντησε» βλέποντας στο κενό…

Η κουβέντα του έπεσε σαν «κεραυνός» και η υπάλληλος έχασε προς στιγμήν τα λόγια της. Όταν συνήλθε του είπε ότι έχουν διάφορα προγράμματα για την περίπτωσή του και του ομολόγησε ότι καθημερινά περνούν από την τράπεζα δεκάδες άνθρωποι, που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση μαζί του. «Το χειρότερο όλων κύριε μου», του είπε, «είναι ότι έρχονται και ζητούν απελπισμένα βοήθεια συνταξιούχοι, οι οποίοι είχαν ξεπληρωμένα τα σπίτια τους, αλλά τα είχαν βάλει υποθήκη για να βοηθήσουν τα παιδιά τους. Πρόκειται για σπίτια που είχαν κληρονομήσει από τους γονείς τους και με τα οποία είχαν συναισθηματική σχέση».

- «Εγώ δεν πρόλαβα να έχω», της απάντησε, «αλλά είχα δώσει όλα τα χρήματα που κέρδισα από τα βιβλία μου. Και τα βιβλία μου είναι κομμάτι της ζωής μου».

Έφυγε σέρνοντας στην κυριολεξία τα πόδια του, μου αφηγήθηκε. Περπάτησε από τους Αμπελόκηπους στο κέντρο της Αθήνας για να «καθαρίσει» το μυαλό του. Στην οδό Βουκουρεστίου συνάντησε ένα παλιό γνώριμο από τον τόπο εργασίας του και κάθισαν σε ένα καφενείο συζητώντας τα παλιά με νοσταλγία, και τη νέα κατάσταση που δημιούργησε η οικονομική τραγωδία που περνά η Ελλάδα. Του είπε το πρόβλημά του…

Ο φίλος του, καθηγητής Οικονομικών σε ξένο Πανεπιστήμιο, πήρε στυλό και χαρτί. Έβαλαν κάτω τα ποσά που χρωστούσε, τα επιτόκια, τη δόση, και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι με βάση το μειωμένο εισόδημά του θα μπορούσε να γλιτώσει τα διαμερίσματα, για τα οποία είχε ήδη δώσει τα τελευταία πέντε χρόνια σχεδόν 100 χιλιάδες ευρώ, πέραν του αρχικού ποσού που κατέβαλε στην τράπεζα. Το συμπέρασμα του φίλου του οικονομολόγου ήταν ότι έπρεπε να βρει μία τράπεζα ή παρατράπεζα ή κάποιον τοκογλύφο, που θα του δάνειζε τα ποσά για να ξεπληρώσει τις τράπεζες. «Ο στόχος σου», τον προειδοποίησε, «πρέπει να είναι ένα χαμηλό επιτόκιο, άρα αυτόματα αποκλείονται οι τράπεζες».

Για να μην πολυλογώ και χάνετε τον χρόνο σας, ο καθηγητής του πρότεινε να καταφύγει σε τοκογλύφο. «Βρίσκονται», του είπε, «σε χειρότερη κατάσταση από τις τράπεζες, διότι δεν δανείζεται κανείς πιά, εκτός ολίγων χαρτοπαικτών και φανατικών του ιπποδρόμου».

Ένιωσε απαίσια, αλλά από την μία στιγμή στην άλλη γεννήθηκε μία ελπίδα ότι θα έσωζε τα διαμερίσματα, για τα οποία είχε ξοδέψει μία μικρή περιουσία και ένα κομμάτι της ζωής του. Συναντήθηκε με τον τοκογλύφο στην οδό Χρήστου Λαδά. Ο τοκογλύφος δεν έκρυψε τα λόγια του. Του έδωσε μία κόλλα χαρτί στην οποία ανέφερε πως του προσφέρει το ποσό που χρειαζόταν, με επιτόκιο 3,5%. Και στην περίπτωση που αδυνατούσε να πληρώσει, ο τοκογλύφος θα έπαιρνε τα διαμερίσματά του… Ούτε δικαστήρια, ούτε καυγάδες, ούτε παρεξηγήσεις…

Του ζήτησε ένα μήνα διορία για να πάρει τελική απόφαση…

Την περασμένη Παρασκευή του τηλεφώνησα. Συζητήσαμε ξανά το θέμα. Τον βρήκα σε αθλία ψυχολογική κατάσταση. Μόλις είχε επιστρέψει από τον καρδιολόγο. Για το διαμέρισμα στο νησί είχε λάβει ήδη την τρίτη επιστολή από την τράπεζα. Και για το διαμέρισμα στην Αθήνα είχε χρήματα για να καλύψει ακόμα μία δόση…

Η κατάστασή του δεν είναι διαφορετική από τις προσωπικές τραγωδίες πολλών Ελλήνων. Χιλιάδες συνάνθρωποί μας έχουν δει τη ζωή τους να γυρίζει ανάποδα τους τελευταίους 16 μήνες, από την ημέρα δηλαδή της απόφασης του σημερινού πρωθυπουργού να παραδώσει τα κλειδιά της χώρας στους δανειστές της. Κάποιοι ξενιτεύθηκαν αναζητώντας την ελπίδα που σκότωσαν όσοι αποφάσιζαν για τις τύχες της χώρας, κάποιοι επέστρεψαν στα χωριά τους, μερικοί αυτοκτόνησαν μη αντέχοντας τον διασυρμό… Η αυτοκτονία δεν είναι λύση.

Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, οι επιλογές για τις Ελληνίδες και τους Ελληνες δεν είναι πολλές. Δεν πρέπει να αφήσουμε να μας παρασύρει η πίκρα, η απογοήτευση και ο θυμός για τους ανίκανους πολιτικούς που κατέστρεψαν την πατρίδα μας. Πρέπει να παλέψουμε για την Ελλάδα, για τα παιδιά μας, για τους εαυτούς μας. Και μέχρι να τα καταφέρουμε πρέπει να γνωρίζουμε ότι το κόστος και οι απώλειες για τον καθένα μας θα είναι ακόμα μεγαλύτερες. Όπως και να ‘χει, να θυμάστε δύο πράγματα:

- Οι πολιτικοί που δημιούργησαν τα μύρια προβλήματα στον ελληνικό λαό, δεν έχουν τις ικανότητες που απαιτούνται για να τα επιλύσουν, και

- Δεν είναι δυνατόν, οι λύσεις για τη χώρα μας να είναι μόνο αυτές, που προτείνουν οι δανειστές μας…

15 October - United for Global Change

2011-10-07T20:54:00.000+03:00

Ένα διαχρονικό gadget!!!!

2011-10-07T19:50:00.000+03:00

Το Αμερικάνικο (και Ελληνικό;) όνειρο

2011-10-07T19:47:00.000+03:00

Όχι άλλες γενικές και αόριστες απεργίες

2011-10-06T11:47:00.001+03:00

του Σταύρου Θεοδωράκη ( πηγή : www.protagon.gr )

Τώρα που τελείωσε η απεργία (και πριν ξεκινήσει η επόμενη) είναι ευκαιρία να πούμε μερικές καθαρές κουβέντες. Πιστεύει κανείς ότι κάτι άλλαξε με την απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ; Ότι φοβήθηκε η τρόικα, η Μέρκελ ή έστω ο Βενιζέλος; Ότι θα πάρουν πίσω, έστω και στο ελάχιστο, κάποιες από τις αποφάσεις τους; Όχι βέβαια. Είναι περίπου σαν το κόλπο με τον καλό και τον κακό μπάτσο. Άλλωστε παιδιά του ίδιου κομματικού σωλήνα είναι οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές στην Ελλάδα (γιατί αλλού υπάρχουν και ανεξάρτητα κινήματα). Οι συνδικαλιστές όταν πετύχουν γίνονται βουλευτές και αν αποτύχουν ξαναγίνονται συνδικαλιστές (ή δήμαρχοι).

Ή μήπως πιστεύει κανείς ότι αν πάρουμε τους 300 της Βουλής τους πετάξουμε στην θάλασσα και βάλουμε στη θέση τους, τους 300 ρήτορες των δρόμων και των καναλιών (αριστερούς, δεξιούς ή σοσιαλιστές), θα λυθούν τα προβλήματα μας; Και τέλος υπάρχει έστω και ένας που να πιστεύει ότι οι απεργίες, οι συγκεντρώσεις, οι κινητοποιήσεις, οι καταλήψεις, οι αποκλεισμοί, δύο χρόνια τώρα, έχουν κάνει την ζωή μας καλύτερη; Τι κέρδισε ας πούμε, η κοινωνία, από την κατάληψη των 600 σχολείων; Τι κέρδισε που αυτή την εβδομάδα, κάποιοι κατέλαβαν τις χωματερές και γέμισαν τους δρόμους της Αττικής με σκουπίδια; Ταράχτηκαν οι γερμανοί νοικοκυραίοι, ή συγκινήθηκαν οι Φιλανδοί και τώρα θα ζητήσουν λιγότερες εγγυήσεις για να μας δανείσουν τα χρήματα τους.

