Lost Angel

शनिवारको कथा -२ ( हराएको फोन )

2019-03-16T06:34:00.003-07:00

बल्ल बल्ल आउने शनिवार नौ बजे सम्म सुत्नुपर्‍यो भन्या फोनको घण्टीले उठायो । सुत्न पनि दिएन। सन्देश आएको रहेछ । यसो हेरेँ

" मिट मी एट वसन्तपुर १० ए.एम "

ओह! हो प्याराको सन्देश रहेछ। यसो घडी हेरेको ८ बजेको रहेछ । हतार हतार गरेर उठेँ अनि नित्यकर्म पुरा गरेर फ्रेस भएँ । प्रियले भेट्न बोलाएस् अलिक राम्री भएर जाने पर्‍यो नुहाइधुवाई गरिसकेर तयार हुँदा ९:३० भइसकेछ । हतार हतार गर्दै निस्किएँ । गाडी एकदमै भिड थियो। बल्लतल्ल उभिएरै पुगेँ ।

वसन्तपुर पुगेर प्रियलाई यसो फोन गर्नुपर्‍यो भनेर खल्ती छाम्छु त मोबाइल छैन । अब यहाँ भन्दा बित्यास पनि कतै पर्छ होला त ? गाडीको भिडमा मोबाइल खस्यो जस्तो छ। ब्लड सर्कुलेसन बढेर टाउकोमा पुगे जस्तो भयो । दिमाग भारी भएर आयो । के गर्ने नगर्ने सोच्नै सकिन । थचक्क बस्न मन लाग्यो । भखरै मात्र बल्लतल्ल अलि अलि पैसा जोहा गरेर किनेको नयाँ फोन हराउँदा मन कति दुख्छ होला भनेर साध्य नै छैन। उसै त भिड हुने बसन्तपुर् त्यहाँ माथि बिदाको दिन चहलपहल निक्कै थियो , तर त्यही भिडमा एक्लो थिएँ म । कसो गर्ने होला के गर्ने होला भनेर सोच्ने सम्म हिम्मत भएन।

एक्कासि पछाडिबाट आवाज आयो
" अनु !!!"
पछाडि फर्केर हेरेँ, प्रिय आफ्नै सूरमा मुस्कुराउन्दै नजिक आइरहेका थिए । सधैँ भेट्दा मुस्कुराउने म आज केही बोल्नै सकिन न त मुस्कुराउन नै सकेँ । सायद मेरो पिडा मेरो अनुहारमा प्रस्ट देखियो होला उनले सोधे " के भयो अनु? निराश छौ त ? फोन गर्नुपर्छ नि आएर, कति फोन गरेँ किन नउठाएको ?

बिस्तारै आफ्नो पिडा सुनाएँ "फोन हरायो ! "

लौ त्यो नयाँ फोन ?

अँ, निराश हुँदै सुनाएँ ।

फोन त लाग्छ त । प्रियले फोन निकाल्दै भनेँ " पर्ख फेरी कल गरेर हेरौँ । "

फोन कति चोटि लगायौँ, तर अहँ न कुनै जवाफ आउँछ घन्टे मात्र गइराख्छ ।

गाडी भिड थियो कसैले खल्ती बात निकाल्यो कि ? मैले भनेँ

ल ठिकै छ चिन्ता नगर पुलिसमा रिपोर्ट लेखौला भेटिहाल्छ नि., बरु खाजा खाना जाउन् न ।

हैन के नभेटिए पनि केही थिएन फोन अर्को किन्थेँ तर त्यहाँ भएको राम्रो राम्रो फोटो पाए नि हुन्थ्यो । मलाई त फोटोको चिन्ता लागेर आयो क्या । अस्ति दिदीको बिहेमा सारी लगाएर खिचेको फोटो के गर्ने होला ।

चिन्ता नगर न आइ.एम.इ. नम्बर छ हैन ?

छ त्यो त डायरीमा टिपेर राखेकी छु , त्यसो भए भोलि गएर प्रहरीमा रिपोर्ट हालौँला भेटिहाल्छ नि ।

अनि भेटिने समय सम्म मेरो फोटो डिलिट गर्‍यो भने ?

केही हुन्न के चिन्ता नगर न ! फेरी खिचे हुन्छ नि फोटो ! ल हाँस म खिच्दिन्छु तिम्रो फोटो ।

ह्या नजिस्क न यार तिमी पनि । मान्छेलाई यहाँ कस्तो पिडा छ ।

म चुप लागेर बसेँ ।

भेट्ने हतारमा आफू भने खाना पनि नखाई गएको थिएँ, अब त पेट पनि बटार्न थालेको थियो। भोको पेट, मोबाइल हराएको पिडा, रिसले आँखा नदेख्ने भइसक्या थिएँ। उसले चुप- चाप ल हिँड भनेर क्याफेमा लिएर गयो।

क्याफेमा गीत घन्किरहेको थियो। चिन्ता र भोकले होला गीत पनि झर्को लागेर आयो।

"कस्तो झर्को लाग्ने ठाउँ रहेछ कतै शान्तमा जाउँ न यार।" मैले भने

त्यो कुरा क्याफेवालाले सुनेछ क्यारे गीत बन्द गरिदियो ।

चिकेन चिल्ली र चाउमिन अर्डर गरेछन् प्रियले । दिमाग तातिरहेको थियो , आँखा अगाडी झल्झली मोबाइलको झल्को आइरहेको थियो अर्डर गरेको पनि थाह पाइन ।मेरो फेवरेट बनाना लस्सी, तर आज लस्सी पनि मन परेन । न त चिकेन चिल्ली र चाउमिन नै स्वादिलो लाग्यो । खाएको र नखाएको एउटे भयो ।

आज मुभी हेर्न जाने भनेर टिकट लिएको छु १ बजेको सो जाने हैन? एकदम रिस उठिरहेको थियो , चिन्ता पनि थियो तर एक मन ले सोचेँ आखिर नहराउनु हरै हाल्यो । कमसेकम मुभी हेर्‍यो भने एकछिनलाई भए पनि तनाव त कम हुन्छ ।

त्यसपछि दुवै जना मुभी हेर्न गयौ । प्रियको ध्यान मुभी तिर थियो तर मेरो पुरै ध्यान भने मेरो हराएको मोबाइल, त्यसमा भएको फोटो अनि कन्ट्याक्टहरुमा थियो ।

कसैको हात लाग्नु अगाडी फेसबुक अनि जिमलेको पासवर्ड चेन्ज गर्नुपर्छ । के थाहा कस्तो मान्छेको हातमा पर्छ । प्यारेको फोन लिएर फेसबुक लग इन गर्न खोजेँ । नयाँ ब्राउजरबाट लगइन भएकोले एस. एम. एस गरेको कोड हाल्नुस् भन्यो। हत्तेरिका मोबाइल नै छैन कसरी हाल्ने कोड । यो पनि दुखै रहेछ। पुरै मुभी भरी के भयो कसो भयो केही कुरा बुझिन, दिमाग भारी मोबाइल हराएर तनाव थियो । घरी घरी प्रियले अँगालो मार्थे । चिन्ताले होला, आँसु झरेछ आँखाबाट, प्रियले बिस्तारै भने " मुभीमा पनि रुने ?"

एक हातले आँसु पुछेँ । जसो तसो मुभी सकियो। बाहिर निस्केपछि प्रियले भने," किन रोएकी नि ? हिरोले घर छोडेर निस्केको थियो नि । कस्तो कस्तो सिनमा नि रुन्छन् यार केटीहरू।"

मलाइ जिस्काइरहेका थिए तर म चलचित्रको कारणले रोएको हैन भन्नै सकिन। मेरो आँसुको कारण शेयर गर्न सकिन । साह्रै बुझ्झकी छन् तर बुझेछन् क्यारे, चिन्ता नगर न भेटिन्छ के तिम्रो फोन । बरु रुम हिँड आइ.एम.इ. नम्बर लिएर आजै प्रहरीकोमा जाउँ। अलिकता भए नि ढुक्कको सास फेरेँ । अनि लाग्यौ दुवैजना कोठा तिर ।

कोठामा चाबी निकालेर ताला खोलेँ अनि यसो भित्र पसेको मात्र के थियौ, फोन खाटमा पिलिक पिलिक बत्ती बालेर बसिरहेको रहेछ । हतारमा फोन बोक्ने बिर्सिएकी रहेछु। फोन देख्ने बित्तिकै खुस्को सीमा नै रहेन । बुरुक्क उफ्रिएर प्रियलाई अँगालो मार्न पुगेछु। मेरो अचानकको अँगालोले प्रिय छक्क परेर हेरे, म लाजले रातो भएँ ।

शनिवारको कथा -१

2019-03-15T22:19:00.004-07:00

शनिवार हप्ताको अन्तिम दिन, अनि बिदाको दिन। प्रत्येक शनिवारले छुट्टै ऊर्जा बोकेर आउँछ। हप्ताको छ दिन त दैनिक र नियमित काम गर्दै ठिक्क हुन्छ। एउटा शनिवार त हो फरक। शनिवारको दिन विशेष हुन्छ अनि सबैको शनिवार मनाउने तरिका आ-आफ्नै हुन्छ। सबैको आ-आफ्नै शनिवारको कथा हुन्छ। यो मेरो शनिवारको कथाको सिरिज हो ।

कथा जीवनको भोगाइलाई वर्णन गर्ने मिठो उपाय हो। कथाले सत्यता हैन वास्तविकता बोल्छ । सत्यता र वास्तविकतामा फरक छ । सत्य घटना समाचार बन्छ कथा बन्दैन तर जीवनलाई बुझ्न कथा चाहिन्छ र जीवनको वास्तविक गहिराइ बुझ्न कथाले मदत गर्दछ।

सत्य घटना वा समाचार कोही एक व्यक्ति वा वर्ग लक्षित हुन्छ तर कथा सबैलाई एउटै हुन्छ । यो मेरो शनिवारको कथा हो । यो शनिवारको समाचार हैन। म जन्मिएको पनि शनिवार हो, त्यसैले पनि शनिवार विशेष लाग्छ। त्यसैले शनिवारको कथा लेख्दै छु। पहिलो कथा जन्मिएको शनिवारको बारेमा लेख्दै छु । जन्मिएकै दिन भएकोले केही याद छैन तर आमाले त्यस दिनको गरेको वर्णन र क्यालेन्डरले देखाएको त्यस दिनको महत्त्व छुट्टै छ। त्यसैले पहिलो कथा मेरो पहिलो शनिवारलाई समर्पित गर्न चाहेँ।

पूर्णिमाको दिन, पूर्वमा सूर्यको लाली छरिएसँगै म पनि उदाएँ यस धर्तीमा । यसरी उदाएँ कि सबैको फुर्सदको दिन शनिवारको दिन उदाएँ । शनिवारको दिन ढिला सम्म सुत्ने योजना थियो होला बाबाआमाको, तर मैले त्यो योजना चकनाचुर बनाएर उदाएँ। चराको चिर्बिरी सँगै यस धरतीमा मेरो पहिलो चिर्विरीले मेरो उपस्थिति जनायो। मेरो पहिलो हाजिरी स्वरूपको त्यो चिर्विर कुनै मीठो सङ्गीत भन्दा कम थिएन रे। म रोएँ बाँकी सबै हासे। त्यही एक दिन आफू रोएर अरूलाई हँसाए। जिन्दगीको सार पनि त्यही हो सायद। खुसी बढ्नु सबैलाई हँसाउनु। दिन्भरी शनिवार भएकोले सबैको माया पाएँ, पहिलो दिन नै सबैको नजिक भएर माया पाएकीले होला अहिले सम्म पनि कम भएको छैन।

त्यो शनिवार अन्य सबै तिर सामान्य शनिवार थियो तर न्यौपाने निवासको लागि विशेष शनिवार। त्यो शनिवारको विशेषता अहिले सम्म पनि विशेष रहेको छ। जन्मदिन भएकोले होला अरू विशेष त थाह भएन। त्यसपछि अलिक ठुली भएपछि र सम्झिन सक्ने भएपछीका शनिवार भन्या बाल्यकाल स्कुले जीवनको शनिवार हो ।

