Πολιτική, οικονομία & Εθνικά θέματα

Απογραφή, Αλλοδαποί και εγκληματικότητα

2011-05-07T12:59:00.000-07:00

Σε λίγες μέρες αρχίζει η απογραφή του 2011 η οποία θα ολοκληρωθεί εντός του τρέχοντος μηνός. Πριν 10 χρόνια, όταν είχε γίνει η απογραφή του 2001, ο αριθμός των αλλοδαπών που διέμεναν στην Ελλάδα ήταν περίπου 750.000.
Τον καιρό εκείνο γινόταν έντονη συζήτηση για την εγκληματικότητα των αλλοδαπών. Από την μια πλευρά είχαμε την καθημερινή εμπειρία των δελτίων ειδήσεων να μιλάνε (όπως μιλάνε και τώρα) για την όλο και πιο άγρια μορφή εγληματικότητας στις οποίες εκτρέπονταν οι (σχεδόν πάντα) αλλοδαποί δράστες και φοβικές αντιδράσεις από τους πολίτες. Από την άλλη αριστερές οργανώσεις και διάφοροι καλοπροαίρετοι συμπολίτες μας, αντέτειναν ότι οι αλλοδαποί δεν εγκληματούν περισσότερο από τους έλληνες.

Έγραψα λοιπόν ένα άρθο προσπαθώντας να δώσω μία απάντηση βασιζόμενος στα στοιχεία της απογραφής και σε στοιχεία που υπήρχαν τότε στην ιστοσελίδα του υπ. δημοσίας τάξης (www. ydt.gr), στον σύνδεσμο «στατιστικά». Το άρθρο αυτό μαζί με τους πίνακες του υπουργείου ακολουθεί αμέσως παρακάτω:

Η εγκληματικότητα των αλλοδαπών στην Ελλάδα

Με το άρθρο αυτό δίνω μία απάντηση στο ερώτημα εάν η εγκληματικότητα των μεταναστών στην Ελλάδα είναι πράγματι μεγαλύτερη από αυτήν των Ελλήνων.

Ανάλογα με τις εμπειρίες του και τον χαρακτήρα του, ο καθένας από εμάς έχει σχηματίσει διαφορετική εντύπωση για την έκταση του φαινομένου.

Αυτό που μετράει όμως είναι τα στοιχεία. Τα στοιχεία που αφορούν το σύνολο των εγκληματικών δραστηριοτήτων που τελέστηκαν από ημεδαπούς και αλλοδαπούς, από το 1991 μέχρι και σήμερα είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα του υπουργείου δημοσίας τάξης (www. ydt.gr), στον σύνδεσμο «στατιστικά».

Για την καλύτερη ανάγνωση των στοιχείων αυτών θα πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν μας και τα πληθυσμιακά δεδομένα. Σύμφωνα με την εθνική στατιστική υπηρεσία (www.statistics.gr) το 2001 στην Ελλάδα διαβιούσαν 10.934.097 άνθρωποι (μόνιμοι κάτοικοι) εκ των οποίων οι 761.813 ήσαν αλλοδαποί, ποσοστό δηλαδή 6,96 % του συνολικού πληθυσμού και 10.172.284 ή 93% είχαν ελληνική υπηκοότητα.

Και ερχόμαστε τώρα στο αρχικό ερώτημα: εγκληματούν οι αλλοδαποί με την ίδια ή μεγαλύτερη συχνότητα απ’ ότι οι Έλληνες;

Είναι φανερό πως εφόσον αποτελούν το 6,96 του πληθυσμού μία συμμετοχή σε εγκληματικές δραστηριότητες γύρω στο 7% της συνολικής δραστηριότητας, θα σήμαινε ότι εγκληματούν όσο και οι Έλληνες. Αν η συμμετοχή τους υπερβαίνει το 7% σημαίνει ότι εγκληματούν περισσότερο.

Ένα άλλος τρόπος καταγραφής της εγκληματικότητας που θα χρησιμοποιήσω είναι ο αριθμός των εγκληματικών ενεργειών ανά 100.000 κατοίκους Έλληνες και αλλοδαπούς αντίστοιχα.

Τέλος πρέπει να πω ότι όλα τα στοιχεία αφορούν ενδεικτικά το έτος 2001, για το οποίο εξαιτίας της απογραφής διαθέτουμε πληθυσμιακά στοιχεία.

Ανθρωποκτονίες
	ΤΕΛΕΣ ΤΗΚΑΝ	ΑΠΟΠ ΕΙΡΕΣ	ΣΥΝΟΛΟ	ΕΞΙΧΝΙΑ ΣΤΗΚΑΝ	ΔΡΑΣΤΕΣ
	ΤΕΛΕΣ ΤΗΚΑΝ	ΑΠΟΠ ΕΙΡΕΣ	ΣΥΝΟΛΟ	ΕΞΙΧΝΙΑ ΣΤΗΚΑΝ	ΗΜΕΔΑΠΟΙ	ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ	ΣΥΝΟΛΟ
1991	138	93	231	177	204	25	229
1992	137	124	261	209	231	34	265
1993	150	104	254	192	257	34	291
1994	133	131	264	203	244	34	278
1995	151	134	285	199	228	40	268
1996	169	149	318	227	241	62	303
1997	203	147	350	200	222	81	303
1998	154	119	273	200	201	66	267
1999	154	134	288	200	175	97	272
2000	146	104	250	206	214	62	276
2001	132	145	277	215	185	92	277
2002	94	115	209	216	187	91	278
2003	116	134	250	218	189	113	302
2004	111	121	232	203	193	64	257
2005	132	128	260	204	195	91	286

Συμπεράσματα:

1)οι αλλοδαποί αν και το 2001 αποτελούσαν το 7% του πληθυσμού ευθύνονταν για το 33, 21% των ανθρωποκτονιών

2)Ανά 100.000 Ελλήνων αντιστοιχούν 1,81 ανθρωποκτονίες ενώ ανά 100.000 αλλοδαπών αντιστοιχούν 11,97 ανθρωποκτονίες. Οι αλλοδαποί σκοτώνουν 7 φορές περισσότερο απ’ ότι οι Έλληνες.

