Sza! Teraz czytam

Wróć przed zmrokiem - Katarzyna Fiołek

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Thu, 25 Jun 2026 19:21:01 +0000

Tytuł: Wróć przed zmrokiem

Cykl: Druga połowa (tom 2)

Autor: Katarzyna Fiołek

Wydawnictwo: Muza

Liczba stron: 416

Ocena: 10/10

Co zostaje z wielkiej miłości po dwudziestu dwóch latach małżeństwa?

Basia i Tomek znali się „od zawsze” – od pamiętnego ogniska nad Wisłą, gdzie jako nastolatkowie uwierzyli, że świat należy do nich. Jednak po dwóch dekadach wspólnego życia, tworzenia domu i wychowywania córki, w ich codzienność wkradła się głucha cisza. On ucieka w pracę w warsztacie, ona czuje, że powoli gaśnie, przytłoczona syndromem pustego gniazda i lękiem przed przemijaniem.

Jedno niefortunne zdanie wypowiedziane przez Tomka na rodzinnej imprezie staje się pęknięciem, którego nie da się zignorować. Czy wyjazd Basi na słoneczną Sardynię pomoże im odnaleźć drogę do siebie, czy wręcz przeciwnie – uświadomi im, że ich drogi rozeszły się bezpowrotnie?

„Wróć przed zmrokiem” to poruszająca opowieść o tym, że dom to nie mury, ale decyzja, by wracać do siebie każdego dnia – mimo blizn i ran.

"Wróć przed zmrokiem" jest drugim tomem serii Druga połowa, w której Katarzyna Fiołek tym razem zabiera nas na słoneczną Sardynię. Ale zanim do tego dojdzie poprzechadzamy się z bohaterką powieści po Puszczy Kampinowskiej i Wyszogrodzie.

Poznajemy Basię i Tomka, małżeństwo z dwudziestodwuletnim stażem, dorosłą córką oraz wkradającą się w ich codzienność ciszą, rutyną i marazmem. Gdy na rodzinnej imprezie Tomek wypowiada jedno niefortunne zdanie, coś się w Basi zmienia. Kobieta podejmuje odważną decyzję i wyjeżdża na Sardynię. Czy warto przekreślać ponad dwadzieścia lat małżeństwa? Czy po takim czasie jest jeszcze miejsce na miłość?

Tomek ucieka w pracę, Basia mierzy się z syndromem pustego gniazda. Towarzyszy jej lęk przed przemijaniem. Podróż do Włoch nie jest tu jedynie zwykłym wyjazdem. To podróż w głąb siebie, która odmieni jej sposób myślenia, jak i całe jej życie. Widzimy, że czasem takie rozwiązanie jest najlepszym, co możemy zrobić, by zrozumieć siebie, swoje potrzeby, pragnienia i marzenia. Po prostu najpierw trzeba pokochać siebie, by spojrzeć na świat i naszych bliskich z innej perspektywy. Związek bez szczerości i rozmowy obumiera. Cisza z każdym dniem się pogłębia. Dlatego tak ważne jest, byśmy nie zapominali o tym, jak było na początku i to pielęgnowali, bo nic nie jest dane na zawsze. Zawsze jednak jest też szansa na to, aby naprawić relację.

"Każde z nas żyło obok, nie ze sobą, nie dla siebie - po prostu obok. Z partnerów, kochanków, ludzi bardzo bliskich staliśmy się chyba współlokatorami."

Autorka sporo miejsca poświęciła problemowi perimenopauzy i przemijania. To niestety wciąż temat tabu. Basia nie potrafi się odnaleźć po wyprowadzce córki. Dotąd była przede wszystkim żoną i matką. A co z jej kobiecością? Chciałaby być znów tą Baśką! Tomek nie rozumie Basi i jej pomysłów na naprawę związku. Uważa, że zachowuje się jak przysłowiowa rycząca czterdziestka. Ale i jemu towarzyszą lęki, bezradność i zagubienie. Dlatego nie można go tak pochopnie skreślać, a spróbować zrozumieć. Książka uświadamia, że druga połowa życia może być równie piękna jak pierwsza.

"Czas wdarł się we mnie podstępem, naprawdę, bezgłośnie jak pieprzony ninja, bez zapowiedzi. Całkiem jak ktoś, kto ma klucz i nie musi pukać."

W tej historii tak łatwo jest odnaleźć coś znajomego, samego siebie, gdyż wszystko jest w niej do bólu prawdziwe. Z bohaterami możemy poczuć autentyczną bliskość. Wszak nas również dopadają różne wątpliwości, posiadamy niespełnione marzenia, czy boimy się życiowych zmian.

"Wróć przed zmrokiem" to ciepła, pełna życiowej prawdy, emocji, humoru oraz wzruszeń powieść o odwadze do zmian oraz o tym, że nigdy nie jest na nie za późno. To książka o dojrzałości, kryzysie w małżeństwie, relacji matka-córka, miłości, przyjaźni, perimenopauzie, błędach, tęsknotach, poszukiwaniu własnej tożsamości. Jeśli jesteście ciekawi, czy można zakochać się w tej samej osobie po raz drugi - czytajcie! Książka dla każdej z nas.

PS Ku mojej uciesze pojawiła się także "Pani Kargulowa" z pierwszego tomu! 🤭

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Muza

Jesienne powroty - Katarzyna Grabowska

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Tue, 23 Jun 2026 18:09:34 +0000

Tytuł: Jesienne powroty

Cykl: Tajemnice Wiśniowego Sadu (tom 3)

Autor: Katarzyna Grabowska

Wydawnictwo: Videograf S.A.

Liczba stron: 520

Ocena: 9/10

Weronikę i Jusufa dzieliło wszystko: kultura, religia, status społeczny. Pierwsze, dość dramatyczne spotkanie przed laty zaważyło na dalszych losach tej dwójki. Gorące uczucie wybuchło z pełną namiętnością, jednak nie przeszło ciężkiej próby, na którą zostało wystawione. Cena, jaką Weronika musiała zapłacić za chwilę zapomnienia, okazała się bardzo wysoka. Ogarnięty żądzą zemsty gangster bez skrupułów odebrał jej wszystko, co kochała i zmusił do podjęcia najtrudniejszej decyzji.
Czy teraz, gdy minęło już trochę czasu, pojawi się wreszcie szansa na wyjaśnienie niedomówień? Czy Weronika i Jusuf będą jeszcze potrafili znaleźć nić porozumienia? Czy w imię dawnej miłości zdecydują się na ponowny związek, raniąc przy tym najbliższe im osoby? Czy przeszłość stanie na drodze ich szczęściu?

"Jesienne powroty" są finałowym tomem trylogii Tajemnice Wiśniowego Sadu, w którym kontynuowane są losy Weroniki.

Niegdyś gorące uczucie Weroniki i Jusufa nie przetrwało. Chwila zapomnienia dziewczyny okazała się wysoka w konsekwencjach. Mściwy gangster odbiera jej wszystko, co kochała. Czy po tych wydarzeniach w końcu niedomówienia zostaną wyjaśnione? Czy jest jeszcze szansa na to, by Weronika i Jusuf byli razem, mimo iż wymagałoby to zranienia bliskich im osób? "Jedno kłamstwo rodzi kolejne. Kłamiąc raz, uruchamia się potok, który przybiera na sile, stając się istnym wodospadem. W pewnej chwili porywa nas jego nurt i już nie potrafimy wyswobodzić się z odmętów fałszu."
Katarzyna Grabowska ponownie serwuje nam sceny pełne napięcia i niepewności. Pojawi się wątek obsesyjnej zemsty i porwania. Widzimy tu, do czego zdolna jest matka, by ratować swoje dziecko, ile jest w stanie poświęcić, by było bezpieczne. To, jak Weronika na własną rękę postanowiła odnaleźć chłopca, napawały mnie przerażeniem. "Mój strach, który wydawał się już dawno zapomnianym, odżył ze zdwojoną siłą."
Kolejny raz autorka nie szczędzi naszej bohaterki, rzucając jej kłody pod nogi. Są momenty dramatyczne i pełne strachu. Ale koniec końców następuje rozwiązanie wszystkich tajemnic, rodzinnych sekretów i zagadek, a my dowiadujemy się całej prawdy.

Ten tom pokazuje, że powinniśmy pomyśleć również o sobie, a nie zadowalać wszystkich dookoła. Nasze szczęście też jest równie ważne. Czasem trzeba zaryzykować i zawalczyć, a nie egzystować, czekając nie wiadomo na co.

"Jesienne powroty" to pełna emocji, napięcia i wzruszeń powieść o sile miłości, skomplikowanych relacjach międzyludzkich, wyborach i ich konsekwencjach, poświęceniu, stracie, wybaczeniu, a przede wszystkim tytułowych powrotach. Połączenie powieści obyczajowej, romansu i sensacji - to była świetna przygoda! Zostałam oczarowana.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Videograf S.A.

W upale lata - Katarzyna Grabowska

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Mon, 22 Jun 2026 18:10:24 +0000

Tytuł: W upale lata

Cykl: Tajemnice Wiśniowego Sadu (tom 2)

Autor: Katarzyna Grabowska

Wydawnictwo: Videograf S.A.

Liczba stron: 512

Ocena: 9/10

Próba odzyskania rodzinnej firmy wiąże się z kolejnymi dramatycznymi wydarzeniami. Skarbiesz nie jest już bezpiecznym miejscem i nawet obecność komisarza Adamczewskiego nie może tego zmienić. Opuszczając rodzinne strony, Weronika trafia do Łeby, która jednak nie okaże się oczekiwaną oazą spokoju. Gangsterskie porachunki dosięgną dziedziczkę Skarbierskich, gdziekolwiek się skryje, a rozwścieczeni przestępcy nie będą mieli dla niej litości.

Jest tylko jedna osoba, która może jej teraz pomóc. Jednak czy zdąży?

Czy Weronika zapomni o Jusufie i znajdzie nową miłość? Co wydarzy się w opuszczonym pensjonacie w Łebie? Czy chwila zapomnienia może zaważyć na dalszym życiu dziewczyny? Jaką tajemnicę skrywał dziadek? Do czego dla miłości jest zdolny człowiek?

"W upale lata" jest drugim tomem trylogii Tajemnice Wiśniowego Sadu, w której kontynuowane są losy Weroniki. Można odnieść wrażenie, że tym razem fabuła podąża w stronę bardziej sensacyjno-kryminalną, choć w dalszym ciągu jest to przede wszystkim powieść obyczajowa.

Weronika zostaje zamieszana w sprawę kryminalną. Wyjeżdża ze Skarbiesza, w którym nie jest już bezpieczna, ale czy dobry pomysł? Zwłaszcza że nie jej. Czy może tej osobie zaufać? Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej, a zagadek tylko przybywa. Łeba też nie jest spokojnym miejscem. Gangsterskie porachunki i tu dosięgną dziewczynę. Czy ktoś zdąży ochronić ją przed przestępcami? Czy uczucie do Jusufa ma jeszcze jakąkolwiek szansę? A może pojawi się ktoś inny?

"Czasem miłość oznacza cierpienie rozstania, jednak tylko ta najprawdziwsza, najszczersza, bezwarunkowa, daje pewność powrotu."

Weronika musi zmierzyć się z niedomówieniami, kłamstwami i intrygami. Gubi się w decyzjach, jakie podejmuje, popada ze skrajności w skrajność. Czasami zachowuje się jak nastolatka, aż mamy ochotę nią potrząsnąć! Tu nic nie takim, jakie się wydaje. Bohaterka niestety przekonuje się, że nikomu tak naprawdę nie można ufać. Kto jest przyjacielem, a kto wrogiem? Wiemy, że kłamstwa prędzej czy później wychodzą na jaw, jednak niezwykle trudno jest się z nich wyplatać. Ale należy pamiętać, że nawet najgorsza prawda jest zawsze lepsza niż kłamstwo.

Historia ta pokazuje, do czego dla miłości jest zdolny człowiek. Uczucie oparte na kłamstwie nie może mieć szczęśliwego finału. Czy zatem miłość może wybaczyć kłamstwo?

Ponownie do czerwoności rozgrzał mnie wątek uchodźców. Nie do przyjęcia są uprzedzenia i wyzwiska pod ich adresem. Czy ktoś z nas chciałby, aby rzucano mu w twarz obraźliwe epitety typu: "Ras nie powinno się mieszać, bo wyjdą z tego kundle" czy "Araby do gazu od razu"?

"Człowiek to człowiek. Nie ważne czy ma skórę białą, czarną, żółtą, czy czerwoną. Nie ważne, jaką wyznaje religię. Człowiek to człowiek. (...) Tylko człowiek. Są ludzie dobrzy i źli. Kolor skóry, wyznanie, pochodzenie nie ma tu nic do rzeczy."

Niektóre z wydarzeń i sytuacji wydają się niewiarygodne, by mogły zaistnieć w prawdziwym życiu. Choć z drugiej strony człowiek już tyle dziwnych rzeczy widział i słyszał, że nic go nie powinno dziwić.
"W upale lata" to pełna emocji, intrygująca powieść o tajemnicach, konsekwencjach kłamstwa, wyrzutach sumienia, rasizmie i ksenofobii. Czy Weronika dalej będzie brnąć w kłamstwa? By się o tym przekonać, trzeba czym prędzej zajrzeć do jesieni...

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Videograf S.A.

Wiosna pełna sekretów - Katarzyna Grabowska

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Sun, 21 Jun 2026 18:00:37 +0000

Tytuł: Wiosna pełna sekretów

Cykl: Tajemnice Wiśniowego Sadu (tom 1)

Autor: Katarzyna Grabowska

Wydawnictwo: Videograf S.A.

Liczba stron: 512

Ocena: 9/10

Weronika wiedzie na pozór szczęśliwe życie jako jedyna spadkobierczyni fortuny Skarbierskich. Po śmierci dziadka, zmuszona do powrotu do rodzinnego domu, szybko przekonuje się, że nic nie jest już takie jak kiedyś. Wspierana przez przyjaciółkę, próbuje stawić czoła trudnej rzeczywistości, ale z każdym dniem jest jej trudniej, tym bardziej, iż ludzie, którym do tej pory ufała, zaczynają budzić w niej niepokój. Pojawiają się też niejasności związane ze śmiercią dziadka, a jego pożegnalny list jeszcze bardziej komplikuje sprawę. W cieniu wiśniowego sadu kryją się cienie przeszłości i tajemnica, o której nikt nie chce mówić.
Czy poznany przypadkiem syryjski uchodźca, Jusuf, okaże się cudownym wybawcą, który ocali Weronikę i sprawi, że jej serce otworzy się na miłość? A może to on stanie się jej najgorszym koszmarem?