बाल्यकालमा स्कुले जीवनको शनिवार पनि कम रमाइलो थिएन । बल्ल बल्ल पाएको एक दिन बिदा, नुहाउने लुगा धुने, अनि सफा भएर विभिन्न खेलहरू खेल्ने दिन । शनिवार पढाइको चिन्ता हदै न थियो । त्यस दिन कपि किताब छुने नपर्ने भएर होला पुरै हर्षले मन प्रफुल्लित हुन्थ्यो । नुहाएर सफा भएको कारणले गर्दा बाहिर धुलोमा खेल्न जान पाइँदैन थियो । अनि घर भित्र लडो, चेस, भिडियो गेम खेलेर बिताइन्थ्यो । बाल्यकालको शनिवार सम्झिँदा म टिभीमा जोडेर खेल्ने भिडियो गेम "मारियो" सम्झिन्छु । ब्ल्याक एन्ड ह्वाइट टिभीमा किबोर्ड र एउटा कालो बाकस जस्तो यन्त्र जोडेपछि गेमको क्यासेट राख्नुपर्थ्यो । अनि सुरु हुन्थ्यो मारियो गेम । त्यो उतार चढाएमा मारियो लाई जोगा उन्दै हिँड्न कम्ता मज्जा हुँदैन थियो । कहिले काहीँ लाग्थ्यो मारियो को संसारमा जान पाए । ती कछुवा र उल्लु जस्ता जीवहरूलाई उफ्रिँदै हिँड्नु पर्ने मारियो को यात्रा जस्तो हाम्रो जीवनको यात्रा भए मान्छेका हुलहरू बाटो बाटो उफ्रिँदै गरेको देखिन्थ्यो होला । अनि बाटोभरि राखेको सिक्काहरू बटुल्दै हिँड्न पाइन्थ्यो होला । तर मारियो को संसारमा पो मारियो एक्लै छ सिक्का उसैले बटुल्न पुग्छ तर हाम्रो जीवनमा त सिक्का सबैलाई कहाँ पुग्थ्यो होला र ? त्यसैले त खेलको संसार र वास्तविकता फरक हुने रहेछ । तर फरक भए पनि जीवनको धेरै गहन ता बुझ्न यसले मद्दत गर्दछ । मारियो ले जस्तै लक्ष पछ्याउंदै जाँदा सिक्काहरू बटुले जसरी पैसा पनि बिस्तारै आउँदै जान्छन्। आफ्नो लक्ष र बाटो छोडेर अन्त्य त्र गए आगोको खाल्डोमा परेर जीव ननै बर्बाद हुने रहेछ ठ्याक्कै मारियो को जस्तै। मारियो लाई त फेरी फेरी बचाउने खेलाडीहरू हुन्छन् तर हाम्रो जीवनलाई फेरी फेरी जीवन दिने बचाउने खेलाडी पक्कै पनि कम हुन्छन् । त्यसैले हरेक कदम सतर्क भएर चाल्नुपर्ने रहेछ । जीवनको नियम नै सायद यही हो । बाल्यकालमा शनिवारको हिरो मारियो थियो । आखिर जीवनको हिरो लाइ भेट्ने दिन पनि त शनिवार नै रहेछ नि । बिस्तारै मारियो आफ्नो बाटो लाग्यो ।

नेपाल टेलिभिजनमा शनिवार आउने हिन्दी फिल्मले पनि शनिवारको महत्त्वलाई झन् बढायो । हिन्दी भाषासँग नजिक बनाउने काम ती फिल्महरूले गरे। कतिपय शब्द बुझिँदैन थियो, कतिपय कथा बुझिदिन थियो तर प्रश्न सोध्न नडराउने म, सोधेरै फिल्म बुझ्ने कोसिस गर्थेँ । शनिवारले बोकेर आउने एउटा कथा बनिदिएको थियो । अनि बाँकी रहेको समय कथा सुन्ने र पढ्ने हुन्थ्यो । कथा भनेपछि एकदमै उत्सुकता जागेर आउँथ्यो । राजा रानीका कथाहरू चराचुरुङ्गीका कथाहरू राक्षस र देवताका कथाहरू आमाले सुनाउँदा दंग्ग पर्दै सुन्निन्थ्यो । कथामा चराहरू बोल्थे, जनावारहरु बोल्थे, सबै भन्दा विशेष त देवताहरू बोल्थेँ । मूर्ती र ढुङ्गामा सीमित हुने देवताहरू कथामा बोल्थे । ती सबैको आवाज कथाले बोल्थ्यो त्यसैले शनिवार र शनिवारले बोकेर ल्याउने कथा मिठो लाग्थ्यो । त्यसैले त कथाको अन्तिम वाक्य सधैँ रमाइलो लाग्थ्यो "सुन्नेलाई सुनको माला, भन्नेलाई फुलको माला , यो कथा वैकुण्ठ गइजाला भन्ने बेलामा फुत्त जिब्रोमा आइजाला "

जब यो वाक्यांश सुन्थेँ त्यसपछि एक छिन कथाकै संसारमा हराउन मन लाग्थ्यो। हो यस्तै थियो बाल्यकालको शनिवारको कथा । बिस्तारै समयले बाल्यकाल बिदा गर्दै गएपछि जीवनमा भोग्ने कथाहरू बिलकुल फरक हुँदै गए । मेरो दैनिक भोग्ने कथामा रुप्पी बोलेन, कछुवा कुदेन तर रुप्पीले कथामा दिएको शिक्षा र कछुवाले दिएको निरन्तरताको शिक्षाले सधैँ जीवनमा अगाडी बढ्न प्रेरित गरिरहे। धेरै कथाहरू देखियो, देखेरै कथाहरू भोगियो शनिवारले पनि धेरै कथाहरू बोकेर ल्यायो, ती शनिवारले बोकेर ल्याएका कथाहरू प्रत्येक शनिवार ल्याउनेछु भन्ने सोच पलायो । अन्य भागमा ल्याउने छु मैले भोगेका अनि समाजमा देखेका विभिन्न शनिवारका कुराहरू। सुरु भयो मेरो शनिवारको कथा शृङ्खला।

MEMORIES - CYCLING-PART 2

2019-03-03T04:07:00.001-08:00

I was 8 years old when I first learned to ride the cycle. I wanted to ride the cycle. That Small ladies Avon bicycle was all there ready for me. Okay, first trail ride I took with the help of my brother. We went to the ground nearby for cycle training. He caught the cycle at the back I kept my feet in the cycle and cycled the paddle. But It was a difficult task to move the paddle. I couldn’t do it." I will not ride any cycle, I give up " I screamed in anger not being able to ride. Okay then let's go home " he rode the cycle in a speed. I was there all shattered with my dream of cycling. I returned back walking towards the home. I saw the cycle. The cycle was teasing me of not being able to ride. I felt sad. Looking my sad face mom told, "Nobody learns cycling on the first day, you will get wounds while practicing but you should not give up".A small hope raises in me. Baba told lets to go I will teach you cycling. we went to the same ground " again the repetition of the process. I couldn’t cycle with him too. I said, "don’t waste your time, I will learn this by myself. " I took the cycle and dragging the cycle with hands I returned home.

Learning cycle now became a challenge for me. My friends knew the cycling, and I was there who was still back in riding the cycle. I secretly took the cycle and started to learn by myself. At first, I had o learn how to handle the cycle. And I learned gradually . on the first day I only dragged the cycle and handled it.I dragged the cycle without being able to control the handles. It was the second day I lifted up my foot into the cycle. But I lifted my right foot and kept in the left paddle of the cycle and paddled only the left side using my right leg. The very next day I used the left leg for paddling the left paddle. I still didn’t have enough confidence to put both the legs into the cycle. The balancing thing of the cycle was difficult for me. Day by day I increased the time for cycling. After school, I used to walk towards home hurriedly and used to complete my homework as soon as possible. I started dragging the cycle, paddling it using only left leg on left paddle, someday only right leg on left paddle, right leg on right paddle and so on. With the continuous effort and a strong determination, I took the first ride of my cycle for a few seconds. I was so excited, Yeah I could do it. Starting with the small distance learning to ride I started covering up more distance. I started making round and round in the ground. I called up my parents in excitement. To show how well I can ride the cycle now. Every evening making some rounds in the cycle became my favorite game to play.

The friendship with red Avon could not last long. It became old and was not in the condition to cycle anymore. It was sold to scarp. I became cycle less. After 3 years of learning to cycle, we moved to the new house. It was a bit far from our school, I was in grade 7. I got the new cycle. City Bike with the basket. I then now could take the cycle to the school too. I used to cycle daily for 20 minutes to go to school and return from there. The Summer days in Biratnagar become so extreme that one cannot think of coming out of the house but we had to cycle to school and return from there. While going to school it was not so much problem but while returning back the bright sun in the eye , i hardly could open my eye and that extreme high temperature. It was so tiresome returning back from school. After that, I started hating my cycle. In those days, there were very few students from our area to go to school and us senior students of schools had not school bus route but every possible time I used to leave the cycle and get into school bus secretly.

Cycle was there with me in my ups and downs in my every turning since then. I travelled so many distances in the cycle. The want has changed into need now. The extreme temperature of Biratnagar Tanned my skin but I didn’t care at all, since I could cycle this long distance. Cycle gave me pleasure. But I had some bad memories with the cycle. I fell down many times from Cycle. Once I was returning Back from school, there were so many turnings on the way, at the last turning to Home, my cycle slipped in the sand and I fell down from the cycle . My hand was affected. We went to hospital xrayed but Thanks to god There was no any big injury . "There was a small sprain".

After then a major accident took place, At the time of my SLC. I was on my way to the exam, cycling through the streets. The morning was as usual , so many students on the road going for the exam , policeman around for the exam . The morning was cloudy , and I was feeling good as the temperature was not so high , neither it was the windy day though it was a month of Chaitra . So overall it was the perfect day . But it is said that there is nothing in the world that is truly perfect. I was cycing and was focusing on the upcoming exam. Suddenly I saw a bike coming from the opposite direction in a high speed. I felt like it is going to hit me, I jumped from the cycle the Motorcycle ran over my cycle and I was at the side of the street. Soon people gathered, Traffic police took cycle and motorcycle it its custody . I was taken to the hospital. After the first aid treatment, I was taken to the examination hall. Thank God I was 30 minutes late than the schedule but as t was informed about my accident I could sit inside the hall with my friend. My hands were bleeding and I was feeling extreme pain. I My head was spinning , I felt as if someone strangled me , But all I thought was I had to write , My hand moved faster than the machine. I was writing in such a speed that there were only a few seconds left to finish my paper. Finally, I could finish the exam on time. I will write about this accident in detail in near future. This incident was the incident which led me to break up with my best friend , My bicycle.

I had a crack in my pelvic bone . I couldn’t stand . I was in a complete bed rest . I had no cycle, But only the beautiful and scary memory with a bicycle. I was afraid that when I wake up will I be able to cycle again ?

It nearly took me 3 months to get up. In the mean time, I got another cycle from that motorcycle rider. Also after 3 months, I was not suggested to cycle. I could travel on foot or take any other vehicle. It was a full break from the cycle.

After a year of break up , I started cycling again, But I didn’t travelled much in the cycle. But I increased my time for cycling on the daily basis. After my plus two, I joined BBA. The college was 4 km far from my home. So Every day I had to cycle 8 km on regular basis and more if I wish to travel more. During BBA it was the time when I started volunteering for different types of social cause. I used to go for college in morning and day Time I utilized the time volunteering and gaining social exposures. It was The voter's education Campaign from Youth Initiative, We had to aware people on registration on the voting list and their voting rights. And cycle was a best company to move around Biratnagar for those college campaign. At the initial days of Youth for blood , We used Cycle very often. Cycle was there to reach out to Blood donors, Promote Blood donations campaign and so on . Meetings every Saturday , and the cycle was there to accompany me.

Today when I see people cycling here in Kathmandu, I feel amazing . Every memories that are attached with the cycle comes to me like a movie. And when somebody ask, Oh you are from Biratnagar ? Then you must know cycling , I give a proud smile and Say, Yes I know Cycling and I miss my Best friend, my bicycle.