Βιασμοί
	ΤΕΛΕΣ ΤΗΚΑΝ	ΑΠΟΠ ΕΙΡΕΣ	ΣΥΝΟΛΟ	ΕΞΙΧΝΙΑ ΣΤΗΚΑΝ	ΔΡΑΣΤΕΣ
	ΤΕΛΕΣ ΤΗΚΑΝ	ΑΠΟΠ ΕΙΡΕΣ	ΣΥΝΟΛΟ	ΕΞΙΧΝΙΑ ΣΤΗΚΑΝ	ΗΜΕΔΑΠΟΙ	ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ	ΣΥΝΟΛΟ
1991	179	64	243	165	207	29	236
1992	190	86	276	188	216	39	255
1993	204	66	270	175	201	38	239
1994	188	70	258	150	162	29	191
1995	171	63	234	155	166	25	191
1996	144	39	183	117	118	34	152
1997	166	51	217	150	149	41	190
1998	140	54	194	144	124	52	176
1999	162	75	237	173	136	47	183
2000	168	77	245	188	180	66	246
2001	154	55	209	158	127	54	181
2002	166	56	222	168	141	64	205
2003	160	75	235	176	121	97	218
2004	191	64	255	189	138	87	225
2005	177	71	248	176	134	69	203

Συμπεράσματα:

1)οι αλλοδαποί αν και το 2001 αποτελούσαν το 7% του πληθυσμού ευθύνονταν για το 29,83% των βιασμών

2)Ανά 100.000 Ελλήνων αντιστοιχούν 1,24 βιασμοί ενώ ανά 100.000 αλλοδαπών αντιστοιχούν 7,08 βιασμοί. Οι αλλοδαποί διαπράττουν βιασμό 6 φορές συχνότερα απ’ ότι οι Έλληνες

Εκβιασμοί
	ΤΕΛΕΣ ΤΗΚΑΝ	ΑΠΟΠ ΕΙΡΕΣ	ΣΥΝΟΛΟ	ΕΞΙΧΝΙΑ ΣΤΗΚΑΝ	ΔΡΑΣΤΕΣ
	ΤΕΛΕΣ ΤΗΚΑΝ	ΑΠΟΠ ΕΙΡΕΣ	ΣΥΝΟΛΟ	ΕΞΙΧΝΙΑ ΣΤΗΚΑΝ	ΗΜΕΔΑΠΟΙ	ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ	ΣΥΝΟΛΟ
1991	124		124	121	148	2	150
1992	235		235	228	263	3	266
1993	267	1	268	259	300	5	305
1994	82	2	84	75	92	5	97
1995	88	4	92	80	103	7	110
1996	83	2	85	67	87	7	94
1997	135	2	137	108	111	37	148
1998	118	3	121	103	139	24	163
1999	112	9	121	107	155	58	213
2000	102	14	116	106	147	96	243
2001	71	7	78	72	83	36	119
2002	98	13	111	134	172	33	205
2003	105	16	121	113	146	43	189
2004	100	11	111	88	116	45	161
2005	96	16	112	96	131	34	165

Συμπεράσματα:

1)Οι αλλοδαποί αν και το 2001 αποτελούσαν το 7% του πληθυσμού ευθύνονταν για το 30,25% των εκβιασμών

2)Ανά 100.000 Ελλήνων αντιστοιχούν 0,81 υποθέσεις εκβιασμού ενώ ανά 100.000 αλλοδαπών αντιστοιχούν 4,72 υποθέσεις εκβιασμού. Οι αλλοδαποί εμπλέκονται σε υποθέσεις εκβιασμού 5,82 φορές συχνότερα απ’ ότι οι Έλληνες.

Λαθρεμπορία
	ΤΕΛΕΣ ΤΗΚΑΝ	ΑΠΟΠ ΕΙΡΕΣ	ΣΥΝΟΛΟ	ΕΞΙΧΝΙΑ ΣΤΗΚΑΝ	ΔΡΑΣΤΕΣ
	ΤΕΛΕΣ ΤΗΚΑΝ	ΑΠΟΠ ΕΙΡΕΣ	ΣΥΝΟΛΟ	ΕΞΙΧΝΙΑ ΣΤΗΚΑΝ	ΗΜΕΔΑΠΟΙ	ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ	ΣΥΝΟΛΟ
1991	98	1	99	99	139	6	145
1992	198		198	198	284	9	293
1993	145		145	143	175	27	202
1994	195		195	191	234	15	249
1995	163		163	154	189	45	234
1996	186		186	170	115	108	223
1997	220		220	199	137	112	249
1998	445		445	404	181	289	470
1999	398		398	319	168	174	342
2000	520	1	521	355	186	233	419
2001	549		549	350	194	212	406
2002	464	7	471	362	226	220	446
2003	560	3	563	493	210	360	570
2004	293	36	329	191	96	120	216
2005	277	38	315	205	125	132	257

Συμπεράσματα:

1)οι αλλοδαποί αν και το 2001 αποτελούσαν το 7% του πληθυσμού ευθύνονταν για ένα εντυπωσιακό 49,32% των υποθέσεων λαθρεμπορίου

2)Ανά 100.000 Ελλήνων αντιστοιχούν 1,9 υποθέσεις λαθρεμπορίας ενώ ανά 100.000 αλλοδαπών αντιστοιχούν 27,82. Οι αλλοδαποί εμπλέκονται σε υποθέσεις λαθρεμπορίας 14 φορές περισσότερο απ’ ότι οι Έλληνες

Ληστείες
	ΤΕΛΕΣ ΤΗΚΑΝ	ΑΠΟΠ ΕΙΡΕΣ	ΣΥΝΟΛΟ	ΕΞΙΧΝΙΑ ΣΤΗΚΑΝ	ΔΡΑΣΤΕΣ
	ΤΕΛΕΣ ΤΗΚΑΝ	ΑΠΟΠ ΕΙΡΕΣ	ΣΥΝΟΛΟ	ΕΞΙΧΝΙΑ ΣΤΗΚΑΝ	ΗΜΕΔΑΠΟΙ	ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ	ΣΥΝΟΛΟ
1991	1036	171	1207	334	543	59	602
1992	1305	214	1519	577	909	139	1048
1993	1292	213	1505	544	932	129	1061
1994	1093	164	1257	341	564	128	692
1995	1417	183	1600	308	586	168	754
1996	1417	70	1487	323	436	98	534
1997	1878	89	1967	383	374	181	555
1998	2125	97	2222	609	516	326	842
1999	1889	140	2029	695	603	344	947
2000	1581	108	1689	570	616	241	857
2001	1735	142	1877	614	570	279	849
2002	1992	127	2119	756	642	310	952
2003	2083	153	2236	863	710	273	983
2004	2339	187	2526	780	553	321	874
2005	2084	203	2287	825	587	300	887

