abur cubur

Bana Seni Çok Anlattılar

2012-04-01T20:00:00.000+03:00

Bir küçük adamın kaleminden... Üstelik ödüllü ve henüz 6 yaşındayken yazılmış bu cümleler... Mustafa Kemal Atatürk sevgisinin en gerçekçi ve en saf halini okudum. Çok beğendiğim için paylaşmak isterim.

Sevgili Atam,

Ben Orkun, Türk çocuğuyum. Sen beni tanımıyorsun; ama ben seni çok iyi tanıyorum. Bana seni çok anlattılar. Eğer doktor olsaydım, seni iyileştirirdim. Seni bize götürürdüm. Annemle babamla tanışırdın. Sonra okuluma götürüp öğretmenimle tanıştırırdım. Bize cumhuriyeti 85 yıl önce nasıl kurduğunu, nasıl düşmanları yendiğini anlatırdın. Biz de dinlerdik. Sonra CD alırdık. Evde sana nasıl bilgisayar kullanıldığını öğretirdim. Beraber oynardık.

Ben doktor olmak istiyorum ama bana nasıl asker olacağını öğretirdin. Bizim Türkiye'mizi almak isteyenler varmış, ben de onlarla senin gibi savaşırdım ve onları tekrar yenerdik. Senin trende çekilmiş bir sürü resmini gördüm. Ben de trenleri çok seviyorum. Seninle beraber trene biner, Türkiye'nin heryerini gezerdim. Sen çok şaşırırdın. O zaman ben de kaybolmayasın diye elinden tutardım. Annem bize dondurma alırdı. Çünkü başka para kullanıyoruz. Ansiklopedimi sana hediye ederdim. Sonra seni Dolmabahçe'ye bırakırdık. Ben de sana "Seni özleyeceğim." derdim ve elinden öperdim. Hoşçakal.

Orkun ŞERİFOĞLU
05 Kasım 2007

Teknolojinin DOĞA'L Etkileri

2011-12-19T18:43:00.001+02:00

Blog yazarları olarak 14 Aralık 2011, Çarşamba günü, modern eğitim ve öğretimin en güzel işlendiği örneklerden birinde, Doğa Koleji'nin Ataşehir'deki kampüsündeydik.

Etkinlik, öncelikle öğle yemeğimiz ile başladı. Okula da yakın olan ve çok güzel ağırlandığımız Sahan Restaurant'ta lezzetli yemekler yedik. Bilkom CEO'su da bizlerle beraberdi. Neler göreceğimize dair ufak sohbetler yaptık. Yeni neslin varolan durumunu ve geleceğini konuştuk. Bende oldukça umut verici ve sınırı olmayan imkanlar sunan bir hayatın onları beklediği inancı oluştu. Nitekim okuldaki atmosferi görünce bu inancım "emin olma" sürecine dönüştü.

Okulun kapısından içeri girdiğimiz anda o nezih ortamın havasını, kaliteli duruşun ve idarenin varolduğu çok aşikar hissedilirdi. Bizi okul içinde hep güleryüzlü çalışanlar, öğretmenler ve öğrenciler karşıladı. Herkes Doğa Koleji'nde olmaktan memnun diye düşünüyorum. Sanırım ben de onların yerinde olsam memnun olurdum. Görülür o ki çok çalışkan ve çok yenilikçi bir yöneticisi ve idari kadrosu var. Amaç öğrencileri okumaya, okulu sevmeye teşvik etmek... Onları en iyi şekilde ve onları en iyi anlayabilecekleri yol ile eğitim ve öğretimi vermek, tek önemsedikleri kavramlar olmuş.

Okuldaki ilk durağımız uzay sınıfıydı. Teknoloji ve uzay konseptinin ilk ayağı olan bu sınıfta, klasik müfredatın dışında olan astronomi dersi işleniyor. Uzay mekiği modeli, çeşitli simülasyonlar, NASA ile canlı bağlantı kurulabilen bir platform gibi düzenekler ve materyaller yer alıyor. Öğrenciler bu alana girdiklerinde astronot kıyafetlerini giyiyorlar ve öyle derse katılım gösteriyorlar.

Daha sonra Sanat Sokağı'nı gezdik. Resim, ahşap oyma, ebru sanatı, seramik gibi sanat dallarının işlendiği bu ortamda öğrenciler kendi el becerilerini ve hayal güçlerini ortaya koyuyorlar ve geliştiriyorlar. Odalardan birinde, serbest halde çizim, resim tekniklerini öğrenirken öğrencilere görüntü ve ses efektleri yaratıcılıklarını destekliyor. Görsel ve işitsel edindikleri rahatlık ve akıllarında oluşan fotoğrafları kağıda döküyorlar.

Daha sonra ders işlenen bir sınıfa dahil olduk. Yaklaşık 5 yıldır kullandıkları "Akıllı Tahta" uygulaması ile Apple Mini'yi birleştirip daha etkileşimli, daha pratik ve aktif bir ders imkanına sahip olan Doğa Koleji, öğrencilerinin de iPad'leri ile sınıfa katılımıyla onların bu günümüz teknoloji çağında ne kadar da faydalı bir iş sergilediğini görebiliyoruz. Çocukların okula , derslere ve aslında hayata ne kadar severek bağlandıkları gözle görülür. Amaç zaten bu sosyal ve teknolojik altyapı ile yeni neslin sıkılmadan, isteyerek eğitim ve öğretimini tamamlamasını sağlamak... Sanırım bunu da başarmışlar.

Gelelim Apple sınıfına... Burada da yine müfredatta olmayan fakat Doğa Koleji'nin müfredatında yer alan Apple dersi, öğrencilerin bilgilerine bilgi katıyor. Bu sınıf "Lighthouse Projesi" kapsamında oluşturulmuş ve Türkiye'de ilk ve tek olarak Doğa Koleji Ataşehir Kampüsü'nde yer almaktadır. Lighthouse kavramı, dünya çapında bulunduğu her ülkede sadece bir tane olan Apple'ın teknoloji merkezli okullar projesidir. Doğa Koleji de bu sıfatı almaya aday bir okuldur. Bu adı ileryen zamanlar da çok sık duyacağız.

Tüm bu tanıtım gezimizde Doğa Koleji'nin öğrencilerinden T-Mentor ekibinin temsilcileri de bize eşlik ettiler. Bu ekip tüm bu bilgi ve teknolojinin getirdiği yenilikleri ve kolaylıkları, bahsettiğim Apple sınıfı ve Lighthouse Projesi kapsamı gereği eğitilmiş. Amaçları, gerek öğretmenleri olsun gerekse diğer arkadaşları ve diğer okullar için bu bilgiyi yaymak, bütün yeni neslin teknoloji ile tanışmasını sağlamak, buna uzak olan büyükleri için bu teknolojiyi öğretip o teknolojik bağı kurmaya çalışmak. Bu önemli tabiki de... Yeni nesli anlamak için yine kendilerinden öğrenme yolu çok başarılı bir adım olmuş. Tanıştığımız bu pırıl pırıl gençlerin, eğitimlerini tamamladıklarında çok iyi işlere imza atacaklarını garanti görüyorum. Kendilerine de derslerinde, özel yaşantılarında çok olumlu katkısı olduğunu söyledikleri bu teknolojik aynı zamanda sosyal projenin, diğer tüm okullara, öğrencilere, idarecilere ve öğretmenlere örnek olmasını dilerim.

Öğretmen çocuğu olarak çok imrendiğimi söylemeliyim. Herkesin imkanının olmadığını, Türkiye'de eğitimin sıkıntılarını, doğu-batı ayrımını, kız çocuğu okutmama sorunsalını, öğretmenlerin atanamadığını, giyecek önlüğü, taşıyacak bir çantası olmayan çocukları göz ardı ettiğimi düşünmeyin. Ben okuduğum üniversitede bile böyle imkanlara sahip olamadım. Hiç özel okulda okumadım. Ama o gün gördüklerim karşısında etkilenmediğimi söylemem doğru olmaz.

Umarım ülkemiz sadece özel okullarda değil tüm okullarda bunun gibi başarılı projeler ile eğitim ve öğretimimizi kalkındırır. Bütün yeni nesile daha kaliteli hayat sunar diyerek yazıma son veriyorum.

Ataşehir Doğa Koleji basın lansmanından notlar:

"Türkiye’nin ilk Apple Training Center’ı olmaya aday...

Türkiye’de ilk defa, bir K12’de yetkili Apple Eğitim Merkezi (Training Center), Ataşehir Doğa Kampüsü’nde kuruldu. Ataşehir Doğa Koleji’nde öğrenciler, müfredatı Apple ve Doğa Koleji tarafından belirlenen dersleri, 24 iMac ve 24 Wacom tabletler ile alabiliyor. Eğitimini başarıyla tamamlayan öğrenciler uluslararası geçerliliği olan sertifika ile ödüllendiriliyor. Bu eğitim, 3 ayda bir 10 kamu öğretmeninin eğitimine de katkıda bulunacak. Türkiye’nin tek ve ilk Apple Training Center’ı haline gelecek olan kampüs, dünya çapında bulunduğu her ülkede sadece bir tane olan “light-house” olarak anılan, Apple’ın teknoloji merkezli okulları arasına girmeye de aday."