For Part 1 Click here

त्यो भिडियो जस्ले दिमाग खलबलायो

2019-01-25T09:16:00.001-08:00

माघ नौ गते बुधबार, राती 9-10 बजे तिर मोबाइल चलाइरहेकी थिएं । Women warriors ग्रुपमा साथीहरुले एउटा भाइरल भिडियोको बारेमा आक्रोशित हुँदै पोस्टहरु गर्नुभएको थियो। के रहेछ त्यि भिडियो एक्दमै खुल्दुली लाग्यो । पोस्टमा लेखिएको कुराहरु पढ्दै जाँदा सार्वजनिक बसमा भएको अस्लिक क्रियाकलापको कुरा रहेछ। मन बिच्चल्लित भएर आयो। सधै सार्वजानिक यातायातमा यात्रा गर्ने मेरो मनमा हलचल नै मचियो । दिमागले केही सोच्नै सकेन। हामी कति असुरक्षित रहेछौं भनेर मन एक्दम भारी भएर आयो। यसरी त हुन्न केही गर्नै पर्छ भन्ने मनमा लाग्यो ।तर त्यो मध्यरातमा के गर्ने कसलाई भन्ने ? त्यही पोस्टहरुको रिफरेन्स लिएर ट्विटरमा घटनाको बारेमा पोस्ट गरें । केही समय पछि अन्य साथी तथा अधिकारकर्मीहरुले पनि सो को बारेमा चासो देखाउनुभयो। हेलो सरकार र प्रहरी प्रधानकार्यलयलाई खबर गरियो। एकातर्फ त्यो चलिरहेको थियो। अर्कोतर्फ फेसबुक ग्रुपमा साथीहरु एकदम निराशाजनक पोस्टहरु गरिरहनुभएको थियो। अब के गर्ने होला ? रातभरि यिनै कुराहरु खेलिरहें। दिमागमा नकारात्मकता छिटो फैलिन्छ रे। त्यसैले होला मैले केही बर्ष अगाडिको भारतको दिल्लीमा भएको बस को बलत्कारको घटना सम्झिए। बिबिसीमा प्रसारित डकुमेन्ट्री झलझली याद आयो । त्यतिबेला लागेको थियो नेपालका सवारीसाधन त सुरक्षित छन् । यस्तो हाम्रोमा हुन सक्दैन। तर त्यो भिडियो बाहिर आएपछि मेरो बिस्वास उडेर गयो। निर्मला हत्याकाण्ड लगायतका विभिन्न बलात्कारका घटना सुनिरहेको बेला, दोशी पक्डिने प्रहरीको प्रयास असफल भैरहेको बेला यस्तो घटना सुनिसकेपछि म भित्रको डरले मलाई छोप्यो। एककिसिमको मानसिक तनाब झेल्नुपर्यो। यस्तै तनाब म लगायत अन्य साथीहरुले पनि झेल्नुभयो। राती अबेरसम्म ग्रुपमा साथीहरुले सुत्न सकिन, बिहान छिटै माइक्रो चढेर जानुछ कसरी जाने होला जस्ता तनाबपुर्ण पोस्टहरु गरिरह्नुभयो। महिला मात्र हैन यो घटना देख्ने जो कोहिमा त्रास र संसय उत्पन्न भएको थियो। रातभरी निन्द्रा लागेन। आखिर कुनै तुच्छ पिशाचको एउटा घिनलाग्दो क्रियाकलापले सबैको दिमाग हल्लिएको थियो र डर उत्पन्न भएको थियो। सार्वजानिक सवारीसाधनमा यो सम्मको निच ब्यबहार देख्दा मनमा खल्बल भएको थियो।
सबैतिर हल्ला खल्ला भएपछी पहिला केही नबोल्नुभएको साथीहरु पनि आफुसँग भएको त्यस्तै प्रकृतीको घटनाहरु सुनाउनु भयो। कुरा एउटा मात्र भिडियोको होला भनेको त यो त कुनै न कुनै अवस्थामा महिलाले दैनिक भोग्नुपर्ने सास्तीको बिषय रहेछ। हुन त सार्वजानिक यातायातमा सास्ती भोग्नुपरेको घटना नौलो हैनन। तर आखिर कहिले सम्म चुप लागेर बस्ने ।? कि त सार्वजानिक यातायात महिलाको लागि हैन भन्दिनु पर्यो यो समाजले नत्र भने यदि सार्वजानिक यातायात हाम्रो लागि हो भने यस्ता घिनलाग्दा हर्कतहरु बाट सार्वजानिक यातायात टाढा हुनपर्यो। महिला शसक्तिकरणका चर्का नाराहरु गुन्जिरहेको बेला यस्ता घटनाले महिलालाई अगाडि आउन बाधा गरिरहेको हुन्छ । सम्पुर्ण मानवजातिले नै लज्जाबोध गर्ने अस्स्लि हर्कत गर्नेहरु किन समाजमा खुलेआम घुमिरहेका छन ? यस्तो लाग्छ राक्षसहरु आफ्नो सिकार खोज्न मडारिरहेका छन।

सार्वजानिक यातायात कसैको पेवा हैन। यो हामी जनताको हो। हामिले यात्रा गर्दा सुरक्षाको प्रत्याभुती गराउन सक्नु सरकारको दायित्व हो। आखिर सरकारको काम भनेकै सुरक्षा दिनु त हो । अनि यो सरकारको मात्र नभएर समाजका हरेक अङ्गको जिम्मेवारी पनि हो । सभ्य समाज निर्माण एउटा ठूलो जिम्मेवारी हो। यस्का लागि विभिन्न उपायहरु अपनाउन सकिन्छ । यी उपायहरु मेरो मात्र निजि बिचार हैन , सामाजिक सन्जालका ग्रुपमा रहनुभएका धेरै साथीहरुले सुझाउनु भएको उपाय पनि हो जस्तै : प्रत्येक सवारी साधनमा सिसिक्यामेरा जडान गरेर त्यस्को निगरानी गर्ने, चालक, सहचालकहरुको युनिफर्म तथा परिचयपत्र अनिवार्य गर्ने साथै गाडिको बिबरण जस्तै चालकको सहचालकको नाम, गाडी नम्बर र आपत्कालिन स्थिति आइपर्दा अपनाउनुपर्ने सुरक्षाका उपायहरु प्रस्टसँग देखिने स्थानमा राख्ने, क्षमता भन्दा बेसि यात्रु नचढाउने , आफू पनि नचढ्ने, आरक्षित सिटको प्रयोग राम्रो सँग गर्ने। जस्ता विभिन्न उपाय हरु अपनाएर अझ ब्यबस्थापन राम्रोसँग गर्न सकिन्छ। यस्का साथै सामाजिक स्तरबाट नै महिलाहरुलाई सम्मान गर्न सिकाउने, महिलालाई साधनको रूप्मा नलिने खाल्को परिपाटीको चेतना र सोच बढाउनुपर्ने देखिन्छ।

यात्रामा हुने हिंसा क्षम्य हिंसा हैन ।यस्ले समाजलाई नकरात्मकतामा धकेल्छ। यस्तो किसिमको अपराध गर्नेलाई कडा भन्दा कडा सजाय दिन जरुरी देखिन्छ। यसका साथै घटना घट्ने बित्तिकै मौन बसेनौं त्यस बिरुद्द आवाज उठायौं भने धेरै हद सम्म त्यस्तो बिकृती र सामाजिक उड्दन्डता अन्त्य गर्न सकिन्छ।

नारी स्वतन्त्र भएर हिड्न पाउनुपर्छ। यदि लैङ्िगक भेदभाव मुक्त समाज निर्माण गर्ने हो भने यस्ता किसिममा अगाडि बढ्न मानसिक रूप्मा घुमाउरो पाराले रोक्ने हिंसा अन्त्य हुनुपर्छ र यसका लागि हामी सबैले आवाज उठाउन सक्नुपर्छ।

समाचार, नुन अनि साल्ट ट्रेडिङ

2018-07-05T01:34:00.001-07:00

समाचारको हेडलाइनमा लेखिएको थियो, "दुर्गममा नुन महँगो पार्ने सरकारको तयारी" यो हेडलाइन पढेर सरकारसँग झनक्क नरिसाउने को होला र? यो हेडलाइन मात्रै पढेर अनेकौँ गाली सोसीयल मिडियामा देख्न सकिन्छ। हुन त अरू बेलाको जस्तो त्यो हेडलाइनलाई बेवास्ता गर्न सक्थ्यें होला, तर देखिएका कुरा र लेखिएका कुरामा विश्वास गर्नुअघि दुई पटक सोच्नुपर्ने अवस्था आएको छ।

अँ त कुरा गरौँ नुनको। नुन हाम्रो जीवनमा एकदमै महत्त्वपूर्ण स्थान ओगटेको तत्त्व हो । नुनको प्रयोगको इतिहास जति लामो छ, त्यससँग जोडिएका कथा उखान टुक्का आदि त कति हो कति। नुन र सुन सुन्दा उस्तै सुनिन्छ तर सुन भन्दा कैयौँ गुणा महत्त्व बोकेको नुन, अझ आयोडिनयुक्त नुनको कुरा त प्रतक्ष्य हाम्रो स्वास्थ्यसँग जोडिएर आउँछ ।

म समाचारको कुरा गर्दै थिएँ। हेडलाइनमा लेखिएको थियो, "नुनको भाउ बढाउने तयारी" समाचार क्लिक गरेर पढेँ, खासमा समाचार रहेछ, सरकारले साल्ट ट्रेडीङ्गलाई दिने ढुवानी अनुदान भनेर दिने गरेको रकमलाई सेयरमा परिणत गर्ने र समाचारमा उल्लेख भएकै भाषा बोल्दा सेयरमा रकम लगाउने खेल जस्तो कि, त्यहाँ ठुलो षडयन्त्र भइरहेको छ ।

बित्शास्त्रत्को विद्यार्थी भएर होला, मलाई यसको सत्यता पत्ता लगाउन मन लाग्यो । के साँच्चै मूल्य वृद्धिको तयारी हो त ? कि सेयरमा लैजाँदा के कस्तो फाइदा अथवा घाटा हुन्छन् ?

यदि सोही समाचारलाई नै आधारमानेर सिधा अर्थमा सोच्ने हो भने, हो अनुदान भनेर अथवा ढुवानी अनुदान भनेर दिइने रकम अन्यत्र लगायो भने ढुवानी बापतको पनि खर्च बढ्छ र नाफा घट्छ अनि नाफालाई त्यही स्थितिमा राख्ने हो भने मूल्य बढाउनु पर्छ । हो ल ठिक छ, सिधा तरिकाले सोच्दा हो खर्च बढ्यो, नाफा घट्यो, मूल्य बढाउनु पर्‍यो, तर यहाँ आउँछ अर्को पाटोको कुरा, त्यो रकम बराबरको शेयर सरकारले पाउनुपर्ने। अब सरकारले साल्ट ट्रेडिङ्ग कम्पनीको सेयरमा लगानी गरे के हुन्छ? स्वाभाविक रूपमा सेयरमा लगानी गर्नु भनेको स्वामित्व प्राप्त गर्नु हो । अब सरकारी स्वामित्व भएपछि त्यसमा के फाइदा वा घाटा होला यसमा बहस गर्नेपर्छ ।

के हुन्छ सरकारले सेयरमा लगानी गर्‍यो भने ?

सरकारले सेयरमा लगानी गर्‍यो भने सो कम्पनी सरकारी स्वामित्वको हुन जान्छ । यसले उक्त कम्पनीको शेयर पुँजी बढाउँछ । कम्पनीको शेयर पुँजी बढ्नु भनेको हालका लगानीकर्ताको लागि राम्रो मानिँदैन किनभने नयाँ लगानी आएपछि अथवा यो केशमा सरकारले लगानी गरेपछि अहिलेको लगानेकर्ताको उक्त कम्पनीमा स्वामित्वको प्रतिशत घट्छ र प्रति शेयर मूल्य घट्छ । त्यही भएर लगानीकर्ताहरू अरू शेयर थप्न चाहँदैनन् ।

पुँजी बढाउँदा लामो समयको लागि भने लगानी कर्तालाई भने फाइदा नै हुन्छ । Return of Equity र लाभांश बढ्छ । कम्पनीको आयलाई धेरै सेयरमा बढ्नुपर्ने हुँदा प्रति शेयर आय घट्छ जसले गर्दा अहिलेका शेयरधनीहरूलाई घाटा हुन सक्छ, तर शेयर पुँजी बढाउँदा आखिरमा कम्पनीलाई फाइदा नै हुन्छ । कम्पनीको विकासमा सहयोग पुग्छ ।

सेयर स्वामित्व घट्नु भनेको शेयर धनीको भोटिंग पावर पनि घट्नु हो । त्यसैले अहिलेका लगानीकर्ता हिच्किचाएको हुनुपर्छ ।

के सरकारी स्वामित्वको कम्पनी नराम्रो नै हो त ?

निजी क्षेत्रलाई प्रोत्साहन गरेर उद्योग धन्दालाई बढावा दिने भनेर सरकार लागेको बेला सरकारी स्वामितव लिन खोज्नु झट्ट हेर्दा बिबादास्पद देखिन्छ। हुन त हाम्रोमा सरकारी स्वामित्वका उद्योग हरूको इतिहास राम्रो देखिएको छैन। कतिपय बन्द भइसके भने, कतिपयलाई निजी क्षेत्रलाई हस्तान्तरण गरिएको छ। यस्तो अवस्थामा राम्रो काम गरिरहेको कम्पनीलाई पनि सरकारी स्वामित्वमा लैजान खोज्नु नराम्रो पो हो कि, फेरी स्थिति धरायासी हुने हो कि जस्तो लाग्छ ।

के छ त साल्ट ट्रेडिङ्ग स्थिति ?

