Love.Is.The.Answer

Το όνειρο μιας προηγούμενης ζωής

2024-10-19T21:51:00.001+03:00

Tα δάκρυα θα χύνονται

κατάμαυρες αχτίδες

Σαν μέσα σου θ' αναθαρείς

τον πόνο εκείνο που είδες

Σα ν' απαρνήθηκες εδά

τον Ήλιο, το Θεό σου

Θα ‘ναι η καρδιά σου άσπειρη

μ' αγκάθια στα κλωνάρια

Σαν ένας ήλιανθος, αγνός

μέσα σου θα φυτρώσουν

Τόσο απαστράπτοντα, γλυκά

παιδιά μες την ψυχή σου

Αστράπτουσα μια βροντή

στ' αφτιά σου θα ηχήσει

Και η ζωή σου θα ανθεί

σα να ‘ναι παραμύθι . . .

✘ ● ✘ ● ✘

2024-04-17T12:00:00.001+03:00

Ήταν εκεί νεκρό, σ' ένα αδειανό δωμάτιο. Το κατάλευκο κορμί αυτού του παιδιού, ένα άψυχο σώμα που όμως ζούσε. Το δωμάτιο κατασκότεινο, σα να μην υπήρχε τίποτα στο χώρο. Το μόνο που μπορούσε να διακρίνει κάποιος ήταν μια λαμπερή κουκίδα να τρεμοπαίζει. Έλαμπε, και έσβηνε. Καθώς περνούσαν μερικά δευτερόλεπτα που ηχούσε αυτή η λάμψη στο δωμάτιο, το παιδί ένιωθε τις παρουσίες γύρω του. Γύρω του παντού νεκροί. Ήταν άσχημες & τρομακτικές παρουσίες. Όμως αυτά τα καλοσυνάτα στην παρουσία ζόμπι ήθελαν να σώσουν αυτό το παιδί. Δεν ήταν εχθροί όπως φαίνονταν. Στην πραγματικότητα ήταν και οι μόνοι φίλοι που είχε εδώ & καιρό αποκτήσει. Στο μυαλό του παιδιού δεν υπήρχε τίποτα άλλο, τίποτα παρά σκοτάδι. Μέσα στην ψυχή μια τρέλα. Αίματα. Φόβος. Φόβος για το αν θα ξημέρωνε. Έπρεπε να σωθεί. Ήταν τόσο νέα, όσο οι μάχες με το θάνατο που είχε, ήταν τόσο πολλές. Ήταν αναμενόμενο πως τελικά θα νικούσε. Ήταν ό,τι μισούσε. Ακόμα και το όνομα της μαρτυρούσε ότι ήταν σύντροφος του θανάτου εκ γενετής. Η Εκάτη ένιωθε ότι δεν ήταν η μοίρα αυτή τη φορά. Ήταν ολομόναχη στη ζωή και η ψυχή της είχε τόση γαλήνη και καλοσύνη που ήταν αδύνατο να την απορροφήσει κανείς άλλος. Δε σεβόταν κανείς τόση αγαθότητα ώστε να αντανακλαστεί στον κόσμο αυτό. Δυστυχώς, γιατί ήταν τόσο ισχυρή που είχε τη δύναμη να αλλάξει όλο τον κόσμο. Η Εκάτη σκέφτηκε ότι πρέπει να κάνει κάτι γι’ αυτό, να το αλλάξει. Έπρεπε να γίνει σαν όλους τους άλλους. Σκέφτηκε να σβήσει ό,τι καλό είχε μέσα της. Να σκληρύνει την καρδιά της. Τούτο έγινε. Γιατί δεν ζει κανείς λευκός. Τελικά δεν επιβιώνει. Η ψυχή γεμίζει μαχαιριές και αυτές δε σβήνουν ποτέ όσο κι αν πολεμάς. Είναι το κάρμα. Όλα πληγώνουν και πονάνε. Ο φόβος κατοικούσε στο μυαλό της Εκάτης εδώ και χρόνια. Όσο ανακάλυπτε τον κόσμο πληγωνόταν. Ήξερε ότι η επόμενη ζωή θα είναι τόσο ευτυχισμένη που λαχταρούσε να την φέρει κοντά της όσο γρηγορότερα γινόταν.

LaSanglante Clémestrie '08

Αληθινή Αγάπη

2023-10-12T10:59:00.001+03:00

Πότε ξέρουμε αν αγαπάμε έναν άνθρωπο; Το έχω αναρωτηθεί πολλές φορές, καθώς άλλες τόσες νιώθω ότι δεν αγαπώ κανέναν πραγματικά. Ξέρω τι σκέφτεσαι. Είμαι ωμή. Όσο ωμή, τόσο ειλικρινής. Τόσο μπορείς να με εμπιστεύεσαι, ή κ όχι. Σκέφτομαι τί είναι αυτό που κάνει να νιώθω αυτό το υπέροχο συναίσθημα. Είναι η ασφάλεια, η αλήθεια. Η αλήθεια που δίνει την ασφάλεια μέσα στην Ψυχή μου, που δε χρειάζεται να αμφιβάλλω, να νιώθω χαμένη, να αναρωτιέμαι αν μ' αγαπά κ ο άλλος. Δε χρειάζεται να πονάω, να προσπαθώ να μαντέψω τί κουβαλά μέσα του, ποιός είναι. Μιαν απάντηση λοίπον για μένα είναι ότι ξέρω πως αγαπώ κάποιον όταν μπορώ να του πω τα πάντα. Οι περισσότεροι άνθρωποι, έχω παρατηρήσει, σκέφτονται κ πράττουν ακριβώς το αντίθετο. Νιώθ
ουν ότι με την υποκρισία κ το ψέμα προστατεύουν τον άλλο. Κρατούν μυστικά, σκέψεις κ πράξεις θαμμένες μέσα τους ή ακόμη χειρότερα, τα σφίγγουν μέσα τους λέγοντας ψέματα. Ίσως δεν αισθάνονται άνετα, αλλά αν δεν αισθάνονται άνετα με το να λένε τα πάντα σε αυτόν που υποτίθεται.. αγαπούν, τότε σε ποιόν θα μπορέσουν να νιώσουν καλά; Ίσως είναι πιο ασφαλές, λένε, για τον άλλο, να μην γνωρίσει την αλήθεια. Κρίνουν μόνοι τους τί ο άλλος μπορεί να αντέξει κ τί όχι. Δεν έχει δικαίωμα κανείς στο να έχει τον άλλο να ζει μέσα σε μια πλάνη. Ακούς;; Δεν έχει κανείς το δικαίωμα να παίρνει στα χέρια του την ευτυχία ή τη δυστυχία του άλλου. Παντρεμένα ζευγάρια που έχουν μυστικά. Ζευγάρια που έχουν ενωθεί με τον ιερό όρκο μπροστά στο Θεό. Ζευγάρια που ο δρόμος τους έχει ξεκινήσει προς το Θεό ζουν μέσα στο ψέμα. Αναρωτιέμαι πως νομίζουν ότι μπορεί να συνεχιστεί στο 'για πάντα' αυτός το δεσμός. Αναρωτιέμαι γιατί θέλουν να ενωθούν με έναν άγνωστο αφού δεν μπορούν να ενωθούν με τον ίδιο τους τον εαυτό. Αναρωτιέμαι, κ αναρωτιέμαι.. κ δεν βρίσκω άκρη... Δε μπορώ ν' αγαπήσω κ αυτό με γλυτώνει από τόσα πολλά. Θεέ μου, το ξέρεις κ γι' αυτό ποτέ δεν άφησες να είναι δίπλα μου κάποιος ειλικρινής άνθρωπος, πέρα από εκείνον που δε θα μπορούσε να είσαι ποτέ με αυτόν τον τρόπο δίπλα μου στη ζωή αυτή αλλά μόνο με σενα. Αν έχω κάτι να ευχαριστήσω με όλη την καρδιά μου είναι εσένα.... Είναι αυτό το χαμόγελο με τα βουρκωμένα ματάκια..

Αγάπη λοιπόν, για τον κάθε άνθρωπο είναι κάτι διαφορετικό. Αυτός είναι κ ο λόγος που μέσα σε μια σχέση είναι δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο, να υπάρξει ευτυχία. Δεν υπάρχει. Δεν θα υπαρξεί ποτέ για μένα σε αυτή τη ζωή. Εύχομαι όμως με όλη μου την Ψυχή να υπάρξει για όλους τους άλλους αθρώπους. Εύχομαι μέσα από την Ψυχή μου όσο πόνο νιώθω εγώ τόση ευτυχία να νιώσουν οι άλλοι.

Για μένα ξέρεις τί σημαίνει αγάπη;;; Να κατανοείς πως νιώθω. Να μπορείς να νιώσεις όσα χρειάζομαι. Να μου επιτρέπεις να είμαι ο εαυτός μου. Να αγαπάς την Ψυχή κ το σώμα μου στον τέλειο βαθμό. Να είσαι μπροστά μου ο αληθινός εαυτός σου. Να καταλαβαίνεις τα λόγια μου κ τη σιωπή μου. Να μ' αφήνεις να έχω τη γνώμη μου χωρίς να μου τη βγάζεις σκάρτη δίχως αποδείξεις. Να θεωρείς ότι έχω αξία, να με θαυμάζεις περισσότερο από αυτούς που δεν αγαπάς. Να νοιάζεσαι για το καλό μου. Να είσαι η αλήθεια με όλο σου το Είναι.

Ξέρεις, Θεέ μου, από μικρή περίμενα τον πρίγκιπα, όπως όλα τα κοριτσάκια. Η διαφορά είναι ότι ακόμα περιμένω ενώ.. ξέρω ότι δεν υπάρχει. Αυτός ο πρίγκιπας μου έφυγε μακρυά κ δεν θα ξανάρθει, εως ώτου πάω εγώ να τον βρω... Δε θα σου ζητήσω πια τη 'χάρη' να μου φέρεις έναν ίδιο. Θα σου ζητήσω να μη μου φέρεις κανέναν που δεν είναι έτσι, ξανά, ποτέ.. πολύ κοντά μου...

Ode to a Nightingale - John Keats

2022-08-16T13:19:00.000+03:00

My heart aches, and a drowsy numbness pains

My sense, as though of hemlock I had drunk,

Or emptied some dull opiate to the drains

One minute past, and Lethe-wards had sunk:

'Tis not through envy of thy happy lot,

But being too happy in thine happiness,—

That thou, light-winged Dryad of the trees

In some melodious plot

Of beechen green, and shadows numberless,

Singest of summer in full-throated ease.

O, for a draught of vintage! that hath been

Cool'd a long age in the deep-delved earth,

Tasting of Flora and the country green,

Dance, and Provençal song, and sunburnt mirth!

O for a beaker full of the warm South,

Full of the true, the blushful Hippocrene,

With beaded bubbles winking at the brim,

And purple-stained mouth;

That I might drink, and leave the world unseen,

And with thee fade away into the forest dim:

Fade far away, dissolve, and quite forget

What thou among the leaves hast never known,

The weariness, the fever, and the fret

Here, where men sit and hear each other groan;

Where palsy shakes a few, sad, last gray hairs,

Where youth grows pale, and spectre-thin, and dies;

Where but to think is to be full of sorrow

And leaden-eyed despairs,

Where Beauty cannot keep her lustrous eyes,

Or new Love pine at them beyond to-morrow.

Away! away! for I will fly to thee,

Not charioted by Bacchus and his pards,

But on the viewless wings of Poesy,

Though the dull brain perplexes and retards:

Already with thee! tender is the night,

And haply the Queen-Moon is on her throne,

Cluster'd around by all her starry Fays;

But here there is no light,

Save what from heaven is with the breezes blown

Through verdurous glooms and winding mossy ways.

I cannot see what flowers are at my feet,

Nor what soft incense hangs upon the boughs,

But, in embalmed darkness, guess each sweet

Wherewith the seasonable month endows

The grass, the thicket, and the fruit-tree wild;

White hawthorn, and the pastoral eglantine;

Fast fading violets cover'd up in leaves;

And mid-May's eldest child,

The coming musk-rose, full of dewy wine,

The murmurous haunt of flies on summer eves.

Darkling I listen; and, for many a time

I have been half in love with easeful Death,

Call'd him soft names in many a mused rhyme,

To take into the air my quiet breath;

Now more than ever seems it rich to die,

To cease upon the midnight with no pain,

While thou art pouring forth thy soul abroad

In such an ecstasy!

Still wouldst thou sing, and I have ears in vain—

To thy high requiem become a sod.

Thou wast not born for death, immortal Bird!

No hungry generations tread thee down;

The voice I hear this passing night was heard

In ancient days by emperor and clown:

Perhaps the self-same song that found a path

Through the sad heart of Ruth, when, sick for home,

She stood in tears amid the alien corn;

The same that oft-times hath

Charm'd magic casements, opening on the foam

Of perilous seas, in faery lands forlorn.

Forlorn! the very word is like a bell

To toll me back from thee to my sole self!

