UKNepal Literature

बिबेक श्रेष्ठको SONGS FOREVER - LIVE MUSICAL TOUR -2012 को अन्तिम प्रदर्शन ।

2012-02-29T16:16:00.002+00:00

The organising team has expressed a great pleasure to inform all Nepalese living in the UK that the "SONGS FOREVER - LIVE MUSICAL TOUR 2012" is going to be held at South Harrow. This Live Musical Show is organised in aid of HELP NEPAL NETWORK UK. This first ever of its kind Solo tour of popular singer Bivek Shrestha was started on 28 Jan 2012 in Plumstead, South London. The event has been performed in five different places across the UK and the last performance for this year is to be held in South Harrow on 3rd of March 2012. According to the organising team (Mr. Manoj Kumar Shrestha), the "SONGS FOREVER - LIVE MUSICAL TOUR -2012” will be followed by the Chorus Band Presentations, forever hit numbers; ie. RITU HARUMA TIMI, TIMILE BHANEKA, CHISO CHISO, HAWAMA, HONGKONG POKHARA, LEKA KI HEY MAYA, and many more. The whole idea of the show is to promote the Nepali art and music in an organized way and support Help Nepal Network UK. The Help Nepal Network is a Charity Organisation based in UK which provides helps to the needy people in Nepal. The Details of the Event are as follows: Date: 3 March 2012 Saturday, Venue: Harrow Borough Football Club, Earlsmead, Carlyon Avenue, South Harrow, HA2 8SS. Door Opens at 6:15 PM, Programme Starts at 7:00 PM, Door Closes at 22:00 PM and the Ticket will cost £10:00 Per Person.

Judicial Irregularity in Nepal

2012-02-28T16:59:00.001+00:00

अख्तियारले भ्रष्टाचार गरेको भन्दै मुद्दा हालेको ९ वर्षपछि मात्रै जेपी गुप्ता भ्रष्टाचारी ठहरिए । सर्वोच्चको पछिल्लो फैसलाले गुप्तालाई भ्रष्टाचारी मात्रै भनेन कि उनलाई सफाइ दिने विशेष अदालतका तत्कालीन न्ययाधीशहरुलाई नै कारबाहीको सिफारिस गर्योप । एक त न्यायिक प्रक्रियामै बर्षौं लाग्ने, र अर्को न्यायाधीशहरु नै न्याय सम्पादन कार्यमा विचलित हुने यही मुद्दाको फैसलाले प्रष्ट पार्यो । कसरी हुन सक्छ त छिटो र निष्पक्ष न्याय सम्पादन? यसै सवालको साझा सवालको बहसमा हामीसँग कानून तथा न्यायमन्त्री वृजेशकुमार गुप्ता र नेपाल बार एसोसियसनका पूर्व अध्यक्ष -- वरिष्ठ अधिवक्ता शम्भु थापा हुनुहुन्छ ।

जन्म्यो सपुत लखन नामको

2012-02-23T12:55:00.002+00:00

बिजय हितान

जन्म्यो सपुत लखन नामको, गोरखा बुङ्कोट काउले
शिक्षाको ज्योति दिलाउन लगे, लखनौं सानैमा उनका बाउले

भर्ती भएर पुरानो गोरख गणमा, सैनिक जागिर खाए
कुसल कर्मठ सिपाही बनेर, छिट्टै कप्तानको फुली लगाए

गए लखनौ जङबहादुरसँग, सिपाही बिद्रोह दबाउन
सेवा गरे कर्मठ योद्दा बनेर, देशको सिमाना जोगाउन

तर सन्तुस्ट भएन उनको मन, देखेर निरङ्कुस सासन
अठोट गरे छोडेर जागिर, एकतन्त्रिय सरकार मासन

बाले ज्वाला जन आन्दोलनको, फर्की आफनै गाउँमा
स्थापना गरे छूट्टै जन सरकारको, गोर्खाको त्यस ठाउँमा

चुमी राना सुकदेव गुरुङ, नियुक्त गरेर उनका भारदार
अस्त्र शस्त्र सिपाही भर्ती, बलियो बनाए जनसरकार

त्रसित भए जङबहादुर, देखेर लखनको कामलाई
पठाइयो बुङ्कोटतिर देबिदत्त गण, पक्रिन यी सारालाई

अनि घमासन युद्द चल्यो, समातिय लखन र साथिहरू
पिन्जडामा हाली ल्याइयो काठमाण्डौ, चलाइ उनिमाथी लाठीहरू

फर्काइयो उनलाई काउलेमै, म्रित्युदन्ड सुनाएर
मारियो यस्ता देसभक्तलाई, खिर्याको रुखमा झुन्डाएर

निभ्यो एउटा दीप अन्धकारमा, स्यानो झिल्का बालेर
त्यहि झिल्काले जगायो सारालाई, आगोको राँको बनेर

उदाए फेरि चार ताराहरू, पैलाएर लखनले खनेको बाटो
मर्नु पर्यो धर्म गंगा दसरथ र सुक्र, जोगाउन देशको माटो

अन्धकारै अन्धकारले छायो, १०७ बर्ष राणा सासनकालमा
बल्ल झुल्क्यो घामको झुल्का, आयो प्रजातन्त्र २००७ सालमा

१३५ औं लखन थापा मगर स्मृति दिवस, ११ फेब्रुअरी २०१२ लन्डन)

भेलेन्टाइन डेको उपहार

2012-02-13T10:21:00.000+00:00

बिस्वकाजि राई

छाती चिरेर मुटु दिउकी
मुटु झिकेर माया दिउ,
भेलेन्टाइन डेको उपहार तिमीलाई!

चुम्बन पनि पुरानो भइ सक्यो
यौबन पनि ढल्किनै लागी सक्यो
न्यानो न्यानो अंगालो दिउकी
काउकुतीमय स्पर्श दिउ
भेलेन्टाइन डेको उपहार
तिमीलाई!!

फुल पनि महँगो भई सक्यो
आर्थिक मंदी संगै
जून पनि धेरै धेरै टाढा छ
यो दुखीको दुखै उपहार दिउकी
दुई सब्द उपहार दिउ
भेलेन्टाइन डेको उपहार
तिमीलाई!!!

अरु भब्य रेस्टुरा र रीसोर्टमा जादा
पाश्चात्यपन अपनाउदा
सधै मेरो मुटु दुख्छ भेलेन्टाइन डे र तिमीलाई सम्झिदा
चौक चौकमा टायर बाल्न मन लाग्छ,
दुई चार वोटा टायर बाली दिउकी
चक्का जाम गारी दिउ
भेलेन्टाइन डेको उपहार
तिमीलाई!!!!