"Doğa Koleji’nin teknoloji sınıfı, BETT Show’daki ilk Türk eğitim kurumu olacak

‘Konsept Okul’ kavramını benimsediklerini anlatan Doğa Koleji CEO’su Uğur Gazanker, Ataşehir Teknoloji Kampüsü’nde başlayan ‘akıllı sınıf’ uygulamasnın, eğitim alanında bir ilki temsil ettiğinin altını çizdi. Gazanker aynı zamanda söz konusu uygulamayı, Ocak ayında İngiltere’de düzenlenecek olan dünyanın en büyük eğitim ve eğitim teknolojileri fuarı olan BETT Show’da (British Educational Training andTechnology Show), da dünyaya tanıtacak ilk Türk eğitim kurumu olmaktan heyecan duyduklarını ifade etti. Her yıl 600’den fazla üreticiye ve 30 binden fazla ziyaretçiye ev sahipliği yapan BETT Show, 11-14 Ocak 2012 tarihleri arasında eğitim materyalleri ve eğitim teknolojileri konusunda lider kurumları ağırlayacak. Fuarda yer alan tek Türk markası olan Doğa Koleji ise, “İdeal Sınıf” konseptiyle yer alacak."

"Eğitim alanındaki en kapsamlı Apple uygulamaları

Doğa Koleji, dünyanın bilişim lideri Apple işbirliği ile e-learning uygulamalarını velilerine sunarak Türkiye’nin eğitim alanındaki en kapsamlı Apple uygulamasını da başlattı. Apple ürünleri aracılığıyla öğretmenler, veliler ve öğrenciler diledikleri her yerden eğitim ve öğretim verileri, ders notları ve sınav sonuçları gibi istedikleri her türlü bilgiye kolay ve hızlı bir şekilde ulaşabiliyor."

Bu etkinliği düzenleyen, bizi ağırlayan herkese ve haberdar edip davet eden aynebilim'e teşekkürlerimi sunarım.

İki Bin On İki

2011-12-11T21:57:00.000+02:00

Çok sık dile getirilen bir söylem ile açılışı yapayım: "Zaman ne çabuk geçiyor." 2012'ye de sayılı günler kaldı. 90'lı yıllara çok eski derken aslında 2000'li yılların başları da oldukça geçmişte kaldığını söylemeliyim.

"Daha yeni olmuştu.", "Şu film su sene yapılmıştı; o kadar da eski değil.", "İki sene önce değil miydi?" gibi düşündüğümüz olayların üzerinden bile bir de bakıyoruz en az 10 yıl geçmiş. Zaman kavramı tuhaf..

Kötü durumlar için zamanın çabuk geçmesi ilaçtır. Mutlu anların daha uzun sürmesini beklediğimizde zaman adeta zehir gibi işler. Hiç bitmesin hatta dursun istersiniz. Oysa ki zaman herkes ve herşey için eşittir.

Acısıyla, tatlısıyla yine bir seneyi geride bıraktık. Artık önümüzdeki yılın hepimiz için daha hayırlı, daha güzel geçmesini dilemekten başka bir seçeneğimiz yok. İyi niyetlerimizi, iyi temennilerimizi 2012 için ayıralım.

Biz hazırlıkları tamamladık. Bu seneye bizim evde veda edeceğiz. Ailelerimizi bizde buluşturup yeni yılı, beraber yine bizim evde karşılayacağız.

Yeni umutlar biriktirdik. 2012'den tüm hayallerimizi gerçekleştirme şansı vermesini dileyeceğiz. En başta sağlık isteyeceğiz. Ne kadar pozitif yaklaşırsak arzularımıza o kadar çabuk ve hayırlısıyla bize geri döneceğinden şüphem yok.

Benim şahsen hayata bakışım olumlu düşünmeye odaklıdır. Böylelikle kötülükleri de bir nebze uzak tuttuğumu düşünürüm ya da az hasarla atlattığım doğrudur. Tabi olacakla öleceğe çare yok; ama ayakta kaldığımız kadar yaşamayı da hakediyoruz demektir. Sevdiklerim ve arkadaşlarım yanımda, sağlığım yerinde, daha ne isterim ki.. Belki sadece tüm sahip olduklarım, değer verdiklerim için hiç eksilmemesi, devamlı varolması olabilir. Neyse burada "Secret" mevzusunu ya da kişisel gelişim, hayatın anlamı gibi şeylerden bahsetmeyceğim. Zamanın geri dönüşü yok o yüzden kıymetini bilin demekten başka söyleyeceğim bir şey yok!

Erteledeğiniz ne varsa bu yeni yılda gerçekleştirme fırsatınızın olmasını, hep sağlıklı kalmanızı, bol kazanç sağlamanızı, sevdiklerinizle mutlu bir sene geçirmenizi içtenlikle dilerim. Umarım ki 2012 ülkemiz için ve dünya için de en kavgasız, savaşsız, kayıpsız bir yıl olur ve bundan sonra da bu ümit edilen barışın ve huzurun sürekliliği sağlanır.

Yeni yılınız şimdiden kutlu olsun!

Gümüş Yıllar Altın Şarkılar 2

2011-11-22T16:30:00.001+02:00

İngiliz müziğinin günümüz haliyle de severek dinlediğimi belirteyim. Hatta tarzımı sorarsanız British Rock ve/veya Indie diyebilirim. Hatta hafif elektronik sound da katılmış rock'a hayır diyemiyorum. O konuya da daha sonra değineceğim.

60'larla devam edelim istedim. Biraz İngiliz müziğinden bahsedelim. Biraz rock'n'roll yapalım! Çok dans ettim bu şarkıyla..

"Now, you shake it to the left, you shake it to the right.. Do the hippy shake shake with all of your might..."

The Swinging Blue Jeans - Hippy Hippy Shake

Çocukluğumda yolda, evde her yerde hep bu şaheserlerin olduğu kasetleri dinlerdim; tabiki walkman'imde..

Biraz blues biraz pop biraz caz ve yine bir İngiliz klasiği.. Siyah beyaz günlerden geride kalan renkli şarkılardan biri daha..

"She looked good, she looked fine and I nearly lost my mind..."

Manfred Mann - Do Wah Diddy Diddy

İyi dinlemeler!

Gümüş Yıllar Altın Şarkılar

2011-11-18T18:11:00.001+02:00

Yaşım itibariyle o yıllara rastlayamasam da beni dünya ile tanıştıran şarkılar bunlar... Onlarla müziği sevdim. Benim için vazgeçilmez klasikler...

Duyguların en sade anlatıldığı sözlerden oluşmuş, kulağa hoş gelen bir ses...

Merak ediyorum nerede kalacağını, benim küçük kaçağım...

"I'm walkin' in the rain, tears are fallin' and I feel the pain, wishin' you were here by me to end this misery..."

Del Shannon - Runaway

En iyi vokal gruplarından biri Beach Boys... Klasikler arasında yerini alan bir parçası...

"Went to a dance looking for romance, saw Barbara Ann so I thought I'd take a chance..."

Beach Boys - Barbara Ann

Aşkın ve acının belki de en derin ifade edildiği bir şarkı ve en etkileyici bir sesten dinlemek o duyguyu hissetmek demek...

"Gazing at people, some hand in hand, just what I'm going through they can't understand.. Some try to tell me, thoughts they cannot defend, just what you want to be, you will be in the end..."

The Moody Blues - Nights in White Satin

Bazen bir şeyleri anlatmak için konuşmaya gerek yoktur ya gözlerimiz anlatır halimizi... Şarkılarda da sözlere gerek olmaz; tıpkı bu parçada olduğu gibi... Bir Fransız klasiği...

Paul Mauriat - Love is Blue

60'lar da böyle geçmiş. Benim için hala geçmiş değil; ne zaman dinlesem beni o hiç bilmediğim, yaşamadığım senelere götürüyor.

İyi dinlemeler!

Zaman Kulağıma Fısıldarken

2011-11-15T16:39:00.001+02:00

Büyürken dinlediğim, dinlerken büyüdüğüm melodiler... Eskiyi yad ederim şimdilerde sizinle... İçimdeki fırtınalar diner, bu sesi her duyduğumda...

A-ha - Velvet

A-ha - Dark Is The Night For All

Geçmişten günümüze, kimler geldi; kimler geçti. Müzik hem zamanın nasıl geçtiğini anlatır hem de bize o anı hatırlatır.

80'li yıllarda ünlünen Norveç'li müzik grubunu bu parçası ile tanıdık. Ben tanıdığımdan beri A-ha dinlemekten vazgeçemedim.

"I'll be coming for you love OK ... Take on me ... I'll be gone in a day or two..."

A-ha - Take On Me

Morten Harket'ın sakin sesi beni huzurlu kılıyor. Özellikle bu parçayı dinlerken nötrleşiyorum ve herşey yoluna giriyor. Seviyorum, iyi günde, kötü günde...

"Stay, don't just walk away and leave me another day.. A day just like today with nobody else around..."

A-ha - Summer Moved On

İyi dinlemeler!

Duygu ve Kafa Karmaşası

2011-10-27T12:45:00.000+03:00

27 yıl önce doğduğum güne az bir zaman kaldı. Ekim aylarını, sonbahara denk geldiğinden midir nedir, hep hüsranla geçirmişimdir. Bir tek geçen sene hayatımın en anlamlı, mutlu gününü yaşadım; lakin öncesinde Ekim'i çok da sevemedim.

Bu sene de milletçe en fazla acıyı bu ayda yaşadık. Zaten 2011 yılı, başından beri bizi mutlu edemedi. Yine, gelecek yılların hepimiz için daha da güzel olmasını dileyeceğim.