Συμπεράσματα:

1)οι αλλοδαποί αν και το 2001 αποτελούσαν το 7% του πληθυσμού ευθύνονταν για το 32,86% των ληστειών

2)Ανά 100.000 Ελλήνων αντιστοιχούν 5,6 ληστείες ενώ ανά 100.000 αλλοδαπών αντιστοιχούν 36,62. Οι αλλοδαποί ληστεύουν 6,5 φορές περισσότερο απ’ ότι οι Έλληνες

Πλαστογραφίες
	ΤΕΛΕΣ ΤΗΚΑΝ	ΑΠΟΠ ΕΙΡΕΣ	ΣΥΝΟΛΟ	ΕΞΙΧΝΙΑ ΣΤΗΚΑΝ	ΔΡΑΣΤΕΣ
	ΤΕΛΕΣ ΤΗΚΑΝ	ΑΠΟΠ ΕΙΡΕΣ	ΣΥΝΟΛΟ	ΕΞΙΧΝΙΑ ΣΤΗΚΑΝ	ΗΜΕΔΑΠΟΙ	ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ	ΣΥΝΟΛΟ
1991	397		397	389	426	72	498
1992	405		405	398	468	55	523
1993	352	1	353	348	370	47	417
1994	412		412	340	401	69	470
1995	312		312	287	260	78	338
1996	280	2	282	222	233	71	304
1997	280	1	281	226	216	108	324
1998	962	3	965	924	222	996	1218
1999	1642	9	1651	1485	250	1504	1754
2000	1786	3	1789	1700	266	1802	2068
2001	1837	10	1847	1714	401	1668	2069
2002	3208	4	3212	3139	532	3240	3772
2003	2899	5	2904	2818	494	2787	3281
2004	3997	9	4006	3863	466	3767	4233
2005	3997	63	4060	3850	568	3652	4220

Συμπεράσματα:

1)Οι αλλοδαποί αν και το 2001 αποτελούσαν το 7% του πληθυσμού ευθύνονταν για ένα μεγαλόπρεπο 80,61% των πλαστογραφιών

2)Ανά 100.000 Ελλήνων αντιστοιχούν 3,94 πλαστογραφίες ενώ ανά 100.000 αλλοδαπών αντιστοιχούν 218, 95. Οι αλλοδαποί το 2001 διέπραξαν 55,5 φορές περισσότερες πλαστογραφίες απ’ ότι οι Έλληνες.

Σεξουαλική εκμετάλλευση
	ΤΕΛΕΣ ΤΗΚΑΝ	ΑΠΟΠ ΕΙΡΕΣ	ΣΥΝΟΛΟ	ΕΞΙΧΝΙΑ ΣΤΗΚΑΝ	ΔΡΑΣΤΕΣ
	ΤΕΛΕΣ ΤΗΚΑΝ	ΑΠΟΠ ΕΙΡΕΣ	ΣΥΝΟΛΟ	ΕΞΙΧΝΙΑ ΣΤΗΚΑΝ	ΗΜΕΔΑΠΟΙ	ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ	ΣΥΝΟΛΟ
1991	973	1	974	945			1103
1992	877	1	878	873			1091
1993	1140	3	1143	1140			1304
1994	678	4	682	673			826
1995	468	5	473	458			622
1996	564		564	498			733
1997	690	9	699	633			990
1998	444		444	390	325	242	567
1999	577	3	580	485	397	184	581
2000	272	1	273	272	382	356	738
2001	438	15	453	427	567	421	988
2002	407	2	409	399	449	322	771
2003	431		431	398	502	286	788
2004	413		413	358	468	305	773
2005	452	1	453	395	402	269	671

Συμπεράσματα:

1)οι αλλοδαποί αν και το 2001 αποτελούσαν το 7% του πληθυσμού ευθύνονταν για το 42,61% των υποθέσεων σεξουαλικής εκμετάλλευσης

2)Ανά 100.000 Ελλήνων αντιστοιχούν 5,57 σεξουαλικής εκμετάλλευσης ενώ ανά 100.000 αλλοδαπών αντιστοιχούν 55,36. Οι αλλοδαποί εμπλέκονται σε υποθέσεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης 10 φορές περισσότερο απ’ ότι οι Έλληνες.

Φουράκης, μασόνοι, "κεντροελληνικές" οργανώσεις και Βυζάντιο

2011-05-04T10:14:00.000-07:00

Σάλο έχει προκαλέσει η τελευταία συνεντευξη του γνωστού ερευνητή Ιωάννη Φουράκη σε απόσμασμα της οποίας, αναφέρεται σε ορισμένες οργανώσεις και συγγραφείς του ελληνοκεντρικού χώρου, λέγοντας ότι σχεδόν όλοι είναι μασόνοι και κάποιοι από αυτούς συνειδητοί πράκτορες που σκοπό έχουν να φθείρουν την ορθοδοξία.
Πρέπει να αναφέρουμε ότι ο κ. Φουράκης που πέθανε πριν από μερικούς μήνες, ήταν από τους πρώτους συγγραφείς - ερευνητές που μίλησε για την "Ομάδα Έψιλον". Η συγκεκριμένη συνέντευξη είναι αρκετά μεγάλη, περίπου 2 ώρες, και δεν την εχω παρακολουθήσει όλη αλλά μόνο το επίμαχο απόσπασμα (το οποίο όμως δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες).

Η αλήθεια είναι ότι εδώ και καιρό μου καθόταν στο στομάχι η τακτική κάποιων περιοδικών και συγγραφέων να δαιμονοποιούν ολόκληρες περιόδους της ελληνικές ιστορίας και κυρίως την βυζαντινή περίοδο. Στο σαλεμένο τους μυαλό το βυζάντιο δεν είναι ελληνικό αλλά ένα κράτος "που καταπίεζε και εξόντωνε τους έλληνες" και ο χριστιανισμός "μιαρή θρησκεία ρασοφόρων που επιβλήθηκε δια πυρός και σιδήρου στην Ελλάδα".

