FİLİZ OZGUR

Sri Lanka Maceramın Kadrajına Şahit Olmak İsteyen Buyursun.

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Tue, 2 Jan 2024 09:17:00 +0300

2023 Mart’ında gittiğim tatilimi, yeni güncellemeye başladığım blog sayfamda paylaşmak istedim.

Ada arkadaşlarımdan Ante ve Alex bu yolculuğumda bana yarenlik yaptılar. 5 gün geçirdiğim bu güzel tatilimde araba kiralayıp tropical Ada ülkesini bir de benim kadrajımdan bakınız. Kucak dolusu sarıldım bloğuma ziyaret eden herkese.

19 Senelik Voleybol Kariyerimden Kesitler

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Mon, 1 Jan 2024 15:24:00 +0300

9 yaşında başladığım voleybol kariyerimi düşündüğüm de, hayatım gözlerimin önünden bir şerit gibi geçiyor. Ne çok gözyaşı, başarı, başarısızlık, kahkaha, hayal kırıklığı var. Tüm duyguları bana uçlarda yaşatan harika bir deneyimdi voleybol benim için. Artık 38 yaşındayım ve geriye dönüp baktığımda hafif bir tebessümle hatırlıyorum tüm anılarımı. Şimdiki olduğum formatımda voleybol bana birçok kimlik verdi ve halen bu kimliklerin gücüyle oyuna devam ediyorum. Hayata yaşattığı tüm deneyimler için sonsuz şükranla.

WATSU NEDİR VE FAYDALARI

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Mon, 1 Jan 2024 14:31:00 +0300

Merhaba Güzel Canlar

Son 2.5 senedir Maldiv'ler de Watsu eğitmenliği yapıyorum. Nedir bu Watsu diyenleri duyar gibiyim.

Watsu; Shiatsu ve water birleşimiyle gelişmiş bir tekniktir. Shiatsu parmak basıncı masajı anlamına gelen masaj tekniğidir. Yani su da stretching ve parmak masajıyla uygulanan bir tekniktir.

Havuz sıcaklığı; vücut sıcaklığına yakın 35-38 derece arasında değişmektedir.

Meditatif yapıldığında, kontrolü bırakmanıza destek olan ve bize teslimiyeti öğreten bir tekniktir. Özellikle uyku sorunu olan kişilere önerilir. Vücuttaki biriken stresin serbest kalmasına yardımcı olur.

Bazı danışanlarımda gördüğüm tepkiler de farklı oldu; çoğu danışanım, anne karnında hissettiğini ve güven duygusunun geldiğini, bu enerji içeririsinde gözyaşlarını tutamadıklarını gördüm. Watsu kişiye göre değişerek farklı deneyimler sunmaktadır.

Ve Hala Oldum

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Sun, 31 Dec 2023 18:38:00 +0300

Bu aşk nasıl anlatılabilir ki, küçücük masum bir ruh, mis kokulu ve sana sadece koşulsuz sevgiyi hatırlatmak için gelmiş, küçük masum bir misafir bu dünya'da ve seni halası olarak seçmiş.

Hala'cım seni o kadar çok seviyorum ki, her an kalbimde ve duamdasın. Hayatın, en mucize dolu harika enerjilerle ve şanslarla, istediğin tüm güzel kapıların açık olması dileğiyle, halan kadar özgür bir ruh olman dileğiyle :) Kalbimin gücü seni hep korusun halacım.

MALDİV'LER DE PILATES, YOGA VE WATSU EĞİTMENİ OLMAK

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Sun, 31 Dec 2023 17:59:00 +0300

Merhaba guzel canlar,

Voleybol kariyerimi biraktiktan sonra Amsterdam, Bursa arasinda mekik dokuyup. Pilates ve yoga studio'su için attiğim adimlarda Covid'in galip gelmesiyle kendimi Maldiv'lerde buldum. Hayatin akisiyla gitmeye basladigimda ve o alttaki kontrol mekanizmasi dedigimiz super ego'ya bir tanik olarak kalmaya basladigimdan beri büyük bir dönüsümün eşiğinde olduğumu hissediyorum. Biraz daha açmak istedim bu konuyu. Doğudugumuzda bize anne babamiz koruma altina alip ihtiyaçlarimizi karşilar. Sonrasinda çocuk yaştayken kendimize bir koruma kalkani gelistiririz. Bunu yemeliyim, yememeliyim. Şunu boyle yaparsam beni severler, yapmazsam dişlanirim diye surekli konuşan bir iç yargiç geliştiririz. Işte bu iç yargicini iyi tanidiktan sonra altta surekli ayni calan plağa karsi bir adim geri durduğunda taniklik başlamiş oluyor ve kayitlar dönüşmeye başliyor. Işte bu bizi korumaya calistigini sandiğimiz super egomuzdan yani konfor alanimizdan cikip kendimize karşi biraz daha tanık kalıp, özgür bir alan açmiş oluyoruz, bu alan özgürleşebildiğimiz yerdir. Ben size Maldiv adalari maceralarimi anlatacaktim lakin super ego yazisiyla başlamiş oldum. Bu ada'da dunya'da ilkkez denenen bir konseptle saglikli yasam merkezi kurulmustur ve beni de ada'nin mind and body specialist olarak goreve davet etmislerdir. Ada wellbeing retreat resort olarak gözüküyor. Reklam motorlarlarina takilmamak icin ada'nin ismini vermek istemedim. Lakin cennettin bir köşesinde pilates ve yoga dersi vermek keyifli olabiliyor. Simdilik bir kaç foto paylaşimi yaparak. Blogumu kisaca bitirmek istedim. Sevgiler.

GELGİTLİ DOLUNAY....

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Wed, 31 Jan 2018 23:14:00 +0300

Dolunay etkisi deyip yine zihin oyunlarının sana verdiği acıdan kurtulabilme sanatının yazıları olsun,
Kalbin bir kilidi vardı ve de bu anahtar kilidinin ucu öle kırılmış ki, anahtar deliğe yaklaştıgın da bile kalp acısından korkarak geri kaçıyormus, sonrasın da zihin de kilitleyiveriyomuş kendisini, kendine mi kızmalıydı sabırla cektirilen acının yasını tuttugu için ya da değişim için kendi kılıfından cıkmayı bekleme arzusu ile içindeki karanlık yüzüyle barışmayı ya da kolay bir yoldu yapılanların hesabını içinde çözemedikçe girdapta kaybolmayı seciyordu zihin, ya ruhun ya kalbin bu acısının dinmesi için dualar ederken, kendine olan inanç sistemi ve umudu yenilemek adına, dua ile kaçış yolunu seçmişti zihin belki de, yo yo hayır bir şekilde bu girdanbın etrafa sactığı küllerin hesabını sormadan yeniden uyum yasasın da iç dengeyle yaşayabilmek lazımdı, içten gelen dışa yansımıyormuydu ya da ona mı inandırmıştım zihnimi, delirmekte güvenliydi artık, delirip o kuyudan cıkmaktı belki de, karanlıkta güvenliydi belki de, korkumuzla yüzleşebilmek belki de, hani çok güçlü olma illüzyonlarını bir kenara bırakıp, maskesizce yaşayabilme cesareti kaç kişinindi, belki de bu yansımalar da benim zihnimin yarattığı bir inanç mekanızmasıydı, o kadar fazla bilgi kirliliği vardı ki inançlar üstüne, neye inanacağını şaşıran bir kurbaga gibiydik belki de.....
Sahi o dillendirip haddinizi bilmediğiniz kelimeleriniz nerede kaldı bayım,o kelimeleriniz sadece bana zarar vermediğini biliyormuydunuz....aaa bayım güçlü kollarınız sadece bana zarar vermediğini biliyormuydunuz, o kelimelerinin, giyindiğin maskenin altında önce seni sonrasında beni, bizi hepimizi yıktı..... Hadi dualarımız eşlik etsin, buda geçicek, acımız dinicek, sevgi enerjisinin kalkanın da huzurla, bollukla, bereket ile yaşamayı yeniden öğrenicez, unutturulan umudumuza, aşka inancımıza, birbirimize güvenmeyi yeniden öğrenicez ve özümüzün sevgiden geldiğini, sevgi ile yaratıldığımızı hatırlayarak, yaşamımıza mucizeler çekmeye devam edicez, çünkü mucize biziz:) çünkü bugün dolunay ve bu dolunayın gelgitli blogger'ına hosgeldiniz....