Adieu! the fancy cannot cheat so well

As she is fam'd to do, deceiving elf.

Adieu! adieu! thy plaintive anthem fades

Past the near meadows, over the still stream,

Up the hill-side; and now 'tis buried deep

In the next valley-glades:

Was it a vision, or a waking dream?

Fled is that music:—Do I wake or sleep?

Dream Love - George William Russell

2022-04-16T10:54:00.001+03:00

I DID not deem it half so sweet

To feel thy gentle hand,

As in a dream thy soul to greet

Across wide leagues of land.

Untouched more near to draw to you

Where, amid radiant skies,

Glimmered thy plumes of iris hue,

My Bird of Paradise.

Let me dream only with my heart,

Love first, and after see:

Know thy diviner counterpart

Before I kneel to thee.

So in thy motions all expressed

Thy angel I may view:

I shall not on thy beauty rest,

But beauty’s self in you.

Spring - Gerard Manley Hopkins

2022-02-28T21:48:00.002+02:00

Nothing is so beautiful as Spring –

When weeds, in wheels, shoot long and lovely and lush;

Thrush’s eggs look little low heavens, and thrush

Through the echoing timber does so rinse and wring

The ear, it strikes like lightnings to hear him sing;

The glassy peartree leaves and blooms, they brush

The descending blue; that blue is all in a rush

With richness; the racing lambs too have fair their fling.

What is all this juice and all this joy?

A strain of the earth’s sweet being in the beginning

In Eden garden. – Have, get, before it cloy,

Before it cloud, Christ, lord, and sour with sinning,

Innocent mind and Mayday in girl and boy,

Most, O maid’s child, thy choice and worthy the winning.

Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας - Τ. Λειβαδίτης (απόσπασμα)

2022-01-11T07:35:00.001+02:00

[..] Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη.

Νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ χτίστες ἀπ᾿ τὶς σκαλωσιὲς καὶ νὰ φιλιοῦνται μὲ τὸν ἥλιο

νὰ τὸ μάθουν στὰ καράβια οἱ θερμαστὲς καὶ ν᾿ ἀνασάνουν ὅλα τὰ τριαντάφυλλα

νὰ τ᾿ ἀκούσει ἡ ἄνοιξη καὶ νά ῾ρχεται πιὸ γρήγορα

νὰ τὸ μάθουν τὰ παιδιὰ γιὰ νὰ μὴν φοβοῦνται τὸ σκοτάδι,

νὰ τὸ λένε τὰ καλάμια στὶς ἀκροποταμιές, τὰ τρυγόνια πάνω στοὺς φράχτες

νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ πρωτεύουσες τοῦ κόσμου καὶ νὰ τὸ ξαναποῦνε μ ὅλες τὶς καμπάνες τους

νὰ τὸ κουβεντιάζουνε τὰ βράδια οἱ πλύστρες χαϊδεύοντας τὰ πρησμένα χέρια τους.

Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ

ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο

καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.

Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ. [..]

Ο καλύτερος τρόπος για να κάνεις κακό σε κάποιον που σε εκδικείται; Τρέξε μακρυά του.

2021-09-22T15:45:00.004+03:00

Όταν η ψυχή μας είναι πληγωμένη και αισθάνεται πόνο και οργή, είναι πολύ πιθανό να αρχίσει να σκέφτεται να εκδικηθεί ο ίδιος τον άνθρωπο που τον έχει πικράνει. Η εκδίκηση εκείνη τη στιγμή φαντάζει ως ένας τρόπος, ο οποίος θα καταπραΰνει τον πληγωμένο του εγωισμό με το να επιφέρει πόνο στον άνθρωπο που θεωρεί ότι τον προκάλεσε.

Γιατί, λοιπόν, οι άνθρωποι εμφανίζουν επιθετική συμπεριφορά και επιδιώκουν την εκδίκηση;

Λόγω ανασφάλειας και χαμηλής αυτοεκτίμησης.
Λόγω συναισθημάτων κατωτερότητας.
Λόγω αδυναμίας διαχείρισης κάποιας κριτικής που μπορεί να έχουν δεχτεί.
Λόγω έντονου θυμού και δυσαρέσκειας.
Λόγω ενστικτώδους αντίδρασης, όταν αισθάνονται απειλή.
Λόγω επιθετικού περιβάλλοντος στο οποίο μπορεί να έχουν μεγαλώσει.
Λόγω άγχους, νευρικότητας ή, κάποιες φορές, και αδύναμης υγείας.

Η εκδίκηση είναι μία πράξη, η οποία δεν έχει πραγματική δύναμη, η ικανοποίηση που δίνει είναι εντελώς πρόσκαιρη. Το κακό που μας έχει συμβεί, όσο δυσάρεστη αλήθεια κι αν είναι αυτή, υπάρχει στη ζωή μας και έχει συμβεί. Ό,τι και αν κάνουμε, δε θα μπορέσουμε ποτέ να γυρίσουμε το χρόνο πίσω, το κακό έγινε.

Η εκδίκηση βλάπτει και εμάς, διότι ο άνθρωπος που μας έχει βλάψει, θα αισθανθεί περισσότερο μίσος για εμάς και θα επιδιώξει να μας βλάψει με χειρότερο και πιο επίπονο τρόπο. Είναι σημαντικότερο, όσο και αν μας έχει πονέσει κάτι, να το αφήνουμε πίσω μας, παρά να ζούμε διαρκώς με το φόβο του τι κακό θα σκεφτεί ο άλλος για να πράξει σε εμάς.

Η εκδίκηση είναι μία μάταιη πράξη, διότι πρώτα από όλα βλάπτει εμάς και την ψυχή μας. Ουσιαστικά, λερώνεις την ψυχή σου και χάνεις τον εαυτό σου σε μία ατέρμονη προσπάθεια να βλάψεις έναν άλλον άνθρωπο.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να χάνεις τη ζωή σου, να ξοδεύεις τον πολύτιμο χρόνο σου και να γεμίζεις όλη σου την ψυχή με μίσος. Δεν αξίζει να χάνεις την πολύτιμη ζωή σου για ανθρώπους που δεν το αξίζουν. Με το να εκδικείσαι, δείχνεις στον άλλον πως η κακία του έχει νικήσει και αλλοίωσε τον δικό σου χαρακτήρα.

Η ίδια η ζωή κρύβει μέσα της δικαιοσύνη. Αργά ή γρήγορα, ο κάθε άνθρωπος θα κληθεί να βρεθεί αντιμέτωπος με τις δικές του πράξεις και να λογοδοτήσει με αυτές με καλύτερο τρόπο από τα δικά μας σχέδια. Μπορούμε λοιπόν να αφήσουμε τη ζωή, το σύμπαν, το Θεό, οπουδήποτε πιστεύει κάποιος, για να ανταποδώσει το κακό σε εκείνον που μας έχει βλάψει και να μη λερώσουμε εμείς τη δική μας ψυχή.

Η εκδίκηση δεν είναι μία πράξη που επιφέρει γαλήνη, δεν προσφέρει ανακούφιση και προάγει το μίσος. Ας εξασκηθούμε στο πολύτιμο δώρο της συγχώρεσης, το οποίο θα μας ευεργετήσει σωματικά και ψυχικά.

Τι να κάνεις λοιπόν;

Τι μπορείς να κάνεις όταν πονάς, όταν σε πνίγει το δίκιο σου, όταν σε τυφλώνει η αδικία… Η ψυχολόγος Χρυσούλα Μαυράκη σου εξηγεί:

Καταρχήν πρέπει να προσέξεις τη συμπεριφορά σου ώστε να μην πληγώσεις τον άλλον για να μην θελήσει και ο άλλος να σε εκδικηθεί αφενός. Αφετέρου ας είμαστε προσεκτικοί… σε ποιον άνθρωπο κάνουμε κάτι που θα τον πειράξει, γιατί αν ο άνθρωπος αυτός δεν το αντέχει, είναι σίγουρο ότι θα προσπαθήσει να μας το ξεπληρώσει με τον χειρότερο τρόπο.
Η εκδίκηση είναι αποτέλεσμα μιας χαμηλής αυτοεικόνας και αυτοεκτίμησης. Γι’ αυτό κάνοντας τον άνθρωπο να πιστέψει στον εαυτό του, να ξέρει ποιος είναι και να αγαπάει τον εαυτό του είναι σίγουρο ότι αυτός ο άνθρωπος δεν θα εκδικηθεί κανέναν, γιατί ξέρει ότι αν κάποιος κάνει κάτι κακό έχει πρόβλημα αυτός που το έκανε. Το έκανε επειδή εκείνος είναι κακός και λίγος.
Άρα, δεν χρειάζεται να εκδικηθώ έναν άνθρωπο που έχει πρόβλημα και δεν αξίζει. Βέβαια, άλλο το εκδικούμαι και άλλο το αμύνομαι. Έχει διαφορά. Γιατί αν κάποιος μου κάνει κάτι κακό είμαι υποχρεωμένος να προστατέψω τον εαυτό μου και να πάρω όλα τα μέτρα που χρειάζονται για να περιφρουρήσω και τον εαυτό μου και τα δικαιώματά μου. Αυτό δεν είναι εκδίκηση, είναι αυτοπροστασία γιατί πρώτα από όλα αγαπάμε τον εαυτό μας και μετά τους άλλους.
Αν νιώσεις ότι θέλεις να πάρεις εκδίκηση… πρέπει να εκλογικεύσεις αυτήν την επιθυμία σου και να σκεφτείς για ποιο λόγο έκανες αυτήν τη σκέψη. Μια τέτοια σκέψη και μια τέτοια ενέργεια δεν σε τιμά σαν άνθρωπο ίσα ίσα που δείχνει την αδυναμία σου και την ανεπάρκειά σου.

Με λίγα λόγια…

Μπορεί να πονάς, αλλά μην ρίχνεις το επίπεδό σου χαμηλότερα από το δικό του. Η αδιαφορία σου είναι η μεγαλύτερη 'εκδίκηση', η απουσία σου η καλύτερη 'τιμωρία' του. Και στην τελική, γιατί να επιβαρύνεις το κάρμα σου;

Η καλύτερη εκδίκηση είναι να απολαμβάνεις τη ζωή χωρίς αυτούς.

Πηγές:

www.news.gr

www.planbemag.gr

www.tlife.gr

Σ' Αγαπώ - Μυρτιώτισσα (Θεώνη Δρακοπούλου)

2021-09-19T17:20:00.002+03:00

Σ’ αγαπώ, δεν μπορώ

Τίποτ’ άλλο να πω

Πιο βαθύ, πιο απλό

Πιο μεγάλο!

Μπρος στα πόδια σου εδώ

Με λαχτάρα σκορπώ

Τον πολύφυλλο ανθό

Της ζωής μου

Τα δυο χέρια μου, να…

Στα προσφέρω δετά

Για να γείρεις γλυκά

Το κεφάλι

Κι η καρδιά μου σκιρτά

Κι όλη ζήλια ζητά

Να σου γίνει ως αυτά

Προσκεφάλι

Ω μελίσσι μου, πιες

Απ’ αυτόν τις γλυκές

Τις αγνές ευωδιές

Της ψυχής μου!

Σ’ αγαπώ τι μπορώ

Ακριβέ να σου πω

Πιο βαθύ, πιο απλό

Πιο μεγάλο;

Η Tριγωνική Δομή των Σχέσεων

2021-09-09T01:03:00.004+03:00

Σε μια σχέση, κουβαλάει ο καθένας τους γονείς του. Αυτό μας κάνει να είμαστε σε τρίγωνο συνέχεια. Όταν πάμε να κάνουμε μία σχέση -φιλική, ερωτική, επαγγελματική, κτλ- συναντούμε έναν άλλον άνθρωπο απέναντι που κουβαλάει κι αυτός το τρίγωνό του. Έτσι είμαστε τουλάχιστον έξι όταν συναντιόμαστε.

Οι σχέσεις δεν είναι τόσο απλές ούτε στην δομή τους, ούτε στην λειτουργία τους. Αυτό συμβαίνει επειδή πάντοτε μέσα σε μία σχέση υπάρχουν στοιχεία από τις σχέσεις μεταξύ τουλάχιστον τριών ατόμων. Μπαμπάς, μαμά, παιδί. Αυτό είναι το φαντασιακό μας τρίγωνο που κάθε άνθρωπος κουβαλάει μέσα του σαν 'γονίδιο'. Ένα γονίδιο που θέλει να εκφραστεί και βρίσκει την ευκαιρία να το κάνει στις σχέσεις.

Ο μπαμπάς μου, η μαμά μου κι εγώ ως παιδί, συναντούμε τον μπαμπά σου, τη μαμά σου κι εσένα ως παιδί. Αναπόφευκτα λοιπόν όταν χρειάζομαι τρυφερότητα, ψάχνω σε σένα την μαμά μου. Αν η δική σου μαμά απέφευγε να εκφράσει τρυφερότητα, τότε φοβάσαι να μου τη δώσεις. Είναι η σχέση μέσα σου με τη μαμά σου που σε εμποδίζει.