Αν λοιπόν οι γενικές και αόριστες διαμαρτυρίες δεν δίνουν λύση, τότε τι κάνουμε; Κλεινόμαστε στα σπίτια μας και χαζεύουμε τηλεόραση; Όχι βέβαια. Η χώρα ειδικά αυτή την περίοδο έχει ανάγκη από ζωντανά (και ζωηρά!) κινήματα. Κινήματα όμως μεταρρύθμισης και όχι συντήρησης. Κινήματα που θα ανέτρεπαν ή τέλος πάντων θα έπλητταν το κατεστημένο που εξουσιάζει τη χώρα. Απαριθμώ μερικούς από τους στόχους αυτών του κινημάτων:

- Μείωση του κόστους του πολιτικού συστήματος. Το 2000 ο προϋπολογισμός της Βουλής ήταν 97 εκατομμύρια και το 2009 πήγε στα 222 (φέτος έπεσε στα 198)! Τα κόμματα το 2010 χρηματοδοτήθηκαν με 48 εκατομμύρια (11 περισσότερα από τα 37 που είχαν συμφωνηθεί - η ΝΔ έλαβε άλλα 5, το ΠΑΣΟΚ άλλα 4, το ΚΚΕ άλλα 1.3, ο ΣΥΡΙΖΑ άλλες 900 χιλιάδες και ο ΛΑΟΣ άλλες 700 χιλιάδες). Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έχουν πάρει επιπλέον δάνεια 130 εκατομμυρίων (με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου βεβαίως). Η μείωση μόνο του αριθμού των Βουλευτών από 300 σε 200 θα εξοικονομούσε στη χώρα 1 δισεκατομμύριο ετησίως!

- Να απολύσουν οι πολιτικοί τα ρουσφέτια τους (αντί να πάμε στην εφεδρεία). Επί αυτού έχω γράψει ολόκληρο άρθρο.

- Η εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία να αξιοποιηθεί από τις τοπικές κοινωνίες και οι μισθοί των ιερωμένων να πάψουν σταδιακά να επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό. Αυτή θα περίμενε κανείς να ήταν η πρόταση των ιεραρχών (αυτή τη δύσκολη εποχή) αντιθέτως όμως βγήκαν και απείλησαν ότι αν πειραχθούν οι μισθοί τους θα συμμετέχουν και αυτοί στα κινήματα του λαού. Αλλά θα μου πείτε εδώ κάποιοι (συντηρητικοί) αριστεροί στήριξαν το κίνημα των απόστρατων αξιωματικών στους δεσποτάδες δεν θα ενδώσουν;

- Φυλάκιση των μεγάλων οφειλετών και των μεγάλων φοροκλεπτών. «Αυτών που συστηματικά υποκρύπτουν τα εισοδήματα τους» (όπως μου είπε την Κυριακή στους «Πρωταγωνιστές» ο Δραγασάκης, ιστορικό στέλεχος του Συνασπισμού). Και μόνο ένα μήνα να εφαρμοζόταν το μέτρο της φυλάκισης, όλοι αυτοί οι φλώροι των Αθηνών που κυκλοφορούν με Hammer και χρυσά μανικετόκουμπα θα έσπευδαν στο ταμείο να πληρώσουν.

- Απαγόρευση των off shore με τις οποίες η «κυρίαρχη τάξη» πραγματοποιεί τις συναλλαγές της (από μεταγραφές ποδοσφαιριστών ως το χτίσιμο κατοικιών, ενοικίαση εξοχικών και αγορά θαλαμηγών). Ο Χριστοδουλάκης είχε κάποτε ξεκινήσει μια προσπάθεια απαγόρευσης των off shore, οι «επόμενοι» όμως και οι τωρινοί έβαλαν την υπόθεση στο συρτάρι.

- Άνοιγμα και έλεγχος των private λογαριασμών στις τράπεζες της Ελλάδας, της Ελβετίας (και άλλων «παραδείσων») εκεί που κρύβονται «τα μαύρα χρήματα των πλουσίων ελλήνων με τις πτωχευμένες επιχειρήσεις» (όπως έγραψαν οι αμερικάνικες εφημερίδες). Μόνο οι πρώτοι 40 λογαριασμοί που άνοιξαν στην Ελλάδα αποκάλυψαν 80 αδήλωτα εκατομμύρια. Όπως μου έλεγε ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ αυτή είναι η μάχη των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο και ζητούν συμπαραστάτες.

Εμείς όμως αντί γι αυτές τις στοχευμένες μάχες προτιμάμε να επαναλαμβάνουμε τον κακό μας μεταπολιτευτικό εαυτό. Να κάνουμε γενικές και αόριστες κινητοποιήσεις προσπαθώντας να χωρέσουμε στην ίδια πλατεία ανέργους και ιδιοκτήτες ταξί, φοιτητές και συνταξιούχους, ναυτεργάτες και φαρμακοποιούς. Και να υπερηφανευόμαστε (στα πρωινάδικα της τηλεόρασης) που αποκλείσαμε την είσοδο των Φυλακών Κορυδαλλού εμποδίζοντας τους συγγενείς των φυλακισμένων να πάνε στο επισκεπτήριο της Τετάρτης.