Ω, τι κοσμος, μπαμπα!

Ο τρόμος του χεριού

2021-12-04T14:04:00.003+02:00

Έχετε κοιμίσει ποτέ μωρό; Έχετε ζήσει αυτή την απόλυτη και σαρωτική ανακούφιση μόλις κλείσει τα γλυκά ματάκια του; Έχετε μεταφέρει την κοιμισμένη βόμβα στο κρεβατάκι, σα βιετκόνγκ που μεταφέρει νάρκη μέσα στους υγρούς και γλιστερούς ορυζώνες; Έχετε ακουμπήσει το μωρό που σαν από θαύμα κοιμάται ακόμα μετά τους ορυζώνες, με άγγιγμα απαλό σαν το λουλούδι του λωτού και με κρατημένη την ανάσα γιατί ο βιετκόνγκ ακούει ακόμα και το χτύπο της καρδιάς σας και μπορεί και να ξυπνήσει;

Αν όχι, δεν έχετε ζήσει τρόμο, αγαπητοί μου. Και ο χειρότερος τρόμος, να ξέρετε, είναι ο τρόμος του χεριού. Διότι αφού το ακουμπήσεις στο κρεβατάκι, στριφογυρνά για λίγα δευτερόλεπτα κι εσένα σου ασπρίζουν ακόμα λίγες τρίχες και τελικά ξαπλώνει μπρούμυτα κι εσύ ακουμπάς το χέρι στην πλατούλα για να βυθιστεί τελείως. Και μετά, πρέπει να σηκώσεις το χέρι. Λοιπόν, σας το λέω, δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι το σήκωμα ενός χεριού από μια πλάτη μπορεί να έχει τόσες διαβαθμίσεις και μπορεί να κρατήσει τόση ώρα. Πρώτα, χαλαρώνεις λίγο την πίεση, αλλά πρέπει να τη χαλαρώσεις σε όλη την επιφάνεια. Μετά, πρέπει να σηκώσεις τα δάχτυλα, αλλά μην πέσεις στην παγίδα να τη σηκώσεις όλα μαζί, ένα ένα, ένα ένα, γυναίκα, τι πας να κάνεις! Σηκώνεις μετά το κορμί σου και η μέση τρίζει σαν το πάτωμα της σοφίτας κι ακόμα λίγες τρίχες ασπρίζουν.

Τελικά, απομακρύνεσαι, κλείνεις την πόρτα και επιτέλους παίρνεις ανάσα ενώ η νάρκη κοιμάται ακόμα.

Και μετά, μπορείς να συνεχίσεις τη ζωή σου, αν έχεις μάθει να διαχειρίζεσαι τον τρόμο στη ζωή σου. Αν όχι, θέλεις περίπου 10 λεπτά να συνέλθεις.

Αυτά με το δίχρονο, φίλοι μου, και πως να το κοιμίσετε.

Ο κόσμος, βέβαια, όσο εσύ κοιμίζεις το δίχρονο, συνεχίζει να υπάρχει και να γυρίζει, εμβολιασμένος ή μη, τρέχοντας και σέρνοντας, και μετά, αφού έχεις κοιμίσει τη νάρκη, τρέχεις να τον προλάβεις.

Μερικές φορές τον προλαβαίνεις, μερικές φορές απλά τρως τις σοκολάτες που έχεις πάρει για το δίχρονο και βλέπεις Μέλισσες, οι Μέλισσες είναι πάντα εκεί και δε σε απογοητεύουν ποτέ, σου δίνουν μια ψευδαίσθηση πραγματικότητας και ισορροπίας. Όπως και οι σοκολάτες.

Όταν όμως τον προλαβαίνω τον κόσμο, και τρέχω ή γράφω ή ζωγραφίζω ή πάω για δουλειά, αντιλαμβάνομαι ότι ο κόσμος είναι τελικά ίδιος, αλλά έχει αλλάξει πολύ, μεγάλωσε, έγινε κιόλας δύο χρονών και μου έχει δείξει τέτοια ασύλληπτη θέα και τόσες ομορφιές, μου έχει δείξει βουνοκορφές και χαράδρες απελπισίας και κύματα χαράς και γαλήνια λιβάδια.

Αυτός είναι ο κόσμος, φίλοι μου, κι είναι εδώ μαζί μας και τώρα σιγά σιγά τον συνηθίζουμε και όσο μεγαλώνει, μεγαλώνει κι η ματιά μας κι η καρδιά μας κι η ικανότητά μας να μεταφέρουμε κοιμισμένες νάρκες. Full metal jacket έχουμε γίνει.

Σας αγαπώ κι ελπίζω να επιστρέψω.

Που πάει ο καιρός που φεύγει κι όταν φτάνει ξαναφεύγει;

2020-04-09T22:37:00.002+03:00

Αν κάτι έμαθα όταν έγινα μάνα, είναι πόσο δύσκολο γίνεται να κρατήσεις τις υποσχέσεις σου. Είχα υποσχεθεί να γράφω κάθε εβδομάδα, τρίχες, εδώ ούτε τα δόντια μου δεν πλένω κάθε βράδυ, κι έχω κι εύκολο παιδί, έτσι; Δηλαδή, άλλοι που ζορίζονται αλήθεια, που έχουν ξέρω γω δύο παιδιά ή δίδυμα ή παιδιά που δεν κοιμούνται, τι κάνουν, μεγάλη απορία το έχω.

Τελοσπάντων, ας μην υποτιμώ το παιδάκι μου, τραβάει κι αυτό τα ζόρια του, κι εμείς τα δικά μας, εδώ, καραντίνα κι άγιος ο Θεός, οι 3 μας και το νέτφλιξ, το παιδί θα γίνει αντικοινωνικό, βλέπει μόνο εμένα και τον πατέρα του, θα έρθει η ώρα να βγει στον έξω κόσμο και θα κλαίει συνέχεια με τα άγνωστα πρόσωπα. Βλέπει κάτι λίγα στις βιντεοκλήσεις, τι να το κάνεις, η μαμά μου ξέρει μεν να κάνει βιντεοκλήση και να δέχεται, αλλά δεν έχει συμφιλιωθεί με τη χρήση της κάμερας και όταν μιλάμε βλέπουμε το φωτιστικό της κουζίνας, η μικρή θα λέει γιαγιά το φωτιστικό κι άντε να εξηγήσεις.

Και ξαναλέω εδώ, αυτοί που έχουν μεγαλύτερα παιδιά, τι κάνουν; Ήρωες. Ήρωες. Εμείς εδώ με το 6 μηνών και για να μην κάνει κανένας από τους δύο μεγαλύτερη βάρδια στο μπειμπι σίτινγκ, χρησιμοποιούμε χρονόμετρο, ένα όργανο που παλιά το χρησιμοποιούσαμε για να μετράμε χρόνους στις διαλειμματικές προπονήσεις (αυτά είναι κάτι αρχαία έθιμα που έχουν εκλείψει, μόνο κάτι αιωνόβιοι γέροι τα θυμούνται). Ευτυχώς του παιδιού μας του αρέσει ο χορός, ο μπαμπάς της τη χορεύει όρθια, κάνει ώμους, εγώ τη χορεύω καθιστή, κάνω τετρακέφαλο. Το καλύτερο, όμως, είναι όταν χορεύει ο ίδιος ο μπαμπάς για να διασκεδάσει το θείον βρέφος. Αχ, δεν ξέρω, πώς να το περιγράψω τώρα αυτό; Έχετε δει καγκουρό σε εποχή αναπαραγωγής ενώ ταυτόχρονα το κυνηγά ύαινα; Βάλτε και μουσικό χαλί, και το ’χετε.

Τα δε παιδικά τραγουδάκια, παιδιά, εντάξει, είναι μνημεία ματαιότητας, στερεοτύπων και πίκρας. Δε θα ασχοληθώ με Ζουζούνια και λοιπά υποείδη παιδικών τραγουδιών, που επειδή ως τώρα έχουμε δικτατορία σε αυτό το σπίτι και η μανούλα αποφασίζει τι θα ακούσουμε, τα έχουμε αποφύγει, θα σας πω για κλασικά, δοκιμασμένα και αγαπημένα τραγουδάκια, να, η Ωραία Πεταλούδα, για παράδειγμα. Το ξέρατε εσείς ότι η πεταλούδα, σε μια φάση του τραγουδιού πέφτει κάτω και ψοφά; Επί λέξει, φίλε, στο παιδικό τραγουδάκι, η ωραία πεταλούδα πέφτει κάτω και ψοφά, έτσι, στεγνά, χωρίς ωραιοποιήσεις, δεν πα να είναι ωραία, με κόκκινες πιτσίλες και λοιπά, η πεταλούδα ψοφά, όλα πεθαίνουν κάποτε, παιδάκι, η ζωή δεν έχει νόημα και η ομορφιά ακόμα λιγότερο, κανόνισε την πορεία σου και τα ψυχικά σου αποθέματα, θα έρθει ο χειμώνας και η πεταλούδα θα ψοφήσει, μην ελπίζεις, παιδάκι, γίνε νιχιλιστής από τους 6 μήνες, να τελειώνεις.

Κι αν τυχόν γλιτώσει η πεταλούδα και η ψυχή σου, υπάρχει πάντα ο γάλος του Μπάρμπα Μπρίλιου, που σε μια παράξενη ένδειξη ευγνωμοσύνης προς αυτόν που τον τάιζε αγόγγυστα επί σειρά μηνών, τον έφαγε, φίλε, τον έφαγε! Και μάλιστα, μια μέρα με δίχως ήλιο. Δηλαδή είσαι τώρα ένα παιδάκι ανέμελο, αγνό, αθώο και ακούς ένα τραγουδάκι και ξαφνικά έρχεται η πραγματικότητα και σε χτυπάει σαν ηφαιστειακός μύδρος: ο γάλος έφαγε τον Μπάρμπα Μπρίλιο, δεν υπάρχει ευγνωμοσύνη, παιδάκι, δεν υπάρχει τίποτα καλό σε αυτόν τον κόσμο. Ας μη μιλήσω για το τρομακτικό της σκηνής, ένα τεράστιο πουλί να τρώει έναν άνθρωπο, ποιος τα σκέφτηκε αυτά για παιδικό τραγούδι, ποιος Στίβεν Κινγκ της παιδικής μουσικής;

Έχω κι άλλα, υπάρχει ένα τραγουδάκι στο δίσκο «Τα Μυστικά του Κήπου», του Κυπουργού, που μιλάει για ένα κοριτσάκι που κλαίει επειδή το έκλεισαν σε μοναστήρι κι έχει μια φίλη πολύ μακριά που δεν θα την ξαναδεί πια. Αλήθεια τώρα; Την πρώτη φορά που το άκουσα μου σηκώθηκε η τρίχα, το αμέρικαν χόρορ στόρι πέρασε μπροστά μου σαν φλασάκι, και από τότε το προσπερνάω.