ए फूल....!

2012-02-10T16:16:00.000+00:00

२०६८ माघ २३ गते रेडियो नेपालबाट प्रसारण हुने बिम्बप्रतिबिम्बमा लेखिकासँगको भलाकुसारी सुन्न यहाँ क्लिक गर्नुस् ।

Hosted by kiwi6.com file hosting. Download mp3 - Free File Hosting.

गीत

खुशेनिछो चामलिंग

ए फूल किन खोलेनौ आँचल किन फूलेनौ आज

ए रीसायौ की मालीसंग भमरा डुलेंन की साँझ

बिहानीको लालीसंगै मुस्कुराउथ्यौ सधैं तिमी

यो धर्तीको आँगनमा हास्थ्यौ खेल्थ्यौ सधैं तिमी

ए फूल किन हाँसेनौ यो पल किन मान्यौ नि लाज

ए रीसायौ कि मालीसंग भमरा डुलेंन कि साँझ

ए फूल किन खोलेनौ आँचल किन फूलेनौ आज ..!

रहर पो'थ्यो कि रमाउने अनकन्टार कुनै भीरमा

थाहै नपाई सजियौ पो कि कोही पराईको शीरमा

ए फूल किन गरेनौ हलचल किन झुक्यौ अरु माझ

ए रीसायौ कि मालीसंग भमरा डुलेन कि साँझ

ए फूल किन खोलेनौ आँचल किन फूलेनौ आज

ए रीसायौ की मालीसंग भमरा डुलेंन की साँझ

शंखुवासभा

हाल- दिल्ली

अमूर्तबोध

2012-02-08T12:33:00.000+00:00

अमूर्तबोध____________________________________

-खगेन्द्र पन्धाक लिम्बू

'कृपया यी मेरा आँखाहरु झिकिदिनुस् । पहिले झैं हजूरलाई सुन्दर देख्न चाहन्छु।

उनलाई नजिकबाट चिन्नेहरुलाई थाहा थियो कि दुई बाहिरि आँखाको नानी बाहेक उनमा कमजोरि सायदै थियो ।

अन्धी' वा 'अपाङ्ग'को संज्ञा दिनेहरु भएता पनि उनको बाह्य रुप-रङ्ग हेरेरै पागल भएकाहरुको भीड पनि सानो थिएन ।ताहाचल क्याम्पसमा उनको ठूलै चर्चा थियो । उनकोपछि लागेका केटाहरु देखेर 'आफू सग्लो र सुन्दर छु !' भनि सम्झिनेकेटीहरुको मनमा आहारिसको राँको बल्थ्यो । उनको बेकामे बाहिरि आँखाको फाईदा उठाएर सुटुक्क उनको हातमाउपहार-चिट्ठी हालेर जाने युवकहरु पनि कम थिएनन् । उनि मसीले लेखिएका पत्र त पढ्न सक्दिनथिन् तर, भौतिकवस्तुका उपहारहरु भने स्पर्ष गरेर राम्ररी अनुभूत गर्न सक्थिन् । जे भए पनि 'धन्यवाद' उनिबाट कन्जुसयाँई हुँदैनथ्यो ।मिलनसारिता, शालीनता, पढाई तेज, विशिष्ट गायकी र आफ्नो सुन्दर रुप-रङ्गले उनलाई नायिका बनाएको थियो ।

उनलाई वास्तविक माया कतिले गर्थे ? त्यो त उनको निम्ति मरिमेट्नेले नै जानुन् ! तर मोटरबाईक दुर्घटनामा परेरज्यान गुमाएका उनका एक सहपाठी युवकले भने उनैलाई आफ्नो आँखादान दिन अन्तिम ईच्छा रहेको जाहेर गर्दै लेखेको सानो कागजको टुक्रा हस्पिटल मै प्राप्त भएको थियो । जसमा लेखिएको थियो-

' मेरा यी दुई आँखाका नानीहरु सुरक्षित उनैलाई दिनू , जो, मेरो निमित्त यो संसारकै सबैभन्दा प्रिय नारी हुन् । उनकोभित्रि आँखाको ज्योति विष्मयकारी र शक्तिशाली त छँदैछ । तर बाहिरी नेत्रले पनि यो संसारलाई उनले देख्न पाऊन्–हेर्न पाऊन । जो मैले देखेको-हेरेको भन्दा सार्थक हुनेछ । मैले एति गर्न पाउँदा म आफूलाई पूर्ण ठान्नेछु । उनकोदृष्टिबाट नै मैले हेरिरहेको स्वर्गीय आभाष हुनेछ । उनी मेरै क्लासमेट हुन् ।'

उसको अन्तिम ईप्सानुरुप उसका आँखा उनै सुन्दरीका निमित्त प्रत्यारोपण भयो । उनले देख्न सकेकोले उनकाशुभचिन्तकहरु साह्रै हर्षित भए । त्यो मृतक युवकप्रति धन्यवाद ज्ञापन गरे । उनको आँखा प्रत्यारोपण भएपछि उनकोबाह्य-सौन्दर्य झनै खुलेर आयो । उनले एक बर्षको उमेरपश्चात पूरै अठार बर्षपछि मात्र बाहिरी दुनियाँ देख्ने मौका पाईन्। तर उनमा खुशीयाली र हर्षको बदला निरासता, उदासिनता र खिन्नताले हाबी गर्न थाल्यो । यो देखेर सबै आश्चर्यमापर्दैगए ।

उनको मस्तिष्कमा तिनै आँखादान गर्ने युवकको तस्वीर झलझली आउन थाल्यो । उनले पटक्कै बाहिरी संसारलाई सुन्दर अनुभूत गर्न सकिनन् । उनलाई सबै-सबै नौलो र बिरानो लाग्यो । सारा संसार नै अनौठो र आश्चार्य लागेर आयो । आफन्तले दिएका प्रेमका उपहारहरु पनि उनलाई पटक्कै सुन्दर लागेनन् । उनै मृतकले उनको अघिल्लो बर्षकोजन्मोत्सवको अवसारमा आफ्नै हातले बनाएर दिएको अमूर्त चित्रकला उपहार पनि उनलाई अब कत्ति नै सुन्दर लागेन ।पहिले बाहिरी आँखाले देख्न नसके पनि आन्तरिक शक्तिको चक्षुले हेर्दा त्यो उपहार उनलाई सबैभन्दा प्रिय र सुन्दरलाग्दथ्यो । आफूले आँखा देख्ने भएपछि को नजिक, को पराई ? के राम्रो, के नराम्रो ? केहि थाहा हुन छोड्यो । आफ्नोअमूल्य आँखा दान दिनेको दुर्घटना र मृत्य पनि उनलाई यथार्थ हो कि सपना हो ? थाहा हुन छोड्यो । उकालो-ओरालो,वरपर, तलमाथी, अग्लो-होचो, सानो-ठूलो केहिकेहि पनि अनुभूत हुन छोड्यो । भनौं, दूरी, आकार, रङ्ग, केहि पनि उनकाखूल्ला आँखाले ठम्याउन सकेन । आफ्ना आँखा बन्द नगरेसम्म खानाको स्वाद पनि थाहा भएन उनलाई । हिंड्न-डुल्न रउठबस गर्न पनि साह्रै कठिन थियो ।मानौं, अबचाहिं उनी वास्तबिक अन्धी भईन्।