Zamansizliktan bir an...

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Wed, 24 Jan 2018 17:13:00 +0300

Kendin olamadıgın her saniye ve her dakika sanki aleyhinde işliyormusuz gibi bir cember içinde yasamak....
Varolan yeteneğin ve beynine kazınmaya calışan senelerin hipnotik ortamından kaçmaya çalışmış ve de tökezleyerek korkularınıyla yüzleşemeyen bir garip yolcu gibi, karanlık ormandan ışığa dogru çıkmaya çalışmak....
Varolan dunya da, varolabilmek için ego yarışlarının kurbanı ya da aşkına tüm ruhunu teslim etmiş ve karanlıkta boğulana kadar celladına izin vermiş bir kurban psikolojisinden, çıkabilme gücünü veren o ulu, yüce inanc ve güçten büyük ne var ki.....
Kelebek etkisiyle acıları hissetme algılayışımıydı yoksa kelebek etkisini yaratan o bilincin ta kendisimiydim....
Sahi kimdim ben, mantık bilinciyle dengeyi bulmaya calısan mı, içimdeki sönmüş ısığı canlandırmaya calısan mı, bu iki delilik arasında delirmenin uçların da yaşamış olan mı....
Sahi bu kadar kolaymıydı, insanı insan yapan duygulardan uzaklaştırabilmek, dogruyu bilmek ama hissedebilme frekansına yükselme çabası bi o kadar da zormuydu....
Sahi kimdik biz, sürekli inançlarımızı ve motivasyonlarımızı birbirimize anımsatarak dunya illüzyonun da hayatta mı kalmaya çalışıyorduk...
Tüm kurguların karıştığı bu dönem de, duadan daha büyük hangi güç vardı ki....
Prestijmiydi ayakta tutan insanları yoksa sevgi mi, kalpten açılmış hesapsız olan...
Sevgi algıyışları da farklımıydı, yoksa aynı frekansmıydı...
Tıkanmışlığın verdiği bir özgürlük vardı belki de, bundan 100 sene sonra hatırlanmayacak ismimiz ve anılarımızda, korkulacak ne vardı ki....
Öğrenilmiş çaresizlik mi yoksa varolamama, iz bırakamama algısımıydı
ya da varolan kadere inanmak mı yoksa kaderi değiştirebilme gücümüzü hatırlamak mı...
Sahi kimdik biz, birer kukla mı yoksa maskeler ardında inandırılmaya çalışılan özgür ruhumuza inancımız mı?
Belki de an'da kalabilme gücümüzü bulmak ve sadece şimdiyi yaşayabilmektir, sorgusuz sualsiz, peki aşkın bu derece antagonist ruhunun yakıcı gölgesini nasıl silicez, dua işe yararmı ki, dua için elimi açtığım da başıma gelenler de kadermiydi....
Kaderimiz, kendi gücümüze, irademize, ışığımıza güvenmek olsun, yaratıcı gücün bir planı vardır demekten başka hangi inancımız kaldı ki.......

Filiz Ozgur 2017

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Thu, 23 Jan 2014 02:52:00 +0200

An ordinary man only apparently loves himself and wishes himself good health, prosperity and well-being. If he could observe and know his inner self, he would hear within, a constant chant of negative thoughts and worries, the recital of a prayer of misfortune in the expectation of terrible events, however probable or improbable.

Self-sabotage
Self-sabotage is the effect of a fragmented psychology that in most people manifests in a sense of guilt and a constant feeling of uncertainty and failure; man becomes victim of the song of sorrow he sings inside, and of the flow of negative imagination and destructive thoughts ceaselessly echoing inside him.
People live too often and for too long outside of themselves, lost in identification with the world, and thereby enlarging the distance from the real part of themselves. The anguish you feel is the most reliable signal that you have forgotten - hypnotized by the imagination of the world as a separate reality external to yourself.
As a consequence, an ordinary man secretely thinks of his death as the solution to all his troubles, and unconsciously tries to accelerate his physical departure. Homo sapiens has reduced itself to a suicidal species finding in drugs, smoking, alcohol, unhealthy diet, and above all, negative emotions, its terrifying menu or list of options for perpetrating one’s elimination. If we would try to stop them, and oppose their project of death, they would not see us as rescuers or benefactors. On the contrary, such an attempt would turn them into mortal enemies, and in the end would only postpone their self-sabotage.»

Love Yourself
The remedy is: love yourself inside; love yourself unceasingly. It means to be in contact with the most real part of yourself. It means achieving and living a state of victory, of grace, and of understanding - a state of innocence. This word comes from the Latin root innocent which means not-nocere ‘not + to hurt’. Innocent in its true meaning is then the quality of a man who is not harming himself, who is not devoted to the favourite planetary occupation of self-sabotage.
For unprepared people, loving oneself inside looks like quite a boring condition, in which it seems that nothing happens and excitement is missing, compared to the state of apprehension and constant turmoil in which ordinary men live. For a man, however, who remains lucid and firm in loving himself inside, everything is punctual, and even the confusion of the world – that anarchy where everything is apparently rebelling and trying to escape from composing itself into a unity - appears to be a movement of fusion, towards a higher level of integrity.

Stop damaging yourself
Most people believe that the world as it is does not work and cannot go ahead without their intervention, and so try to bring solutions to the others, thinking to resolve their problems, and to heal their illnesses. Their vanity makes them believe that they themselves are healed and ready to help others. In reality, he who has not defeated the lie within himself, he who is unaware of the self-sabotage that continually goes on within him, cannot do anything for anyone. The only thing you can really do to help the world is to wake up from your nightmare and stop damaging yourself. We meet a beggar and we feel compelled to help him, or anyone in need, for the sake of our unconscious fear that we could find ourselves in that condition and the hope that we could find help. Our fear, however, is creating the object of our fear. While you think of this eventuality you are already laying the grounds for this very thing to happen. Your mere thought has already put you there. In the moment in which you are giving aid, you find yourself covered in his rags, and begging in his place. You tell yourself, “I’ll never be in that state of need!”.