Δε θέλω, επίσης, τώρα να αρχίσω κουβέντα για όλα τα παιδικά τραγουδάκια που μιλούν για γάμους, παντρειές και προίκες, έχω και μια ευαισθησία στα φεμινιστικά ζητήματα.

Το μόνο που θα πω και θα κλείσω εδώ αυτό το μίνι παραλήρημα είναι πως για μένα, τα μοναδικά παιδικά τραγουδάκια που έχω ακούσει και που τα θεωρώ αξεπέραστα, σε μουσική, σε στίχο, σε νοήματα, σε αισθητική και εκπαιδευτική αξία, είναι τα τραγούδια της Λιλλιπούπολης. Ένα προς ένα, μοναδικά, χωρίς να επαναλαμβάνεται ούτε ένα μουσικό μοτίβο, με στίχους πλούσιους σε λεξιλόγιο, ευφάνταστους, δίχως προσβολές, χοντροκομμένα αστεία, στερεότυπα φύλων ή κοινωνικά, που μιλάνε για έννοιες όπως η τέχνη, ο χρόνος, η πολιτική με τρόπο εύληπτο, με τρόπο που το παιδικό μυαλουδάκι μπορεί να συλλάβει. Μνημείο πραγματικό της σύνθεσης και της στιχουργίας τα τραγουδάκια της Λιλλιπούπολης και ευτύχημα που τα έχουμε και τα ακούμε με το μικράκι, μπας και γλιτώσουμε τίποτα. Το προαναφερθέν καγκουρό σε εποχή αναπαραγωγής αγαπά ιδιαίτερα να χορεύει τον άγριο, παράξενο χορό του με την Καφέ Αρκούδα από τη Λιλλιπούπολη.

Εμάς, λοιπόν, αγαπημένοι μας, έτσι περνά η καραντίνα, όχι ότι και πριν κάναμε κάτι διαφορετικό, νταντεύουμε το μικράκι, ακούμε τραγουδάκια, τρώμε κι ελπίζουμε να τη βγάλουμε και φέτος. Να προσέχετε και να ακούτε Λιλλιπούπολη.

Είκοσι εβδομάδες και μια αιωνιότητα.

2020-02-14T12:07:00.001+02:00

Πριν από 20 εβδομάδες, δηλαδή περίπου 5 μήνες, ο Kόσμος μεγάλωσε. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ο κόσμος είναι ήδη 6,3 κιλά και 63 εκατοστά. Φτύνει σάλια προσπαθώντας να φάει ένα υφασμάτινο καραβάκι.

Έτσι, λοιπόν, αγαπημένοι μου, βρεθήκαμε εκείνος κι εγώ με ένα φουσκωτό μωρό στο σπίτι, ολίγον έκπληκτοι και αρκούντως αγχωμένοι. Έτσι, λοιπόν, αγαπημένοι μου, αποφάσισα να ξαναρχίσω να γράφω μήπως καταφέρω να διατηρήσω σώας τας φρένας μου και ενεργό το ενήλικο λεξιλόγιό μου, διότι προς το παρόν εξαντλείται σε φούσκες με τα σάλια μου ως απάντηση στο φουσκωτό μωρό.

Εντελώς τετριμμένα και αφελώς, δεν το περιμέναμε, δηλαδή το περιμέναμε, πάντα το περιμένεις όταν εγκαταλείπεις τους φίλους σου (ένας παιδικός μου φίλος, πριν αποκτήσει με τη σειρά του δύο παιδιά, έλεγε τα προφυλακτικά φίλους του – κι αυτό το άτομο έκανε παιδιά, δεν ξέρω που πάει αυτή η χώρα), αλλά δεν το περιμέναμε τόσο γρήγορα; Τόσο εύκολα; Δεν ξέρω, δε θέλω να λέω και πολλά γιατί σε κοιτάνε και σαν εξωτικό πουλί πια άμα λες ότι έκανες εύκολα παιδί, και νιώθω και καμιά τύψη πότε πότε, που βλέπω τόση παιδεμάρα γύρω μου, κι εμείς πέσαμε από τα σύννεφα ξέρωγω.

Σε κάθε περίπτωση, ένα ηλιόλουστο απόγευμα, βγήκαμε από το μικροβιολογικό κρατώντας τα αποτελέσματα της β-χωριακής (όλα θα τα μάθετε εδώ μαζί μου, β-χωριακή είναι μια ουσία στο αίμα που ανεβαίνει στο θεό όταν είσαι έγκυος και είναι ο πιο ασφαλής τρόπος να μάθεις αν είσαι έγκυος) και δεν ξέραμε τι να κάνουμε, να κλάψουμε, να γελάσουμε, να αγκαλιαστούμε. Μείναμε να κοιταζόμαστε και πήγαμε στην Ειρήνη και τον Αργύρη να φάμε πίτσα. Η πίτσα είναι πάντα η ενδεδειγμένη αντίδραση.

Σαράντα εβδομάδες μετά, συνεχίζαμε να μην ξέρουμε τι να κάνουμε. Ωστόσο, θα ομολογήσω εδώ ότι στην εγκυμοσύνη τα κάναμε όλα όπως έπρεπε. Φωτογραφίζαμε με θρησκευτική ευλάβεια την πρόοδο της κοιλίτσας, μαλώναμε μία φορά την εβδομάδα, μετακομίσαμε με την κοιλιά στο στόμα – κάθε έγκυος που σέβεται τον εαυτό της μετακομίζει αλλιώς δεν έχει πλάκα - , αγχωθήκαμε αρκετά και μερικοί από εμάς έγιναν σαν το θωρηκτό Ποτέμκιν (παραμένουν, αν έχετε απορία).

Παράλληλα, εγώ δούλευα, δεν ξέρω αν θυμάστε τι δουλειά κάνω, κυνηγάω τουρίστες, ε, συνέχισα να τους κυνηγάω, μόνο που ήμουν έγκυος. Το παιδί αυτό έχει ήδη λάβει ευχές και χάδια από όλες τις χώρες του κόσμου. Το καλύτερο ήταν που δίχως τύψεις κοιμόμουν μακαρίως στα λεωφορεία, μια φορά μάλιστα με έπιασε τέτοια υπνηλία, που τους ξαμόλησα ελεύθερο χρόνο και πήγα να κοιμηθώ στο πάρκινγκ στις Μυκήνες. Μεγάλη επιτυχία. Το χειρότερο ήταν μια φορά μέσα σε ένα σαπιοκάραβο από τη Σαντορίνη στην Πάρο με 8 μποφόρ, όπου φτάσαμε στην Πάρο κι εγώ δεν ήξερα ποια είμαι, ποιοι είναι αυτοί γύρω μου και τι χρονιά έχουμε.

Μετά, όταν πια σταμάτησα να δουλεύω, και το σπίτι στο οποίο είχαμε μετακομίσει έμοιαζε λίγο λιγότερο με κοντέινερ και λίγο περισσότερο με σπίτι, σταμάτησα να κοιμάμαι.

Γενικά, αγαπημένοι μου, υπάρχουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ πράγματα που ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΤΕ δε σου λέει για την εγκυμοσύνη, κι εδώ θα ήθελα ευθαρσώς να δηλώσω ότι αυτά τα περί καλύτερης στιγμής της γυναίκας και μεγαλύτερης ευτυχίας και γαλήνης και ομορφιάς και λάμψης στην εγκυμοσύνη είναι μπούρδες ολκής, και είμαι σίγουρη ότι τα έχουν πει άντρες. Πρήζεσαι, πονάς παντού, δεν μπορείς να φας όσο κι αν θες, και βασικά, δεν μπορείς να κοιμηθείς. Κοιμόμουν μεταξύ 10 και 2 το βράδυ, μετά τέλος, αυτό ήταν, στριφογύριζα ως τις 5, ευτυχώς ήταν καλοκαίρι και χάραζε, σηκωνόμουν από το κρεβάτι (με βίντζι ή κυλώντας, γιατί άλλος τρόπος δεν υπήρχε) και καθόμουν στο μπαλκόνι κάνα τρίωρο μέχρι να πιάσει η ζέστη και να σηκωθεί κι εκείνος.

Και βέβαια, μέσα στην αϋπνία σου, έχεις κι όλους τους άλλους να σου λένε, κοιμήσου τώρα που μπορείς. Ντάξει, άκουσα πολλά άχρηστα όσο ήμουν έγκυος, αλλά, φίλε, δεν υπάρχει πιο άχρηστη συμβουλή από αυτή. Δηλαδή, τι είναι ο ύπνος, αποθηκεύεται κάπου και τον χρησιμοποιείς μετά, είναι σαν την υδατανθράκωση που κάνεις πριν το μαραθώνιο;

Εγκυμοσύνη: δεν έχω καταλήξει ακόμα. Εκ των υστέρων, το μόνο που σίγουρα μπορώ να σκεφτώ είναι ότι θα ήθελα να μην είχα σταματήσει το τρέξιμο και τη γυμναστική. Αλλά, όταν είσαι έγκυος και μάλιστα για πρώτη φορά και μάλιστα στα 39 σου, φοβάσαι και αποφεύγεις ό,τι μπορεί να βλάψει το μωρό. Οπότε, δεν έχω άλλη συμβουλή να δώσω.

Γενικώς, δεν έχω πολλές συμβουλές να δώσω για την εγκυμοσύνη, και γενικώς εγώ είμαι και γκρινιάρα, δεν αποτελώ μέτρο σύγκρισης. Πάντως, την έβγαλα, έφτασα στις 40 εβδομάδες, με την αμέριστη υποστήριξη εκείνου.

Την άλλη βδομάδα θα σας πω τι έγινε μετά.