Ben 6 senedir hiç bir doğumgünümde eskisi gibi gülerek yeni yaşımı karşılamadım. Hatta kutlamayı anlamsız buldum. Çünkü 6 sene önce bugün, ailemizin en değerli bireyini illet bir hastalıktan kaybettik. O günden sonra herşey bizim için çok farklı olmaya başladı. Hayatın anlamını daha iyi kavramaya başladık ya da en azından öyleymiş gibi davranıyoruz.

Kendi üzerimdeki etkisini sorarsanız, pek çok şeyi boşverdiğimi söyleyebilirim. Bir de üstüne üstelik dünya üzerindeki diğer sorunları, tüm olumsuzlukları düşünüce iyice kendimi bıraktım. Kafama takıyor muyum? Bazı şeyleri, evet... Ama bu sefer nedenini sorgulayarak düşünüyorum. Yeryüzünde bunca sıkıntı, üzüntü, acı varken bireysel olarak birbirimize düşmenin mantığını sorguluyorum. Bak! O kadar emek, kurulu düzen tüm yaşam bir günde, bir gecede, 25 saniyede, 45 saniyede ya da bir kurşunla, bir kaza sonucunda tuzla buz oluyor. Bir sebepten ölüyorsun veya sen kendin sağ kalırken en yakınını kaybediyorsun. Herşey sence eskisi gibi olabilir mi? Senden sonra geride kalanlar için de hiç bir şey kolay olmayacaktır. Zaman sadece alışmayı öğretiyor; unutmayı değil!

Hayat, dipsiz bir kuyu gibi görünebilir. Ama her zaman umut insanları ayakta tutar. Çare, en olmadık zamanda karşımıza çıkar ve herşey hallolur. Ben bunu da yaşadım. En çöktüğüm, bittiğim anda istediğim ama hiç beklemediğim bir anda bir ışık aydınlattı dünyamı, geri döndüm. Daha mutlu ve daha umutlu oldum; geleceğe bakarken... Şimdi yaptığım şey; sahip olduklarıma sıkı sıkı sarılmak, kendi hayatımı ve birlikte olduğum hayatları bir arada tutup birlikte yaşamaya devam etmek... Yarın bir gün başımıza ne gelir meçhul; ama hem pişmanlığını yaşamamak hem de çok fazla kayıp vermemek için tedbirimi almayı uygun görüyorum. Her zaman diyorum: Herşeyin başı sağlık, gerisinin hiç bir önemi yok!

"Ne olursa olsun yaşamaya mecbursun..."

Çok acılar var, biliyorum. Yaşayan bilir, anlar; onu da biliyorum. Hep sonunda aydınlığa ulaşacak, bedenler ve ruhlar; inanıyorum. Paramparça da olsa yaşamlar hep bir umut var. Hep daha iyisi var; hep başka bir yolu var. Pollyanna değilim. Melankolik olmayı yıllar önce bıraktım. Ama aklımın bir köşesinde saklarım, yalnızlığımı... Vicdanım ve kalbim uyanık kalsın diye, acımasız olmayayım diye... Ve ben de korkuyorum ölümden, henüz yapacaklarım varken... "Onların da hayalleri, onların da yaşamak istediği bir sürü hayat vardı" diyorum. İşte bu noktada kahroluyorum.

Kader mi? Birilerinin hayatının birilerinin elinde olmasına kader diyemiyorum. O da başka bir konu... Misal insanları deprem değil, binalar öldürür. Buna izin veren art niyetli kişiler mi bizim kaderimizi çiziyor? Yazık!

Barış için katletmek, adil mi? Elektriği olmayan bir evde, yiyecek ekmek bulamayan bir ailenin evladının görev gereği gittiği yerde şehit düşmesi O'nun alın yazısı mı? Adalet bu mu? Yazık!

Kaybettiğimizde değerini anlıyoruz; ama hayat herşeye rağmen devam ediyor. Birilerinin, bir şeylerin yokluğuna alışıyoruz; kim bilir belki de cidden unutuyoruz. Ben unutamıyorum!

İnsanoğlu sükretmeyi bilmeli! Sahip olduklarını paylaşmayı bilmeli! Daha güzel bir dünya için insana ve doğaya saygı göstermeyi bilmeli! Din, dil, ırk ayrımı gözetmeksizin birlikte yaşamayı öğrenmeli!

Keşke düşüncelerimin tamamını, direkt aktarabileceğim daha güzel cümlelerim olsaydı. Sadece bu yıl da doğumgünümde, daha önce de yazdığım gibi, gelecek yılların hepimiz için daha da güzel olmasını dileyeceğim. Herkesin mutlu olmasını isteyeceğim ve mumları üfleyeceğim, daha aydınlık günler doğsun diye...

Gülen Yüzler

2011-10-26T20:37:00.002+03:00

Sosyal medyanın gücü adına!

Dahil olduğum andan itibaren ben çok tanınan bilinen biri olmasam da daha bir tanınan, sevilen, çok iyi, yardımsever ve güzel insanlarla tanışmanın mutluluğu içerisindeyim. Bu insanlar sayesinde başkalarının da mutluluğuna biraz da olsa katkı da bulunduğum için ayrı bir sevinç duyuyorum.

Benim bu sene dahil olduğum LÖSEV için, çocuklar için ufak ama çok önemli olan, FriendFeed üzerinden haberimin olduğu bir çekilişe katıldım. Tabi buna vesile olan sevgili Alev'i tanıma fırsatım oldu. Böyle bir yardım etkinliği düzenlemesine bayıldım. Önce O'na teşekkür ederim ve sonra katılan tüm sosyal medya kullanıcılarına teşekkür etmek isterim. Gizli kahramanlar..

Ben ISPANAK'tan seçtiğim hediyemi gönderdim. Önceden tanımadığım ama paylaşımlarını gördüğüm birine sevgili güliz 'e gönderdim. Artık O benim LÖSEV arkadaşım oldu. Benim de hediyem geldi. Hem FriendFeed'de hem de diğer sosyal medya platformlarında paylaştım. Yine hiç tanıımadığım ama LÖSEV arkadaşım oligomer'e de teşekkürlerimi bir borç bilirim.

Her zaman sağlıklı ve mutlu günlerimiz olsun!

Siz de sevdiklerinize hediye gönderin! Hem sevdikleriniz hem de LÖSEV çocuklarının yüzleri gülsün!

ISPANAK LÖSEV ürünleri için tıklayın!

Hüzünlü; ama Umutlu

2011-10-25T16:44:00.000+03:00

İçim içime sığmıyor; ama yine de susuyorum. Uzun uzun yazmayacağım. Bir çok yerde hemen hemen hepimizin duygu ve düşüncelerine tercüman olan yazılanları okudum. Üzerine ekleyeceğim bir şeyim yok! Biraz rahatlamaya ihtiyacım var.

Çok zor bir süreçten geçiyoruz. Ama nedense yine bir çoğumuz bunu kolaylaştırmak yerine daha da işin içinden çıkılmaz hale getiriyor. Utanıyorum! Orada düzeni bozulmuş, kimi canından olmuş insanlarımız çaresizken, hepimizin ahkam kesmesine tahammül edemiyorum. Üzülüyorum! Öte yandan yardım için elinden geleni yapan, seferber olan yine içimizden birilerini görmek yüreğime bir parça da olsa su serpiyor. Gurur duyuyorum!

Bu kadar zor olmamalı bir el uzatmak, yine insan olan ve herkesin olduğu kadar ve de herkesin olduğu gibi yaşamayı hakeden insanları yaşam ile buluşturmak... Umuyorum ki bir gün bu haksızlığı yapanların vicdanları sızlayacak; onlar için de dua ediyorum ki bu, kendileri olası bir depremde enkaz altında kaldığında ya da babası, oğlu, erkek kardeşi, eşi, dostu vefat ettiğinde belki de şehit düştüğünde ortaya çıkmasın.

Terör bizim geçmişten bu yana yakamızı bırakmayan ve bir türlü üstesinden gelemediğimiz bir sorun... Doğal afet zaten bizim elimizde olan bir mevzu değil... Fakat bunun yüzünden hayatını kaybedenleri önlemek bizim elimizde... Hem devlet hem de millet olarak daha duyarlı ve daha mantıklı davrandığımız takdirde çözüme ulaşacağımıza inanıyorum.

Şunu da ilave etmek istiyorum: Neden her kötü olayda hemen Türk-Kürt başlıkları ortaya çıkıyor? Neden sadece kötü zamanlarda "Türk-Kürt kardeştir" diyerek ayrımcılığı yine yeniden dile getiriyoruz? Sonra (doğal olarak oluşan) taraflar daha da şiddetli başkaldırışlar gösteriyorlar. Biz bir bütünsek, birlikte yaşıyorsak zaten iyi günde kötü günde de birlikteyiz demektir. Bunu her zaman ve özellikle kötü zamanlarda vurgulanmasından haz etmiyorum. Kimse de oyuna gelmesin! Asılsız hiç kimseye çirkin ithamlarda bulunmasın! Kimseyi yok yere suçlamasın! Biz pek çok kültürün ve ırkın bir arada olduğu bir toplumuz; birbirimize önce "insan" olduğumuz için saygı göstermeyi öğrenmeliyiz.

Artık şiddet son bulsun! Artık kimse kimseye zarar vermesin. Doğusuyla batısıyla Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin bölünmesine müsaade etmemek bizim vatani görevimizdir. Her türlü felakette ihtiyacı olan dünya üzerindeki tüm insanlara yardım etmek de insani görevimizdir. Ki şu an kendi vatandaşımız büyük bir felaketin içinde, hiç düşünmeden yardım etmek en öncelikli eylemdir.