Το εγώ, η έννοια του εγώ, δεν υπάρχει χωρίς σχέση. Είναι τρομακτικό αλλά δεν υπάρχουμε χωρίς τον άλλον. Αν υπάρχω ψυχικά, πνευματικά αλλά και σωματικά, αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχει κάποιος άλλος με τον οποίο είμαι σε σχέση. Στην αρχή της ζωής η έλλειψη του άλλου σημαίνει θάνατο. Οπότε είναι ζωτικής σημασίας να μπορεί να κάνει κανείς σχέσεις.

Συνάπτουμε λοιπόν σχέσεις, και ασυνείδητα -χωρίς να το καταλαβαίνουμε- ξαναζούμε την σχέση μας με τους γονείς μας. Ακόμα κι όταν κάποιος μεγάλωσε σε μονογονεϊκή οικογένεια, ακόμα και τότε η σχέση που ζει κανείς μέσα του δεν είναι μόνο με τον ένα γονέα αλλά και με την 'έλλειψη' του άλλου.

Η έλλειψη του άλλου μας μαθαίνει να ζούμε με τη ματαίωση. Στην αρχή της ζωής όμως δεν πρέπει να λείπει η μητρική φιγούρα. Γιατί μετά το παιδί βάζει μέσα του την απουσία (μητρική φιγούρα μπορεί να είναι και ο μπαμπάς αν έχει τη δυνατότητα να παίξει αυτό το ρόλο). Το να λείπει η μαμά για πάρα πολύ όταν είμαι μωρό, είναι από τα πιο τρομακτικά ψυχικά γεγονότα. Με πρώτο στη λίστα να είναι η 'μή απάντηση'. Όταν δηλαδή δεν σου απαντάει η μαμά. Είναι το χειρότερο για ένα μωρό. Ο κόσμος είναι πάρα πολύ φοβιστικός, από παντού ξεπηδάνε τρομακτικές σκιές, εικόνες, φωνές. Το εγώ δεν μπορεί εκεί να είναι συμπαγές.

Άρα ότι κουβαλάει ο καθένας από τις σχέσεις του με τη μητέρα του και τον πατέρα του (και την σχέση που έχουν μεταξύ τους οι γονείς) το φέρνει στην σχέση αυτόματα. Αυτό κάνει την σχέση να διαμορφώνεται ως ένα σύστημα πολλαπλών σχέσεων που μπερδεύονται μεταξύ τους. Αν βάλουμε και τις σχέσεις με τα αδέρφια καθώς και τα διάφορα γεγονότα που συμβαίνουν στην ζωή, τότε όλα γίνονται πιο πολύπλοκα.

Η τριγωνική δομή των σχέσεων είναι σημαντική γιατί δίνει ασφάλεια στο άτομο. Είναι ο μπαμπάς και η μαμά που μέσα μας μας προστατεύουν. Ωστόσο όταν κάτι είναι άλυτο εκεί, όταν κάτι είναι μπερδεμένο, όταν δεν το ξέρουμε δηλαδή, τότε είναι εύκολο να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Θυμώνει ο άλλος και δε μπορεί να καταλάβει γιατί. Παθαίνει κατάθλιψη και δεν ξέρει γιατί. Έπαθε κρίση πανικού, νιώθει ότι τρελαίνεται, δεν ξέρει γιατί. Φωνάζει στο παιδί του, δεν ξέρει γιατί. Μετά έρχονται οι ενοχές, η ντροπή, η τιμωρία, βαραίνει κανείς.

Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Δεν είναι τα συμπτώματα το πρόβλημα. Τα συμπτώματα θεραπεύονται. Εκείνο στο οποίο χρειάζεται να δώσουμε μεγαλύτερη σημασία, είναι οι σχέσεις μεταξύ μας.

Αυτή είναι η πραγματική θεραπεία στην ουσία της. Εκεί που μπορούμε να βρούμε πραγματικά νόημα σε αυτό τον δύσκολο και μάταιο κόσμο αλλά και σε έναν κόσμο μέσα στον οποίο μας δόθηκε η τρομερή ευκαιρία να υπάρξουμε, να ζήσουμε και να συσχετιστούμε.

Μιχάλης Πατεράκης

Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής

πηγή

Το Φεγγάρι

2021-08-26T01:55:00.004+03:00

Η μνήμη έχει θύμησες μονάχα από τη θλίψη

μα μερικές φορές γυρνώ, κοιτώ, εσένα που έχεις λείψει

Εκείνο το απόγευμα που είδα στο πρόσωπο σου

ετούτο το χαμόγελο - το τόσο φωτεινό σου!

Πόση αγάπη ένιωσα - εγώ δεν έχω ζήσει

τέτοια ολόκληρη ζωή ματιά να μου μιλήσει..

Αγάπης φλόγα μιας στιγμής μονάχα ένα σημάδι

να δώσει ο χρόνος του το φως, σε σένα ένα χάδι

Χρόνια, μα χρόνια πέρασαν που λησμονώ εσένα

τα μάτια τα πανέμορφα, ετούτα τα θλιμμένα

Λάμπεις σαν τ' άστρο που έπεσε τον πόνο μου να πάρει

και πάλι πίσω έφυγε σαν λάμψη στο φεγγάρι

Χρόνια - μα πόσα πέρασαν..

Χρόνια κ χρόνια πάνε...

και την αγάπη μου εδώ να

την βρήκα στο Φεγγάρι..

I Speak Not - Lord Byron

2021-08-25T14:34:00.002+03:00

I speak not, I trace not, I breathe not thy name;

There is grief in the sound, there is guilt in the fame;

But the tear that now burns on my cheek may impart

The deep thoughts that dwell in that silence of heart.

Too brief for our passion, too long for our peace,

Were those hours - can their joy or their bitterness cease?

We repent, we abjure, we will break from our chain, -

We will part, we will fly to - unite it again!

Oh! thine be the gladness, and mine be the guilt!

Forgive me, adored one! - forsake if thou wilt;

But the heart which is thine shall expire undebased,

And man shall not break it - whatever thou may'st.

And stern to the haughty, but humble to thee,

This soul in its bitterest blackness shall be;

And our days seem as swift, and our moments more sweet,

With thee at my side, than with worlds at our feet.

One sigh of thy sorrow, one look of thy love,

Shall turn me or fix, shall reward or reprove.

And the heartless may wonder at all I resign -

Thy lips shall reply, not to them, but to mine.

Περιμένοντας το Βράδυ - Τ. Λειβαδίτης

2021-08-24T21:19:00.002+03:00

Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε,

όμως τα βραδιά

κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα

κι η μουσική είναι φίλη μας –

και συχνά μέσα στον ύπνο

ακούμε τα βήματα παλιών πνιγμένων

ή περνούν μες στον καθρέφτη πρόσωπα

που τα είδαμε κάποτε σ’ ένα δρόμο ή ένα παράθυρο

και ξανάρχονται επίμονα

σαν ένα άρωμα απ’ τη νιότη μας –

το μέλλον είναι άγνωστο

το παρελθόν ένα αίνιγμα

η στιγμή βιαστική κι ανεξήγητη.

Οι ταξιδιώτες χάθηκαν στο βάθος

άλλους τους κράτησε για πάντα το φεγγάρι

οι καγκελόπορτες το βράδυ ανοίγουνε μ’ ένα λυγμό

οι ταχυδρόμοι ξέχασαν το δρόμο

κι η εξήγηση θα ‘ρθει κάποτε

όταν δεν θα χρειάζεται πια καμία εξήγηση

Α, πόσα ρόδα στο ηλιοβασίλεμα – τι έρωτες Θέε μου, τι ηδονές

τι όνειρα,

ας πάμε τώρα να εξαγνιστούμε μες στη λησμονιά.

(από τη συλλογή

'Βιολέτες για μια Εποχή')

Αὐτὸς ποὺ Σωπαίνει - Τάσος Λειβαδίτης

2021-08-16T02:35:00.002+03:00

Τὸ σούρουπο ἔχει πάντα τὴ θλίψη

ἑνὸς ἀτέλειωτου χωρισμοῦ

Κι ἐγὼ ἔζησα σὲ νοικιασμένα δωμάτια

μὲ τὶς σκοτεινὲς σκάλες τους

ποὺ ὁδηγοῦνε

ἄγνωστο ποῦ…

Μὲ τὶς μεσόκοπες σπιτονοικοκυρὲς

ποὺ ἀρνοῦνται

κλαῖνε λίγο

κι ὕστερα ἐνδίδουν

καὶ τ᾿ ἄλλο πρωί,

ἀερίζουν τὸ σπίτι

ἀπ᾿ τοὺς μεγάλους στεναγμούς…

Στὰ παλαιικὰ κρεβάτια

μὲ τὰ πόμολα στὶς τέσσερις ἄκρες

πλάγιασαν κι ὀνειρεύτηκαν

πολλοὶ περαστικοὶ αὐτοῦ τοῦ κόσμου

κι ὕστερα ἀποκοιμήθηκαν

γλυκεῖς κι ἀπληροφόρητοι

σὰν τοὺς νεκροὺς στὰ παλιὰ κοιμητήρια

Ὅμως ἐσὺ σωπαίνεις…

Γιατί δὲ μιλᾷς;

Πές μου!

Γιατί ἤρθαμε ἐδῶ;

Ἀπὸ ποῦ ἤρθαμε;

Κι αὐτὰ τὰ ἱερογλυφικὰ τῆς βροχῆς πάνω στὸ χῶμα;

Τί θέλουν νὰ ποῦν;

Ὤ, ἂν μποροῦσες νὰ τὰ διαβάσεις!!!

Ὅλα θὰ ἄλλαζαν…

Ὅταν τέλος, ὕστερα ἀπὸ χρόνια ξαναγύρισα…

δὲ βρῆκα παρὰ τοὺς ἴδιους ἔρημους δρόμους,

τὸ ἴδιο καπνοπωλεῖο στὴ γωνιά…

Κι ὁλόκληρο τὸ ἄγνωστο

τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει…

Ο Mύθος του Σπηλαίου (Πολιτεία του Πλάτωνα)

2020-09-08T15:53:00.002+03:00

Η Πολιτεία περιλαμβάνει την Αλληγορία του σπηλαίου, με την οποία ο Πλάτων εξηγεί τη Θεωρία των Ιδεών του. Η σημερινή κατάσταση του ανθρώπου, λόγω απαιδευσίας, μπορεί να αναπαρασταθεί άψογα από τον περίφημο μύθο του σπηλαίου που διηγείται ο Πλάτωνας (βιβλίo Z). Aκολουθεί η αφήγηση του µύθου του σπηλαίου, η αλληγορία για την κατάσταση του απαίδευτου ανθρώπου αλλά και για την εύρεση του τρόπου εξόδου από αυτήν.

« Στο ζοφερό σπήλαιο διαβιούν αλυσοδεµένοι δεσµώτες κάθε ηλικίας που ποτέ δεν έχουν δει τον ήλιο και θεωρούν ότι η πραγµατικότητα ταυτίζεται µε τις αµυδρές σκιές που σχηµατίζονται πάνω στα τοιχώµατα από τη φωτιά που καίει στο πίσω µέρος του σπηλαίου. Κάποιος από τους δεσµώτες απελευθερώνεται και προσπαθεί να ανέβει το δύσκολο µονοπάτι προς την έξοδο. Κατά την άνοδό του στον πάνω κόσµο χρειάζεται ένα διάστηµα σταδιακής προσαρµογής των µατιών του µέχρι να κατορθώσει να αντικρίσει τον ήλιο. Η πορεία από το σπήλαιο προς τη γη, από το σκότος προς το φως, δείχνει την πορεία από την απαιδευσία και την άγνοια προς την παιδεία και τη γνώση, ενώ ο ήλιος συµβολίζει την Ιδέα του Αγαθού ως αιτία ύπαρξης των πάντων. Κόσµος των Ιδεών - Το Αγαθό Νοητά (Ιδέες) Αισθητός κόσµος - Ήλιος Αισθητά Σπήλαιο - Φωτιά Οµοιώµατα Μετά την εµπειρία του από τον αισθητό κόσµο ο απελεύθερος αναγκάζεται να κατέλθει στο σπήλαιο προκειµένου να ενηµερώσει τους άλλους δεσµώτες για όσα είδε. Τώρα όµως πρέπει να ξανασυνηθίσει το σκοτάδι και να πει πράγµατα που φαντάζουν αλλόκοτα στους πρώην συντρόφους του προκαλώντας τον χλευασµό τους. Είναι καθήκον του, ωστόσο, να προσπαθήσει να τους οδηγήσει προς την έξοδο, προς το φως και τη γνώση – µια πορεία ριψοκίνδυνη, επίπονη, µακροχρόνια. »

•••

Ο μύθος αυτός διηγείται πως σε ένα σπήλαιο, κάτω από τη γη, βρίσκονται μερικοί άνθρωποι αλυσοδεμένοι με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν να δουν μόνο τον απέναντί τους τοίχο. Δεν μπορούν να κοιτάξουν ούτε πίσω, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Πίσω τους ωστόσο είναι αναμμένη μια φωτιά. Έτσι οτιδήποτε εκδηλώνεται πίσω από την πλάτη τους αναπαριστάνεται ως σκιά στον απέναντι τους τοίχο. Το ότι οι φυλακισμένοι, ωστόσο, μπορούν να δουν μόνο τις σκιές αυτές, δε σημαίνει ότι ο υπαρκτός κόσμος περιορίζεται μόνο μες στο σπήλαιο. Αν κάποιοι καταφέρουν να λυθούν από τις αλυσίδες και βγούν από το σπήλαιο, θα τυφλωθούν από τη λάμψη του Ήλιου και θα επιστρέψουν πίσω. Αν, ωστόσο, συνηθίσουν το φως, θα δουν καθαρά τον Ήλιο, που συμβολίζει το Αγαθό, και θα καταλάβουν ότι όσα έβλεπαν μες στο σπήλαιο ήταν απλά αντίγραφα των αληθινών. Ίσως σκεφτούν να επιστρέψουν πίσω, λυπούμενοι τους φυλακισμένους συντρόφους τους. Πίσω, όμως, στο σπήλαιο, δε θα μπορούν να συνηθίσουν στο σκοτάδι, και, προσπαθώντας να διδάξουν στους υπόλοιπους την αλήθεια, ίσως δεχτούν το μίσος και την αντίδρασή τους.