साल्ट ट्रेडिंग सन् १९६३मा स्थापना भएको ( Public Private partnership ) (PPP) सार्वजानिक निजी साझेदारी मोड्युलको संस्था हो । ७९ प्रतिशत निजी लगानी र २१ प्रतिशत पूर्ण सरकारी स्वामित्वमा रहेको नेसनल ट्रेडिंग लिमिटेडको लगानी रहेको छ । नुन,चिनी, खाद्यान्न जस्ता अत्यावश्यक वस्तुहरूको पहुँच जनतासम्म पुर्‍याउने यसको मुख्य काम रहेको छ । अहिलेको स्थितिमा हेर्दा २१ प्रतिशत रहेको सरकारी स्वामित्व, अनुदानको रकम सेयरमा हालेपछि सरकारको स्वामित्वको प्रतिशत बढ्छ र निजी क्षेत्रको घट्छ जसले गर्दा निजी क्षेत्रको भोटिंग पावर घटेर सरकारको बढ्छ ।

सरकारी स्वामित्व बढेपछि त्यसमा सरकारको पावर बढ्छ र सरकारले भनेबमोजिमको कम्पनीका नियमहरू हुन्छन् । कम्पनीमा सरकारको अधिकार बढ्छ। नुन जस्तो अत्यावश्यक बस्तुको व्यापार गर्ने सस्तामा सरकारी स्वामित्व हुन राम्रो कुरा नै हो। भारतमा पनि नुनमा र नुन उद्योगमा सम्पूर्ण पक्षको नियमन र नियन्त्रण गर्ने एकल जिम्मेवारी त्यहाँको सरकारको नै रहेको छ ।

नुन अत्यावश्यक खाद्य बस्तु भएकाले यसका आपूर्ति सरकारी नियन्त्रणमा हुनुपर्छ । हाम्रो जस्तो मुलुकमा सार्वजानिक निजी साझेदारीमा यस्ता कम्पनीहरू रहे भने अत्यावश्यक बस्तुको पहुँचबाट जनता टाढा बस्नु पर्दैन । यसले गर्दा दुर्गममा लैजाने नुनमा केही असर गर्ने हैन बरु सरकारी स्वामित्व बढेपछि सरकारले अझ प्राथमिकता दिएर मूल्य कायम गर्न सक्छ । तर यदि संस्थामा राजनीतिक हस्तक्षेप र बेथिती कायम भयो भने अन्य सरकारी उद्योग जस्तै धरायाशी हुने छ । तर यदि सरकारले राम्रोसँग आफ्नो स्वामित्वको उपयोग गर्‍यो भने फाइदा नै हुन्छ । आखिर पुरै देश चलाउने सरकारले एउटा उद्योगको थोरै स्वामित्व बढाउदैमा आत्तिहाल्नुपर्ने स्थिति भने आउँदैन।

सन्दर्भसामाग्रीहरू :

http://annapurnapost.com/news/99121

Indian Minerals Yearbook 2014 published by GOVERNMENT OF INDIA

Website of Salt Trading corporation https://www.stcnepal.com/

Investopedia.com

के होला

2018-06-03T23:38:00.000-07:00

यदि जीवन रङ्गमंच हो भने

के होला हामीले पात्र परिवर्तन गरे

तिम्रो रोल मैले लिए, तिमीले मेरो लिए

यदि सुर्य चन्द्रमा भए अनि चन्द्रमा सुर्य भए

यदि तिमि म भए अनि म तिमी

तिमीले ओछ्यानमै मेरो लागि बेडटि ल्याएर दिए

के होला हामीले पात्र परिवर्तन गरे

के होला

म तिम्रो हात माग्न तिम्रो घर आए

मैले जन्ती लिएर तिमीलाई लिन आए

तिमीले घुम्टोले टाउको छोपेर मेरो लागि पर्खिरहे

तिमीले आफ्नो जन्मघर छोडेर मै सँग आए

अनि तिमीले मेरो थरलाई आफ्नो बनाए

यदि सुर्य चन्द्रमा भए अनि चन्द्रमा सुर्य भए

यदि तिमि म भए अनि म तिमी

यदि जीवन रङ्गमंच हो भने

के होला साँच्चै हामीले पात्र परिवर्तन गरे

मलाई माफ गर है छोरी

2018-03-10T09:14:00.001-08:00

मलाई माफ गर है छोरी
म तिमिलाई जन्माउन सक्दिन
यो पापी दुनियाँमा
तिमिलाइ हुर्काउन सक्दिन

म आफ्नै आँखा अगाडी
तिमिलाई बलात्कृत भएको देख्न सक्दिन
म आफ्नै आँखा अगाडी
बिभिन्न बहानामा कुटिएको देख्न सक्दिन
त्यसैले माफ गर है छोरी
म तिमिलाइ जन्माउन सक्दिन।।

तिमिलाई बिहे गरिदिनकै लागी
पल्सर बाइक किन्न सक्दिन
यो नर्कबाट म तिमिलाई
जोगाउन सक्दिन
त्यसैले माफ गर है छोरी
म तिमिलाई जन्माउन सक्दिन ।।

यो नर्कमा जन्मिएर नै
के पो गर्छ्यौ र?
कुसंस्कारको जेलमा परेर
स्वतन्त्र पन्छी झैँ
कसरी पो उड्छ्यौ र ?
त्यसैले माफ गर है छोरी
म तिमिलाई जन्माउन सक्दिन
यो पापि संसारमा
म तिमिलाई हुर्काउन सक्दिन ।।

मलाई थाह छ छोरी
तिमि वकिल बन्नेछ्यौ
आफ्नो मुद्दा आँफै लड्नेछ्यौ
तर छोरी पिपाशुहरुको आँखाले
तिम्रो कलिलो बालापन देख्दैन
मानवरूपी राक्षसबाट
तिमिलाई जोगाउन सक्दिन
त्यसैले माफ गर है छोरी
म तिमिलाई जन्माउन सक्दिन
यो पापी संसारमा
म तिमिलाई हुर्काउन सक्दिन ।।

किन विभेद जोइटिन्ग्रे माथी ?

2018-01-22T09:38:00.003-08:00

हाम्रो व्याकरण यति धनी छ कि, धेरै शब्दको स्त्री सूचक र पुरुष सूचक शब्द बनाउन सफल भएको छ। यति सम्म कि कवि, नेता आदि शब्दको पनि स्त्रिलिंगी शब्द छ।सायद जोइटिंग्रेको पनि छ कि ? जोइटिंग्रे अर्थात् श्रीमतीले भनेको मान्ने, श्रीमतीको आज्ञाकारी श्रीमान्।

जोइटिंग्रेलाई नराम्रो शब्दको रूपमा हेर्ने समाजले सायद यसको स्त्रीलिंगी शब्द बनाउन भुल्यो कि? के बनाउँथ्यो यो समाजले, यो त पुरुषप्रधान समाज पो हो त। तर समाज जस्तो भए पनि व्याकरण त विज्ञान हो भन्छन्, सायद छ कि जोइटिंग्रे शब्दको स्त्री सूचक शब्द ।

मेरो बिचारमा यदि जोईको पुलिङ्ग पोइ हुन्छ भने जोइटिंग्रेको स्त्रिलिंग पोइटिन्ग्रे अथवा पोइटिंग्री हुनुपर्छ। शब्दकोषमा छ छैन मलाई थाहा छैन, न त समाजले नै बोलेको छ यो शब्द। तर ज्ञोइटिन्ग्रेलाई जति सहजरूपमा चलनमा ल्याएको छ, त्यति नै सहज वातावरणमा "पोइटिंग्री" हुर्किन पाएको छैन। हुन त शब्दको विभेदले खास विभेद जनाउँदैन। जति सम्मान पोइटिंग्रीहरूले पाउछन, जति स्याब्बासी पोइटिंग्रीहरूले पाउंछन, त्यति सम्मान जोइटिंग्रेको भाग्यमा कहाँ हुन्छ र? बिचरा जोइटिंग्रे त सबैबाट हेला पाउँछ, समाजले उपहास गर्छ, गिज्याउँछ उसलाई। तर एकातर्फा पोइटिंग्री हुनुको फाइदा गज्जबको छ, पोइटिंग्रीले सोच्दै नसोचेको स्याबासी पाउँछे। उसलाई गलत लागेको काम पनि उसले गर्नुपर्छ र सही लागेको काम पनि गर्न पाउँदिन, त्यही पनि उसले स्याबासी पाउँछे। उसले कहिले पनि पोइटिंग्री भएकोमा उपहास हुनुपर्दैन। ऊ आफू कठपुतली बनेपनि अरूको नजरमा देवी बन्छे। तर बिचरा जोइटिंग्रे श्रीमतीलाई खुसी पार्दैमा ,श्रीमतीलाई सघाउँदै उसको जुनी बित्छ। साथीहरूसँग रक्सी र तासमा अल्मलिन पनि पाउँदैन। उसले त आफ्नो परिवारलाई समय दिनुपर्छ। जोइटिंग्रे पद जोगाउन उसले के के पो गरोस् , के के नगरोस गाह्रो छ जोइटिंग्रेलाई।

जोइटिंग्रे पतिको पत्नी हुनु भाग्य कि दुर्भाग्य सायद भोग्नेलाई थाहा होला। तर यो समाजले जोइटिंग्रे पति हुनु चैँ दुर्भाग्य नै भन्छ । दुर्भाग्य हो कि सौभाग्य हो, जोइटिंग्रेलाई सोध्नु होला। तर पोइटिंग्री हुनु उसको लागि एकदम ठुलो सौभाग्य हो। समाजले सौभाग्य कै रूपमा पोइटिंग्रीहरूलाई लिन्छ। अब समाजले भनेपछि मान्नै पर्‍यो क्यारे। पोइटिंग्रीलाई विशेष उपमा दिन्छ समाजले, सती-सावित्री, पतिव्रता, आदि, के के हो के के। ओह!, कति धेरै सम्मान, कति धेरै उपमा ! सायद जोइटिंग्रे शब्द पनि आरिसले जल्छ होला। पोइटिंग्री बन्न पाउने अहोभाग्य हुँदा हुँदै, जोइटिंग्रे किन बनाउनु आफ्नो पतिदेवलाई? किन नबुझेका होलान् यी पत्नीहरूले । किन पातिलाइ काम सघाउन लगाउनु होला।खुरु खुरु आफै गरे हुन्छ नि, आफै सबै थोक गर्ने श्रीमानलाई, सासुससुरालाई खुसी पारेर राखे हुन्छ हुन्छ नि। आखिर दुई दिनको चोला न हो, किन आफ्नो स्वास्थ्यको ख्याल गर्नु, बिरामी नै भए पनि काम गरे भयो त ? आखिर मर्नु त छँदै छ एक दिन, किन सघाउन लगाउने श्रीमान्लाई? किन बनाउने श्रीमानलाई जोइटिंग्रे ? किन नबन्ने आफू पोइटिंग्री?

व्याकरणविदहरू, कृपया जोइटिंग्रे जस्तै पोइटिंग्री भन्ने शब्द पनि शब्दकोषमा थप्नुहोस, ता कि जोई र पोइ दुवै शब्दले न्याय पाउन्। जोई शब्दमा मात्र किन प्रत्यय लगाउने? पोइ शब्दमा पनि टिन्ग्रे जोड्नु पर्यो। जोई र पोइलाई एकै रथका दुई पांग्रा भन्ने हो भने एउटालाई प्रत्यय दिँदा अर्कोलाई किन छोड्ने। पांग्रा त बराबर ब्यालेन्समा हुनुपर्छ नि हैन र? २१ औ शताब्दीमा आएर पनि यसरी जोई र पोइमा विभेद हुन्छ भनेर हामीले कसरी सोच्नु? महिला र पुरुषमा कुनै प्रकारको विभेद हुनुहुन्न भनेर कानुनले भनिरहँदा किन व्याकरणविद यो शब्दमा विभेद? किन जोइटिंग्रेको स्त्रीलिंग पोइटिंग्री तपाइको शब्दकोषबाट हराएको? अब त शब्दकोशमा यो शब्द थप्ने हो कि? लौ न! व्याकरण विद्हरू, देखाइदिनुहोस मलाई जोइटिंग्रेको स्त्रीसुचक शब्द, ताकि धेरै नारीहरूको सुहाउँदो विशेषणले चिनारी दिन सकियोस्।व्याकरण विद्हरूले मेरो यो अनुरोध सुनिसकेपछि पक्कै पनि जोइटिंग्रे शब्दको स्त्रीलिंग्गी शब्द दिनुहुनेछ, शब्दको यो विभेद अन्त्य हुनेछ।

Memories - Cycling-Part 1

2017-11-25T05:46:00.003-08:00

People have memories, and memories of childhood are the most wonderful period. Childhood is the most amazing phase of our life. Looking back at my childhood I remember my best friend who accompanied me with my growth and every turning of those days. My favorite Bicycle.

