μουσικά προάστια

ΚΡΙΣΤΕΛΛΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ - ΠΕΝΤΕ ΕΡΓΑ

2012-01-27T16:08:00.001+02:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Την Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2012 και ώρα 8:00μ.μ. εγκαινιάζεται στην Titanium Yiayiannos Gallery, η έκθεση ζωγραφικής της Κριστέλλας Δημητρίου, με τίτλο «Άτοπος», η οποία θα διαρκέσει έως και τη Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2012. Η Κριστέλλα Δημητρίου ζωγραφίζει με μιαν ιδιοφυή αμεσότητα τα οράματά της ή καλύτερα μετουσιώνει σε εικαστική γραφή τα μεταφυσικά μηνύματα που ενεργοποιεί η ευαισθησία της. Είναι εντυπωσιακό το αυθεντικό πάθος που διέπει τη δημιουργό και στους δύο χώρους στους οποίους εκφράζεται: τη ζωγραφική και τη μουσική. Πάθος που, πέρα από την υψηλή σε ποιότητα έκφρασή της στους τομείς της καλλιτεχνικής της δραστηριότητας, εξασφαλίζει μια διαχρονική οντότητα στο έργο της. Στην ενότητα «Άτοπος» που παρουσιάζεται στην Titanium Yiayiannos Gallery, η Κριστέλλα έχει, όχι, μοναχά αγγίξει αλλά και τεκμηριώσει μια δίχως προηγούμενο κορύφωση στα πλαίσια της δουλειάς της. Η μεγάλη ευαισθησία της δημιουργού στο χρώμα, της υπαγορεύει, κάθε φορά, και από μια μεταφυσική σε υφή αρμονία σε ότι αφορά την αισθητική της σύνθεσης. Κατεξοχήν υποβλητική σε επιλογή και σε υφή, η παλέτα της ενισχύει στον θεατή, τόσο οπτικά όσο και ψυχικά, το εκάστοτε μεταφυσικό -σε προέλευση- μήνυμά της σε σημείο, μάλιστα, που να ταυτίζει και τον δικό του ψυχισμό με αυτό.

-----

The House (2011)

The Scream of the Shadow (2010)

Clouds - Homage to Arthur Boyd (2010)

Washing Death Away - Homage to Arthur Boyd's 'Nude Washing in the Creek (2010)

The Kiss - Homage to Arthur Boyd (2010)

Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΑΚΙΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΤΕΛΛΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

2012-01-27T16:01:00.001+02:00

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΑΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

Διαφέρουν οι Τέχνες μεταξύ τους; Κι αν ναι, πώς, πόσο, γιατί; Δεν είναι μία, ενιαία στο περιεχόμενό της η Τέχνη όλη, σαν τη ζωή όλη, σαν τη ζωή ολόκληρη; Κι η μορφή μετά τα πάντα, κάθε τι: ήχος, όψη, γλώσσα. Παντού όμως φωνή, λόγος, αιτία.

Μουσική είναι η ζωγραφική της Κριστέλλας Δημητρίου. Μουσική από πολύ μέσα της αρχαία, μουσική σαν μουσική συνέχεια, σαν μελωδία των χρωμάτων τα χρώματά της. Του μαύρου έρωτας αόρατος, θέλω να πω, η απόφασή της. Γιατί όλα τα χρώματα πάλι μαζί τί άλλο παρά μαύρο, παρά πιο πέρα από την εδώ ζωή ιδέα, κάθε σχεδίου, κάθε εικόνας η κάθε σημασία. Πίσω από το κόκκινο πάντα το μαύρο, πίσω από το μπλε, πίσω από το πράσινο. Μαύρος ο ουρανός χωρίς φως κανένα, σιωπή μεγαλύτερη τότε, σύμπαν τυφλό, απάνθρωπο. ( Όμως η Κριστέλλα πιο πολύ εδώ παρά εκεί, πιο πολύ χαμόγελο παρά δύναμη κι αδυναμία, πιο πολύ ουρανός γλυκός πάλι, παρά χάος. Πορεία εδώ επίμονη, ενήμερη, επίσημη).

Τί να πω άρα για τα έργα της; Τί να γράψω; Δικά μου είναι κι εμένα, γιατί το σκοτάδι της όλο φως, ο τρόπος της όλο αγωνία ήρεμη. Και τα κόκκινά της που λέγαμε αυτόνομα κι επιθετικά, σώματα οι πίνακές της πέρα από τα σώματα ξαφνικά, καρδιές με την καρδιά της συγγενείς, με αρτηρίες ιδανικές, αδιάλειπτα μεταξύ τους συνδεδεμένες. Με το πάθος της πάθος πραγματικό, χωρίς μάθημα, χωρίς επιπόλαιες υπεραξίες. Παντού όπως αρμόζει: με τις μέρες και τις νύχτες της ζωής της διαρκώς, συγκινητικά, εξαίσια παράλληλες.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΑΚΙΣΗΣ.

ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ - ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ

2012-01-26T01:25:00.006+02:00

Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε
της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι
σύγνεφο καταχνιά δεν απερνούσε
τ' ουρανού σε κανένα από τα μέρη
και από εκεί κινημένο αργοφυσούσε
τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ' αέρι
που λες και λέει μες της καρδιάς τα φύλλα
γλυκιά η ζωή
και
γλυκιά η ζωή

LANA DEL REY SINGS GIORGOS STAVRIANOS (?)

2012-01-24T15:28:00.005+02:00

Όχι, δεν είναι ο τίτλος δίσκου της Lana del Rey (Elizabeth Grant). Είναι η υποψία που κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο από ακροατές του χιτ "Video games", που έγραψε και τραγουδά το νέο φρούτο του παγκόσμιου διαδικτυακού μας χωριού. Γιουτούμπ, δώσε ρεύμα:

Το βασικό μοτίβο του τραγουδιού μοιάζει πολύ με το τραγούδι "Δρόμοι που αγάπησα" σε μουσική Γιώργου Σταυριανού και στίχους Στέλιου Χατζημιχαήλ, που τραγούδησε η Ελένη Βιτάλη στο δίσκο "Άνεμος είναι".

Η ομοιότητα δεν αφορά το σύνολο του τραγουδιού, δεν είναι τέτοια που να στοιχειοθετεί κλοπή ή δόλο, αλλά από την άλλη είναι αξιοσημείωτη. Ο ίδιος ο συνθέτης δήλωσε στα "ΝΕΑ" και τον Δημήτρη Μανιάτη:

«Οντως η μελωδία πατάει πάνω στη δική μου στην αρχή του τραγουδιού, στη συνέχεια όμως διαφοροποιείται. Αν τα μοτίβα ταυτίζονταν ολοκληρωτικά, θα είχα κινηθεί αναλόγως. Δεν είναι πάντως η πρώτη φορά που μια μελωδία πέφτει πάνω σε μια άλλη. Συνηθίζεται στη δουλειά μας. Πάντως οφείλω να επισημάνω πως η κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας πάει σύννεφο. Παράδειγμα: μου είχε ζητήσει ο εξαιρετικός βιολιστής Νίκος Χατζόπουλος το τραγούδι "Secret Love" για να το διασκευάσει. Η διασκευή συμπεριελήφθη και στη συλλογή "Budha Bar 3" με εκατομμύρια χτυπήματα στο Ιντερνετ. Ομως εκεί το τραγούδι - όχι βέβαια με ευθύνη του Χατζόπουλου - δεν αποδίδεται σε μένα».

Είτε είναι, είτε δεν είναι αντιγραφή, ένα είναι σίγουρο. Το "Δρόμοι που αγάπησα" είναι μία τραγουδάρα που βάζει τα γυαλιά στα Βίντεο Γκέιμς και στα Νιντέντο που μας σερβίρονται ως internet sensations (τρομάρα μου). Και η τρέχουσα κουβέντα γύρω από τη δημιουργία της κυρίας del Rey είναι άλλη μια ευκαιρία να ακούσουμε και να θυμηθούμε τους δρόμους που αγαπήσαμε και τη συνταρακτική μελωδία του Σταυριανού.

ηρ.οικ.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ: "ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ" (7)

2012-01-23T02:14:00.000+02:00

ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ

Ανέκδοτες ημερολογιακές σημειώσεις του συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου

Ενότητα: "Εσυ, ο χρονος, ο θανατος κι’ εγω"

Επεισόδιο 7ο

Κυριακη 21/2/2010

Ενω, οταν παρατηρει κανεις τις ζωες των αλλων ανθρωπων μπορει να τις διαβασει σαν σελιδες ενος μυθιστορηματος, οπου υπαρχει η διαδοχη διαφορων επι μερους περιστατικων, δεν μπορει να κανει το ιδιο και για την δικηα του ζωη. Μπορει κανεις να αντιλαμβανεται τις ζωες των αλλων ως διαδοχη “μυθιστορηματικων” διδιαστατων περιστατικων που διαδεχονται το ενα το αλλο μεσα στο χρονο, οταν ομως παρατηρει τη δικηα του ζωη, τοτε εχει την ταση να την αντιλαμβανεται ως κατι το αχρονικο, ως κατι οπου τα βιωματα ειναι και διαδοχικα, αλλα και συγχρονικα. Η μνημη, οταν λειτουργει ως ανακληση, εχει την ταση να αποδιδει τον χαρακτηρα του διαδοχικου σε οσα εχεις ζησει, η μνημη ομως οταν λειτουργει ως αναβιωση, εχει την ταση να τους αποδιδει τον χαρακτηρα του συγχρονικου και, εν τελει, του αχρονικου. Στα εχω ξαναπει ολα αυτα με διαφορους τροπους. Η αισθηση του “εγω” που μας διαφοροποιει συνολικα απο τους “αλλους” –κι’ οχι των διαδοχικων “εγω” των “τοτε” και του “τωρα”- εχει μεσα της κατι το αχρονικο. Ισως τουτο να περιγραφει με διαφορετικο τροπο τον αυτοκατοπτρικο χαρακτηρα της συνειδησης, δηλαδη την εννοια της αυτοσυνειδησιας. Μεσα στα αλληλοαντανακλουμενα κατοπτρα που γεννουν την αισθηση της αυτοσυνειδησιας χανεται η αισθηση της χρονικης προοπτικης των διαδοχικων “εγω” τα οποια την απαρτιζουν.

Κυριακη 28/2/2010

Καθως εχω ξαναρχισει, υστερα απο αρκετα χρονια, να παιζω πιανο καθε μερα εχω καταφερει να εκτελω παλι κουτσα-στραβα καποια εργα του Schumann του Beethoven, αλλα και τα παληα μου εργα. Αυτο που δεν προκειται ομως να καταφερω ειναι να αποκτησω ξανα τους παληους σωματικους αυτοματισμους που με εκαναν να αυτοσχεδιαζω με ενα συγκεκριμμενο τροπο. Τουτο ομως δεν εχει τοσο σχεση με την επανακτηση καποιας τεχνικης, οσο με το οτι εχουν μεταβληθει πλεον οι αισθητικες μου ματιες και προτιμησεις. Τωρα πλεον δεν θα μπορουσα να γραψω εργα σαν την “Σονατα” ή σαν το “Ανεπιστρεπτει”, γιατι εχουν παψει να με αντιπροσωπευουν και να με πειθουν τα μουσικα επιχειρηματα εκεινων των εποχων. Το ιδιο ισχυει και για τους κυκλους των παραλλαγων που βασιζοντουσαν στη λογικη και στην τεχνικη του στυλιστικου collage –στην ιδια λογικη και τεχνικη στην οποια βασιστηκαν και εργα για synthesizers οπως το “Καλοκαιρι κι’ η ζωη περνα....” και “Το Παρασημον του Λουτρου”.

Παντως, ενα ερωτημα που με εχει απασχολησει αρκετες φορες τα τελευταια χρονια σχετιζεται με την τεχνικη και τη λειτουργια της εκτεταμμενης “μουσικης αφηγησης” που επετρεπε σε παλαιωτερες μουσικες μορφες να βασιζονται σε καποιο ψυχολογικο-νοηματικο “σεναριο” και να εξελισσονται μεσα στο χρονο. Αναφερομαι σ’ αυτη την τεχνικη που μπορουσε να συνδυαζει τη λειτουργια της “αρμονικης αφηγησης” με τη λειτουργια των εσωτερικων παραλλαγων και μετασχηματισμων καποιου βασικου θεματικου υλικου. Αυτη την τεχνικη ειχα καταφερει να την ακολουθησω καπως –σε πρωτολειακο επιπεδο μαθητευομενου- σε μερικα παληα μου εργα, οπως το “Ανεπιστρεπτει”, την “Σονατα”, σε μερικα κομματια του “Η Αγαπη ειναι ο φοβος”, καθως και σε “ηλεκτρονικα ποιηματα” οπως το “Time as an Helix…”, “When we went to see…”, “Celephais”, κλπ. Μετα την εγκατελειψα και στραφηκα στην δημιουργια εργων που αποτελουνταν απο συρραφη τμηματων, ειτε αυτα επροκειτο για κυκλους τραγουδιων, ή για κυκλους παραλλαγων, πρελουντιων, κλπ. Ο λογος που με οδηγησε να ακολουθησω μια τετοια πορεια δεν νομιζω πως σχετιζεται μονο με μια αδυναμια στο επιπεδο της τεχνικης (χωρις να το αποκλειω και τουτο), οσο με το ειδος και με τις λειτουργιες της μουσικης με την οποια αποφασισα να καταπιαστω, και αναφερομαι κυριως στη φορμα του τραγουδιου.