उनलाई खुशी बनाएर उनको मन जित्न खोज्नेहरुको भीड झनै बढ्दैगयो । उपहार, पत्र, इमेल, फोन आदिले अझ दिग्दारी र ब्यस्तता बढाउन थाल्यो । उनको सपाङ्ग र सुन्दर मानिएको जीवन अब साँच्चि नै अत्यास लाग्दो भईसकेकोथियो । आफूले आफैंलाई पनि बिरानो झैं महसुस गर्न थालिन् । जसको सबै कारण तिनै आफूले मन पराएको सबैभन्दाप्रिय मान्छेबाट उपहार स्वरुप पाएको आफ्ना आँखाका दुई नानीहरु थिए ।

एकातिर आफ्ना प्रिय ब्यक्ति यो भौतिक संसारबाट सधैंको निमित्त बिदा भईसकेको पीडाले उनको वाकदिक जीवनलाईझनै बिदारक बनाउँदै लगेको थियो । अर्कोतिर उपहार स्वरुप पाएका आँखाका नानीहरुले उनलाई झनै समस्या सिर्जना गरेपनि सधैं सम्हाली राखूँ झैं प्यारो पनि लागिरहेको थियो । उनलाई आफैंलाई नै थाहा थिएन कि आफैंले भोग्दै गरेको त्योजीवन कन्सियस, सबकन्सियस या अन्कन्सियस जीवन थियो । उनमा लाटोपन, सुस्तता र बोधोपनले राज गर्दैगयो ।हुन पनि आँखा हुनेहरुका आँखा निकालिदिनु र आँखा नहुनेलाई आँखा लगाईदिनु अन्धो बनाउनु सिवाय केहि होईनरहेछ ।प्रत्यारोपण गरिएका दुबै आँखा बेस्मारी चिम्म गर्दा मात्र उनले झिलिमिली आफ्नो संसार आफ्नै मानसिक कल्पना भरीदेख्न सक्थिन् ।

उनका आफन्तहरुले उनमा भएको यो अवाङ्भाव र निरासता देखेर आश्चर्य मान्न थाले ।

एकदिन क्याम्पसमा निकैठूलै खैलाबैला चल्यो । जो उनकै प्रसङ्गमा थियो । हुन त उनको चर्चा नचलेको दिन नै कहाँथियो र ! अझ उनको आँखा प्रत्यारोपण भएपछि त उनको बाह्य रुपरङ्गको बयान तेसै चुलिएर गएकोथियो ।

**** ***** ******

‘ जनवरी-४, २०११

मध्यरात, १: ४६

महाराजगञ्ज, काठमाण्डु ।

मान्छेको स्वसार्वभौमिकता खै ? आफ्नै शरीर आफ्नो स्वेच्छाले प्रयोग गर्न नपाईने यो कस्तो बन्धित जीवन ? म मेरा दुईआँखाका नानीहरु उनैलाई सुम्पन चाहन्छु । उनलाई यो भौतिक संसार देखाउन चाहन्छु । मेरा हरप्रयासहरु अहिलेसम्मतेसै खेर गईरहेछन् । मैले मेरा आँखाका नानीहरु निकालेर उनलाई दिने मेरो चाहना किन अबैधानिक मानिन्छ ? मेराआँखामा भन्दा उनको आँखामा संसार देख्न सक्ने नानीहरुको खाँचो छ । जस्तोसुकै त्याग, समर्पण, तपस्या र बलिदानगरेर पनि उनलाई अन्धमुक्त गर्ने मेरो प्रण एकदिन पूरा गरेरै छोड्नेछु ।

आहा ! त्यो सुन्दर मनको सुन्दर तन, अनि सुन्दर मुहारको सुन्दर नयन र सुन्दर दृष्टिको सङ्गोल तादम्यताले उनलाईकस्तो पृथक बनाउँथ्यो होला । अझ मञ्चमा निस्किएर कोकिल कण्ठ फूकाएर गीत गाउँदा यो सारा दुनियाँ उनिमाथि नैकेन्द्रित हुँदोहो ! मेरो सानो प्रेमले सानो सहयोग प्रदान गर्दा तेत्रो ठूलो अन्वय निर्माण हुन्छ भने किन नगर्ने ? मेराचित्रकर्महरु देखेर उनले आफ्नै बौद्धिकताले ब्याख्या गर्दा कस्तो हुन्थ्यो होला ! आज पनि यो वाचापत्र सिरानीमा हालेरनिदाउँदैछु ।‘

त्यो उहि युवकको दैनिकी थियो । जो, स्थानिय पत्रिकाले जस्ताकोतस्तै उसैको खास हस्तलिपी नै उसको नोटबुककोपाना स्क्यान गरेर छापेको रहेछ । जसको चर्चाले क्याम्पस मात्र होईन, गाउँ-सहर ढाकेको थियो । यो खुलासाले उनलाईझनै गहिरो चोट पुग्यो । ‘आँखादान गर्न नै उसले आत्मप्राण त्याग गरेको रहेछ’ भन्ने जोकोहिले पनि निश्कर्ष निकाले ।

उनमा मानसिक तनाव र असन्तुलन सुरु भयो । उनले क्याम्पस धाउन छोडिन् । उनको अवस्था देखेर उनका अभिभावकर आफन्तहरुमा अत्यधिक पिर र दु:खको डढेलो सल्किन थाल्यो ।उनलाई नदेखेर उता क्याम्पसमा पनि उनका पछिपछिलागेर मरिमेट्नेहरुमा निरासा र खल्लोपनाले रुझान लिएको थियो ।

उनलाई निको बनाउन उनका अभिभावकले अनेक कोशिस गेरिरहे । तर, कुनै सुधार र प्रगाति देखिएन।