Ψέματα κι ανοησίες επιστρατεύουν στην προσπάθειά τους να πείσουν. Ο Αλάριχος (370-410 Βησιγότθος φύλαρχος) για παράδειγμα εμφανίζεται σαν ένας ταλιμπάν του χριστιανισμού που εξεστράτευσε στην Ελλάδα προκειμένου να αφανίσει τους Έλληνες. Στην πραγματικότητα βέβαια ο Αλάριχος ήταν ένας ανεξέλεγκτος βάρβαρος, που ναι μεν λεηλάτησε την Ελλάδα στα τελη του 4ου αιώνα αλλά ασφαλώς όχι από θρησκευτικά κίνητρα. Άλλωστε αμέσως μετά εκτρέπεται στην Ιταλία όπου καταλαμβάνει και λεηλατεί την Ρώμη - μία καθαρά χριστιανική πόλη εκείνη την εποχή!!!

Με τέτοιες ανοησίες χαρίζουμε -δεν ξέρω κι εγώ σε ποιον- την υπερχιλιετή ιστορία του βυζαντινού ελληνισμού και επιχειρείται να δημιουργηθεί ρήγμα στην αυτοσυνειδησία του σημερινού έλληνα, ένας τεχνητός διαχωρισμός σε καθαρούς έλληνες (δηλαδή αντιχριστιανούς) και σε "δειδαίμονες γραικύλους". Δεν ξέρω ποιον εξυπηρετεί αυτό το σχέδιο. Σίγουρα πάντως όχι τον ελληνικό λαό. Είμασε που είμαστε σε μία περίοδο της ιστορίας μας που βαλλόμαστε πανταχόθεν, αν τους κάνουμε την χάρη κι ανοίξουμε άλλο ένα εσωτερικό μέτωπο, θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Πριν λίγο καιρό έγιναν κάποιες εκπομπές για την ανάδειξη του πιο σημαντικού έλληνα. Δικαίως αναδείχτηκε πρώτος ο Αλέξανδρος. Αυτό που μου προξένησε αλγεινότατη εντύπωση όμως ήταν ότι μόνο προσωπικότητες από την νέα και την αρχαία Ελλάδα συναγωνίζονταν. Δεν καταλαβαίνω. Σημαντικοί έλληνες γεννιούνταν μόνο στην αρχαιότητα και τώρα κάνοντας ένα... διάλλειμμα 11 - 12 αιώνων;;;; Για παράδειγμα ο Βασίλειος ο βουλγαροκτόνος δεν ήταν σημαντικός έλληνας; Λακωνικής καταγωγής ήταν ο άνθρωπος. "Λάκαινα'' (καταγόμενη από την Λακωνία) ήταν η μάνα του η Θεοφανώ. Στην Αθήνα τέλεσε θρίαμβο για την ολοκληρωτική νίκη επί των βουλγάρων, στην Ακρόπολη. Ευτυχώς που υπήρχε κι αυτός και δεν εκσλαβήστηκε όλη η Ελλάδα από την θεσσαλία και πάνω. Μου φαίνεται η προπαγάνδα τους έχει πιάσει τόπο σε κάποιο βαθμό...

Οι βυζαντινοί είτε το θέλουμε είτε όχι ήταν πιο κοντά στους αρχαίους παρά εμείς, όπως ακριβώς ο γιος είναι πιο κοντά στον πατέρα κι όχι ο εγγονός στον παππού. Είχαν όμως συνείδηση της ελληνικότητάς τους; Και βέβαια. Αν και το όνομα "έλληνας" τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες είχε ενοχοποιηθεί θεωρούμενο ταυτόσημο με το εθνικός, εντούτοις δεν παύει ποτέ να χρησιμοποιείται και παράλληλα με το γραικός ως δηλωτικό της καταγωγής. Σε αυτό το σημείο παραθέτο ένα εκτεταμένο κείμενο με άμεσες αναφορές επιφανών βυζαντινών ελλήνων στην καταγωγή τους. Το κείμενο δεν είναι δικό μου το πήρα από το περιοδικό πεμπτουσία (Δεκ.-Νοεμ. 2002):

Μαρτυρίες για την Ταυτότητα των Βυζαντινών και των Ρωμιών σε Ελληνικές Πηγές

[Από το περ. 'Πεμπτουσία' τεύχ. 7, 8, 9 Δεκέμβριος 2001 - Νοέμβριος 2002]

Η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ και η αντίληψις που έχει ένα έθνος για τον εαυτό του και τις αξίες του είναι προϊόντα της μνήμης που διατηρεί από την ιστορία του και την πολιτιστική εμπειρία πού κατέχει και ζει.

Η μνήμη του αρχαίου Ελληνισμού από τη Μυκηναϊκή εποχή καί τους μυθικούς χρόνους ως την εποχή των Ελληνιστικών χρόνων και της Ρωμαϊκής κυριαρχίας ήταν ζωντανή καθ' όλη τη βυζαντινή χιλιετία. Οι Βυζαντινοί δεν γνώρισαν ποτέ διακοπή στην ιστορία του Ελληνισμού. Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούνταν ειδωλολάτρες μεν, πλην όμως πρόγονοι. Η αυτοσυνειδησία των Βυζαντινών είχε διαμορφωθεί από τη μελέτη των ιστορικών -του Ηροδότου, του Θουκυδίδη, του Ξενοφώντα, του Πολυβίου, του Πλουτάρχου, - των ποιητών και φιλοσόφων - του Ομήρου, του Σοφοκλή, του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, των ιατρών και επιστημόνων -Ιπποκράτη, Γαληνού, Αρίσταρχου, Ήρωνα, Στράβωνα, Πτολεμαίου και άλλων των κλασσικών και μεταγενεστέρων χρόνων.

Η εικόνα που είχαν εκείνοι που κατοικούσαν στο ελληνόφωνο ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για τον εαυτό τους ήταν μία σύνθεση αποτελούμενη από τη γλώσσα που μιλούσαν, τη γραμματεία που μελετούσαν, την παιδεία που διδάσκονταν και την ελληνική χριστιανική θρησκεία που λάτρευαν, στοιχεία που τους συνέδεαν αδιάκοπα με τους αρχαίους προγόνους τους.