"Wiosna pełna sekretów" rozpoczyna trylogię Tajemnice Wiśniowego Sadu. Niech Was nie zmyli sielska oprawa tej książki, gdyż za jej okładką skrywa się historia przepełniona bolesnymi wspomnieniami i tajemnicami.

Poznajemy Weronikę, spadkobierczyni fortuny Skarbierskich. Po śmierci dziadka wraca do rodzinnego domu, gdzie okazuje się, że nic nie jest takie jak kiedyś. Wspierana ją przyjaciółka, ale ludzie, którym do tej pory ufała, zaczynają budzić w niej niepokój. Okoliczności śmierci dziadka wydają się co najmniej dziwne. I ten jego pożegnalny list... Weronika poznaje syryjskiego uchodźcę, Jusufa. Czy kobieta powinna przyjąć od niego pomoc, czy otworzy się na miłość, a może nie powinna wchodzić z mężczyzną w bliższą zażyłość?

"Gdy dwoje najbardziej samotnych ludzi na świecie wreszcie się spotyka, nie może to być zwykły przypadek. Po prostu los krzyżuje ze sobą ich ścieżki, po to, aby wreszcie przestali czuć tę wszechogarniającą pustkę."

Katarzyna Grabowska w sposób realny ukazała ból i cierpienie Weroniki po stracie dziadka. Odczuwamy go całym sobą. Kobieta czuje się zagubiona, obawia się, jak będą wyglądały jej kolejne dni.

Na szczególną uwagę zasługują relacje panujące między bohaterami. Te różnice charakterów, słabości, problemy, skrywane sekrety, inne spojrzenie na świat, konflikty i starcia są niezwykle prawdziwe.

"Można mieć wszystko, a jednocześnie nie mieć nic. Bo bliskości drugiego człowieka nie da się zastąpić niczym innym."

Motyw przewodni powieści związany z sekretami wciąga od pierwszych stron. Autorka zręcznie buduje napięcie, stopniowo dawkując nam potrzebne informacje. Pytania się mnożą, a odpowiedzi szybko nie nadchodzą. Dziwne zachowania mieszkańców, słowa, które niepokoją i tajemnica, o której nikt nie chce mówić... Jak to wszystko poskładać i dojść do prawdy? Bo nic tu nie jest proste ani oczywiste. Pełno tu podejrzanych tropów i śladów.

Podobało mi się to, że autorka nie idealizuje obrazu wsi z jej mieszkańcami. Stanowią oni wiejską społeczność, gdzie wzajemnie sobie pomagają, starają się trzymać razem, ale z drugiej strony są bardzo ludzcy, posiadają wady, żywią wobec siebie urazy, posuwają się do kłamstw, zdrad, plotki ich nie omijają, nieprędko też im do zmian. Widzimy, jak strach przed nieznanym, niechęć, stereotypy i uprzedzenia wobec uchodźców wpływają na to, aby przyjąć ich jako swoich. Przecież my sami również nie chcielibyśmy, aby nas tak traktowano w obcym kraju, prawda? Te różnice kulturowe i religijne są jednymi z najciekawszych wątków książki, zwłaszcza na obecnie panującą na świecie sytuację.

"Ludzie potrafią udawać, aby uśpić czujność. Jeśli chcą czegoś, są gotowi do najperfidniejszych czynów."

Z kolei sad nie jest tu jedynie zwykłym tłem do wydarzeń, sadem z otaczającą go ciszą i spokojem, ale miejscem, które doskonale ujmuje emocje bohaterów.

"Wiosna pełna sekretów" to pełna emocji, poruszająca powieść o stracie, samotności, zadawnionych krzywdach, ksenofobii, rasizmie, trudnych wyborach i poszukiwaniu nowego początku. Intrygi, manipulacje, kłamstwa, zdrada, zaskakujące zagadki i przedziwne sytuacje sprawiają, że koniecznie trzeba zajrzeć, co wydarzyło się w lecie.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Videograf S.A.

Nieśmiały chłopak od trzech atlasów - Magdalena Winnicka

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Sat, 20 Jun 2026 20:35:48 +0000

Tytuł: Nieśmiały chłopak od trzech atlasów

Cykl: Chłopak od trzech atlasów (tom 1)

Autor: Magdalena Winnicka

Wydawnictwo: Natios

Liczba stron: 400

Ocena: 10/10

On jest baaardzo nieśmiały, a ona… raczej nie. Choć ciekawe, czy to prawda, że z kim się zadajesz, takim się stajesz?

Julia pragnie tylko jednego – zostać chirurgiem. Nie dostaje się jednak na wydział lekarski i trafia na stomatologię. W jej życiu nie ma miejsca na nic poza nauką. Może z tego powodu najpierw dostrzega trzy wspaniałe podręczniki – atlasy anatomiczne – a dopiero później ich właściciela.

Chłopak od trzech atlasów, mimo zerowych umiejętności rozmawiania z piękną dziewczyną, jakoś sobie radzi. W jego przypadku można śmiało powiedzieć, że cudem. Zestresowany potrafi bowiem palnąć coś nieodpowiedniego, by koncertowo spartolić kluczowy moment. Na szczęście Julia z wypiekami na twarzy czeka na jego nieporadne gesty i na liściki, które piszą do siebie na zajęciach.

Tylko co, jeśli się okaże, że największą przeszkodą w miłości nie jest brak odwagi, a coś, co odebrało ją dużo wcześniej?

"Nieśmiały chłopak od trzech atlasów" rozpoczyna serię Chłopak od trzech atlasów. Poznajemy Nestora, którego marzeniem od zawsze była stomatologia. Z kolei Julia pragnęła zostać chirurgiem, lecz nie udaje się jej dostać na wydział lekarski i trafia na stomatologię.

Magdalena Winnicka miała świetny pomysł na to, by męskiemu bohaterowi przypisać cechy, które raczej kojarzą się z płcią przeciwną. Motyw nieśmiałości w takim ujęciu bardzo mi się spodobał. Ale nie tylko Nestor ma problemy w nawiązywaniu bliższych relacji z kobietami (choć ogólnie z jakimikolwiek). Jak się okazuje, Julia też ma w tym temacie braki. Z trudnością przychodzi im wyrażanie swoich uczuć. Do wszystkiego podchodzą z dystansem, przez co gubią się w tym, co robią. Sytuację pogłębiają kłamstwa i niedomówienia, których z każdą chwilą jest coraz więcej. W pewnym momencie nie wiedzą, co jest prawdą, a co nie.

"Czy to zdenerwowanie kiedyś minie? Czy kiedyś będę potrafił swobodnie poprowadzić z nią rozmowę? Czy ona wytrzyma moje zachowanie do tego czasu?"

Nie ma opcji, by nie polubić bohaterów. Nestor jest przesłodki, przeuroczy w swojej nieśmiałości i nieporadności, ale i ogólnie fajny z niego chłopak. Mocno trzymałam za niego kciuki, aby przeszedł do konkretów. A Julia... podziwiałam tę dziewczynę za ambicje, determinację, za to ile musiała poświęcić, by coś w życiu osiągnąć.

"Myślałem teraz o tym, jak powinienem ją pożegnać. Wiele bym oddał za odrobinę odwagi pozwalającej mi na zrównanie się z dziewczyną i pozostawienie całusa na jej rumianym policzku."

Pojawia się tu kwestia wartości pieniądza. Julia pochodzi z biednej rodziny. Nie może nawet pozwolić sobie na kupno kawy, a co tu mówić o większych wydatkach. Zataja swoją sytuację przed uczelnianymi znajomymi, a przede wszystkim przed Nestorem. Ze wstydu, lęku przed odrzuceniem? Z kolei chłopak nie przejmuje się pieniędzmi. Można by uznać go za snoba, wyniosłego gbura, ale nic bardziej mylnego. Wcale nie uważa się za lepszego od kogokolwiek. On dla Julii gotów by oddać wszystko. No i jest jeszcze wsparciem, kiedy najbardziej tego potrzebuje. Czy ona w końcu wyzna mu prawdę? A czy i on nie skrywa jakiejś tajemnicy...?

Widzimy, jak ważne jest, by szczerze mówić o swoich uczuciach i sobie. By mieć odwagę być sobą. By nie zatajać faktów ze swojego życia, jeśli chce się zbudować coś prawdziwego i trwałego. Książka pokazuje, że człowieka nie definiuje status materialny, ale to, kim jest i jak traktuje innych. Pieniądze nie zapewnią nam szczęścia, ale mogą pomóc w realizacji planów, dać poczucie bezpieczeństwa.

"Potrzebowałam, by pokazał mi, że mój status materialny nie stanowi dla niego problemu. Niby wiedziałam, że tak jest, ale podświadomie uważałam, że to książę wybiera Kopciuszka, a nie Kopciuszek księcia. Gorzej, że książę był niezwykle nieśmiały, a ja nic a nic nie chciałam, żeby się zmienił."

Autorka doskonale łączy humor z poważniejszymi tematami. Jest tu tyle zabawnych, wręcz absurdalnych sytuacji i zdarzeń, że uśmiech długo nie schodzi nam z twarzy. Fajnie zostało przedstawione życie studenckie. Interesująco wypada także ukazanie np. zajęć w prosektorium. Książka jest również nieco refleksyjna, a nade wszystko bije z niej prawda. Przypomina, że życie nie zawsze jest kolorowe i wymaga na nas podejmowania decyzji, które nie będą należeć do najłatwiejszych.

Z drobnych nieścisłości wychwyciłam jedynie to, że w Warszawie (z tego co zdążyłam się zorientować, jeżdżąc od czasu o czasu do stolicy) nie ma czegoś takiego jak osobna karta na metro, a funkcjonuje karta miejska obejmująca wszystkie środki transportu.

"Nieśmiały chłopak od trzech atlasów" to zabawna, wzruszająca, inna niż wszystkie historia. To książka o życiowych przeszkodach, pokonywaniu nieśmiałości, walce o siebie, poświęceniu, prawdziwej przyjaźni, o tym, by nie oceniać innych przez pryzmat pieniędzy. Jestem pewna, że pokochacie Nestora, jego rumieńce, Julię oraz liściki, jakie do siebie piszą.

Współpraca reklamowa z Autorką i Wydawnictwem Natios

Emerald Blues - Agnieszka Jakóbiec

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Fri, 19 Jun 2026 06:21:19 +0000

Tytuł: Emerald Blues

Autor: Agnieszka Jakóbiec

Wydawnictwo: Magia Słów

Liczba stron: 500

Ocena: 8/10

Po związku, który zakończył się, zanim zdążył się na dobre rozpocząć, Zosia postanawia zmienić otoczenie.

Przenosi się do Dublina za namową swojej najlepszej przyjaciółki, która od dwóch lat tam mieszka. W Polsce zostawia swojego starszego o osiem lat brata Mattiego – najbliższą rodzinę, odkąd ich rodzice tragicznie zginęli dziesięć lat wcześniej.
Podczas pierwszego urlopu spędzonego w Polsce ścieżki Zosi krzyżują się z Karolem – nowym zawodnikiem drużyny piłkarskiej jej brata, który kilka miesięcy wcześniej przeprowadził się do ich miasta. Karol jest równolatkiem Mattiego i facetem doświadczonym przez życie. Wyznaje Zosi, że ma za sobą nieudany związek i rozwód.
Oboje dobrze czują się w swoim towarzystwie. Oboje leczą rany i są nieufni. Zauroczenie powoli rozwija się w uczucie, któremu przeszkadzają niewystarczający czas, nieuniknione rozłąki i dzieląca ich odległość. Po drugiej wizycie Zosi w Polsce, podczas świąt, oboje zdają sobie sprawę, że nie chcą żyć bez siebie. Dają szansę sobie i związkowi.
Jednak Karol musi wyznać Zosi jeszcze jedno…
Los płata figle, a świat jest mały. Przeszłość przypomina o sobie i dogania Zosię, pomimo dwóch tysięcy kilometrów dzielących ją od domu.
Czy uczucie jest mocniejsze od poczucia winy i pozwoli zaakceptować rzeczywistość, na którą nieznajomy już dawno wpłynął?

Czy Zosia będzie w stanie pogodzić się z nowymi okolicznościami w imię miłości?

A to wszystko z barwnym opisem irlandzkich zakątków w tle, garścią przepisów kulinarnych z Zielonej Wyspy oraz sporą dawką przebojów wszechczasów.

Zosia po nieudanym związku za namową przyjaciółki przenosi się do Dublina. Podczas urlopu w Polsce poznaje Karola - piłkarza z drużyny jej brata Mattiego. Rodzi się między nimi uczucie. Jednak jest tajemnica, która może przekreślić ich wspólną przyszłość. Świat jest mały, o czym boleśnie przekona się Zosia. Czy mimo to miłość może wygrać z nieprzewidywalnością losu?

"Jestem cholernym tchórzem i idiotą. Nienawidzę się za to. Rodzice nie byliby dumni ze mnie w tej chwili. Nie tak mnie wychowywali."

Zosia i Karol nie rzucają się na oślep w płomienny romans. Są niepewni, ostrożni w okazywaniu uczuć. Relacja bohaterów rozwija się w subtelny sposób, co prawda oparta jest na chemii, ale też towarzyszy im lęk, więc stopniowo będą budować wzajemne zaufanie. Muszą uwierzyć, że mogą kochać i być kochanymi. Obserwujemy tu trudny proces leczenia traum. Widzimy, jak przeszłość wpływa na decyzje bohaterki.

Warto również zwrócić uwagę na siłę więzów rodzinnych. To jak w gorszych chwilach życia ważne jest wsparcie. Wspaniale została nakreślona więź między rodzeństwem - Zosią i Mattim.

Karol skrywa pewną tajemnicę, której pokrótce można się domyślić, ale i tak pod tym względem fabuła trzyma w napięciu.

"Mówią, że nie ma czegoś takiego jak "dawno temu". Są za to wspomnienia, które mają znaczenie i takie, które go nie mają."

Agnieszka Jakóbiec barwnie oddała piękno Irlandii, te wszystkie zakątki, lokalne zabytki, deszczowe ulice Dublina czy kulinarne przepisy... aż chciałoby się tam znaleźć. Niezwykle urzekł mnie ten plastyczny melancholijny klimat mglistej Szmaragdowej Wyspy z jej surowością przyrody.