‘जीवन आफूले भोगेर आएका अनुभव-अनुभूतिहरुको सङ्गोल सङ्काय हो । मलाई त्यसैमा ठीक थियो । पूरै अठारबर्षदिनरात एकोहोरो एक्स्पेरियन्स् गरेर निर्माण गरेको मेरो संसारबाट भागेर म कहाँ अलग बाँच्न सकूँ ! हजूरले गलतनिर्णय गरेर मेरो निमित्त आत्मबलिदान गर्नुभो’ । म जस्ती एउटी अन्धी केटीको निम्ति त्यस्तो सुन्दर जीवनलाई नष्टगरेर पाप गर्नु भो’ । बाहिरी आँखा त केवल बाहिरी रुपरङ्गको दृष्यावलोकन गर्नलाई मात्र हो । आत्मालाई हेर्ने तआन्तरिक आँखा नै चाहिन्छ, जो मसँग नै थियो नि । हजूरले कल्पना गरेर भनेको-सोचेको जस्तो म कहाँ सुन्दरीभएकोछु र अहिले ? ऐनामा आफैंलाई देखेर तर्सिन्छु । ‘एउटी अन्धीले प्रेम प्रस्ताव राख्यो’ भनेर सोच्नुहोला भनी चाहेरपनि मैले कहिल्यै प्रेम प्रस्ताव राख्न सकिन । मलाई थाहा थियो कि मूर्तबोधी सोचको हाबी तपाईंमा भएको कारण बुझेरनै मैले म चुपचाप तपाईंलाई प्रेम गरिरहन्थें ।

जब हजूरले दिनुभएको यी दुई आँखाले पनि तपाईंको त्यत्रो सुन्दर र महान चित्रलाई मैले हेर्न-बुझ्न जानेकि छैनअहिलेसम्म । तपाईंले दिनुभएका तपाईंका सुन्दर फोटोहरुमा तपाईंलाई म खै सुन्दर नै देख्न सक्दिन अहिले । भौतिकरुपमा मलाई, आफन्त र दुनियाँलाई छोडेर गए पनि मेरो अन्तरमनभरी हजूरलाई सदा झैं सजाएर राख्न चाहन्छु । यीआँखाले त केवल भौतिक शरीरलाई मात्र खोज्छ । तर तपाईंको भौतिक शरीर अब बाँकी छैन । त्यसैले म तपाईंका यी दुईआँखासँग एक्लो र निरस भएर बाँच्न सक्दिन ।म तपाईंलाई चाहन्छु । मलाई यसरी अन्धी बनाएर तपाईंसंग अलगनपार्नुस् । एकैपल पनि म तपाईंबिना बाँच्न सक्दिन । कृपया यी मेरा आँखाहरु झिकिदिनुस् । पहिले झैं हजूरलाई सुन्दरदेख्न चाहन्छु । अमूर्तबोधतासँगै अन्तरमनभरी हजूरसँगै जीउन चाहन्छु जनम्-जनम् ।‘

मृतकद्वारा उनको जन्मोत्सवमा उपहार स्वरुप प्राप्त तिनै अमूर्तचित्रकला सुम्सुम्याउँदै उनले गरेका यी एकलसम्वादहरुसँगको एकल नाटकका प्रतक्षदर्शी उनका बुवा भने एतिखेर पल्लो कोठामा आँसुले स्नान गर्दै सुँक्सुकाईरहेकाथिए ।

ढुङ्गा बोल्छ

2012-02-07T15:12:00.000+00:00

-खगेन्द्र पन्धाक लिम्बू

कमिलाबाट सिकेको ज्ञान- 'बाटोहरुको कुनै अन्त्य छैन। त्यसैले यात्राको पनि कुनै समाप्ति छैन।' जान्दा-जान्दै पनिआफ्नै यात्रा चाहिं हर घुम्ति, गल्ली र कुईनेटोहरुमा टुँगिन खोज्छ। कायाकल्पबाट कायापलटको परिवर्तनसम्म आउँदाकमिला वा एउटा कितपतङ्ग जत्ति पनि हुन नसकेको उत्तर आधुनिक एउटा मान्छे। यो आत्मलघुताभाष पनि हो रमभित्रको एक चुनौती पनि हो।

हिंड्दा-हिंड्दै आफैं जन्मे-हुर्केको माटोमा होस्, या, कोलम्बसले भेटेका भूमिमा होस। वा बर्षौ लडेर मान्छेले आफ्नोअधिनस्थ घोषणा गरेको साम्राज्य नै होस्। मान्छेले स्वतन्त्र टेक्न कठिन भएकोछ। लघुताभाषको ढाकरले थिचिंदै विष्मयको अक्करेभीरमा पुग्छु । उँभो आकास ढाकेर ढुङ्गे पहरा अहमवादमा निर्लिप्त छ। तल खोँचभित्रको गहिराईमा कोशी कहाली लगाउँदै मभित्र भयवादको जरा गाड्न खोज्छ। भित्तातिर फर्किएर तुर्के लाउँछु। बुझ्छु-गतिशीलताको एउटा पाठ, जो कोशी झैं आफ्नै पिसाब निरन्तर बग्ने कोशिसमा छ। पिसाब बगे झैं म अघि बढ्छु।

यो साला काठमाडौ! मैले बुझ्न नसकेको वा मलाई बुझ्न नसक्ने सहर! मलाई यहाँ फाप्दैन। गाउँलेलाई ठगेर बलियो भई आएका बदमासहरु यहिं बस्छन्। दलाल, चाकडी, लेखक, कलाकार, नेता, विध्यार्थी सबै कोचिएका छन् यहाँ। गाउँबाट सपनाको ढाकर बोकेर आएका मै जस्ता विलखवन्दहरु भविष्य खोज्दै गल्ली र सडक नापिरहन्छन् यहाँ। कोहि न्यायनिसाफ खोज्दै आइपुगेका हुन्छन यहाँ। अचेल मेरो डेरा पनि यहिं छ। प्राईभेट कार्यालय, मन्त्रालय, सडक, गल्ली कतै पनि म अट्दिन।

‘ढुङ्गा बोल्छ।’

हनुमानढोका जेलमा अँधेरो भित्ताको कालो पृष्ठमा सेतो अक्षरले लेखिएको यो पूर्ण लघुवाक्य जुन अर्थले लेखिए पनि मैले एक शक्तिशाली लघुकविताको रुपमा लिएकोछु।

"हो, मैले राज्यमन्त्रीलाई चड्कन हानेकै हो।"