Κατά τον Πλάτωνα, ο απελεύθερος δεσμώτης είναι ο φιλόσοφος, ο οποίος βλέπει τα ίδια τα όντα, τις ιδέες, και όχι τα είδωλά τους. Όσοι ελευθερώθηκαν, οι φιλόσοφοι, έχουν χρέος να επιστρέψουν πίσω και να διδάξουν και τους υπόλοιπους.

Οι αλυσοδεμένοι σύντροφοι του είναι οι κοινοί άνθρωποι που, έχοντας εθισθεί στις απατηλές παραστάσεις των αισθητών πραγμάτων, ζουν, χωρίς να το ξέρουν, μέσα στο ψέμα. Πάντοτε βέβαια, για τον Πλάτωνα, υπάρχει η δυνατότητα απεμπλοκής των αλυσοδεμένων ανθρώπων από τις πλάνες τους. Για να το πετύχουν αυτό, χρειάζεται να αποδεσμευτούν από τις αλυσίδες τους. Αυτές συμβολίζουν τις αισθήσεις τους, που τους υποχρεώνουν να παρατηρούν μόνο τα απατηλά είδωλα των ιδεών, των αληθινών όντων. Αντί για τις αισθήσεις τους όμως θα πρέπει να εμπιστευτούν το νου τους.

Ο κόσμος μέσα στο σπήλαιο, για ολόκληρο το έργο της Πολιτείας, εκφράζει την εμμονή στα αισθητά πράγματα, όσων μπορούν οι άνθρωποι να αντιληφθούν με τις αισθήσεις τους, ενώ η άνοδος στον πραγματικό κόσμο και η όραση των αληθινών Ιδεών υπό το φως του Ήλιου οδηγούν στην κατα τον Πλάτωνα απόλυτη αλήθεια: Την εναρμόνιση των τριών τμημάτων της ψυχής και την ενδυνάμωση του λογιστικού.

Καθηλωμένοι στην ίδια θέση οι έγκλειστοι βλέπουν μόνο σκιές και, ελλείψει άλλων ερεθισμάτων, θεωρούν αυτονόητη την αυθεντικότητά τους. Τα δεσμά τούς στερούν κάθε δυνατότητα κίνησης, αυτενέργειας και διεύρυνσης του οπτικού τους πεδίου. Προσωπική δράση δεν υφίσταται. Υπάρχει μόνον όρασης αλλά και αυτή δεν είναι άλλο από παθητική παρατήρηση των συμβάντων, αναντίρρητη αποδοχή των δεδομένων των αισθήσεων, άγνοια, πλάνη.

Η ανάβαση στον κόσμο του φωτός συνιστά μια πορεία, η οποία ξεκινώντας από μια αρνητική γνώση, από τη γνώση ‘του τι δεν είναι’, απολήγει στην αυτογνωσία και την κοσμογνωσία. Ο κόσμος του σπηλαίου απεικονίζει την εμμονή της ψυχής στο αισθητόν, την υπερεκτίμησή του, την παντελή κυριαρχία των αισθήσεων και του επιθυμητικού τμήματός της επί του λογιστικού. Η προσκόλληση στο γίγνεσθαι επιφέρει ψυχική σύγχυση, νόσον, ενώ η θέασις των όντων εσωτερική ισορροπία , την εναρμόνιση των τριών τμημάτων της ψυχής και την ενδυνάμωση του λογιστικού μέρους της. Για τον Πλάτωνα, το αίτημα της αυτογνωσίας είναι πρωταρχικό. Ακόμη κι αν δε βρεθεί ποτέ ο φιλόσοφος -ηγέτης που θα διοικήσει την ιδανική πολιτεία, κάθε άνθρωπος χωριστά θα πρέπει να επιδιώξει τουλάχιστον να ρυθμίσει το πολίτευμα της ψυχής του.

ΜΜΕ & Προπαγάνδα

Οι άνθρωποι, από αρχαιότατες εποχές ως σήμερα, ζούμε φυλακισμένοι στα σώματά μας, μέσα στις παραισθήσεις, τις ψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες μας που δημιουργούνται από τον εγωκεντρισμό, την επιθυμία για απόκτηση και εξουσία, τον ατομικισμό, την αδιαφορία για τους άλλους, την προσκόλληση μόνο στις σωματικές μας ανάγκες και σε αυτές που μας προστάζει η αυτοϊκανοποίηση του εαυτούλη μας και την άκριτη υπακοή σε αυτό που μας παρουσιάζουν ως πραγματικό και ως την μοναδική μας επιλογή για ζωή. Για να γνωρίσουμε την αλήθεια, πρέπει ν’ αποτινάξουμε τα δεσμά των αισθήσεων αλλά και τα δεσμά των ποικίλων εξουσιαστών, που αφήνουν ν’ αντιλαμβανόμαστε μόνο τα αντίγραφα και τις απατηλές σκιές της πραγματικότητας.

Έρχεται όμως κάποια στιγμή, που κάποιοι δεσμώτες, καταφέρνουν ν’ απαλλαγούν απ’ την επιρροή των αισθήσεων και των δογμάτων και να γνωρίσουν την αλήθεια, βασιζόμενοι στις αποδείξεις που τους παρέχει μόνο ο ορθός λόγος και η καθαρή σκέψη. Οι άνθρωποι αυτοί είναι οι φιλόσοφοι και οι ‘πεπαιδευμένοι’, οι μορφωμένοι, που η παιδεία τους δείχνει τον τρόπο πώς, ξεγλιστρώντας μέσα από τα ποικίλα δογματικά δίχτυα, να ξεφύγουν από τη μοίρα των δεσμωτών της σπηλιάς… Άλλωστε ο κόσμος του σπηλαίου και όσα διαδραματίζονται εντός του είναι τόσο δεδομένος, ώστε να μη γεννά την παραμικρή αμφιβολία για το αν είναι αληθινός. Ωστόσο αυτό συμβαίνει και στη δική μας πραγματικότητα που δεδομένα και αληθινά θεωρούνται μόνο όσα μας δείχνουν τα ΜΜΕ, όσα μάθαμε στο σχολείο, όσα αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας όχι όμως με τον νου μας, όσες επιθυμίες απορρέουν από τις σωματικές μας ανάγκες αλλά και τις ανάγκες επιβεβαίωσης του υπέρμετρου εγώ μας με αποτέλεσμα όλα αυτά να έχουν οδηγήσει τον άνθρωπο στη ψευδαίσθηση πως είναι μόνος του και ο μόνος τρόπος να επιβιώσει είναι εις βάρος των άλλων και της φύσης.

'' Για τους ξυπνητούς, ένας και κοινός είναι ο Κόσμος.
Οι κοιμισμένοι ζουν ο καθένας στο δικό του (παράλογο) κόσμο! ''
Ηράκλειτος

Πηγές:

www.plato-academy.gr

www.platoninstitute.gr

Κάνε αυτό που θα ήθελες να σου κάνουν..

2020-07-19T11:20:00.004+03:00

Aν δεν θέλουμε να μας στεναχωρήσουν, ας μην στεναχωρήσουμε τον άλλο εμείς πρώτοι.

Aν θέλουμε να μας κατανοήσουνε σε αυτό που πρεσβεύουμε, ας κατανοήσουμε τους άλλους πρώτοι.

Aν θέλουμε να μας σέβονται, ας σεβαστούμε εμείς τους άλλους πρώτα.

Aν θέλουμε να μην μας κρίνουν, ας μην κρίνουμε εμείς τους άλλους πρώτα.

Aν θέλουμε να μας φροντίζουν, ας φροντίζουμε εμείς τους άλλους πρώτα.

Aν θέλουμε να μας νοιάζονται, ας νοιαζόμαστε εμείς πρώτα για τους άλλους.

Aν θέλουμε καλούς γονείς, ας είμαστε εμείς πρώτα καλά παιδιά.

Aν θέλουμε καλά παιδιά, ας είμαστε εμείς πρώτα καλοί γονείς.

Aν θέλουμε να έχουμε φίλους, ας είμαστε εμείς πρώτα φίλοι.

Aν θέλουμε να έχουμε καλούς συντρόφους, ας είμαστε εμείς πρώτα εμείς καλοί σύντροφοι.

Aν θέλουμε καλούς συναδέλφους, ας είμαστε εμείς πρώτα καλοί συνάδελφοι.

Aν θέλουμε ο ερωτικός μας σύντροφος να μας σέβεται, ας τον σεβαστούμε εμείς πρώτα.

Aν θέλουμε ο ερωτικός μας σύντροφος να μας είναι πιστός, ας είμαστε πιστοί εμείς πρώτα.

Aν θέλουμε να μην μας θυμώνουν οι άλλοι, ας μην θυμώνουμε εμείς πρώτα με τους άλλους.

Aν θέλουμε να μας συγχωρούνε, ας ζητάμε εμείς πρώτοι συγγνώμη.

Aν θέλουμε να μας χαμογελάνε, ας χαμογελάμε εμείς πρώτοι.

Aν θέλουμε να μας αγαπάνε, ας αγαπάμε εμείς πρώτοι….

❤❤❤

Γι’ αυτό, “Θου Κύριε, φυλακή τω στόματί μου…”

Nα μην πω, η γράψω αυτή τη λέξη, γιατί πληγώνει.

Nα μην υπενθυμίζω εκείνο το γεγονός, γιατί στεναχωρεί.

Nα μην μιλήσω απότομα, γιατί θα μετανιώσω.

Nα μην πω κακό για τον άλλο, γιατί είναι κουτσομπολιό.

Nα μην διακόψω τον άλλο, όταν μιλάει, γιατί είναι αγενές.

Nα μην πω αυτό το αστείο, γιατί είναι χυδαίο.

Nα μην πετιέμαι σαν τον κόρακα, γιατί αυτό λέγεται προπέτεια.

Nα μη φλυαρώ, γιατί αυτό δείχνει ελαφρότητα.

Να μη μεταφέρω μια ανεξέλεγκτη πληροφορία, γιατί υπάρχει φόβος να μην είναι αληθινή και οι άλλοι να την πιστέψουν.

Να μη χρησιμοποιώ υπονοούμενα, γιατί αυτό δεν είναι ευθύ.

Να μη μιλάω, και να μην γράφω όταν είμαι θυμωμένος, γιατί θα μετανιώσω για όσα πω.

Να φροντίζω να μιλάω και να γράφω, όταν πρέπει και όσο πρέπει.

Να λέω εύκολα κάτι καλό για τον άλλο.

Να δικαιολογώ κάπως τους διπλανούς μου στο φταίξιμό τους.

Να βρίσκω πάντα ένα ενισχυτικό λόγο για τους μειονεκτικούς, αδύναμους, τους πονεμένους.

Να προσπαθώ να μιλάω, και να γράφω ευγενικά σε όλους.

Να κάνω ότι μπορώ για να δημιουργώ ευχάριστη ατμόσφαιρα.

Να μιλάω με ειλικρίνεια, καθαρά, σταράτα, αθόρυβα.

Να αγωνιστώ να ακούω περισσότερο και να μιλάω και να γράφω λιγότερο.

Να μην πω αυτή τη λέξη η λόγο, ή να μην γράψω κάτι, γιατί ότι λέμε και γράφουμε δεν μπορούμε να το πάρουμε πίσω.

Να προσπαθώ να μιλάω και με τη σιωπή μου. Και όχι με τα γραπτά μου.