İyilik eden iyilik bulur.

Son olarak da kendi imkanlarıyla gerekli kanalları sağlayıp depremzedeler için her türlü ihtiyaç duyulan yeme, içme, giyim ve hatta oyuncak gibi yardımları Van'a, ilçelerine, köylerine, civar illere gönderen sosyal medyadan bildiğimiz gerçekten bizden birileri olan (bence) kahramanlarına sonsuz teşekkürlerimi sunmak isterim.

"Yurtta sulh, cihanda sulh" M. Kemal Atatürk, 20 Nisan 1931

Türk Kızılayı - Bağış Portalı

AKUT Arama Kurtarma Derneği

ve Kurban Bayramı da yaklaşıyorken,

TSK Mehmetçik Vakfı

Mercimek Çorbası (Pratik - Süzme değil)

2011-07-18T15:59:00.002+03:00

Ailecek bayıla bayıla içtiğimiz tek enfes çorba.. Yapılışı hiç zaman almayan, kolay ve doyurucu bir lezzet.. Siz de bu şekilde deneyin bence seveceksiniz.. Tarifimiz 5-6 kişiliktir.

Malzemelerimiz sıralayalım:

1 orta boy soğan
1 su bardağı kırmızı mercimek
1 litreyi birazcık geçecek kadar su (ben kettle'ın ölçüsünden yararlanıyorum)
1 kibrit kutusu kadar tere yağ özlü margarin (tereyağı da kullanabilirsiniz daha da lezzetli olur.. sıvı yağ için yine tencerenin dibini kaplayacak kadar koymanız yeterli)
1 yemek kaşığı dolusu un
1 tatlı kaşığı kadar tuz
1 diş sarımsak

Öncelikle tenceremize yağımızı ve unumuzu koyalım ve kavuralım unu güzelce.. Krem gibi bir kıvama bürünecek biraz da kahverengimsi bir renk alacak. Sonra suyumuzu ilave edip tencerenin kapağını kapatalım ve kaynamaya bırakalım. Biz kıvamlı çorba seviyoruz. Eğer siz daha sulu olsun istiyorsanız; 1,5 lt su ilave ediniz. Bu arada tencere çelik tencere de olur; teflon tencere de.. Derin orta boy bir tencere yeter tüm malzemelere..

Suyumuz kaynayana kadar soğanımızı küp küp doğrayalım. Mercimeklerimizi süzgeçe koyup iyice yıkayalım. Bence bir diş sarımsağımızı da rendeleyip bekletsek güzel olur. Sonra uğraşmadan hemen çorbamıza ekleriz. Suyumuz kaynadığında sırasıyla doğradığımız soğanları ve mercimeği tenceremize atalım. Tuzumuzu da ilave edelim. Güzel güzel karıştıralım. Kapağı kapatıp orta ateşte yine birazcık kaynamasını bekleyelim. Kaynadıktan sonra ocağımızın ateşini kısalım ve 20-25 dk da öyle pişmesini sağlayalım. Aslında bitti. Arada bir karıştıralım hem gidişatı da görmüş oluruz. Bütün mercimekler açılıp saçılacak; eriyecekler piştikçe.. Altını kapatmadan ocağın, son bir 5dk kala rendelenmiş sarımsaklarımızı da ilave ediyoruz. Süre sonunda ocağı kapattık mı; mis gibi içilmeye hazır! Tabi ne kadar dinlendirirseniz çorbayı o kadar tadı damağınızda kalır.

Afiyet olsun!

Zeytinyağlı Kabak (Pratik)

2011-07-12T19:55:00.000+03:00

Sebze demek sağlık demek.. Yapımı kolay bir sağlıklı tarif daha.. Vücudunuzda detoks etkisi yaratan bir sebze, kabak.. Normalde sadece kabak kullanırım ama bu sefer yine yağların çözümünde etkili bir sebze olan tatlı kırmızı biber ile yapacağım. Tam diet yemeği olacak! Tarifimiz yine 3-4 kişiliktir.

Malzemelerimiz ise:

3 adet orta boy kabak
1 ortaboy kuru soğan
1 orta boy tatlı kırmızı biber veya 2 küçük tatlı kırmızı biber
3 orta boy domates
1-2 diş sarımsak
1/2 çay bardağı kadar zeytinyağı
1 tatlı kaşığı tuz
1 tatlı kaşığı şeker
1 tutam dere otu ve maydanoz
1 su bardağı kadar su

Hepsini doğrayıp çiğden tenceyere koyup önce orta ateşte kaynamasını bekleyip sonra kısık ateşte 30dk pişirebilirsiniz. Altını kapatmaya bir 10dk kala dere otu ve maydanozu ilave edin. Altını kapattıktan sonra soğuyana kadar tencerenizin kapağını açmayın. Bu yöntemle de yapabilirsiniz. Ben ne olur ne olmaz sıralı pişirme yöntemini de açıklayayım.

Önce kabaklarımızı pijama şeklinde soyup yarım daire şeklinde keselim. Sonra onları bir kapta su içinde bekletelim. Bu sırada soğanımızı küp küp doğrayalım. Biberlerimizi de küçük kareler şeklinde doğrayalım. Arzu ederseniz soğanı da biberi de jülyen şeklinde doğrayabilirsiniz. Nasıl şekiller alacağına siz karar verin. Zeytinyağımızı tenceremize dökelim. Ben ölçü verdim ama tencerenin tabanını kaplayacak kadar yağ koyduğumu belirtmeden geçemeyeceğim. Soğanlarımızı atıyoruz tenceremize ve kavuruyoruz. 3-4dk sonra biberlerimizi de atalım; onlar da kavrulsun. Kabakları suyunu süzdükten sonra tencerimize koyalım onlar da kavrulmaya başlasın. Sonra sarımsaklarımızı ilave edelim. Kabakalr biraz ateş gördükten sonra üzerine domateslerimizi de rendeleyelim. Karıştıralım. Bunları yaparken ateş fazla geliyorsa dengelemeyi unutmayın. Arada kısın sesi kesildiğnde biraz açın. Yanmadan kontrolü elinize alın. Sonra tuzumuzu ve şekerimizi de ekleyelim. En son bir bardak sıcak suyumuzu koyup içine, ağzını kapatalım tenceremizin.. Orta ateşte bir kaynamasını bekleyelim. Sonra kısık ateşte 25dk pişmesini bekleyelim. Altını kapatmaya yine 10 dk kala ince ince doğranmış dere otu ve maydonozu da ilave edelim. Süre sonunda ocağımızı kapatıp öylece soğumasını bekleyelim. Hazır!

Not: Soğuk servis ediniz. Buzdolabında 1 haftaya kadar rahatça saklayabilirsiniz. Hatta zaten her zeytinyağlı yemekte olduğu gibi bir gün sonra tüketirseniz daha da lezzetli olacağını göreceksiniz.

Not: Çiğden koyup da pişiryorsanız 1 bardak suyunuz soğuk olabilir. Sıralı pişirerek yaparken suyumuzun sıcak olması iyi olur.

Afiyet olsun!

Zeytinyağlı Patlıcan (Pratik)

2011-06-16T21:23:00.001+03:00

Lifli yapısıyla bağırsak dostu olan patlıcanı en kolay pişirebileceğimiz hafif ve leziz bir tarifim var. Özellikle de çalışanlar için ideal bir yemek.. Ertesi gün yendiğinde daha da lezzetli olacağının garantisini veririm. Az malzeme ile kısa sürede yapılabilir olması "bugün ne pişirsem?" derdini ortadan kaldırır. 3-4 kişiliktir.

Malzemelerimiz:

4 adet orta boy patlıcan
1 orta boy kuru soğan (büyük de olabilir bol soğan iyidir)
3 adet orta boy domates
2 orta boy tatlı kırmızı biber
3-4 diş sarımsak
1 tatlı kaşığı tuz
1 çay kaşığı şeker
Zeytinyağı
1 su bardağı kadar su (tam doldurmadan)

Önce patlıcanlarımızı çizgili pijama gibi soyalım ve ister daire ister yarım daire şeklinde keselim. (Ben yarım daire şeklinde kestim). Sirkeli veya limonlu suda onları bekletelim. Bu sırada soğanlarımızı yine ister jülyen ister küp küp doğrayalım (Ben bu örnekte küp küp doğradım). Herşey isteğinize kalmış anlayacağınız.. Hangisi kolayınıza geliyorsa öyle yapın. Biberleri de kare kare doğrayalım. Çelik tenceremizin tabanını kaplayacak kadar zeytinyağımızı dökelim ve ocağın altını yakalım ufaktan.. Soğanları ve biberleri ilave edip hafif kavuralım. 2-3 dk sonra patlıcanlarımızın da suyunu süzüp tencerimize ilave edelim. Karıştırabildiğiniz kadar karıştırın. Sonra 3 domatesi de rendeleyelim ve diğer malzemelerimizin arasına dahil edelim. Sarımsakları, tuzu ve şekeri ilave edelim. Tam dolu olamayan 1 su bardağı sıcak suyu da dökelim. Tencerenin ağzını kapağıyla değil de alüminyum folyo ile kapatalım. Ağzını iyice büzelim ki çok hava almasın. Orta ateşte kaynadıktan sonra kısık ateşe alalım ocağımızı ve 30-35 dk kendi halinde pişmesine bırakalım. Hazır!