ढुङ्गा बोल्छ, म किन नबोलूँ ? तर त्यो मौखिक थप्पड थियो। त्यसैले मानहानीको मुद्धामा मलाई यहाँ ल्याईएको थियो ।

मन्त्रालयभित्र नै एसो भनेको थिएँ-

"तँ चोर होस्। सारा गाउँलेलाई लुटेर यहाँ आएको गुण्डा होस्। यसर्थ: कि जनताको नागरिक अधिकार दुरुपयोग गर्ने तँ बदमास् होस्। चोर,गुण्डा र अपराधी पाल्ने तँ महापापिष्ठ होस्।"

ऊ हामीले नै बनाएको शक्तिशाली मान्छे। हिजो, ऊ हाम्रो सहयोग माग्थ्यो। आज ‘गाउँमा बलात्कृत एउटी युवतीको न्यायको निमित्त बोलीदिनु पर्यो’ भनेर अनुरोध गर्दा हामीलाई घोक्ररठ्याक लगाएर बाहिर निकाल्ने आदेशवाला ब्यक्ति। उसको कार्यालयमा पनि हामीलाई दमन गरिएकोले प्रतिकारमा त्यो गालीको थप्पड फर्काएको थिएँ। थाहा थियो कि उसका सहोदर भाञ्जा नै त्यो बलात्कारी थियो। त्यसैले पनि उसैको निर्देशन बमोजिम अदालतबाट त्यो मुद्धालाई तुहाउने कोशिस भएकोथियो।

बितेको सात महिना अघिको त्यो बलात्कारको मुद्धा अहिले पनि उस्तै छ। अपराधीले न कुनै सजायँ पाएको छ, न पीडकले कुनै न्याय नै। सात महिनामा त महिलाहरुको गर्भमा नयाँ जीवन नै निर्माण भइसकेको हुन्छ, किन नदेखुन अरुले दुईज्यान भइसकेको! बलात्कार भएकैदिन दर्ता भएको मुद्धा आजसम्म पनि कतैबाट पनि नहेरिएकोले गाउँलेहरु फेरि त्यस्ता अपराधहरुबाट पीडित हुने भयले निरस भएता पनि म भने त्यसको न्याय निसाफ निकाल्न अझै जागरुक नै थिएँ। मभित्रको दृढ संकल्प भने अझ बढ्दोथियो।

सत्ता र शक्तिको दुरुपयोग गरेर रातो पासपोर्ट्मा आफ्ना भाञ्जालाई अमेरिका पठाएको तथ्य पनि थाहा भएकै हो । गततीनहप्ता अगि मात्र ऊ त्यहाँको ग्रीनकार्ड होल्डर पनि भईसक्यो । एउटा अपराधीलाई भगाएर अपराधलाई छुपाउन सकिन्न । हरेक सत्यहरु आफैं कुनैवेला महान विजय बनेर देखा पर्नेछन् । त्यो सत्य म हुँ म र विजय पनि मै हुँ।

जेलमा मलाई खाना पुर्याउन आउने एक आफन्तको हातबाट यो लेख बाहिर पठाएपछि पत्रिकामा ठूलै ठाउँ पायो। मेरै हस्तलिपीमा छापिएको यै लेखको कारण जनताको एकोहोरो दबाबले बाध्य बनेपछि प्रशासनले पक्रिएर ऊ पनि अहिले यै जेलमा पुगेको छ। उसले मसँग मिल्न धेरै प्रतक्ष-अप्रतक्ष सूचनाहरु मलाई बाँड्दैछ अहिले। र, वेला-वेला खिस्स-खिस्स मुस्कान दिईरहन्छ। म भने यै लेख उसले सुन्नेगरी ठूलो आवाज निकालेर वाचन गरिरहन्छु। मलाई थाहा छ-चाँडै उ यहाँबाट छुटेर जानेछ। तर मलाई पनि कुनै आपत्ति रहनेछैन कि त्यो बलात्कृत गर्भवती केटी स्वयं मै हुँ। जो, न्यायको बाटोमा सफलता प्राप्त गर्न दुई जीऊ सहित य यहाँ छु। मेरो पेटको बच्चालाई यो प्रशासन, देश र भविष्यले कसरी सम्बोधन गर्छ ? म पनि हेरुँला! अन्तिम सत्य त मसँग नै छ।

सत्यलाई जालझेल गरेर कुनै ठाना र जेल बन्धक गर्न सकिंदैन । म थुनुवा छैन म, सत्य हुँ, मेरो पेटको बच्चा सत्य हो।

मेरो नोटको यो लेख जब ठूलो स्वरले वाचन गर्छु - ऊ पल्लो पुरुषकक्षमा बहुलाईरहन्छ एकोहोरो।

'ढुङ्गा बोल्छ।'

भित्ताको यो वाक्य कसैले उच्चारण गर्दा उ पागल झैं बोल्छ –

'हो ! हो ! हो ! ढुङ्गा बोल्छ। मेरै भाञ्जा हो त्यो बलात्कारी ! उसले सजायँ पाउनैपर्छ।'

एतिखेर मैले कमिलालाई सम्झिरहेकै थिएँ । हो, यात्राको अन्त्य छैन नि । हो,ढुङ्गा बोल्यो।

स्वविश्वासले आफ्नै बगेको पिसाब झैं संकल्पलाई गतिशिलता दिईरहेकोले आफैं हौसिएको थिएँ।

'ढुङ्गा बोल्छ'

उसको एकोहोरो आवाज जेलभरी थर्किरहेथ्यो ।

------------------------------------बैंकक, थाईल्याण्ड-------------------------------------

उसको सम्झौता

2012-02-06T18:46:00.000+00:00

बिस्वकारजी राई

उसको मेरो थियो, एउटा सम्झौता
तर बिचमै टुट्यो, कस्तो बिबसता

झंन झंन सम्झिनाले,
यो के गरायो हाम्रो सम्झौताले !

फुल लिने दिने भन्दै काढाको भो प्रहार
खोई कसले जित्यो कसको भयो हार

झंन झंन बिझाउनाले,
यो के गरायो हाम्रो सम्झौताले

बिपनीको योजनाहरू भो सपना जस्तै
भाको छकी छैन तिमीलाई पनि उस्तै

झंन झंन छाती पोल्दिनाले,
यो के गरायो हाम्रो सम्झौताले !