Κατ’ αρχην, τα τραγουδια δεν ευνοουν τις μεγαλες φορμες, γιατι αυτες καταστρατηγουν αυτη καθαυτη τη λειτουργια τους που προϋποθετει μικρες και ευκρινεις gestalt. Αλλο πραγμα ειναι ενα μυθιστορημα κι’ αλλο πραγμα ειναι ενα διηγημα. Και, ναι μεν, ποτε μου δεν εφτιαξα τραγουδια με την γνωριμη λογικη της πολυ απλης τριλεπτης φορμας –γι’ αυτο αλλωστε τα δικα μου τραγουδια ποτε δεν εγιναν “σουξε”- προσπαθουσα ομως παντοτε να μην χανω αυτη την αισθηση της gestalt, αρα απεφευγα τις μεγαλες θεματικες αναπτυξεις. Επειτα, νομιζω πως οι σημερινες λειτουργιες της μουσικης –και η βασικωτερη απ’ αυτες ειναι η δυνατοτητα ηχογραφησης, κυκλοφοριας της σε cd και αναμεταδοσης της απο καποιο ηλεκτρονικο μεσον- δεν ευνοουν την λογικη της εκτεταμμενης “μουσικης αφηγησης”. Ισως να μην εχουν παψει να γραφονται και στις μερες μας τετοια εργα –ορισμενα απο τα οποια μπορει να ειναι καλα και εμπνευσμενα, κι’ αλλα μπορει να ειναι απλως ηλιθιοι νεοακαδημαϊκοι ψευτοαβανγκασντιστικοι σχολαστικισμοι- τα οποια ομως, ανεξαρτητως ποιοτητας, ενταφιαζονται μεσα σε διαφορες αιθουσες συναυλιων και καταληγουν να ειναι “εργα μιας χρησης”. Δεν εχω διαπιστωσει να κυκλοφορουν στις μερες μας εργα καποιας οργανικης μουσικης που να διεκδικουν απο τον ακροατη μια αναλογη σταση προσοχης και παρακολουθησης μ’ εκεινη που διεκδικουσαν τα εργα προγενεστερων περιοδων της “εντεχνης” μουσικης. Μονο ο χωρος της Jazz –εστω υπο την ευρυτερη εννοια- εμφανιζει τετοια δειγματα οργανικης μουσικης, κι’ εκει ομως λειπει η λειτουργια της μουσικης αφηγησης που βασιζεται σε καποιες φορμες. Γιατι η Jazz, εκ της φυσεως της, βασιζεται σε αυτοσχεδιασμους και σε επιδειξεις σωματικης δεξιοτεχνιας κι’ οχι σε τεχνικες οργανωμενης δομησης. Στο χωρο της Jazz μπορει να υπαρχουν εξαιρετικοι μουσικοι, δεν υπαρχουν ομως εξαιρετικοι συνθετες, γιατι ειναι διαφορετικες οι προθεσεις και οι λειτουργιες του ειδους. Στο χωρο της Jazz μπορει ισως κανεις να ανακαλυψει αναλογες αισθητικες προθεσεις μ’ εκεινες των πρελουντιων ενος Chopin, ενος Debussy, ενος Rachmaninoff, κλπ, δεν θα ανακαλυψει ομως ποτε αναλογες προθεσεις μ’ εκεινες των συμφωνιων του Brahms, των εργων του Shostakovitch, του Prokofiev, κλπ, κλπ.

Υπαρχουν λοιπον λογοι που μπορουν να εξηγησουν γιατι δεν επεμεινα στη δημιουργια εργων που θα βασιζοντουσαν στην λογικη μιας εκτεταμμενης “μουσικης αφηγησης”. Τουτο ομως δεν σημαινει πως μια τετοια σταση εχει παψει να αποτελει προκληση για μενα. Εαν δεν ισχυε κατι τετοιο τοτε δεν θα με απασχολουσε το ερωτημα. Ομως με απασχολει. Μιλωντας λοιπον εντελως προσωπικα, τωρα πλεον, οπου εχει παψει να με ενδιαφερει σχεδον τελειως η οποιαδηποτε διεκδικηση κοινωνικης αναγνωρισης, κυκλοφοριας εργων μου σε cd, κλπ, νομιζω πως η μονη πορτα μεσα απο την οποια θα μπορουσε να με κινητοποιησει ξανα η μουσικη θα ηταν η στροφη μου προς τετοιες κατευθυνσεις. Η δημιουργια εργων που θα στηνουν αρθρωμενα ψυχολογικα σεναρια και φανταστικα τοπεια μεσα στα οποια θα μπορω να ταξιδευω. Διευκρινιζω ομως : Οχι με την συμβατικη λογικη της “επιννοησης” του εργου πανω σε μια παρτιτουρα, αλλα με την αξιοποιηση καποιων δικων μου σωματικων και εκφραστικων δεξιοτητων που μου επετρεπαν να αυτοσχεδιαζω εργα σαν την “Celephais”, κλπ. Με μια μικτη τεχνικη που θα μου επετρεπε να στηνω, δηλαδη να “αφηγουμαι” κατ’ αρχην στον εαυτο μου, το εργο με τα χερια μου, πανω σε ενα mother-keyboard και σε περιφερειακα clavier, που θα ελεγχουν συνθετες παλλετες ηχων, και στη συνεχεια να μπορω να το ανασυνθεσω και σε παρτιτουρα. Αυτο δηλαδη που ειχα καποτε με το παληο cubase, οπου μπορουσα να καταγραφω σε ενα midi no-channel ολες μου τις αυτοσχεδιαστικες ενεργειες –που την στιγμη που γινονται δεν ελεγχονται- και στη συνεχεια να μπορω να κανω ενα midi mix-down που θα αποκαλυπτει και θα διαφοροποιει τα διαφορα δομικα επιπεδα, ωστε να μπορουν μετα να καταγραφουν στο χαρτι.

Η "ΕΞΩΤΙΚΗ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ" ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΑΣΛΑΝΙΔΟΥ

2012-01-20T14:50:00.000+02:00

εξωτική γεωμετρία

Κατερίνα Ασλανίδου

20-30/1/2012

Ο πειραματικός χώρος τέχνης αν[ά]μεσα παρουσιάζει την ατομική έκθεση ζωγραφικής της Κατερίνας Ασλανίδου με τίτλο «εξωτική γεωμετρία». Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 20 έως 30 Ιανουαρίου, στο χώρο του αν[ά]μεσα, Σερβίων 8, στο Βοτανικό. Έργα με μελάνι σε χαρτί, μικρών και μεγάλων διαστάσεων, μικρά γεωμετρικά τοπία σαν υφαντά, πλεγμένα με συνειρμούς του μέσα και του έξω. Εξωτικά φυτά, φυσικά μοτίβα, σύμβολα, που μας τοποθετούν στον εξωτερικό και ταυτόχρονα στον εσωτερικό χώρο. Το ένα σχήμα οδηγεί στο άλλο υφαίνοντας μικρά παραμυθένια χαλιά.

Παράλληλα το Σάββατο 21 Ιανουαρίου, θα πραγματοποιηθεί ανοιχτό διαδραστικό εργαστήριο ζωγραφικής με τίτλο «Επί τόπου». Με την καθοδήγηση της ζωγράφου, με μελάνι και χαρτί, μικροί και μεγάλοι, θα συνεργαστούν στη δημιουργία ενός συλλογικού έργου, το οποίο και θα εκτεθεί στο χώρο της έκθεσης. Το εργαστήρι θα διαρκέσει από τις 3μμ έως 7μμ, απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και η συμμετοχή είναι 3ευρώ προαιρετικά.

Εγκαίνια Παρασκευή 20 Ιανουαρίου, 20:00

Ώρες λειτουργίας της έκθεσης:

Τρίτη-Παρασκευή 17:00-21:00

Σάββατο-Κυριακή 14:00-20:00

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

2012-01-19T01:52:00.001+02:00

Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ ΞΥΠΝΑΕΙ !

ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑΡΑ ΜΕ ΛΑΜΠΟΡΓΚΙΝΙ ΚΑΙ ΑΡΑΝΤΣΙΟ ΑΡΓΚΟΣ !
ΔΕΝ ΜΑΣΑΕΙ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ !

"ΤΟΝ ΤΕΛΜΑΝ ΚΙ ΑΛΛΟΥΣ"

2012-01-16T23:42:00.008+02:00

(Ερνστ Τέλμαν, γεννήθηκε το 1886, εκτελέστηκε το 1944)

Ανάμεσα στα μεγαλοπρεπή μνημεία και τα λαμπρά μοντέρνα κτίρια του Βερολίνου, λίγο πριν την είσοδο του ιστορικού Ράιχσταγκ, βρίσκεται μία μικρή, περίεργη γωνιά. Τίποτε το επιβλητικό, και ταυτόχρονα κάτι τόσο συγκλονιστικό: μία σειρά από κάθετα βαλμένες πλάκες, με χαραγμένα τα ονόματα των γερμανών κομμουνιστών και σοσιαλιστών βουλευτών που δολοφόνησε ο Χίτλερ. Ψάχνοντας ανάμεσα στα ονόματα, βρίσκει κανείς και εκείνο του Ερνστ Τέλμαν, του ιστορικού ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας. Ο Τέλμαν συνελήφθη από τους ναζί το '33 και εκτελέστηκε το '44 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπούχενβαλντ, όπως γράφει και η γρανιτένια πλάκα. Στο ελληνικό τραγούδι το όνομά του τραγουδήθηκε από τη Μαρία Δημητριάδη στο γνωστό "Μαύρα Κοράκια". "Άγρια κράζουν, για αίμα διψούν / τον Δημητρόφ στην κρεμάλα να δουν / τον Τάνεφ και Ποπώφ, τον Τέλμαν κι άλλους / αντιφασίστες αρχηγούς".

Εκτός από τα τραγούδια, πίσω μένουν και τα γραπτά (και βέβαια μένουν και οι πράξεις, και οι θυσίες, και, και...) Οι γερμανομαθείς θα βρουν εδώ μία αντιπροσωπευτική επιλογή από το συγγραφικό έργο του Ερνστ Τέλμαν:

http://www.marxists.org/deutsch/referenz/thaelmann/index.htm

Κι αν τα έφερε έτσι η ιστορία ώστε να θυμόμαστε μόνο τους γραφειοκράτες και τους επαγγελματίες φαγάδες της επανάστασης, δεν σημαίνει πως δεν υπήρξαν και τόσοι πολλοί άλλοι ανιδιοτελείς αγωνιστές· οι περισσότεροι. Καλώς μνημονεύονται τα αίσχη του "υπαρκτού", καλώς μνημονεύονται τα τείχη και τα εγκλήματα. Οι Τέλμαν όμως και οι Βελουχιώτηδες του κόσμου - οι επώνυμοι και ανώνυμοι που έδωσαν και τη ζωή τους για μια στάλα ελευθερίας εναντίον του φασισμού - δεν μπορούν να τσουβαλιάζονται μαζί με τους ανθρωπάκους που σε μία νύχτα έγιναν από κομματόσκυλα διευθυντές επιχειρήσεων. Δηλαδή, η διάσωση της ιστορικής μνήμης είναι μεγάλο χρέος. Γιατί κι αν ήρθαν έτσι τα πράγματα, δεν σημαίνει πως έτσι τα πράγματα θα πάνε.

ηρ.οικ.

"Στη μνήμη των 96 μελών του κοινοβουλίου που δολοφονήθηκαν από τους ναζί..."

Η ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΗΣ

2012-01-15T17:37:00.001+02:00

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΥ-ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΝΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 17 ΓΕΝΑΡΗ

Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ –ΛΑΟΣ σε συμφωνία με την ΕΕ, το ΔΝΤ, το κεφάλαιο και τους τραπεζίτες, συνεχίζει και οξύνει την βάρβαρη πολιτική ενάντια στον κόσμο της εργασίας.

Κυβέρνηση και τρόικα συνεργάστηκαν συστηματικά και περιέκοψαν δραστικά μισθούς και συντάξεις, υπονόμευσαν την κοινωνική ασφάλιση και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, επέβαλλαν την χωρίς ιστορικό προηγούμενο φοροεπιδρομή σε βάρος των εργαζομένων, απαλλάσσοντας για άλλη μια φορά το κεφάλαιο, διαλύουν κομμάτι -κομμάτι τις δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες και αφανίζουν τα δημόσια κοινωνικά αγαθά, με τις προκλητικές δε απανωτές αυξήσεις η πρόσβαση στο φως, στο νερό, στη μεταφορά, θα είναι προνόμιο ελαχίστων πλέον, οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, οι απολυμένοι, οι άνεργοι πλημμυρίζουν τη χώρα, η φτώχεια και η εξαθλίωση είναι στη πόρτα όλων μας, η απόγνωση των νέων δημιουργεί τις σύγχρονες καραβιές της ξενιτιάς. Επιχειρήσεις «πτωχεύουν», προκειμένου να απαλλαγούν από τις υποχρεώσεις τους απέναντι στους εργαζόμενους, ενώ τα αφεντικά τους μένουν πάμπλουτα. Το εργατικό δίκαιο έχει ξεχαρβαλωθεί και οι εργασιακές σχέσεις «ράφτηκαν» και θεσμοθετήθηκαν σύμφωνα με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις των τραπεζιτών και του κεφαλαίου. Η σταθερή, 8άωρη εργασία εξαφανίζεται, η αυθαιρεσία και η τρομοκρατία των εργοδοτών αποθρασύνεται, με ανύπαρκτο έως προκλητικό το ρόλο των ελεγκτικών μηχανισμών.