Behind the smokescreen of philanthropy
Let’s open our eyes to the falseness hiding behind altruism and most forms of charity fostered by institutions that live off people’s sense of guilt. Most humanitarian organizations only exist to perpetuate themselves. They specialise in obtaining funds and gathering resources which they then misspend and squander, barely managing to even support themselves. If you lift the smokescreen surrounding philanthropy in its every form, you might discover that behind the suffragists and the Salvation Armies, behind medical and pharmaceutical aid and the distribution of food, hides the most atrocious organized crime and the worst acts against man. In reality, help creates the need for help, in an endless vicious circle. Every day the army of humanitarians, altruists and philantropists grows, and all the evils that they pretend to fight extend and become more acute. Poverty and famine have never been so widespread. Working on the effects and never tackling the cause, they only feed themselves, their pockets, and their vanity. Poverty is a mental illness. Death is only in our heart. If we could recognize this, we would revolutionize the very concept of charity. Only the ‘dream’ can change poverty into prosperity, and difficulties into understanding. A man, a corporation, a nation who dreams is never poor - can never be poor. He who has defeated the lie and self-sabotage in himself, who loves himself inside, has not to look for any external help. He is the solution and has the power of doing for himself, and because of it, for the world and for others.

The world needs your change
Think how much vulgarity and emotional debris is eliminated through this realization. Guilt, victim consciousness, and false love for others are all swept away at once, together with all the philanthropic organizations and humanitarian organizations founded on false altruism.

The world doesn't need your help, but desperately, your change.

Do you think this can make us cynical and mean? A person who loves himself inside cannot be cynical or mean towards others. When you have won inside, you are the healing of all and everything. Doing for yourself, through your innocence, you are bringing the greatest possible help for the world.
Loving yourself is the only thing to do, and the only activity to overcome inner fragmentation; it is the only way to regain our oneness. Loving ourselves inside is the fusion of all the scattered particles of our Being into one single entity. We call this achievement Integrity.

The tingling, vibrating sensation
In order to give to others we have first to know how to give to ourselves.

To give, I have to have; to have, I have to be.

He who has not achieved a state of wholeness is a man in need, is truly poor, and cannot give anything to anybody.
When we were little children we used to wake up with a sensation of joy - the feeling of our integrity and the feeling of being complete. Nothing was missing. Adults have long forgotten that ecstasy in their body, but when you start to love yourself you can feel it again as a tingling, vibrating sensation under your skin. A leader knows that he has to wait for this physical signal before any decision is made, and before any action is taken. A leader knows the golden law of economy: I have because I give; I give because I am. Giving is above all self-giving - the donation of one’s being. I give what I am. Through loving himself, he gains the power to give to others what really matters and what they really need: his fearlessness, courage, commitment, and his sense of safety.

UYANMANIN İŞARETLERİ...

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Thu, 18 Apr 2013 11:46:00 +0300

Vahiy olarak tanımlanan aydınlanma deneyimi veya başka bir anlatımla “Tanrı ile yüzleşmek, Onun varlığı ile birleşmek” tüm zihinsel engeller kalktığında kişinin “başına gelen” bir deneyimdir. Bu deneyim başka bir yolun veya öğretinin milyonlarca talebesi olmasına rağmen hala küçük bir azınlığın lütfuna ulaştığı son noktadır.

Ruhani yolda olmak ve istikrarlı bir şekilde sadece uyanmayı ya da aydınlanmayı menzil ve hedef bilmek çok az yolcunun gösterdiği bir çabadır. Yolun kişiye verdiği bilinç aşamalarında bir çoğu daha ilk düzeylerde yaptıkları açılım ve değişim deneyimleriyle sarhoş bir şekilde yol kenarında takılır kalırlar. Spiritüel benlik büyür ve kişi kendini özel ve seçilmiş hisseder. Bu tuzağa düşmeyen hemen hemen hiçkimse yoktur ve çok azı bu tuzaktan kurtuluyor. Çünkü kendini beğenme ve başkaları tarafından beğenilme; insan kitlelerinin hayranlığının hedefi olmak gibi birçok nitelikle bağımlılık kurar ve kısır bir döngü içinde kalırlar... O tür kişilerin öğretileri çarpıktır ve yargılarla doludur. İkilik yaratırlar kendi doğrularını öne çıkarırken ve böylece egoyu beslerler... Dünya onların menzili ve olmuştur...

Gerçek ruhani yolcu kalabalıkları aramaz. O sessizliğin ve sadeliğin misafiridir ve tüm gerekli olan her şey ona oradan verilecektir... Sabır ve istikrarla kendini yoklar, kendine bakar ve ruhani alemin yardımını alır... Yargılamaz ve fikirler içinde yer almaz. Tartışmaz ve hakikatı savunmaz. Hakikatın savunulmaya ihtiyacı yoktur... Sadece onun için el, ayak, dil ve göz olmak yeterlidir... Hakikat söz ile değil ÖZ ile anlatılır bu dünyada...

UYANIŞ, namı diğer AYDINLANMA hakkında yalan yanlış sınırsız açıklamalar var....Bilmeden bildiğini sananlar ordusu egoya hizmete devam ederken, o küçük benliklerine spiritüellik kaftanını giydirmeye devam ediyorlar....Elbette egonun spiritüelleşmesi çoğunlukla kaçınılmaz bir evredir ruhani yolda ama sanıldığı gibi aydınlanma değildir... ve o evre aşılmadan yol yürünmez...

Uyanmanın İşaretleri:
1.Artık spiritüel bilgi veya deneyimler için arzu olmaz...
2. Olan şeyden farklı olan herhangi bir şey olma arzusu yoktur...
3. Bağlılık OLMADAN şefkat vardır...
4. Her ne olursa olsun beden/zihin huzurludur...
5. Zihin, geçmiş veya gelecek kaygıları olmadan tam olarak şimdidedir...
6. Aynen meditasyonda olduğu gibi düşünceler gelir giderler, ama onlarla özdeşleşme yoktur...
7. Herhangi bir yargılama olmadan “olan şeyin” farkındalığı vardır...
8.En zor durumlarda bile mutluluk sabittir, süreklidir...

Uyanmış olmak Şunlar DEĞİLDİR:

1. “Spiritüel deneyimlere” sahip olmak ve aramak...
2. Sürekli keyif, coşku hali...
3. Armağanlara (yeteneklere) sahip olmak (kanallık, telepati, durugörü, duruişiti, şifa yetenekleri, levitasyon yapma, nesneler tezahür ettirmek vs.)
4. Spiritüel konularla ilgili bilgi sahibi olmak...
5. Kundalini deneyimleri yaşamak...
6. Özel olduğunu, kurtarıcı olduğunu düşünmek...
7. Mükemmel sağlığa sahip olmak...
8. Duyularla herhangi bir şeyle ilişkili şeyler algılamak...

İÇKİLERİ MEYVELERDEN ÇOK SEVDİK...