Πάω, γιατί η μικρή δυνάστρια ξύπνησε και απαιτεί το μεγάλο της μερίδιο στη ζωή μου, το χρόνο μου, την ενέργεια και τα συναισθήματά μου.

Ω, τι κόσμος, μπαμπά.

2018-10-21T20:17:00.003+03:00

Στην αρχαία Ελλάδα, όταν πέθαιναν οι αγαπημένοι τους (αλλά και οι μισητοί τους, υποθέτω, οι αρχαίοι Έλληνες ήταν τυπικοί σ’ αυτά, δε χωρούσαν οπαδικά), τους έθαβαν νύχτα, απαραιτήτως, πριν μολυνθεί η νέα μέρα από το νεκρό σώμα, και μετά έκανα μνημόσυνα την τρίτη μέρα, την ένατη μέρα και την τριακοστή μέρα μετά το θάνατο.

Σήμερα, οι νέοι Έλληνες, επηρεασμένοι και υποψιασμένοι από την καινούργια θρησκεία, κάνουμε σχεδόν τα ίδια πράγματα όταν πεθαίνει ο κόσμος, με κάποιες αλλαγές, για να μην καρφωνόμαστε ότι στην ουσία η παρηγορητική πρακτική δεν έχει διόλου αλλάξει, κι ας έχει αλλάξει το όνομα του Θεού. Έτσι, αντί για την τριακοστή μέρα, το μνημόσυνο γίνεται την τεσσαρακοστή.

Το ζήτημα, όμως, παραμένει το ίδιο: ας αποχαιρετήσουμε σχεδόν οριστικά αυτόν που έφυγε από κοντά μας (γρήγορα, αργά, δίκαια, άδικα, όποιος κι αν ήταν ο τρόπος) κι ας συμφιλιωθούμε με την απουσία.

Σήμερα, εμείς, στην 36^η μέρα, διότι λόγω επαγγέλματος δικού μου, είμαστε κοντά στην αρχαία Ελλάδα, κι είπαμε να μοιράσουμε τη διαφορά, κάναμε το μνημόσυνο του μπαμπά μου.

Ο μπαμπάς μου έφυγε στις 16 Σεπτεμβρίου του 2018, κι από τότε, εντελώς τετριμμένα και κοινά και επαναλαμβανόμενα, ο κόσμος (και ο Κόσμος) φτώχυνε ελαφρώς. Ο κάθε μπαμπάς κάθε ανθρώπου είναι φοβερό όταν πεθαίνει, θα ήθελα να ευχηθώ να μην το ζήσει κανείς από εσάς, αλλά δε γίνεται, θα το ζήσετε. Και δεν έχω και πολλά να σας πω, δηλαδή, μόνο ότι δεν θα είστε ποτέ έτοιμοι για κάτι τέτοιο.

Εγώ δεν ήμουν, κι ας ήταν άρρωστος και ανήμπορος, ευτυχώς όχι πολύ καιρό, λίγους μήνες μόνο, πριν φύγει. Θυμάμαι, όταν μάθαμε για την αρρώστια του, κάθε βράδυ έλεγα στον εαυτό μου «ο μπαμπάς θα πεθάνει» μπας και το χωνέψω, αλλά δεν το χώνεψα. Δεν ετοιμάστηκα. Δεν τον έβλεπα και πολύ, γιατί ήμουν μακριά, και ενδεχομένως να ήταν καλύτερα έτσι, γιατί εγώ τώρα θυμάμαι τον μπαμπά μου, που είχε τόσο μεγάλη κοιλιά που για να ξαπλώσει μπρούμυτα στην παραλία, έσκαβε ένα μικρό λάκκο.

Στην ίδια παραλία, που άραζε τη βάρκα όταν έβγαινε για παραγάδι με τους θείους μου, στην ίδια παραλία που έβλεπα την ανατολή, όταν με έπαιρνε μαζί του για να σηκώσουμε το παραγάδι, αχάραγα ακόμα, μόνο όμως όσο ήμουν παιδάκι, γιατί όταν μου ήρθε περίοδος, δε με παίρνανε πια, ήταν κακή τύχη για την ψαριά γυναίκα στη βάρκα.

Οι ψαριές, βέβαια, ήταν πάντα πολύ καλές, κι ας ήταν ο μπαμπάς περιτριγυρισμένος από γυναίκες, σύζυγο και 3 κόρες. Τη γάτα που είχαμε, που ήταν κι αυτή θηλυκό, ο μπαμπάς την έλεγε Μήτσο, δεν αντέχω, έλεγε, κι άλλη γυναίκα μες στο σπίτι (έγραψα λέει, το έσβησα και το έκανα έλεγε).

Δεν ξέρω μέχρι πότε μπορώ να γράφω ιστορίες για το μπαμπά μου, ξέρω γω, μέχρι αύριο, σίγουρα. Θα σας πω την ιστορία που λέω και στους τουρίστες μου (στους καλούς μόνο, όχι σε όλους, οι καλές ιστορίες δεν είναι για τους κακούς τουρίστες).

Ο μπαμπάς μου γεννήθηκε σ’ ένα χωριό κοντά στη Λαμία. Ο πατέρας του ήταν κτηνοτρόφος, κι είχε κι έναν αδερφό. Όταν μεγάλωσαν λίγο τα παιδιά, αποφασίστηκε ότι ο μπαμπάς μου θα έφευγε για σπουδές, κι ο θείος μου θα έμενε στο χωριό να αναλάβει το κοπάδι. Ο παππούς μου, στα νιάτα του, πολέμησε με το βασιλιά (τον Κωνσταντίνο-μη ρωτάτε τώρα πως τα εξηγώ αυτά στους τουρίστες), με αποτέλεσμα να είναι μέχρι το τέλος σκληροπυρηνικά βασιλικός. Πρώτα πέθανε ο παππούς και μετά κατέβηκε η φωτογραφία του βασιλιά απ’ τον τοίχο. Ο μπαμπάς μου, όμως, όταν έφυγε από το χωριό και κατέβηκε στην Αθήνα να σπουδάσει δικηγόρος, ανακατεύτηκε με τα πολιτικά. Φευ, από την άλλη πλευρά…

Στην Αθήνα, ο μπαμπάς έκανε πολλούς φίλους, σπούδασε όντως νομικά, γνώρισε την Αριστερά και την ηράσθη (τη μαμά μου επίσης, και γνώρισε και ηράσθη). Φτώχεια καταραμένη, δε θυμάμαι πολλά, κάτι για μια φασολάδα στα 3 με 2 δραχμές, με συμπαθάτε, ας αφήσουμε τη φαντασία και το ρομαντισμό να χρωματίσει κομψά εποχές που στην ουσία ήταν εξαιρετικά άκομψες.

Σε κάθε περίπτωση, ο μπαμπάς μου ανακατεύτηκε με την Αριστερά και τον κομμουνισμό. Έβγαινε, έμπαινε, έτρεχε, τον κυνηγούσαν, μιλούσε, ρητόρευε, φώναζε, διάβαζε, συζητούσε, δε θέλει και πολύ.

Τω καιρώ εκείνω, βέβαια, η Αθήνα ήταν πολύ μικρότερη, πόσω μάλλον για τα νεαρά παιδιά που έρχονταν από το χωριό να σπουδάσουν, κι οι γονείς ζητούσαν από τους συγγενείς που ζούσαν στη μεγάλη πολιτεία να τα προσέχουν. Ως εκ τούτου, πολύ γρήγορα, τα νέα έφτασαν στα αυτιά του παππού μου, ότι ο γιος του ο δικηγόρος έγινε κομμουνιστής. Ο παππούς κλονίστηκε. Στέλνει στον μπαμπά μου το λεγόμενο καμένο γράμμα, απειλητικό σημείωμα, προειδοποίηση βαριά σαν την κορνίζα του βασιλιά.

Αγαπητέ μοι υιέ Τριαντάφυλλε,

Μαθαίνω ότι ξακρίζεις ωσάν το χαμένο πρόβατο. Συμμαζέψου, γιατί στο τέλος θα σε φάει ο λύκος.

Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω επακριβώς τι ακολούθησε. Οι αδελφές μου σίγουρα θα ξέρουν καλύτερα. Αυτό που λέω στους τουρίστες είναι ότι το καμένο γράμμα υπάρχει ακόμα στην οικογένεια, και μολονότι ο μπαμπάς μου δε συμμαζεύτηκε, παρόλαυτα ούτε ο λύκος τον έφαγε. Εκτός αν θεωρήσουμε λύκο τον έρωτα. Διότι μετά ο μπαμπάς μου γνώρισε τη μαμά μου, παντρεύτηκαν, έφυγαν από την Αθήνα, εγκαταστάθηκαν στη Λαμία και ο παππούς μου αγάπησε τη νύφη του, κι ας είχε μεγάλη γλώσσα (η μικρή της κόρη της έμοιασε), οπότε συγχώρησε τον υιό του, και έφυγε γαλήνιος.

Αυτός ήταν ο μπαμπάς μου. Βασικά, ασυμβίβαστος.

Έφυγε όπως ήρθε, πιστός στις ιδέες του και στην ψυχή του. Δεν κατείχε απολύτως τίποτα, δεν είχε καμία περιουσία, παρά το αστείρευτο πνεύμα του.

Όταν σε μεγαλώνει ένας τέτοιος άνθρωπος, ειλικρινά δεν ξέρω αν μπορείς να γίνεις μεγάλος ή μικρός.

Όταν έφυγε, ένας παλιός μου συμμαθητής και φίλος μου έστειλε ότι είναι σίγουρος ότι ο πατέρας μου έφυγε περήφανος για τον υπέροχο, έξυπνο, καλό άνθρωπο που έφερε στον κόσμο.

Ελπίζω.

Ω, τι κόσμος, μπαμπά.

Τρέχοντας τον κόσμο.

2018-04-27T19:00:00.001+03:00

Λοιπόν, ναι, εδώ είμαστε ακόμα, γυρνάμε τον κόσμο, πάμε, ερχόμαστε, κι όπως έγραψε και μια συνάδελφος, ο χρόνος ταυτόχρονα επιμηκύνεται και συρρικνώνεται, κι είναι ακόμα Απρίλης, βάλτε με το νου σας τι έχουμε να πάθουμε ως τον Οκτώβριο.