Η συγκυβέρνηση αυτή ετοιμάζεται να ικανοποιήσει ότι έχει απομείνει από τις αξιώσεις του ΣΕΒ και της τρόικας, για την επιβολή της απόλυτης εργασιακής ζούγκλας. Νέο τσεκούρωμα μισθών και συντάξεων, ακύρωση της ΕΓΣΣΕ, μείωση ή κατάργηση του 13^ου -14^ου μισθού, κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, γενίκευση της ευελιξίας στην εργασία, κατάργηση επιδομάτων ανεργίας, τριετιών, οικογενειακών και όλων των ελάχιστων κοινωνικών παροχών, μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για τους εργοδότες, και 150.000 απολύσεις στο δημόσιο.

Συνεχίζουν την τρομοκράτηση των εργαζομένων για να υλοποιήσουν τις απαιτήσεις του κεφαλαίου. Ο πρωθυπουργός – τραπεζίτης ωμά και προκλητικά δήλωσε: ή παραχωρείτε ότι έχει απομείνει από την φτώχεια σας, για να κατευνάσουμε και να ικανοποιήσουμε τις ορέξεις και τις απαιτήσεις των δανειστών και των εργοδοτών ή εσείς ευθύνεστε για την χρεοκοπία της χώρας.

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ - ΒΑΡΒΑΡΟΣ ΚΑΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ.

Η επίθεση παίρνει χαρακτηριστικά κοινωνικού πολέμου σε βάρος της εργασίας, με στόχο την ανάκτηση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου. Για αυτό στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ αποφάσισαν πρωτοφανή επιτήρηση, αυτόματες σαρωτικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες. Οι τράπεζες, οι πολυεθνικές και η ΕΕ θα αποφασίζουν για τα πάντα, οι επιταγές τους συνταγματοποιούνται, τα συμφέροντα του κεφαλαίου θα γίνουν απόλυτος νόμος για τους λαούς της Ευρώπης. Η ευρωζώνη και η ΕΕ αποκαλύπτονται ως φορείς της πιο άγριας ολοκληρωτικής επίθεσης στα εργατικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Με τη νέα δανειακή σύμβαση που έχουν αναλάβει να υπογράψουν και των μέτρων που τη συνοδεύουν, εμπεδώνεται μια δεκαετής επίθεση βαρβαρότητας ενάντια στο λαό, καταστρέφονται τα ασφαλιστικά ταμεία, ξεπουλιέται και υποθηκεύεται κάθε δημόσιο αγαθό, ενώ η χώρα θα μετατραπεί σε μια εκτεταμένη ευροκινεζική ζώνη βάρβαρης εκμετάλλευσης, θα αναιρεθούν δικαιώματα και κατακτήσεις 150 χρόνων, θα επιβληθεί πραγματική δικτατορία των αγορών, των εργοδοτών και των πολυεθνικών.

ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΟΠΛΟ ΕΙΝΑΙ:

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ, Η ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Απέναντι σε αυτή την επίθεση η εργατική αντίσταση όχι μόνο δεν κοπάζει αλλά δυναμώνει. Το δείχνουν οι εργαζόμενοι στην Ελληνική Χαλυβουργία και στον ALTER που απεργούν ολόκληρες βδομάδες, στην Ελευθεροτυπία, στο ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΣ cosmetics, στη ΛΟΥΚΙΣΣΑ και σε πολλούς άλλους χώρους, και όλοι εκείνοι που έκαναν γιορτές στις πύλες των εργοστάσιων, περιφρουρώντας τις κινητοποιήσεις τους, για το αυτονόητο δικαίωμά τους να μην παραμένουν για μήνες απλήρωτοι, να μην πετιούνται στο δρόμο γιατί δεν «υπάκουσαν και δεν έσκυψαν το κεφάλι», για το δώρο Χριστουγέννων που δεν πήγαν στα παιδιά τους. Αντιστάσεις και αγώνες που υπογραμμίζουν ακόμα περισσότερο τον ρόλο που έχουν οι εργοδοτικές – κυβερνητικές πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, που βάζουν πλάτη στις εφιαλτικές ανατροπές, συμμετέχουν στον «κοινωνικό διάλογο», ενώ δεν παίρνουν καμιά πρωτοβουλία για το συντονισμό των αγώνων. Το γεγονός ότι η ΓΣΣΕ –ΑΔΕΔΥ δεν καλούν σε πανελλαδική-πανεργατική απεργία στις 17 Γενάρη αποδεικνύει ότι δεν μπορούν και δεν θέλουν να παλέψουν για την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ - ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ, ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Όπως οι δυνάμεις του συστήματος συγκροτούν το δικό τους «ΜΑΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ», πρέπει κι εμείς, οι εργαζόμενοι να οικοδομήσουμε το δικό μας «ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ». Βασική προϋπόθεση είναι η αλληλεγγύη, η συμπόρευση και η κοινή δράση των αγωνιζόμενων κλάδων. Χρειαζόμαστε την αγωνιστική ταξική ενότητα, το συντονισμό των σωματείων και των εργαζομένων σε ένα πλατύ μέτωπο αγώνα και αλληλεγγύης. Με την συμμετοχή των εργαζομένων στα συνδικάτα, που θα συντονίζονται ενωτικά, αγωνιστικά και θα υπερβαίνουν αδιέξοδες διχαστικές πρακτικές και τις υπονομευτικές του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ.

Η απεργία στις 17 Γενάρη που έχουν προκηρύξει τα εργατικά κέντρα της Αττικής μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα στην συνένωση των εστιών αντίστασης. Να ανοίξει το δρόμο για το συντονισμό των αγώνων ώστε να σπάσει με την δύναμη του αγώνα η κατάργησή των συλλογικών συμβάσεων και των εργατικών δικαιωμάτων. Χτίζει την αλληλεγγύη με τους εργαζόμενους που βρίσκονται ήδη σε κινητοποιήσεις και με την δύναμη και την αντοχή τους φωτίζουν το δρόμο που πρέπει να επιλέξουν όλοι οι εργαζόμενοι για να υπερασπιστούν και να προστατέψουν, την αξιοπρέπειά τους, τη ζωή τους, το μέλλον των παιδιών τους.

Ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων θα εργαστεί για την επιτυχία της ΑΠΕΡΓΙΑΣ στις 17 Γενάρη, ώστε να αποκτήσει τα ενωτικά, ταξικά και αγωνιστικά χαρακτηριστικά που απαιτούν οι στιγμές και με τη διοργάνωση ΕΝΩΤΙΚΗΣ ταξικής συγκέντρωσης όλων των σωματείων που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις. Αυτό θα είναι το ισχυρό ταξικό, αγωνιστικό μήνυμα στους αντιπάλους αλλά και μήνυμα ελπίδας και δύναμης προς όλους τους εργαζόμενους.

Όλοι στην ΑΠΕΡΓΙΑ ώστε να γίνει η 17^η Γενάρη μέρα αντίστασης και κλιμάκωσης. Για να στείλουμε μήνυμα ανυπακοής και αποφασιστικού αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης και τη νικηφόρα σύγκρουση με το κεφάλαιο και τις αντεργατικές πολιτικές.

· Να ανατραπεί η συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου, το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο. Όχι στη νέα δανειακή σύμβαση.

· Διαγραφή του ληστρικού χρέους. Ανυπακοή στις εντολές της ΕΕ. Όχι στο ευρωσύμφωνο

· Κάτω τα χέρια από τις συλλογικές συμβάσεις. Αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.

· Εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας με έλεγχο των εργαζόμενων. Όχι στο ξεπούλημα της δημόσια περιουσίας και των εθνικών πόρων. Δημόσια δωρεάν παιδεία, υγεία, ασφάλιση, κοινωνικές υπηρεσίες.

· Απαγόρευση απολύσεων. Όχι στις “εφεδρείες”. Πλήρης προστασία των ανέργων, επίδομα ίσο με το βασικό μισθό για όλο το διάστημα της ανεργίας, χωρίς προϋποθέσεις.

· Να πληρωθούν τώρα όλα τα δεδουλευμένα. Να σταματήσει το πολιτικό και νομικό πλέγμα προστασίας των εταιρειών. Να εξαιρεθούν οι εργαζόμενοι και τα δεδουλευμένα τους από τον πτωχευτικό κώδικα. Οι εργαζόμενοι δεν είναι ούτε μέτοχοι, ούτε πιστωτές. Δέσμευση των κινητών ή ακίνητων περιουσιακών στοιχείων (προσωπικών ή άλλων εταιριών) του ιδιοκτήτη της εταιρίας που πτωχεύει για να καλυφθούν οι αποζημιώσεις και τα επιδόματα ανεργίας των απολυμένων.

· Οργανωμένη άρνηση πληρωμής των νέων χαρατσιών. Αύξηση της φορολόγησης του κεφαλαίου. Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη λαϊκής κατανάλωσης και διαγραφή των χρεών των λαϊκών νοικοκυριών προς τις τράπεζες.

CHAVELA VARGAS - "LUZ DE LUNA"

2012-01-11T12:11:00.004+02:00

Για άλλη μια φορά, ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην Ειρήνη Φιλιππίδου για τη μεταφραστική της εργασία, και μία υπενθύμιση ότι τα «Προάστια» δεν θα ήταν ποτέ ίδια δίχως τη δική της πίστη και δημιουργικότητα. ηρ.οικ.

-----

Luz de Luna

Yo quiero luz de luna

Para mi noche triste

Para cantar divina

La ilusión que me trajiste

Para sentirte mía

Mía tú como ninguna

Pues desde que te fuiste

No he tenido luz de luna

Yo siento tus amarras

Como garfios como garras

Que me ahogan en la playa

De la farra y del dolor

Y siento tus cadenas arrastrar

En la noche callada

Que sea plenilunada

Azul como ninguna

Pues desde que te fuiste

No he tenido luz de luna

Pues desde que te fuiste

No he tenido luz de luna

Si ya no vuelves nunca

Provincianita mía

A mi celda querida

Que esta triste y esta fría

Que al menos tu recuerdo

Ponga luz sobre mi bruma

Pues desde que te fuiste

No he tenido luz de luna

Yo siento tus amarras

Como garfios como garras

Que me ahogan en la playa

De la farra y del dolor

Y siento tus cadenas arrastrar

En la noche callada

Que sea plenilunada

Azul como ninguna

Pues desde que te fuiste

No he tenido luz de luna

Pues desde que te fuiste

No he tenido luz de luna...

-----

Φως του φεγγαριού

Θέλω φως του φεγγαριού

για τη θλιμμένη μου νύχτα
για αν τραγουδήσω θεϊκά
την ευτυχία που μου έφερες

για να σε νιώσω δική μου

δική μου όπως καμία
αλλά από τότε που έφυγες
δεν έχω φως του φεγγαριού

νιώθω τους κάβους σου

σαν γάντζους σαν νύχια
που με καρφώνουν στην παραλία
στη γιορτή και στον πόνο

και νιώθω τις αλυσίδες σου να σέρνονται

στην σιωπηλή νύχτα
με την πανσέληνο
γαλάζια όπως ποτέ

άλλα από τότε που έφυγες

δεν έχω φως του φεγγαριού
άλλα από τότε που έφυγες
δεν έχω φως του φεγγαριού

αν δεν γυρίσεις ποτέ

χωριατοπούλα μου
στο κελί μου αγαπημένη
το κρύο και θλιμμένο

που μόνο η ανάμνηση σου

ρίχνει φως πάνω στην ομίχλη μου
άλλα από τότε που έφυγες
δεν έχω φως του φεγγαριού

νιώθω τους κάβους σου

σαν γάντζους σαν νύχια
που με καρφώνουν στην παραλία
στη γιορτή και στον πόνο

και νιώθω τις αλυσίδες σου να σέρνονται

στην σιωπηλή νύχτα
με την πανσέληνο

γαλάζια όπως ποτέ

άλλα από τότε που έφυγες

δεν έχω φως του φεγγαριού
άλλα από τότε που έφυγες
δεν έχω φως του φεγγαριού

Τραγουδά η Chavela Vargas

Μετάφραση: Ειρήνη Φιλιππίδου

ΟΙ KOLLEKTIVA ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

2012-01-10T12:03:00.000+02:00

Δελτίο τύπου

Παρασκευή 13 και Σάββατο 14 Ιανουαρίου

Για πρώτη φορά στις Δυτικές συνοικίες…

Ένα συγκρότημα που υπόσχεται να αλλάξει το μουσικό κατεστημένο!
Έξι ταλαντούχοι και … ασυγκράτητοι μουσικοί!
Και η σκηνή… ηλεκτρίζεται!