When I see back in my life, I have walked so many distances. A short trip, a medium trip, and a long trip. Walking is amazing. I think My shortest trip is from the bed to the door of the room talking few seconds, A long trip is about 12 hours trek and the medium walk are all those walks in the middle. Calculating my walks and measuring those in time is the easiest thing. Though People make troll of it, it is wonderful. Walking is the most common thing that every creature does. Today I am not writing about walking, Some days I may write about it too. I want to share here is my memories of my best friend my bicycle.

Initiating friendship with the bicycle was a bit difficult for me. Maybe because I was too small or maybe Bicycle was big. I used to see people around me cycling and cycling. Back then the number of the cycle in the streets used to be higher than any other vehicle. I remember we had the Red ladies bicycle. I still remember the Brand. It's Avon. My brother used to ride cycle. I used to sit beside him. we used to take round and round over the town. Deep inside me, I had the feeling that one day I will ride the bicycle. But the friendship with Avon was not easy. I couldn’t handle it. Still, I used to get a feeling of riding cycle at evening or night. And you may say it is crazy.We had our living near the main road. At evening or nights when any vehicles traveled by the road with the headlights on, the shadow of the cycle used to move along the lights of vehicles. I used to sit at the cycle which was leaned against the wall and take the feeling of riding cycle along with the moving shadow of me and cycle with the lights of vehicles on the road. That was the most innocent and wonderful experience of cycling.

I used to analyze, how the cycling can be done. It was amazing how cycle just goes with the flow of paddling. I used to look at the people cycling, and used to think oh! it is very easy to ride the cycle. Just keep your hands on the handle, and paddle using your legs. But whenever I tried to touch the cycle the whole balancing thing used to come up and being unable to handle it, I had to leave the cycle on the ground. The cycle was a dream for me. Cycling was the fantastic thing that I could do as a child. The only thing I knew then was I had to learn to ride cycle.

T.B.C..

अर्को दिन ( प्रेम कथा भाग २ )

2017-08-05T10:25:00.003-07:00

धेरै पछि आज फेरी उसले भेट्न बोलायो , सदा झैँ कपाल चट्ट मिलाएँ , मनपर्ने जिन्स र शर्ट लगाएँ , अनि साइड ब्यागमा छाता हालेर निस्किएँ । पानीले भिजे नि नबिग्रिने चप्पल लगाएँ । यो झरी पर्ने समयमा यस्तो चप्पल लगाउनै पर्योा नि । अलिक अगाडी जाँदै थिएँ, पानी पर्योे, छाता झिकेर ओड़े। तर पानी एकाएक दर्किन थाल्यो, छाताले नथाम्ने स्थिति आयो । यसो ओत लाग्ने ठाउँ खोजेको कतै भेटिन, पानी परेपछि बाटो चिप्लो हुने नै भयो , एकदम सम्हालिएर हिड्दै थिएँ । उता उसले मलाइ कुरेको पनि निकै बेर भैसकेको थियो । हतार हतार गर्दै हिड्न नि सकिएन,बाटो चिप्लो र हिलो थियो। हिलो चप्पलले उछिट्याउला कि भन्ने पनि पिर थियो, एकदम होस् गरेर हिड्नु पर्ने अवस्था थियो। ओह हो ! भन्दा भन्दै चिप्लिएँ नि , सम्हालें आफैलाई, लड्न चैँ लडिएन। अलिक पर पुगेपछि एउटा खोला आयो । खासमा खोला हैन, बाटो नै हो तर पानी परेपछि खोलाको रूप धारण गरेको थियो। पाइन्ट भिज्ने निश्चित थियो, बिस्तारै भल पार गरेँ । त्यो हिलो, र ढल मिसिएको भल पार गरेपछि सिक सिक लागिरहेको थियो । हाम्रो भेटभयो ।

हिलाम्मे खुट्टो र छाताले पुरै भिज्न रोकेको शरीर मलाइ सिक सिक लागेर उकुस मुकुस भएँ । खुट्टा धुन पाए नि हुन्थ्यो भन्ने लागिरहेको थियो । उसले भन्यो "जाउँ क्याफे तिर", मैले हिलाम्मे खुट्टा देखाएँ । पानी लगभग रोकिईसकेको थियो । नजिकैको पसलबाट मिनिरल वाटर किनेर ल्यायो। मैले मिनिरल वाटरले खुट्टा धोएँ। जिन्दगीमा यति महँगो र अनौठो खुट्टा धुवाई सायदै होला ।

क्याफे बाटो पारी थियो , बाटो क्रस गर्ने पर्योभ, यहाँको बाटो फेरी बाटो हैन, लुडो खेले जत्तिकै हुन्छ , आफ्नो गोटी सही पर्योट भने खुरु खुरु अगाडी जान पाइन्छ, नत्र बाटो ब्लक । सवारी साधनलाई जान दिएर बल्ल बाटो खुलेपछि निस्कन पाइन्छ । जुलुससँगै बाटो क्रस गर्न लागियो । हिड्दै थिएँ, खाल्डो रैछ, नराम्रोसँग लडें । बिच बाटोमा यसरी लडेपछी लाजले रातो हुँदै उठेर निस्किएँ । क्याफे पुगियो, के खाने , पानी परिरहेको भएर थुक्पा मगाइयो, यसो मुखमा के हाल्न लागेको थिएँ फोन बज्यो , मामुको फोन, हतार गर्दै उठाएको त्यो तातो र पिरो थुक्पाले मुखै पोल्यो । फोन पनि काटियो । भखर त निस्किएको , यति छिटै त फोन नगर्नु पर्ने , केही पर्योए होला भनेर मामुलाई कलब्याक गरेँ । सम्पर्क हुन सकेन भन्यो ।

एक छिन उसँग बसेर गफ गरियो । धेरै पछि को भेट भएर होला, मलाइ बोल्न अफ्ट्यारो लागिरहेको थियो । फेरी यो हिलो झरी बाटोको खाल्डो सबैले दिक्क लगाएकोले होला केही बोल्न पनि मन थिएन । किन नबोलेकी ? बोल न। उसको प्रश्नमा मुसुक्क हासें । मामुको फोन फेरी आयो, "घरमा पाहुना आउनुभएको छ , च्या पकाउने दूध लिएर आइज है , बिहान ल्याको फाटेछ छिटो आइज है " ।
थुक्पा बाँकी नै थियो , दुवै जना उठ्यौं र त्यहाँबाट आ आफ्नो बाटो लाग्यौं । ऊ रिसायो भन्ने मलाइ थाहा थियो , राति फकाउनु पर्ला भन्ने सोच्दै घर गएँ । आखिर रिसाउँदा नि आफ्नै , खुसी हुँदा नि आफ्नै .............. (क्रमश )

यो कथाको भाग एक पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस

अब राजनीतिमा युवा यसरी आउने कि ?

2017-06-03T01:25:00.003-07:00

चुनाव रन्को समिएको छैन । अझै नयाँ नेतृत्व, विकल्पसहितको नेतृत्व, युवा नेतृत्वजस्ता विभिन्न शब्दावली जताततै सुनिन्छ । एकथरीले युवालाई अराजक र अपरिपक्व जमात भनेर उपहास गर्ने प्रयास गरिरहेका छन् भने अर्को पक्ष युवामा भएको ऊर्जा र नयाँपनले देशलाई निकास दिन सक्छ भन्ने आशयका दृष्टान्त प्रस्तुत गर्दैछन् । चुनावी परिणाम नियाल्दा जनता अब राम्रो र सक्षम उमेदवारलाई रोज्न तत्पर हुन लागेका छन् भन्ने बुझ्न सकिन्छ ।
युवा परिवर्तनका सम्वाहक हुन् । यसैले प्रत्यक्ष वा अप्रत्यक्षरूपमा युवाले राजनीतिमा चासो राख्नै पर्छ । युवाले राजनीतिक पार्टीको झन्डा बोकेर जिन्दाबाद र मुर्दाबादको नारा लगाउँदै राजनीतिक मैदानमा होमिनै पर्छ भन्ने चाहिँ हैन तर अप्रत्यक्षरूपमा भए पनि देशको राजनीति, अर्थव्यवस्था कता गइरहेको छ, देश चलाउने प्रक्रियामा के भइरहेको छ भन्ने विषयमा केही आधारभूत जानकारी राख्नै पर्छ । राजनीतिमै प्रत्यक्षरूपमा संलग्न भएर देश जनता र समाजको सेवा गर्ने उत्कट भावनाका साथ राजनीतिक यात्रा सुरु गर्ने हो भने पक्कै पनि पूर्वतयारी अपरिहार्य छ ।
राजनीति युद्धभूमि जस्तै हो । राजनीतिमा आउन चाहने, देशको लागि केही गर्छु भन्नेसँग आफ्नो जीवन त्यसमै समर्पण गर्नसक्ने आँट हुनुपर्छ । त्यसको लागि आफ्नो जीवन नै आहुति दिनु किन नपरोस् । हारिन्छ भनेर युद्ध कसैले गर्दैन । जित्नैका लागि युद्ध गरिन्छ । त्यसैले जित्नको लागि आफू पूर्णरूपले तयार हुनुपर्छ । युद्धमा विभिन्न अस्त्र प्रयोग गरिन्छ । त्यसका लागि पनि पूर्वतयारी चाहिन्छ । राजनीतिमा आउन चाहने सबैले पूर्वतयारी गर्नै पर्छ । नत्र, आफ्नो जीवन त खेर जान्छ जान्छ देश, जनता, समाज र परिवारका लागि देखिएका सुनौलो भविष्यका सपना पनि तुहिन पुग्छन् ।

के कस्ता तयारीका साथ राजनीतिक मैदानमा ओर्लिँदा उचित होला?

शिक्षा (अध्ययन): हुन त राजनितिक नेतृत्वलाई औपचारिक शिक्षाको जरुरी पर्दैन भनिन्छ तर राजनीति गर्छु भन्ने व्यक्ति अध्ययनशील भने हुनु जरुरी हुन्छ । विश्वव्यापीकरणको यस युगमा कहाँ के भइरहेको छ? विकसित मुलुकहरू कता गइरहेका छन् ? हामी कता गइरहेका छौँ ? भन्ने ज्ञान बटुल्न जरुरी हुन्छ । आज इन्टरनेटले अध्ययनको दायरा फराकिलो बनाएको छ । हामीले चाहेको सूचना, तथ्यांक सजिलै भेट्न सक्छौँ । अहिलेको समयमा राजनीतिमा आउन चाहने युवाले शिक्षालाई आफ्नो अस्त्रको रूपमा प्रयोग गर्नुपर्छ, फोस्रो कुरा गरेर, राजनीतिक भविष्य बनाउन सकिँदैन ।
अनुभव: "अनुभव" एकदमै विवादित शब्द, अझ भन्नुपर्दा युवालाई त तनावै दिने शब्द । तर तीतो यथार्थ अनुभवबिना कहीँ कतै केही पाइँदैन । अझ राजनीतिमा आउन चाहनेले त अनुभव बटुल्नै पर्छ । यसो भन्दा प्रतिवादमा एउटा तर्क आउँछ : काम गर्ने अवसर नै नदिईकन कसरी अनुभव बटुल्ने ? तर, अवसर त आफैँले निर्माण गर्न सकिन्छ नि ! राजनीतिमा आउनलाई राजनीतिक अनुभवमात्र नभएर अन्य कामको अनुभव, जीवनमा के काम गरेर के हासिल गरियो वा हार खाइयो ? यिनै विभिन्न अनुभवले राजनीतिक भविष्य अगाडि बढाउन सजिलो हुन्छ । सानो नै किन नहोस् केही कामको अनुभवले धेरै कुरा बुझाउन सक्छ । अनुभव बढाउँदै लैजाने विषय हो । यो सत्य सबै युवाले मान्नै पर्छ । एकैपल्ट प्रधानमन्त्री कोही पनि हुँदैन । अनुभवसँगै नेतृत्व क्षमता पनि बढ्दै जाने हो ।