Tempo akcji jest spokojne, zwłaszcza w pierwszej połowie książki dość mocno wyważone. Więcej tu przemyśleń głównej bohaterki, jej aklimatyzacji w Dublinie, dylematów jako emigrantki, tęsknoty.

"Emerald blues" to pełen ciepła i nadziei, urzekający romans o leczeniu traum, lękiem przed ponownym zaufaniem, poczuciu winy, przebaczeniu, przezwyciężaniu słabości, szukaniu nowej drogi. Czy miłość rzeczywiście nie zna granic, odległości ani tajemnic? Wszak tylko od nas samych zależy czy będziemy szczęśliwi. Macie w planach wybrać się na Zieloną Wyspę?

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Magia Słów

Bez planu B - Wioletta Piasecka

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Wed, 17 Jun 2026 19:08:13 +0000

Tytuł: Bez planu B

Autor: Wioletta Piasecka

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Liczba stron: 384

Ocena: 9/10

Nowe wydanie „Bez planu B” Wioletty Piaseckej – autorki takich bestsellerów jak „Chata pod starym świerkiem” czy „Sekret bibliotekarki”.

Renata ma wspaniałą rodzinę, wciąż jednak szuka poklasku w towarzystwie i w życiu zawodowym. Ewa zaś jest singielką, która stawia na karierę w korporacji. Nie ma czasu na rodzinę, przyjaźń czy choćby przelotne romanse.

Niespodziewanie w firmie, w której pracują, dochodzi do zmiany prezesa. Stery w korporacji i w życiu przejmują intrygi, plotki i wzajemne oskarżenia. Przyjaźń kobiet przeradza się w rywalizację, a ich wybory zaskakują.

Naraz na ich drodze pojawia się… No właśnie! Co takiego wywróci życie Renaty i Ewy do góry nogami? Czy znajdą w sobie odwagę, by zmierzyć się z igraszkami losu?

Czasem trzeba zaufać życiu. To ono pisze najlepsze scenariusze.

"Bez planu B" jest jedną z pierwszych powieści Wioletty Piaseckiej. Książka dostała odświeżoną szatę graficzną, więc może poszeżyć swoje grono czytelników o nowych odbiorców.

Poznajemy Renatę i Ewę - dwie zupełnie różne osobowości i charaktery. To kobiety, które mają odmienne pragnienia i priorytety. Aż dziw bierze, że kiedyś łączyła je przyjaźń, a dziś rywalizacja w pracy. Gdy w firmie dochodzi do zmiany prezesa, robi się jeszcze gorzej, pojawiają się intrygi, plotki, wzajemne oskarżenia i zawiść. Maski opadną. Czy dla głodu sukcesu i chorych ambicji warto przekreślać przyjaźń, na którą pracowało się latami? Jakim szefem okaże się nowy mężczyzna? I czy kobiety mają przygotowany plan B?

Sylwetki bohaterów zostały świetnie skrojone. Są zarówno ci pozytywni, ale również i czarne charaktery. Kłamstwa, machlojki, zdrady, bezwzględne, bez skrupułów dążenie do celu kosztem innych - nie ma zmiłuj! Ich życie wywraca się do góry nogami, dzieje się naprawdę dużo. Następują niespodziewane zwroty akcji, które prowadzą do zaskakujących rozwiązań. Bohaterki zmierzą się z wyzwaniami, przejdą metamorfozę, zmienią swoje życie, będą musiały podjąć trudne decyzje.

"Ludzie nie chcą, by dzielono się z nimi smutkami, którym nie można zaradzić już, natychmiast. Odsuwają się, jakby smutkiem można było się zarazić (...) A przecież wtedy właśnie najbardziej potrzebujemy wsparcia przyjaciół."

Autorka zwraca również uwagę na to, by potrafić zachować proporcje między pracą a życiem osobistym. Praca pracą, ale nie kosztem rodziny. Historia przypomina o tym, co w życiu najważniejsze. Zawsze mamy wybór, którą ścieżką podążać. Szczęścia często szukamy gdzieś daleko, a nie dostrzegamy tego, co mamy najbliżej siebie. Czasem też nie doceniamy tego, co mamy, dopóki tego nie stracimy. A porażki? Jak sobie z nimi radzimy? Wiadomo, że nie jest łatwo, ale nie powinniśmy zbyt mocno się nimi przejmować, bo los może jeszcze nie raz nas czymś pozytywnie zaskoczyć.

"Mówi się, że to nie szata zdobi człowieka, ale to nieprawda. Oceniamy ludzi na podstawie ubioru, drobnych gestów, uśmiechu lub jego braku. Nie interesuje nas, co człowiek przeszedł w życiu, co poświęcił, czego zaniechał, kogo stracił, znajdując się w tym miejscu, w jakim się znalazł. Jak już kogoś zaszufladkujemy, to bardzo trudno go z tej szuflady przenieść."

"Bez planu B" to wzruszająca, pełna emocji i życiowej mądrości powieść o tym, że najlepszy plan to brak planu. To książka o przyjaźni, lojalności, błędach, podróży w głąb siebie, ale i tej egzotycznej oraz o tym, że czasem trzeba coś stracić, by docenić, to, co mamy. Lektura gorzka, ale i dająca nadzieję. Zdecydowanie można się w niej przejrzeć jak w lustrze.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Skarpa Warszawska

Pozwól mi być przy tobie - Natalia Sońska

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Tue, 16 Jun 2026 07:05:10 +0000

Tytuł: Pozwól mi być przy tobie

Cykl: Niczego już nie obiecuj (tom 2)

Autor: Natalia Sońska

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Liczba stron: 336

Ocena: 8/10

Czy można na nowo zaufać komuś, kto już raz złamał serce?

Laura wie, jak smakuje porzucenie. Wie też, że raz utracone zaufanie nie wraca ot tak - bez lęku, bez wątpliwości, bez bólu. Kiedy Wojtek ponownie pojawia się w jej życiu, oboje są już innymi ludźmi. On gotów jest czekać i walczyć. Ona - rozdarta między głosem serca a rozsądkiem - boi się zaryzykować.

Tymczasem w ich najbliższym otoczeniu miłość również przechodzi próbę. W przeddzień ślubu Julka otrzymuje zdjęcia, które mogą zniszczyć wszystko. Zdrada, wstyd i ucieczka wystawiają uczucia na ciężką próbę, a decyzje podjęte w strachu mogą kosztować więcej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.

Gdy przeszłość Wojtka wraca, a życie brutalnie przypomina, że wszystko można stracić w jednej chwili, Laura staje twarzą w twarz z tym, czego boi się najbardziej: że jeśli nie wybaczy, zostanie jej tylko żal.

Ale czy można znów zaufać komuś, kto już raz odszedł?

I czy miłość wystarczy, gdy lęk wciąż szepcze, że historia może się powtórzyć?

Pełna napięcia opowieść o drugich szansach, ryzyku i o tym, że czasem największym dowodem miłości jest decyzja, by zostać - bez względu na wszystko.

"Pozwól mi być przy tobie" jest drugim tomem serii Niczego już nie obiecuj. Kolejny raz spotykamy się z Laurą i Wojtkiem, by sprawdzić, jak mają się u nich sprawy sercowe, czy są razem?

Tym razem Natalia Sońska skupiła się na rozważaniach bohaterów, niepewności i nieustannych uczuciowych rozterkach Laury. Bo kobieta już raz była porzucona. Ponowne pojawienie się w jej życiu Wojtka sprawia, że zaczyna toczyć walkę z samą sobą. Nie jest jej łatwo znów zaufać. Towarzyszy jej związany z tym lęk, ból i mnóstwo wątpliwości. Wszystkie te przemyślenia prowadzone są kosztem dynamizmu akcji. Kwestia ta może być istotna dla kogoś, kto oczekuje żwawszego tempa fabuły.

"Czy po tylu latach, mając w pamięci to, jak bardzo przez niego cierpiałam, chcę zaryzykować?"

Równolegle obserwujemy historię Julki, która w przeddzień ślubu otrzymuje zdjęcia, które mogą zniszczyć wszystko. Zdrada, wstyd, ucieczka, decyzje podjęte pod wpływem strachu - czy jest szansa na uratowanie związku?

Czy mimo poczucia zawiedzenia, nie warto czasem, jest podjąć ryzyko i raz jeszcze zaufać? Dać sobie szansę na miłość i szczęście? Są takie sytuacje, kiedy w jednej chwili można wszystko stracić. Co wtedy będziemy czuli? Smutek, żal za niewykorzystaną szansą? Czy wystarczą nam jedynie wspomnienia? Podobało mi się pokazanie cierpliwości i gotowości do walki o drugą osobę. Codzienna obecność, nie tylko w radościach, ale przede wszystkim w trudnych chwilach, rozmowy, drobne gesty - to największy dowód miłości.

"Bo szczęście ostatecznie się nie trafia, to my musimy na nie zapracować, wyciągnąć po nie ręce. To od nas zależy, jak ono wygląda i czy nas satysfakcjonuje."

Książka utrzymana jest w tonie bardziej nostalgicznym i refleksyjnym niż jej poprzedniczka. Autorka nie daje nam prostych odpowiedzi i rozwiązań ani nie ocenia bohaterów. Historia ta pozwala zatrzymać się na chwilę i zastanowić nad własnym życiem, wyborami i wysunąć odpowiednie wnioski.

"Pozwól mi być przy tobie" to ciepła, wzruszająca powieść o walce serca z rozumem, potrzebie bliskości, ciężarze niedopowiedzeń, przebaczeniu, drugich szansach oraz wartości zaufania i szczerości. To książka o tym, co czujemy, a tym, czego się boimy.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Skarpa Warszawska

To, czego chcę - Joanna Kruszewska

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Sun, 14 Jun 2026 06:43:29 +0000

Tytuł: To, czego chcę

Autor: Joanna Kruszewska

Wydawnictwo: Lucky

Liczba stron: 496

Ocena: 9/10

Czasem prawdziwy dom znajdujemy nie tam, gdzie ktoś nas zaprasza, lecz przy kimś, kto pojawia się, gdy najbardziej potrzebujemy drugiej szansy.

Po trudnym małżeństwie i rozwodzie Marzena wreszcie zaczyna czuć, że stoi na własnych nogach - prowadzi firmę, kupuje dom i powoli buduje życie, w którym jest miejsce na spokój, ciszę i wiernego towarzysza - wielkiego owczarka niemieckiego.

W jej codzienności jest też Karol. Z dalekich Włoch przysyła opowieści o słońcu, morzu i innym tempie życia.

Kiedy nadchodzi zima, pojawia się Maciej - bezdomny lekarz z przeszłością, o której wolałby nie mówić. Początkowo jest tylko kimś, komu za wszelką cenę trzeba pomóc.

Stopniowo Marzena zaczyna dostrzegać, że najważniejszych wyborów dokonujemy wtedy, gdy się ich najmniej spodziewamy.

TO OPOWIEŚĆ O POWRACAJĄCYM ZAUFANIU, O ODWADZE ZACZYNANIA OD NOWA.

Marzena ma za sobą nieudane małżeństwo i rozwód. Zaczyna wszystko na nowo. W jej życiu jest Karol, mieszkający we Włoszech, który śle jej listy opatrzone pięknymi zdjęciami. Prowadzi winnicę i chciałby, aby do niego dołączyła. Jednak czy jego marzenia to również i jej? Kobieta poznaje też Macieja - bezdomnego lekarza z bolesną przeszłością. Początkowo widzi w nim człowieka, któremu trzeba koniecznie pomóc. Później dużo ze sobą rozmawiają. Co z tego wyniknie?

"Czasem prawdziwy dom znajdujemy nie tam, gdzie ktoś nas zaprasza, lecz przy kimś, kto pojawia się, gdy najbardziej potrzebujemy drugiej szansy."

Joanna Kruszewska poruszyła szereg trudnych społecznie tematów. Jest to emocjonalna przemoc w małżeństwie, uzależnienie od drugiej osoby, bezdomność, alkoholizm czy toksyczne relacje na linii dorosły syn-rodzice. Pojawia się również samotność, potrzeba bliskości czy wykluczenie społeczne.

Autorka wiernie oddała emocje, jakim poddawani byli bohaterowie. Niejednokrotnie miałam wrażenie, że towarzyszę im w ich niełatwej codzienności.

Chyba każdy z nas wie, jak trudno jest zacząć od nowa po bolesnych doświadczeniach. Postać Marzeny pokazuje, że jest to możliwe. Kobieta znajduje w sobie siłę, by zawalczyć o siebie. Nie pozwala, aby przeszłość przejęła nad nią kontrolę. Próbuje odbudować poczucie bezpieczeństwa i ponownie zacząć ufać.

"Czas ma to do siebie, że nienadrabialny jest. Przepada bezpowrotnie, a zostawia po sobie jedynie naukę. Albo się tę lekcję przyjmie, albo będzie się popełniało te same błędy, trwoniąc kolejne, nieliczne i cenne minuty."

Jest też tu miejsce na sporo refleksji. Zdarza się, że często oceniamy innych po pozorach, nie mając pojęcia, co dana osoba przeżyła, jaki ciężar problemów dźwiga na swoich barkach. Autorka przypomina, jak ważną rolę odgrywa w naszym życiu drugi człowiek. Los bowiem stawia na naszej drodze ludzi właśnie wtedy, kiedy najbardziej ich potrzebujemy.

"To, czego chcę" to ciepła, refleksyjna, poruszająca, dająca nadzieję powieść o skomplikowanych relacjach rodzinnych, trudnych decyzjach i dojrzewaniu do nich, poszukiwaniu samego siebie, odbudowywaniu zaufania, odwadze zaczynania od nowa. To książka udowadniająca, że życie czasem ma dla nas przygotowaną drugą szansę i tylko od nas zależy, czy i w jaki sposób ją wykorzystamy.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Lucky

Czas milczenia - Joanna Nowak

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Fri, 12 Jun 2026 19:19:50 +0000

Tytuł: Czas milczenia

Cykl: Dziedzictwo popiołów (tom 2)

Autor: Joanna Nowak

Wydawnictwo: Replika

Liczba stron: 320

Ocena: 9/10

Kolejny tom sagi “Dziedzictwo popiołów: opisuje losy Alicji Zdanieckiej skazanej na zesłanie do Tobolska oraz Celiny, córki hrabiego Sosnowskiego. Alicja Zdaniecka mieszka na warszawskich Nalewkach. Emocjonalnie zmanipulowana przez szwagierkę bierze na siebie winę za czyny popełnione przez brata, zostaje skazana na zesłanie bez możliwości powrotu do ojczyzny. Odbywa ciężką podróż na Syberię, w trakcie której zaprzyjaźnia się z Krystyną, matką małego Józia. W trakcie podróży ciężko choruje. Krystyna organizuje dla niej pomoc od rosyjskiego strażnika, który wyraźnie zainteresował się Alicją.