सुकन्या र समय

2012-02-06T13:38:00.000+00:00

जया राई

आज विहानै उठेर काठमाण्डौ फोन गरें, संगीतालाई,उठाइन, दशैंको व्यस्तताले बेरेछ क्यारे । गोविन्दाइलाई फोन हिजो विहान र अस्ति विहान पनि गरेको हो, फोन जान्छ तर किन उठ्दैन आश्चर्यमा छु । सुकन्या दिदीलाई सोमबार गरें तर भेट हुन सकेन । कारण दिदी तल जानु भएको छ भनेर निमा छोराले भने, उतै बाट एकछिनमा फोन गर्न लाउँला ममीलाई भन्दै निमाले फोन राखे । म पनि हो न हो भन्ने लागेर हुन्छ नि त भनेर एक छिनको लागि विदा मागें । दिउसोको लण्च खान एक घण्टाको लागि घर आएकी म, अहिले काममा फर्कि जान हतार भैसकेको छ । पर्खें, करिव दश मिनट खै उताबाट फोन आएन । मनमा लागि रहयो, खै त निमा छोराले आमालाई यतै बाट फोन गर्न लगाउछु भन्थे, मेरो त काममा फर्कि जाने बेला भैसक्यो । म हिडिसकेसी फेरी फोन गर्लान्, श्रीमान् रातीको कामबाट आएर दिउसो सुतेका छन् । म हिडे पछिको उताबाट आएको फोनको घण्टीले उनको निन्द्रा भंग गरिदिन्छ भनेर डर लाग्छ । म, के गरे उनको निन्द्रा भंग नहुने उपया खोज्छु, । फेरि दिदीलाई फोन गरौं कि लाग्छ, भक्खरै निमाले भनेका छन् आमा तल हुनु हुन्छ । फुर्सद हुनसाथ यतैबाट फोन गर्न लगाई दिन्छु भनेका छन् । के के न जरुरी काम छ जस्तो गरेर दिदीलाई हतार किन पो लाउने । अर्को मनले भन्छ, हिड्साथ आएको फोनको घण्टीले रातभर जागा बसेर काम गरेको श्रीमानको नीद खलबल पार्छ । यी नै कुराहरु सोच्दै गर्दा मनमा उपाया आयो फोन होल्डमा राखेर जाने जस्ले गर्दा, उता बाट आको फोनको घण्टी रोकिन्छ । हुन त दिनमा आउने व्यापारीक फोनको घण्टीले निन्द्रा नविथोलेको कहाँ पो न हो र उनको, अन्तमा मैले घरको फोन होल्डमा राखेर फेरि काममा हतारिनदै निस्कें । उनी काममा हिडी सके , बेलुका म घर आइपुग्दा फोन अझैं होल्डमै रहेछ । श्रीमान्ले घरको फोनले नेपाल फोन गर्न छाडेको निक्कै भयो । अहिले उनी लाईका मोबाइलको मोहमा फसेका छन् । धेरै जसो लाईका फोनको सिमकार्ड प्रयोग गरेर टपअप गर्दै गरे अरु कलिंकार्डहरु भन्दा सहुलियत दरमा नेपाल लगाउयत अन्य देशहरुमा आफन्त संग फोनमा कुरा गर्ने गरेका छन्, । प्रविधिको प्रतिस्प्रधाले हामी उपभोक्तालाई हुने सुविधाहरु बड्दै जाँदा खूब मज्जा आउने रहेछ । अहिले बजारमा यस्ता धेरै प्रकारका कलिङ्घकार्डहरुको बाढी नै चलेको छ । दिउँसो फोन होल्डमा छाडेर गएको मनमा ग्लानी भै रह्यो । सुकन्या दिदीले धेरै पटक फोन सम्पर्क गर्न प्रयास भयो होला विफल हुँदा दिदीले दिक्क मान्नु भयो होला । के जरुरी थियो र जयाले फोन गरी होला ठान्नु भयो होला । दिदीले निमा छोरालाई अघि फोन आ बेला मलाई किन नबोलाईदेको होला भन्दै कति गन् गन् गर्नु भयो होला । दिदीले आफू रातको एघार बजे सम्म पनि फोन आएमा फोन उठाउछु भनेको कुरा संझेर, फोन सम्पर्क गर्न नम्बर डायल गर्न थालें, लाईका मोबाएलको सिमकार्डबाट । फोन सम्पर्क हुन सकेन, कम्पुटर बोल्यो “नो केड्रिट व्यालेनस् लेफ्ट ।” दिदीलाई फोन गरौं भनेको भएन, अरु कनुै कलिंकार्ड छैन । त्यसैले इमेल दिदीलाई लेख्दै छु, । अब फेरि के गरौ के गरौं भएर मन हतारिन थाल्यो । दिदीले धेरै वटा ईमेल पठाइसक्नु भएको छ । फेसबुकको फोटोहरुमा कमेन्ट लेखेर उहाँको उपस्थिती जनाइ रहनु भएको छ । दोश्रो अन्तराष्ट्रिय नेपाली साहित्य सम्मेलन लण्डनमा आउनको लागि उहाँले इलभेन्थ आवरमा प्रयास गर्नु भो तर फेरी छाड्न भो । मलाई धेरै दुःख लागेको छ, दिदी आउनु सक्नु भएन । यिनै कुराहरुको बारेमा फोनमा कुरा गर्नु थियो । इमेलमा पनि सम्पर्क गर्न समय पारहेको थिइन, कारण तीन दिने समम्मेलनमा आउनु भएका पाहुनाहरुलाई लण्डन र वरबरका रमणिय र ऐतिहासिक ठाउमा घुमाउनको लागि मलाई पनि समय प्रसस्त चाहिएको थियो, भ्याइ नभ्यइ थियो । दिदीलाई विस्त्रित जानकारी दिदै इमेल लेखें, “दिदी काममा जान हतार भयो तपाईको कल पर्खिरहन सकिन, फोन होल्डमा राखेर गएँ, काराण श्रीमान रातीको कामले गर्दा उनी सुतेका छन् । फेरी कामबाट आएर फोनमा कुरा गरौं भनेको त, ब्यालेनस त छैन रहेछ, किन्न जाने समय पनि भएन, अर्को थकाई ज्यादै लागेको छ । जरुरी कुरा केहि छैन, खाली विजया दशमीको शुभकामना दिने भनेर हो, फोन गर्न चाहेको । अनेसास बेलायत च्यापटरको कोषाध्यक्ष विकल आचार्य जी नेपाल विदामा आउनु भएको छ । उनले त्यहाँ आएको बेला तपाईलाई भेट् चाहानु भएको