सामाजिक संलग्नता: राजनीतिमा त्यही व्यक्ति सफल हुन्छ जसले समाज बुझेको छ । विभिन्न सामाजिक कार्यमा संलग्नता राजनीतिक व्यक्तित्व निर्माणको आधार हो । राजनीतिक नेतृत्वमा स्वयंसेवी भावना हुनु जरुरी हुन्छ । राजनीति पनि स्वयंसेवा नै त हो ।
नेतृत्व क्षमता : राजनीतिमा आउन चाहने युवामा नेतृत्वमा क्षमता हुनै पर्छ । उसले सानो नै किन नहोस् आफ्नो नेतृत्वको प्रदर्शन गरेको हुनुपर्छ । उसमा अरूलाई नेतृत्व गरेर अगाडि बढाउने क्षमता हुनुपर्छ । नेतृत्वमा भएको व्यक्ति हुकुम दिने राजा हैन सबैको कुरा सुनेर सही निर्णय गर्ने नेता हुनुपर्छ ।
स्पष्टरुपमा आफ्नो धारणा राख्ने कला (लेखन आदिबाट) : राजनीति भन्नेबित्तिकै राजनीतिक विचार, मान्यता आदिको विषय आउँछ । नेतामा समसामयिक राजनीतिक परिवेश बुझेर आफ्नो धारणा राख्न सक्ने कला चाहिन्छ । आफ्ना विचार लेखेर प्रकाशित गर्नुपर्छ । यसले गर्दा आफूलाई अरूबीच चिनाउन सजिलो हुन्छ । आफ्नो पनि विश्लेषण गर्ने क्षमता बढ्छ र राजनीतिक जीवनमा आइपरेका विभिन्न घटना परिघटनालाई राम्रोसँग नियालेर निचोड निकाल्न सकिन्छ ।
स्पष्ट वक्ता: राजनीतिक नेता वा व्यक्ति भन्नेबित्तिकै हामी भाषणनै सम्झन्छौँ । नेतृत्वकर्तामा जनता सामु, जनताकै भिडलाई सम्बोधन गर्ने वक्तृत्व कला हुनुपर्छ । आफूले बोलेको कुरा सबैले बुझ्ने गरी स्पष्टरूपमा राख्नसक्ने हुनुपर्छ ।
आर्थिक र सामाजिक दक्षता : राजनीतिमा आउन चाहनेले आर्थिक सामाजिक दक्षता पनि हासिल गर्नुपर्छ । आखिर राजनीति र अर्थ व्यवस्था एक अर्काका परिपूरक न हुन् । राजनीति गर्न चाहनेले देशको आर्थिक अवस्था कस्तो छ ? कसरी अर्थ व्यव्यस्था चल्छ ? भन्ने जस्ता देशको समग्र आर्थिक व्यवस्थाका बारेमा बुझ्नै पर्छ । यसका साथै आफूसँग भएको स्रोत साधन कहाँ कसरी उचित प्रयोग गर्ने भनेर बुझ्नु जरुरी हुन्छ । आफ्नो परिवारको आर्थिक अवस्थाले पनि प्रभाव पर्न सक्छ । त्यसैले आफूलाई भ्रष्ट हुन नदिन, घुसखोरी वा अन्य भ्रष्टाचारजन्य काममा नफसाउन आर्थिक क्षमता हासिल गर्नैपर्छ ।
सूचना सञ्चार प्रविधिमा दक्षता : अहिलेको जमाना इन्टरनेटको हो । सूचना प्रविधिको जमाना हो । राजनीति पनि त यसबाट मुक्त हुन सक्दैन । त्यसैले सूचना प्रविधिको शतप्रतिशत उपयोग गर्नलाई सूचना प्रविधि मैत्री हुनै पर्छ ।

यसका साथै, समूहमा काम गर्ने क्षमता र सामाजिक दक्षता, कोसँग कसरी व्यवहार गर्ने भन्ने ज्ञान पनि हासिल गर्नैपर्छ । यीबाहेक, आफ्नो परिवारसँग छलफल गर्नुपर्छ । राजनीतिमा परिवारको साथ भएन भने घरको न घाटको हुने अवस्था आउन सक्छ । त्यसैले परिवारको सहमतिमा युवा राजनीतिमा आउन सक्नुपर्छ । परिवारले मान्दै नमानी राजनीतिमा होमिनु हुँदैन । आफ्नो परिवारलाई प्रभावित गर्न नसक्नेले कसरी देशका करोडौं जनतालाई प्रभावित गर्न सक्ला र?
त्यसैगरी धैर्य, साहस र लगनशीलता चाहिन्छ । आज नेतृत्व गर्ने मनोकांक्षा बोकेका युवाले यी सबै विषय ध्यानमा राखेर क्षमता र दक्षता हासिल गर्दै लैजाने हो भने पक्कै पनि हामीले खोजेको जस्तो नेतृत्व पाउन सक्छौँ । अबको पुस्ता पनि तयारी नगरी राजनीतिमा आयो भने ठूलो मूल्य चुकाउनु पर्नेछ । अब जनता बुझ्ने भइसकेका छन् ।
पुराना राजनीतिक शक्तिको गढ मानिएको क्षेत्रमा नयाँ अनुहार अगाडि आइरहेका छन् । क्षमता भएको व्यक्तिलाई जनताले हार्न दिँदैनन् । अबको पुस्ताले क्षमता हेरेर जनप्रतिनिधि चुन्छन् र क्षमतावान् प्रतिनिधिले देशको मुहार फेर्न सक्छन् । त्यसैले विचार गरेर धैर्यपूर्वक एक पटक सोचौँ - के राजनीति मेरा लागि हो ? के म देशको भार उठाउने गहन जिम्मेवारी बहन गर्न सक्छु ?
आफ्नो उत्तर सकारात्मक भएमात्र राजनीतिमा सक्रिय होऊँ !

२०७४ जेठ ४ बिहीबार १३:१८:०० बाह्रखरी.com मा प्रकाशित

एक दिन (प्रेम कथा भाग १ )

2017-05-31T08:50:00.001-07:00

Lost Anzel

कूमसम्मको कपाल चट्ट साइड लाएर कोरियो, अनूहारमा थोरै कृम दलेर आॅखामा गाजल लगाइयो। गाढा लिपिस्टक हैन, हल्का गुलावी ओठ बनाएर ऑखामा चस्मा लगाइयो। गुलाबी ओठलाई छोप्ने गरि मास्क लगाइयो । सारी हैन, सदाझैॅ टिसर्ट र जिन्स लगाइयो । स्पोरटस् सूजमा साइड ब्याग बोकेर , मोबाइलमा इयरफोन जोडेर गीत सुन्दै बाटो काटियो।

गीतको ध्यानमा बाटोमा जेब्रा क्रसिड़ देखीनछु: ट्राफिकले फ्याट्ट समात्यो। ब्यागमा वालेट छुटेछ 200 रूप्पे कहाँबाट ल्याउनु । ट्राफिक ह्यान्डसम लाग्यो, जरिवाना पनि तिरिने, भनेर फोन नः दिनूहोस ब्यालेन्स ट्रान्सफर गर्दिन्छू नि, इ-सेवाबाट भनेको मान्दै मानेन ।

उता उसले फोन गरेर हैरान । अब त्यस्तो ह्यान्डसम ट्राफिकको अगाडी कसरी फोन उठाउनु: फोन साइलेन्टमा राखेॅ । कहाॅ तिमी ? यत्रो बेरसम्म नआएर? मेसेज गरेछ।

यता ट्राफिकको भासण सुरु भो। आफुलाइ डेटिड़ जान हतार छ, प्रेम सम्बन्ध धरापमा परीसक्यो , न फोन नम्बर दिन्छ न त भासण सकेर जा भन्छ । के गर्ने होला? बल्ल तल्ल भासण सकियो ।

करिब दुइ घन्टा पछि त्यहाबाट हिडेको , पछाडीबाट आएको कारले नजिकै आएर रोकेर भन्यो, के हो बैनी बाटो छोड्नु पर्दैन ? था हुनु पर्यो नि, खै हर्न बजाको ? भनेको : त्यही त भन्दै ट्राफिकले काटेको चिटको रसिद देखायो।

ढीला भैसकेकोथ्यो: प्रेम सम्बन्ध जोगाउने आइड्या भनेर त्यही कारवाला दाइलाई: मलाइ परसम्म छोड्निनु न भनेॅ। उस्ले मान्यो।फोन गरेॅ उताबाट रिसिभ गर्दैन।आज चै प्रेमको विश्वयुद्द नै चल्ने भो जस्ता लाग्यो ।

कारमा सरर यसो अगाडी जाँदै थिएँ ,झ्यालबाट उसलाई देखें , ए रोक्नु रोक्नु दाई , भनेर कारबाट ओर्लिएँर हिड्न लागेको , कारवाला दाइले बोलायो, ए बहिनि कता ? भाडा दिनु पर्दैन ? लौ बित्यास पर्यो : प्राइभेट गाडी भन्या त ट्याक्सी पो परेछ ,अब कसो गर्ने होला, दाइ एकैछिन ल भनेर कुदें ।

उसको छेउमा गएँ ,उसले ट्राफिकलाई दिन ठिक्क पारेको २०० रूप्पे खोसेर लगेर ट्याक्सीलाई दिएँ । उसको छेउमा आएँ, रिसाएको नजरले हेर्दै थियो ।ट्राफिकलाई पैसा तिरेछ ।

लौ जाउँ न त अब गार्डेन अफ ड्रिम्स भनेको, "गयौ ? अब स्वप्न बगैंचा : सकियो पैसा" भनेर रित्तो पर्स देखायो पैसा बोकेर आउन पर्दैन ? म झर्किएँ , त्यहि त ट्राफिक वालालाई बजेट छुट्याको थिन नि त , सबै सकियो उसले भन्यो । लौ त्यसो भए हिडुं न त भनियो ।

घाम, धुलो मा कता पो हिड्ने , भोक पनि लागेको थियो, मोबाइलको घन्टी बज्यो , घरबाट मामुको फोन रहेछ , "महारानीको आउने बेला भएन ? छिटो आइस्योस ।"

हवस् भनेर, उ संगै हिड्दै घरसम्म आएर गेटमा बिदाको हात हल्लाइयो घरभित्र गएर मामुको हातको मिठो खाजा खाइयो,फोन निकालेर फेसबुकमा च्याट सुरु गरें ।

आखिर फेसबुकनै रहेछ सम्बन्ध जोगाउने, भनेको त, मोबाइलको चार्ज सकिएछ , धन्न लोडसेडिंग हट्या छ

भनेर मोबाइललाई चार्जमा मात्र के राखेको थिएँ , फ्याट्ट बत्ति गयो । के भएको रहेछ भनेर यसो बिचार गरेको त घर अगाडिको ट्रान्सफरमर पड्केको रे ।

बिरक्त लाग्यो मनमनै गीत गुन्गुनाएं " देखि सहेनन यहाँ हामी दुई बीचको माया " .......

क्रमश ...

यो कथाको भाग २ पढ्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस

राजनीति

2017-05-02T09:14:00.000-07:00

भो म गर्दिन

अर्कालाई गाली गरेर

ताली पाउने राजनीति

मलाई त काम गरेरै

ताली पाउनु छ

कसैलाई देखाउन हैन

आफ्नै मन बाट

देश र समाजको लागि गर्नु छ

त्यसैले म गर्दिन

अर्कालाई गाली गरेर

ताली बटुल्ने राजनीति

व्यक्ति हैन दोष

विधिको छ

क्र्यास भएको सिस्टम

फेरी बनाउनु छ

सिस्टम ठिक गरेरै

ताली पाउनु छ

सबैको ओठमा मुस्कान

अनि खुसी ल्याउनु छ

त्यसैले म गर्दिन

अर्कालाई गाली गरेर

ताली बटुल्ने राजनीति

वायु र फूल

2017-04-29T06:13:00.001-07:00

ऊ वायु थियो

कहिले मिठो बतास बन्थ्यो

कहिले भयानक हुरी बन्थ्यो !!

ऊ फूल थिई, कोमल फूल

वायु, बतास भएको बेला भेट भयो

ऊ बतासकै तालमा नाचिरही

एकदिन अचानक, वायु हुरी बनेर आयो

कोमल फूल, हुरी थेग्न नसकेर

जमिनमा अलप भइ !!

अहिले वायु,

फेरी बतास बनेको छ रे

अर्कै फूल नचाउदै छ रे !!

मूल्य कति ?

2017-04-03T08:58:00.001-07:00

जीवनको मोल कति हुन्छ ?

उसले प्रश्न गर्यो

ऊ तिर हेरेर मुसुक्क हासें

भनें "तिमि अमुल्य छौ "

उ चुप लाग्यो

म भने उसको प्रश्नको उत्तर खोज्न थालें ।

हाइ स्कुलमा पढेकी थिएँ

अ सिक्स मिलियन डलर म्यान

मानिसको शरीरको रसायनको मूल्य

के मानिसको मूल्य त्यति नै हो त ?

रसायन मात्र त मानिस हैन नि

मैले मानिसको व्याख्या गर्न जाँनिन

आखिर के हो मानिस

अनि उसको मुल्य कति हो?

टाउको रन्थनियो

केहि पनि सोच्न सकिन

दिमाग घुमिरहेको थियो

टिभीले बोल्यो

सरकारले सहिद परिवारलाई दसलाख क्षतिपूर्ति दियो

म मानिसको मूल्य सुनेर दंग परें ।

प्यारो दार्शनिक..