Να εκφράζομαι πάντοτε με γλυκύτητα, με μετριοφροσύνη, με σύνεση, με αγάπη. Ποτέ με θυμό, με νεύρα, με φθόνο, με φιληδονία, με εξουσιαστικότητα, με αυτό δικαίωση. Με το λόγο και την γραφή, άλλες φορές χτίζουμε γέφυρες, και άλλες φορές τις γκρεμίζουμε.

Να σκέφτομαι με Αγάπη, να μιλώ με Αγάπη, να βλέπω με Αγάπη, να αισθάνομαι με Αγάπη, να ενεργώ με Αγάπη προς όλα όσα με περιβάλλουν, σε οποιοδήποτε βασίλειο της δημιουργίας κι αν ανήκουν.

πηγή:

www.ekklisiaonline.gr

Γυμνό Σῶμα - Γ. Ρίτσος

2020-05-26T12:48:00.001+03:00

Εἶπε:

ψηφίζω τὸ γαλάζιο.

Ἐγὼ τὸ κόκκινο.

Κι ἐγώ.

Τὸ σῶμα σου ὡραῖο

Τὸ σῶμα σου ἀπέραντο.

Χάθηκα στὸ ἀπέραντο.

Διαστολὴ τῆς νύχτας.

Διαστολὴ τοῦ σώματος.

Συστολὴ τῆς ψυχῆς.

Ὅσο ἀπομακρύνεσαι

Σὲ πλησιάζω.

Ἕνα ἄστρο

ἔκαψε τὸ σπίτι μου.

Οἱ νύχτες μὲ στενεύουν

στὴν ἀπουσία σου.

Σὲ ἀναπνέω.

Ἡ γλῶσσα μου στὸ στόμα σου

ἡ γλῶσσα σου στὸ στόμα μου-

σκοτεινὸ δάσος.

Οἱ ξυλοκόποι χάθηκαν

καὶ τὰ πουλιά.

Ὅπου βρίσκεσαι

ὑπάρχω.

Τὰ χείλη μου

περιτρέχουν τ᾿ ἀφτί σου.

Τόσο μικρὸ καὶ τρυφερὸ

πῶς χωράει

ὅλη τὴ μουσική;

Ἡδονή-

πέρα ἀπ᾿ τὴ γέννηση,

πέρα ἀπ᾿ τὸ θάνατο.

Τελικὸ κι αἰώνιο

παρόν.

Ἀγγίζω τὰ δάχτυλα

τῶν ποδιῶν σου.

Τί ἀναρίθμητος ὀ κόσμος.

Μέσα σε λίγες νύχτες

πῶς πλάθεται καὶ καταρρέει

ὅλος ὁ κόσμος;

Ἡ γλῶσσα ἐγγίζει

βαθύτερα ἀπ᾿ τὰ δάχτυλα.

Ἑνώνεται.

Τώρα

μὲ τὴ δική σου ἀναπνοὴ

ρυθμίζεται τὸ βῆμα μου

κι ὁ σφυγμός μου.

Δυὸ μῆνες ποὺ δὲ σμίξαμε.

Ἕνας αἰῶνας

κι ἐννιὰ δευτερόλεπτα.

Τί νὰ τὰ κάνω τ᾿ ἄστρα

ἀφοῦ λείπεις;

Μὲ τὸ κόκκινο τοῦ αἵματος

εἶμαι.

Εἶμαι γιὰ σένα.

Μάρτης (έθιμο)

2020-02-04T05:02:00.001+02:00

Μάρτης ή Μαρτιά αποκαλείται το έθιμο στο οποίο ένα φτιαγμένο από κόκκινο και άσπρο σχοινάκι ή κλωστές που έχουν στριφτεί ή πλεχτεί, βραχιόλι φοριέται την 1η Μαρτίου ως τις 31 του Μάρτη.

Λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Βόρεια Μακεδονία, την Αλβανία και την Μολδαβία. Είναι ένα παμπάλαιο έθιμο, με βαλκανική διασπορά. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια. Οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων έδεναν μια κλωστή, την Κρόκη, στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι. Παντού στην Ελλάδα επικρατεί η συνήθεια να δένουμε στο αριστερό ή και στα δύο χέρια λίγο πιο πάνω από τον καρπό, ένα βραχιολάκι από κόκκινη και λευκή κλωστή. Η κλωστή αυτή μπαίνει την πρώτη Μαρτίου, και πέφτει από μόνη της, ή βγαίνει την τελευταία μέρα του Μαρτίου, από όπου και πήρε το όνομα 'Μάρτης'. Το ιδιότυπο αυτό ασπροκόκκινο βραχιολάκι, όταν έφευγε ο Μάρτιος, στην κεντρική Ελλάδα τουλάχιστον το έβγαζαν και το κρεμούσαν στο πιο ψηλό κλαδί των δένδρων που ήταν κοντά στα σπίτια με τις χελιδονοφωλιές, διότι ο Μάρτιος είναι ο μήνας της εαρινής μετανάστευσης πτηνών από την Αφρικανική ήπειρο στην Ελλάδα κυρίως και στα Βαλκάνια κατ' επέκταση.

Το έθιμο του Μάρτη γιορτάζεται ίδιο και απαράλλαχτο στην Βόρεια Μακεδονία με την ονομασία Μάρτινκα και στην Αλβανία ως Βερόρε. Οι κάτοικοι των δυο γειτονικών μας χωρών φορούν βραχιόλια από κόκκινη και άσπρη κλωστή για να μην τους 'πιάσει' ο ήλιος, τα οποία και βγάζουν στα τέλη του μήνα ή όταν δουν το πρώτο χελιδόνι. Άλλοι πάλι δένουν τον Μάρτη σε κάποιο καρποφόρο δέντρο, ώστε να του χαρίσουν ανθοφορία, ενώ μερικοί τον τοποθετούν κάτω από μια πέτρα κι αν την επόμενη ημέρα βρουν δίπλα της ένα σκουλήκι, σημαίνει ότι η υπόλοιπη χρονιά θα είναι πολύ καλή.

Στη Βουλγαρία, το βραχιολάκι αυτό αποτελείται από χοντρότερα σχοινάκια για τους άνδρες και πολύ πιο λεπτά για τις γυναίκες. Τηρώντας παραδόσεις και έθιμα αιώνων, οι Βούλγαροι, την πρώτη ημέρα του Μάρτη, φορούν στο πέτο τους στολίδια φτιαγμένα από άσπρες και κόκκινες κλωστές που αποκαλούνται Μαρτενίτσα. Σε ορισμένες περιοχές της Βουλγαρίας, οι κάτοικοι τοποθετούν έξω από τα σπίτια τους ένα κομμάτι κόκκινου υφάσματος για να μην τους 'κάψει η γιαγιά Μάρτα' (Μπάμπα Μάρτα στα βουλγαρικά), που είναι η θηλυκή προσωποποίηση του μήνα Μάρτη. Η Μαρτενίτσα λειτουργεί στη συνείδηση του βουλγαρικού λαού σαν φυλαχτό, το οποίο μάλιστα είθισται να προσφέρεται ως δώρο μεταξύ των μελών της οικογένειας, συνοδευόμενο από ευχές για υγεία και ευημερία.

Το ασπροκόκκινο στολίδι της 1ης του Μάρτη φέρει στα ρουμανικά την ονομασία Μαρτσισόρ. Η κόκκινη κλωστή συμβολίζει την αγάπη για το ωραίο και η άσπρη την αγνότητα του φυτού χιονόφιλος, που ανθίζει τον Μάρτιο και είναι στενά συνδεδεμένο με αρκετά έθιμα και παραδόσεις της Ρουμανίας.

Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο Μάρτης προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν ή για να 'μην τα πιάνει το μάτι'. Τον φτιάχνουν την τελευταία μέρα του Φλεβάρη και τον φορούν την πρώτη μέρα του Μάρτη, πριν βγουν από το σπίτι.

Σε μερικές περιοχές ο Μάρτης φοριέται στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σαν δαχτυλίδι για να μην σκοντάφτει ο κάτοχός του. Το βραχιολάκι αυτό το βγάζουν στο τέλος του μήνα, ή το αφήνουν πάνω στις τριανταφυλλιές όταν δουν το πρώτο χελιδόνι, για να τον πάρουν τα πουλιά και να χτίσουν τη φωλιά τους. Τα πτηνά αυτά μεταφέρουν συχνότατα ασθένειες των θερμότερων κλιμάτων που με την αυξημένη υγρασία της άνοιξης επωάζονται. Στη λαογραφία αναφέρεται πως τα παιδιά πρέπει να σέβονται, να αγαπούν και να μην πειράζουν τα χελιδόνια, επειδή λειτουργούσαν ως 'οικόσιτα' πτηνά που έκτιζαν τις φωλιές τους στους τοίχους των σπιτιών, με το σκεπτικό ότι ήταν χρήσιμα αφού εξολόθρευαν τα έντομα, κυρίως κουνούπια, που ήταν βλαβερά για τον άνθρωπο και τα οποία κουνούπια τα ίδια τα χελιδόνια μετέφεραν στο πτίλωμα τους από το ταξίδι τους από την Αφρική. Ο ένας λόγος ήταν εν μέρει αυτός, ο δεύτερος λόγος ήταν ότι οι παλαιότεροι γνώριζαν για τις ασθένειες αυτές και δεν ήθελαν να τις πάθουν τα παιδιά τους. Μαζί με τα υγιή χελιδόνια και άλλα πουλιά μεταναστεύουν και ασθενή. Ειδικά το ασθενές χελιδόνι εάν δει κόκκινο χρώμα, το αποφεύγει και δεν πλησιάζει, αντιθέτως το υγιές χελιδόνι μαζεύει την ασπροκόκκινη κλωστίτσα που την βρίσκει στο ψηλό κλαδί του δένδρου και τη μεταφέρει στη φωλιά του για να αποτρέψει την χρήση της από τον ασθενή εισβολέα και να κλωσήσει τα υγιή αυγά του. Για τον λόγο αυτό της υγείας οι παλαιότεροι είχαν σκαρφιστεί την χρησιμότητα των χελιδονιών, κυρίως, και απέτρεπαν τα παιδιά να παίζουν μαζί τους και να πλησιάζουν τις χελιδονοφωλιές.

Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο θεός Ήλιος μεταμορφώθηκε σε νεαρό άνδρα και κατέβηκε στη Γη για να πάρει μέρος σε μια γιορτή. Τον απήγαγε όμως ένας δράκος, με αποτέλεσμα να χαθεί και να βυθιστεί ο κόσμος στο σκοτάδι. Μια μέρα, ένας νεαρός μαζί με τους συντρόφους του σκότωσε τον δράκο και απελευθέρωσε τον Ήλιο, φέρνοντας την άνοιξη. Ο νεαρός έχασε τη ζωή του και το αίμα του -λέει ο μύθος- έβαψε κόκκινο το χιόνι. Από τότε, συνηθίζεται την 1η του Μάρτη όλοι οι νεαροί να πλέκουν το 'Μαρτισόρ', με κόκκινη κλωστή που συμβολίζει το αίμα του νεαρού άνδρα και την αγάπη προς τη θυσία και άσπρη που συμβολίζει την αγνότητα.

Συμβολικά το λευκό και το κόκκινο χρώμα τα συναντάμε συχνά στη δεισιδαιμονία όταν είναι να αποτρέψουμε κάποιο κακό. Αυτό μνημονεύεται και από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς. Ο Αρτεμίδωρος στα 'Ονειροκριτικά' συσχετίζει τους διάφορους στεφάνους των μαγισσών, ο Βιργίλιος στα 'Βουκολικά' αναφέρει πολύχρωμους μίτους περιδεμένους τρεις φορές σε εικόνα ερωμένου για να τον σαγηνέψουμε. Ο Πετρώνιος αναφέρει όμοιες μαγγανείες, όπου δένουμε πολύχρωμο στήμονα στον τράχηλο. Οι Βυζαντινοί αναφέρουν τη χρήση βαμμένης κλωστής κατά της βασκανίας. Στα Ελευσίνια μυστήρια κατά την αρχαιότητα οι νεαροί μύστες φορούσαν κρόκους στο δεξί χέρι και στο πόδι. Πρόκειται λοιπόν για έθιμο πανάρχαιο, ή όμοιο με πανάρχαια έθιμα.

Πηγή: https://el.wikipedia.org

Η Πυραμίδα του Maslow

2020-01-06T11:24:00.000+02:00

O Maslow σύστησε για πρώτη φορά την έννοια της ιεράρχησης των ανθρωπίνων αναγκών σε ερευνητική εργασία που δημοσιεύθηκε το 1943 με τίτλο 'A Theory of Human Motivation' καθώς και του βιβλίου Μotivation and Personality που ακολούθησε. Η συγκεκριμένη ιεράρχηση υποδεικνύει ότι οι άνθρωποι κινητοποιούνται πρωτίστως στην ικανοποίηση των πλέον βασικών αναγκών προτού προχωρήσουν στην ικανοποίηση άλλων πιο σύνθετων.