Not: Tüm bu malzemeleri çiğden koyup da pişirebilirsiniz. Sırasıyla zeytinyağı, soğan, biber ve patlıcanları tencereye yerleştirin. Domatesleri rendeleyin. Tuzu, şekeri ve sarımsakları ilave edin. Üstünü alüminyum folyo ile kapatın ve orta ateşte önce bir kaynamasını bekleyin. Sonra kısık ateşte yine bir 35 dk kadar pişmesini bekleyin. Bu şekilde de olur.

Not: Biraz dinlendikten sonra yemeği yemenizi tavsiye ederim. Ben bir de yoğurtla yiyorum bu patlıcanı, mmm çok güzel oluyor.

Afiyet olsun!

Havuçlu Kek (Kepekli Undan)

2011-06-12T21:40:00.001+03:00

Aslında her kekte olduğu gibi bu kekte de normal un kullanırım; ama arada bir değişiklik yapmak iyidir. Hem daha sağlıklı..

Malzemelerimizi sıralayalım:

1 su bardağı havuç rendesi (1 büyük havuç veya 2 orta boy havuç)
2 su bardağı kepekli un
1 su bardağı toz şeker
3 yumurta
1 su bardağı kadar sıvı yağ (ağzına kadar doldurmadan)
1 tatlı kaşığı toz tarçın
1 paket kabartma tozu
1 paket vanilya (şekerli vanilin)
1 tutam karbonat
(1 su bardağı kadar ezilmiş ceviz içi)

Önce bir kabımıza şekeri ve yumurtaları kırıp koyalım; iyice karıştıralım. Sonra unumuzu ve yağımızı ekleyip karıştırmaya devarm edelim. Tarçını, kabartma tozu, vanilya ve karbonatı da ilave edelim. En son da havuç rendelerimizi karışımımızın içine koyup yine karıştıralım.

Ben bu seferkinde, kek harcına ceviz koymadım. Zaten pek sevmeyiz biz. Ama siz isterseniz cevizi de ilave edip iyice karıştırın. (O yüzden listede parantez içinde yazdım.)
Karışımımızı hafif yağladığımız kek kalıbımıza dökelim. Önceden 180 derecede ısıttığımız fırınımıza koyalım. 40 dk pişmesi için yeterli bir süredir. Bıçakla kontrol edersiniz. Batırıp çıkardığınızda malzemeler bıçağa yapışmamışsa olmuştur. Aksi takdirde bir 5 dk daha fırında bekletebilirsini. Bu kadar..

Not: Çok az karbonat kekimizin daha da kabarmasını sağlar.

Afiyet olsun!

Pratik Poğaça (Kepekli Undan)

2011-06-12T20:45:00.002+03:00

Bu tarifi, eşimin düzenli beslenme alışkanlığı kazanması adına başlattığımız sağlıklı beslenme sürecinde araştırdık, keşfettik ve denedik. Amacımız, kepekli bisküvi yemek yerine kendi yaptığımız daha lezzetli ama hafif bir şeyler yemek, üstelik bunu birlikte yapıp mutfakta keyifli dakikalar yaratmaktı. Başardık.

Siz de ister kendiniz için yaparsınız; isterseniz de gelen misafirlerinize hemen yapıp ikram edebilirsiniz. Yine pratik (light diye es geçmeyin) ve lezzetli bir tarif...

Malzemelerimizi sıralayalım:

1 su bardağı kadar zeytinyağı (1 parmak boşluk bırakılarak)
2 su bardağı kadar kepekli un (ağzına kadar doldurmadan)
1 çay bardağı kadar yoğurt
15 adet siyah zeytin
150gr kadar beyaz peynir
1 tatlı kaşığı tuz
1 paket kabartma tozu
1 yumurta (yumurtanın akını karışım içine ilave edeceğiz; sarısını da üzerine süreceğiz.)
Çörek otu

Önce zeytinlerimizi ıslatalım. Tuzluysa tuzları gitsin diye.. Sonra çekirdeklerini çıkalarım; biraz elimizle parçalayabiliriz.

Unu, yağı, yoğurdu,yumurtanın beyazını ve tuzu karıştıralım. Ben tuzu, bir tatlı kaşığından daha az koyuyorum.Kabartma tozunu da ilave edelim. Peynir ve zeytinleri de ilave edelim. İyice karıştırdıktan sonra elimizle oval şekillendirip tepsimize yerleştirelim. Eğer kurabiye şekillendirici araçlarımız varsa o şekilde de poğaçalar yapabilirsiniz. Bu sefer ben öyle denedim. Yumurta sarısını şekillendirdiğimiz poğaçaların üzerine sürelim. Çörek otunu da üzerilerine serpelim. Önceden 180 derecede ısıttığımız fırınımızda 20-25 dk kadar pişmesini bekleyelim. Hazır!

Not: Tepsiye dizerken poğaçaların arasına biraz mesafe koymayı unutmayın. Zira kabaracaklar.. Çörek otu yerine susam da koyabilirsiniz.

Afiyet olsun!

Zeytinyağlı Taze Fasulye (Pratik)

2011-06-04T12:41:00.003+03:00

Yine pratik, gayet hafif bir soğuk yemek tarifi ile karşı karşıyayız. Buzdolabında rahat 1 hafta saklayabileceğiniz, her acıktığınızda atıştırabileceğiniz zeytinyağlı yemeklerden taze fasulye tarifimiz 4 kişiliktir.

Bu sefer salçasız tarif veriyorum; arzu ederseniz 1 yemek kaşığı kadar biber ya da domates salçası ilave edebilirsiniz. Yaza girerken formda olabilmek için zeytinyağlıların ve diğer sıcak yemeklerin tariflerinden salçayı çıkardım. Ama tariflerde her ikisine de değineceğim.

Ölçülerde değişiklik yapmak isterseniz her bir malzemede değişiklik yapmayı unutmayın!

Önce malzemelerimizi sıralayalım:

Yarım kilo taze fasulye
1 orta boya yakın kuru soğan
1 orta boy büyüklüğünde tatlı kırmızı biber (küçükse 2 tane)
2 diş sarımsak
1 tatlı kaşığı tuz
1 tatlı kaşığı şeker
1 yemek kaşığı kadar çiçekyağı
1 yemek kaşığından biraz daha fazla zeytinyağı
2 ortaboy domates
1 su bardağı kadar su

Önce taze fasulyelerimiz kılçıkları varsa ayıklayalım ve 2-3cm lik boylarda keselim. İstersenin jülyen de kesebilirsiniz; ikiye de bölebilirsiniz. Şekline siz karar verin. Bir kapta su doldurup bekletelim. Bu arada biz soğanımızı küp küp doğrayalım. Biberlerimizi de aynı şekilde küçük kareler şeklinde keselim. (Yine istersenizonları da jülyen kesebilirsiniz). Bu arada kırmızı biber çok yakışıyor; o yüzden onu kullanmayı tercih ediyorum. Size de tavsiye ederim. Eğer mevcut değilse yeşil biber de olur. Çelik tenceremize çiçekyağımızı döküp ocağı açalım. Biraz ısındıktan sonra soğanımızı ve biberlerimizi tenceyere koyup kavuralım. Sonra taze fasulyelerin suyu süzüp onları da tenceremize ilave edelim. Biraz onları da kavuralım. Bir iki dk onlar kavrulduktan sonra zeytinyağını gezdirelim üzerinde, tuz ve şekeri de ilave edelim. Domateslerimizi rendeyelim ve güzel güzel karıştıralım. Domates suları biraz pişerken sarımsakları da atalım içine, ben ikiye bölüp de atıyorum; daha iyi tadını versin diye.. En son da suyumuzu ilave edip karıştıralım. Tenceremizin kapağını kapatalım orta ateşte, kaynamasını bekleyelim. Kaynadıktan sonra kısık ateşte 40 dk pişmeye bırakalım. Hazır!

Piştikten sonra zeytinyağlı yemeğimizi kapağı kapalı soğutmayı unutmayın! Mümkünse ertesi gün yemeye başlayın; daha lezzetli oluyor.

Afiyet olsun!

İlk katılım, ilk izlenimler (5. Blog Yazarları Buluşması)

2011-05-17T21:29:00.005+03:00

Bahar, sanki bizim buluşmamızı bekliyormuş. Güzel bir pazar gününü, güzel bir etkinlikle geçirdim. 14 Mayıs 2011 tarihinde 5. Blog Yazarları Buluşması Kahvaltı Organizasyon'u için Fenerbahçe Özsüt'teydim.

Gün yaklaştıkça heyecanım artmıştı. O günün sabahı da pek bir telaşlıydım; ta ki amatörce yazdığım blogumun ve benim adımın yazılı olduğu yaka kartını takana kadar. Sonra bir masada yerimi alıp etrafıma bakmaya başladım. Tanışmadığım ama tanıdığım simaları görmek ile beraber, hiç bilmediğim blog yazarlarıyla da tanışıp konuşma fırsatı buldum. Çünkü ortam o kadar samimi ve sıcak insanlarla doluydu ki kaynaşmayı, hoş sohbeti gerektiriyordu. Bu yüzden de önemli bir etkinlikti, benim için.