Γνώμες Έγκριτων Ιστορικών

Υπό αυτές τις προϋποθέσεις o διάσημος Ούγγρος Ελληνιστής Ιούλιος Μοράβσικ γράφει ότι είναι προτιμότερο να μιλάμε για Ελληνολογία παρά για Βυζαντινολογία. Το ουσιαστικό «Ελληνολογία» πιο περιεκτικά και ιστορικώς με περισσότερη ακριβολογία εκφράζει τον χαρακτήρα και το ήθος του βυζαντινού κράτους καί πολιτισμού.(1)

Αλλά ο Μοράβσικ δεν ήταν ο μόνος που συνιστούσε την αντικατάσταση του ονόματος «Βυζαντινολογία» με το «Ελληνολογία» και «Ελληνισμός των μέσων αιώνων». Ο Γεώργιος Οστρογκόρσκι, ένας από τους σημαντικότερους μελετητές της υπό συζήτηση περιόδου, στο τέλος του πρώτου μέρους της Ιστορίας του γράφει ότι τώρα μπορούμε να ομιλούμε για την ιστορία της Μεσαιωνικής Ελληνικής Αυτοκρατορίας. Και ο προ ολίγων μηνών αποθανών Ρώσσος Αλέξανδρος Καζντάν σε μια πολύ σημαντική μελέτη του με θέμα «Συνέχεια και Ασυνέχεια στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία» τονίζει ότι η Αυτοκρατορία ήταν ελληνική, αν και περιείχε μερικές μειονότητες, Αρμενίους, Ιταλούς, Σλάβους. Περιορίζομαι σε τρεις μαρτυρίες μη Ελλήνων ιστορικών και φιλολόγων,(2) οι οποίοι δεν νομίζω ότι έπασχαν από ελληνικό πατριωτικό εθνικισμό, όπως θα χαρακτηρίζονταν μερικοί από μας αν θα λέγαμε το ίδιο πράγμα.

Οι όροι Ρωμαίος-Γραικός

Είναι γνωστό, βέβαια, ότι αυτοί που σε σχολικά εγχειρίδια άκριτα ονομάζονται «Βυζαντινοί» αυτοπροσδιορίζονταν ως Ρωμαίοι, δηλαδή πολίτες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Και τούτο γιατί γι' αυτούς η Ρωμαϊκή
Αυτοκρατορία δεν καταστράφηκε με την πτώση της Ρώμης. Το διάταγμα του Καρακάλλου το 212, δια του οποίου όλοι οι ελεύθεροι κάτοικοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πολιτογραφήθηκαν ως Ρωμαίοι πολίτες, είχε αποφασιστική σημασία για τη «ρωμανοποίηση» του Ελληνισμού.

Αλλά, ενώ οι πολίτες της νέας αυτοκρατορίας θεωρούσαν τους εαυτούς τους Ρωμαίους, γι' αυτό και Ρωμιοί και Ρωμιοσύνη, επειδή το κράτος τους ήταν μια συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι γειτονικοί και άλλοι λαοί [Λατίνοι, Φράγκοι, Ρώσοι, Αρμένιοι, Γεωργιανοί, Χάζαροι, Εβραίοι] τους ονόμαζαν Γραικούς [Έλληνες] και Γιουνάνι, Γιαβάνι [Ίωνες]. Ενώ οι «Βυζαντινοί» καλούσαν το κράτος τους «Βασίλειον των Ρωμαίων» οι ξένοι λαοί το ονόμαζαν Γραικία ή Γιουναστάν ή Γιοβάν [Ιωνία].

Το όνομα «Γραικός», το οποίο κατά τον Αριστοτέλη, Απολλόδωρο, το χρονικό της Πάρου και άλλες αρχαίες πηγές είναι αρχαιότερο του «Έλληνας»,(3) χρησιμοποιούνταν περιστασιακά και από τους Βυζαντινούς για λόγους αυτογνωσίας. Τις περισσότερες όμως φορές χρησιμοποιούνταν για να δηλωθεί η παιδεία, η γλώσσα, η πολιτισμένη παράδοση. Με μερικές• μόνο εξαιρέσεις, όλοι οι ξένοι λαοί χρησιμοποιούσαν τις λέξεις «Γραικοί» και «Γραικία» για να δηλώσουν τον Έλληνα και την Ελλάδα, η οποία κατ' αυτούς ταυτιζόταν με την Βαλκανική χερσόνησο και την Μικρασία. Κατά κανόνα οι μη ελληνικές πηγές αναφερόμενες στον εθνικό ελληνικό χαρακτήρα δεν κάνουν διάκριση μεταξύ αρχαίων, μη χριστιανών, και χριστιανών Ελλήνων.

Η μέγιστη πλειονότητα αυτών των ίδιων των Βυζαντινών είχαν συνείδηση της αδιάσπαστης ενότητάς τους με τους αρχαίους Έλληνες, ειδωλολάτρες μεν, όπως προείπαμε, πλην όμως προγόνους. Αν και μετά τον τέταρτο αιώνα το εθνικό όνομα «Έλλην» είχε χάσει το αρχικό νόημά του και ταυτίστηκε με το «ειδωλολάτρες», το «Γραικός» και το «Ίωνας» επεβίωσαν ως εθνικά και συνώνυμα ονόματα και χρησιμοποιούνταν από τους γειτονικούς λαούς, της Δύσεως και της Ανατολής του Βορρά και του Νότου. Ο Πρίσκος, ιστορικός του 5ου μ.Χ. αιώνα, γράφει ότι καθ' ον χρόνον ήτο απεσταλμένος πρέσβυς στην Αυλή του Αττίλα συνήντησε κάποιον ενδεδυμένον Σκυθικά που μιλούσε Ελληνικά. Όταν ο Πρίσκος τον ρώτησε που είχε μάθει την ελληνική, εκείνος χαμογέλασε και είπεν: «Είμαι Γραικός εκ γενετής».(4)

Ο Θεόδωρος Στουδίτης

Δεν ήταν ασύνηθες στους μεταγενέστερους Βυζαντινούς συγγραφείς να χρησιμοποιούν το «Γραικός» ή «Γραικοί» ή και το «Έλληνας» ακόμη για να αναφερθούν στους γηγενείς της Αυτοκρατορίας. Ολίγα μόνο παραδείγματα. Σε γράμμα του στο πνευματικό του παιδί Ναυκράτιο, ο Θεόδωρος Στουδίτης [759-826] εκφράζει τη λύπη του για κάποιο μοναχό ονόματι Ορέστη που λιποτάκτησε στους εικονομάχους και τον ενθαρρύνει να μείνει πιστός στις αρχές του «χάριν της δόξης του Χρίστου υπέρ ου δονείται η ταπεινή Γραικία μάλα».Η Γραικία εδώ, η οποία συνταράσσεται πολύ από την εικονομαχία, είναι ολόκληρη η βυζαντινή αυτοκρατορία, όπως την περιγράφουν και μη ελληνικές πηγές της ιδίας εποχής.