Wsparcie żołnierza doprowadza do ostracyzmu względem Alicji i Krystyny. Rodacy uważają je za zdrajczynie bratające się z wrogiem. Marcelina Sosnowska, zwana Celiną, wraca do rodzinnej Sosnówki z warszawskiej pensji po zamachu na cara. Wyrwana z dotychczasowego środowiska początkowo nie potrafi odnaleźć się we dworze. Męczą ją kłótnie między rodzicami, którzy, odkąd sięgała pamięcią, nigdy nie dochodzili do porozumienia.

"Czas milczenia" jest drugim tomem sagi Dziedzictwo popiołów, w którym śledzimy dalsze losy Alicji Zdanieckiej skazanej na zesłanie do Tobolska oraz Celiny, córki hrabiego Sosnowskiego. W wyniku manipulacji ze strony szwagierki, młoda kobieta bierze na siebie winę za czyny swojego brata, w wyniku czego zostaje skazana na zesłanie bez możliwości powrotu do ojczyzny. W trakcie wycieńczającej podróży na Syberię ciężko choruje. Zaprzyjaźniona z nią Krystyna organizuje pomoc od rosyjskiego strażnika, który wyraźnie zainteresował się Alicją. Wsparcie żołnierza doprowadza do ostracyzmu względem obu kobiet. Uważane są za zdrajczynie, bratające się z wrogiem. Równolegle poznajemy losy Celiny Sosnowskiej, która po zamachu na cara wraca z warszawskiej pensji do rodzinnego dworu w Sosnówce, próbując odnaleźć się w nowej, surowej rzeczywistości.

Joanna Nowak doskonale oddała mroczne realia XIX-wiecznych zesłań na Syberię. Osobiste tragedie bohaterów zostały tu połączone z brutalną prawdą historyczną. Opisy katorgi, chorób, przeraźliwego zimna, głodu, strachu, zmęczenia, upokorzenia i bezwzględności carskiego systemu są niezwykle sugestywne i emocjonalne. Nie sposób obok tego wszystkiego przejść obojętnie.

Autorka skupiła się na psychologicznej głębi bohaterek, zmuszonych do walki o przetrwanie. Ekstremalne warunki, jakie przyszło im znosić, weryfikują ludzką moralność i człowieczeństwo. Ale w walce o przeżycie honor schodzi na dalszy plan. Uprzedzenia i ostracyzm zmuszają do refleksji nad tym, czym w obliczu śmierci jest lojalność narodowa. A ta była czarno-biała. Takim światłem w tym brutalnym świecie była przyjaźń między Alicją a Krystyną. Głęboka empatia, solidarność i matczyne poświęcenie chwytają za serce.

"Ludze traktowali ją niczym zdrajczynie, bo ośmieliła się żyć. Chyba lepiej, aby zmarła w męczarniach gdzieś na pustkowiu, niż przyjęła pomoc strażnika."

Przeciwwagą dla sytuacji Alicji jest wątek Celiny. Ona też niejako znajduje się we więzieniu. To złota klatka konwenansów i rodzinnych oczekiwań w cieniu carskiego terroru. Zostaje zmuszona przez ojca do powrotu do rodzinnego dworu w Sosnówce. Obserwujemy tu konflikt pokoleniowy i klasowy. O ile hrabia, ojciec dziewczyny rehabilituje się w naszych oczach, to postępowanie matki trudno zrozumieć. I to zarówno względem córki, jak i męża. Widzimy tu, jak często dopiero zaczynamy doceniać to, co mamy, dopóki tego nie stracimy.

"Miłość jednak bolała stokroć bardziej niż świadomość bezprawia armii. Dotyka najczulszych strun serca, wciąż przypominając o sobie delikatnymi ukłuciami."

"Czas milczenia" to pełna bólu i napięcia powieść o niesprawiedliwości, poświęceniu, trudnych wyborach, uczuciach silniejszych niż strach, walce o przetrwanie, harcie ducha, determinacji, próbie zachowania człowieczeństwa i godności oraz bezwzględnym przeznaczeniu. To książka, która porusza i zmusza do refleksji.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Replika

Tańczące filiżanki - Natasza Socha

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Thu, 11 Jun 2026 18:52:05 +0000

Tytuł: Tańczące filiżanki

Autor: Natasza Socha

Wydawnictwo: Zwierciadło

Liczba stron: 310

Ocena: 9/10

W niewielkiej, niemodnej już herbaciarni, usytuowanej przy bocznej ulicy, tam gdzie chodniki są węższe i trochę nierówne, czas jakby się zatrzymał. W lokalu panują stare zasady etykiety, nie wolno korzystać z telefonów, mówić zbyt głośno ani zamawiać „na wynos”.

Yuki otwiera herbaciarnię codziennie o tej samej porze. Celebruje podawanie herbaty gościom, którym nie przeszkadza, że krzesła nie pasują do siebie, a filiżanki nie są od kompletu.

Pewnego dnia do lokalu trafia Ewa, młoda, skłócona ze światem kobieta. Herbaciany rytuał, rozmowy z Yuki i spotkania z innymi klientami powoli uczą ją innego spojrzenia na życie – bardziej uważnego, czułego i nieoczywistego. Następnego dnia pojawia się kolejna osoba z kłopotami i swoją opowieścią. Te historie łączą się ze sobą, nawet jeśli ich główni bohaterowie nie mają o tym pojęcia.

Yuki serwuje przybyszom różne gatunki herbaty, które – zgodnie z filozofią chadō – mają inne znaczenia. Herbata może być cierpka jak początek żałoby, słodka jak pojednanie, gorzka jak prawda. Powoli, bez fajerwerków, ale z ogromną delikatnością rozwija się historia uzdrawiania poprzez ciszę, obecność i przyjęcie tego, co nieidealne. Najważniejsze bowiem to usiąść do stołu z samym sobą.

Yuki po śmierci swojego partnera postanowiła otworzyć herbaciarnię. Można odnieść wrażenie, że to miejsce, w którym czas się zatrzymał, bowiem w lokalu panują stare zasady etykiety. Nie wolno korzystać z telefonów, mówić zbyt głośno czy zamawiać "na wynos". Jest tylko i wyłącznie celebracja picia herbaty. Jej różne gatunki, zgodnie z filozofią chadō mają inne znaczenia. Właścicielka dla każdego klienta znajduje czas i chwilę rozmowy (bez oceniania), dobierając napary według ich potrzeb. Napoje te stają się niejako nicią, językiem porozumienia.

Spotkania z innymi klientami sprawiają, że każdy, kto trafia do lokalu, zaczyna inaczej patrzeć na życie, bardziej uważnie i czule. Tu herbata ma wiele wspólnego z sytuacjami, jakie serwuje nam życie. Herbata bowiem może być cierpka jak początek żałoby, słodka jak pojednanie lub gorzka jak prawda. I nikomu nie przeszkadza, że filiżanki czy krzesła są nie od kompletu. To ważna lekcja i przypomnienie, że nie wszystko w naszym życiu musi być idealne. Zarówno to, czym się otaczamy, jak i my sami. To, co najcenniejsze to troska, życzliwość i bycie obok.

"(...) człowiek mimo rozpaczy potrafi chwycić się nawet najcieńszych nitek szczęścia i utkać z nich koszulę, a kiedy będzie gotowy, założyć ją na siebie i znowu móc się śmiać."

W tej ciszy następuje ukojenie, uzdrawianie duszy poprzez swoją obecność, akceptację tego, co nieidealne. Bo najtrudniej jest zrozumieć samego siebie, zajrzeć w głąb siebie. Do tego potrzebna jest chwila zatrzymania. A nie zawsze potrafimy albo boimy się skonfrontować z samym sobą.

"Człowiek czasem tak ma, że zaczepia się o jedną wersję rzeczywistości i blokuje się na pozostałe."

Natasza Socha prowadzi narrację prostym, a jednocześnie emocjonalnym językiem. Mimo pojawiających się bolesnych tematów, z książki bije niespieszność, ciepło, lekkość i delikatność. Ten japoński klimat przypomina o tym, by odnajdywać spokój w prostych chwilach codzienności. By usiąść z samym sobą i wsłuchać się we własne myśli.

"Tańczące filiżanki" to utrzymana w melancholijnym, refleksyjnym tonie powieść, w której to człowiek, jego emocje i uczucia są najważniejsze. To historia o relacjach, stracie, odnajdywaniu siebie i nadziei. To jedna z tych książek, które nie krzyczą, a szepczą na ucho. Warto się wsłuchać i oczywiście wstąpić na filiżankę herbaty do herbaciarni.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Zwierciadło

Na fali wspomnień - Magdalena Witkiewicz

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Wed, 10 Jun 2026 19:14:16 +0000

Tytuł: Na fali wspomnień

Autor: Magdalena Witkiewicz

Wydawnictwo: Chmury

Liczba stron: 336

Ocena: 9/10

PEŁNA NOSTALGII NOWA POWIEŚĆ MAGDALENY WITKIEWICZ!

Powrót do miejsca, w którym trzy dekady wcześniej przeżyła najważniejsze lato swojego życia, może przynieść ukojenie lub otworzyć stare, niezagojone mimo upływu czasu rany.

Monika ma niecałe pięćdziesiąt lat, gdy sypiące się małżeństwo i wypalenie zawodowe sprawiają, że robi coś, na co nie pozwoliła sobie od bardzo dawna – pakuje się i jedzie nad morze. Wiedziona wspomnieniami, dociera do Brzozówki, w której w latach 90. jako nastolatka spędzała wakacje z rodziną: apodyktyczną matką, wycofanym ojcem i złośliwym młodszym bratem. Właśnie tam poznała Marcina. Tam też widziała go po raz ostatni.

Było to lato, które odmieniło los wszystkich, tylko Monika uległa i poszła drogą wyznaczoną przez matkę. Jej życie, mimo że pełne sukcesów i poukładane, wydaje się teraz niepełne. Czy spotkanie z miłością sprzed lat sprawi, że zacznie znowu żałować najważniejszych życiowych decyzji? Czy może wręcz przeciwnie – uświadomi sobie, że jest bardziej podobna do swojej matki, niż chciałaby przyznać? Czy można iść do przodu, gdy przypływ przynosi fale wspomnień i bardzo chcemy dać się im ponieść?

Czy zastanawialiście się, co by było, gdybyście kiedyś podjęli inne decyzje? Przed takim dokonanym faktem staje Monika - kobieta przed pięćdziesiątką, której małżeństwo zmierza ku końcowi, a wypalenie zawodowe daje impuls do spakowania się i wyjazdu nad morze. To w Brzozówce w latach 90-tych spędziła lato z rodziną: apodyktyczną matką, wycofanym ojcem i złośliwym młodszym bratem. Tam poznała Marcina. Jednak matka wybrała dla niej inną drogę. Czy po latach będzie żałować podjętych wówczas decyzji?

Powrót do miejsca, które mocno zmieniło nasze życie, może dać nam ukojenie, przynieść ulgę, ale też otworzyć niezagojone rany. A wtedy będziemy znowu żałować życiowych decyzji. Czas bowiem nie zawsze zaciera to, co boli, za czym tęsknimy.

Przyjrzymy się trudnej relacji matka-córka. Autorka przedstawiła obraz kobiety, która spełniała oczekiwania i marzenia matki. Większość matek wybierając dla (za) nas drogę, chce dla nas najlepiej albo wydaje się im, że tak będzie lepiej. I nagle po latach budzimy się jakby z letargu. "Buty", w które weszliśmy, już na nas nie pasują... Czy Monika, mając też córkę, nie powiela schematu swojej matki? Historia ta przypomina, że to nasze życie, nie naszych matek. Chociaż bardzo je kochamy, powinniśmy żyć po swojemu, podążając własną ścieżką.

"Patrzę na wodę i myślę, że przez lata pozwalałam innym decydować za mnie. Fale oczekiwań bliskich mi ludzi niosły mnie niekoniecznie tam, gdzie chciałam. Co zabierały, uznawałam za stracone. Co wyrzucały pod nogi, brałam i nie pytałam, czy naprawdę tego chcę. Dopiero zaczynam rozumieć, że największą odwagą wcale nie jest skakanie przez fale. Czasem największą odwagą jest nie wejść do wody. Szczególnie gdy ktoś nas do tego nakłania."

Jednak to miłość będzie odgrywać w tej książce pierwsze skrzypce - uczucie nastoletnie, jak i to po latach, z noszonymi w sercu żalami. Czy można iść do przodu, kiedy wspomnienia tak mocno nas trzymają i karzą skonfrontować się z nimi? Czy możliwe jest wybaczenie samemu sobie?

Magdalena Witkiewicz oparła fabułę powieści na fundamentach sentymentu i nostalgii. Początkowo unoszeni jesteśmy łagodną falą, by w miarę rozwoju akcji zostać porwanymi w głębiny emocji. Wraz z bohaterami oddamy się wspomnieniom, odkryjemy również sporo sekretów. Mimo trudnych tematów książka nie przytłacza, niesie sporo optymizmu i nadziei.

"Na fali wspomnień" to ciepła, nostalgiczna powieść o powrotach do miejsca i tego co było, o walce i tworzeniu przyszłości na własnych zasadach. Czasem warto dać się ponieść fali wspomnień... I nawet jeśli lektura w tym momencie do Was nie trafi, dajcie jej szansę za jakiś czas, za kilka lat. Będziecie bogatsi o nowe doświadczenia, które staną się niejako łącznikiem z bohaterami tej historii.

Współpraca z Wydawnictwem Chmury

A na imię mi Elijah - Dagmara Łuniewska

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Tue, 09 Jun 2026 18:39:32 +0000

Tytuł: A na imię mi Elijah

Cykl: Amerykański sen (tom 1)

Autor: Dagmara Łuniewska

Wydawnictwo: Magia Słów

Liczba stron: 330

Ocena: 9/10

Napisany przez życie scenariusz dla Elijaha nie przewidywał szczęśliwego zakończenia. Co więcej: on już się rozpoczął pod burzowymi chmurami. Mężczyzna zaufał w swoim życiu tylko jednej osobie, która zostawiła go na pastwę losu w domu, w którym królował alkohol. Od tamtej pory musiał radzić sobie sam, tułając się po rodzinach zastępczych, przez co wyrósł na aroganckiego pana-władcę.