Oldukça kalabalıktı. Hem iç hem de dış mekanı bir arada kullandık. Şehir dışından gelen katılımcılar bile vardı. Misafirlerle herşeye rağmen ilgilenildi. Katılan herkese hediye verildi. Onun dışında çekilişle de bir çok kişiye bir sürü hediyeler dağıtıldı. Ben de şansıma bir kaç hediye kaptım. Küçük bir pırlantalı kolye ve Sofra dergisinin 6 aylık ücretsiz üyeliğini kazandım.

Önce tek başıma uzuun bir masanın bir köşesinde oturdum; şaşkın gözlerle etrafıma baktım. Sonra masadaki herkesle sohbet etmeye başladım. Bilgi alışverişi yaptık. Sonra sosyal medyada takip ettiğim, aşina olduğum insanlarla sohbet etme fırsatı yakaladım. Betül Köroğlu, nam'ı diğer PARPALİ, ile yüzyüze görüşebildim. Yasemin Aslıhan Babalık ile de konuştum, tanıştım. Onlarla görüşmüş olmaktan dolayı ayrıca bir mutlu oldum. Bir tek Nilay@mutfaksirlari ile konuşamadım. Bir süre sonra çekilişler, fotoğraf çekimleri derken yoğunluk arttığından gözden kaçırdım. Artık bir daha ki sefere tanışırım diyorum.

Gelelim bu güzel organizasyonu düzenleyen iyi kalpli ve güleryüzlü insanlara.. Sevil Şahin, Yasemin Aslıhan Babalık ve Zeynep Çeşmeci, sizleri tanıdığıma çok memnun oldum. Böyle bir etkinlik düzenlediğiniz için de sizlere çok teşekkür ederim. Ben çok keyif aldım. Katılan herkesin mutlu olduğunu da gördüm. Keşke ben daha önceleri de burada olsaydım da buluşmalarınıza hep katılsaydım. Artık bundan sonrakilere kesintisiz katılmak istiyorum. Bir yandan da böyle organizasyonların devamını da dilediğimi belirtmiş oluyorumdur umarım.

Sosyal medya araçlarından biri olan blogun kullanıcıları ile sanal ortamın dışına taşan, benim yeni katılım gösterdiğim fakat beşincisi düzenlenen bir etkinlik de böylelikle son buldu. Benim acemiliğimden çok fazla fotoğraf çekme imkanım olmadı. Ama olabildiğince organizasyon adına çekilen fotoğraflarda yer almaya çalıştım. Bir sonraki buluşmayı da sabırsızlıkla bekliyorum.

Bana göre herşey çok güzeldi. Emeği geçen ve katılım gösteren herkese çok teşekkür ederim. Yabancılık çekmememi sağlayan beni huzurlu kılan yeni tanıştığım tüm arkadaşlarıma da teşekkür ederim. 6. Blog Yazarları Buluşması'nda görüşmek dileğiyle..

ASLI

Kahramanıma..

2011-05-14T23:30:00.005+03:00

Bundan iki yıl önce Temmuz ayında tanıştık. O, İstanbul'da yaşıyordu; ben İzmir'de yaşıyordum. Daha ilk günden "Seni alacağım." derdi, hiç unutmam. Komik gelirdi. Hep benden bir olumlu yanıt alabilmeyi istedi. Ben de olmasını hayal eder dururdum; ama imkansız olarak görürdüm. Bir ara iletişimimiz kopmuştu. Sürekli O'nu düşünüyordum. O da beni az düşünmemiş.

Bir şans vermemiz gerekiyordu bu ilişkiye... Nitekim de verdik. İletişimimizi sadece çağımızın gereği telefon ve internet ile sağlayabiliyorduk. İki ayrı şehirde birbirmizi tek bir gözden görebiliyorduk, kamera... Her gece kavuşabilmeyi diledim.

Ne mutlu bize.. Ayrılığımız çok da uzun sürmedi. Aynı yılın son ayı Aralık'ta iş sebebiyle İstanbul'a geldim. İşe de kabul edilmemle beraber İstanbul'a yerleştim. Yeni yılı o sene, ilk kez ailemden ayrı ama sevdiğim adamın yanında kutladım. Benim için yeni bir dönem başlamıştı ve yeniliğin başrolünde O vardı. Herşey O'nun sayesinde olmuştu, bana göre... Kalbi o kadar büyük ve sevgi dolu ki; benim için herşeyi yaptı. Yapmaya da devam ediyor.

Sonrası malum işte.. 11 Nisan 2010 nişan, 10 Ekim 2010 evlilik derken şimdi mutlu ve huzurlu birlikte yaşıyoruz.

Bugün O'nun, evli iken geçirdiğimiz, ilk doğumgünüydü. Ben de dilek tuttum. O'nun hep yanımda olmasını, her zaman beni sevmesini, O'na hiç bir kötülük uğramamasını diledim. Çünkü ben de hep O'nun yanında olacağım; O'nu her zaman seveceğim ve O'na hiç bir kötülük gelmemesi için çabalayacağım.

O benim herşeyim; elim, kolum, ayağım, dilim, gözüm.. Her zaman beni destekleyen, koruyan, kollayan süper kahramanım benim... İyi ki varsın! İyi ki hayatımdasın! Dünyaya bir daha gelsek yine seninle olmak isterim. Yine seninle evlenirim. Bu dünyada da senin varlığınla hayat buldum; senden vazgeçemem.

Sevgilim, birbimizi tanımaya başladığımız ilk günden beri sözünün ve kalbinin arkasında durduğun için, bana da yeniden yaşama sevinci verdiğin, sevmeyi ve umut etmeyi öğrettiğin için sana minnetarım!

Hayat arkadaşım İsa Mert Tanrıverdi, birlikte geçireceğimiz nice mutlu, huzurlu, sağlıklı seneler senin olsun...

Seni çok ama çok seven biricik eşin Aslı Tanrıverdi..

Sağlık için bir tavsiye..

2011-05-04T20:24:00.006+03:00

Soğuk algınlığı yüzünden öksürüyorsanız, sesiniz kısıldıysa veya boğazınız acıyorsa size bu karışımı şiddetle tavsiye ederim. Bitki çaylarıyla pek aram olmasa da faranjit olmaya müsait bünyem için hastalandığımda içtiğim tek çaydır. Yani tadından yana bir şüpheniz olmasın. Ben içebiliyorsam herkes içer.

İhtiyacımız olanlar:

* Elma
* Karanfil
* 1 çay kaşığı toz tarçın (çubuk tarçın da kullanabilirsiniz)
* 1 tatlı kaşığı bal

Cezvemizin alacağı kadar elmaları kabuğuyla dilimliyoruz ve üzerilerine alabildiği kadar karanfilleri batırıyoruz. Karanfilli elma dilimlerini cezvede, su içinde bir güzel kaynatıyoruz. Elmalar iyice pörsüyünce suyunu bir kupamıza boşaltıyoruz ve içine tarçın ve de balı ilave edip karıştırıyoruz. İçime hazır!

Günde bir kupa içseniz hemen hemen 3 günde sesiniz yerine gelecek, öksürüğünüz geçecek inanın!

Not: Bu çayı özellikle tiyatro oyuncuları sahneye çıkmadan önce seslerini açmak için içerlermiş.

Öneri: Öksürüğü kesmek ve boğazınızın gıcığını almak için karabiber kullanmaktan kaçının. Boğazınızı kurutur ve tahriş eder. Onun yerine bir bardak sıcak suya 5-6 adet karanfil atın. Su ılık hale gelince gargara yapın. Daha iyi gelecektir. Sabahları da bir kaşık bal ve ılık su içmeyi unutmayın!

Herşey sağlığımız için..

Pratik İzmir Köfte

2011-05-04T19:47:00.002+03:00

Sulu köfte de diyebilirsiniz tabi siz.. Ben hep bu şekilde yapıyorum çok kolay oluyor ve çabuk pişiyor. Özellikle de çalışan insanlar için ideal bir sıcak yemek.. Tabi köfteler önceden hazır buzdolabında duruyorsa ne ala! Nitekim benimkiler hazırdı dün derin dondurucudan çıkarıp buzdolabının normal bölümüne koymuştum bugün de pişirdim.

Hazır olmayanlar için köfte malzemeleri:

300gr kıyma (dana eti ugundur)
1 orta boy soğan
Yaklaşık yarım demet maydonoz
Bayat ekmek içi (yarıdan biraz fazla bir ekmeğin içi)
Yeterince tuz, karabiber, kimyon, tatlı kırmızı toz biber
Yarım çay kaşığı kadar karbonat

Üç kişilik yemeğimiz için malzemelerimizi de şöyle sıralayabiliriz:

9 adet köfte (köfte sayısını azaltabilir ya da çoğaltabilirsiniz)
2 adet ortaboy patates
3-4 adet çarliston biber (eğer yoksa yeşil dolmalık biber de olur)
1 ortaboy domates
2 çay kaşığı kadar salça (ben biber salçası kullanıyorum)
Yarım çay bardağı kadar çiçekyağ
1 su bardağı kadar su
Yeterince tuz, karabiber, kimyon

Köftenin tarif edilecek pek bir şeyi yok aslında; tüm bu malzemeleri karışıp iyice yoğuruyorsunuz. Karbonat tüm malzemeleri tutmaya ve lezzetli yapmaya yarıyor. (Püf Nokta) Tavsiye ederim. Baharatları da genelde doluca bir tatlı kaşığı kadar koyabiliriz. Göz kararınıza kalmış. Soğanları da ister rondodan geçirin, isterseniz rendeleyin. Ben küçük küçük doğruyorum; çünkü köftenin içinde soğanı ve maydonuzu görmeyi seviyorum.