Σύμφωνα με τις κλινικές έρευνες, με σκοπό να αποκωδικοποιήσει τους παράγοντες που παρακινούν τις ανθρώπινες συμπεριφορές, κατέληξε σε πέντε κατηγορίες: τις φυσιολογικές, τις ανάγκες ασφάλειας ή σιγουριάς, τις κοινωνικές, τις ανάγκες εκτίμησης ή αναγνώρισης και τις ανάγκες ολοκλήρωσης. Έτσι, τα πέντε διαφορετικά επίπεδα στην ιεραρχική πυραμίδα των αναγκών του Maslow διακρίνονται ως εξής:

Φυσιολογικές/Βιολογικές Ανάγκες Σε αυτές τις ανάγκες συγκαταλέγονται οι πλέον βασικές που είναι απαραίτητες για την επιβίωση, όπως η ανάγκη για νερό, αέρα, τροφή και ύπνο. Ο Maslow θεωρούσε ότι οι συγκεκριμένες ανάγκες αποτελούν τις πιο βασικές στην ιεραρχία καθώς όλες οι ανάγκες καθίστανται δευτερευούσης σημασία αν δεν ικανοποιηθούν πρωτίστως οι συγκεκριμένες φυσιολογικές/βιολογικές ανάγκες.
Ανάγκες Ασφάλειας Σε αυτές τις ανάγκες συμπεριλαμβάνονται η ανάγκη για ασφάλεια και προστασία. Οι ανάγκες ασφάλειας είναι σημαντικές για την επιβίωση, αν και δεν είναι τόσο 'απαιτητικές' όσο οι φυσιολογικές/βιολογικές ανάγκες. Παραδείγματα των αναγκών ασφάλειας συμπεριλαμβάνουν την επιθυμία για σταθερή απασχόληση, φροντίδα υγείας, ασφαλέστερες κοινότητες/γειτονιές και ικανοποιητικό επίπεδο στέγης.
Κοινωνικές Ανάγκες/Ανάγκες Κοινωνικής Αποδοχής Περιλαμβάνουν τις ανάγκες για την ικανοποίηση του αισθήματος του ανήκειν, της αγάπης και της οικειότητας/στοργής. Ο Maslow περιέγραψε αυτές τις ανάγκες ως λιγότερο βασικές από τις φυσιολογικές/βιολογικές και τις ανάγκες ασφάλειας. Σχέσεις όπως οι φιλίες, οι ρομαντικές σχέσεις, και οι οικογενειακές σχέσεις υποβοηθούν στην εκπλήρωση της ανάγκης για συντροφικότητα και αποδοχή, όπως και η συμμετοχή σε κοινωνικές, κοινοτικές ή/και θρησκευτικές ομάδες.
Ανάγκες Αυτοεκτίμησης Έπειτα από την ικανοποίηση των τριών πρώτων επιπέδων αναγκών, οι ανάγκες αυτοεκτίμησης καθίστανται ολοένα και πιο σημαντικές. Αυτές περιλαμβάνουν όλα τα στοιχεία που έχουν αντίκτυπο στην αυτοεκτίμηση, την προσωπική αξία, την κοινωνική αναγνώριση και το αίσθημα επιτυχίας.
Ανάγκες Αυτοπραγμάτωσης Αυτό είναι το υψηλότερο επίπεδο στην ιεράρχηση των αναγκών κατά τον Abraham Maslow. Η αυτοπραγμάτωση οδηγεί στην αυτοαντίληψη σχετικά με τις προσωπικές δυνατότητες, στην υψηλή προτεραιότητα που τίθεται στην προσωπική ανάπτυξη και στο έντονο ενδιαφέρον για την εκπλήρωση των δυνατοτήτων και ικανοτήτων του ατόμου.

Η σχετικότητα που καλύπτει την πυραμίδα του Maslow αναδεικνύει αρκετές αδυναμίες στην περίφημη θεωρία, αν και σε γενικές γραμμές, είναι ευρέως αποδεκτή από τους επιστήμονες ως μια τεκμηριωμένη ιεράρχηση.

Με βάση αυτή την ταξινόμηση, ο Maslow διατύπωσε τρεις προτάσεις για να εξηγήσει την ανθρώπινη παρακίνηση. Πρώτον, ο άνθρωπος προσπαθεί συνεχώς να ικανοποιήσει καλύτερα τις ανάγκες του και επιθυμεί συνεχώς και περισσότερα, με βάση αυτά που έχει κάθε φορά. Ο βαθμός ικανοποίησης των αναγκών αλλάζει και η προσπάθειά του να τις ικανοποιήσει δεν σταματάει όσο ζει. Δεύτερον, Όσο πιο πολύ ικανοποιείται μια ανάγκη τόσο λιγότερο παρακινεί μέχρι του σημείου που ικανοποιείται πλήρως και παύει να παρακινεί. Τότε γεννιέται μια νέα ανάγκη. Αν όμως, η ανάγκη που ικανοποιήθηκε πλήρως παύει να ικανοποιείται αρχίζει να παρακινεί και πάλι. Το συμπέρασμα είναι ότι καμία ανάγκη δεν εξαλείφεται. Απλώς χάνει τη δυναμική της για ένα διάστημα. Τρίτον, η ιεράρχηση των αναγκών προκύπτει από την προτεραιότητά τους για ικανοποίηση που σημαίνει ότι ένας άνθρωπος προσπαθεί πρώτα να εξασφαλίσει την ανάγκη του να έχει πόσιμο νερό και στη συνέχεια να αγοράσει ένα ρούχο που του αρέσει πολύ. Βέβαια, δεν είναι πάντα ανάγκη να ικανοποιηθεί πλήρως μια ανάγκη για να προσπαθήσει ένας άνθρωπος να καλύψει την επόμενη. Χρειάζεται όμως να ικανοποιηθεί σε ένα στοιχειώδη βαθμό ο οποίος είναι ασφαλώς υποκειμενικός.

Πηγές: www.superdad.gr
www.mixanitouxronou.gr

If He Truly Wants U, He Will Pursue U

2019-10-02T11:47:00.001+03:00

You can come up with a million reasons and excuses to justify his lack of enthusiasm to actually pursue you as a potential love interest – but at the end of the day, even valid reasons and excuses won’t matter to the guy who genuinely wants to be with you. You have to understand that if a man really wants to be with you, then nothing is going to stop him from doing so. The only person who would be able to hold him back from pursuing you would be you. He wouldn’t be letting any other reason or condition dictate how things are going to turn out between the two of you. Know that he isn’t shy about being with you. You’re not scaring him away. It’s just that he doesn’t like you enough to actually make an effort with you; to actually keep things interesting between you.

Distance won’t really be an issue for a man who is in love. You can be on the other side of the world, and even that wouldn’t be able to stop him from manifesting his love for you. You could be living right next door to him, and if he doesn’t love you, he isn’t even going to budge a finger for you. That’s how love works. It knows no limits. It acknowledges no hindrances. It doesn’t crumble in the face of any hurdle. It doesn’t pull back in the face of adversity. Love is always going to find a way to power through – only if it’s the real kind of love.

Remember that traditionally, a man is going to be the one who wants to initiate a relationship. A man is usually the one who will want to establish control of the situation by actually taking the initiative. That’s what most men believe to be an inherent aspect of their masculinity; being able to take on the challenge of winning a girl’s heart. A man is always going to be excited at the thrill of the chase. A man is always going to love the whole journey and pursuit. When a real man sees someone he truly wants to be with, he’s going to do whatever it takes to be with that person. And so if you find that a guy that you like just isn’t putting in the effort with you, then it’s probably because he just doesn’t like you enough to do so.

A man can have a million reasons to not go after you. He can tell you anything you might want to hear to make you feel better about him giving up on you. He might even be lying to you by telling you that it’s just beyond his control and that the circumstances of the situation are what are preventing him from really going after you. And he’s only doing this because he doesn’t want you to get hurt; he’s trying to shield you from the harsh realities of the truth; and the truth is that he just doesn’t like you enough to actually make an effort. He’s not so interested in you to the point that he’s willing to face the challenges that come with your relationship. He might tell you that he’s just swamped with work and the he has so many other things going on in his life. He might be telling you that he’s just not emotionally ready to be in a relationship with anyone; but deep down inside, you know the truth. It’s not that he’s not ready to be in a relationship; it’s just that he doesn’t want to be in a relationship – with you in particular. And that’s the realness of the situation. That’s the reality of things.

Yes, he can be very charming and alluring. He can be very endearing and attractive. He can be doing all of the right thing to make your heart melt. He is a rue gentleman in the classic sense of the word. And yet, he doesn’t really stay consistent. He sends you a lot of mixed messages. There are times where he actually treats you like you’re the only woman in the world. And then there are stretches wherein he acts like he doesn’t even know you. This kind of inconsistency is very telling of how he truly feels about you. And you really need to take note of it. If a man is truly into you, he wouldn’t be inconsistent. He wouldn’t just be showing up when it’s convenient to do so. If a man is truly into you, he would be there EVERY SINGLE TIME. He wouldn’t let anything stop him from being consistent with you. He would be stable and strong. He would really be a guy you can sink your teeth into and trust. He can really be a guy you can rely on. IF a man is truly into you, you would know it; because he would never make it seem otherwise.

Source: www.relrules.com

The Origins of Halloween

2019-09-26T12:24:00.000+03:00

Also known as: Samhain

Date: October 31

Decorations: Pumpkins, Candles

Colours: Orange, Black, Purple

Halloween is an annual holiday celebrated each year on October 31. It originated with the ancient Celtic festival of Samhain, when people would light bonfires and wear costumes to ward off ghosts. In the eighth century, Pope Gregory III designated November 1 as a time to honor all saints; soon, All Saints Day incorporated some of the traditions of Samhain. The evening before was known as All Hallows Eve, and later Halloween. Over time, Halloween evolved into a day of activities like trick-or-treating, carving jack-o-lanterns, festive gatherings, donning costumes and eating sweet treats.

🎃 Ancient Origins of Halloween 🎃

Halloween’s origins date back to the ancient Celtic festival of Samhain (pronounced sow-in). The Celts, who lived 2.000 years ago in the area that is now Ireland, the United Kingdom and northern France, celebrated their new year on November 1.

This day marked the end of summer and the harvest and the beginning of the dark, cold winter, a time of year that was often associated with human death. Celts believed that on the night before the new year, the boundary between the worlds of the living and the dead became blurred. On the night of October 31 they celebrated Samhain, when it was believed that the ghosts of the dead returned to earth.

In addition to causing trouble and damaging crops, Celts thought that the presence of the otherworldly spirits made it easier for the Druids, or Celtic priests, to make predictions about the future. For a people entirely dependent on the volatile natural world, these prophecies were an important source of comfort and direction during the long, dark winter.

To commemorate the event, Druids built huge sacred bonfires, where the people gathered to burn crops and animals as sacrifices to the Celtic deities. During the celebration, the Celts wore costumes, typically consisting of animal heads and skins, and attempted to tell each other’s fortunes.

When the celebration was over, they re-lit their hearth fires, which they had extinguished earlier that evening, from the sacred bonfire to help protect them during the coming winter.

By 43 A.D., the Roman Empire had conquered the majority of Celtic territory. In the course of the 400 years that they ruled the Celtic lands, two festivals of Roman origin were combined with the traditional Celtic celebration of Samhain. The first was Feralia, a day in late October when the Romans traditionally commemorated the passing of the dead. The second was a day to honor Pomona, the Roman goddess of fruit and trees. The symbol of Pomona is the apple, and the incorporation of this celebration into Samhain probably explains the tradition of bobbing for apples that is practiced today on Halloween.

On May 13, 609 A.D., Pope Boniface IV dedicated the Pantheon in Rome in honor of all Christian martyrs, and the Catholic feast of All Martyrs Day was established in the Western church. Pope Gregory III later expanded the festival to include all saints as well as all martyrs, and moved the observance from May 13 to November 1.

By the 9th century, the influence of Christianity had spread into Celtic lands, where it gradually blended with and supplanted older Celtic rites. In 1000 A.D., the church made November 2 All Souls’ Day, a day to honor the dead. It’s widely believed today that the church was attempting to replace the Celtic festival of the dead with a related, church-sanctioned holiday.

All Souls’ Day was celebrated similarly to Samhain, with big bonfires, parades and dressing up in costumes as saints, angels and devils. The All Saints’ Day celebration was also called All-hallows or All-hallowmas (from Middle English Alholowmesse meaning All Saints’ Day) and the night before it, the traditional night of Samhain in the Celtic religion, began to be called All-Hallows Eve and, eventually, Halloween.

As the beliefs and customs of different European ethnic groups and the American Indians meshed, a distinctly American version of Halloween began to emerge. The first celebrations included “play parties,” which were public events held to celebrate the harvest. Neighbors would share stories of the dead, tell each other’s fortunes, dance and sing.