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Mon, 8 Apr 2013 21:57:00 +0300

Niye Hamlet delirecek olanı,Romeo ölecek olanı,Othello kuşkulanılacak olanı,Anna Karenina bencil olanı seciyordu? Ve hangisi bagliligin nedeni olarak deliligi,ölümü,kuşkuyu,bencilligi isaret ederdi? Kuvvetli baglarin 'ibrişim görünümlü çelik bir yumak gibi insani sarmalayan' iplikleri boyle zayifliklara dokunuyorsa,bu baglananlarin da zayifliklarini,bozukluklarini gostermez miydi?
Biz, 'bağlanmayı' hep zirvelere doğru bir uçuş olarak anlatmaya çalışırken, belki de bağlılık,ölümün,deliliğin,kuşkunun,bencilliğin,bozulmanın karanlık uçurumlarına doğru bir kendini bırakıştı.
.....Bağlanmak,ayırır bizi diğer insanlardan.
Diğerlerinin meyvelerini toplayıp yediği bir bahçede, o meyvelerin bozulmasından elde edilmis lezzetli ve yakıcı içkileri içmenin sarhoşluğuna, o içkiyi keşfetmis olmanın ve kalabalıklardan ayrılmanın hazzıyla bırakırız kendimizi.
''Niye bağlanırız bir insana' diye sorulduğunda, 'İçkileri meyvelerden çok sevdiğimiz için' deriz.''

İçkileri meyvelerden çok sevdik, yanlış basılmış hatalı pulları,paraları en değerlisi kabul ettik... Hamlet'i Ophelia'ya, Romeo'yu Juliet'e, Othello'yu Desdemona'ya hatta gerçek hayatta Scott Fitzgerald'ı Zelda Sayre'e, Şenay'ı Şerif Yüzbaşıoglu'na bağlayan o 'hastalığa' belki yakalandık, belki atlattık, belki de aldırdık BAĞ'demciği....
Ama 'birine bağlanmak istemiyorum' derken, muhtemelen hep yalan söyledik...

OLGUNLASMAK....

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Fri, 5 Apr 2013 00:06:00 +0300

Artık eskisi gibi her hafta sonu birileri ile dışarı çıkmak istemiyorum. Beni yoran ilişkiler, yeni tanışmalar, yeni yüzler aramıyorum. Eski dostlukların da özetini çıkarmaya başladım.

İlişkilerde tasarrufa gidiyorsun her şeyde olduğu gibi ve gereksiz insanları hayatından atmak istiyorsun.

Yapmacık, inanmadan konuşmak istemiyorum artık.

Beni anlamayanlarla konuşmak cümle kirliliği yaratıyor ve hak edenlere saklıyorum enerjimi.

İstediğime istediğimi deme özgürlüğüne sahibim, eleştirme hakkını oluşturan yaşamışlık ve yeterli yaş faktörü artık bende de var.

'Ben demiştim' ,'ben bilirim', 'ben zaten anlamıştım',

Sendromunda olanlarla arkadaşlıkları bir kez daha sorguluyorsun. İlişkilerini sadeleştirmeye başlayınca sıra iyi ve kötü gün dostlarını ayıklamaya geliyor. Kötü gün dostlarını belirliyor ve onlara daha çok önem veriyorsun.

İyi gün dostu bulmak ne kadar kolaysa kötü gün dostu bulmak bir o kadar zor, biliyorum.

Dostlar ihtiyaç olduğunda göçmen kuşlar gibi sıcağa uçuyor ve sadece seninle birlikte sürüden ayrı düşenler kalıyor.

Zamanın ne kadar kıymetli olduğunu öğreniyorsun buralara kadar gelirken.

Uzun düz otobanlardan olduğu gibi, kestirme bozuk yollardan da ulaşabilirsin hedeflerine.

Kestirmeleri de öğrendim gide gele.

Boş geçen her saniye değerli artık.

Daha yapılacak çok şey var ama, kendimi çok yormaktan çok hırpalamaktan yana değilim.

Gerektiğinde 'HAYIR' demeyi öğrendim ve bu kelime başta karşındakine kırıcı gelse de senin için hayat kurtarıcı olabiliyor.

Sevgiye önem vermek gerektiğini, zamanı geldiğinde elinde sadece sevginin kalacağını biliyorum.

Sevgi paylaşıldıkça oluşuyor, olgunlaşıyor.

Aileme ve seçtiğim tüm dostlarıma daha önce göstermediğim sevgi, anlayış ve ilgiyi gösteriyorum. Biliyorsun ki gidenlerin ardında sadece iyilikler kalıyor, ne kadar sevgi dolu olduğu hatırlanıp anılıyor.

Bana çok genç olduklarını hatırlatırcasına nedense tecrübelerimi, fikirlerimi sormaya başladılar.

Vereceğim cevaplar belki çok anlamsız geliyor ama yine de dinliyorlar ama ben biliyorum ki yasamadan hiçbir şey öğrenilmiyor.

Yasamışlığın oluşturduğu bir alçak gönüllülükle gülüyorum içimden sadece.

Artık daha şık giyiniyorum, senelerle birikmiş dolaplar dolusu kıyafet var ve bunları kendimle paylaşmalıyım.

Önce kendine güzel görünmelisin, kendi zevkime göre giyinmek istiyorum, böyle hissediyorum.

Modaya uymak adına popumun sığmadığı düşük bel pantolonlara sığmıyorum diye kendimi üzme tercihini de kullanabilirim .

Ayıp, günah yada ne derler korkuları çoktan geride kaldı.

Dostlarıma, kendimize yemek yapmak hoşuma gidiyor. Mutfak eskiden bir zulüm iken şimdi zevk aldığım mekanlar arasına giriyor.

Farklı lezzetler denemek güzel ve kendi lezzetimi kendimde yaratabileceğim belli bir damak zevkim ve mutfak kültürüm oluştu.

Sonra Sezen'in şarkısındaki gibi anneni daha sık düşünüyorsun ve hatta anlıyorsun.

İşte bu yeni alışmaya başlanan ve giderek hoşa giden yeni duruma olgunluk deniyor.

Yasamışlığın, görmüşlüğün, geride kalmış üflenmiş doğum günü mumlarının bir sonucu kendiliğinden ortaya çıkıyor hayatın bir dönemecinde bu olgunluk.

Ne zaman dersen herkese göre, ne kadar dolu yasadığına göre değişiyor bu olgunluk çağına ermek.

İnanın bana hayattaki düşüşler, zor alınan virajlar bu zamanı hızlandırıyor.

Kendi dünyanın küçüklüğünü keşfetmek ve buna rağmen kendinin kıymetini bilmek çok ise yarıyor.Bir gün hepimizin bu huzurlu olgunluğu bulmasını diliyorum.

Can Dündar

Benzemek İstemediğiniz Kişiyle İlişkiye Girmeyin!

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Sun, 24 Feb 2013 11:10:00 +0200

Kendinize ait özel ve bir bakıma da mahrem olan enerjinizi kiminle paylaştığınıza dikkat edin. Sözkonusu mahrem enerji birleşim esnasında size ait aurayı birleştiğiniz kişinin aurasıyla adeta enerji yüklü iki kablonun birbirine bağlanması gibi bağlar ve enerji akışını gerçekleştirir. Bu sistemden haberiniz olmaksızın ya da bu birleşim enerjisinin bu denli bir önemi olduğunu kabul etmek istemeseniz dahi, birleştiğiniz kişinin kendi fiziksel ve ruhsal titizliğinin derecesi yani kendindeki içsel enerjinin mahremiyetini bilmekten habersiz, ilişkiye girmeyi skor kaydetmek ve avlanmak gibi ilkel kişiliğine ait tatminsel sembollerle dışarı vuran kişinin sizde bırakacağı tek şey kocaman bir ruhsal yıkıntı çöplüğü olacaktır. İlişkiye girme sıklığınız partnerinizin aurası ile daha derin ve güçlü bağlantı kurmanız demektir. Şimdi cinsel hayatı çok eşlilik üzerine kurulu kişinin kendine ait aurasındaki karışıklığı ve dağılmışlığı düşünün: Beraber olduğu herkesin ruhsal özelliklerini de beraberinde taşıyor ve kendi dışındaki herşeye ve aslında herkese dönüşüyor!