छ । त्यो कुरा जानकारी गराउन चाहान्छु, । उनी एनआरएनको सम्मेलन सकेर दशैंमा उनका बा आमा संग जान्छन् गोर्खामा आएर फोन गर्लान् । तपाईलाई उनले लण्डन सम्मेलनमा खूब सम्झेका छन्, “ दिदी आउनु भएको भए कति रमाइलो हुने थियो होला भनेर । ” आज तीन दिन पछि फेरी फोन गरें, दिदीले नै फोन उठाउनु भयो, आज सम्ममा धेरै चोटी फोन गरें तर थोरै मात्रै दिदीले उठानु भएको फोन हुन्छ । दिदीको आवाज आज चिट्ठा परे जस्तै भयो । मैले दिदीको स्वार चिने, “ दिदी म जया भनेर भन्दा,“ ओ हो के छ, जया, मेल पाएँ, फेसबुकबाट पनि धेरै कुरा थाहा पाएको छ, तपाई कति व्यस्त हुनुहुन्छ भनेर । मैले दिदीको प्यारले भन्नु भएको कुराहरु सुनिरहें । सुषमाले फोन गरेर सामान ल्याइदिएको जानकारी पाएको छु, म पनि यूरिक एसिड बढेर अलिक हिड्डूल गर्न सकि रहेको छैन तर अलिक कम भएको छ, पार्सल ईन्दिरा दली कहाँ पाटनमा ल्यादिएको छ, ईन्दिरा पनि उनको श्रीमान विमार भएको कारणले आउन पाइरहेको छैन, म आफैं कुनै दिन जान्छु, भनेर आफ्नो सबै खबर भनि सक्नु भयो । मैले त जाडोमा दल्ने लोनस पठाएको हो,सुषसमा दिदीको हातमा, सुकन्या दिदीको साथीको छोराले नै स्कूलको विद्यार्थीहरुको लागि पूmट्वल र भलिबल बोक्नकोलागि सजिलो होस भनेर हावा निकालेर पठाएका थिए, मलाई त्यो पार्सल हेर्दा खूशी लागेको थियो यसरी हावा निकालेर पनि सानो बनाउन सकिने, बोक्न सजिलो, पार्सल । दिदीले मेरो नयाँ निस्केको “बेकर स्ट्रीटका दुई आँखा” कथा संग्रहको कथाहरु पढेर मन परेको कथा “ आज ” शिर्षकको हो बैनी, अरु पछि विस्तारै पढदै छु, “बेकर स्ट्रीटका दुई आखाँ” शिर्ष कथा त झन मन पर्यो, भनेर दिदीले मलाई भन्दा कता कता लाज लाग्यो, यसरी प्रसंसा गरेको सुन्दा । तर दिदीले गर्नु भएको प्रसंसा पर्छानको लागि कदापी यो गरेको होइन । हौसालाको लागि पक्कै हो, उठाउनको लागि हो । उहाले भन्नु हुन्छ, यो समय बैनी एकदम प्रडक्टीभ समय हो । व्यस्त नै हुनुहुन्छ, सबै तिर राम्रो भएको छ, गर्नु भएको पनि छ, । विदेशमा बसेर भाषा साहित्यको लागि खट्नु भएको छ राम्रो । दिदीको आडिलो बचनले फेरि मलाई झस्काउछ, मेरो यदा कदा लेख्ने कलम फेरी बौरेर दिदी कै खातिर उठाउन, कुदाउन मन लाग्छ । ईमेल चलाउन जाने, हाँस्तै फेस बुक पनि अलि अलि सिक्दै छु, भन्नु भयो । यो बेला धेरै अघिबाट खट्किएको कुरा भने, दिदी फेस बुकमा तपाईको फोटो राख्नुस् न, तपाईलाई धेरैले हेर्न, चाहान्छन् । अस्ती थाहा छ, प्रज्ञाभवनमा मेरो किताब विमोचन हँुदा म डा.गोविन्दराज भटटराईको छेउमा परेको थिएँ, तपाईलाई बाबा बस्नेतले मन्चमा केहि शब्द बोल्न बोलाउदा उहाँले विस्तारै भन्न भयो, “नाम धेरै सुनेको तर कहिले नदेखेको सुकन्या दिदी” भनेसी अरु कति धेरैले हेर्न चाहेका छन्, चाहाना होला, तपाई प्रति पनि धेरैको श्रद्दाको छ दिदी भन्दा मैले भन्दा “आ म कहाँ साहित्यकार हो र, खाली पारिजात दिदीको बैनी न हो नि । ” मैले थप्तै लगें पारिजातलाई विमारी परेको बेला ढाडमा बोक्तै लैजाने त को नि दिदी, तपाई नभएको भए, कस्ले हेथ्र्यो होला र त्यसरी विमारी पारिजात दिदीलाई, पारिजातको रखबारी गर्ने सुकन्यालाई सबैको श्रद्दा छ दिदी । यति भन्दै गर्दा दिदीले “फोटो पनि छोराले पहिला त राखिदेको रहेछ, तर मन नपरेर हटाउन लगाएँ” हाँस्तै भन्नु भयो । दिदी आफ्नी बुहारी संग दशैंको निम्ता मान्न कतै जान तयारीमा हुनुुदो रहेछ । मैले विदा मागें विजया दशमीको शुभकामना मागेर । अहिले संचारको साधन मध्ये फेसबुक पनि धेरै अगाडि, छ, सुख,दुःखमा र शुभकामना आदन प्रदान गर्न, कुनै समचार संप्रेसन गर्ने माध्यम पनि फेसबुकले लिएको छ, अहिले यी हरफहरु टाईप गरिरहेको बेला विजया दशमीको नवमिको विहान हुँदै छ, जनजातीले दशैं मान्न हुँदैन भन्ने मान्यता भए पनि हामी परदेशमा बस्ने सबै नेपालीले भेटघाट माध्यम बनाएर मान्ने गरिन्छ, यद्दपि टिका घर घरमा लगाईएला, नलगाइएला तर कामले थाकेर, घरदेश र आफन्तबाट टाढा रहेको बेला अरु साथीभाई संग भेट भइ औपचारिक अनौपचारिक कुरा गर्न र रमाईलो गर्नको लागि यी आएका चाडहरुले महत्वपूर्ण भूमिका खेलेको छ । चाडबाढ आउन अगाडि नै, फेबुकको भित्ताहरु पोतिन थाल्छन्, शुभकामना लिन र दिनको लागि, मैले पनि निक्कै ढिलो गरेर मेरो वालमा सोमबारको राती तीन बजे यस्तरी लेखें, “ मानेभञ्ज्याङ्कबाट देखिने माथि सेखाको हरेलो बजार लाग्ने