Klub sportowy, który prowadzi wraz ze swoim przyjacielem, nie jest jedyną odskocznią, by zapomnieć, co spotkało go w życiu, ale jest nadzieją, że to życie można zmienić.

Harper odziedzicza w spadku po babci stary, zaniedbany dom, który kryje w sobie pewną tajemnicę. Kobieta czuje się w obowiązku, by go wyremontować, a później sprzedać. Nie chce być w jego posiadaniu. Wtedy zjawia się On — chętny do pomocy i kupna domu.

Ale czy tylko nim Elijah będzie zainteresowany?
Czy pewny siebie właściciel klubu i wysokiej rangi bokser, przed którym plasuje się szansa na zdobycie mistrzostwa, potrafiłby zmienić swoje życie dla jednej kobiety?
Historia Elijaha i Harper potrafi zaskoczyć, ale i przenieść czytelnika do świata sportu, rywalizacji i walki o samego siebie.

"A na imię mi Elijah" jest pierwszym tomem rozpoczynającym serię Amerykański sen. To romans sportowy z sekretami w tle, które doskonale przełamują klasyczny schemat tego gatunku.

Elijah wychował się w patologicznej rodzinie, gdzie prym wiódł alkohol. Chłopak nie zaznał ciepła, bliskości czy zrozumienia. Tułając się po rodzinach zastępczych, również nie znajduje miłości i akceptacji. Wyrósł na aroganckiego pana-władcę. Prowadzi z przyjacielem klub sportowy, który ma być dla niego odskocznią od trudnej przeszłości i nadzieją na to, że można jeszcze coś zmienić. Harper dziedziczymy w spadku po babci stary dom, skrywający tajemnicę. Chce go wyremontować i sprzedać. Elijah jest zainteresowany jego kupnem. Ale czy tylko o dom tu chodzi?

"Po to tyle przeszedłem w swoim życiu, aby udowodnić im wszystkim, a przede wszystkim sobie, że wyszedłem na ludzi."

Dagmara Łuniewska przedstawiła emocjonalną stronę osobowości Elijaha. Za jego arogancją i chłodem skrywa się poturbowane wnętrze. Mężczyzna wie, że może liczyć tylko na siebie, zamyka się w skorupie, nie pozwalając sobie na dłuższe relacje i poważniejsze związki. Czy za sprawą Harper odkryje lepsze cechy swojego charakteru? Poznając zarówno jego wady, jak i zalety jest autentyczny, bliski każdemu z nas.

"Podejrzewam, że gdyby nie miał dobrego serca, to też by mi nie pomagał. Chyba chciał tylko grać takiego zepsutego i niedostępnego, bo ja poznając go, odniosłam całkiem odwrotne wrażenie, niż chciał uzyskać."

Autorka zabiera nas w brutalny świat sportu, rywalizacji i dążenia na sam szczyt. Jest to swego rodzaju symbol. To tu, na ringu obserwujemy Elijaha z innej strony. Jego walkę z wewnętrznymi konfliktami, o tożsamość i samego siebie. Widzimy też, jak bardzo pomocna może być w tym miłość. Mężczyzna będzie musiał przewartościować całe swoje życie i nauczyć się ufać. A czy i jemu można zaufać? Komuś, kto cały czas chce uchodzić za twardziela?

"Była dla mnie zbyt porządna, a ja dla niej zbyt zepsuty. Pociągnąłbym ją za sobą w ciemność."

"A na imię mi Elijah" to poruszająca i intrygująca historia walki o samego siebie, przyjaźni i uzdrawiającej sile miłości, tajemnicach rodzinnych, trudnych wyborach i wybaczeniu. Emocje, jakie wyzwala ta książka, pozostają z nami na długo.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Magia Słów

Moc nadziei - Marta Nowik

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Mon, 08 Jun 2026 18:46:29 +0000

Tytuł: Moc nadziei

Autor: Marta Nowik

Wydawnictwo: Szara Godzina

Liczba stron: 328

Ocena: 10/10

Niektóre rany uleczyć może tylko miłość. Los nigdy nie oszczędzał Marcela i skazał go na dzieciństwo pełne bólu, a potem dorosłość na ulicy. Ale dał mu również Sylwię, kobietę, która go ocaliła i urodziła ukochanego syna. To dzięki niej dowiedział się, że życie może być pełne nadziei i bliskości. Razem zbudowali dom, w którym mogą oddychać bez lęku, i stworzyli rzeczywistość, która nie jest jedynie walką o przetrwanie. Czy gdy demony przeszłości zaczną dobijać się do drzwi, Marcelowi i Sylwii uda się zachować wspólne szczęście?

Moc nadziei to niezwykła i przejmująca opowieść o stawaniu się nowym człowiekiem i wybaczeniu, także samemu sobie.

Los z Marcelem nie obszedł się łaskawie. Jego dzieciństwo naznaczone było traumą, bólem, osamotnieniem, a dorosłość rozpoczął jako bezdomny. W jego życiu pojawiła się Sylwia - kobieta, która go ocaliła i urodziła syna. To dzięki niej dowiedział się, jak smakuje szczęście i czym jest kochający się, ciepły dom. Jednak jest coś, co powraca i trzeba stawić temu czoła.

Czy patrząc na bezdomną osobę, widzimy w niej tylko zewnętrzną otoczkę, to jak wygląda? A co z wnętrzem? Nie możemy zapominać, że są to tacy sami ludzie jak my. Mają swoją godność i szacunek do samego siebie i tego też oczekują od innych. Dom, meldunek, rodzina, praca - czy brak tego wszystkiego czyni ich nikim, gorszymi od innych? Tu pojawia się też kwestia człowieczeństwa. Czasem ktoś, kto znalazł się na ulicy, ma go więcej niż każda inna osoba. Nawet jak już ktoś wyjdzie z bezdomności, nie jest mu łatwo funkcjonować w świecie, gdzie każdy ocenia go przez pryzmat tego, kim był.

"- Nie wiesz, kogo spotkasz na swojej drodze i jaką lekcję dla ciebie będzie miał właśnie ten człowiek. Nawet brudny i bezdomny. Dla jednego może być zwykłym śmieciem i pośmiewiskiem, zaś dla drugiego ten ktoś może okazać się prawdziwym aniołem."

Życie stawia nas niekiedy w sytuacjach, w których nigdy nie chcielibyśmy się znaleźć. Odbiera nam wszystko, co mieliśmy. Często nie mamy na to wpływu, to co się wydarza, nie zależy od nas. Marcel zepchnięty na margines, musi na nowo odbudować w sobie zaufanie do świata.

Marta Nowik skupiła się na psychologicznej stronie bohaterów. Marcelowi towarzyszy ból, lęk, niepewność, ale również pojawia się miłość i nadzieja. Widzimy, że niektóre rany uleczyć może tylko miłość. Ona dodaje odwagi, wiary i siły do walki o siebie. Przekonujemy się, jak ogromny wpływ na teraźniejszość ma przeszłość. Odbija się to także na relacjach z innymi.

"Nie wiem, czego się spodziewałem. Byłem tylko bezdomnym, ona zaś piękną, wspaniałą kobietą, z marzeniami i aspiracjami zdecydowanie większymi od moich. To się przecież nie mogło udać. A przynajmniej nie powinno. Chciałem czy nie, musiałem się z tym pogodzić."

Relacja Marcela i Sylwii budzi ciepłe uczucia. Oparta jest na wzajemnym zaufaniu, wsparciu i dojrzałym zrozumieniu. To naprawdę było budujące i napawające nadzieją.

Znalazłam w tej powieści wszystko to, co w książkach lubię najbardziej - narrację z męskiego punktu widzenia, motyw bezdomności i różnorakie emocje. Było tu miejsce na mnóstwo wzruszeń, smutku, odrobiny humoru, a nawet niepokoju. To zdecydowanie moja ulubiona książka autorki.

"Moc nadziei" to głęboko przejmująca powieść o wykluczeniu społecznym, poszukiwaniu siebie i wewnętrznego spokoju, zaczynaniu od nowa nawet wtedy, gdy wszystko wokół nas zawodzi, drodze do wybaczenia nie tylko innym, ale i sobie. To książka otwierająca oczy na rzeczy, których nie widzimy lub nie chcemy zobaczyć, a jednocześnie pokrzepiająca i pozwalająca wierzyć w lepsze jutro.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Szara Godzina

Ślubna katastrofa - Urszula Gajdowska [Patronat medialny]

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Sun, 07 Jun 2026 19:29:52 +0000

Tytuł: Ślubna katastrofa

Autor: Urszula Gajdowska

Wydawnictwo: Szara Godzina

Liczba stron: 352

Ocena: 9/10

Agata po burzliwym rozwodzie wraca w rodzinne strony. Lukę w jej sercu zapełnia Paweł, przyjaciel z dzieciństwa i pierwsza miłość. Kiedy zapada decyzja o ślubie, zamiast beztroskiej radości towarzyszy im lawina nieporozumień i… komicznych sytuacji.

Bliscy mają własne pomysły na uszczęśliwienie

zakochanych. Dawni partnerzy zawiązują spisek, a struś wymagający interwencji weterynaryjnej, psi złodziej ślubnej biżuterii i samozwańcza szeptucha ciotka Honorata komplikują przygotowania.

Tymczasem między Gabrysią, córką Agaty, a Kaspianem, synem Pawła, aż iskrzy. Ich burzliwa relacja może okazać się największym zagrożeniem dla rodzinnej uroczystości.

Czy w takich warunkach ślub może się odbyć?

A jeśli tak, to kto stanie na ślubnym kobiercu?

"Ślubna katastrofa" jest kontynuacją "Romantycznej katastrofy", jednakże obie książki można czytać niezależnie od siebie, mimo pojawiających się w niej bohaterów, których poznaliśmy wcześniej.

Agata po burzliwym rozwodzie wraca w rodzinne strony. Odnawia relację z Pawłem, przyjacielem z dzieciństwa i zarazem swoją pierwszą miłością. Gdy wieść o ich ślubie dociera do bliskich, wszystko zaczyna zmierzać do katastrofy. Nieporozumienia, komiczne sytuacje, spektakularne wpadki, rodzinne dramaty, intrygi, spiski i knucie oraz totalny chaos biorą we władanie ich codzienność.

Już od pierwszych stron zostałam wciągnięta w wir przygotowań do ślubu. Szkopuł w tym, że wszystko może lada moment się rozsypać... Urszula Gajdowska kupiła mnie poziomem absurdu. Dawni partnerzy bohaterów zawiązują spisek, samozwańcza szeptucha ciotka Honorata, struś wymagający interwencji weterynaryjnej i psi złodziej ślubnej biżuterii komplikują sytuację. Jednak to ze strony Gabrysi (córki Agaty) i Kaspiana (syna Pawła), pomiędzy którymi mocno iskrzy, można spodziewać się największego zagrożenia dla uroczystości, a raczej dla nich samych. Ich przekomarzanki pierwsza klasa!

"Najtrudniejsze w miłości nie jest to, że się kończy, ale że potrafi wyglądać, jakby wciąż trwała."

Autorka z dużym dystansem obala krążące mity, że przygotowania do ślubu to czysta przyjemność i wszystko przebiegnie zgodnie według z góry idealnie założonego planu. Bowiem nawet najlepszy plan się nie powiedzie, jeśli dwoje ludzi nie będzie wiedziało, co w życiu jest najważniejsze. Sporo tu miejsca na definicję miłości. Wątliwości i pytań mnóstwo. Czym jest? Jak ją rozpoznać? Postaci przebędą niełatwą drogę, by to zrozumieć. Miłość bowiem to nie wielkie deklaracje, a codzienne gesty i zaufanie, które trzeba budować mimo pojawiających się trudności.

"Bo czasem największą odwagą jest nie to, by uciekać, ale by zostać. By wreszcie dać sobie szansę."

Bohaterowie dostarczają nam całą masę emocji. Raz ich kochamy, by za chwilę pragnąc nimi porządnie potrząsnąć, aby się opamiętali, by nas nie irytowali. Ale całe szczęście to ich irytowanie nie jest w żaden negatywny sposób przeszkadzające. Bo komuż z nas nie zdażają się potknięcia, prawda? Bez wątpienia nudzić się z nimi nie będziecie. Są niezwykle barwni, każdy z bagażem doświadczeń i motywami postępowania.

"Ślubna katastrofa" to ciepła, sielska, zabawna i wzruszająca powieść o miłości z całym chaosem, jaki za sobą niesie, trudnych rodzinnych więzach, koniecznych wyborach i sztuce kompromisu w obliczu kryzysu. Błyskotliwa komedia omyłek w jak najlepszym wydaniu!

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Szara Godzina

Skąd ta nienawiść między wami? - Monika Klara Krajniak

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Sat, 06 Jun 2026 19:17:28 +0000

Tytuł: Skąd ta nienawiść między wami?

Cykl: Rodzina Tylczyńskich (tom 2)

Autor: Monika Klara Krajniak

Wydawnictwo: Videograf S.A.

Liczba stron: 360

Ocena: 9/10

Gdy Piotrek dostaje telefon z wymarzonej firmy, jest pewien, że zaczyna się dla niego nowy, lepszy etap. Nie przeczuwa, że wraz z tą szansą przyjdzie coś znacznie trudniejszego do udźwignięcia.

Adrianna wraca do rodzinnej wsi po roku spędzonym na wymianie studenckiej, zdeterminowana, by wreszcie zadbać o siebie. Jednak wszystko układa się zupełnie inaczej, niż zaplanowała.

Bo oto na jej drodze staje Piotrek. Chłopak, który działa jej na nerwy samą obecnością. Chłopak, z którym łączy ją coś, o czym oboje woleliby zapomnieć. A wtedy los znowu staje im na drodze – trafiają do tej samej firmy i muszą rywalizować o jedno, wymarzone stanowisko.

Każde ich spotkanie to iskry. Przeszłość wraca jak burza, napięcie między nimi narasta, a emocje zaczynają balansować na granicy, której dawno nie powinni przekraczać.