Οι KollektivA υποδέχονται με ένταση και πάθος τη νέα χρονιά κάνοντας μουσική «κατάληψη» στην σκηνή του «Δίπλα στο ποτάμι», με τραγούδια δυνατά από τον πρώτο ομώνυμο τους δίσκο αλλά και διασκευές που ξεχωρίζουν! Για πρώτη φορά στην δυτική όχθη, οι KollektivA, το συγκρότημα της εργατικής τάξης που έχει αποδείξει έμπρακτά την μαχητικότητα αλλά και την κοινωνική του ευαισθησία, για δύο βραδιές βάζει στόχο να … ταράξει τα νερά και να αφυπνίσει μέσω του πιο δυνατού όπλου τους – την μουσική! Με τραγούδια που κινούνται σε όλους τους χώρους της ανεξάρτητης και μη ροκ σκηνής, δεσμεύονται να μαγνητίσουν όχι μόνο με τον παλμό τους αλλά και την εξαιρετική τους ενορχήστρωση. Με εκρηκτική ενέργεια και ακόμα μεγαλύτερο «πείσμα» να ξεσηκώσουν, σε μια ζωντανή παράσταση με πολλές εκπλήξεις, με νέες δημιουργίες αλλά και αγαπημένες μελωδίες, πάντα όμως με τη διαφορετική ματιά των KollektivA! Από το πρόγραμμα δεν λείπει και το νέο digital single τους «Αγάπη είναι να μένεις», σε μουσική των Kollektiva, στίχους του Φάνη Μαργαρώνη και με την συμμετοχή της Κατερίνας Τσάβαλου, ένα τρυφερό τραγούδι που μιλά για την αξία του να πολεμάς για την αγάπη, ξεπερνώντας εγωισμούς και υπερνικώντας διαφορές και εμπόδια γιατί ΘΕΛΕΙΣ να είσαι εκεί, αφού η επαναστατική ροκ προσωπικότητα των Kollektiva έχει και μοναδικά ευαίσθητες χορδές.

Απολαύστε το «Αγάπη είναι να μένεις» στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

http://www.youtube.com/watch?v=TVY_X5gbym8

Με μεγάλες συνεργασίες στο ενεργητικό τους και έντονη παρουσία στην ελληνική ροκ μουσική σκηνή οι KollektivA, μετά από τις επιτυχημένες εμφανίσεις τους συνεχίζουν το μουσικό τους οδοιπορικό ανεβαίνοντας στην σκηνή του «Δίπλα στο Ποτάμι» για να μας παρασύρουν με την δύναμη και την ορμή τους.

KollektivΑ! Μια ιδέα που εξαπλώνεται…!

Ώρα έναρξης: 22:30
Τιμή εισιτιρίου: 10 ευρώ
Μουσική Σκηνή ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ
Λάμπρου Κατσώνη 189, Άγ. Ανάργυροι
Τηλ.: 210 2610444 & 210 2610438
www.diplastopotami.gr

ΚΑΝΕΙΣ ΜΟΝΟΣ

2012-01-10T03:16:00.000+02:00

ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

2012-01-09T02:20:00.001+02:00

Styx, Boat on the River, 1979.

Παλιό αλλά αγαπημένο. Και το πλοίο ...φεύγει.

ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ, ΤΕΥΧΟΣ 43: ΣΟΥΠΕΡ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

2012-01-07T06:32:00.003+02:00

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

http://www.metronomos.blogspot.com/2012/01/blog-post.html

ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΙΚΟΥ

2012-01-06T02:33:00.002+02:00

Μόνο θλίψη μπορεί να νοιώθει κανείς για τις εξελίξεις στα ΜΜΕ και για το φάσμα της ανεργίας που απειλεί δεκάδες εργαζόμενους. (Προσωπικά, δεν με νοιάζει καθόλου αν θα μείνει άνεργος ο α' ή β' μεγαλο-δημοσιογράφος. Ίσα-ίσα, χαίρομαι που κάποιες "βαριές" υπογραφές καθεστωτικής χυδαιότητας και διαπλοκής θα μείνουν στο ράφι. Τους μάθαμε πια, πάντα πρόθυμοι να περάσουν το λόγο της εξουσίας, πάντα έτοιμοι να καθυποτάξουν και να συκοφαντήσουν την οποιαδήποτε υγιή, ριζοσπαστική φωνή εντός της κοινωνίας). Τους τεχνικούς σκέφτομαι, τους απλούς συντάκτες, τους έντιμους δημοσιογράφους που σκίζονται από το πρωί μέχρι το βράδυ, τους μπλοκάκηδες, τους σεκιουριτάδες, τις τηλεφωνήτριες, και πάει λέγοντας. Νέο κρούσμα, οι εφημερίδες και τα περιοδικά του κ. Γιαννίκου, με ναυαρχίδα τον "Κόσμο του Επενδυτή" και βεβαίως το ιστορικό "Δίφωνο". Το ντεζαβού είναι η αλήθεια ότι το νοιώθω όταν τα αυτάκια μου πέρυσι άκουγαν: "Έλα μωρέ, τι είναι δύο απολύσεις;" και "Τί, θα κάνουμε συνδικαλισμό στο Γιαννίκο;". Έλα όμως που η πραγματικότητα μας ξεπερνά, μια πραγματικότητα που υπερβαίνει και την πιο νοσηρή και απαισιόδοξη φαντασία. Και αυτό που φάνταζε χθες ως ντεμοντέ κινδυνολογία είναι πλέον κοινός τόπος και γεγονός. Ακολουθεί η απόφαση της χθεσινής γενικής συνέλευσης των εργαζομένων στα έντυπα του Γιαννίκου. Το αίτημα να λάβουν όλοι οι εργαζόμενοι τα δεδουλευμένα και τις αποζημειώσεις τους είναι προφανές και απόλυτα δίκαιο. Το στηρίζουμε και ζητούμε την άμεση ικανοποίησή του. ηρ.οικ.

-----

"Κατά την συνάντηση της απεργιακής επιτροπής των εργαζομένων της Bestend και μελών του Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ με τον κ. Κώστα Γιαννίκο, που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία του Επενδυτή, κατόπιν συνεννόησης του διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας με τα σωματεία των εργαζομένων, ο κ. Γιαννίκος ανακοίνωσε τα εξής:

- Δεν έχει καμία πρόθεση να προχωρήσει σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση για αναστολή των απεργιακών κινητοποιήσεων, καθώς δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να καταβάλει άμεσα έστω και ένα μέρος από τα οφειλόμενα.

- Δήλωσε ότι θεωρεί οποιαδήποτε προσπάθεια για συνέχιση της έκδοσης της εφημερίδας «Ο Κόσμος του Επενδυτή» ως ατελέσφορη, λόγω οικονομικού «αδιεξόδου».

- Επίσης, κατά τη διάρκεια της συζήτησης κατέστησε πολλές φορές σαφές ότι, ανεξαρτήτως των απεργιακών κινητοποιήσεων, η έκδοση θα αναστελλόταν σε σύντομο χρονικό διάστημα.

- Σε ερώτηση μελών της απεργιακής επιτροπής για το αν η απόφαση για το «οριστικό τέλος» ήταν ειλημμένη ή όχι, και για το αν με βάση την δραματική κατάσταση που περιέγραψε ήταν εφικτό το χρονοδιάγραμμα πληρωμών, που ο ίδιος είχε θέσει, απάντησε ότι είχε καταρτίσει κάποιο (σ.σ. νεφελώδες) σχέδιο για αύξηση των διαφημιστικών εσόδων, το οποίο πλέον δεν θεωρεί υλοποιήσιμο.

- Όσον αφορά την καταβολή των δεδουλευμένων και των αποζημιώσεων των εργαζομένων, πρότεινε ένα (σ.σ. καινοφανές) σχέδιο εξόφλησης όλων «των οφειλομένων» αντί χρηματικού ποσού, με αντάλλαγμα τον τίτλο «Ο Επενδυτής» (που κατέχει) και «με τίμημα ένα ευρώ». Και πρόσθεσε ότι ο τίτλος «Ο Κόσμος του Επενδυτή», που είναι υποθηκευμένος σε τράπεζες για χρέη της επιχείρησης, θα παραμείνει ανενεργός (δεν θα χρησιμοποιηθεί μελλοντικά από τον ίδιο ή οποιονδήποτε άλλον) κατόπιν γραπτής συμφωνίας με τους εργαζομένους.

- Τέλος, φρόντισε να διαχωρίσει την τύχη της εφημερίδας «Ο Κόσμος του Επενδυτή» από αυτή του περιοδικού «TiVO», που ανήκει στην ίδια εταιρεία και το οποίο θεωρεί κερδοφόρο, αν και δήλωσε ότι δεν χάλασε ο κόσμος, σε περίπτωση που λόγω της απεργίας δεν βγει το περιοδικό στα περίπτερα μια εβδομάδα (σ.σ. την απουσία της εφημερίδας, αντιθέτως, λόγω της απεργίας, την έκρινε καταστροφική).

Κατόπιν τούτων, οι εργαζόμενοι της Bestend αποφασίσαμε τη συνέχιση των απεργιακών μας κινητοποιήσεων και θα καθορίσουμε την περαιτέρω στάση μας σε νέα Γ.Σ. την Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012.

Αθήνα, 4 Ιανουαρίου 2012

Οι εργαζόμενοι στην εφημερίδα «Ο Κόσμος του Επενδυτή» και στις περιοδικές εκδόσεις της εταιρείας BESTEND («TIVO», Informer, «Δίφωνο»)"

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ - ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΚΑΚΙΣΗ

2012-01-03T03:07:00.001+02:00

ΓΙΑΤί ΝΑ ΜΗ ΔΙΑΒάΖΟΥΜΕ ΠΑΠΑΔΙΑΜάΝΤΗ

Απάντησα, όχι πολύν καιρό πριν, όταν με ρώτησαν, σ’ ένα άλλο κείμενό μου που το είπα «Με Δικούς μας Μόμπυ Ντικ»:

«-Προσπαθώ να παραμείνω επιμελώς αγράμματος. Να μη χάσω ποτέ τη χαρά του να μην τα ξέρω όλα, του να ψάχνω, του να βρίσκω. Όχι, λοιπόν: δεν τους διαβάζω ολόκληρους τους αγαπημένους μου, τον Τσέχωφ, τον Παπαδιαμάντη, τον Εγγονόπουλο, τον Χουλιαρά. Θέλω να ’χω στην κάβα μου πάντα καλό κρασί, να μην ξεμείνω στο μέλλον χωρίς τη γλύκα του μεθυσιού από τις σελίδες, από τις λέξεις τους»...

Θα μου πείτε: μα δεν είναι πάντα καινούργιο οποιοδήποτε διήγημα του Παπαδιαμάντη, όσες φορές κι αν διαβαστεί, όσες φορές κανείς κι αν το ξαναδιαβάσει; Σαν τις πιο μεγάλες κινηματογραφικές ταινίες, κάθε φορά άλλα δεν πιάνει το μάτι σου, άλλα, ακόμα πιο βαθειά δεν διακρίνονται, άλλα ακόμα πιο σημαντικά στην επιφάνεια δεν βγαίνουν; Σαν Άμαρκορντ, θέλω να πω, σαν Ντερσού Ουζαλά, σαν Δε Χορς Σόλντζερς, σαν Κανόνας του Παιχνιδιού, σαν Ανύψωση στον Ουρανό του Μπουνιουέλ, σαν όλος ο Μπάστερ Κήτον;

Για να μη μακρηγορούμε: ο Μιλτιάδης Μαλακάσης, ο γλυκός Μεσολογγίτης άρχοντας, όταν ρωτήθηκε για το ποιος κατά τη γνώμη του είναι ο πιο σημαντικός νεοέλληνας ποιητής, απάντησε: «-Ο Παπαδιαμάντης, βέβαια». Και ήξερε τι έλεγε, αυτός ο γνώστης του Σολωμού, του Κάλβου. Γιατί κόσμος επιπλέον ολόκληρος τα ελληνικά του Παπαδιαμάντη, γλώσσα όλο και πιο νέα, όλο και πιο πλήρης, όλο και πιο ελεύθερη, αυτή η παλαιά ημερών, η κριτής ημών, η τρισαγία.

Κι όπως, τέλος, είχε απαντήσει ο πιο ενήμερος των Ελλήνων σκηνοθετών -αυτός κι ο Αλέξης Δαμιανός-, ο Γιώργος Πανουσόπουλος: «-Για μένα τα ελληνικά παραμένουν ένα τεράστιο μηχάνημα, σαν δορυφόρος πολύπλοκος πάντα, σαν διαστημικός σταθμός, που τον διαχειρίζονται όμως πια κάτι παιδιά του νηπιαγωγείου. Που δεν καταλαβαίνουν σχεδόν τίποτα». Ε, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ήταν σ’ αυτό πάλι πρώτος, μα και Τελευταίος Έλληνας: μεγάλος κυβερνήτης του επί της Γης δικού μας Έντερπράιζ, κάπτεν Κερκ ηρωικός κι ατρόμητος, που πάντα τολμούσε και πήγαινε σε μέρη, που άλλος ώς τότε δεν είχε φτάσει ποτέ.