Άνοιξε η σεζόν, άνοιξε η τύχη μας, άνοιξαν οι άκρες από τα μαλλιά μας, μαύρισαν τα πόδια μας, λίγο η ψυχή μας καθώς αφήνουμε πίσω μας τις αγάπες μας για να κυνηγάμε αστραλοπίθηκους, κι ενώ οι υπόλοιποι ψάχνουν σε ποιόν αγώνα θα πάνε και πόσες μέρες θα κολλήσουν στην Πρωτομαγιά, εγώ μόλις γύρισα από ένα μαγευτικό τετραήμερο.

Πριν απ’ αυτό, δε, έτρεξα, φίλοι μου κι αδελφοί, τον τελευταίο αγώνα της σεζόν και παραλίγο της ζωής μου, διότι κόντεψα να αφήσω την τελευταία μου πνοή πάνω στο βουνό, στην Οίτη, συγκεκριμένα, δεν ξέρω αν έχετε πάει, εγώ είχα διαβάσει πως είναι ανώμαλο βουνό, στους πρόποδες έχει απότομες πλαγιές και ψηλά έχει λιβάδια και οροπέδια. Τα λιβάδια μας τα ‘χε πει κι ο κόουτς, θα τρέχετε, έλεγε, σε κάτι ωραία, πράσινα, αφράτα λιβάδια και θ’ ανεμίζουν οι κοτσίδες σας, εγώ όταν κατάφερα να φτάσω σε εκείνα τα λιβάδια, έβριζα θεούς, δαίμονες, τον κόουτς, τις κοτσίδες μου τις είχα φάει, και τα λυσσακά μου επίσης. Ποιος να ξέρει ποιο πνεύμα αρχαίο και ταραχοποιό με κατέλαβε κι αποφάσισα να τρέξω 14 χιλιόμετρα ανήφορο, δίχως μία σταφίδα για ανεφοδιασμό. Περνούσα μπροστά από κάτι νεκροταφεία κι έλεγα, να θα μπω μέσα να ξαπλώσω από τώρα, να ησυχάσω.

Εκεί στους αγώνες βουνού που πάμε και που εσείς μην πάτε ποτέ, ευχή και κατάρα, πίσω από όλους τους δρομείς, στο τέλος, τρέχει η λεγόμενη σκούπα, ένας με μηχανή δηλαδή, επιφορτισμένος με το καθήκον να μαζεύει τα πτώματα. Ένα θα σας πω. Άκουγα τη μηχανή. Με τα πολλά, ακόμα δεν ξέρω πως μου συνέβη αυτό, τερμάτισα. Κλαίγοντας. Σίγουρη ότι δεν κάνω γι’ αυτό, οικτίροντας τον εαυτό μου και δίχως την ελάχιστη ικμάδα ενέργειας. Είπα, πάει, κρεμάω τα παπούτσια μου διά να μην κρεμαστώ εγώ.

Όπως καταλαβαίνετε, βέβαια, μετά από μια μπανανιά μπανάνες κι ένα μοσχάρι με μακαρόνια κοκκινιστό, μου πέρασαν όλα. Δύσκολος αγώνας, αλλά παπούτσια δεν κρεμάστηκαν ούτε και κανένας άλλος.

Μετά από τα 14 χιλιόμετρα, δενξερωπως, ξεκίνησα το πρώτο τετραήμερο της σεζόν. Ακόμα γελάνε τα μάρμαρα. Την πρώτη μέρα, για διάφορους λόγους που τώρα δεν είναι της παρούσης, έπρεπε 2 λεωφορεία να πηγαίνουμε παράλληλα. Κάναμε την ηλιόλουστη Αργολίδα, πάρα πολύ ωραία, Ισθμός, Μυκήνες, Ναύπλιο, Επίδαυρος, γοητεία. Ο ένας οδηγός έτρεχε, ο άλλος σερνόταν, ένας χανόταν από το ένα γκρουπ, ένας κατουριόταν από το άλλο, και στη μέση δυο ξεναγοί να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Με τα πολλά φτάσαμε στην Ολυμπία. Να ‘χω μια θεια μες στο λεωφορείο, που έφυγε από τον Καναδά με πνευμονία, για να μαζέψει ήλιο στην Ελλάδα να γιάνει. Να βήχει σαν δεινόσαυρος, να φταρνίζεται 12 φορές στη σειρά, να φυσάει μύτη, να βαριαναστενάζει, και να έχει κάτσει και πρώτη θέση, πίσω από τον οδηγό, ο οποίος κάθε φορά που έβηχε η θεια, άνοιγε διακριτικά το παράθυρο και μετά περνούσε τιμόνι και βολάν γενικώς με αντισηπτικά μαντιλάκια. Σε λίγο, που είχαμε νέα κρίση βήχα, πάλι από την αρχή, παράθυρο, μαντιλάκια. Κι αυτό τώρα σε επανάληψη. Η ξεναγός έπαθε κλονισμό.

Την τρίτη μέρα κατά τας γραφάς, μαζεύω ακόμα μερικούς από τους Δελφούς, που είχαν μόνο διήμερο, και πάμε όλοι μαζί στα επιβλητικά Μετέωρα. Και Μετέωρα, που γενικώς δεν έχω χειρότερο, και βήχουσα-παράθυρο-μαντιλάκι και δίγλωσσο και καμία σωτηρία δε φαινόταν. Έχω, το λοιπό, στο γκρουπ ένα ζευγάρι από τη Νότιο Αφρική, με άχυρα αντί για μυαλό. Μονδέλα και οι δύο. Τι να το κάνεις; Άχυρα. Λέγω, λοιπόν, πριν τα Μετέωρα, ότι καλό είναι να φορέσωμε κάτι σεμνόν την άλλη μέρα, όχι σορτς, κοντές φούστες, κλπ (άλλη φορά θα σχολιάσω ότι οι κοντές φούστες μας μάραναν στα Μετέωρα, στις οδούς της οικονομικής απωλείας). Κατεβαίνω στη ρεσεψιό να φύγουμε, η κοπέλα φορούσε κάτι σε φούστα, ανεπαρκούς μήκους. Το δε αγόρι φορούσε ένα σορτσάκι τόσο κοντό και στενό, που μη σας πω καλύτερα. Η κοπέλα στη ρεσεψιόν ακόμα γελάει, άμα τους πας έτσι πάνω, μου λέει, τράβα ρε συ ένα βίντεο να γελάσουμε. Τους κοιτώ. Με κοιτούν. Θα αλλάξουμε, μου λένε. Αλλάζουν. Βάζει ο νεαρός ένα τζιν με γυρισμένα μπατζάκια εννοείται και η νεαρά ένα κολάν. Ας άφηνε τη φούστα καλύτερα. Όπως είπε κι ο οδηγός, κόντευε να μιλήσει, το ξέρετετι.

Δεν περιγράφω άλλο. Ευτυχώς είχε τόσους Κινέζους στα μοναστήρια που δε μας πήρανε χαμπάρι και μας βάλανε.

Μετά από όλα αυτά, φτάσαμε στην Αθήνα ευτυχείς που αποχωριζόμασταν ο ένας τον άλλον, εγώ γύρισα στο σπιτάκι μου με τόση χαρά και με πονεμένα πόδια κι ετοιμάζομαι για νέες περιπέτειες, μέσα στις οποίες περιλαμβάνεται και η προπόνηση για το μαραθώνιο, εκεί να δείτε γέλιο, να για παράδειγμα σήμερα μου λέει ο κόουτς, Κατερίνα, αύριο θα ζυγιστείς, χαχαχαχαχαχαχαχαχα, όπως είδα και προχτές στο fb, ρε πως παίρνουν πτυχία, είναι επικίνδυνοι, άκου θα ζυγιστείς, εγώ που πρώτα θα βάλω τηλεόραση στο σπίτι μου και μετά ζυγαριά.

Λοιπόν, επειδή δεν ξέρω πως θα είναι η ζωή μετά το ζύγισμα, μπορεί να σταματήσει ο Κόσμος να γυρίζει, σας αφήνω με όλη μου την αγάπη και με λίγο ιδρώτα.

Οι παπαγάλοι του Κόσμου.

2018-03-04T22:18:00.000+02:00

Αγαπημένοι μου φίλοι, συναγωνιστές, πιστοί μου αναγνώστες και συνοδοιπόροι, καταρχάς διάβασα προχτές κάπου ότι τα μπλογκζ έχουν πεθάνει και αγχώθηκα. Μήπως κάνω κάτι που δεν έχει θέση στο σύγχρονο κόσμο; Δε θα το ήθελα αυτό καθόλου, δεν ξέρω, εσείς τι λέτε;

Μετά σκέφτηκα ότι ο Κόσμος δε γίνεται να πεθάνει, ο Κόσμος είναι ιδεολογία, είναι ο Κόσμος, δε γίνεται να πεθάνει. Μόνο για λίγο καιρό ξαποσταίνει.

Ξαποσταίνει λοιπόν για λίγο, διότι, όπως λέει και μια παλιά κινέζικη παροιμία, όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες. Κότες δε με φάγανε, αλλά μ’ έχουν φάει οι προπονήσεις προς το παρόν, κι επειδή ανέβασα λέει ταχύτητα κι άρχισα να τρέχω πιο γρήγορα, έλαπαναγίαμου, έζησα να το ακούσω κι αυτό, μ’ έπιασε ένας πόνος στο ισχίο, μάλλον κάτι έχει τραυματιστεί και πρέπει λίγο να ξαποστάσω.

Έχω να τρέξω μια βδομάδα, σήμερα έχασα κι έναν αγώνα, απ’ αυτούς τους ωραίους, στα βουνά, με μπόλικες λάσπες, ανηφόρες, κοτρώνες, μονοπάτια, απόλαυση, ο σημερινός είχε κι ένα νταμάρι έμαθα, να πάρει, χάσαμε το νταμάρι, και πολύ έχω στενοχωρηθεί. Ελπίζω να μη χάσω τον ημιμαραθώνιο και πάνε στράφι όλα τα πρωινά που άσθμαινα μέσα στο καυσαέριο.

Αφού δεν τρέχω, το λοιπό, έπρεπε να βρω κάτι άλλο να κάνω.