Co zrobi Piotrek, gdy Ada stanie w obliczu niebezpieczeństwa, które wystawi na próbę ich uczucia? I czy wśród starych urazów zacznie kiełkować coś nowego – coś, czego zupełnie się nie spodziewali?

"Skąd ta nienawiść między wami?" jest drugim tomem sagi Rodzina Tylczyńskich. Historia opowiada o perypetiach miłosnych dziewięciorga rodzeństwa. W tym tomie prym wiodą Piotrek i Ada. Jednakże w kolejnych częściach bohaterowie z poprzednich tomów będą pojawiać się w tle.

Piotrek kocha wieś, ale nie ma większych planów z nią związanych, nie planuje przejąć gospodarstwa. Kończy studia, szuka pracy. Wkrótce na wieś z wymiany studenckiej wraca jego dawna koleżanka - Ada. Co się stało, że dawna przyjaźń zamieniła się w nienawiść?

"On zawsze był głęboko zakorzeniony w jej sercu, co starała się ukrywać nawet przed sobą. Nienawiść była tylko sposobem na to, aby nie wracać do uczucia wypełniającego każdą komórkę jej ciała."

Już za sprawą pierwszej części bardzo polubiłam tę zwariowaną rodzinkę. Monika Klara Krajniak zdradza nam na ich temat coraz więcej, więc coraz bardziej wsiąkamy w ich perypetie. Podoba mi się atmosfera, jaka panuje w ich domu. Gdy pojawiają się problemy, bohaterowie nie zapominają o wzajemnym wsparciu, trosce, słowach otuchy i pomocy. Miłość czuć wyraźnie. A problemy rozwiązywane są za pomocą szczerych rozmów.

Ku mojej radości w tym tomie było dużo babci Helenki. Ta kobieta to prawdziwy wulkan dobrego humoru. Staruszka stara się zrozumieć młode pokolenie i wciela się w rolę swatki. Czy coś z tego wyjdzie?

"Piotrek, na wieść o tym kto znajduje się w domu, o mało nie dostał zawału. Wiedział, że jak babcia sobie coś umyśliła, to nikt nie odwiedzie jej od pomysłu. Trudno, będzie musiał znieść obecność nielubianej dziewczyny."

Interesująco wypadł wątek pierwszego zatrudnienia i rywalizacji o stanowisko. W dodatku dwójki niepałających do siebie sympatią osób. Możecie więc wyobrazić sobie, jakie emocje to wywoływało.

Warto również zwrócić uwagę na rodzinę Ady. To mocny kontrast w stosunku do Tylczyńskich. W domu Mrozów stery przejmuje alkohol i długi ojca.

Historia pokazuje, jak ważna jest rozmowa, bieżące wyjaśnianie nieporozumień i niedomówień. Pielęgnowanie urazów nikomu nie wyjdzie na dobre. Z kolei raniące słowa i ich konsekwencje... trzeba wziąć za nie odpowiedzialność i spróbować naprawić wyrządzone krzywdy. Równie istotną kwestią jest zaufanie. Należy być uważnym na to, komu ufamy, bo nie każdy może mieć wobec nas dobre zamiary.

"Skąd ta nienawiść między wami?" to ciepła, pozytywna, skrząca humorem, napięciem i wzruszeniem powieść o dorastaniu, rodzinnych więzach, relacjach, raniących słowach, próbie zrozumienia drugiego człowieka. Przyjemnie było ponownie wrócić do Dąbrowy i rodziny Tylczyńskich.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Videograf S.A.

Tajemnica zakonnika - Sylwia Kubik

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Fri, 05 Jun 2026 18:00:04 +0000

Tytuł: Tajemnica zakonnika

Autor: Sylwia Kubik

Wydawnictwo: Filia

Liczba stron: 352

Ocena: 9/10

Kim staje się człowiek, który zatarł granicę między wiarą a władzą?

Dominik jest zakonnikiem, którego kazania przyciągają tłumy, a spojrzenie hipnotyzuje. Mówi o dobru, winie, oczyszczeniu i coraz więcej osób zaczyna mu wierzyć bez zastrzeżeń. W zamkniętym świecie reguł, modlitw i ciszy rodzi się system, w którym granice przesuwają się niepostrzeżenie.

To opowieść o charyzmie, która zamiast prowadzić, zniewala. O wierze, która staje się narzędziem. O słowach, które nie leczą, a ranią. I o złu, które nie krzyczy, lecz mówi pięknie.

Dominik jest zakonnikiem, który potrafi przyciągać tłumy. Jego kazania dotyczą dobra, winy, oczyszczenia. Wszyscy wierzą mu bez zastrzeżeń. Nikt nawet nie myśli o tym, by podważać jego słowa. Wierni zwierzają się mu ze swoich najskrytszych sekretów. Ten wykorzystuje ich zaufanie i zaczyna grać w grę, której zasady są przerażające... Przejmuje kontrolę nad życiem innych osób. Co tak naprawdę kryje się za hipnotyzującym spojrzeniem ojca Dominika?

W ostatnich latach naszą uwagę przyciągają rzeczy, jakie dzieją się za zamkniętymi drzwiami kościołów czy klasztorów. Budzi to mnóstwo emocji, złości, poczucia niesprawiedliwości na wyrządzone zło. Historia zawarta w tej książce inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami, co jeszcze bardziej do nas trafia.

"- Zło (...) rzadko przychodzi z krzykiem. Częściej przybiera maskę gorliwości. Przekraczania granic pod pozorem dobra. A wszystko to w wyniku podszeptów Złego, który sączy do ucha słowa, zdawałoby się neutralne, a nawet pełne dobrych intencji."

Dominik pod maską dobra potrafi w perfekcyjny sposób manipulować drugim człowiekiem. Jego charyzma, krasomóstwo, oplatanie słabego człowieka niczym bluszcz mury budynku... pod przykrywką oczyszczenia grzesznej duszy, ma tak naprawdę na celu zaspokojenie chorych rządzy zakonnika. Ale to, co najbardziej szokuje, to to, że ofiara dopiero po dłuższym czasie orientuje się, że coś tu jest mocno nie tak. Nie potrafi samodzielnie myśleć. Wyrządzane krzywdy trudno objąć rozumem.

"Podświadomie czuła, że to wszystko jest nie tak, jak powinno. Jej umysł buntował się przeciwko temu, co widziała i czego doświadczyła."

Instytucja, jakim jest Kościół, pozostawia wiele do życzenia. Ciężko jest walczyć z kimś, za kim stoi cały mur ludzi w imię lojalności czy strachu przed skandalem, by prawda nie ujrzała światła dziennego. Oczywiście są wśród nich osoby, które chcą pomóc, ale nie jest to łatwe.

Wielu dziwi się, że ludzie, zwłaszcza ci młodsi odwracają się od Kościoła. Sama mam do księży znikome zaufanie i chyba nigdy bym mu wszystkiego nie zdradziła. Skąd mogę mieć pewność, że moje sekrety byłyby bezpieczne? A z drugiej strony, czy ksiądz nie skrywa na swoim sumieniu czegoś strasznego?

Można odnieść wrażenie, że Sylwia Kubik wnika w kręgi Kościoła, kreśląc mechanizmy stopniowego przesuwania granic między wiarą a władzą. Tu pojawia się pytanie o człowieczeństwo, kim staje się człowiek zacierający tę granicę? Czy reguły, modlitwa i cisza jeszcze obowiązują?

"Tajemnica zakonnika" to przerażający, przytłaczający, niepojęty, łamiący serce obraz manipulacji, zniewolenia i wykorzystywaniu autorytetu w świecie Kościoła, w którym nigdy nie powinno mieć to miejsca. To opowieść o wierze, która staje się narzędziem, raniących słowach i ukrytym złu. Bo największe zagrożenie nie zawsze kryje się za jawną przemocą. To lektura niewygodna, otwierająca oczy na wiele kwestii.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Filia

Ostatnia szansa - Maciej Miłkowski

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Thu, 04 Jun 2026 19:21:11 +0000

Tytuł: Oststnia szansa

Autor: Maciej Miłkowski

Wydawnictwo: W.A.B.

Liczba stron: 368

Ocena: 7/10

Myśleli, że wszystko już za nimi. Że jeśli każdy ma tylko jedną szansę, to oni tę swoją już mieli. A jednak to się dzieje: Piotrek poznaje Alicję, Alicja poznaje Piotrka.

Ale żeby naprawdę się poznać, będą musieli zaryzykować coś więcej niż kolejne rozczarowanie. Będą musieli opowiedzieć sobie swoje historie. Przejrzeć się w nich, oswoić, przyjąć i wybaczyć. Dzięki temu być może zdołają wywalczyć dla siebie jeszcze jedną, ostatnią szansę.

Piotrek i Alicja to postaci, którzy są przekonani, że wszystko, co najważniejsze i najbardziej ekscytujące, mają już za sobą. Zawiedzeni są relacjami i przewidywalną codzienną rutyną. Gdy się poznają, budzi się w nich chęć do zmian. Czy wykorzystają ostatnią szansę? Czy para tak poturbowana przez los ma jeszcze szansę na szczęście?

Maciej Miłkowski skupił się bardziej na wewnętrznych przeżyciach bohaterów niż na dynamice akcji. Szczególnie zauważalne jest to w pierwszej połowie książki, gdzie surowa psychologiczna głębia wypycha tempo fabuły. Dialogów nie ma za wiele, ale wypadły naturalnie.

Bohaterowie nie rzucają się sobie w ramiona. Powoli, z dużą ostrożnością się do siebie zbliżają. Boją się ponownego zranienia. Dużą trudność sprawia im wyrażanie intymnych wyznań. Towarzyszy im napięcie i wycofanie. Ale muszą przezwyciężyć lęki, obawy i nieufność, by opowiedzieć sobie wzajemnie historie. Szczerość i drobne gesty wydają się w tym przypadku kluczowe. Dzięki temu zauważają własne błędy przeszłości, będą musieli wybaczyć samym sobie.

"Można więc za każdym razem odpowiadać tym samym bon motem: "W sprawach damsko-męskich ja już jestem na emeryturze". A kiedy ma się lepszy humor, to ewentualnie można jeszcze dodać: "I jest to tak zwana emerytura zasłużona"."

Motyw przewodni powieści związany z ostatnimi szansami, a raczej z utraconymi, ma smutny wydźwięk. Ale pojawia się również nadzieja, która wszystko równoważy. Historia pokazuje, że na nowy początek nigdy nie jest za późno. Trzeba tylko przełamać własny strach.

Autor zastosował minimalizm słowa, wyzbył się ozdobników, postawił na konkret, precyzję i dystans. Książka nie należy do lekkich. Utrzymana jest w słodko-gorzkim tonie. Realizm stanowi tu nadrzędną rolę.

"Ostatnia szansa" to pełna życiowej mądrości oraz autentyzmu powieść o życiowym bilansie, rozczarowaniach i odwadze do rozpoczęcia nowego rozdziału. To proza przesiąknięta prawdą o człowieku. Zmusza do zadania sobie pytania: czy sami nie zamykamy się na nowe, bojąc się kolejnego zranienia?

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem W.A.B.

Nadzieja - Ilona Gołębiewska

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Wed, 03 Jun 2026 18:24:40 +0000

Tytuł: Nadzieja

Cykl: Siostry ze Starego Młyna (tom 4)

Autor: Ilona Gołębiewska

Wydawnictwo: Muza

Liczba stron: 320

Ocena: 9/10

Nadzieja, która łączy pokolenia.

Zaskakujące powroty, które leczą duszę.

Burza, która niszczy złudzenia i odkrywa prawdę.

Ilona Gołębiewska zaprasza czytelników do Starego Młyna, w którym został zachwiany znany porządek. Jej bohaterka szuka własnego miejsca w życiu, ale też odkrywa przeszłość, która nadaje sens teraźniejszości.

Nadia Złotowska ma trzydzieści lat, stabilną pracę w warszawskim laboratorium, taneczną pasję i poukładane życie. Przynajmniej do momentu, gdy problemy zawodowe i rodzinny kryzys zmuszają ją do powrotu do miejsca, z którego próbowała uciec. Tam staje przed decyzją, której nigdy nie chciała podejmować: czy jest gotowa przejąć odpowiedzialność za przyszłość Starego Młyna?

Życie szybko weryfikuje jej wizję. Po burzy robotnicy naprawiający fundamenty młyna odkrywają metalową skrzynkę skrywającą zdjęcia, dokumenty i wojenny dziennik Nadziei Złotowskiej, która w czasie okupacji ryzykowała swoim życiem, by ratować innych. Uruchamia to lawinę wydarzeń i prowadzi tropem zapomnianej historii. Równolegle Nadia rozwija swój pomysł na biznes, pomaga rodzinie i poznaje Janka – mężczyznę obciążonego reputacją ojca i cudzymi uprzedzeniami. Czy dwoje poranionych ludzi przetrwa plotki i próby, na które zostanie wystawione?

Poruszająca opowieść o tym, że nie warto spełniać cudzych oczekiwań, tylko zbudować życie na własnych zasadach i nadać mu prawdziwy sens.

"Nadzieja" jest czwartą odsłoną sagi o Siostrach ze Starego Młyna i zarazem ostatnią. Każdy tom dotyczy innej siostry, więc można czytać je niezależnie od siebie. Jednocześnie co nieco dowiadujemy się, co słychać u pozostałych sióstr. Z niezwykłą przyjemnością wróciłam do Młynarzówki.

W trzech poprzednich tomach poznaliśmy historię Hani, Marysi i Tosi. W tej części bliżej poznajemy Nadię, która za sprawą problemów zawodowych i kryzysu rodzinnego zmuszona będzie powrócić do Starego Młyna. To tu zagubiona kobieta przestaje odczuwać strach przed zmianami, nabiera odwagi, odzyskuje chęć do życia, przewartościowuje swoje życie, próbuje nowych rzeczy.

Ktoś, kto już zna twórczość Ilony Gołębiewskiej, wie, że w jej książkach motywem wiodącym są tajemnice i sekrety. Nie inaczej jest i tym razem. Nadia ma do rozwiązania rodzinną zagadkę, którą skrywa metalowa skrzynka ze zdjęciami, dokumentami i wojennym dziennikiem Nadziei Złotowskiej, która w czasie okupacji ryzykowała swoim życiem, by ratować innych. Wątek ten, przypomina, jak ważne są korzenie. Dodaje także emocjonalnego wydźwięku.

"Niektórzy wolą zamknąć przeszłość, bo się jej boją. Boją się, że jeśli ją otworzą, wszystko się zawali."