In the second half of the nineteenth century, America was flooded with new immigrants. These new immigrants, especially the millions of Irish fleeing the Irish Potato Famine, helped to popularize the celebration of Halloween nationally.

Borrowing from European traditions, Americans began to dress up in costumes and go house to house asking for food or money, a practice that eventually became today’s 'trick-or-treat' tradition. Young women believed that on Halloween they could divine the name or appearance of their future husband by doing tricks with yarn, apple parings or mirrors.

In the late 1800s, there was a move in America to mold Halloween into a holiday more about community and neighborly get-togethers than about ghosts, pranks and witchcraft. At the turn of the century, Halloween parties for both children and adults became the most common way to celebrate the day. Parties focused on games, foods of the season and festive costumes. Parents were encouraged by newspapers and community leaders to take anything 'frightening' or 'grotesque' out of Halloween celebrations. Because of these efforts, Halloween lost most of its superstitious and religious overtones by the beginning of the twentieth century.

By the 1920s and 1930s, Halloween had become a secular but community-centered holiday, with parades and town-wide Halloween parties as the featured entertainment. Despite the best efforts of many schools and communities, vandalism began to plague some celebrations in many communities during this time.

By the 1950s, town leaders had successfully limited vandalism and Halloween had evolved into a holiday directed mainly at the young. Due to the high numbers of young children during the fifties baby boom, parties moved from town civic centers into the classroom or home, where they could be more easily accommodated.

Between 1920 and 1950, the centuries-old practice of trick-or-treating was also revived. Trick-or-treating was a relatively inexpensive way for an entire community to share the Halloween celebration. In theory, families could also prevent tricks being played on them by providing the neighborhood children with small treats.

The American Halloween tradition of 'trick-or-treating' probably dates back to the early All Souls’ Day parades in England. During the festivities, poor citizens would beg for food and families would give them pastries called 'soul cakes' in return for their promise to pray for the family’s dead relatives. The distribution of soul cakes was encouraged by the church as a way to replace the ancient practice of leaving food and wine for roaming spirits. The practice, which was referred to as 'going a-souling', was eventually taken up by children who would visit the houses in their neighborhood and be given ale, food and money.

The tradition of dressing in costume for Halloween has both European and Celtic roots. Hundreds of years ago, winter was an uncertain and frightening time. Food supplies often ran low and, for the many people afraid of the dark, the short days of winter were full of constant worry.

On Halloween, when it was believed that ghosts came back to the earthly world, people thought that they would encounter ghosts if they left their homes. To avoid being recognized by these ghosts, people would wear masks when they left their homes after dark so that the ghosts would mistake them for fellow spirits.

On Halloween, to keep ghosts away from their houses, people would place bowls of food outside their homes to appease the ghosts and prevent them from attempting to enter.

Halloween has always been a holiday filled with mystery, magic and superstition. It began as a Celtic end-of-summer festival during which people felt especially close to deceased relatives and friends. For these friendly spirits, they set places at the dinner table, left treats on doorsteps and along the side of the road and lit candles to help loved ones find their way back to the spirit world.

Classic Halloween movies

Halloween
Scream
Nightmare on Elm Street
Friday the 13
Hocus Pocus
The Nightmare Before Christmas
Beetlejuice
It’s the Great Pumpkin
Charlie Brown

Source: www.history.com

Η Aγάπη ήρθε από Mακριά - Γλυκερία

2019-09-10T15:39:00.001+03:00

Θέλω να σε πιάσω αλλά πώς;

Χάνεσαι όπως χάνεται στο φως,

άστρο που χει πάει να ακουμπήσει,

πάνω στην πυρπολημένη δύση.

Η αγάπη ήρθε από μακριά,

σαν γιορτή, σαν φόβος, σαν σκιά.

Έχει ο κίνδυνος την ομορφιά του

της ζωής φωτιά ή του θανάτου;

Εδώ η ζωη μου αμάρτησε,

γιατί η καρδιά μου αγάπησε,

την σκοτεινή ματιά σου.

Εδώ η ζωή μου άγιασε,

ο έρωτάς μου ράδιασε,

δίπλα στον έρωτά σου.

Θέλω ν’ ανεβώ στον ουρανό,

άγγελος σε βράδυ γιορτινό.

Δίνω το ρυθμό και εσύ τραγούδα,

ποιος θα πει τον έρωτα Ιούδα;

Σαν αγάπη θέλω να κρυφτώ,

μέσα στης ζωής σου το βυθό.

Και μια νύχτα να χαθώ μαζί σου,

στις αστροφεγγιές του παραδείσου

Εδώ η ζωή μου αμάρτησε,

γιατί η καρδιά μου αγάπησε,

την σκοτεινή ματιά σου.

Εδώ η ζωή μου άγιασε,

ο έρωτάς μου ράδιασε,

δίπλα στον έρωτά σου.

Πώς φέρεται ένας Eνήλικας που έχει Tραυματιστεί ψυχολογικά ως παιδί

2019-09-09T17:19:00.000+03:00

Αν υπάρχει ένας μόνο στόχος που πρέπει εμείς οι γονείς να έχουμε, είναι να μεγαλώσουμε παιδιά που δεν θα χρειαστεί να 'αναρρώσουν' από τα παιδικά τους χρόνια. Που δεν θα χρειαστεί να ξοδεύουν μια μέρα το ένα τρίτο του μισθού τους σε ψυχολόγους. Που δεν θα εφαρμόσουν όλα τα άσχημα που πήραν από εμάς στα δικά τους παιδιά.

Το παιδί που πέφτει θύμα σωματικής, λεκτικής και ψυχολογικής βίας από τους γονείς του, μπορεί να μην εμφανίζει σημάδια κακοποίησης όσο ακόμα είναι μικρό. Μπορεί καν να μη θυμάται, μεγαλώνοντας, τις σκοτεινές εκείνες στιγμές που πέρασε μαζί τους. Τα σημάδια, όμως, έχουν καταγραφεί μέσα του. Και, όπως αναφέρει σε σχετικό άρθρο η αστική μη κερδοσκοπική εταιρία Ψυχολογικός Φάρος, έρχεται κάποτε η μέρα που εκδηλώνονται σε μη υγιείς συμπεριφορές, όπως:

Η αδυναμία αντιμετώπισης των συγκρούσεων, είναι ένα χαρακτηριστικό σημείο. Εάν οι δυνατοί θόρυβοι πυροδοτούν τα ένστικτα καβγάδων σας, αυτό είναι ένας κοινό σημάδι παιδικής συναισθηματικής κακοποίησης.
Η αδυναμία αποδοχής των κομπλιμέντων είναι κάτι που συμβαίνει σε όσους δεν έχουν λάβει θετική ενθάρρυνση ως παιδιά.
Η εμμονή για τα επιτεύγματα και το γεγονός ότι ποτέ δεν αισθάνεστε ότι το καλύτερό σας είναι αρκετά καλό, είναι σημάδι κάποιου που ποτέ δεν ένοιωσε ότι είναι σπουδαίος.
Μια συντριπτική αίσθηση παράνοιας, συχνά κρατά τους ενήλικες που είχαν κακοποιηθεί από το να πιστεύουν ότι είναι καλοί σε κάτι.
Το να απολογείται κανείς συνεχώς, είναι επίσης σημάδι παιδικής συναισθηματικής κακοποίησης.
Σε μια προσπάθεια να αποφύγουν τα βέλη του κόσμου, οι ενήλικες με θλιβερό παρελθόν συχνά επιτρέπουν στον εαυτό τους να γίνονται ερημίτες.
Το να κρατούν τους ανθρώπους σε απόσταση, είναι ένας αμυντικός μηχανισμός που χρησιμοποιείται συχνά από ενήλικες που έχουν κακοποιηθεί ως παιδιά.
Η αναποφασιστικότητα είναι ένα χαρακτηριστικό εκείνων που έχουν ένα βαθύ φόβο μη τυχόν τσαλακωθούν.
Ένας ενήλικας που έχει κακοποιηθεί συναισθηματικά, συχνά αρνείται να πει την αλήθεια από φόβο μήπως πληγώσει τους άλλους.
Η αμυντικότητα συνήθως λαμβάνει χώρα και αυτό δεν σημαίνει αγένεια. Είναι ένας μηχανισμός αυτοάμυνας.
Η απόρριψη της αγάπης μπορεί να είναι θλιβερή, αλλά όσοι έχουν κακοποιηθεί βλέπουν την αγάπη ως προσωρινή και φοβούνται να το διαχειριστούν.
Η ανάγκη για παρακάλια με κάθε κόστος είναι ένας άλλος δείκτης παιδικής συναισθηματικής κακοποίησης.
Εξηγώντας κάθε κίνηση και λέγοντας 'ναι' όταν πραγματικά σημαίνει 'όχι', είναι ένα σίγουρο σημάδι κατάχρησης του παρελθόντος.
Ένα πρόσωπο που έχει υποστεί κατάχρηση συνήθως είναι ανυπόμονο να ζητήσει βοήθεια, λόγω των εγγενών προβλημάτων εμπιστοσύνης του εαυτού του.
Δεν θέλουν να προσκολλώνται σε κανέναν και ως εκ τούτου, υποφέρουν από σοβαρά προβλήματα εγκατάλειψης.
Η πεποίθηση ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτά που έχουν να πουν, είναι κάτι που μπορεί να συνδέεται με τα τραύματα της παιδικής ηλικίας.
Οι ενήλικες που βρίσκουν τον εαυτό τους να καλύπτουν το παρελθόν τους, κρύβουν ορισμένα μέρη της προσωπικότητάς τους.

Μια κακή παιδική ηλικία προκαλεί χαμηλή αυτοεκτίμηση που παραμένει στην ενηλικίωση και οι άνθρωποι με αυτές τις δυσκολίες, συχνά ακούν μια φωνή στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους που τους λέει ότι δεν είναι αρκετά καλοί.

Μεγαλώνοντας με συναισθηματική κακοποίηση σημαίνει ότι αγωνίζεστε να αποδεχθείτε ότι στην πραγματικότητα υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σας που πραγματικά ενδιαφέρονται.

Η αγωνία για οπτική επαφή με τους ανθρώπους είναι ένα παραπροϊόν του ότι τρομάζετε πολύ εύκολα και επίσης ένα υποπροϊόν της πρώιμης συναισθηματικής κακοποίησης.

Οι βάσεις για την κατάθλιψη και το άγχος της ενηλικίωσης τίθενται κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, είτε το πιστεύετε, είτε όχι.

Οποιαδήποτε ποσότητα πασιφισμού που σας κάνει να ελαχιστοποιήσετε τα συναισθήματά σας, είναι ένα σημάδι της συναισθηματικής κακοποίησης από την παιδική ηλικία.

Κατηγορείτε τον εαυτό σας για πράγματα που πάνε στραβά, ακόμα κι αν δεν είναι δικό σας το λάθος; Το να χτυπάτε τον εαυτό σας σε σταθερή βάση, κάνει τη ζωή ακόμα πιο δύσκολη.

Η μη αναγνώριση του αληθινού σας εαυτού, είναι ένα άλλο κοινό ζήτημα για τους επιζώντες της πρώιμης συναισθηματικής κακοποίησης.

Όσοι δεν μπορούν να ελέγξουν τον θυμό τους, συνήθως εξαπολύουν τραύματα από την παιδική τους ηλικία και δεν τους έχουν δοθεί τα κατάλληλα εργαλεία για να επεξεργαστούν και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους.

Πηγή: www.infokids.gr

πηγ

Eκείνες, που άρχισαν να περπατούν ξυπόλιτες..

2019-08-29T13:01:00.000+03:00

Δεν θυμάμαι αν στο είπα ποτέ, αλλά δεν μεγάλωσαν όλα τα κοριτσάκια με το παραμύθι της Σταχτοπούτας.

Δεν μεγάλωσαν όλα τα κοριτσάκια περιμένοντας κάποιον περαστικό να τους βρει το χαμένο γοβάκι.

Υπάρχουν και κάτι άλλα κοριτσάκια, που όταν έχασαν το γοβάκι, έβγαλαν και το άλλο κι άρχισαν να περπατούν ξυπόλιτες.

Από δανεικές ευτυχίες και μισές παρουσίες, προτίμησαν να ματώσουν τα πόδια τους, να σημαδέψουν τις στιγμές τους, αλλά να χαράξουν τη γη στο πέρασμά τους.

Δεν ζήτησαν τα ρέστα από κανέναν για ό,τι στραβό κι αν τους έφερνε ο δρόμος τους.

Δεν κλάφτηκαν, δεν μιζέριασαν, δεν μετάνιωσαν.

Τα έζησαν όλα στο κόκκινο. Τα έκαναν όλα κατά πώς το ένιωσαν κι όχι κατά πώς έπρεπε ή κατά πώς κάποιος άλλος το απαίτησε.

Κι όταν ήρθε η ώρα, στάθηκαν και κοίταξαν κατάματα τη μοίρα τους.

Βλέπεις, δεν ήξεραν να κατεβάζουν το κεφάλι.