Ξεκίνησα να δουλεύω. Μεγάλη επιτυχία. Καταρχάς, ήταν σα να μην είχε περάσει μια μέρα από την τελευταία φορά που δούλεψα, που ήταν πριν από 3 μήνες. Το γκρουπ, σαν ανέκδοτο, 3 Ινδοί, 2 Αμερικάνοι κι ένας Πακιστανός. Ο οδηγός, μορφή. Πολύ άσπρος είναι αυτός, μου λέει. Σίγουρα είναι Πακιστανός; Μαύροι δεν είναι αυτοί; Έχει και άσπρους Πακιστανούς, του λέω. Ρε, απαντάει, δεν είναι Πακιστανός, μας δουλεύει. Δεν έδωσα συνέχεια.

Πήγαμε, ήρθαμε, οι Ινδοί κουνούσαν τα κεφαλάκια τους, οι Αμερικάνοι κοιτούσαν τα κινητά τους, εγώ πετούσα κάτι μαργαριτάρια, Θεέ μου, καμιά φορά τι ακούνε κι αυτοί οι τουρίστες, να τα λέμε κι αυτά, σα να μην πέρασε μια μέρα, σας λέω. Τι θα ζήσουμε και φέτος.

Είμαι έτοιμη, όμως, να αντιμετωπίσω τα πάντα. Μόνο τον αποκλεισμό από τον ημιμαραθώνιο δε θα αντέξω, όλα τα άλλα θα τα δεχτώ. Έχω και καινούργιες ιστορίες να λέω για την Αθήνα, είμαι πανέτοιμη, σας λέω.

Να, προχτές, έμαθα κάτι πολύ ενδιαφέρον. Μπαίνω σ’ ένα ταξί, Δευτέρα πρωί, είχε τρελή κίνηση, έβρεχε κιόλας, με τα πολλά φτάνουμε στην Αμαλίας, περνάμε έξω από τον Εθνικό Κήπο, να κοπελιά, μου λέει ο ταξιτζής, βλέπεις εκεί τους παπαγάλους στα δέντρα;

Εδώ να κάνω μια παρένθεση και να πω ότι εδώ στις Αθήνες υπάρχει τωόντι μια πολυπληθής κοινότητα πράσινων παπαγάλων, που έχει πάρει τις διαστάσεις αστικού μύθου. Από πού ήρθαν οι παπαγάλοι; Γιατί; Τι σκοπό έχουν; Μιλάνε; Τι λένε; Εδώ, μου τα αποκάλυψε όλα ο ταξιτζής.

Τους βλέπω, λέω. Ξέρεις, με ρωτάει, ποιος τους έφερε; Όχι, λέω, αφενός γιατί όντως δεν ξέρω αφετέρου γιατί ήθελα να μάθω.

Εγώ, μου λέει, είναι 2500 παπαγάλοι κι είναι όλοι δικοί μου.

Άλαλα τα χείλη των ασεβών.

Ναι, συνεχίζει ο προμηθευτής παπαγάλων, πριν από 30 χρόνια που ήμουν ναυτικός (ο τύπος δεν ήταν άνω των 40), είχα φέρει από τη Σρι Λάνκα 6 παπαγάλους για αναπαραγωγή, αλλά επειδή δεν γεννούσαν, αποφάσισα να τους αφήσω ελεύθερους. Ε, έξω από τη σκλαβιά, οι παπαγάλοι γέννησαν και τώρα είναι 2500. Το ξέρω, μου λέει, γιατί όταν ήρθα εδώ στον κήπο να τους ελευθερώσω, είπα σ’ έναν τύπο να τους έχει στο νου του (ο τύπος τους παπαγάλους, με παρακολουθείτε;), κι αυτός, λέει, τους είδε που έφτιαξαν φωλιές και μετά πήγαν και σε άλλα μέρη της πόλης (και έφτιαξαν κι εκεί φωλιές, προφανώς).

Δε μιλώ. Τι να πω, άλλωστε.

Συνεχίζει, παιδιά, ο ταξιτζής. Ακούς, μου λέει, κοπελιά, δεν πέταξαν να πάνε στην Αφρική, έμειναν εδώ, γιατί ξέρεις αυτοί οι παπαγάλοι πετάνε πολύ γρήγορα, σε 3 ώρες μπορούν να είναι στην Αφρική. Αλλά, όχι, έμειναν, τους άρεσε η Αθήνα, κι έμειναν και πολλαπλασιάστηκαν κι είναι όλοι από τους δικούς μου παπαγάλους, αλλά εγώ τώρα, να, τους αφήνω, δεν τους παίρνω πίσω, δώρο στην πόλη, γιατί είναι πολύ όμορφα πουλιά.

Που θα τους βάλετε 2500 παπαγάλους, καλεκύριε, και πίσω να τους θέλατε.

Λοιπόν αυτά με τους παπαγάλους. Δε θα πω εγώ τώρα την ιστορία για τους παπαγάλους στους τουρίστες; Δε θα εντυπωσιαστούν με τους πράσινους παπαγάλους που προτίμησαν την Αθήνα από την Αφρική; Μα φτάνει πια με τα αρχαία.

Ελπίζω ειλικρινά να ξεκινήσω σύντομα πάλι το τρέξιμο, διότι ο Κόσμος δεν πάει καλά, καθόλου καλά.

Σ' αυτό τ' ανηφόρι που λένε ζωή.

2018-01-05T18:13:00.000+02:00

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι καλύτερο από έναν καφέ το απόγευμα, εντάξει, ξέρω, πολλά καλύτερα υπάρχουν, αλλά ο καφές το απόγευμα είναι από τα καλύτερα καλύτερα που υπάρχουν. Δεν ξέρω τι λέω, αγαπημένοι μου, γνωστό αυτό, αλλά πάντως κάτι λέω, και αυτό είναι σημαντικό, όσο ζω θα μιλάω και μιλάω άρα υπάρχω. Και βέβαια, δε γίνεται ποτέ να σταματήσει να υπάρχει ο Κόσμος.

Ελπίζω, ειλικρινά και βαθιά, να μιλάω και φέτος, και αυτόν το χρόνο να είμαστε εδώ, ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, στα λεωφορεία και μπροστά στις αρχαίες κολώνες, να λέμε ιστορίες για μεγάλες μάχες και μεγάλα ιερά, να λέμε ιστορίες για τρελούς τουρίστες και αστεία, μαιφρέντ, ελπίζω να συνεχίσουμε να τρέχουμε στα βουνά, να μη σπάσουμε κάνα πόδι και να βελτιωθεί η ζωή όλων των αγαπημένων μου.

Τι άλλο να ελπίσω, δεν ξέρω, παγκόσμια ειρήνη δε θα πω ούτε πυρηνικό αφοπλισμό θα πω, αφενός διότι τα ‘παν άλλοι, αφετέρου διότι ομολογώ ότι καμιά φορά μονολογώ, πάτα το Κιμ, τώρα έχω αρχίσει να μονολογώ και, πάτα το, Ντόναλντ, και πόσο καρικατούρες πια αυτοί οι δύο, που είναι ο Σάσα Μπάρον να παίξει και τους δύο και να γονατίσουμε από τα γέλια.

Τελοσπάντων, μέχρι ένας από τους δύο να το πατήσει και να γίνουμε εδώ ταινία καταστροφής, απ’ αυτές που μου αρέσουν πολύ, εγώ προσωπικά θα συνεχίσω όσο καλύτερα μπορώ. Για παράδειγμα, θα συνεχίσω να τρέχω, ακόμα και μετά την πανωλεθρία του τελευταίου αγώνα, έπρεπε να σας είχα από μια μεριά, στην Πάρνηθα, έχετε πάει ποτέ; Μην πάτε, μιλάμε, το μονοπάτι ήταν κάθετο, έβαζα χέρια, πόδια, μύτη και πωπό ταυτόχρονα για να ανέβω, από πίσω μου άκουγα κάτι κραυγές, ω ρε μάνα, και μόλις τελείωνε η ανηφόρα, εμφανιζόταν μια άλλη ανηφόρα, κι έλεγες, έχει πολύ ακόμα παπαστρουμφ, κι από την κούραση έβλεπα στρουμφάκια να ξεμυτίζουν από τα μανιτάρια. Και μετά, όταν ξεκίνησα να κατεβαίνω, με προσπέρασε μέχρι και μια χελώνα που κουβαλούσε τον Δρακουμέλ, χώθηκα σε κάτι χαντάκια για να μην εμποδίζω, διότι πρέπει να ξέρετε ότι το σαβουάρ φερ στους αγώνες βουνού λέει ότι αν είσαι αργός σα θάνατος στην έρημο της Αριζόνα, κάνεις στην άκρη να περάσουν οι γρήγοροι καουμπόηδες, ποια άκρη που τα μονοπάτια είναι λεπτές καφέ γραμμές, χώνομαι κι εγώ το λοιπό στα χαντάκια, κι άντε να βγω μετά από κει. Με τα πολλά τερμάτισα, περιέργως όχι τελευταία, το δηλώνω ευθαρσώς, και όχι μόνο δεν τα παράτησα παρά συνεχίζω να τρέχω, αγκομαχώντας και βρίζοντας, αλλά τρέχω. Όπως έχει πει και ο Χαρούκι, στην ταφόπλακά μου θα γράψουν «δεν περπάτησε ποτέ.»