Oprócz tego pojawia się również wątek miłosny. Nadia poznaje Janka, którego ludzie postrzegają przez pryzmat jego ojca o wątpliwej reputacji. Cudze uprzedzenia nie mają litości. Czy mimo to bohaterom uda się przezwyciężyć plotki i próby, jakim zostanie poddana ich relacja?

Tytułowa nadzieja pełni tu podwójną rolę. Jest zarówno uczuciem, jak i imieniem. Wszystkie wybory bohaterki podyktowane są tą kwestią. Historia Nadii pokazuje, że czasami trzeba wrócić do miejsc, od których kiedyś chciało się uciec, by móc zrozumieć własne życie. Często pod wpływem różnych czynników spełniamy oczekiwania innych. A powinniśmy budować życie na własnych zasadach. Widzimy też, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość.

Kolejny raz autorka zachwyca nas barwnymi opisami Młynarzówki. Na końcu książki tradycyjnie znajdziemy kilka przepisów Marty ze Starego Młyna.

"Nadzieja" to pełna emocji, ciepła, poruszająca powieść o sile siostrzanej miłości, rodzinnych więzach, życiowych zmianach, poszukiwaniu własnej drogi, odkrywaniu prawdy, przebaczeniu i pielęgnowaniu tradycji. I ponownie podczas lektury unosił się ten wspaniały zapach świeżo upieczonego chleba...

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Muza

Uwięzione serca - Beata Agopsowicz & Anna Agopsowicz [Zapowiedź patronacka]

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Wed, 03 Jun 2026 09:38:47 +0000

Miło mi poinformować, iż blog Sza! Teraz czytam objął patronatem medialnym powieść "Uwięzione serca" duetu Beata Agopsowicz i Anna Agopsowicz wydanej nakładem Wydawnictwa Szara Godzina.

Premiera 18.06

OPIS WYDAWCY 👇

Małżeństwo Natalii i Adama, z pozoru idealne, powoli się rozpada. Oboje pochłonięci pracą i codziennością niepostrzeżenie odsunęli się od siebie i swojej nastoletniej córki Julii. Gdy Adam postanawia wyprowadzić się z domu, to ona najbardziej cierpi.

Zbuntowana nastolatka i nieszczęśliwa rodzina… Co może pójść nie tak? Julia znika. Okazuje się, że nie uciekła z domu, ale prawda jest jeszcze bardziej dramatyczna. Rodzice, mimo bólu i wzajemnych pretensji, muszą połączyć siły, by ocalić swoje dziecko.

Uwięzione serca to przejmująca opowieść o rodzinnych relacjach i o tym, jak łatwo przeoczyć to, co naprawdę dzieje się w życiu dziecka. To ważne przypomnienie, że uważność, rozmowa i silne więzi mogą uchronić młodych przed tym, co najgroźniejsze.

🛒 Empik

Skusicie się na ten tytuł?

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Szara Godzina

Zimny jad - Aneta Sołopa

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Tue, 02 Jun 2026 19:05:52 +0000

Tytuł: Zimny jad

Autor: Aneta Sołopa

Wydawnictwo: RED

Liczba stron: 264

Ocena: 9/10

Mroczny thriller romantyczny z elementami dark romance o cenie sławy, obsesji i uczuciu, które rodzi się w cieniu realnego zagrożenia.

Weronika „Wera” właśnie stanęła u progu wielkiej kariery. Wygrany konkurs, kontrakt z wytwórnią i rosnąca popularność spełniają jej marzenia. Do czasu, gdy zaczynają pojawiać się niepokojące telefony i listy podpisane jednym zdaniem: „Będziesz moja”. Z każdym dniem strach narasta, a Weronika decyduje się na ochronę. Jednym z jej ochroniarzy zostaje Natan — mężczyzna zamknięty w sobie, nieufny wobec świata i przekonany, że zna prawdziwe oblicze celebrytów. Spędzając z Weroniką kolejne noce, zaczyna dostrzegać w niej nie gwiazdę, lecz kobietę walczącą o własne bezpieczeństwo.

Gdy granica między obowiązkiem a uczuciem zaczyna się zacierać, zagrożenie staje się coraz bardziej realne. A w świecie, w którym każdy może obserwować z ukrycia, nikt nie jest tym, kim się wydaje. Czy miłość może przetrwać, gdy strach przejmuje kontrolę?

Weronika "Wera" to młoda popularna piosenkarka, której kariera rozwija się w zawrotnym tempie. Wszystko burzą niepokojące telefony i listy podpisane jednym zdaniem: "Będziesz moja". Dziewczyna decyduje się na ochronę. Jednym z nich jest Natan - mężczyzna tajemniczy, zamknięty w sobie, nieufny wobec świata i przekonany, że zna prawdziwe oblicze celebrytów. Weronika jest w związku z Kacprem, ale nie bardzo się im układa. Oprócz poczucia bezpieczeństwa i troski zaczyna coś czuć do Natana... Czy miłość może przetrwać, gdy strach przejmuje kontrolę? A sam Natan? Co skrywa? W tej relacji nie brak narastającego napięcia i chemii.

Obserwujemy granicę między obowiązkiem a uczuciem, która zaczyna się zacierać, a zagrożenie staje się coraz bardziej realne. Tym bardziej że w świecie, w którym każdy może się przyczaić, obserwować z ukrycia swoją ofiarę, nikt nie jest tym, kim się wydaje. Tu każdy może być podejrzanym. Kim zatem jest stalker?

"Sama miłość czasami nie wystarczy, żeby kogoś chronić, bo wtedy spojrzenie jest nieobiektywne, nie wyczuwa się zagrożenia."

Bardzo intrygowała mnie postać Pana X. Budził we mnie lęk i obawy o życie głównej bohaterki. Osaczenie i strach Weroniki był bardzo namacalny. Chciałam poznać tożsamość i powody działania prześladowcy. A wcale nie było to łatwe, bo autorka mocno namieszała.

Widzimy, jak cienka jest granica między miłością a obsesją. Cena sławy potrafi być wielka. Uwielbienie i podziw ze strony fanów może przybrać formę niebezpiecznej, chorej obsesji. To, co wygląda pięknie z zewnątrz, niekoniecznie jest takim wewnątrz. Człowiek w takiej sytuacji może skrywać lęk i samotność.

Aneta Sołopa świetnie przedstawiła świat show-biznesu. Niestety sława ma również swoją ciemną stronę. To nie tylko próby, koncerty, autografy, rozmowy z fanami, ale także hejt. Naprawdę można to wszystko poczuć.

"Sława odbija mi się czkawką, tak czuję. A marzyłam tylko o śpiewaniu, o komponowaniu, o nagrywaniu, o spędzaniu godzin w studiu z przyjaciółmi. A tymczasem, gdzie jestem?"

Autorka stworzyła tajemniczy, mroczny, wręcz duszny klimat książki. Udanie połączyła thriller romantyczny z elementami dark romans. Do samego finału byłam trzymana w napięciu i niepewności. Tu nic nie było oczywiste ani przewidywalne.

"Zimny jad" to pełna emocji, intrygująca historia o cenie sławy i marzeń, obsesji, trudnych wyborach, które wywracają życie do góry nogami, poszukiwaniu prawdy i uczuciu, które rodzi się w cieniu realnego zagrożenia. Tylko czy i komu można zaufać, gdy strach przejmuje kontrolę? Sprawdźcie koniecznie!

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem RED

Podsumowanie - maj

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Mon, 01 Jun 2026 13:27:42 +0000

Cześć 🤗 Maj za nami, pora więc na podsumowanie. Miesiąc kończę 17 przeczytanymi książkami. A jak wyglądało to u Was? Czytaliście któryś z poniższych tytułów? A może macie w planach? Dajcie znać w komentarzu 😃 Podobne podsumowanie znajdziecie także na IG i fb.

"My rodzice z ADHD" to wartościowa pozycja, która wyjaśnia mechanizmy działania ADHD, tego jak z nim żyć, wychowując przy tym dzieci. Nie ma tu prostych, gotowych rozwiązań. Jest za to pchnięcie ku spojrzeniu na tę diagnozę jak na coś, co można oswoić, dzielić z innymi, wzajemnie się wspierając. Nie warto się zamykać na pomoc i udawać, że ze wszystkim poradzimy sobie sami.

⭐️7/10⭐️

"Najważniejszy moment" to ciepła, lekka, zabawna i pełna refleksji komedia pomyłek o miłości we współczesnym świecie, relacjach międzyludzkich, rozterkach. Sprawdźcie, czy zaręczyny skończą się katastrofą! A może uda się pokonać piętrzące się niekorzystne sploty okoliczności i przeszkody?

⭐️9/10⭐️

"Insta(nt) love" to pełna ciepła, wzruszeń, zawirowań i humoru komedia romantyczna o pierwszej miłości, potrzebie bliskości, lęku przed odrzuceniem, poszukiwaniu akceptacji i poczucia własnej wartości, braku komunikacji i jej skutkach, pasji do sztuki. To historia o ludzkich emocjach, potrzebach, lękach, rozterkach i niedoskonałościach. Czy Rita zaufa Dominikowi, a także sobie? Warto sprawdzić!

⭐️9/10⭐️

"Ta druga" to nieoczywista, głęboko poruszająca powieść o szczerej przyjaźni, miłości, dojrzewaniu, poszukiwaniu siebie, trudnych wyborach, poświęceniu, lojalności i stracie. To książka upominająca, by nie oceniać innych, a spróbować zajrzeć głębiej, być uważniejszym na drugiego człowieka. Ta historia boli, roztrzaskuje serce na kawałki i długo nie daje o sobie zapomnieć.

⭐️9/10⭐️

"Połączone na zawsze" to prawdziwa, bolesna i poruszająca powieść o prozie życia, braku zrozumienia, kobiecej tożsamości, zagubieniu, trudnych wyborach i ich konsekwencjach, wyrzutach sumienia oraz odnajdywaniu siebie. To historia, która dotyka najczulszych strun i długo pozostaje w pamięci. Polecam!

⭐️9/10⭐️

"Uczuciowy check-out" to podróż nie tylko na słoneczną Sycylię, ale przede wszystkim emocjonalna podróż w głąb siebie. Powieść pełna jest rodzinnych sekretów, trudnych relacji i poszukiwania własnej drogi i wartości. Bije z niej siła kobiet i odwaga do zmian, do emocjonalnego uzdrowienia. To ciepła, kobieca i inspirująca lektura. Polecam!

⭐️8/10⭐️

"To nie było na zawsze" to dojrzała, poruszająca powieść o sile przetrwania, trudnych wyborach, miłości rodzącej się na gruzach wojennych, ale i tych wewnętrznych. To książka o ludzkich dramatach, ale i nadziei. Mimo iż coś nie było na zawsze, to w sercu pozostaje na zawsze. I aby coś było "na zawsze", wymaga od nas walki i odwagi.

⭐️9/10⭐️

"Theo z Golden" to piękna, subtelna, wzruszająca, ale i wywołująca uśmiech powieść o wartości bycia dobrym człowiekiem, sile życzliwości, zachwycie nad sztuką i życiem. To książka płynąca spokojnym nurtem, wywołująca refleksje, pozwalająca zwolnić w codziennym pędzie, podnosząca na duchu. Przypomina o tym, co w życiu najważniejsze.

⭐️8/10⭐️

"Family" to poruszająca, zmuszająca do refleksji powieść o tym, czym dla każdego z nas jest bliskość i miłość. Uderza autentycznością, surowością przedstawionej rzeczywistości i emocjonalną głębią. Podejmiecie rzuconą rękawicę i zmierzycie się z własnymi uprzedzeniami i lękami?

⭐️8/10⭐️

"Dziewczyna w kolorze nadziei" to ciepła, podszyta humorem powieść o budowaniu życia na nowo, godzeniu się z bolesną przeszłością i odnajdywaniu siły do walki o własne szczęście. To lektura niosąca spokój, wiarę w ludzi oraz ucząca dystansu do problemów.

⭐️8/10⭐️

"Focus Love" to bolesna, wstrząsająca i skłaniająca do refleksji historia o tym, jak trauma z dzieciństwa wpływa na dorosłe życie. To książka o tajemnicach, konsekwencjach słów, odzyskiwaniu wiary w siebie i drugiego człowieka, samoakceptacji. Pokazuje, że nie wszystko jest takie, jakim wydaje się na pierwszy rzut oka. Tytuł wart uwagi!

⭐️10/10⭐️

"Na dnie lustra" to wielowymiarowa, głęboko poruszająca i emocjonalna powieść o traumie pokoleniowej, nałogu, zagubieniu, braku akceptacji, potrzebie bliskości i wsparcia, kobiecości i nadziei. To historia o sile, walce o siebie i poszukiwaniu utraconej tożsamości. Jeśli szukasz książki o ludzkich słabościach, a zarazem harcie ducha - trafiłeś doskonale!

⭐️8/10⭐️

"Spójrz na mnie" to poruszająca, wywołująca emocje historia o niełatwej i bolesnej miłości, prawdziwej przyjaźni, nastoletnich błędach, stracie, samotności, walce z przeciwnościami losu, trudnej relacji rodzic-dziecko, próbie odnalezienia siebie, drugiej szansie. To opowieść, która nie daje się o sobie zapomnieć.

⭐️9/10⭐️

"Lato w chacie pod starym świerkiem" to pełna emocji, wzruszeń i ciepła powieść o skomplikowanych relacjach rodzinnych, zawiłych sekretach i wspomnieniach z przeszłości, od których trudno uciec. To lektura, która skłania do głębokich refleksji nad życiem. Poznajcie dalsze losy Owocowych Sióstr i wyglądajcie jesieni...

⭐️10/10⭐️

"Pensjonat pod tańczącymi ogniami"to obfitująca w emocje, humor, romantyzm i grozę powieść o relacjach, które zmieniają ludzi, drugich szansach, odwadze i prawdzie, która zawsze znajdzie ujście. A wszystko to w oparach mrocznych podhalańskich bagnisk. To książka, która udowadnia, że sielskie z pozoru miejsca mogą skrywać niepokojące sekrety.

⭐️9/10⭐️

"Mistrz tortur" to gorący, uwodzicielski, przesiąknięty mroczną atmosferą romans o zakazanym uczuciu, złamanym życiu i sercu, tęsknocie za utraconą miłością. Emocje i rumieńce na policzkach gwarantowane! Sprawdźcie, kto ostatecznie kogo tu złamie...