Σε παρηγορητική του επιστολή στην ηγουμένη Ευφροσύνη της Μονής Κλουβίου, ο Θεόδωρος ομιλεί για στρατηγίες και δημαγωγίες «και εν Αρμενία και εν Γραικία». Η δυτικά της «αφ' ηλίου ανατολών» Αρμενίας Γραικία δεν είναι άλλη ειμή η βυζαντινή αυτοκρατορία.

Οι γηγενείς ή όλοι οι κάτοικοι της αυτοκρατορίας ονομάζονται Γραικοί από τον διάσημο ηγούμενο της Μονής Στουδίου. Σε επιστολή του στον ασηκρήτη Στέφανο, ο Θεόδωρος θρηνεί την εικονομαχική πολιτική του αυτοκράτορα Λέοντα του Δ' [775-780] και ιδιαίτερα τις διώξεις εναντίον των εικονοφίλων πού εξαπέλυσε το 780.
Αποκαλεί τον αυτοκράτορα αντίχριστο προ του Αντιχρίστου και εκφωνεί: «Ακούσατε πάντα τα έθνη, ενωτίσασθε πάντες οι κατοικούντες την οικουμένην τι γέγονεν εν Γραικοίς».(5)

Κατά τον δέκατο αιώνα στην περιγραφή της ανωμαλίας και αναταραχής που προκάλεσε η Σλαβική ομάδα εγκατεστημένη στην περιοχή των Πατρών, ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος γράφει ότι οι Σλάβοι κατ' αρχήν λεηλάτησαν τις κατοικίες των γειτόνων τους Γραικών και κατόπιν πήγαν εναντίον της πόλεως των Πατρών.(6)

Η Άννα Κομνηνή

Το «Έλλην» ως εθνικό όνομα και όχι συνώνυμο του «ειδωλολάτρης» χρησιμοποιείται από την Άννα την Κομνηνή [1083-1154] και άλλους συγγραφείς. Όταν γράφει για το τόξο τσάγγρα η Άννα τονίζει ότι το τόξο αυτό είναι άγνωστο στους Έλληνες και αναφέρεται στους συγχρόνους της Έλληνες κι όχι τους αρχαίους. Όταν η Άννα Κομνηνή καυχάται για την αρχαία κλασσική της παιδεία ομιλεί ως γνήσια απόγονος των Ελλήνων και όχι ως αλλοδαπή που διδάχθηκε την ελληνική ως ξένη γλώσσα. Γράφει για την πατρίδα της. Επαινεί την ελληνικώτατη προφορά που είχε ο Ιωάννης Ιταλός σαν να είχε έλθει στην «πατρίδα μας» και να είχε εκμάθει την ελληνική από παιδικής ηλικίας.(7)

Ο Μιχαήλ Ψελλός

Ο Μιχαήλ Ψελλός, ο «ύπατος των φιλοσόφων», κατά τον ενδέκατο αιώνα [1018-1081] είχε ελληνικότατη συνείδηση. Όταν κατακρίνει τον ιστορικό Ηρόδοτο, διότι έγραφε κολακευτικά λόγια για τους Πέρσες και προσβλητικά για τους Έλληνες, ο Ψελλός γράφει σαν να προσεβλήθη ο ίδιος, αφού ο Ηρόδοτος προσέβαλε τους προγόνους του.(8)

Ολίγες ακόμη μαρτυρίες από ελληνικές πηγές επαρκούν για να επιβεβαιώσουν το έγκυρο των απόψεων μας ότι το «Γραικός» και το «Έλλην» ως εθνικά ονόματα χρησιμοποιούνταν από τους Βυζαντινούς συγγραφείς όσες φορές το καλούσαν οι περιστάσεις.

Ο Θεοφάνης ο ομολογητής

Ο Θεοφάνης ο ομολογητής και ο Πλήθων ο Γεμιστός, ο πρώτος του 8ου καί 9ου αιώνα και ο δεύτερος του 14ου είναι περισσότερο συγκεκριμένοι στον προσδιορισμό του όρου «Γραικός» και «Έλληνας». Ο Θεοφάνης, που έγραψε στις αρχές του 9ου αιώνα, διηγείται ότι όταν πρεσβεία από την Κωνσταντινούπολη μετέβη στην Αυλή του Καρλομάγνου για να ζητήσει την κόρη του Ερυθρώ ως σύζυγο του Κωνσταντίνου του 6ου άφησε πίσω τον διδάσκαλο και μοναχό Ελισσαίο για να διδάξει στην Ερυθρώ τη γλώσσα και την παιδεία των Γραικών και τους νόμους της Ρωμαϊκής Πολιτείας. Για τον Θεοφάνη ο λαός, η γλώσσα, η παιδεία είναι Γραικοί και Γραικικοί.(9)

Κατά τον δωδέκατο αιώνα οι αδελφοί Μιχαήλ και Νικήτας Χωνιάται ή Ακομινάτοι κάμνουν ευρεία χρήση των ονομάτων «Έλληνες» και «Ελλάς», ενίοτε δε και «Γραικοί», ως εθνικά ονόματα, όχι μόνο με αναφορά στην κλασσική αρχαιότητα, αλλά ως ονόματα της σύγχρονης εποχής τους. Ο Νικήτας γράφει για «Έλληνες άνδρες» και ονομάζει τις πόλεις που κατακτήθηκαν από τους εχθρούς «ως πόλεις όλας ελληνίδας». Ο δε πρεσβύτερος αδελφός του Μιχαήλ, που έγινε και αρχιεπίσκοπος Αθηνών, θρηνεί την παρακμή των Ελλήνων λόγω των Λατινικών κατακτήσεων με τις Σταυροφορίες.(10)