Benzemek istemediğiniz kişiyle ilişkiye girmeyin!

ŞEMS'İN SIRRI.......

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Sat, 16 Feb 2013 23:17:00 +0200

“Uzun bir yol geldim buralara. Asırlardır bu yoldayım. Kaç beden giydim, kaç yaşam tükettim saymadım. Yanılgıların hamurunda mayalandım. İyiliği kötülüğe, kötülüğü iyiliğe devrettim. Bir sarkaç gibi bir uçtan diğer uca gidip geldim. Kadın oldum, erkek oldum. Öldüm doğdum. Her yaşam bir nefes almak vermek gibiydi. Yaşamların ötesine geçtiğimde bunu gördüm. Gördüm ama anlatamadım. Bir sır gibi bu gördüklerim içimde gömülü. Hep aradım dedim ama aslında aramamışım.Aradığımı sanmışım. Neyi aradığımı bilmeden aradığımı sanmışım. Her zaman bir arayan ve bir aranan vardı. Ama ne arayanı bildim ne arananı. Ne zaman ki bu “ben” denilen mahlukatın gerçek olmadığını anladım o zaman esas ve tek yolculuğum başladı. Bu hayat o yolculuğum. Şimdi seninle burada muhabbette olmam bu yolculuğun sonunun geldiğine dair bir simgedir. Tıpkı sen gibi. Sen de bir simgesin bu rüya aleminin içinde Şems. Diğerleri gibi. İsa gibi, Buddha gibi, Krishna gibi. Ve ben senden ayrı değilim. Seni rüyamda ben yarattım. Zihnimin bir ürünüsün. Her şey gibi. Herkes gibi. Ve seni bana son kurtuluşu armağan etmen için çağırdım. Seni de kurtarmak için...”

“Bir çağrıdır her karşılaşma. Bir Özün kendini hatırlamasıdır. Görülmemiş bir rüyada seyir eden kayıp bir hafızayız sen ve ben. Bu bedenler aleminde kendi filmini çekmiş bir Özün çekildikten sonra izlemesine tanığız her birimiz. Ve bu tanıklığı başkasına vererek tamamlıyoruz rüyayı ve çekiliyoruz bir sır gibi bu diyardan. Ben sırların sırrıyım derken bunu kastediyorum. Tek sır budur. Ne sen varsın, ne ben varım ne bu alem. Varsan sen bir IŞIKsın... O da bu alemde yok...”

Visibilia Ex İnvisibilibus...

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Tue, 15 Jan 2013 21:41:00 +0200

Gördüğümüz şeyler göremediğimiz şeylerden doğar. Etrafımız göremediğimiz şeylerle çevrelenmiş durumda. Ekonominin dikey boyutu. Modern Japonya örneği. Eski Sovyetler Birliği örneği. Gorbaçev ve hayatın ruhanileştirilmesi. Bir şeyi hazırlıksız yapabilmek için uzun süre hazırlanmak gerekir. Refah vicdanı. Kıtlık vicdanı. Evren bir bolluk yeridir. Kayıp cennet. Görünürdeki zıtlıklar. İçsel sezgi ve ‘düş’.
Medeniyet tarihi görülebildiği kadarıyla bir daha fazlasını yapabilme arayışıdır, insanoğlu durmaksızın kendini aşmaya ve üretmek, iletişim kurmak, seyahat etmek ve yok etmek için daha büyük kabiliyetler ve imkanlar elde etmeye çalışmıştır. Aynı zamanda daha yüksek bir düzlemde, gözle görülmeyen fikirler dünyasında Oluş’un gelişimi ve devinimi devam etmektedir. Görünen tarafta yapılan her keşif ve eklenen her yeni kabiliyet öncesinde daima oluşun fethedilmesi ve insanoğlunun kapasitesinin genişletilmesi gerçekleşmektedir: ki bu gerçekleşmeden somut olarak adlandırdığımız gelişmelerden hiçbiri cereyan edemez.
Görünen görünmeyenin yansımasıdır ve bir gölgenin şekli ve büyüklüğü bakımından kendisini yaratan nesneye bağlı olması gibi görünen de görünmeyene öylece bağlıdır. Gördüğümüz, hissettiğimiz, dokunduğumuz ve duyduğumuz her şey, maddi nesneler ve hayat dediğimiz bu işletmenin tamamı dahi duyularımızla algılayamadığımız ancak bu dünyanın varlık nedenini teşkil eden görünmeyen bir dünyanın yansımasından başka bir şey değildir.
Bir insanda bile, inşa edebilmiş olduğu her şeyin kaynağı görünmeyen yanıdır, ‘düşüdür’ ve bu düş, yaşamının kalitesinde ve başına gelen olayların doğasında kendisini gösterir.
Bir insan şans eseri bir imparatorluk kurabilir, servet yapabilir, mal mülk sahibi olabilir, ancak “düş”ündeki en küçük çatlak dahi başarısız olmasına yeter.
Okulun parolası olan Visibilia ex Invisibilibus, içsel sorumluluk anlamına gelmektedir, dışta cereyan eden olayların ancak fikirler, nedenler, yaratıcılık ve ‘düş’ dünyasında çoktan cereyan etmiş olay ve durumları yansıtabileceği anlamına gelmektedir.
Görünen görünmeyenden doğar.
Ses sessizlikten.
Ve hareket hareketsizlikten.
Gerçeklik dediğimiz düzlemi dikine kesen dikey bir boyut mevcuttur ve bu boyut, görünmeyenin dünyasıdır. Visibilia ex Invisibilibus.
İçinde bulunduğumuz yüzyılın başı itibariyle kuantum fiziği maddenin temel yapı taşları arasında uçsuz bucaksız bir boşluk olduğunu ortaya koyabilmiş ve bizleri evrenin tamamının özünde boşluktan “imal” edildiği ve gerçekliğin çekirdeğinin “neredeyse hiçbir şeyden” oluştuğu paradoksunu kabul etmeye mecbur bırakmıştır.
Bilimsel bilginin hızlanarak ve katlanarak evrimleşmesi, kavramsal düşünce kalıplarımızı zorlamakta ve gündelik ‘gerçeklikten’ kaynaklanan deneyimlerimize öylesine ters düşmektedir ki madde olarak bildiğimiz nesnelerin ve içinde barındırdığı her şeyle birlikte gerçekliğin bir yanılsamadan, bir tiyatrodan ibaret olduğu olasılığını ciddi şekilde düşünmeye ve bu nedenle de görebildiğimiz dünyanın ötesinde bizleri nelerin beklediğini sorgulamaya başlıyoruz.
Gördüğümüz, hissettiğimiz, dokunduğumuz ve duyduğumuz her şey, gerçekte ve özünde, duyularımızla algılayamadığımız, bizim dünyamızdan yüksekte bulunan ve bizim dünyamızın varoluş nedenini teşkil eden bir dünyanın yansımasından başka bir şey değildir.
Her çağda entelektüel iklimde yaşanan daha sofistike araçların kullanılması türünden kaymalar, sınırları sürekli olarak değiştirmekte ve sözünü ettiğimiz bu görünmez dünyanın büyük bir bölümünü günümüz bilimsel araştırmalarının meşru konuları arasına yeniden dahil etmektedir.