Όσο τρέχω, λοιπόν, αγαπημένοι μου, ειδικά τώρα που πήγα στη Λαμία κι έτρεχα σε κάτι άγνωστα βουνά, σκέφτομαι κάτι εξαιρετικά κοινότοπο και κλισέ, κάτι που είμαι σίγουρη πως όλοι οι δρομείς το έχουν σκεφτεί κάποια στιγμή στη ζωή τους. Η ζωή είναι σα να τρέχεις σε ένα δρόμο στο βουνό. Ξεκινάς όλο χαρά και αυτοπεποίθηση, ακούς τα πουλάκια και μυρίζεις τα δέντρα, σιγά σιγά φτύνεις το γάλα της μάνας σου και οι ανηφόρες σε χτυπάνε αλύπητα, έρχονται απροειδοποίητα και ασταμάτητα, αλλά δε μπορείς, δεν έχεις επιλογή να φύγεις, πρέπει να τις ανέβεις, πρέπει να συνεχίσεις κι εκεί που νομίζεις ότι στην επόμενη στροφή θα στρώσει το πράγμα, αμ δε, άλλη μια ανηφόρα σε κοιτάει χαιρέκακα. Μπορείς να σταματήσεις για μισό δευτερόλεπτο, αν σταματήσεις περισσότερο, όμως, δε θα μπορέσεις να συνεχίσεις ξανά, οπότε φτύνεις λίγο γάλα ακόμα και συνεχίζεις. Και οι στροφές είναι ατελείωτες, κάθε στροφή μπορεί να κρύβει ένα θαύμα, τον ουρανό που λάμπει και τα χωράφια που απλώνονται βελούδινα, ή μια καταστροφή, βράχια και πέτρες που γλιστράνε και χαντάκια. Όταν τρέχω, συνήθως κοιτάω κάτω, κυρίως επειδή δεν έχω δύναμη να κοιτάξω επάνω, πριν τη στροφή ωστόσο, σηκώνω το κεφάλι μου και αναρωτιέμαι τι άραγε θα δω, τι με περιμένει. Δεν μπορείς να προβλέψεις τι σε περιμένει, μπορείς όμως να προβλέψεις, και μη σου πω αναγνωρίζεις και αγαπάς, την αίσθηση της αναμονής, του ενθουσιασμού, του φόβου και της προσδοκίας για αυτή τη ζωή. Κι αυτή ακριβώς η αίσθηση είναι που σε κάνει να συνεχίζεις να τρέχεις, και να ζεις. Και βασικά, εντάξει, δεν υπάρχει και τίποτε άλλο που μπορείς να κάνεις. Διότι, δε γίνεται, κάποτε θα βγεις σ’ αυτή την κατηφόρα και τότε θα αρχίσεις να κουτρουβαλάς χτυπώντας στους κορμούς των δέντρων, προσπαθείς να κρατηθείς, προσπαθείς να θυμηθείς τις οδηγίες του κόουτς, δε γίνεται, όμως, ακριβώς όπως και στη ζωή, δεν υπάρχουν οδηγίες, απλά τρέχα και προσπάθησε να μην πέσεις. Αφήνω να με προσπεράσουν κι ας μου τη σπάνε αυτοί που φωνάζουν από χίλια μίλια «άκρη!», ντάξει ρε φίλε, σε άκουσα, τρέχεις σαν πτερόσαυρος που τον κυνηγάει μαμούθ. Προσπερνάω κι εγώ καμιά φορά, όχι πολύ συχνά, γιατί δεν είμαι ανταγωνιστικό πνεύμα, μόνο τον εαυτό μου έχω αντίπαλο και συνεχίζω να τρέχω. Και να ζω.

Αυτές τις αμπελοφιλοσοφίες έχω να σας πω σήμερα, αστείες ιστορίες δεν έχω, όταν ξεκινήσω πάλι τη δουλειά, σίγουρα θα βρω μερικές, ίσως κι από κάναν αγώνα, προς το παρόν θα πάω να θαυμάσω λίγο το φυτό μου που έβγαλε καινούργια φύλλα την Πρωτοχρονιά. Δεν ξέρω ποιος οιωνός θα μπορούσε να είναι καλύτερος από αυτόν για την καινούρια χρονιά. Σας εύχομαι ο νέος χρόνος να σας φέρει ότι δε σας έφερε ο παλιός και να συνεχίσετε να τρέχετε, ο καθένας το βουνό του, και φέτος.

Λες να πήγαν στο βουνό;

2017-12-03T21:15:00.002+02:00

Αγαπημένοι μου φίλοι, οι ξεναγοί, όταν δε δουλεύουν, το χειμώνα δηλαδή, μερικοί πέφτουν σε χειμερία νάρκη, μερικοί διαβάζουν και παρακολουθούν σεμινάρια και ξεναγήσεις άλλων ξεναγών(δεν έχω χειρότερο), μερικοί παίρνουν τους δρόμους, είμαι σίγουροι ότι μερικοί παίρνουν ναρκωτικά και κάποιοι άλλοι παίρνουν τα βουνά.

Εγώ κάθε χρόνο κάνω κάτι απ’ όλα αυτά. Φέτος, λόγω και του ότι έχω μπλέξει εδώ με μια παρέα ανώμαλων, αποφάσισα να πάρω τα βουνά. Αυτοί οι ανώμαλοι πάνε και τρέχουν σε αγώνες. Τίποτα ανώμαλο ως τώρα. Οι αγώνες αυτοί έχουν ειδικό όνομα, λέγονται trail. Τρέχω δηλαδή, αλλά σα να μη μου έφτανε που τρέχω, τρέχω στο βουνό, ενίοτε στην κορυφογραμμή του βουνού. Τρέχω στα κατσικοδρόμια, σε κάτι μονοπάτια σκαρωμένα από αλεπούδες που τρέχουν να κρυφτούν από λύκους, τρέχω κουτρουβαλώντας ανάμεσα σε κοτρώνες. Μεγάλη επιτυχία.

Είπα κι εγώ για να ξεχαστώ, να αρχίσω να τρέχω στο βουνό. Και πήγα σήμερα, ο Καραμήτρος, να τρέξω στον πρώτο μου αγώνα στο βουνό, στα χνάρια του Δευκαλίωνα λεγόταν η διοργάνωση και ήταν, λέει, ο αγώνας πάνω στον Παρνασσό. Λέω κι εγώ, Δελφοί, γνωστό μέρος, Δευκαλίωνας, γνωστό πρόσωπο, θα πήγαινε και Εκείνος να τρέξει, από το πουθενά βρήκα και πέρσοναλ κόουτς, μου φάνηκαν όλα ευνοϊκά, ο Απόλλων ήταν μαζί μας. Πήγα, ελαφρώς απροπόνητη, με καινούργια παπούτσια, όμως, ειδικά, σου λέει για να τρέχεις στο βουνό, τέρμα τυρκουάζ τα ειδικά παπούτσια, να ξέρετε, για να μη σε χάσουν και πας άδοξα φαγωμένος από τους λύκους.

Φτάνουμε το λοιπό στους Δελφούς και βλέπωμε ότι το μέρος έχει κατακλυστεί από δρομείς, οι οποίοι χωρίζονται σε κατηγορίες. Οι μακρινών αποστάσεων, τέρμα άτριχοι, αποστεωμένοι και ξερακιανοί, σαν ελαιογραφίες του Γκόγια και του Ελ Γκρέκο ταυτόχρονα, οι ποζεράδες, όλο μούσι και μούσκουλο και οι από σπόντα, με τρίχες κανονικές και φόρμες από το Λιντλ.

Όλοι όμως, ανεξαρτήτως τριχοφυΐας, τρώνε μακαρόνια, καθαρό υδατάνθρακα, eat pasta, run fasta, που λέμε και στη Λαμία. Νομίζω ότι τα εστιατόρια στους Δελφούς ξέμειναν από μακαρόνια αυτό το Σαββατοκύριακο. Εμείς, με εξαίρεση το Χρήστο, που έκανε περίπου 74 λεπτά να φάει μισό πιάτο μακαρόνια (μαντέψτε σε ποια κατηγορία δρομέων ανήκει), φάγαμε κάτι φορμαέλες τηγανητές και κάτι κόκορες κρασάτους (μαντέψτε σε ποια κατηγορία ανήκουμε). Μετά πήγαμε για ύπνο βογκώντας.

Την άλλη μέρα ήταν ο αγών, αγαπημένοι μου. Τίποτα δε με είχε προετοιμάσει για την ολοκληρωμένη εμπειρία ορεινού δρόμου και ταυτόχρονα δελφικής εορτής που με περίμενε. Διότι ο αγών ξεκίνησε από τους Δελφούς (που ως μέρος έχει μια εξαιρετική αύρα, όπως ίσως ξέρετε) και η αφετηρία ήταν στο σπίτι του ποιητού Άγγελου Σικελιανού, που τώρα είναι μουσείο. Δεν ξέρω αν ξέρετε τον Άγγελο Σικελιανό. Ποιητής, διόλου εκ του προχείρου, με όραμα και όνειρο να αναβιώσει το δελφικό πνεύμα και ιδεώδες και να ξανακάνει τους Δελφούς τον ομφαλό του κόσμου, σύζυγος της ευειδούς Εύας Πάλμερ, εξ Αμερικής, η οποία ανιδιοτελώς τον ενίσχυσε οικονομικά στο όραμά του, με αποτέλεσμα, για λίγα χρόνια όντως να αναβιώσουν οι δυο τους τις αρχαίες δελφικές εορτές, τη μακρινή δεκαετία του 1920. Τελοσπάντων, ο αγών ήταν αφιερωμένος στα δενξέρωπόσα χρόνια από την προσφορά του Σικελιανού, και γι’ αυτό πριν τον αγώνα παρακολουθήσαμε με δάκρυα στα μάτια (από τα γέλια) πιστή αναπαράσταση των δελφικών εορτών υπό τον ποιητή.

Η αναπαράσταση είχε ότι έχει μια αναπαράσταση αρχαίων εορτών που σέβεται τον εαυτό της. Νεαρές κοπέλες με λευκούς χιτώνες, άιλαινερ και κλάδους ελαίας, που προχωρούσαν αργά και τελετουργικά, με σοβαρή έκφραση. Λέβητα χάλκινο πάνω σε τρίποδα, όπου έκαιγαν κάρβουνα, δημιουργώντας την απαραίτητη τσίκνα (δίχως τα κοψίδια, που δεν ξέρω γιατί οι αναπαραστάσεις επιμένουν να τα αγνοούν ως στοιχείο, ενώ οι αρχαίοι δεν έκανα δίχως αυτά). Τύμπανα που χτυπούσαν με ρυθμό. Εδώ όμως το ήγαν ένα βήμα παραπέρα. Τραγούδησαν τον δελφικό παιάνα (τον πρώτο, όπως μας είπαν, από την εξίσου απαραίτητη μικροφωνική εγκατάσταση, δεν ξέρω, ίσως τον δεύτερο δεν ήξεραν τα λόγια), επικαλέστηκαν (σοβαρά σας μιλάω) τον Απόλλωνα για να μας ευνοήσει με τις ακτίνες του και ορκίστηκαν διάφορα που δεν τα συγκράτησα. Ο υπερρεαλισμός στο μεγαλείο του: διάφοροι τύποι με κολάν και τυρκουάζ παπούτσια, ροζ αντιανεμικά και πορτοκαλί παγούρια να χοροπηδάνε για ζέσταμα και ταυτόχρονα να φωνάζουν όμνυμι. Το έζησα κι αυτό, αγαπημένοι μου, εκεί στο βουνό.