Κατά τον 13ο αιώνα μέχρι το τέλος της Αυτοκρατορίας οι όροι «Έλληνες» και «Ελλάς» γίνονται περισσότερο κοινόχρηστοι. Επί παραδείγματι ο αυτοκράτορας Ιωάννης Γ' Βατάτζης σε επιστολή του στον Πάπα Γρηγόριο τον ενδέκατο βλέπει τον εαυτό του να βασιλεύει σε γένος των Ελλήνων και ότι «εν τω γένει των Ελλήνων ημών η σοφία βασιλεύει και ως εκ πηγής εκ ταύτης πανταχού ρανίδες ανέβλυσαν».(11)

Είναι γνωστόν ότι, με βάση τη γλώσσα και την παιδεία, ο τελευταίος σημαντικός φιλόσοφος του Βυζαντίου Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός χαρακτηρίζει τους κατοίκους της φθινούσης αυτοκρατορίας «Έλληνες».(12) Με βάση λοιπόν την γλώσσα που μιλούσαν, τα γράμματα που διδάσκονταν, την ιστορική μνήμη που καλλιεργούσαν και την αυτοσυνειδησία που κατείχαν οι γνήσιοι Βυζαντινοί ήσαν Γραικοί, Έλληνες και Ρωμηοί, όροι συνώνυμοι. Η αντίληψις που είχαν για τον εαυτό τους ενισχύεται από την γνώμη που είχαν και οι γείτονες της αυτοκρατορίας. Αλλά επ' αυτού στο επόμενο κεφάλαιο.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. - Byzantion, τομ.25 (1965), σσ. 291-301.

2. - George Ostrogorsky, History of the Byzantine State μετάφρ. στα Αγγλικά Joan Hussey (New Brunswick, N. J. 1969), σ. 86. Alexander Kazhdan and Antony Cutler, "Continuity and Discontinuity in Byzantine History", Byzantion τόμ. 32 (1982), σ. 465.

3. - Αριστοτέλης, Μετεωρολογία 1:14. Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη 1:49. Χρονικόν Πάρου Α 6, 10-12, επ. Felix Jacoby, Das Marbor Parium (Berlin, 1904), 4, βλ. ιδιατέρως σσ. 36-38,138.

4. - Πρίσκος Πανίτης, Fragments, επ. C. Müller, Fragmenta Historicum Graecorum, 4 (Paris 1868), σσ. 69-110, κυρίως σ. 86.

5. - Θεοδώρου Στουδίτου, Επιστολές 145, 458, 419, έκδοσις Georgios Fatouros, Theodori Studitae Epistulae 2, τόμοι (Walter de Gruyter: Berolini 1991) σσ. 261, 652,587.

6. - Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος, Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν, κεφ. 49. Επ. Gy. Moravcsik και μετάφρ. Β. J. Η. Jenkins, Constantine Porphyrogenitus, De Administrando Imperio (Budapest, 1949), σσ. 228-232.

7. - Άννα Κομνηνή, Αλεξιάδα, Βιβλ. 10, κεφ. 8, Πρόλογος 4-5, Βιβλ. 5, κεφ. 5, Βιβλ. 10, κεφ. 9.

8. - Μιχαήλ Ψελλός, Χρονογραφία, Κωνσταντίνος IX. 24.

9. - Θεοφάνης, Χρονογραφία AM 6274, επ. C. de Boor, Theophanis Chronographia (Lipsiae, 1883) τόμ. Ι, σ. 455.

10. - Νικήτας Χωνιάτης, Βασιλεία Ανδρονίκου του Κομνηνού, έκδ. loanness Α.. Van Dreien (Berlin 1975), σσ. 301, 496, 502, 401, 477 et all. Μιχαήλ Ακομινάτος Χωνιάτης, Τα Σωζόμενα, έκδ. Σπυρίδωνος Π. Λάμπρου, 2 τομ. (Αθήναις 1880), 1:100, 183,2:292.

Τελικά έχουμε δημοκρατία;

2010-08-28T10:37:00.000-07:00

Τελικά έχουμε δημοκρατία; Δεν νομίζω… Δημοκρατία είναι όταν αποφασίζει ο λαός για τον λαό κι όχι όταν αποφασίζουν οι «αντιπρόσωποι» του λαού για τον λαό…
Οι 20.000 πολίτες της Σπάρτης (διορθώστε με αν κάνω λάθος) εξέλεγαν 5 εφόρους. Αυτοί κυβερνούσαν για 1 έτος (ki όχι για 4 ). Λοιπόν οι άνθρωποι τότε ήταν ακριβολόγοι και λιγότερο ψεύτες. Δεν ισχυρίστηκαν ποτέ ότι είχαν δημοκρατία. Ολιγαρχία έλεγαν ότι είχαν. Εκλεγμένη μεν, ολιγαρχία δε. Και μην το ξεχάσω: στην Σπάρτη για όλα τα σοβαρά θέματα ψήφιζαν όλοι οι πολίτες.

Ο σύγχρονος κοινοβουλευτισμός ξεκίνησε από την Αγγλία ως μία προσπάθεια των ευγενών να μειωθεί η βασιλική αυθαιρεσία προς όφελος αποκλειστικά δικό τους. Δεν ήταν αρχικά θεσμός δημοκρατικός. Αιώνες αργότερα όταν το δικαίωμα ψήφου εκχωρήθηκε σε πλατιές μάζες, ο κοινοβουλευτισμός άρχισε να φαντάζεται ότι είναι μία μορφή «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» .

Μπορεί όμως η δημοκρατία να αντιπροσωπευτεί επιτυχώς; Ο Ρουσώ πίστευε ότι η δημοκρατία δεν είναι κάτι το αντιπροσωπεύσιμο. Σύμφωνα με αυτόν οι σύγχρονοί του Άγγλοι που θεωρούσαν ότι έχουν δημοκρατία, απλά εξαπατούσαν τον εαυτό τους.