Toplumların cehalet kıskacında can veriyor erenler....

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Tue, 8 Jan 2013 16:34:00 +0200

Hayatımızda bizlere mutluluk ve sevinç veren şeylerin gün gelip bize keder ve mutsuzluk yaratacağını hepimiz deneyimledik. Bu dünyanın hertürlü verisi çifter çifter gelir. Karşıtlar birbirlerinin ayrılmaz ikizidir bir madalyonun iki yüzünü belirleyen. Bugün sevinç içine dolduğunda bil ki üzüntü sırasını bekliyor olacak. Mutluluğun ardından mutsuzluk saracak benliğini, kazancın arkasından kayıplar...

Bu dünya kanunu böyle işler. Varlık ve yokluk arasında giden bir sarkaç gibi hayatları bağlar bu düzene. Mesele, düzeni eleştirmek ya da değiştirmeye çalışmak değildir. Ya da kendine bu düzende en uygun yeri, en uygun yaşam biçimini bulmak değildir. Mesele, bu gelgitler aleminin önce ne olduğunu anlamak ve nihayetinde aşmaktır. Kendimizi sonsuz, sınırsız, ebedi ve karşıtsız ruhani bir varlık olarak deneyimleyerek bildiğimizde, bu karşıtlar oyunu bizlere tesir edemeyecek, içimizde etkileşim yaratamayacaktır. Bu dünyadan ve ona olan inancımızdan doğan üzüntüler, sevinçler, mutluluklar ve mutsuzluklar artık olmayacaktır. Maddi ve manevi beklentiler birer sis bulutu gibi çözülecek ve içimize o an'a kadar tatmadığımız bir özgürlük duygusu yayacaktır. Başarılı ya da başarısız olmak artık önemini yitirecek, kıyaslamalar sona erecektir. Kişi olarak övülme ve beğenilme isteği ya da yadırganma ve yargılanma korkusu yok olacaktır.

Kişi bu durumda şahsına yapılan iltifatlar, küfürler, eleştiriler karşısında ilgisiz kalacaktır. Onun için bu egolardan gelen yorumlar bomboştur ve değersizdir. Hipnoz altında olan ve kendini bilmeyen zihinlerin sınırlı anlayışı ve algısından kaynaklanan bu söylemler bütünü kendi içinde keşfetmiş bir kişiyi etkileyemez. Bu durumda egoların başka imkanları olmadığı için saldırabilecekleri tek şey bedendir ve bunu da yaparlar ve geçmişte her daim yaptılar ruhani boyuta varmış kişilerde. Örneğin İsa'da ya da Şems-i Parende'de, Hallac-ı Mansur'da, Pir Sultan'da ve nicelerinde...

Günümüzde değişen bir şey yok bu anlamda... Sadece çarmıhlar artık ağaçtan değil, eziyetler kamçı ile değil... Toplumların cehalet kıskacında can veriyor erenler günümüzde...

DUR VE İZLE, İZLE VE ANLA, ANLA VE BİL....

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Tue, 13 Nov 2012 16:52:00 +0200

Her gün, her an zaman çarkı dönüyor ve hayatlarımıza küçük ya da büyük değişimler getiriyor. Bu dünya değişimlerin dünyasıdır ve değişmeyen tek şey değişimin kendisidir. Gece ile gündüz arasında gelip giderken ve mevsimleri sayarken bazen hayatımıza daha büyük evrelerin etkisi yansır. Bu etkiler bizleri daha temel değişimlere zorlar ve hayatımıza yeni bir yön verir. Önemli bir sapağın karşısında olduğumuzu biliriz ve genelde korkular sarar içimizi. Bilinmeyene yelken açmak cesaret ister insan halimizle ancak bu cesaret günümüz insanında az gelişmiş bir özelliktir. Bu nedenle böylesi bir değişime girmektense çoğumuz bilinene tutunmaya çalışır ve hayatını eskisi gibi yaşamaya çalışırken yeniliğe karşı direnç besler. Bu direnç mutsuzluğun toprağıdır. Kısır bir döngüdür.

Bu tutum sıkıntılara, tersliklere, sevgisizliklere sofra kurar ve kişiyi derin bir girdabın içine sürükler. Oysa her neyse gelen, değişime kucak açmak tüm getirisi ve götürüsüyle şifanın bir yoludur ve seçildiğinde hayat yükümüzü azaltır ve bilincimizi derinleştirir. Yorum yapmadan ve yargılara yenik düşmeden gerektiğinde insanlardan vazgeçmek, şartların değişmesine izin vermek ve yeni insanlara kapı açmak hayatın merkezinde olup hayatla bütünleşmektir. Gerçek yaşam çizgisinde ne kazanmak ne de kaybetmek önemlidir çünkü her şey kendi dengesi içinde olduğundan tüm karşıtlar vakti geldiğinde yaşanacaktır. Böylesi şaşmaz bir yasaya karşı durmak ne akıllacadır ne de hayatın özüdür.

Bir gemidesin ve hem kaptan belli hem de geminin rotası. Esen rüzgarların eşliğinde menzilin dahi belirlenmiş. Ve sen bir yolcu olarak bu gemide her ne kadar bir o yana bir bu yana da koştursan da ne yönü değiştirebilirsin ne de esen rüzgarın şiddetini. Ancak geminin içindeki koşudan yorulur ve seyahatın anlamını kaçırmış olursun. Oysa dur ve izle. İzle ve anla. Anla ve bil.

İLİŞKİLERİN YÜRÜMÜYORSA, ÜZÜLME;)

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Fri, 9 Nov 2012 12:20:00 +0200

İki insan, aynı ya da birbirine yakın frekansta iseler ancak
ortak bir şeylere sahip olur ya da yan yana gelebilirler.
Bunun dış görünüş, kültürel geçmiş, eğitim, deri rengi, mali durum, ülke, ilgi vs. ile en ufak bir ilgisi yoktur.
İki insan ancak aynı frekansa sahipse, yan yana gelir ve birlikte olurlar.
Bu yüzden arkadaşlar yan yana gelirler.
Yine bu yüzd

en arkadaşlar ve eşler birbirlerinden ayrılırlar.
Aralarından birinin frekansı yükselir; diğeri aynı kalırsa, ikinci kişi diğerinin hologramından düşer.
Ne kadar uğraşırlarsa uğraşsınlar,
diğerinin frekans aralığının dışına düştüğünden bağlantı kuramazlar.
Hiç düşündünüz mü, okuldan bazı arkadaşlarınız artık arkadaşınız değildir
ve onlarla hiç bir bağlantınız yoktur?
Çünkü frekansınız değişmiştir ve literal anlamda onları “GÖ RE Mİ YOR SU NUZ DUR” artık.