Σωτήρης Κακίσης

(Πρόλογος, σε Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Τρία Κείμενα, Εκδόσεις Αιγαίον, Λευκωσία 2011).

Ο ΓΕΝΑΡΗΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ

2012-01-01T15:49:00.004+02:00

("Μέρες που φύγαν", Γιώργος Σταυριανός, δίσκος: Οι Φόβοι του Μεσημεριού, κανάλι lilalilak στο youtube)

Ο Γενάρης της Μαρίας Δημητριάδη

Λένε πως από τη φωνή ενός ανθρώπου μαθαίνεις πολλά. Από την ηχώ της δικής της φωνής, τα μάθαμε όλα. "Κι ανάθεμα στους δυνατούς / που τους μικρούς παιδεύουν". Είπαν πως έφυγε· αυτή ή εμείς; Στα σίγουρα, θα 'χει βρει καινούργια παρέα. Ίσως να την υποδέχθηκαν με ποιήματα ο Ρίτσος, ο Χικμέτ και ο Μαγιακόβσκι. Ίσως να την υποδέχθηκαν με ποιήματα ο τουφεκισμένος Πλουμπίδης και η κόκκινη Ρόζα, ο προδομένος Αλιέντε και ο τόσο μόνος Γκεβάρα. Γράψαν κι αυτοί ποιήματα με τα χέρια τους τα κομμένα και τα ματωμένα, κι αυτή τα διάβασε και τα τραγούδησε σαν τα ποιήματα των άλλων, των ποιητών.

Ίσως πάλι να είναι μόνη πάνω στη σκηνή. Φεστιβάλ, συναυλίες, διαμαρτυρία, αλληλεγγύη, τόσες λέξεις για μία υποψία ευτυχίας. Για ένα πουκάμισο αδειανό; Για την Ελένη; Κάποιος είπε πως όλα χάθηκαν. Κάποιος άλλος πως τίποτα δεν πάει χαμένο. Κάποιος είπε πως παραφώναζε. Κάποιος άλλος πως δεν φώναξε, δεν φωνάξαμε, αρκετά. Χάρισε Τραγούδια της Λευτεριάς και του Αγώνα αλλά που καιρός τώρα για τέτοια, για αγώνες και για λευτεριές; Συλλάβισε Τροπάρια για Φονιάδες, αλλά κάποια ευαίσθητα μεταμοντέρνα αυτάκια βαρέθηκαν τα τροπάρια κι έτσι έμειναν να αλωνίζουν οι φονιάδες.

Κι αν έφυγε, δεν έφυγε μόνη. Στο Χημείο του Μαγιού ένα κορίτσι ανθισμένο στέκει παράμερα και ψιθυρίζει ένα παλιό, τούρκικο τραγούδι. Στη Χιλής τα μεταλλεία ο εργάτης ξεθάβει, επιτέλους, το καλύτερο κομμάτι και το δίνει καύσιμη ύλη, για το δρόμο χωρίς επιστροφή. Απ' το Ροζάριο ως τη Σάντα Λουκία κι απ' τη Φουέντε Οβεχούνα ως τη Μακρόνησο, χωριάτισσες κι εξόριστες στήνουν χορό αποχαιρετισμού. Στην Πλατεία Χόρχε Ντ' Αλβαράντο, ο καλός της Μιγκέλ βγαίνει απ' τον ομαδικό τάφο του και την ξεπροβοδίζει μ' ένα ματσάκι κίτρινες τουλίπες. Κι στην Πρέβεζα, στα Γιάννενα και στο Κιλκίς οι κήρυκες επιτέλους βουβάθηκαν, μην έχοντας τίποτε άλλο να πουν και να πουλήσουν.

Πολιτικό τραγούδι είπαν πως τραγούδησε, κι ας μας έμαθε πως η προσμονή ενός καλύτερου κόσμου δεν είναι πολιτική αλλά έρωτας. Έρωτας όχι φοβισμένος και μικροαστός, αλλά παθιασμένος και στα όρια. Ένας έρωτας που περιδιαβαίνει την Έρημη Πόλη πριν παίξει τον καϋμό του στη φυσαρμόνικά. Ζει τη Μυθολογία του Σαββάτου πλάι σε χαλασμένα τζουκ μποξ και χρυσά τακούνια. Ψάχνει για καινούργιους Δον Κιχώτες, παίρνει το άλογο και ξεχύνεται σε άγνωστες πολιτείες. Είναι έρωτας που δεν υπολογίζει Φόβους του Μεσημεριού, προχωρώντας μέσα σε μία απίθανη νύχτα. Και δεν κυκλοφορεί με τη ζυγαριά στο χέρι παρά με ένα τοσοδούλικο Μαγικό Κλειδί, με το οποίο ξεκλειδώνει το παιδικό σεντούκι σου.

Έφυγε τον Γενάρη, τρία χρόνια πίσω. Έτσι είπαν, μα οι δρόμοι εδώ δε λένε να σωπάσουν. "Πάνω στα πλακάτ: 'ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ'". Κάποτε, θα γίνει κι αυτό. Μέχρι τότε όμως, ποιος θα τραγουδά τις μεγάλες σκοτεινές νύχτες μας; ηρ.οικ.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ - "ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ" (6)

2011-12-31T01:03:00.000+02:00

ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ

Ανέκδοτες ημερολογιακές σημειώσεις του συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου

Ενότητα: "Εσυ, ο χρονος, ο θανατος κι’ εγω"

Επεισόδιο 6ο

Παρασκευη 19/2/010

Το να μην μπορω να παιξω το τριτο κοντσερτο του Rachmaninoff ειναι βεβαια κατι το φυσικο και το αναμενομενο, γιατι ουδεποτε απεκτησα –ουτε επιχειρησα αλλωστε να αποκτησω- μια τετοια πιανιστικη τεχνικη που απαιτει απειρες ωρες δουλειας. Αρα, δεν θα ειχε νοημα ουτε να ζηλευω, ουτε να εντυπωσιαζομαι, οπως δεν ζηλευω ενα χορευτη και δεν εντυπωσιαζομαι απο εναν ακροβατη. Το να μη μπορω ομως να καταλαβω ουτε καν τι γραφει η παρτιτουρα του πιανου θα αποτελουσε αισχος. Προς στιγμη λοιπον βρεθηκα σ’ αυτη την παραλογη θεση, του να βλεπω νοτες στο πενταγραμμο και να μην καταλαβαινω σε τι αντιστοιχουν ! Γιατι ειχα κατεβασει απο το Internet την παρτιτουρα και προσπαθουσα να την παρακολουθησω και δεν τα καταφερνα. Μετα –ευτυχως- καταλαβα πως τουτο δεν οφειλονταν σε καποια εγγενη δικηα μου ηλιθιοτητα ή οριακη μουσικη αγγραμματωσυνη αλλα, απλουστατα, στο οτι η παρτιτουρα που ειχα κατεβασει ηταν γραμμενη οντως απο καποιον ηλιθιο και μουσικα αγγραμματο. Ο ανθρωπος ειχε χωρισει, αγνωστο γιατι, τις νοτες στο πενταγραμμο με τετοιο παραλογο τροπο που ηταν αδυνατον να καταλαβει ο οποιοσδηποτε τι λενε. Μετα, οταν κατεβασα την κανονικη παρτιτουρα του εργου απο ενα αλλο site, διαπιστωσα πως το εργο ειναι μεν πιανιστικα πανδυσκολο, δεν ειναι ομως διολου ακαταληπτο. Η γραφη του πιανου καταγραφει τους ιδιαιτερους σωματικους αυτοματισμους του συνθετη, τους οποιους ειναι βεβαια παρα πολυ δυσκολο να τους “φορεσει” κανεις στο δικο του νευρολογικο συστημα εαν δεν εχει υποστει προηγουμενως την καταλληλη γυμναστικη, δεν ειναι ομως και κατι αδυνατον, οπως αποδεικνυεται απο τις απειρες εκτελεσεις αυτου του εργου, απο απειρους ερμηνευτες. Εγω φυσικα δεν θα μπορουσα ποτε να πετυχω κατι τετοιο, αλλα σε τελευταια αναλυση, οσο κι’ αν θα μου αρεσε κατι τετοιο, η σολιστικη δεξιοτεχνια δεν αποτελεσε ποτε τη δικηα μου δουλεια, οπως δεν ειναι δουλεια ενος θεατρικου συγγραφεα ή ενος σκηνοθετη να παιζει ο ιδιος τους θεατρικους ρολους που επιννοει και συντονιζει.

Δυστυχως, λογω της αρχικης μου τσαντιλας, μολις βρηκα την κανονικη version του εργου, πεταξα στα σκουπιδια αυτη την παραλογη παρτιτουρα, ενω θα αξιζε να την κρατησω, ως ενα χαρακτηριστικο δειγμα παραμορφωτικης χρησης των κωδικων. Φαντασου, ειναι σαν να εχεις μπροστα σου το εξης : “Δ υστ υχω σπε τα ξ αστας κουπ ιδ ιααυτ ητη νπαραλο γηπαρτ ιτουρ α” και να αναρρωτιεσαι τι συμβαινει και δεν καταλαβαινεις την γλωσσα σου.

Σκεφτομαι πως με τη χρηση των συμβολικων κωδικων ισχυει κατι αναλογο μ’ αυτο που ισχυει προκειμενου για την εργονομια. Οπως θα ηταν δυσκολο, εως αδυνατον, να χειριστει κανεις εργαλεια και μηχανηματα που ειναι σχεδιασμενα με λαθος τροπο (εχουν π.χ πολυ μικρες ή πολυ μεγαλες λαβες, εχουν χειριστηρια σε παραλογα σημεια που δεν τα φτανουν τα χερια, κλπ) ετσι ειναι δυσκολο, εως αδυνατον, να μεταδοθουν νοηματα μεσω κακοσχεδιασμενων κωδικων. Αυτο το συνειδητοποιουμε συχνα οταν βρισκομαστε αντιμετωποι π.χ με θεωρητικα κειμενα ή εγχειριδια, τα οποια αναπτυσσουν με στριφνο τροπο νοηματα που θα μπορουσαν να διατυπωθουν απλουστερα. Ενα μεγαλο μερος της αποτυχιας της εκπαιδευτικης διαδικασιας οφειλεται σε τετοιες λανθασμενες, ατεχνες ή στριφνες χρησεις της γλωσσας, που υποκρυπτουν αγγραμματωσυνη, ελλειψη ευφυϊας, ή και ξιπασια και ταση εντυπωσιασμου (μεσω του περιτυλιγματος που επαληθευει και τονιζει κοινωνικους ρολους και διακρισεις). Μια χαρακτηριστικη περιπτωση λανθασμενης χρησης του κωδικα ειχα αντιμετωπισει στο παρελθον με διαφορα manuals γιαπωνεζικων synthesizers, τα οποια αναμασουσαν τα αυτονοητα και απεκρυπταν τα καιρια (αφιερωναν π.χ ολοκληρες παραγραφους για να σου εξηγησουν πως βαζεις στο ρευμα το μηχανημα (!) και εξηγουσαν στην σελιδα 139 πως μπορεις να το κουρδισεις). Θυμαμαι επισης την περιπτωση των “Elements de Semiologie” του Barthes που, για να καταλαβω τι εννουσαν, χρειαστηκε να διαβασω το κειμενο στα αγγλικα, γιατι στα γαλλικα το νοημα κρυβονταν πισω απο διαφορες γλωσσικες πιρουεττες του συγγραφεα.

Μπορει λοιπον να μιλησει κανεις για μορφες σωστης συμβολικης εργονομιας, που αντιστοιχουν σε φυσικες λειτουργιες του εγκεφαλου και για μορφες λανθασμενης συμβολικης εργονομιας, που δεν ευνοουν, ή καταστρατηγουν φυσικες αντιληπτικες προδιαθεσεις. Ιστορικα αυτο το διαπιστωνει κανεις στην σταδιακη εξελιξη της γραφης. Η μεταβαση απο τα ιδεογραμματα στην φωνολογικη γραφη π.χ αποτελεσε ενα τεραστιο διανοητικο, αλλα και εργονομικο αλμα. Ενα επομενο εργονομικο και διανοητικο αλμα αποτελεσε η μεταβαση απο την συνεχη γραφη στη γραφη οπου επιννοηθηκε ο χωρισμος των λεξεων με αποστασεις αναμεσα τους. Στα μαθηματικα επισης υπηρξε το εργονομικο και διανοητικο αλμα απο τα ρωμαϊκα στα αραβικα νουμερα. (Φαντασου π.χ να χρειαζονταν να κανεις πραξεις του τυπου XXVIII + LXXIII !).

Σε οτι αφορα βεβαια στην ξιπασια και στην ταση εντυπωσιασμου και αποκλεισμου, μεσω μιας σκοπιμα στριφνης χρησης του κωδικα, υπαρχουν τα κλασσικα παραδειγματα της avant-garde, κι’ ιδιαιτερα της μουσικης avant-garde, οπου η ξιπασσια πηγαινε χερι με χερι με την ανοησια και την αγγραμματωσυνη.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΛΗ

2011-12-29T08:19:00.008+02:00

ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΛΗ

«Υπάρχει φως, ακόμα και σήμερα»

Η συνέντευξη της Βικτωρίας Ταγκούλη στην Ιωάννα Λέκκα και τον Ηρακλή Οικονόμου δημοσιεύτηκε στον ΜΕΤΡΟΝΟΜΟ, τ. 42, Ιούλιος - Σεπτέμβριος 2011.