Gelelim yemeğimizin yapımına..

Bu yemeği çelik tencereyle de yapabileceğinizi hatırlatırım. Önemli olan biraz yaygın bir tencere olmasıdır. Benim çelik tencerem bugün müsait olmadığından teflon tencere kullandım.

Önce çiçekyağımızı tenceremize boşaltalım. Tenceremizi kızmasını bekleyelim. Sonra köftelerimiz kızgın yağımızda bir ters düz ederek kızartalım. hafif kızartsak yeter.. Onlar kızardıysa ocağı kapatabiliriz.

Yine aynı tencereye (köfteleri hiç almayıniçinden) dilimlediğiniz domatesi, patatesi ve biberleri yerleştirin. Tüm malzememizi dizdikten sonra tencereye, bir bardak suda salçayı ve baharatları karıştırıp üzerinde gezdirebiliriz. Yağ ilave etmenize gerek yok. Tencerenin üzerini alüminyum folyo ile kapatınız. (Bu da kolay pişmeyi sağlayan pratik bir yan) Sonra ocağı tekrar yakalım. Fokurdayana kadar orta ateşte sonrasında da kısık ateşte 20-25dk kadar pişirelim. Bu kadar..

Afiyet olsun!

Not: isterseniz bir iki diş sarımsak da ekleyin yemeğe.. Sarımsak her yemeğe ayrı bir tat katar ne de olsa..

Öylesine..

2011-04-26T15:23:00.002+03:00

İnsanın kendi başına gelmedikçe olumsuz bir durumu anlamasının mümkün olmadığını düşünüyorum. Çoğumuzun hiç başımıza gelmeyecekmiş gibi davranması da bunun bir göstergesi gibi geliyor. Nitekim acıyı paylaştığında değil bizzat yaşadığında hissetiğinin ne kadar da insanın içine oturduğunu farkedebiliyorsun.

"Seni şimdi daha iyi anlıyorum..."

Keşke en başından doğruları, yanlışları ve gerçekleri göz önünde bulundurup anlamlaştırsaydık. Belki daha kolay göğüs gerebilirdik, gidenlerin ardından.. Ama işte hep o an gelir aklımıza ve üzülürüz kayıplara.. Gariptir ki zamanla yokluğuna da alışırız; acıtmaz olur gidişi, hatıralarla gülümseriz.

Hepimizin sonunun ne olacağı belli, ne zaman ve nasıl olacağı meçhul.. Düşünsenize her gün gözünüzün önünde olan birinin bir gün, bir şekilde sadece aklınızın bir köşesinde kalacağını.. Geçmişiniz onunla doluyken geleceğinize onsuz devam etmek güç gelir.

Hangisi daha çok acıtır canınızı? Kaybetikleriniz mi yoksa bir gün sizin de kaybolacağınız ve arkanızda kimleri nasıl bırakacağınız endişesi mi? Ben her kaypta hep kendi gidişimden önce bana en yakın olanın gidişini sorguluyorum. Ölümden korkmak ya da kormamak.. Mesele daha yaşanacak çok şeyin olması ve bunları yaşama arzusu! Kim yarım kalmak ister ki? Neyse ki zaman tamamlamana da yardımcı oluyor. Avuntu..

Bazen mecbur kalıyoruz gitmelere.. Öyle olmasının daha hayırlı olduğunu sanıyoruz. "Ölümün neresi hayırlı?" diye sormayın. Hayattayken her gün öldüğünüzü varsayın; eminim gerçek olanını siz de isteyeceksiniz. Yaşarken çekilen acıya ne hasta dayanır ne de ona bakan.. Her gün gözünüzün önünde eriyip gitmesine bir şekilde dur demeniz gerekebilir.

Herşey insanlar için.. Ölümün çaresi yok! Bunun yaşı da yok, kader.. Ben en çok geride kalanların üzülmesine üzülüyorum. Onların gözünden akan yaşlara ağlıyorum. En güçlü olduğunu bildiğim birilerinin bile örtülü toprağın üstüne döktüğü göz yaşlarını görmeye dayanamıyorum.

Bazen özlüyoruz, bazen de haddimiz olmadan isyan ediyoruz; hayata kızıyoruz; yaşamaya lanet ediyoruz. Yine de dünya dönmeye devam ediyor. Zaman su gibi akıp geçiyor. Bu gerçeğin yanında küslükler, kavgalar vız geliyor insana.. Çünkü bir düğün bir de cenaze hepimizi bir araya getiriyor.

Hayatımda kaybettiğim tüm insanlar için.. Ölü ya da diri.. Uğurlar olsun..

5. Blog Yazarları Buluşması

2011-04-07T14:58:00.003+03:00

İlk kez böyle bir organizasyona katılacak olmamın verdiği heyecanla blogumda da bu haberi paylaşmayı istedim. Dün bir cesaretle başvurumu yaptım ve bugün davetiyemi aldım. Çok mutluyum!

İstanbul'a geldiğimden beri hiç bir yeri ve hiç kimseyi tanımıyor olmamdan kaynaklı bir asosyalliğim olduğu doğrudur. Artık bunu ortadan kaldırmanın zamanı geldi. Hem okuduğum blog yazarları hem de çeşitli sosyal paylaşım platformlarında takip ettiğim kişilerlerle bir araya gelmek çok keyifli olacak, benim için.. Bundan sonra da devamını dilediğim arkadaşlıklar, dostluklar kurabileceğim bir şans olduğunu düşünüyorum.

Daha önceki buluşmalarla ilgili fotoğrafları ve videoları da görünce ne kadar eğlenceli olduğunu da söylemeden geçemeyeceğim. Onların arasına dahil olmak benim için de çok eğlenceli olacak, eminim.

Yeni arkadaşlar edinmenin yanında kendimi de geliştirip blog konusunda daha iyi şeyler çıkarabileceğime inandığım için bu buluşmaya dahil olmak benim için çok önemli! O yüzden gitmemem için bir aksilik çıkmamasını umuyorum.

Organizasyon bitiminde deneyimlerimi burada paylaşacağım. Bundan sonraki organizasyonlarda da yer almaya gayret gösterip her zaman paylaşmaya devam edeceğim.

Bu konuda desteğini esirgemeyen ve samimiyetini, ilgilerini gösteren tüm yeni arkadaşlarıma şimdiden teşekkür ederim.

Görüşmek üzere..

ASLI

Zeytinyağlı Pırasa (Pratik)

2011-04-05T21:27:00.003+03:00

Biraz aradan sonra yeni bir tarif ile buradayım. Yine annem usülü ve benim en sevdiğim şekliyle 4 kişilik zeytinyağlı pırasanın malzemelerini şöyle bir sırayalım..

Malzemelerimiz

3 adet (sap) pırasa
1 adet orta boy havuç
1 adet orta boy patates
1 avuç pirinç (2 çorba kaşığı kadar gibi gibi)
Çiçekyağı ve zeytinyağı
2 çay kaşığı kadar tuz
2 çay kaşığı kadar şeker
1 su bardağı kadar su

Başlamadan önce bir kaç ön bilgi vereyim. Ben bir küçük patates daha doğruyorum içine, öyle sevdiğim için; isterseniz siz de ilave edebilirsiniz. Havuçlar küçükse iki havuç doğruyorum. 1 diş sarımsak da koyarım; ama yoksa da sporun değil, sarımsaksız da olur. (Genelde tüm zeytinyağlı yemeklere sarımsak eklerim.)

Kereviz tarifinde de olduğu gibi pırasaları, patatesleri ve havuçları küp küp kesiyoruz. Bir kaba hepsini koyalım ve su ilave edip onları biraz suda bekletelim. Tabanı çiçekyağ ile kaplanmış tenceremize sularını süzdüğümüz malzemelerimizi yerleştirelim. Sonra ben göz kararı ilave ediyorum; ama küçük 1 çay bardağı kadar (tam doldurmadan) zeytinyağı üzerine gezdirelim. Şekerimizi ve tuzumuzu da katalım içine ve en son suyumuzu dökelim. Bir alt üst etmek için karıştıralım.

Ocağımızın altını yakalım. Önce orta ateşte kaynayana kadar pişiriyoruz sonra altını kısıp en fazla 25 dk kendi halinde pişirmesine izin veriyoruz. Daha sonrasında her zeytinyağlıda olduğu gibi kapağı kapalı kendi kendine soğumasını bekliyoruz. Bu kadar!

Not: Limon sıkıp öyle yemenizi tavsiye ederim; çok keyfili oluyor.

Afiyet olsun!

Hayatın içinde insanlar var

2011-02-26T00:04:00.007+02:00

Biz insanlar olgunlaşamıyor muyuz; yoksa olgunlaştıkça yabancılaşıyor muyuz? Her iki sorunun da yanıtı “evet” ise, durum vahim.. Birine anlatsan anlamaz; kaldıramaz gerçekleri.. Diğerine anlatamazsın zaten seni dinlemez..

Olmadık yerde üste çıkmak cahilliğini gösteren küçük insanlar dolu hayat.. Küçük olduklarından işte birinin üstüne basmadan bir sonraki mertebeye çıkamıyorlar ne yazık ki.. Böyle bir durumda sussan bir türlü susmasan bir türlü.. Hep seviyeyi aşağıya çektiği korkusuyla içinden geçenleri, dilinizin ucuna kadar dayansa da dışa vuramazsınız. Varolan sorunu karşılıklı konuşup halledemedikten sonra karşındakinin “ben süperim, seni ezerim” cehaletinin bedelini yüzüne vurmak hep zor gelir.