Bizler gerçeği, şimdiki kitlesel bilincimizin odaklandığı bir alt boyutta var olan frekans bantlarının titreşimlerinin alt frekanslarının içinde olan kolektif kitlelerin düşünce formları şekliyle algılayabiliyoruz.
Yani örneğin DNA sarmallarınızın 5 tanesi aktive olmuşsa
ve bilinçliliğiniz beşinci boyuttaysa düşünce formlarının
4. Boyuttaki gibi yoğun (katı) olduğunu görürsünüz.
Bu yüzden farklı insanlar, yaşamı bütünüyle birbirlerinden farklı algılarlar.
Bilinç ve DNA aktivasyon düzeyi farklılıkları yüzünden…

Düşünün bakalım dışarıdaki gerçekten tuhaf kombinasyon oluşturan çiftleri, asla yan yana gelmelerini hayal bile edemeyeceğiniz insanlar birliktedirler.

BŞRLİKTEDİRLER ÇÜNKÜ AYNI FREKANSTADIRLAR.
Konuya frekans açısından bakarsanız;
kendinizin de neden artık bir takım insanlarla birlikte olmadığınızı görürsünüz
ve ilişki “yürümüyorsa” kendinizi kötü hissetmek zorunda kalmazsınız.

Eğer frekansları uyumlu değilse 2 kişi yan yana duramaz.

Aynı şekilde eğer rezone olmadığınız bir çevrede çalışıyorsanız, orada fazla kalamazsınız.

Gerçekten de o çevre ve oradaki insanlarla aynı titreşimde salınmadığınızı hissedersiniz

ve sonunda sizin oradan ayrılmanızı gerektirecek bir olay vuku bulur....

İÇİNDEKİ GEVEZEYİ SUSTURMAK...

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Fri, 9 Nov 2012 12:15:00 +0200

Herkes şikayetçi; bulunduğumuz zaman biriminde tüm değer sistemimizin bir çok kargaşa, sorun ve savaş yüzünden çöküntüye uğradığını söylüyorlar. Halbuki tarihe baktığımızda insanlık hiçbir zaman farklı olmamış. Sistemler geliyor gidiyor, devletler yükseliyor çöküyor, soğuk savaşlar sıcak savaşlara yer bırakıyor.

Bugüne dek kurulan tüm değer sistemleri korku üzerine kurulmuşdur ve bu hala böyledir. Tanrı, Allah ya da neyse kullandığın terim korkmamız gereken bir Yaratan olarak anlatılıyor, dinler günah, ceza ve haram üzerine işliyor.

Öyle olması da gerekiyor. Çünkü tüm bu dünya, tüm bu sistem, bu kainat egonun ayrılık prensibi üzerine kurulmuş bir matriksdir, bir korku ürünüdür.

Oysa bu korkular dünyasını, ölümlerin dehşet saçtığı bu realiteyi Tanrı yaratmadı. O kendisi gibi mükemmel, ebedi ve sevgi prensibi üzerine Yaratandır. Aksini iddia eden Tanrı'ya insanların hasta ve şizofrenik niteliklerini bir kılıf gibi geçirmeye çalışandır. Bu matrixden kurtuluş, bunu anlamak da yatıyor. Kendimizin bir beden olmadığımızı, ruhsal varlıklar ve ölümsüz olduğumuzu anladığımız da tutsak zihnimiz bu kısır döngü içinden kurtulup ebediyetin ve sonsuzluğun bilincine varacaktır.

Ancak bu herhangi bir kitap ya da öğreti ile oluşamaz. Düşüncelerle mantıkla varılacak bir hedef değildir hakikat. Bu bilincin deneyimlenmesi gerekiyor. Bu deneyim ise ancak bomboş bir zihinle gerçekleşebilir. Bomboş demek, hiçbir bilgiyi, inancı barındırmamak demektir. Bu boşlukta bu realitenin ötesinden çok farklı bir zeka ve bilgi devreye girerek kişinin zihnini aydınlatır.

Bütün mesele içimizdeki gevezeyi susturmak ve bir ömür boyu tıka basa doldurduğumuz zihnimizi her şeyden arındırmaktır. Bu arındırma sürecinde ise birçok yol vardır gidilebilen. Eğer seçtiğin yol seni bilmemeye, bildiğin her şeyi unutmaya yönlendiriyorsa bil ki doğru yoldasın...

PARİS 1963

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Fri, 21 Sep 2012 01:44:00 +0300

A MOMENT İN LİFE 2.............

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Fri, 21 Sep 2012 01:36:00 +0300

DUMA DUMA DUM.... DUMMY (:

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Fri, 21 Sep 2012 01:14:00 +0300

AACHEN, BELGİUM, AMSTERDAM

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Thu, 20 Sep 2012 02:03:00 +0300

Bu da yaşadığım çatı katı ve manzarası...

Bahçemiz...

Dil okulumun manzarasundan Aachen manzarası. Tepenin arkası Hollanda. 1 saatte Amsterdamdasın:)

Bu sol tepenin arkası da Belçika...

Aachenin merkezi ve turistik bölgesi, anlatılanlara göre zamanında Alman askerlerinin aachenın şifalı sularıyla bu alanda tedavi edilmiş.

Takımca klasik müziki eşliğinde piknik:) Kızların hepsini çok sevdim, cok sıcak kanlılardı.

Annett Louısan

Kızları özleyeceğim.

Evimde solaryum vardı, heheh tabiki bu fırsatı değerlendirdim:)

Belçika'dayız bir turnuvaya gelmistik...

İnstagrama koymustum zaten, evimin özetiydi.

Belçika, marina

Brugge

Balıklar müthiş ötesiydi....

Belcika sahilleri de sonsuzlugu anımsatıyor insana......

AAAAAA BUNDAN SONRA FAVORİ ŞEHRİM AMSTERDAM'DIR:)

Madame Tussauds

8 senedir göremediğim kuzenim Amsterdam'da oldugumu duyunca koşarak geldi sağolsun, canım benım:)

Bisikletler ooooo kadar çok ki başın dönüyor, seyrederken...

Dönüş yolum....

dönüş çeşme

sevgili dostumun İzmir'e taşınmasını da kacırmadık ve idmanından sonra o da Çeşme'ye kaçtı:)

Salaş lakin müthiş lezzetli balık keyfinin sonuna yetişebildik , anı ölümsüzleştirmek için:)

Makinemde saklı kalmış DUBAİ fotolarım...

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Thu, 20 Sep 2012 01:26:00 +0300

Sahiller bomboş

Burası da Burj Al Arab 7 yıldız otelmiş.Şuanda otelin içerisindeyiz.Sahil kısmında....

Abu Dhabi ve oğulları

Dubai lüksüyle ünlü, metro istasyonlarıda göze hitap ediyor...

Dubai zamanında fededilirken bu gemıyle ayak basılmıs.

Asıl Dubai merkezi burası imiş. Dubainin zamanındaki liderleri bu kalede yaşarlarmış, suanda bu kale kenar bir mahallededir.

Fujairah yollarında

Öyle konuşuldugu söylediği gibi mükemmel bir akvaryum değil. Beklentimden düşük çıktı.