2017-02-15T05:14:00.000-08:00

प्यारो दार्शनिक
म तिम्रो दर्शनलाइ
कबिता बनाउॅछु है !
जब जब तिमी
गर्हौ गर्हौ शब्द मिश्रित
जीवनका गहन
सिदान्तको कुरा गर्छौ
तिमी साँच्चै सुन्दर देखिन्छौ
प्रेमिल कबिता झैं सुन्दर
लठ्ठ पर्छु तिम्रो मादकतामा
त्यसैले त प्यारो दार्शनिक
म तिम्रो सिदान्त र दर्शन
सापटी लिन्छु है ।।
जब तिमी
हाम्रो सम्बन्धको
परिभाषा दिन्छौ नि
दड़्ग पर्छु म
त्यसैले त
तिम्रो शब्दहरू
सापट लिएँ है
तिम्रै शब्दमा
"माया भ्रम हो
तिमी त मेरी यथार्थता हौ।।
तिमीसॅग जीवन बिताउने
योजना बून्दै छू म
मायारूपी भ्रममा नफंसी
तिमीलाइ
सहयात्री बनाउन चहान्छू
मेरो जीवनरूपी यात्राको
ए मेरी प्रेमिका
मेरी प्राणप्यारी
म तिमीलाई प्रेम गर्छू !
"आइ लव यु"
भनिॅन भनेर नरिसाउ है
किनकी म तिम्रो साथको
यो सत्यतालाइ
मायारुपी भ्रममा फॅस्न दिन्न
तिमी यथार्थ हौ
मेरो जीवनको
एउटा मीठो यथार्थ "
हो प्रिय
जब जब तिमी
यस्तै गहन कूरा गर्छौ नि
तिमी साच्चिकै सुन्दर देखिन्छौ
प्रेमिल कबिता झैं सुन्दर ।।

खोजी

2017-02-04T07:52:00.001-08:00

घडी,जसले धेरैलाइ समय बेचेको छ

यहि घडीसंग किन्नेछु समय ,

बनाउनलाइ आफ्नो भबिस्य

आगो,जसले धेरैको समय लिएको छ

यहि आगो संग मिल्नेछु कुनै बेला

पुर्याउन प्रकृति को नियम

हो यहि घडी र आगो बीचको बर्तमान, म

खोज्दै छु मेरो भबिस्य ,

जलेर खरानी भएको यो माटोमा

A picture is worth a thousand words

फोटो आँफैमा साहित्य हो ,

मेरो शब्दले दृश्यलाइ न्याय गर्ला कि नगर्ला थाहा छैन

तर जुन भाव मेरो मनमा यो दृश्य देखेपछि आयो

त्यसलाई शब्दमा उतारेकी हुँ

अनुरोध

2017-01-30T04:49:00.000-08:00

भन्छन्
कबिताले मनको भाव बोल्छ रे
ए कबि
लेखिदेउ न है
मेरा लागी पनि दुइ हरफ
कतै तिम्रो कबितामा म अटाउॅछु कि ?

संसारमा आउन नपाउदै बिलिन भएकी म
ए कबि ,
सूनाइदेउ न है
मेरा मनका चित्कार
कतै मस्त निन्द्राबाट समाज ब्युझन्छ कि?

खूला आकास छोडेर
पिन्जडा भित्र बन्देज भएकी म
ए कबि
बनाइदेउ न है
एउटा शब्दरूपी साॅचो
कतै पिन्जडाको ताला तोडिन्छ कि

समाजले बनाएको पर्खाल
तोड्ने हतियार बनेर
आओस् तिम्रो कबिता
ए कबि
लेखिदेउ न है
मेरो लागी पनि दुइ हरफ
कतै तिम्रो कबितामा अटाउछू कि म ?

बिलिन भावना

2016-12-08T06:43:00.001-08:00

शब्दै शब्द को भण्डार भएको

त्यो मोटो शब्दकोषका पाना पल्टाएर खोजें

तिमीलाई एउटा राम्रो उपमा दिउं कि भनि

तर था छ ?

शब्दकोष त रित्तो सादा कागज भएछ

मैले भेटिन कुनै शब्द

तिमीले जन्मदिनमा दिएको उपहार त्यो डायरी

तिम्रा लागि मनमा उथल पुथल भएका भावनाहरु

ब्यक्त गरुं कि भने पल्टाएं

तर था छ ?

भावनाको खहरेले मेरो कलम को मसि बगायो

लतपत भए भावना हरु

अहँ भेटिन मैले

तिम्रो लागि बनेका मेरो भावनाको शब्दहरु

कसैले भन्यो कबिता र गीत ले बोल्छ

मनका भावना हरु

इन्टरनेट का ठेगानाहरु मा

खोजि गरें कतै पाउछु कि भनि

तिम्रो लागि मिल्ने गीत अनि कबिता

तर अहँ , कुनै कविले पनि लेख्न सकेनन

ति भावना हरु

माथि डांडामा गएर हेरे तल तिर

बादल ले छेकेको संसार देखें

त्यहि बादलमा आफ्नो मन को आवाजलाइ

बिलिन गर्दिएं

आशा छ मेरो भावनाको बादल

कुनै बेला

पानी बनेर बर्सिने छ तिम्रो हृदयमा !!

जुका

2016-09-24T10:11:00.001-07:00

एकपटक को कुरा हो, हाम्रो धोको डाडो चढ्ने थियो, तर पानिपर्दै थियो । पानि परेकैले होला, बाटो चिप्लो हुन्छ कि भन्ने डर थियो । पदयात्रा (हाइकिंग)को रहर अनि साथीहरुसंग रमाइलो गर्ने बिचारमा हामी दस जनाको टोलि अगाडी बढ्यो पदयात्रा सुरु गर्नुभन्दा अगाडी स्थानीयलाइ त्यहा को स्थिति र जाने बाटोको बारेमा सोधेका थियौ " नानीहरु पानि पर्दै छ , यस्तो मौसममा जुका लाग्छ , जान सक्दैनौ होला । " हामीले यस्तो प्रतिक्रिया धेरै सुन्यौ तर हामी ढ्रीड संकल्पका साथ् अगाडी बढ्ने निर्णय गर्यौं ।

मौसम कहा बेइमानी हुन्छ र सधैं , मौसम ले साथ दियो घाम लागेर , हामी दङ्ग पर्यौं अनि खुसि हुदै पदयात्रा सुरु गर्यौं तर मौसम हाम्रो हातमा थिएन, थियो त केवल हाइकिंग स्टिक । बेइमानी मौसम, फेरी पानि पर्न थाल्यो। एकछिन अगाडी बढेपछी स्थानीयले भने झैं जुका देखिन थाले बाटोमा । ओह हो नि ! जुका लाग्यो नि त। सबै जना अत्तालिएर कराउन थाल्यौं । हा हा सम्झिदा नि हाँस उठ्छ। जुकै जुका को बाटो पो रहेछ । हामी केहि साथी त अगाडी बढेकै थियौं तर केहि साथिहरु अगाडी बढ्न सक्नु भएछ अनि फर्किने सल्लाह गर्यौ । हामि लुरु लुरु जता बाट आएको त्यति फर्कियौं। अनि तत्काल अर्को योजना बनाएर अर्को तिर घुम्न गयौ। धन्न यो काठमाडौँ उपत्यकामा घुम्ने रमाइलो गर्ने स्थानको कमि छैन।

यो घटना पश्चात मैले यसो बिचार गरें आफ्नो वारी परि हेरें। जुकाले हामीलाई गन्तब्यमा पुग्न रोके जस्तै हाम्रो जीवन रुपी गन्तब्यमा पुग्नलाइ बाधा बन्ने जुका हरु कति होलान । समाज रुपी जुका , सस्कृति रुपी जुका , साथीभाई आफन्त रुपी जुका ( यिनीहरु लाइ मानब रुपी जुका ) भन्दा पनि हुन्छ. । ओह हो कति धेरै जुकै जुका । यी जुका हरु त बाहिरि जुका भए। हाम्रै सरिर मा भएका परजीबी जुका , हाम्रो आलस्यता , घमण्ड , इत्यति जुकाहरु पनि त ब्याप्त छन् । अझ यस्ता जुका त भयानक हुन्छन । हाम्रो अल्छीपना नैरास्यता इत्यादी जुकाले हामीलाई आक्रमण गर्यो भने त ओह हो जीवन रुपी दौड कसरि अगाडी बढ्ला र?

जुका हेर्दा सानो तर भयानक, थाहै नपाइ सरिरमा टाँसिने अनि रगत चुसेर छोड्ने । धेरै जुका लाग्यो भने त रक्त अल्पता नि हुन सक्छा । टाँसिएपछी निकाल्न एकदमै गारो। बाटोमा आइलाग्ने जुकाहरु संग जुद्दै अगाडी बढे मात्र डांडो माथि पुग्न सकिन्छ । नत्र हामीले जस्तै बीचबाटो बाटै फर्किनुपर्छ । जीवनको उकालीमा पनि हाम्रोवारीपरि धेरै जुकाहरु भेटिने रहेछन थाहा नपाइ टाँसिने अनि जबधेरै रगत चुसीसक्छन अनिमात्र हामीलाई थाह हुन्छ, । यिनीहरुले हामीलाई गन्तब्यमा पुग्न रोकिरहेका हुन्छन । कतिपय अवस्थामा हामि योजना परिवर्तन गरौंला तर आफुले रोजेको गन्तब्य जान नपाएको तितोपाना त मनमा रहिरहन्छ नि हैन र ?

मानबरुपी जुका सबैभन्दा डरलाग्दा जुका हुन् । मानब रुपी जुकाहरु साथीभाइ आफन्त , प्रेमी प्रेमिका को रुप धारण गरेर नि हाम्रो जीवनमा प्रबेस गर्न सक्छन । अनि हाम्रो जीवनमा भएको स्फूर्ति सबै गायब पार्दिन सक्छन । त्यसैले यस्ता जुकाबाट बच्नु पर्छ ।जीवनमा अगाडी बढ्नु छ सफलता को चुचुरो टेक्नु छ भने यस्ता जुका हरु बच्दै , आफैं सतर्क हुदै अगाडी बढ्नु पर्ने रहेछ नत्र गन्तब्यमा नपुगी जीवन मा अलमलिनु पर्ने रहेछ ।

त्यो डाडो फेरी अर्को पटक अलिक तयारीका साथ् जुका संग बच्ने योजना बनाइवारी चढ्ने संकल्प छ । सायद जीवनमा सिकेको एउटा गतिलो पाठ थियो त्यो यात्रा , जुका त जीवनमा लाग्छन नै तर त्यसबाट जोगिनलाइ आफु सुरु मै तयार हुनु पर्ने रहेछ अनि नआत्तिकन जुकरुपी ब्यबधानलाइ समाधान गर्दै अगाडी बढ्नु पर्ने रहेछ ।

माया जोख्ने मेहन्दी

2016-07-16T03:59:00.000-07:00

श्रावण महीना हरियो महीना

हरियो चूरा अनि मेहन्दीमा

सजिएका ति हातहरू

प्रेमीको माया

केमीकल भरिएको

मेहन्दीको सोलीले बनाएको

बूट्टाहरू मा खोज्दैछन्

हरियो चूरा र मेहन्दीमा

सजिएका ति हातहरू

माया जोख्ने साधन

मेहन्दी को गाढापन

जति गाढा मेहन्दी

त्यति प्रगाढ माया

प्रेमीहरू माया देखाउदैनन् रे

त्यसैले त

प्रेमीको माया

मेहन्दिमा खोज्दैछन्

हरियो चूरा र मेहन्दीमा

सजिएका ति हातहरू

मेहन्दी गाढा हुन्छ रे

चिनी पानी र कागतिको रसपनि

माया गाढा बनाउनै होला

अनि सुन्दर बूट्टा झैॅ

जीवन पनि सून्दर

खूसी खोज्दैछन्

हरियो चूरा र मेहन्दीमा

सजिएका ति हातहरू

मेहन्दी उद्योगलाइ

भ्याइनभ्याइ छ

गाढा रड़ दिने

सोलीहरू निकाल्नू छ

माया अझै गाढा बनाऊनू छ

कारण मेहन्दीको डिमाण्ड बढ्दो छ

माया नाप्न हतारिदै छन्

हरियो चूरा र मेहन्दीमा

सजिएका ति हातहरू

Leadership

2016-01-26T00:14:00.000-08:00

Let us imagine the portrait of a great leader. Who comes in mind? Okay let's make it easy , what kind of personality does that leader of your imagination have ? Yeah it differs from person to person how one perceive the leader to be. In some imagination, Autocratic "Hitler" might come into mind .Or at times Nelson Mandela the democratic freedom fighter might come into mind. Alternatively, you may choose any other leader, Might be your team leader, your supervisor, boss or any political leader.