Την γνωρίσαμε ως μία έντονα θεατρική ερμηνεύτρια και performer μέσα στην ομάδα Σπείρα-Σπείρα αλλά και αλλού. Με το δίσκο «α», πρόπερσι, η κριτική την κατέταξε αμέσως στις ανερχόμενες, λυρικές δυνάμεις της γυναικείας ερμηνείας. Με την φετινή «φωτο.βόλτα», σε μουσική Χρίστου Θεοδώρου και στίχους Διαμαντή Γκιζιώτη, η ίδια επιβεβαιώνει την ερμηνευτική της ευχέρεια και πολυμορφία. Η Βικτωρία Ταγκούλη!

-----

«Φωτοβόλτα»: τι επιδιώξατε καταρχήν να εκφράσετε με το νέο σας δίσκο;

Θα μιλήσω και εκ μέρους του συνθέτη και στιχουργού. Επιδιώξαμε να έχουμε ενιαίο στίχο, ενιαία μουσική, και να υπηρετήσουμε μία ενιαία αισθητική παρά τη διαφορετικότητα των επιμέρους ειδών και ύφους. Στο τέλος θέλαμε να δίνουν μία αίσθηση ενότητας.

Πάντως, στο δίσκο ακούσαμε από jazz μέχρι σκληρό ροκ και από έντεχνο μέχρι μινιμαλισμό. Αυτό δεν ενέχει τον κίνδυνο έλλειψης μιας ενιαίας ταυτότητας;

Παρά την πολυμορφία των τραγουδιών, βρήκαμε τι ενώνει τα τραγούδια και τo προβάλλαμε. Τέτοια στοιχεία είναι η φωνή μου, αλλά και η ενορχήστρωση που έγινε από τον ίδιο ενορχηστρωτή. Δεν είναι τραγούδια ατάκτως βαλμένα, υπάρχει μία ενιαία άποψη, ένα «πίσω κείμενο». Ήταν ανάγκη και του Χρίστου (σ.σ.: Θεοδώρου), και του Διαμαντή (σ.σ.: Γκιζιώτη), και δική μου να πειραματιστούμε με διαφορετικά πράγματα. Δεν τοποθετώ τον εαυτό μου σε μία κατηγορία. Δεν ισχυρίζομαι ότι τα κάνω όλα εξίσου καλά, αλλά ότι η πολυμορφία είναι στοιχείο της καλλιτεχνικής μου προσωπικότητας.

Συνθέτης, στιχουργός, ερμηνεύτρια. Μα καλά, δεν ξέρετε ότι ζούμε στην εποχή των τραγουδοποιών;

Πιστεύω πάρα πολύ στον συνδυασμό συνθέτη στιχουργού και ερμηνευτή. Χαίρομαι ιδιαίτερα που, ενώ ζούμε στην εποχή των τραγουδοποιών, έχει αρχίσει και επανέρχεται στα μουσικά πράγματά αυτή η φόρμα μιας και στο παρελθόν έχει δώσει αριστουργήματα.

Εσείς τι έχετε βρει στη συνεργασία σας με τον Χρίστο Θεοδώρου;

Βασικά έχουμε την ίδια αισθητική. Καλλιτεχνικά πηγαίνουμε παράλληλα, θέλουμε να πούμε τα ίδια πράγματα. Με ενδιαφέρει η μουσική του, τον ενδιαφέρει η φωνή μου. Έχουμε κοινούς στόχους, έχουμε βρει κοινούς κώδικες και εκφράζεται ο ένας μέσα από τον άλλον. Αν δεν υπήρχαν όλα αυτά, δεν θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε. Ένας ερμηνευτής έχει ανάγκη σταθερότητας ως προς τους δημιουργούς. Έτσι κερδίζει μία εμβάθυνση, κερδίζει το προσωπικό του στίγμα.

Σε σχέση με το «α», ποια είναι τα νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά που κομίζει η «φωτο.βόλτα» στη δισκογραφία σας;

Το «α» ήταν μία συλλογή κομματιών που είχα ερμηνεύσει σε θεατρικές παραστάσεις ή ήταν γραμμένα για άλλο σκοπό και είχαμε την ανάγκη να αποτυπωθούν δισκογραφικά. Η «φωτο.βόλτα» όμως είναι στην πραγματικότητα η πρώτη μου ενιαία δουλειά γιατί τα τραγούδια γράφτηκαν συγκεκριμένα για το δίσκο, δεν συμπεριλήφθηκαν στο δίσκο αργότερα.

Όλα τα τραγούδια είναι σε πρώτο ενικό, εκτός από δύο που είναι σε δεύτερο ενικό. Ο πληθυντικός αριθμός που είναι;

Ο Διαμαντής Γκιζιώτης καταθέτει στη «φωτο.βόλτα» την πρώτη του ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά. Από μέρους του, υπήρχε στο μυαλό του η ιδέα ότι αυτά τα τραγούδια θα τραγουδηθούν από μένα. Και ο ενικός, ίσως, σχετίζεται με το γεγονός αυτό. Ίσως, πάλι, να είναι και τυχαίο.

Την ενορχήστρωση υπογράφει ο Sam Marlieri. Η παράδοση της ενορχήστρωσης σε έναν καλλιτέχνη του εξωτερικού υποδηλώνει και μία κοσμοπολίτικη διάθεση της ομάδας;

Ναι, ισχύει αυτό. Η ελληνικότητα υπάρχει στις μελωδίες του Χρίστου Θεοδώρου, αλλά ο ίδιος ήθελε τα κομμάτια να ενορχηστρωθούν από έναν άνθρωπο που δεν έχει σχέση με την ελληνική πραγματικότητα, μουσικά. Θέλαμε ο ήχος να ανοιχτεί, να φύγει από τα ελληνικά σύνορα.

Έχετε κι εσείς βγει από το σχολείο της Σπείρα-Σπείρα. Τι στο καλό γινόταν και γίνεται εκεί πέρα;

Αυτό που μου άρεσε πάρα πολύ εκεί ήταν το πάντρεμα της μουσικής με το θέατρο. Ουσιαστικά, άρχισα να ασχολούμαι με το θέατρο μέσα από τη Σπείρα-Σπείρα, και αυτό είναι ένα πολύ γερό απόκτημα. Σπούδαζα ήδη στο πανεπιστήμιο, στο τμήμα μουσικών επιστημών, αγαπούσα το θέατρο, αλλά δεν με ενδιέφερε να γίνω ηθοποιός. Όμως, μέσα από την ομάδα γνώρισα κάτι πολύ όμορφο και αποκόμισα μία εμπειρία ως προς το πώς στήνεται μία παράσταση και πώς παντρεύεται η μουσική με το λόγο. Εξάλλου, η φωνή και η κίνηση είναι βασικά εργαλεία για τον ερμηνευτή· πρέπει να έχει μία θεατρικότητα.

Ο Κραουνάκης, εκτός από αναγνωρισμένος συνθέτης, είναι άραγε και καλός δάσκαλος; Τι αποκομίσατε εσείς;

Έχει ένα φοβερό χάρισμα να σου βγάζει ό,τι καλύτερο έχεις. Μου έδωσε εφόδια, ερμηνευτικά και θεατρικά, που θα τα κουβαλώ για χρόνια. Αγαπάει πάρα πολύ το θέατρο, και έχει ένα μαγικό τρόπο να κάνει τους άλλους να λάμπουν πάνω στη σκηνή. Και σε ενθαρρύνει να κάνεις το ελάττωμά σου προτέρημα, να δημιουργήσεις. Λίγοι άνθρωποι το έχουν αυτό, και δεν σχετίζεται με την αναγνωρισμένη συνθετική του ικανότητα.

Ποιες φιγούρες έχουν επηρεάσει την ερμηνευτική σας παιδεία;

Από μικρή άκουγα πολύ την Βίκυ Μοσχολιού. Όμως, αυτή που με άγγιξε περισσότερο είναι η Φλέρυ Νταντωνάκη· υπήρξε μεγάλη επιρροή για μένα. Θαυμάζω πολύ το ήθος της την ώρα που τραγουδάει, την προσέγγισή της στη μουσική και στην τέχνη.

Παλιά υπήρχε η περίφημη «επετηρίδα» στο Υπουργείο Παιδείας. Στο ελληνικό τραγούδι έχετε συναντήσει κάποιου είδους επετηρίδα;

Εμείς έχουμε πετύχει μία περίοδο της δισκογραφία πάρα πολύ δύσκολη. Δεν υπάρχουν άνθρωποι να ποντάρουν πάνω σου, να επενδύσουν στις δυνατότητές σου. Κανένας δεν πληρώνει πλέον μία παραγωγή. Πρέπει να έχεις χρήματα στην άκρη για να την κάνεις, κι αν δεν έχεις την οικονομική δυνατότητα, δεν μπορείς να εκδώσεις τη δουλειά σου.

Το διαδίκτυο αλλάζει κάτι στην εξίσωση;

Το διαδίκτυο έχει ανέβει πάρα πολύ. Η θετική πλευρά του είναι ότι δίνει τη δυνατότητα να προβάλλεις τη δουλειά σου σε ένα ευρύ κοινό, όμως υπάρχει ο κίνδυνος να μην εκτιμά ο δέκτης τη δουλειά που κρύβεται πίσω από το έργο. Όταν με ένα «κλικ» κάνω download, δεν μπορώ να καταλάβω ότι γι’ αυτό το τραγούδι έχει δουλέψει ένας στιχουργός, ένας συνθέτης, πολλοί μουσικοί, και ένας ερμηνευτής. Το τραγούδι είναι σαν ένα κουλούρι, θέλει υλικά, θέλει δουλειά. Και η εύκολη δυνατότητα να κατεβάζεις τραγούδια ευτελίζει το προϊόν. Εντάξει, ο ερμηνευτής και ο μουσικός μπορούν να ζήσουν από τα live. Ο στιχουργός και ο συνθέτης πώς θα ζήσουν;

Έχει δυσκολευτεί η καριέρα σας από την αδυναμία ένταξής σας σε μία «ταμπέλα», σε ένα μόνο ύφος; Σας έχει τύχει, π.χ., να δυσαρεστείται ένας εταιρειάρχης επειδή δεν μπορεί να κατατάξει το δουλειά σας;

Στην εταιρεία δεν μου είπαν ποτέ κάτι τέτοιο. Γενικά, πάντως, δεν πιστεύω στις ταμπέλες. Για μένα μετράει ό,τι αγγίζει την ψυχή μου, ό,τι κι αν είναι αυτό. Ακούς ένα τραγούδι· σε ανατριχιάζει; Σε συγκινεί; Σε κάνει να γελάς; Γιατί να του βάλεις ταμπέλα; Και γιατί να μου απαγορέψει κάποιος σήμερα να θέλω να τραγουδήσω αυτό, και αύριο κάτι άλλο; Αλλά με οτιδήποτε καταπιάνεσαι, πρέπει να το υπηρετείς με ειλικρίνεια, με αφοσίωση και με αλήθεια. Να μην προσπαθείς να καταπιάνεσαι με κάτι που δεν είσαι. Οτιδήποτε είναι ψεύτικο, είναι και απωθητικό.

Στο βιογραφικό σας ξεχωρίζουν οι πλούσιες μουσικές σπουδές. Τι σας προσέφερε η τυπική μουσική εκπαίδευση;

Όταν ξεκίνησα να σπουδάζω, το έκανα για να έχω μουσική κατάρτιση. Στο τραγούδι, αν δεν ασχοληθείς με την όπερα ή το μιούζικαλ, υπάρχει μία φαινομενική ευκολία· παίρνεις ένα μικρόφωνο και τραγουδάς. Αυτό όμως δεν ισχύει. Δεν ήθελα να είμαι μία τραγουδίστρια που δεν ξέρει να διαβάζει μία παρτιτούρα. Ήθελα να ξέρω μουσική, γιατί θεωρώ ότι το όργανό μου είναι η φωνή μου, όπως το όργανο ενός πιανίστα είναι το πιάνο. Οι σπουδές σου δίνουν την τεχνική κατάρτιση να αντιμετωπίζεις δυσκολίες πάνω στη δουλειά: η σκόνη, η κούραση, ένα κρύωμα. Δεν πρέπει όμως να είναι τροχοπέδη· δεν πρέπει να είσαι δέσμιος των σπουδών. Η δουλειά μου ξεκίνησε όταν τελείωσα τις σπουδές. Όταν πήρα και το πτυχίο στο πανεπιστήμιο, είπα: «ό,τι έμαθες, ξέχασέ το. Άρχισε να ζεις την τέχνη σου».

Πώς ορίζετε την επιτυχία;

Θέλω να μην αναγκαστώ να κάνω εκπτώσεις. Ευτυχώς, μέχρι τώρα έχω καταφέρει να ζω από τη δουλειά μου. Θέλω να εκφράσω τον εαυτό μου και να βρω ανταπόκριση σε αυτό που θέλω να πω. Δεν μετράει η επιτυχία, η πορεία μετράει. Επιτυχία είναι να πετυχαίνω τους στόχους που βάζω κάθε χρόνο σε σχέση με τον προηγούμενο. Αν ήθελα την εύκολη επιτυχία, θα διάλεγα άλλο δρόμο.