Burj Khalifa müthiş, fountain gösterisiyle daha bir keyifli oluyor....

unicef heryerde;)

Burj Khalifanın diğer tarafından bakış açısı budur arkadşlar:)

candy shop, suana kadar gördüğüm enbüyük shoptu, şekerlerle aram iyi değil ama burada insan kendini kaybediyor:)

Beachvolley turnuvaları sıcaklardan dolayı akşamları oluyor,birazcık seyrettik onlarıda...

Burası Abu Dhabi sehri, Dubaiye 1bucuk saat uzaklıkta.

7 yıldızlı otelmiş güya lakıin ekstra bişey göremedim sadece ışıklandırmalarla göze hitap etmeye çalışmışlar.Eşyalar epey eski idi.

Abu Dhabi'de bukadarcık kule var:)

Burası da The Palm Jumeira, google mapten bakınız, deniz üzerinde yapılan palmiye şeklındekı yapay ada.Lakin çok fazla gezme fırsatımız olmadı bu adayı cunku o gun 55 dereceydi ve arabadan inmek istemedik....

the palm jumeira

dubai mall, Burj khalifa

Su gösterileri inanılmaz keyifli, başka bir dünyaya götürüveriyor izlerken.Ben bunları izlerken sen neredesin yar dedirtiyor, okadar yani:P...Bu fountainden cıkıp arabeske baglayan bir tek benımdir her halde:)

En çok bu fotomu sevdim, güzel yakalamışım dimi hihihih:)

son gün artık veda zamanı:)

Bu sıcak, tozlu,puslu ne oldugu belırsız havada güneşlenmek ,yüzmek delilikten başka birşey değil...

Balkanlar bir baska, Bulgaristan gezim 🙏

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Mon, 17 Sep 2012 03:25:00 +0300

Kirilova polyana'nın müthiş dogası insanın başını döndürüyor

Benim canım yakısıklı babuşkammmmm:)

Bu fotonun hikayesini anlatmak istedim. Yaklaşık 25 sene önce Bulgaristandaki kominizm dönemlerinde orada yaşayan türklere yapılan baskılardan kaynaklanan sorunlardan amcamı Bulgaristan'ın ücra bir köşesine sürgüne gönderiyorlar.Söylenişi boboşov ama yazılışı nasıl hatırlayamıyorum,arama motorundan bakmayada üşendim:) işte sürgüne gittiği zaman yaşadığı ev burasıymış, 25 sene sonra eski hatıralara göç etti amcam ve yanında beni de götürdü....

Dünyanın en iyi insanları listesi olsa teyzem bu listede kuşkusuz ilk üçteydi:) iyilik meleğimiz şuanda akşam yemeği için bahçesini didikliyor:)

Rilski Manastırının serin suları

Kiraz çalmaya çalıştık ama yakalandık:)

Bulgaristan'da vefat eden kasaba sakinlerinin tüm ilanlarını bu şekilde bildiriyorlar....

İşte burası da 25 sene evvel amcamın sürgün edildiğinde çalıştığı iş yeri, sadece bu iş yeri değil, tüm kasaba içler acısı,kasaba bakımsızlıktan mahvolmuş,çünkü hiç genç yok, neredeyse hepsi 70 yaş üstü,yaşı geçmiş insancıklarla dolu.... sanki darbe olan bir kasabayı andırıyor, sakin yerleri severim lakin bu kasaba birazcık ürkütücüydü....

Tüm meyve ağaçları didiklenmek için beklemekteydiler ta kii ben gelene kadar:P

Kendisi tüm evrenin en sabırlı ve mükemmel annesi olur:)

eniştem ve kuzenim uzakta yaşıyan ailenin diğer ferdiyle kamerada konuşurken:)

Teyzemin bahçesinde bu anı ölümsüzleştirdik...

teyzemin bahçesi

samimi candan koca yürekli eniştem...

teyzemin buzasııııı

Burasıda Tatul, Momchilgra 'da yani mestanlıya 10 dk araba mesafesinde olan tek turıstlık yerimiz, her yaz yapılan festivale giderken....

Bu yaratıcılığı sevdım, eski kotlarımızı saksı niyetine değerlendirebiliriz...

Annem Tatul'dan büyüdüğü köyüne bakarken.....

TATUL

Mestanlı'da Yengemin komşusu ıhlamur ağacından topladıgı dalları, kış hazırlıgı yaparken, kadrajımdan kaçırmadım:)

Hica dağından

çok sevgili kuzenimle Hica dağında yaptığımız bira keyfinden sonra....

HİCA DAĞININ keşfindeyiz

Kuzenlerimle Hica'da yürüyüşteyiz

Burasıda çok sevgili Anneannemin büyüdüğü ev.Köyümüzün adı: karanfil köy yada karakedik (nur içinde yatsın benim melek ninem)

Büyük dayıya ziyaret (karanfil,karakedik)

Hica dağından doğuduğum kasabayı kadrajıma bu şekilde sıgdırmaya calıstım.MOMCHİLGRAD MESTANLI

MOMCHİLGRAD MESTANLI

BÜYÜK DAYIMIZ TONTON MÜMİN DAYI

Sevket Dayımız

RODOPCANKA RESTAURANT.

Fatma Halamız, annemin halası....

TEYZEMİN YAŞADIĞI TÜRK MAHALLESİ SOKOLİNO, YENİMAHALLE DENİLİYOR.

Fatma Halamız (Karanfil-Karakedik)

VELİNGRAD'A GİDERKEN MUHTEŞEM DOĞAYLA BULUŞTUK LAKİN, BURALARIN İSİMLERİNİ UNUTTUM:)

BALKAN SULARI İÇİN MOLA ZAMANI:)

VELİNGRAD'A ULAŞIR ULAŞMAZ, TERMAL SULARINDAN OLUŞAN HAVUZLARINA BEDENLERİMİZİ TESLİM ETTİK.

VELİNGRAD

BALKAN ROMANLARINDAN TATLI BİR KIZI YAKALADIM, UTANGAÇ BİR EDAYLA KAMERAMA BAKMAK İSTEMESE DE....

Resim yazısı ekle

ADINI SÖYLEYEMEDİĞİM İÇİN ALAY KONUSU OLDUĞUM BU ŞEHRİN ADINI DA YAZMAYACAĞIM İŞTE:)SADECE KAHVE MOLASI İÇİN UĞRAMIŞTIK...

RİLSKİ MANASTIRINI ZAMANINDA OSMANLI TOPRAKLARINDAYKEN, DİNLERİNİ KORUMAK ADINA, DAĞLARIN ARASINA YAPILMIŞ GİZLİ BİR MANASTIRMIŞ, HALEN ETKİN OLAN MANASTIR GÜNÜMÜZDE TURİSTİK MEKAN OLARAKTA HERKESE KAPILARI AÇIKTIR...

AAAA KOLLARIMI AÇMAZSAM BEN O MEKANI GEZMİŞ SAYILMAM:)

ÇOK SEVGİLİ KUZENİM

KUZENİMİN PARMAĞINDAN BU FOTO

Who loves the leap.........

noreply@blogger.com (TheFiClub) — Sun, 16 Sep 2012 01:47:00 +0300