⭐️10/10⭐️

"Jak nie teraz, to kiedy?" to pełna emocji, inspirująca powieść, w której każdy może się przejrzeć jak w lustrze. Jest miłość, przyjaźń, strata, zmagania z traumą, trudne relacje rodzinne oraz siła, by zacząć od nowa. Spróbujcie tak jak Mira, sięgnąć po marzenia. To książka życiowa, przejmująca, ale i pokrzepiająca.

⭐️9/10⭐️

Zaczytanego czerwca! 📚

Jak nie teraz, to kiedy? - Jaga Tuliszka

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Sun, 31 May 2026 17:40:38 +0000

Tytuł: Jak nie teraz, to kiedy?

Autor: Jaga Tuliszka

Wydawnictwo: Znak

Liczba stron: 384

Ocena: 9/10

Inspirująca opowieść, w której przejrzysz się jak w lustrze

Mira Kolska już raz zaryzykowała. Na Podhalu zostawiła przeszłość i w Poznaniu zaczęła układać życie na nowo. Dziś wydaje się, że ma wszystko: miłość Michała, radość z dwóch rozbrykanych synków, przyjaźń Kaśki i własny salon fryzjerski.

Gdy spełnienie ostatniego wielkiego marzenia jest na wyciągnięcie ręki – wystarczy tylko zaryzykować jeszcze raz – los drwi z Miry. W jednej dramatycznej chwili wszystko rozpada się jak domek z kart. Jej rodzina już nigdy nie będzie taka sama.

Pod czułą opieką przyjaciółek Mira próbuje na nowo nauczyć się uśmiechać. Czy Kolscy zdołają się podnieść z tragedii i zatruwających ich kłamstw?

Barwna, pełna emocji opowieść o tym, że przyjaźń – tak jak prawdziwa miłość – potrafi przetrwać największe sztormy. Jaga Tuliszka – jak jej bohaterka – pokazuje, że twardo stąpając po ziemi, można ciągle słuchać swojego serca. I sięgać po marzenia.

"Jak nie teraz, to kiedy?" jest debiutem Jagi Tuliszki. I to bardzo udanym! Zupełnie nie spodziewałam się, że ta książka aż tak na mnie pozytywnie wpłynie i że poruszy najczulsze struny mojej duszy.

Poznajemy Mirę, która z Podhala przenosi się do Poznania, by na nowo ułożyć sobie życie. Zyskała miłość w postaci Michała, synków, przyjaźń z Kaśką i własny salon fryzjerski. Zostało spełnić jeszcze jedno marzenie, ale los kolejny raz wystawia ją na próbę. W jednej chwili wszystko się rozpada. Z pomocą przychodzą przyjaciółki. Czy rodzina przetrwa? Czy kłamstwa nie przekreślą ich wspólnego szczęścia?

"Ciało, mimo żałoby, niestrudzenie prowadziło proces zdrowienia. Tkanki się łączyły, komórki odbudowywały, stany zapalne gasły. Czas na chorowanie się kończył. Tylko poraniona dusza nie potrafiła znaleźć swojego plasterka."

Bardzo polubiłam Mirę. Tak łatwo się z nią utożsamić. To bohaterka, która odważnie sięga po marzenia, pokonując po drodze pojawiające się trudności. Podążacie za głosem serca? Mira robi to w błyskotliwy sposób, tym samym inspirując czytelnika. Jako fryzjerka wysłuchuje historii klientek, przeżywa ich problemy jak swoje. A przecież i sama dźwiga dużo. I losy tych obcych osób przecinają się...

"Była przekonana, że to ona jest problemem. Że nigdy nie była wystarczająca ani dla niego, ani dla kogokolwiek innego."

Widzimy, jak kruche bywa życie i jak szybko można wszystko stracić. Mimo to nie ma tu przesadnej dramaturgii i skupiania się na cierpieniu, bólu i smutku. Jest ciepło i nadzieja. Każdy element jest wyważony.

Warto zwrócić uwagę na relacje międzyludzkie, rodzinne i międzypokoleniowe. Autorka ukazuje ich wielowarstwowość. Jednym razem są łatwe, piękne, rozgrzewające, innym razem trudne, bolesne. W tym miejscu warto nadmienić, jak ważne jest docenianie codzienności i wspólne dzielenie trudności.

Historia pokazuje, że zarówno przyjaźń, jak i miłość potrafi przetrwać największe burze. Że zawsze warto wierzyć w siebie, w bezinteresowną pomoc, zdobyć się na odwagę tu i teraz, by zmienić coś w swoim życiu, by zawalczyć o marzenia.

"Tata mi zawsze powtarzał, że z lękami trzeba się mierzyć, a nie się przed nimi chować."

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Znak

Mistrz tortur - Melisa Bel

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Sat, 30 May 2026 17:52:27 +0000

Tytuł: Mistrz tortur

Cykl: Mroczni oblubieńcy (tom 3)

Autor: Melisa Bel

Wydawnictwo: MELISA BEL

Liczba stron: 304

Ocena: 10/10

Valdrim uchodzi za bezlitosnego mistrza tortur. Wysoki, czarnowłosy, o oczach zimnych jak lód, budzi przerażenie w każdym, kogo przesłuchuje. Nikt nie zna jego metod, lecz krążą pogłoski, że jednym spojrzeniem potrafi wyrwać z człowieka duszę.

Kiedy oskarżona o czary Lydia trafia przed oblicze mistrza, jest przekonana, że to ostatnie chwile jej życia. Przerażona, ale i zdeterminowana, by nie dać się złamać, stawia mu czoła ze śmiałością, która zaskakuje wszystkich, a w nim budzi nie tylko podziw, ale i… pożądanie.

W mrocznym lochu, przy nikłym blasku pochodni, między katem a więźniarką rodzi się napięcie, w którym strach splata się z fascynacją. Przesłuchanie staje się czymś więcej niż torturą – staje się rozgrywką, która może kosztować ich życie… lub serce. Zwłaszcza gdy Valdrim zostaje zmuszony oddać Lydię innemu mężczyźnie…

"Mistrz tortur" jest trzecim tomem cyklu Mroczni oblubieńcy. Jest to romans historyczny osadzony w czasach średniowiecza w Anglii 1087 roku. Wyraźnie był wyczuwalny mroczny, duszny, ciężki, wręcz surowy klimat tego okresu, z jego brudem, chłodem i brutalnością.

Co byście powiedziały, gdybyście wpadły w ręce... mistrza tortur? Przerażenie, a może podekscytowanie? Owym mistrzem tortur jest Valdrim. Mężczyzna budzi przerażenie w każdym, kogo przesłuchuje. Nikt nie zna jego metod działania. Oskarżona o czary Lydia trafia do lochu Valdrima. Uważa, że są to jej ostatnie chwile życia. Mimo strachu nie ma zamiaru się złamać. Nie błaga o litość, odważnie stawia czoła mężczyźnie, rzucając mu wyzwanie, czym zyskuje uznanie w jego oczach. Między katem a więźniarką rodzi się napięcie. A może i coś więcej? Co się stanie, kiedy Valdrim zmuszony będzie oddać dziewczynę innemu mężczyźnie?

"Każdy ma duszę. Nawet ktoś, kto wygląda, jakby nigdy o niej nie słyszał."

Bohaterowie są barwni, ich przeszłość owiana jest tajemnicami, zdecydowanie budzą emocje, towarzyszymy im w myślach i uczuciach. Trudne dylematy moralne i decyzje, jakie podejmują, ranią oraz wyzwalają ogromne obawy o przyszłość. Wchodzimy w sam środek niebezpiecznej, pełnej napięcia i niedopowiedzeń gry, w której granice między oprawcą a ofiarą się zacierają. Strach miesza się z fascynacją. Namiętność i zasady stają w kontrze do prawdy. A same tortury... och co tu się zadziało! Mogłabym znaleźć się na miejscu Lydii. Nawet dałabym się zamknąć w jego lochu, związać i potorturować. Bo Mistrz bez wątpienia to potrafi! No i te momenty, kiedy opadały jego maski, uwydatniając jego prawdziwe oblicze.

"Westchnęła drżąco, zastanawiając się, jak to się stało, że tu, w tym mrocznym lochu, w największej niedoli spotkała mężczyznę, którego pokochała całym sercem."

W tym wszystkim jest też nadzieja na to, że może być lepiej. Ale to wymaga od postaci sporo cierpliwości, troski, słów zamienionych w czyny. Bardzo kibicowałam bohaterom w tym, by się im udało.

Historia obrazuje, jak łatwo ludzie rzucają oskarżenia. Jak plotkami, pomówieniami i kłamstwami można zniszczyć drugiej osobie życie. Do tego jeszcze to średniowieczne zacofanie prostego ludu, który wierzy w czary i czarownice.

Melisa Bel świetnie ukazała kontrast warstw społecznych okresu średniowiecza. Widzimy również wpływ Kościoła na władzę, to jak niektórzy wykorzystują piastowane stanowiska do własnych celów. Zasłaniając się wiarą czy dobrem ludzi, tak naprawdę pokazują swoje prawdziwe brutalne oblicze.

Dopełnieniem są ilustracje, które idealnie oddają klimat epoki średniowiecza i wydarzeń z kart książki. Dzięki takiemu zabiegowi jeszcze bardziej wczuwamy się w tę historię.

Współpraca reklamowa z Autorką

Pensjonat pod tańczącymi ogniami - Urszula Gajdowska

noreply@blogger.com (Izabela Wyszomirska) — Thu, 28 May 2026 17:39:12 +0000

Tytuł: Pensjonat pod tańczącymi ogniami

Autor: Urszula Gajdowska

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Liczba stron: 336

Ocena: 9/10

Pełna emocji opowieść, z nutą humoru, romantyzmu i grozy – o drugich szansach, odwadze i prawdzie, która potrafi odmienić życie, jeśli tylko pozwoli się jej wyjść na światło dzienne.

Emilia, autorka książek o lokalnych legendach pracująca w biurze detektywistycznym, przyjeżdża do urokliwego pensjonatu na skraju Puszczy Knyszyńskiej, by zbierać materiały do kolejnej opowieści. Na miejscu szybko okazuje się, że legenda o tajemniczych błędnych ogniach i zaginięcie męża właścicielki pensjonatu to dopiero początek zagadek, a mieszkańcy okolicy milczą znacznie więcej, niż mówią.

Gdy w okolicy dochodzi do serii niepokojących podpaleń, podejrzenia padają na Natana, nastolatka wychowywanego przez zamożnego wuja. Emilia zaczyna drążyć sprawy, nieświadoma, że ktoś bardzo nie chce, by prawda ujrzała światło dzienne.

Na jej drodze niespodziewanie staje Piotr – były policjant i dawna miłość, z którą los rozdzielił ją przed laty. Ich ponowne spotkanie nie jest jednak przypadkiem. Za kulisami działa bowiem grupa czterech energicznych seniorek, które pod pozorem troski o zaginionego mężczyznę realizują własny, dość osobliwy plan.

Niewinna intryga szybko splata się z prawdziwą tajemnicą, a losy wszystkich bohaterów zaczynają niebezpiecznie się ze sobą krzyżować.

Urszula Gajdowska znana jest nam z romansów historycznych i powieści obyczajowych. Tym razem wychodzimy poza te gatunki i będziemy mieli do czynienia z powieścią obyczajową z szeroko rozbudowanym wątkiem kryminalnym. Byłam bardzo ciekawa, jak autorka sobie z tym poradziła. Kolejny raz nie zawiodłam się, gdyż książka okazała się niesamowicie wciągająca.

Poznajemy Emilię, autorkę książek o lokalnych legendach pracującą w biurze detektywistycznym. Detektywka przyjeżdża do pensjonatu, by zbierać materiały do kolejnej opowieści. Jednak sprawy przybierają inny obrót, niż się spodziewała. Legenda o błędnych ogniach, zaginięcie męża właścicielki pensjonatu, podpalenia... Ktoś nie chce, by prawda ujrzała światło dzienne.

Tajemnice, zagadki, intryga, cztery energiczne seniorki i ich dziwny plan, Piotr (były policjant i dawna miłość Emilii) oraz Natan (nastolatek wychowywany przez zamożnego wuja) - jak to wszystko połączyć, a zarazem rozwikłać? Dzieje się naprawdę dużo.

Moją szczególną uwagę zwrócił psychologiczny wątek chłopca. Autorka doskonale oddała jego traumę jako świadka zbrodni. Byłam ogromnie ciekawa, czy ktoś mu pomoże.

Bohaterowie są wielowymiarowi, nie wszyscy mają czyste intencje, w zasadzie każdy z nich skrywa jakiś sekret. W dodatku istotny. Sporo humoru wprowadzają energiczne seniorki. Ich szalone pomysły, wtrącanie się tam, gdzie nie powinny równoważą poważniejsze tony powieści.

"Nie da się w pełni otworzyć przed drugim człowiekiem i przed samym sobą, jeśli nie jest się do końca szczerym."

Zainteresowała mnie również legenda o tytułowych tańczących ogniach, pojawiających się na bagnach. Efekt ten podbija fakt, iż akcja osadzona została w malowniczej i tajemniczej scenerii Puszczy Knyszyńskiej. Wątek ten towarzyszy nam przez całą powieść. Mgły unoszące się nad łąkami, cisza bagien, szept lasu, legenda... niepokój i napięcie towarzyszy nam stale. Kontrastem do tego jest lokalna społeczność. To zamknięci, nieufni ludzie, którzy stworzyli mur milczenia, przez który trudno się przebić.

Autorce udało się mnie zaskoczyć zwrotami akcji i pewnymi rozwiązaniami. Jednak niektóre wątki detektywistyczne, w tym wypadku np. kwestia zaginięcia nastąpiła stosunkowo szybko. To samo dotyczy paru sekretów. Części rozwiązania intryg można było domyślić się wcześniej. Mnie to w sumie nie przeszkadzało, ale wyjadacze kryminałów mogą poczuć lekki niedosyt.

"Pensjonat pod tańczącymi ogniami" to obfitująca w emocje, humor, romantyzm i grozę powieść o relacjach, które zmieniają ludzi, drugich szansach, odwadze i prawdzie, która zawsze znajdzie ujście. A wszystko to w oparach mrocznych podhalańskich bagnisk. To książka, która udowadnia, że sielskie z pozoru miejsca mogą skrywać niepokojące sekrety.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Skarpa Warszawska