Kafanıza takmamayı bilirsiniz; ama onların sesi kesilmez. Sürekli konuşurlar hakkınızda ileri geri.. Kendisi gibi küçük olan dünyalarında tek eğlence kaynağı siz oluverirsiniz. Kendi hallerine bırakırsınız. Çünkü onlar yalnızdırlar. Davalarını kazanmış olsalar bile asıl kaybedenlerin kendileri olduğunun farkında değildirler ve hiç bir zaman da farkedemeyeceklerdir. Onların göremediği tek gerçek de budur.

Hayatta ne sıkıntılar, ne üzüntüler daha neler neler olup bitiyor. Siz tüm bunların bilincindeyseniz ufak meseleleri de büyütmemeyi yani alttan almayı tercih etmişsinizdir. Bu, önce biraz ağır gelebilir ama üstesinden gelemeyeceğiniz kadar büyük bir yük değildir. Yeryüzünde bir sürü yardıma muhtaç, insana hasret canlılar varken birilerinin kalbini kırmak, düşman olmak kişinin kendi hayatının katili olmak demektir.

Hala haddini bilmeyen ve çevresindekilere çamur atan insanlar var. Hepimizin hayatlarına mutlaka girmiş ve belki de çıkmışlardır. Belki de girecekler gelecekte.. Hatta böyle olduğunu düşündüğünüz insanlar da sizin için aynı şeyi düşünüyor olabilirler. Çünkü çok az kişi kendisini iyi tanır; bir kısmı da öyle olduğunu iddia eder. Bunların çoğu karakterini oturtamamıştır. Bunu da daldan dala atlayıp bir dediği bir dediğine, bir yaptığı bir yaptığına uymaması ile tespit edilebilir. Ayrıca problem çözme yolu “yıkmak” ve uzlaşma eşiği düşükse kişiliğinde bir şeylerin eksik olduğunu da düşünebilirsiniz.

Herkesin hayatı kendisine.. Laf söylemek hiç kimseye düşmez. Kendine bakmayıp kendi hayatını, hayatının içindeki insanları bilip bilmeden, tanıyıp tanımadan başkasının hayatına söz söylemeyi marifet bilmeyecek! Yargılamamayı öğrencek! Ya hiç kendi menziline sokmayacak insanı ya da bir kez girdiyse yaşamına paylaşmayı bilecek! Kimsenin hatrına kimseyi dost görünümlü benimsemek mecburiyeti yok. Olduğu gibi kabul etmeyi veya en başında kabul etmemeyi öğrenecek!

Başkasına saygı duymanın yolu, kendine saygı duymaktan geçer. Birilerini sevmek zorunda değiliz. İncir çekirdeğini doldurmayan sebeplerle canınızı sıkanlar bundan keyif alırken sizin için bu sadece zaman kaybı olur. Sizin canınızı sıkan da boşa giden zamanınızdır zaten. Diğerleri gereksiz ayrıntılardır. Tüm bunların altında insanoğlunun, inkar etse de bir türlü başedemediği "kıskançlık" duygusu yatar. Tabi niyet de önemli.. Siz istediğiniz kadar iyi niyetli olun onların önyargıları aynı yolla şekillenmediyse, çekememezlikleri sizi yıpratır. Endişe edilecek bir şey yok: Onların tutunacak dal sayıları az olduğundan sizin ipinizden tutarlar. O ip de sağlam olmadığına göre.. Geriye sadece onların ağzında sizin tükürdüğünüz sakız kalır. Çevirip çevirip adınızı sakız gibi çiğnerler. Zamanla çeneleri yorulur. Onların da zamanı böyle harap olur. Bu gidişle giderlerse onlar için yalnızlık ömür boyu..

Diyeceğim o ki: Dünya üzerinde nice hastalar var tedavi olmayı bekleyen, nice ölümler var sonsuza kadar bizleri ayıran, nice aç insan var ve niceleri ekonomik yönden çökmüş bir devletin içinde bir umut yaşamakta; ona yaşamak denirse.. Ve bir savaş var; insanlar mücadele içinde.. Bizler şanslıyken sahip olduklarımıza değer veremiyorsak bu, bizim ayıbımızdır. Barış ve huzur içinde tadını çıkaramıyorsak hayatı bu, bizim başarısızlığımızdır.

Herkese hayatta değil de insanla anlaşmada ya da uğraşmada bol şans dilerim.

Tavuklu Bezelye

2011-02-16T19:55:00.005+02:00

Efenim bu yemek için de yine usta olmaya gerek yok. Gayet pratik yapılışı zaman almayan bir tarif daha sunayım sizlere izninizle.. Dört kişiliktir. Mevsimi değil ama yine bulunsun bir köşede.. Ben buzlukta duran bezelyeleri kullandım.

Malzemelerimiz sıralayalım:

1 kg bezelye (içi zaten toplasan yarım kilo kadar çıkar)
200-250 gr kuşbaşı tavuk
1 orta boy soğan
2 küçük veya 1 büyükçe havuç (nasıl aldıysanız artık)
1 orta boy veya 2 küçük patates (maksat malzemeleri dengelemek)
1 veya 2 ortaboy domates
1 kibrit kutusu kadar yağ
1 tatlı kaşığı tuz
2 tatlı kaşığı biber salçası
2 su bardağı su

Buzluktan çıktığı için çözülsün ve temizlensin diye bezelyeleri sudan geçirelim önce.. Sonra soğanları küçük küçük doğrayalım. Havuçları da küp küp doğrayalım. 1 kibrit kutusu kadar yağ dedim şöyle ki: ben genelde yemeklerde tereyağı özlü margarin kullanıyorum. Tavsiye ederim. Normal margarin de olur. Sıvı yağ kullanmak isterseniz tencerenin tabanını kaplayacak kadar dökebilirsiniz. Yağ ile soğanı kavurmaya başlayalım. Çok geçmeden havuçları da ilave edelim. Zor pişenlere öncelik tanıyalım değil mi?

Onlar kavrulurken patateslerimizi de küp küp doğrayalım. Önce tavuklarımızı koyalım tenceremize, onlar da bir kavrulsun. Rengi beyaza dönünce bezelyeleri de ilave edelim. Biraz karıştıralım. En son küp doğradığımız patatesleri ilave edelim. Onlar biraz pişsin hep beraber..

Bir 3 dk sonra domatesleri de rendeleyelim. Sonra salçamızı da hazır edelim. Ben verdiğim ölçüde biber salçasını bir su bardağında su ile karıştırıp döküyorum. Sonra bir bardak daha su ilave ediyorum. Siz de öyle yapın. Tuzumuzu da ilave edelim. Güzelce karıştıralım. Kapağımızı kapatalım ve orta ateşte önce bir kaynamasını bekleyelim. Kaynadıktan sonra kısık ateşte 30 dk pişmeye bırakalım. Sonrası mağlum servise hazır!

Not: İsterseniz tüm malzemeleri önceden doğrayın hazır edin; yavaş yavaş eklersiniz tencerenize, kolaylık olur. Pişerken de ara karıştırabilirsiniz; hem ne durumda olduğunu kontrol edersiniz. Yanına pirinç pilavı yakışır.

Afiyet olsun!

Omagh (2004)

2011-02-09T21:24:00.001+02:00

Bir yüzü kendinden daha güçlü kutuplara dönük olan bir devletin kaderi bu olsa gerek.. Ya o ülkenin aydınları yok olur ya da olan masum insanlara olur. Kimi zaman olmasına izin verilir kimi zaman da bilmemezlikten gelinir. Büyük insanların küçük oyunları işte..

Film, Kuzey İrlanda’nın Omagh şehrinde, 1998 yılında, 29 kişinin ölümüne sebebiyet veren Gerçek IRA’nın (Real Ireland Republic Army - Gerçek İrlanda Cumhuriyeti Ordusu) bomba saldırısı sonrasındaki soruşturma sürecini anlatıyor.

15 Ağustos 1998 tarihinde Gerçek IRA, Good Friday anlaşmasını sabote etmek ve barış sürecini bitirmek amacıyla Kuzey İrlanda’nın tam göbeğinde konumlanan Omagh’ın en kalabalık caddesinde bir bomba patlatıyor ve 29 kişi hayatını kaybediyor. Aileler faillerin bulunması için polise baskı oluşturmak amacıyla bir destek grubu kuruyorlar. Filmin odak noktası ise patlamada oğulları Aiden’i kayebeden Gallagher ailesi.. Bir araba tamircisi olan Aiden’in babası Michael, bu destek grubunun lideri oluyor. Michael’in cevaplara ulaşma konusundaki ısrarı karısıyla ilişkilerini bozuyor. Kuzey İrlanda Polis Teşkilatı ve Özel Kuvvetlerin çelişkili açıklamaları kafaları karıştırıyor.

Filmin az kullanıcı tarafından verilen oylarla bile olsa imdb'deki notu eh iyi.. Gerçek olayın yansıması olan bu dram türü filmin İngiliz yönetmeni Pete Travis.. Kendisi TV serisi dizilerden Cold Feet ve The Jury gibi yapımlara da imza atmıştır. Senaryosu Paul Greengrass ve Guy Hibbert tarafından yazılmıştır. Gerard McSorley, Michele Forbes, Brenda Fricker, Stuart Graham oyuncular arasında yer almaktadır.

İzlemenizi tavsiye ederim.