पाखा र पारी दिङ्घलाको पाखै भरि कलिलो घाम लाग्दा, सोह् सराद सोह् दिन, नौरथा नौ दिन भन्दै वर्षमा नयाँ लुगा लगाउने दिन गनेको दसैं, आज जस्तो छिन्न भिन्न मनहरु थिएन, त्यसैले ती नै दिनहरुलाई सम्झिन्दै, यस भित्तोका पाखै भरि रहनु भएका देश विदेशका मेरा आदरणीय साथीहरुमा विजयादशमी २०६८ को शुभकामना ! मनु लोहोरुगको दुई मिनट भित्रमै कमेट अयो आहा नाना ! साँच्चै हरेलो डाँडा, सेखाको गाउँ, माने भन्ञ्याङ्क सून्दा त अहिले नै माइती पो जानु मन लाग्यो हौ । उहिले माइत् गएको बेला हरेलो देखेको, मानेभन्ञ्ज्याङ्घ छोडेको पनि दश वर्ष भै सकेछ । नाना हजुरको स्टाटसले त मलाई सारै माईती गाउँको याद गरायो । एनिवे नाना हजुर, लगायत सपरिवारलाई हाम्रो परिवारको तर्फकाट पनि दशैंको हार्दिक शभुकामना छ है नाना ! विहान उठेर हेर्दा एकजना भइले लेखेका रहेछन्,“हन हजुरले त मेरो गाउँ घरको कुरा पो लेख्नु भएको छ त ?” त्यो भाइको भनाइले मलाई हाँसो लाग्यो, घत पनि । यो फेसबुकले धेरैले सहि उपयोग गर्न सके सबैको लागि धेरै उपयोगी र राम्रो छ । संसार भरका आफ्ना साथीहरु बनाउन सकिन्छ विशेष गरि नेपाली साहित्यमा चाख राख्नेहरुले आफ्नो रचना बाँडेर प्रतिकृया लिने दिने गरेर राम्रो थालनी भएको छ । तर कसैलेकसैले अरुहरुको रचना चोरी गरेको पनि सुन्नमा आएको छ । तर संसारका बद्मास चोरहरुलाई थुनछेक गर्न कसले पो सक्छ र तर पनि एक दिन ऊ आफैं जनअदालतमा खडा हुने छ । अहिलेको फेसबुकको माध्यमले उहिलेकोे पत्रमित्रलाई खूईले बनाएको । यो यस युगको अति नै सरल र सुलभ उपाय । विहानै नरेन्द्र दाईले स्काईमै टीका लगाइदिनु भयो, मैले निधारको कपाल यस्सो माथि पन्साएर आर्शिवाद र टिका थापें , पहिला जमरा लगाई दिए अनि आर्शिबचन दिदै अक्षता लगाई दिए दाईले । भक्खरै छोराबुहारीलाई अमेरीका टीका लगाई दिइसकें , अब तिम्रो पालो जया भन्दै । आज टिकाको दिन उत्तम जीले जापानबाट स्काइपमा फोन गर्नु भयो । उनी त जापानमा पो रहेछन अहिले । उनले आपूmलाई किन हो सुयोगवीर भन्छन् शिरीषको पूmलको पात्र । उनी संग फेसबुक र स्काइपको च्याटमा धेरै पटक भेट भएको भए पनि बोलेका आज पहिलो पटक हो । मलाई आश्चर्य पनि लाग्यो उनैले उताबाट फोन गरेका । जापानमा छु श्रीमती विमारी भएको काराणले केही समय यहि छु, र अझै केहि समय बस्छु भन्दै छन् । साथी भएको नाताले दोश्रो नेपाली साहित्य सम्मेलनको लागि उनले दिएको चन्दाको लागि ईमेलबाट पनि धन्यबाद तत्काल पठाएको भए पनि आजको फोनमा कुरा हुँदा धन्यवाद भन्न पाउँदा उनले लगाएको गुनको भार केहि कम भएको हो कि भयो । पहिला पहिलाको च्याटमा उनले एकपटक मेरो मेलिं एडे«स मागे, किन र उत्तम जी भनि सोध्दा उनले हाँस्तै लेखेका थिए, लभलेटर पठाउन रे ! आजको प्रत्यक्षको कुराकानी पनि उनले करिव डेढ वर्ष अगाडि गरेको कुरा अझै भूलेकारहेन रहेछन्, भन्दै थिए अझै लभलेटर तयार भैसकेको छैन है रे । हामी फेरी हाँसोमा रुमलिन्छौं । उनी पनि मेरो फेसबुको फ्रेण्ड , तर असल र साथी सहयोगी साथी , दयालु साथी । अरु पनि धेरै धेरै राम्रा कामहरु यिनले गरेका छन् जुन सुकन्या दिदीले उनको बारेमा भन्नु भएको छ । यिनी पारिजात दिदीलाई खूब पूजा गर्छन, पुजारी, दिदीको श्रद्धाले नै सुकन्या दिदीलाई पनि त्यस्तै सम्मान गछर्न् । मुम्बईमा आफ्नो जागिरको सिलसिलामा यिनी त्यहाँ बस्छन् । यिनी जापानी व्यापारी कम्पनीको एउटा उच्च पदमा काम गर्छन् एशियाको प्रमुख ! जो आफ्नो घर काठमाण्डौ बेला बेलामा जाँदा हरेक पटक सुकन्या दिदीलाई भेट्ने समय निकालेर फाइभ स्टार होटलमा डिनरको निम्तो दिन्छन्, अनि सुकन्या दिदी , पारिजात दिदीकी पृयसाथी सत्यभामा माथेमालाई लिएर निम्तो मान्न पुग्नु हुन्छ । ती दुई जना दिदीहरुलाई स्वागत गर्द उत्तम जी खुब आनन्द आउछ भन्नु हुन्छ । यिनलाई परोपकारी पनि भन्न मिल्छ , बचेरा बासका पाँच जना बच्चाहरुको लागि पढाई र बासको ब्यवस्था मिलाएका छन् । गत अगष्ट २६,२७, र २८मा अनेसासको दोश्रो नेपाली साहित्य सम्मेलन लण्डनको लागि स्काइपको च्याटमा मैले सहयोग लागि चन्दा माग्दा कुनै आनाकानी नगरि सय पाउड चन्दा दिदाँ मैले उनी भित्रको सहयोगी भावना राम्ररी बुझेकी छु । आजको यस लेखको अन्त पनि उनै सहयोगी मित्र उत्तम बज्र्रचाय लाई फेरी पनि धन्यबाथ दिदै विदा लिन्छु । यो सुअवसर पनि सुकन्या र समयले जुराएर नै भएको हो ।