Ήξεραν να νιώθουν.

Να γελάνε από την ψυχή τους, να κλαίνε χωρίς λυγμό.

Να δαγκώνουν τα χείλια τους και να τα ματώνουν μα το παράπονο να μην βγαίνει από τα χείλια τους.

Να αγαπάνε απόλυτα. Να ερωτεύονται αληθινά.

Να τα δίνουν όλα.

Γενναιόδωρες από την φύση τους γιατί δεν τους δόθηκε τίποτα 'έτοιμο'.

Στο λεξιλόγιό τους, δεν γράφτηκε ποτέ η λέξη 'εκδίκηση'.

Δεν θέλησαν ποτέ να εκφυλίσουν όσα ένιωσαν. Δεν θέλησαν ποτέ να ξευτιλίσουν την ψυχή τους και τα αισθήματά τους.

Έδωσαν μια τελευταία ευκαιρία, σκόρπισαν ένα χαμόγελο και ευχαρίστησαν για όσα ένιωσαν.

Έδωσαν στην μοίρα πουρμπουάρ και μια ευχή αληθινή, από ψυχής, και τράβηξαν το δρόμο τους.

Άλλωστε το δρόμο αυτό τον ξέρουν καλά.

Ξερουν και τους δράκους, ξέρουν και τις νεράιδες.

Ξέρουν τη μοναξιά, ξέρουν και το μαζί.

Ξέρουν να απολαμβάνουν τη μπουνάτσα, μα ξέρουν να απολαμβάνουν και τις καταιγίδες.

Ξέρουν να περνάνε μέσα από τα κύματα και να βγαίνουν αλώβητες.

Σημαδεμένες, μα αλώβητες.

Πηγή: www.loveletters.gr

Το Απόλυτο Ψυχολογικό Παιχνίδι: Σχέση 'Κρύο-Ζέστη'

2019-08-28T15:08:00.000+03:00

Η ψυχολόγος Μαρίνα Μόσχα εξηγεί τι κρύβεται πίσω από τον άντρα που τη μία ανεβάζει μια γυναίκα στα ουράνια και την άλλη ξεχνάει την ύπαρξή της.

Ξαφνικά και αναπάντεχα μπαίνεις στο στόχαστρό του και εκείνος σε τρελαίνει στο φλερτ και την κολακεία. Σε κάνει να νιώθεις σημαντική. Επιμένει, επιμένει, επιμένει. Και είναι απόλυτα ξεκάθαρο: σε θέλει, σε θέλει, σε θέλει. Σιγά σιγά αρχίζεις να αισθάνεσαι κι εσύ έλξη, η οποία γίνεται όλο και πιο έντονη. Αρχίζεις να τον σκέφτεσαι όλο και πιο συχνά και θέλεις να βρίσκεσαι όλο και περισσότερο μαζί του. Σε σύντομο χρονικό διάστημα αρχίζεις και ζεις το όνειρο, κάτι που όπως φαίνεται είναι αμοιβαίο. Πού να φανταστείς ότι όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από προμελετημένες κινήσεις, για να σε φέρει εκεί που θέλει εκείνος.

Γιατί μετά περνάς στη δεύτερη φάση. Από το ζεστό στο κρύο. Εκεί που νιώθεις πως όλα κυλούν τόσο όμορφα μέσα από την οικειότητα και τα αμοιβαία ζεστά αισθήματα, ακόμα και το πολύ καλό σεξ, ξαφνικά εκείνος ξεκίνα να σε παγώνει με τη στάση του. Αρχίζει και απομακρύνεται -αλήθεια έχεις ακούσει για το ghosting;- και η επικοινωνία μαζί του να είναι πιο δύσκολη. Κι ενώ εσύ μένεις σαστισμένη, χωρίς να έχεις καταλάβει τι συμβαίνει, εκείνος σε έχει φέρει ακριβώς εκεί που θέλει: να στέκεσαι πάνω από το τηλέφωνο και να περιμένεις ένα του σημάδι και μία του κίνηση.

Όμως πάνω που εσύ αρχίζεις και απελπίζεσαι, τότε εμφανίζεται πάλι γλυκός και γοητευτικός και σε τυλίγει για άλλη μία φορά στη σαγήνη του. Κι εσύ απλά παραδίνεσαι, μέχρι που και πάλι απομακρύνεται και μένεις πίσω μετέωρη για το τι συμβαίνει, ξανά και ξανά και ξανά, χαμένη μέσα στα αναπάντητα ερωτηματικά και στις πιθανές - απίθανες εξηγήσεις που προσπαθείς να δώσεις μέσα από τους κύκλους του παιχνιδιού.

Γιατί, μην αμφιβάλλεις, για παιχνίδι πρόκειται και μάλιστα εξαιρετικά ψυχοφθόρο. Κι όμως, όπως εξηγεί η ψυχολόγος Μαρίνα Μόσχα, αν θέλεις να παραμείνεις μαζί του ή να αποφασίσεις αν είναι καλύτερα για σένα να του δώσεις τα παπούτσια στο χέρι, δεν έχεις παρά να κατανοήσεις αυτό το παιχνίδι, τι διακυβεύεται σε αυτό και ποια είναι τα πιθανά αίτια.

Κυρία Μόσχα, η εναλλαγή κρύου-ζεστού στη σχέση είναι ένα ψυχολογικό παιχνίδι;

Είναι το γνωστό παιχνίδι που ακολουθούν κάποιοι άνδρες –συνειδητά ή μη– ένα παιχνίδι που μοιάζει με σκωτσέζικο ντους, μέσα από την απότομη εναλλαγή της ζεστής και οικείας συμπεριφοράς με την κρύα και απόμακρη! Στην πραγματικότητα, είναι το απόλυτο ψυχολογικό παιχνίδι που εγκαινιάζει έναν φαύλο κύκλο, όπου εκείνος σε αγνοεί, τόσο όσο χρειάζεται, όμως, για να μην του φύγεις.

Τι κρύβεται πίσω από αυτό το παιχνίδι του κρύου-ζεστού;

Ξεκάθαρα είναι ένα παιχνίδι εξουσίας, ένα παιχνίδι που θα καθορίσει το 'ποιος έχει το πάνω χέρι', ποιος είναι ο αρχηγός σε αυτή τη σχέση. Κατά βάθος, όμως, είναι ένα παιχνίδι που μοιάζει πολύ με τη σχέση του θύτη και του θύματος στον κύκλο της κακοποίησης, όπου δεν ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Είναι ένα παιχνίδι που σε οδηγεί στην ανασφάλεια, στο να μην ξέρεις πώς πρέπει να αντιδράσεις, ενώ μένεις και αναζητάς διαρκώς τι μπορεί να φταίει ή αν εσύ κάνεις κάτι λάθος. Αστάθεια, σύγχυση, μπέρδεμα, απογοήτευση, ματαίωση, είναι κάποια από τα συναισθήματα που νιώθεις σε αυτή τη σχέση, καθώς θέλεις να είσαι μαζί του αλλά χωρίς τον ψυχικό πόνο και παραμένεις, ελπίζοντας πως κάτι θα αλλάξει.

Τι συμβαίνει στο μυαλό του άνδρα που παίζει αυτό το παιχνίδι;

Κατακλύζεται από την απεγνωσμένη ανάγκη ελέγχου της μη ελεγχόμενης ανάγκης για αγάπη, για να μην πληγωθεί. Έτσι παίζει με έναν ασφαλή για εκείνον τρόπο, όπου έρχεται κοντά, τόσο όσο νιώθει ότι μπορεί και αντέχει, μη χάνοντας τον τόσο πολυπόθητο συναισθηματικό έλεγχο και αποφεύγοντας να δεθεί και να πονέσει αν κάτι δεν πάει καλά ή ακόμη και καλά να πηγαίνει η σχέση, να μην εξαρτηθεί ο ίδιος, χάνοντας τον λατρεμένο του έλεγχο!

Γιατί το κάνουν αυτό κάποιοι άντρες;

Είναι μία στάση που μπορεί κάποιος να έχει υιοθετήσει –εν αγνοία ή και εν γνώσει του– που υποδηλώνει αναζήτηση ασφάλειας, μέσα από τον συναισθηματικό έλεγχο του άλλου, αλλά και τη συνεχή επιβεβαίωση, μέσα από τον αρχέγονο ρόλο του αρσενικού, εκείνον του κυνηγού. Το κυνήγι είναι αυτό που περιέχει έξαψη, εκείνο που τον κάνει και νιώθει δυνατός, ότι 'μετράει', ενώ παράλληλα κάνει ξεκάθαρο ποιος είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Ποια είναι η μεγαλύτερη παγίδα στην οποία μπορεί να πέσει μια γυναίκα;

Η πρώτη παγίδα, εφόσον εκείνος δεν εξαφανίζεται για πάντα και γυρίζει και πάλι άρα σημαίνει πως τη θέλει, είναι ν’ αρχίσει να ψάχνει δικαιολογίες του τύπου: 'ίσως έχει πολλή δουλειά ..ίσως είναι μπερδεμένος, …φοβάται τη δέσμευση..' και απλά μένει και περιμένει και ελπίζει… Και με τη στάση αυτή και χωρίς να το γνωρίζει βέβαια, απλά συντηρεί το παιχνίδι αυτό, που δεν πρόκειται να πάει πουθενά παρακάτω, απλά επαναλαμβάνεται! Η δεύτερη παγίδα είναι να έχει καταλάβει τι συμβαίνει και να περιμένει ν’ αλλάξει. Όπως βέβαια είναι αναμενόμενο, ένας άνθρωπος που λειτουργεί μέσα από αυτόν τον αμυντικό τρόπο, δεν μπορεί να δεθεί, αλλά ούτε και να αγαπήσει, επειδή μόλις νιώσει οικειότητα και συναισθηματική επαφή, απλά χάνεται, σαν να μην μπορεί να τα αντέξει.

Τι μπορείς να κάνει, για να μην συντηρείται αυτό το παιχνίδι;

Το πρώτο και κύριο είναι να καταλάβει τον φαύλο κύκλο στον οποίο έχει μπει κι ότι έχει κι εκείνη μερίδιο ευθύνης. Γιατί μπορεί να φαίνεται ότι εκείνος παίζει το παιχνίδι, εκείνη όμως το συντηρεί. Αν νιώθει ότι εκείνος την ελέγχει ή την χρησιμοποιεί, για να παίξει το παιχνίδι, εκείνη προσφέρεται για αυτό! Δεν μπορεί κανείς να μας χρησιμοποιήσει και να μας χειριστεί, αν εμείς δεν προσφερθούμε! Είναι σημαντικό, λοιπόν, ν’ αναλάβει το δικό της μερίδιο ευθύνης, για να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο. Στη συνέχεια, χρειάζεται να πάρει κάποιες αποφάσεις, γύρω από το αν θέλει να συνεχίσει να παίζει αυτό το παιχνίδι ή όχι. Δεν έχει, λοιπόν, τίποτα να χάσει –εκτός από τον φαύλο κύκλο– αν μπει κι εκείνη πιο δυναμικά στο παιχνίδι, μέσα από τον δικό της ειλικρινή και πιο αυθεντικό τρόπο, δηλαδή, να μιλήσει ανοιχτά και χωρίς περιστροφές για το τι θέλει από τη σχέση και τι μπορεί εκείνος να δώσει. Να τον προσκαλέσει, επίσης, να μιλήσει κι εκείνος για το πώς αντιλαμβάνεται όλο αυτό που συμβαίνει, με αναφορά και στους πιθανούς φόβους του.

Πώς θα καταλάβεις ότι πρέπει να του πεις αντίο;

Αν μετά από τον ειλικρινή διάλογο που θα προσπαθήσει να κάνει μαζί του, η στάση του είναι επιθετική ή αμυντική, σημαίνει πως πέτυχε διάνα, γιατί είναι μάλλον προφανές ότι δεν έχει σκοπό να ενδώσει στις δικές της ανάγκες. Κύριο μέλημά του είναι η ενίσχυση του εγώ του και τίποτα άλλο! Αν η στάση του δείχνει ανησυχία ή ενοχή, ίσως οι εσωτερικές του συγκρούσεις και ανασφάλειες είναι εκείνες που δεν τον αφήνουν να 'δεθεί'. Ο φόβος είναι πιθανά αυτός που κυβερνά και εκείνος απλά αμύνεται, προσπαθώντας να κρυφτεί από αυτό που φοβάται. Η γυναίκα από την πλευρά της χρειάζεται να δει, λοιπόν, αν και εκείνος είναι διατεθειμένος να εμπιστευτεί αυτό που μαζί θα μπορούσαν να φτιάξουν. Και σε αυτή την περίπτωση, όμως, δε μιλάμε για κάτι εύκολο. Θα πρέπει να σκεφτεί σοβαρά, αν αξίζει τον κόπο να το προσπαθήσει.

Πηγή: https://thriveglobal.gr

*Love.Is.The.Answer*