Θέλετε μία απτή απόδειξη ότι δεν υπάρχει δημοκρατία στον δυτικό κόσμο; Η απάντηση είναι απλή: Υπάρχουν φόροι. Σε μία πραγματική (άμεση) δημοκρατία, δεν υπάρχουν φόροι . Στην αρχαία Αθήνα ο Δήμος δεν πλήρωνε φόρους. Οι πολλοί, ο δήμος είχαν επιβάλλει στους πλούσιους να πληρώνουν της χορηγίες (υπήρχαν βέβαια και έσοδα από δασμούς, μετοίκους κτλ). Ο Λαός δεν πλήρωνε. Είναι λογικό όταν εσύ αποφασίζεις για τον εαυτό σου. Φόρους πληρώνεις μόνο όταν κάποιος βασιλιάς, αφέντης ή…. «αντιπρόσωπος» αποφασίζει για σένα. Αυτό το είχε πει κι ο Ανδριανόπουλος από την ανάποδη βέβαια. Είπε σε μία εκπομπή ότι είναι παράλογο να μιλάμε για άμεση δημοκρατία αφού από τα πρώτα πράγματα που θα έκαναν οι πολίτες θα ήταν να απαλλάξουν εαυτούς από τους φόρους.

Δεν θέλω βέβαια να αδικώ τον κοινοβουλευτισμό. Ιστορικά απετέλεσε βήμα προόδου. Είναι το λιγότερο απομακρυσμένο από την δημοκρατία πολίτευμα. Όμως το κακό έχει παραγίνει ήλθε η ώρα να πάμε παραπέρα έστω και λίγο.

Από παλιά κυοφορούνται τέτοιες σκέψεις στο μυαλό μου. Αλλά δύο περιστατικά ήταν αυτά που με παρακίνησαν περισσότερο. Το πρώτο είναι το θέμα των ταυτοτήτων λίγα χρόνια παλιότερα. Η αναγραφή ή η μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, ομολογώ δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Αυτό που μου προξένησε αλγεινή εντύπωση ήταν ότι 3 εκατομμύρια Έλληνες ζητούσαν με την υπογραφή τους δημοψήφισμα και δημοψήφισμα δεν έγινε. Τέτοια αχαρακτήριστη γαϊδουριά.

Το άλλο γεγονός είναι τελείως πρόσφατο κι έχει να κάνει με την ουσία του κοινοβουλευτισμού ως «αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας». Έχει να κάνει με την εξαπάτηση των ψηφοφόρων από την παρούσα κυβέρνηση. Πρόκειται για κάτι το μοναδικό ίσως όχι μόνο στα χρόνια μετά το 1974 αλλά και σε όλη την νεότερη ιστορία μας από καταβολής νέου ελληνικού κράτους. Ποτέ ξανά ελληνική κυβέρνηση δεν έκανε σε τόσο μεγάλο βαθμό, τόσο διαφορετικά πράγματα από αυτά που προεκλογικά εξήγγειλε, και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Κατ’ εμέ η παρούσα κυβέρνηση δεν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση. Γιατί άλλα την ψήφησαν να κάνει όσοι την ψήφησαν κι άλλα κάνει. Αν ένας συνταξιούχος την ψήφησε διότι πίστεψε ότι η σύνταξή του θα αυξηθεί πάνω από τον πληθωρισμό (!!!!), άραγε αυτός ο άνθρωπος αντιπροσωπεύεται επιτυχώς από τον κυβερνητικό βουλευτή που ψήφησε στην βουλή όχι την αύξηση της σύνταξης πάνω από τον πληθωρισμό, όχι μια κάποια αύξηση, όχι το πάγωμα αλλά για πρώτη φορά τα τελευταία 50 χρόνια την μείωσή της;;;;;
Και βέβαια όχι.

Δεν επαγγέλλομαι βέβαια την πλήρη κατάργηση του κοινοβουλευτισμού αλλά την δημιουργία ενός νέου μικτού πολιτεύματος με πολλά δημοκρατικά στοιχεία. Ας συνεχίσουν να υπάρχουν Πρόεδροι, βουλευτές, υπουργοί κτλ. Και εξηγούμε: Κατά την γνώμη μου θα έπρεπε το σύγχρονο κοινοβουλευτικό σύστημα να εμπλουτιστεί με στοιχεία πραγματικής δημοκρατίας. Μπορώ να σκεφτώ πολλά τέτοια στοιχεία. Βασικά όμως θεωρώ μόνο δύο:
· Πρώτον. Αν 100.000 πολίτες ζητούν δημοψήφισμα για οποιοδήποτε θέμα, να γίνετε δημοψήφισμα. Κανένας, ότι αξίωμα και να έχει να μην μπορεί να το εμποδίσει. Και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος να είναι δεσμευτικό για αρκετά χρόνια, πάνω από κάθε άλλο νόμο, κυβερνητική πρόθεση ή «δράση». Τώρα πια έχουμε την τεχνολογία να το κάνουμε αυτό. Παλιότερα μια δικαιολογία υπέρ του αμιγούς κοινοβουλευτισμού ήταν ότι δεν μπορούν τα εκατομμύρια των πολιτών ενός συγχρόνου κράτους να ψηφίζουν κάθε τρεις και λίγο. Δεν γίνετε να μαζεύονται σε ένα μέρος να ψηφίζουν συνέχεια όπως γινόταν στις αρχαίες δημοκρατίες που αριθμούσαν μερικές χιλιάδες πολιτών σε μία περιορισμένη έκταση. Τώρα όμως η τεχνολογία μας το επιτρέπει αυτό. Μπορούμε με την βοήθεια υπολογιστών να ψηφίζουμε το πρωί και να ξέρουμε το αποτέλεσμα το βράδυ.
· Δεύτερον. Τα κόμματα πρέπει να καταθέτουν στον ανώτατο άρχοντα προεκλογικά το πρόγραμμα, τις θέσεις, τις δεσμεύσεις βάσει των οποίων αν εκλεγεί θα κυβερνήσει και βάσει των οποίων διεκδικεί την ψήφο των πολιτών. Να είναι παράνομο, ποινικά κολάσιμο το να πράττει σαν κυβέρνηση διαφορετικά. Επίσης ο ανώτατος άρχοντας να είναι υποχρεωμένος να αφαιρέσει την εξουσία από μία τέτοια κυβέρνηση.

Κάποιος μπορεί να πει ότι προτείνω έναν δρόμο προς την οχλοκρατία και την πλήρη διάλυση. Μπορεί να είναι κι έτσι. Αν είναι να καταστραφούμε όμως ας καταστραφούμε γιατί εμείς το επιλέξαμε ελεύθερα μέσα σε ένα πολίτευμα που ο απλός πολίτης έχει πραγματική δύναμη. Εξάλλου, και ο καθαρός κοινοβουλευτισμός που έχουμε από το 1974 και μετά δεν μας οδήγησε σε κανέναν παράδεισο....