Σας ενοχλεί κάτι στα ελληνικά μουσικά πράγματα;

Με ενοχλεί που δεν έχουμε μάθει να ακούμε μουσική. Για έναν καλλιτέχνη που κάνει κάτι ιδιαίτερο, κάτι ιδιόμορφο, το κοινό είναι πιο περιορισμένο σε σχέση με το εξωτερικό. Εδώ στην Ελλάδα, το ιδιαίτερο και το διαφορετικό δεν αγκαλιάζεται εύκολα. Υπάρχει ένα είδος μουσικού συντηρητισμού.

Και ως προς τη μουσική παιδεία στην Ελλάδα;

Το πρόβλημα ξεκινάει από τα ωδεία. Αν εξαιρέσουμε το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, δεν έχουμε ένα κρατικό ωδείο. Στην Τουρκία υπάρχουν ως και ακαδημίες μουσικής. Εδώ δεν υπάρχει ένας χώρος για να σπουδάσεις μουσική χωρίς να πληρώσεις μια περιουσία. Στα ωδεία έχουν δει πολλά τα μάτια μου. Δεν μπορεί να παίρνει κάποιος δίπλωμα από ωδείο και να είναι φάλτσος. Και αυτός μετά θα διδάξει, θα καταστρέψει άλλους ανθρώπους, θα τους πάρει στο λαιμό του. Εγώ υπήρξα τυχερή. Πήγα σε ένα καταπληκτικό ωδείο και εκεί αγάπησα τη μουσική, στο Ωδείο Kodaly. Υπήρξα και μέλος της παιδικής χορωδίας του, κάνουν απίστευτη δουλειά. Ο Μιχάλης Πατσέας και ο Βαλεντίνος Πατρικίδης είναι δάσκαλοι με «Δ» κεφαλαίο. Υπήρξαν μέντορες για μένα. Προηγουμένως, πήγαινα σε άλλο ωδείο, και είχα σκεφτεί να τα παρατήσω…

Αντλώντας από τον «Ακάλυπτο», το ωραιότερο, ίσως, τραγούδι του δίσκου, σε ποιον ακάλυπτο βρίσκεται η δική σας αυλή; Ποιο είναι το φωτεινό σας καταφύγιο;

Μου αρέσει πολύ να πίνω καφέ μόνη μου το πρωί. Απολαμβάνω μία ώρα την ημέρα που είναι δική μου. Αυτό είναι το καταφύγιό μου. Παρεπιπτόντως, σε αυτό το τραγούδι με εκφράζει πολύ ο στίχος «Να ξυπνούσα το πρωί / νεογέννητο παιδί». Ο «Ακάλυπτος» είναι το αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου· με εκφράζει απόλυτα.

Μέσα σε μία Ελλάδα που από τη φαντασίωση της Ολυμπιάδας κατέληξε στην χρεωκοπία, πόσο εύκολη είναι η διατήρηση αυτής της παιδικότητας και της αθωότητας;

Υπήρξε μία ουτοπική κατάσταση, νομίζαμε ότι είχαμε κάποια πράγματα τα οποία δεν τα είχαμε. Και λίγο βολευτήκαμε σε αυτό. Αλλά θέλουν και να φοβόμαστε, γιατί τον φοβισμένο άνθρωπο τον κάνεις ό,τι θέλεις. Ο άλλος σου λέει: «γιατί να αντιδράσω; Κι αν χάσω κι αυτά που έχω;». Γίνεται ένας φαύλος κύκλος, και καταντάς να δέχεσαι οτιδήποτε σου βάζουν στο κεφάλι. Πάντως, η τέχνη έχει παίξει σημαντικό ρόλο σε δύσκολους καιρούς. Η τέχνη αγγίζει την ψυχή και την καλλιεργεί και η καλλιέργεια φέρνει αφύπνιση. Είχαμε εστιάσει στην ατομικότητα χωρίς να κοιτάμε το διπλανό, χωρίς να κοιτάμε την ουσία των πραγμάτων. Θα αναγκαστούμε, όμως, να ανακαλύψουμε τη συλλογικότητα. Υπάρχει φως ακόμα και σήμερα, σε μία σκοτεινή εποχή. Έχω βιώσει σαν άνθρωπος πολλές δυσκολίες στη ζωή μου. Μόνο ο θάνατος δεν έχει επιστροφή. Οτιδήποτε άλλο έχει ελπίδα. Μπορεί να μην έχουμε χρήματα, μπορεί να μας λείψουν τα αυτοκίνητα. Έτσι όμως, μπορεί και να έρθουμε πιο κοντά σαν άνθρωποι. Η ελπίδα είναι να έρθουμε κοντά ο ένας με τον άλλον.

Οι επόμενες «φωτο.βόλτες» σας πού θέλετε να σας πάνε;

Με το που εκδοθεί μια δουλειά, αρχίζεις να σκέφτεσαι την επόμενη. Συζητάμε ήδη τα μελλοντικά μας σχέδια με τους ίδιους συντελεστές. Θέλω να έχω τη δυνατότητα να τραγουδάω, να κάνω συναυλίες και να επικοινωνώ με τον κόσμο.

ΣΑΒΒΕΡΙΑ ΜΑΡΓΙΟΛΑ - ΑΜΑΛΙΑ ΤΑΤΣΗ, ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΤΟ ΓΥΑΛΙΝΟ

2011-12-27T01:10:00.001+02:00

ΑΓΙΑ ΝΥΧΤΑ

2011-12-26T06:48:00.000+02:00

Τότε ήταν ο Νίξον και το Βιετνάμ, τώρα η Λιβυή, το Ιράκ και ο οικονομικός πόλεμος του κεφαλαίου εναντίον του ανθρώπου και της φύσης. Η ιστορία γνωστή: η Δύση και οι τράπεζες να κερδάνε, και οι άλλοι να πάνε να g@Μ#%*Y>! Ποτέ δεν αλλάζουν οι ειδήσεις, παρά μόνο τα ονόματα χωρών και πολιορκητών. Ευτυχώς που η γάτα μου με ένα αγριεμένο σάλτο έκανε θρύψαλα την τηλεόραση, και έτσι ξέμεινα μια και καλή από τις τηλεοπτικές άγιες νύχτες της φετινής εορταστικής ειδησεογραφίας. Η "άγια νύχτα" από τους Simon και Garfunkel σε μία συγκλονιστική σύλληψη. ηρ.οικ.

PAY ME MY MONEY DOWN (2012 GREEK EDITION)

2011-12-26T06:15:00.003+02:00

Περιμένοντας ακόμα την απόφαση του δικαστηρίου για τα δεδουλευμένα των μεταφραστών από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα (αλλά και βλέποντας τόσους φίλους και φίλες να περιμένουν αγύριστα δώρα Χριστουγέννων και πετσοκομένους μισθούς), δεν μπορώ παρά να συνυπογράψω με χέρια και με πόδια το θαυμάσιο κείμενο των συναδέλφων από τον Σύλλογο Μεταφραστών-Επιμελητών-Διορθωτών. Χρόνια πολλά, χρόνια καλά σε όλους! ηρ.οικ.
-----

Pay Me My Money Down (2012 Greek Edition)

Βρισκόμαστε στον 19ο αιώνα, στη Βόρεια Αμερική, και πιο συγκεκριμένα στα νησιά της Τζόρτζια: εκεί, μαύροι απελεύθεροι σκλάβοι, φορτοεκφορτωτές πλοίων, είχαν συχνά να υποστούν την κυνική εξαπάτηση πονηρών καπετάνιων που, αφού εκμεταλλεύονταν τη δουλειά των φορτοεκφορτωτών, σάλπαραν μέσα στη νύχτα για να αποφύγουν να τους πληρώσουν.

Τότε, πριν από την καθιέρωση της μισθωτής εργασίας και την άνοδο του εργατικού κινήματος, οι πρόγονοί μας αυτοί ελάχιστα μέσα είχαν στη διάθεσή τους για να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους: ούτε εργατική νομοθεσία, ούτε συνδικάτα, ούτε κράτος πρόνοιας που θα έσπευδε να επανορθώσει τις αδικίες σε βάρος τους. Τις περισσότερες φορές έλυναν τους λογαριασμούς τους με το «έτσι θέλω», αφήνοντας συγχρόνως ως παρακαταθήκη των διαμαρτυριών τους τραγούδια βγαλμένα κατευθείαν από την αφρικανική καταγωγή τους, χρησιμοποιώντας τα ίδια τα σώματά τους ως μουσικά όργανα. Όντας αποκομμένοι από το χωνευτήρι της αμερικανικής ενδοχώρας, οι απελεύθεροι της Τζόρτζια είχαν διατηρήσει έντονη τη λαϊκή παράδοση των σκλάβων προγόνων τους.

Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα, σε μια γωνιά του προηγμένου καπιταλιστικού κόσμου, και πιο συγκεκριμένα στη μνημονιακή Ελλάδα: εδώ, συνάδελφοι κάθε λογής, εξειδικευμένοι στη δουλειά τους, έχουν συχνά να υποστούν την κυνική εξαπάτηση πονηρών εργοδοτών που, αφού εκμεταλλευτούν τη δουλειά των συναδέλφων, καταφεύγουν σε χίλια δύο τεχνάσματα για να αποφύγουν να τους πληρώσουν.

Τώρα, μετά τη διάλυση της μισθωτής εργασίας και την παρακμή του εργατικού κινήματος, οι σύγχρονοί μας αυτοί ελάχιστα μέσα έχουν στη διάθεσή τους για να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους: ούτε εργατική νομοθεσία (καταργήθηκε στην πράξη), ούτε συνδικάτα (τα πήρε μαζί της η κατάρρευση της εργατικής νομοθεσίας, η γραφειοκρατικοποίηση και η ενσωμάτωση των συνδικαλιστών), ούτε κράτος πρόνοιας (και τα τελευταία ίχνη του εξαφανίστηκαν χάριν της «ανάπτυξης» και της «επιχειρηματικής πρωτοβουλίας»). Το πώς λύνονται οι λογαριασμοί σήμερα, με εργοδότες που αντιμετωπίζουν τους «εσωτερικούς» εργαζόμενούς τους ως κορόιδα και τους «εξωτερικούς» ως (συμμέτοχους στα χρέη) «συνεργάτες-προμηθευτές», παραμένει συλλογικό μας ζητούμενο.

Ανακαλώντας τη χρονιά που τελειώνει και υποδεχόμενοι τη χρονιά που αρχίζει, επιστρέφουμε στον 19ο αιώνα, αυτό το τόσο σύγχρονο παρελθόν μας: αρκεί να κοιτάξουμε προς το μέρος των ολοένα περισσότερων απλήρωτων εργαζομένων (π.χ. του Alter ή της Ελευθεροτυπίας) και των αναρίθμητων συναδέλφων, μεταφραστών κι επιμελητών-διορθωτών, που αγωνίζονται για το αυτονόητο – να πληρώνονται για τη δουλειά τους. Κι έτσι ακούμε ξανά, σαν απολύτως συγκαιρινά μας, τα τραγούδια εκείνων των απελεύθερων σκλάβων, όπως μας τα μεταφέρει η λαϊκή παράδοση των ημερών μας: http://youtu.be/jjoRj6Dr37c

Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά σε όλες και όλους μας!

Σύλλογος Μεταφραστών - Επιμελητών - Διορθωτών

ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ

2011-12-24T01:29:00.002+02:00

Στο σοκαριστικής επικαιρότητας "Τότε που ζούσαμε", ο Ασημάκης Πανσέληνος βάζει τον πολιτικό της αριστεράς Γιώργο Γεωργιάδη να λέει τα ακόλουθα λόγια (μιλάμε για τέλη της δεκαετίας του '20, αρχές της δεκαετίας του '30):

...

- Μη φανταζόσαστε, έλεγε, πως στη Ρωσία είναι παράδεισος· το αντίθετο, είναι κόλαση. Και δε μπορούσε να είναι κι αλλιώς, ύστερα από μια τέτοια επανάσταση. Όμως εγώ, μας βεβαίωνε, είμαι με αυτή την κόλαση κι είμαι γι' αυτό το λόγο πιο κομμουνιστής από σας, γιατί εσείς είσαστε κομμουνιστές επειδή θεωρείτε τη ζωή στη Ρωσία παράδεισο.

...

- Μην πιστεύετε πως το πεντάχρονο σχέδιο θα κάνει παράδεισο τη Ρωσία. Αυτό πολύ καλά κάνουνε και το λεν, μα δε θα γίνει. Θα ακολουθήσουν κι άλλα πεντάχρονα σχέδια, κι άλλα κι άλλα... Και για να πραγματοποιηθεί ο κομμουνισμός, μπορεί να επακολουθήσουν κι άλλες επαναστάσεις!"

Ασημάκης Πανσέληνος, Τότε που ζούσαμε, Αθήνα, Κέδρος, 1987, σελ. 207-208.

ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ E-TETRADIO

2011-12-22T16:20:00.008+02:00

Πριν από λίγη ώρα μίλησα με την κ. Μ. Τεγ., ιδιοκτήτρια της Ελευθεροτυπίας, για την οποία πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες ημέρες. Καταγράφω όσα από τη συζήτησή μας παρουσιάζουν κατά τη γνώμη μου ενδιαφέρον:

1) Μέσα στο επόμενο διάστημα θα κυκλοφορήσει ξανά η Ελευθεροτυπία, αλλά σε αμιγώς ηλεκτρονική μορφή. Ένα καινούργιο site, ανανεωμένο, με συντάκτες και υπογραφές. Ένα ειδησεογραφικό portal που θα καλύπτει την ελληνική -κυρίως- αλλά και την ξένη ειδησεογραφία.
2) Η ιστοσελίδα ανανεώνεται εκ βάθρων. Θα παίζει 70 τοις εκατό ελληνικές και 30 ξένες ειδήσεις και θα προσθέσει νέες ενότητες στο περιεχόμενό της της. Παράδειγμα: Ήδη στην εφημερίδα έχουν αρχίσει να... κόβουν και να... ράβουν παλιότερες συνεντεύξεις πολιτικών, ώστε κάποια αποσπάσματα από αυτές, να ακούγονται όταν παίζεται κάποια είδηση του συγκεκριμένου πολιτικού. Πριν από ένα κομμάτι του ΓΑΠ ας πούμε, θα ακούμε τον ίδιο να μιλάει, για 10-15 δευτερόλεπτα.

3) Οι τίτλοι των ειδήσεων θα αναφέρονται κάθε φορά - υποθέτω με κάποιο προ-εγγεγραμμένο μήνυμα.
4) Η ειδησεογραφία θα ξεφεύγει από τα τετριμμένα (σύμφωνα με τους ιθύνοντες της εφημερίδας). Θα ακούμε τη μεγάλη επιτυχία του Ντέμη Ρούσου «Παίξτε μπουζούκια» (“Play bouzouki”) από τον Λουκά Παπαδήμο λόγου χάριν. Από ΓΑΠ θα ακούμε το «Triki triki triki triki triki μάνα μου» αλλά και άλλα, λιγότερο γνωστά κομμάτια. Στην ειδησεογραφία θα διαβάζουμε άρθρα από Άννα Διαμαντοπούλου, Άννα Νταλάρα, Γρηγόρη Ψαριανό, κ.α. Και θα υπάρχουν και πολλά ρεπορτάζ από τη Γαλλία και τη Σεγκολέν Ροαγιάλ. Δεν ξέρω, ωραία μου ακούγονται αυτά, αν πραγματοποιηθούν...

5) Δεν υπάρχει προς το παρόν σκέψη να προσληφθούν δημοσιογράφοι (την άποψή μου τη διαβάσατε και χθες, δεν χρειάζεται να την επαναλάβω). Απλώς, κάποια στιγμή στο μέλλον θα προσλάβουν στην ιστοσελίδα μία καθαρίστρια. Αυτά τα ολίγα επί του παρόντος. Δεν ξέρω πως σας φαίνονται κι εσάς… Ωχ, για τους δημοσιογράφους και τα δεδουλευμένα τους πάλι ξέχασα να ρωτήσω. ηρ.οικ

-----

ΥΓ (1): Η είδηση είναι βεβαίως μούφα, ψέμα, μην ψαρώνετε. Με κανέναν δεν κουβέντιασα και τίποτε απ’ όσα μόλις διαβάσατε δεν ισχύει. Απλώς, όταν οι πρώην συνάδελφοί μου κι εγώ μαζί τρέχαμε με το κλείσιμο του «Διφώνου», κάποιοι άλλοι «συνάδελφοι» φρόντιζαν να δημοσιεύουν φιλικές κουβεντούλες με τους τότε εργοδότες μας και να υποσκάπτουν εντέχνως με διαρροές τον αγώνα μας, στην πιο κρίσιμη καμπή του. Είπα, λοιπόν, κι εγώ να αντιγράψω τον πρώτο διδάξαντα, συντάκτη ραδιοφωνικών ειδήσεων της "Ε", που μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ:

http://www.e-tetradio.gr/ar4515el_thakykloforiseiksanatodifwnoseilektronikimorfi.html

ΥΓ (2): Ήμουν αναγνώστης της Ελευθεροτυπίας από παιδάκι, από τη δεκαετία του ’80 που τη διάβαζα μαζί με τον πατέρα μου. Όταν έφυγε ο Σεραφείμ Φυντανίδης και η εφημερίδα μετατράπηκε σε μία απροκάλυπτα φιλο-ΠΑΣΟΚ κατάσταση, έπαθα την πρώτη κρυάδα. Την παρακολουθούσα όμως ηλεκτρονικά και την αγόραζα όταν είχε τα εξαιρετικά "Ιστορικά". Θα μου λείψουν οι αναλύσεις του Τάκη Φωτόπουλου και του Κώστα Βεργόπουλου, οι συνεντεύξεις του πανεπιστημιακού δασκάλου μου Χρόνη Πολυχρονίου, η στήλη του Στάθη, τα τσαμπουκαλεμένα ρεπορτάζ εναντίον της αστυνομικής βίας, οι μουσικές συνεντεύξεις της Ναταλί Χατζηαντωνίου, η αθλητική αλλά όχι οπαδική ματιά του Φίλιππα Συρίγου, ο Αρκάς, το ένθετο της Le Monde Diplomatique, και τόσα άλλα.

ΥΓ (3): Οι εργαζόμενοι δίνουν τη δική τους μάχη, που μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ: ekprosoposeleftherotypias.blogspot.com. Η αλληλεγγύη των «Μουσικών Προαστίων» με τους απλήρωτους και απολυμένους εργαζόμενους της «Ε» είναι δεδομένη. Καλό αγώνα!

"BIRDY", ΣΤΟ ALTERA PARS

2011-12-20T10:15:00.002+02:00

επίκαιρο όσο ποτέ... Το πολυβραβευμένο μυθιστόρημα του Ουίλιαμ Γουόρτον, ένα από τα καλύτερα και πιο συναρπαστικά της σύγχρονης λογοτεχνίας, θα παρουσιαστεί τη φετινή σαιζόν

στο θέατρο Altera pars, σε θεατρική διασκευή της Ναόμι Γουάλας, μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ και δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου.

Στο ίδιο μυθιστόρημα είναι βασισμένη και η ομώνυμη ταινία, σε σκηνοθεσία Alan Parker (1984), με πρωταγωνιστές τους Matthew Modine και Nikolas Cage, η οποία απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών το 1985.

Η ιστορία του “Birdy” είναι μαγευτική, υπνωτική…Μιλάει για τη φιλία και την οικογένεια, την αγάπη και το μίσος, το όνειρο και την επιβίωση, την λογική και την τρέλα… μα πάνω απ’ όλα, ακτινοβολεί από αναμνήσεις της νιότης, από επιθυμίες… από το όνειρο της απελευθέρωσης.

«Ξέρεις τι κάνουν όλοι αυτοί που τους λέμε λογικούς; Πηγαίνουν προς την τρέλα κάθε μέρα, αλλά προτού τρελαθούν τελειώνουν οι μέρες τους.. Και τότε ξαπλώνουν, κλείνουν τα μάτια και λένε ότι είναι πεθαμένοι.»

Σε έναν κόσμο όπου όλα τα δεδομένα ανατρέπονται, όπου οι θεσμοί καταρρέουν, σε έναν κόσμο όπου τα νούμερα καταπίνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια όπου ο φόβος και η ανασφάλεια μας βυθίζουν σε ομαδική κατάθλιψη, σε έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος αναζητά σοκαρισμένος και πανικόβλητος διέξοδο και ταυτότητα, το “Birdy”, ένα σύγχρονο παραμύθι απόδρασης, μας δείχνει το δρόμο…το αγόρι που ονειρεύεται να πετάξει μας θυμίζει πόσο σημαντικό είναι να κρατήσουμε ζωντανή μέσα μας την ομορφιά, την αθωότητα, την πίστη, το όραμα…

Η ιστορία του Μπέρντυ και του Αλ είναι η ιστορία όλων μας... η ιστορία κάθε ανθρώπου που στη πορεία προς την ενηλικίωσή του, πίστεψε, θέλησε, ονειρεύτηκε… μα, σύρθηκε σε έναν αγώνα με όρους κρυφούς και σκληρούς που ποτέ δεν επέλεξε…οι δυο αχώριστοι παιδικοί φίλοι από τη μακρινή Φιλαδέλφεια μας καλούν να «αποδράσουμε» μαζί τους… να πετάξουμε μακριά από την χρεοκοπία ονείρων του σήμερα. Δεν θα είναι εύκολο για κανένα… «αλλά είναι απλό… και αξίζει η προσπάθεια»

Λίγα λόγια για το έργο…

Ο Μπέρντυ, αέρινος και ολίγον… ιδιαίτερος χαρακτήρας, μια μηχανική ιδιοφυία, θαυμάζει τα πουλιά. Προσπαθεί, σαν σύγχρονος Ντα Βίντσι, μελετώντας τα να τα «αντιγράψει»...ονειρεύεται να «πετάξει» κι αυτός με τα αυτοσχέδια φτερά του.... Ο Αλ, πιο γήινος από το φίλο του, Ιταλός στην καταγωγή, λατρεύει τη μπάλα, τις μηχανές και τα κορίτσια…μέτριος μαθητής, γυμνάζει συστηματικά το σώμα του... νομίζει πως αυτό είναι αρκετό για να θωρακιστεί, να γίνει αυτάρκης και σκληρός … Τα δύο παιδιά, αν και διαφορετικοί χαρακτήρες, είναι αχώριστοι φίλοι...τα ενώνει το πάθος τους για τη ζωή, τα νεανικά τους όνειρα...το κοινό τους όραμα για έναν κόσμο πιο όμορφο...πιο δίκαιο... πιο ελεύθερο. Το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου πολέμου χωρίζει όμως αιφνίδια τους δύο φίλους και τους καλεί να «ανδρωθούν» στο μέτωπο. Συναντώνται ξανά μετά από χρόνια, κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες, στο κελί ενός στρατιωτικού νοσοκομείου… εκεί νοσηλεύεται ο Μπέρντυ, σε κατατονική κατάσταση, εξ’ αιτίας ισχυρού σοκ. Ο βαριά λαβωμένος λοχίας Αλ είναι η έσχατη ελπίδα σύμφωνα με τον διοικητή-ιατρό Βάις. Μόνο οι αναμνήσεις από το παρελθόν μπορούν πια να «ξυπνήσουν» τον φίλο του.

Σαν κινηματογραφικό φλας μπακ, οι βόλτες στην παγωμένη λίμνη, οι νυχτερινές βουτιές στη θάλασσα, οι κουβέντες τους στη γέφυρα, το κυνήγι των πουλιών, οι κλεμμένες μπάλες, τα πάρτι, τα φλερτ και οι μπελάδες τους, εναλλάσσονται επί σκηνής με τα ανείπωτα μυστικά και τις εξομολογήσεις μιας ζωής. Τα όνειρα και οι επιθυμίες της «ρομαντικής» νιότης έρχονται αντιμέτωπα με την ωμή και σκληρή πραγματικότητα του κυνικού κόσμου των «μεγάλων»...σε ένα αγώνα δίχως αύριο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν….Και εκεί που ο αγώνας μοιάζει οριστικά χαμένος, οι δυο φίλοι καταφέρνουν να θυμηθούν, να σταθούν όρθιοι και να αποδράσουν…να πετάξουν μακριά από τα δεσμά που εγκλωβίζουν το μυαλό και τη ψυχή τους.

Η ιστορία του Μπέρντυ και του Αλ σηματοδοτεί το βίαιο τέλος της αθωότητας…το Τέλος Εποχής για τον καθένα μας… κάπου εκεί όμως, στο τέλος που δεν αποφασίσαμε εμείς, οι δυο φίλοι μας φωνάζουν: «Το πιο σημαντικό είναι να κρατήσεις το όνειρο ζωντανό»…

Οι συντελεστές…

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές

Σκηνοθεσία: Πέτρος Νάκος

Σκηνικά: Altera Pars

Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης

Κοστούμια: Δέσποινα Χειμώνα

Μουσική/Σύνθεση Ήχων: Νίκος Τσέκος

Επιμέλεια Μουσικής : Πέτρος Νάκος

Βίντεο: Νίκος Τσέκος

Βοηθός Σκηνοθέτη : Σταυρούλα Μάκρα

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Λοχίας ΑΛ : Πέτρος Νάκος

Νεαρός Αλ: Ορέστης Τρίκας

Μπέρντυ : Γεράσιμος Πετικάρης

Νεαρός Μπέρντυ : Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Ψυχίατρος Βάϊς: Γιώργος Σουξές

Ρενάλντι: Σίμων Κυπαρισσόπουλος

Πληροφορίες/κρατήσεις θέσεων: 210-3410011, fax 210-3410950

Δ/νση: Μεγ. Αλεξάνδρου 123-Κεραμεικός (Μετρό Κεραμεικός)

Email altera_pars@yahoo.gr

www.alterapars.gr