Και μετά, ξεκίνησε ο αγώνας. Ξεκινάω τρέχω, κυρία, άσφαλτος, με προσπερνάει μέχρι και ο παπάς του χωριού που έτρεχε με τα ράσα, κυρία εγώ. Φτάνουμε σε κάτι σκαλιά, πόσα θαναι λέω τα σκαλιά. Ήταν πολλά. Πάρα πολλά. Σιγά σιγά όλοι σταματάμε να τρέχουμε κι αρχίζουμε να περπατάμε, σε μονή γραμμή, αγκομαχώντας. Δεν ήμουν μόνη στο αγκομαχητό. Αντέχω όμως ακόμα, έτσι, ανεβαίνω τα σκαλιά. Τελειώνουν τα σκαλιά. Όχι και τα βάσανά μας. Αρχίζει η κανονική ανάβαση στο βουνό, και ξέρεις ότι είναι κάνα τριάρι χιλιόμετρα. Λέει μια κοπέλα δίπλα μου, δεν υπάρχει αυτό, όχι, της λέω, αυτό υπάρχει, εμείς που το κάνουμε γιατί υπάρχουμε, και λίγο αγκομαχήσαμε διαφορετικά, διότι να γελάσουμε δε μπορούσαμε. Συνεχίζω να ανεβαίνω, πέτρες, βράχια, αγκομαχητό. Με προσπέρασε και η παπαδιά. Πόσο έχουμε ακόμα, ρωτάει η κοπέλα, τουλάχιστον άλλα 2,5 χιλιόμετρα, απαντάει μια κακιασμένη μπροστά. Δε δείχνω τον πανικό μου και συνεχίζω. Κάποια στιγμή, βλέπουμε τους πρώτους που είχαν τερματίσει και κατηφόριζαν, έτρεχαν σαν τους δαιμονισμένους κουτρουβαλώντας στις κοτρόνες, φτάνετε μας έλεγαν που μας έβλεπαν έτσι σκασμένους, που φτάνουμε αναρωτιόμουν εγώ.

Και κάποτε φτάσαμε. Στο σταθμό ανεφοδιασμού. Αυτό, να ξέρετε, για τον δρομέα, και ειδικά τον ορεινό, είναι κάτι σαν τη γη της επαγγελίας και τον παράδεισο ταυτόχρονα, όπου βρίσκεις βασικά νερό και επίσης μπισκότα, πατατάκια, μπανάνες και κρουασάν. Στάθηκα εκεί κάνα λεπτό, ήπια δυο γουλιές, έφαγα και ένα κομμάτι μπανάνα που τη ρευόμουν μέχρι κάτω και ξεκίνησα να κουτρουβαλάω. Για να είμαι εδώ και να σας γράφω, έφτασα στον τερματισμό, τι να κάνεις όμως που μπερδεύτηκα, δεν ήξερα που να σταματήσω, σταμάτησα η ηλίθια πριν τον τερματισμό, με πέρασε ύπουλα ένας με μούσια και μούσκουλα που τον είχα περάσει στην κατηφόρα, και στον τερματισμό με βγάλανε μια φωτογραφία που είμαι σαν τον Τζον Τραβόλτα σε αυτό το μιμ που κρατάει το παλτό του και ψάχνει κατά που να κάνει. Αυτή είμαι. Έτρεξα 10 χιλιόμετρα στο βουνό σε 2 ώρες παρά δέκα λεπτά, έχασα τον τερματισμό και πέρασα στην κατηφόρα το μουσάτο.

Μετά από όλα αυτά, φάγαμε κάτι βουνά μακαρόνια όλοι, πήραμε τον τραυματία της ομάδας με ένα ωραίο διάστρεμμα και γυρίσαμε στην Αθήνα να δούμε το φεγγάρι μέσα από κεραίες στις ταράτσες. Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο πονάει ο ποπός μου, πόσο ωραία πέρασα και πόσο θα ήθελα να ξανατρέξω στο βουνό.

Ο Κόσμος της Αθήνας.

2017-11-24T13:30:00.000+02:00

Αχ, αγαπημένοι μου φίλοι και υποστηρικτές του Κόσμου, σας το είχα πει εγώ, πως όταν σταματήσουν τα πελατάκια να έρχονται, δε θα έχω πια ιστορίες να σας διηγηθώ, ποιόν θα ακούω εγώ τώρα να λέει μαϊφρέντ, ποιόν θα μαζεύω από τις ραχούλες και τις τουαλέτες, πως θα περνάω τις μέρες μου χωρίς να ψάχνω σε ποιο ξενοδοχείο πάει ποιος-αχα, τώρα που είπα ξενοδοχείο, να μια ιστορία που δε σας έχω πει, διότι ντρέπομαι. Αλλά εδώ είμαστε για τα δύσκολα, φίλοι μου, δεν είμαστε μόνο για τις κρουαζιέρες, θα σας την πω την ιστορία κι ας ξεφτιλιστώ διά παντός, αναφανδόν και στο πανελλήνιο. Εδώ, ο πρωθυπουργός της χώρας δε ντράπηκε να πει we ate the camel και αν δεν απατώμαι είπε και donner, ντονέρ, όμως, σαν το τυλιχτό-σάντουιτς-πίτα ντονέρ, όχι ντονέ, σαν το vous m’ avez donné πχ, θα ντραπώ εγώ να πω εκείνη την ιστορία; Όχι, είναι η απάντηση στην ερώτηση που έχει χαθεί στη μετάφραση.

Θυμάστε τι είναι το οργκανιζέ; Όχι; Έλεος, σαν τους τουρίστες, μόνη μου τα λέω μόνη μου τ’ ακούω. Οργκανιζέ (αγνά, απλά, γλυκά γαλλικά, που τα προφέρεις με γνήσια λαμιώτικη προφορά, οργκανιζέ) λοιπόν, στην ορολογία των επαγγελματιών του τουρισμού, είναι όταν οργανώνεις μια εκδρομή και την πουλάς σε διάφορα ξενοδοχεία, άμα είσαι μάγκας τη βάζεις και στα ίντερνε, την αγοράζουν τα πελατάκια κι εσύ μετά χώνεις τον οδηγό του λεωφορείου (μαϊφρέντ) και τον ξεναγό να μαζέψουν τα πελατάκια από τα διάφορα ξενοδοχεία, τα πας γύρω γύρω και το απόγευμα τα επιστρέφεις στα ξενοδοχεία.

Το μυστικό, αγαπημένοι μου, είναι στην επιστροφή.

Διότι, συνήθως, τα διάφορα ξενοδοχεία είναι σε διάφορες άκρες της πόλης, που στην περίπτωσή μας είναι η Αθήνα, η μεγάλη πολιτεία, με τις πολλές άκρες και τα πολλά ξενοδοχεία. Αποτέλεσμα; Η ώρα έχει πάει 7 ξερώ γω κι εσύ γυρνάς με το 50αρι λεωφορείο σαν την άδικη κατάρα για να πας από το Σύνταγμα στο Χίλτον κι από το Χίλτον στην πλατεία Καραϊσκάκη, σα να λέμε από το Άλφα του Κενταύρου στον τρίτο δορυφόρο του Πλούτωνα. Και πρέπει να βγάλεις δρομολόγιο.

Το άλλο δεδομένο είναι ότι η έρμη ξεναγίδα είναι καινούργια στην Αθήνα. Δεν ξέρω τους δρόμους. Εντάξει; Το είπα. Με το gps στο χέρι πάω. Μία των ημερών έχουμε ένα ξενοδοχείο μέσα στην Αθηνάς, που είναι ένας δρόμος διάολος, πάει από την Ομόνοια στο Μοναστηράκι κι έχει μονίμως κίνηση. Την Ομόνοια την ξέρετε, έτσι;

Κι εγώ. Έτσι νόμιζα. Συνεχίζω. Κρατήστε τα δεδομένα.

Το επόμενο ξενοδοχείο είναι στην άλλη μεριά του γαλαξία, στην οποία πάμε από την Πατησίων, που ξεκινάει σχεδόν απέναντι από την Αθηνάς. Μου λέει, λοιπόν, ο οδηγός, να τους αφήσουμε αυτούς της Αθηνάς απέναντι, να διασχίσουν την Ομόνοια, για να γλιτώσουμε λίγο κίνηση; Α ναι, συμφωνώ εγώ, με τουπέ ότι έχω καταλάβει πλήρως τι μου έχει πει, ενώ δεν έχω ιδέα. Φτάνουμε σιγά σιγά στην Ομόνοια. Το δαιμόνιο μυαλό μου συλλαμβάνει μια ιδέα. Μωρέ τάδε, λέω στον οδηγό, δε θυμάμαι τώρα πως τον έλεγαν, φτάνει που δε θα τους πάμε στο ξενοδοχείο, δεν κάνεις το γύρο της Ομόνοιας να τους αφήσουμε τουλάχιστον στην είσοδο της Αθηνάς;

Με κοιτάει ο έρμος και εγώ αργά συνειδητοποιώ την κοτσάνα που εκστόμισα.

Διότι, φίλοι μου, η Ομόνοια δεν είναι στρογγυλή. Όχι πια. Όχι, εδώ και κάτι δεκαετίες, η Ομόνοια έχει δρόμους γύρω γύρω. Βασικά μόνο σε κάτι ταινίες με τη Βουγιουκλάκη ήταν στρογγυλή η Ομόνοια. Ποτέ ξανά. Κι εγώ ζήτησα ανέμελα από τον οδηγό να κάνει το γύρο της Ομόνοιας, να πάει δηλαδή γύρω γύρω από τη στρογγυλή πλατεία.

Δεν ξέρω τι είχα στο μυαλό μου. Ξέρω όμως τι έχει ο οδηγός στο δικό του, έκτοτε. Που τη βρήκαν αυτή, Παναγία μου. Και φυσικά, κάπου, αυτός ο οδηγός, σε κάποια παρέα διηγείται αυτή την ιστορία και φτιάχνει τη μέρα κάποιων που γελάνε με την ηλίθια που νόμιζε ότι η Ομόνοια είναι στρογγυλή.