Being the leader is the challenging task. We study every time , organization is the method of getting things done .But it is more preferable to say Organization is like a football play which shows a general plan and each individuals contribute to it . Watching the football match gives a proper view what is the teamwork and how each can contribute for achieving the goal. Successful leader is the one who can take all individual focus on the organizational goal along with achieving the personal growth.

To be the successful leader one has to learn: Men are complex, and Men are different. Dealing with complex and different individuals is the challenge for leaders. People are not donkey who respond to carrot shown by his driver, rather people responds to ambition, patriotism, love of good and so many different feeling. Emotions and feelings are the important element of people responsiveness.

For a leader to be successful one must

Understand goals and purpose of the subordinate
Be in position to satisfy them
Seem to understand the implication of his action
Consistent and clear in decision

It is an impression that a leader makes at any one time that will determine the influence on his followers. In addition, there comes another word perception. Perception is such a thing that it makes everyone good and everyone bad at the same time with the same given circumstances. Let us think of a situation. If it is said A person is warm intelligent, ambitious, thoughtful. A kind of picture is made. And if it said, A person is Cold, intelligent, ambitious, thoughtful. A very different kind of picture is made. Look at the difference in these two kinds of person. With a change in a single word following other words similar, isn't the whole picture changed? One is perceived to be good and the other is perceived to be not good person. The different in perception of leader and subordinate might bring the clash in the organization too. Successful leaders are prepared that employees consider employer as the natural enemy. Moreover, in such case acting like the boss can be destructive too.

It is always said that being leader is the challenge, but thinking from the subordinate side , It is not easy to be subordinates." If I take order from others, it limits the scope of independent decision and judgments. And it is more difficult to take order from whom I do not consider superior." Because of which acting friendly or maintain equality with subordinate might not work well. It is also not good to pretend that subordinate can make certain decisions if they really cannot. However, subordinate must feel that he is free to operate. The leader must clarify the goals and suggest alternative ways of achieving them. A leader for example show the two different plan A and B .and also suggest that I would choose plan B over A but you are free to choose any one. Subordinate will certainly choose plan B and wont risk by taking A.

Leader must accept the fact that employee learn from mistake. Subordinate must find leader as most interested in and helpful towards achieving his goal. As leadership is an interaction among people, it require follower with particular skills and a leader who know how to use it.

Leadership is a lot more than understanding people being nice to people and not pushing other people around. Leader can be democratic providing employees maximum opportunity of growth .Leader job is to provide recognition of role and function within the group that permit each member to satisfy and fulfill some major motive and interest.

(Based on the article "Understanding leadership " By W.C.H. Prentice Published on Harvard Business Review)

Going Through The Blockade

2016-01-02T06:22:00.001-08:00

A Sunny winter is one of the most favorite times when people love sun. In addition, it is a heavenly bless if one could enjoy taking the sip of coffee with a newspaper early in the morning. It makes whole day beautiful and meaningful.
Reading a newspaper nowadays to us is like going through the hell. Rather making the whole day meaningful, the news and headlines creates numbness in mind. Who will be interested to read the whole newspaper which has the headlines that reads ‘3-month-old dies for want to treatment as United Democratic Madhesi Front (UDMF) protesters obstruct ambulance’?A newly born infant is victimized in the agitation. The protesters’ asking for their rights has taken away the living rights of infant. That infant who could be the source of change in future is murdered. I prefer the word murder because if he had been into hospital in right time he would have saved. And I don’t know whom to blame in such situation. His parents? Certainly not: they had taken him to the hospital in an Ambulance, The second “the ambulance Driver” I do not think he had not driven slowly so that infant would die on his way. In addition, the protester who are still protesting for more than 100 days, or the government who is still deaf and blind towards this situation. The issue is exaggerated and if there are no solutions, both parties are wrong. The protester should think once if there demand is really reasonable? Had it been reasonable, the government would have been fulfilling it. Isn’t it an act of terrorism to deprive the right of living of newly born infant. The protest is going on the way to terrorism. And we peace loving Nepali cannot accept the terrorism at any cost. The protester are going through the wrong way and so the government and sending troops to the affected areas is certainly not the solutions too.
If it is done so then it will be no wonder that Terai will face the terrorism. War has also certain rules and responsibilities so where is the protest leading? Isn’t this the time of realization? Because of the blockade and protest, the socioeconomic sufferings will have the impact on long run. The leaders who are in the position and power to resolve all these must find out the solution. The suffering is intolerable and the situation is being worse. After every dark night there comes a golden morning and we Nepalese are waiting for such golden morning to come. I pray the leaders will act as the Sun bringing the Golden morning and wonderful life ahead.

जब चार बज्छ

2015-12-09T02:51:00.001-08:00

जब घडी को सुइ ,चारमा पुग्छ
मन त्यसै त्यसै फुरुङ्ग हुन्छ
किनकि , जब चार बज्छ
सुर्यले धर्तीमा प्रकास फैलाउनु अघि
अन्धकारलाइ चिर्दै बत्ति आउँछ

सपनाको संसार बाट निस्किदै

न्यानो सिरकलाइ हटाउदै

फुत्त निस्किनु पर्छ
किनकि जब चार बज्छ
तब बत्ति आउछ

बत्ति मात्र हैन ,संसारलाइ जोड्ने
इन्टरनेट आउँछ
अनि राति मायालुले पठाएको
सन्देस आउछ
किनकि जब चार बज्छ
तब बत्ति आउछ

बत्ति मात्र हैन ,धाराबाट
जीवन ज्युने आधार
पानी आउँछ
अनि रित्तिएका बाल्टीहरु
भरिन पाउँछ
किनकि जब चार बज्छ
तब बत्ति आउछ

बत्ति मात्र हैन ,खाना पकाउने
चुलो पनि बल्छ
अनि कुकरमा
सिठी लाउन पाइन्छ
किनकि जब चार बज्छ
तब बत्ति आउँछ

त्यसैले त
मायालुको सन्देस पढ्न
मोबाइल समाउनु पर्छ
चार्जमा राख्नु पर्छ
पानी थाप्न ओछ्यान छोड्नु पर्छ
इन्डक्सन चलाउनु पर्छ
भात बसाउनु पर्छ
किनकि जब चार बज्छ
तब बत्ति आउंछ ...

यसरि सोचौं न.....

2015-07-22T08:17:00.000-07:00

सम्पूर्ण संसारले ज्ञानी तपस्वी मानेका बुद्धलाई उनका श्रीमती र छोराले के भन्लान् ? अचानक दिमागमा यस्तो प्रश्न आयो । साँच्चै मलाइ माया लाग्यो । राहुल र यशोधराले के सोचे होलान् उनीहरूको आफ्नो बुबा र श्रीमान् प्रतिको दृष्टिकोण कस्तो भयो होला । जतिबेला श्रीमान् को साथ चाहिने बेला थियो, यशोधरा एक्लै भइन् । बुबालाई प्रत्येक छोराछोरीले आफ्नो उदाहरणीय व्यक्तित्व मान्छन् । तर के राहुलले त्यस्तो माने होलान् र ? । संसारलाई ज्ञानको ज्योती बाँड्दै हिँडेका बुद्धले आफ्नै छोरा लाई अन्धकारमा राखेनन् र ? राहुल त राजकुमार थिए सायद उनले त सबै कुरा पाए होलान् । तर अहिले को अवस्था सोचौं त ।

अहिले धेरै आमाबुबांहरुले साना छोरा छोरीलाई राहुल कै हालत त बनाइ रहेका छैनन् । आफ्नो ‘करियर’ को दौडधूपमा कतै साना नानीहरु अभिभावक सहितका टुहुरा त हुन पुगेका छैनन् ? हाम्रो समाज कता जाँदै छ ? के हुँदैछ यो ? सोच्ने बेला भएन र अब त ? होस्टलमा आफ्ना सन्तान राखेर राम्रो शिक्षा दिइरहेको भ्रम पालेर बसिरहने जमात कति धेरै बढेको छ । अहिले बालबालिका लाई होस्टल मा राख्नेले पछि आफू वृद्ध अवस्थामा बृद्दाश्रममा बस्न लाई मानसिक रूपमा तयार हुनुपर्छ .। सम्बन्ध के हो ? पारिवारिक माया के हो ? सबै बाट बन्चित त बनाइरहेका छैनौं आधुनिक अभिभावकहरुले ? बिरामी छोरा छोरी लाई हेर्ने फुर्सद पनि हुन्न अभिभावकलाई । के को दौडधूप हो ? कसको लागि दौडधूप हो ? केही बुझ्न सकिन्न । सायद अभिभावकहरु पनि यही कुरो नबुझेर दौड धूपमा छन् । महङगा विद्यालयमा पढाउदै मा आफ्नो जिम्मेवारी सकिएको ठान्ने अभिभावक अनि अभिभावकबाट मोटो रकम असुलेर विद्यार्थीलाई गधाझैं पेलाउने विद्यालय । लाग्छ बालबालिका जन्मिदै युद्द मैदान मा छन् अनि युद्द जित्न कडा मिहिनेत गरिरहेका छन् । आमाबा को माया बाट बन्चित हुँदै किताबको भारी बोकेर विद्यालयका कडा नियम भित्र बसेर आफू भित्र रहेको क्षमतालाई दिन-दिनै हत्या गर्न विवश बालबालिकाले भोलिको राष्ट्रका लागि के गर्लान् भनेर सोच्नु । यिनिहरु मध्य कतिपय कुलतको सिकार हुनेछन् कतिपय विदेशिनलाई एयरपोर्टमा आफ्नो फ्लाइट कुर्दै हुनेछन् अनि बचेका केही आफ्नै अभिभावकले सिकाएझैँ दौडधूपमा लाग्ने छन् । समवेदना हराउँदै जानेछ , सम्बन्ध के हो भुल्नेछन् अनि स्वार्थी बन्ने छ समाज । एकपटक सोचौं त , हामीले चाहेको त्यही हो त ? किन बालबालिका लाई समाज बुझाउन सकिरहेका छैनौं । बुद्ध जस्तै ज्ञानी बन्ने निहुँमा यहाँ कैयौँ राहुलहरु टुहुरा बनिएको किन देख्दैनौ हामी ?

बालबालिका लाई समाज को परिभाषा पनि अचेल सामाजिक शिक्षाको किताबमा मात्र सीमित भएको छ । अनि त्यही समाज को परिभाषा घोटाउदै र पेलाउदै छन् विद्यालय अनि अभिभावक आफ्ना सन्तानबाट त्यही घोटाइएको परिभाषा अंग्रेजीमा सुन्न पाएर दङ्ग छन् । त्यो बालक ले बुझेको छ वा छैन कसैलाई मतलब छैन । एक पटक समाजको परिभाषा पढ्दै गर्दा एकजना ९ वर्षीय भाइले भनेको कुरा याद आयो “दिदी सोसाइटी कस्तो हुन्छ ?” चस्स बिझ्यो साँच्चै समाज कस्तो हुन्छ । “धेरै परिवारहरू बसेको एक अर्कालाई दुख सुखमा साथ दिने हुन्छ समाज” मैले यति नै भनेँ । भाइ दङ्ग पर्यो, “आहा समाज मा बस्न पाएँ ।” समाज मा बस्न पाए त कति धेरै खेल्ने साथी हुन्थे होला है? ” उसको यो कुराले निकै भावुक बनायो । फेरि राहुल सम्झिएं । ऊ पनि त आधुनिक राहुल नै हो । समाजमै रहेर पनि उसले समाज गुमाउदै छ । समाज भनेको के हो थाहा छैन । परिभाषा त घोकेर कण्ठ पारेको छ तर अहँ उसले आजसम्म समाज देखेको छैन । मानिस सामाजिक प्राणी हो उसले पढेको छ तर सामाजिक कसरी भयो थाहा पाउन सकेको छैन । जसरी उसका अभिभावकले एकल परिवार मा बस्न पाए भनेर सोचे त्यसरी नै आज दाजु भइ दिदी बहिनी बिहिन बालक सोच्दै छ मेरा पनि दाजु भाइ दिदी बहिनी भएं । सबै सँगै बस्न पाए । दिनभरि कार्टुन मात्र हेर्न पर्ने थिएन नि !

प्रविधिको विकाससंगै एक्लिदै गएको समाज अनि इन्टरनेटको संसारमा रमाउने पुस्ता, ‘करियर’ को दौडधूपमा लागेका अभिभावक अनि अभिभावक हुदाहुँदै पनि टुहुरा बालबालिका । यही हो आधुनिक सभ्य समाज । अब नसोचे समाज झन् पछाडी धकेलिने छ । मान्छेले मान्छे चिन्ने छैनन्, मानवता हराउने छ । समाजको परिभाषा किताबमा सीमित हुनेछ । मानवता को खोल ओढ्न पनि नपुग्ने गरि मानवता हराउने छ अनि भन्ने छ प्रत्येक मानिस ले “स्वार्थी दुनियाँ” ।