Με αυτά, λοιπόν, θα σας αφήσω, αγαπημένοι μου, αυτή τη μαύρη Παρασκευή, θα πάω να τρέξω, να ξεχάσω τις βλακείες μου και να θυμηθώ τις συμβουλές του κόουτς για το τρέξιμο στο βουνό. Την άλλη βδομάδα θα σας πω για το τρέξιμο στα βουνά, τα οποία θα πάρουμε πολύ σύντομα.

Μαϊφρέντ.

2017-10-30T18:15:00.000+02:00

Πάντα όλοι και ειδικότερα οι αδερφές μου με κοροϊδεύανε ότι έχω πολλά ρούχα, άρα είμαι σπάταλη, λοιπόν αυτό είναι μεγάλο ψέμα και αδικία κατάφωρη, διότι ναι μεν έχω πολλά ρούχα, αλλά πρώτον τα μισά τα έχω φτιάξει μόνη μου άρα δεν πιάνονται και δεύτερον απλά τα διατηρώ σε καλή κατάσταση και δε χαλάνε άρα δεν υπάρχει λόγος να αγοράσω καινούργια, αλλά μερικές φορές αγοράζω μερικά καινούργια, τα οποία λογικώς προστίθενται στα παλιά, με αποτέλεσμα να φαίνεται σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή ότι έχω πολλά ρούχα. Πφφφ. Κάποιες σκέψεις που γίνονται τη στιγμή που όλοι μισούμε και κανείς, ούτε η βασίλισσα της Αγγλίας, δε μπορεί να αποφύγει. Τη στιγμή που φτιάχνεις τις ντουλάπες για την αλλαγή της εποχής, τη στιγμή που βγάζεις τα χειμωνιάτικα. Μία φρίκη παραμονεύει, ποιος Στίβεν Κινγκ και ποιος Λάβκραφτ, ούτε η φωτιά στο τέλος του Μητέρα! δε μπορεί να σε λυτρώσει από τη φρίκη της στοίβας από κρεμάστρες στον καναπέ. Φέτος θα είμαι αμείλικτη, φίλοι μου, τέλος της σεζόν, τέλος των ρούχων που δε φορέθηκαν ποτέ.

Μοιραία, για μας τους ξεναγούς, που παραδέρνουμε αβοήθητοι όλο το καλοκαίρι και ιδρώνουμε ακατάπαυστα την ώρα που πολύς άλλος κόσμος κοιμάται στη δροσιά του κλιματιστικού και τσαλαβουτάει στα νερά του Παγασητικού, ο Οκτώβρης είναι κάτι σαν Ιούλιος: κοντά στο τέλος των βασάνων αλλά όχι ακόμα. Έρχονται, φίλοι μου, συνεχίζουν να έρχονται, απειλητικοί και απαιτητικοί, οι τουρίστες, κι εσύ βλέπεις τον ουρανό συννεφιασμένο και τα τσίτια ακόμα να κρέμονται στη ντουλάπα. Μοιραία λοιπόν προσπαθώ κι εγώ να μαζέψω τα καλοκαιρινά πριν πέσω στη χειμερία νάρκη του ξεναγού. Εμένα μη με παρεξηγήσετε, το αγαπώ αυτό, που το χειμώνα λουφάζω και που το φθινόπωρο σηματοδοτεί την αρχή των διακοπών, διότι πάντα σιχαινόμουν τις νέες αρχές το φθινόπωρο.

Εδώ, λοιπόν, ανεβοκατεβάζω κρεμάστρες, αφήνω στην άκρη ότι δεν έχω φορέσει ποτέ και αναπολώ τη σεζόν που πέρασε, που για μένα ήταν ένας θαυμαστός καινούργιος κόσμος, διάβασα όσο ούτε στις Πανελλήνιες, είδα πολλά πράγματα αξιοπερίεργα, μακριά από την ασφάλεια της βραχονησίδας, αγχώθηκα αρκούντως κι ακόμα αγχωμένη είμαι δηλαδή, έκανα γλου γλου ως εκεί που δεν παίρνει και πολλά άλλα.

Θυμήθηκα προχτές μια ιστορία που δε σας έχω πει, Θεέ μου, τι γέλιο είχαμε κάνει, θα σας πω την ιστορία και θα συνεχίσω να μαζεύω τα καλοκαιρινά και να δούμε τι θα γράφωμε όλο το χειμώνα που δεν έχει πελατάκια και αστείες ιστορίες.

Το λοιπό, είναι μια τυπική μέρα στους Δελφούς, έχουμε πάει στο χώρο, στο μουσείο, όλα με τη σειρά, ωραία και καλά, κι έχουμε καθίσει για φαγητό. Εκεί, στους Δελφούς, και σε όλους γενικά τους αρχαιολογικούς χώρους, να ξέρετε, υπάρχουν τα στάνταρ εστιατόρια, που υποδέχονται και σερβίρουν γκρουπ, ψιλοσωρηδόν, άλλα είναι καλά, άλλα όχι, τεσπάν δεν είναι αυτό το θέμα μας, είμαστε σε ένα τέτοιο εστιατόριο, όπου πάμε συνήθως κι όπου σερβίρει, μεταξύ άλλων, ένας συμπαθέστατος κυριούλης, έμπειρος κλπ αλλά που παίζει να σερβίρει κάνα 50άρι χρόνια , τα έχει δει όλα στην κυριολεξία και θέλει να σφάξει όλους τους τουρίστες και με το δίκιο του.

Καθόμαστε λοιπόν, οδηγοί και ξεναγοί, στον προβλεπόμενο χώρο, διότι άμα καμιά φορά τύχετε σε κάνα τέτοιο εστιατόριο και δείτε κάτι ταλαίπωρους, αμίλητους, ανθρώπους μονάχους να κάθονται ξέχωρα από τους υπόλοιπους, σε μια γωνιά δίπλα στην τουαλέτα, είναι οδηγοί και ξεναγοί, να ξέρετε, καθόμαστε λοιπό κι εμείς στη θέση μας, μαζί με άλλους συναδέλφους από άλλα λεωφορεία. Έρχεται πελάτης της συναδέλφου. Άραψ. Φουλ έξτρα. Αγγλικά rien de rien, ούτε οκ δεν ήξερε να πει. Αραβικά, μόνο. Συνοδεύεται από μαντιλοφορούσα κυρία. Προσπαθεί ο Άραψ να πει κάτι στη συνάδελφο, στα αραβικά. Η καημένη δε μιλάει αραβικά, και τελοσπάντων συμμετέχουμε κι οι υπόλοιποι στην κουβέντα και καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο κύριος είχε παρεξηγήσει και δεν ήθελε να πληρώσει για το γεύμα του, νομίζοντας πως συμπεριλαμβάνεται στις παροχές. Προσπαθεί η συνάδελφος να εξηγήσει, ματαίως. Τη βλέπει ο οδηγός να προσπαθεί με τον Άραβα και επεμβαίνει.

Σε αυτό το σημείο, φίλοι μου, θέλω να σταματήσετε για λίγο να διαβάζετε και να κάνετε εικόνα τον έλληνα οδηγό τουριστικού λεωφορείου. Θέμα διπλωματικής εργασίας και κοινωνιολογικής ανάλυσης. Μικρός θεός. Και μεγάλος ενίοτε. Και φυσικά τα ξέρει όλα, ή έστω τα περισσότερα, που είναι το ίδιο. Είναι ο απόλυτος έλληνας σταρ, συνεννοείται με όλους τους τουρίστες ανεξαρτήτως εθνικότητας και τους αποκαλεί όλους μαϊφρέντ. Έτσι, μία λέξη.

(Εντάξει, ως συνήθως υπερβολάκι λιγάκι, η αλήθεια είναι ότι μερικούς οδηγούς τους αγαπάμε πάρα πολύ, και σίγουρα όλους τους εκτιμούμε, διότι σε γενικές γραμμές είναι οι μόνοι μας σύμμαχοι, πραγματικοί συνεργάτες και φίλοι στην άγρια δύση του τουρισμού. Ωστόσο, η σημειολογία παραμένει. Μαϊφρέντ.)

Έρχεται, λοιπόν, ο αθάνατος έλληνας οδηγός, άσε, λέει, θα του εξηγήσω εγώ. Μαϊφρέντ, λέει στον Άραβα, γιου πέι. Τον κοιτάει ο Άραψ, γιου πέι, επαναλαμβάνει. Η γράφουσα κλαίει ήδη από τα γέλια. Ε όχι και να τον πληρώσω, εξανίσταται ο οδηγός, ρε τι λέει αυτός. Γιου φάουλ, λέω εγώ. Κάθεται ο οδηγός αγανακτισμένος, η συνάδελφος συνεχίζει να προσπαθεί να εξηγηθεί με τον Άραβα. Με τα πολλά βγάζει ο κύριος το κινητό του, όπου υπάρχει η εφαρμογή όπου μιλάς εσύ στη γλώσσα σου και η εφαρμογή μεταφράζει σε όποια γλώσσα θες. Αλλά πρέπει να μιλάς καθαρά και κοντά στο κινητό. Αρχίζει η έρμη συνάδελφος, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΣΑΣ. Εγώ δίπλα, ντροπή μου, έχω γελάσει τόσο πολύ, που φτύνω τη χωριάτικη. Τελικά, χάρη στην εφαρμογή, καταλάβαμε πως απλά ο κύριος δεν ήθελε να καθίσει σε κοινό τραπέζι με τους υπόλοιπους διότι η μητέρα του δεν ένιωθε άνετα. Κάθεται σε ξέχωρο τραπέζι κι έρχεται η ώρα να παραγγείλει.

Θυμάστε τον συμπαθή σερβιτόρο που θέλει να σφάξει όλους τους τουρίστες; Του έτυχε ο Άραβας. Μάχλα μπούχλα ο Άραβας, ο σερβιτόρος να κρατάει ένα τεράστιο δίσκο με φαγητά και να προσπαθεί να καταλάβει. Κάποια στιγμή, γυρνάει σ’ εμάς, όπου εμείς, εγώ δηλαδή, δε μπορώ να σταματήσω να γελάω, έχω γίνει ρεζίλι, έτσι, ο Άραβας να μιλάει στο κινητό για να παραγγείλει κι ο σερβιτόρος σκύβει από πάνω με τον τεράστιο δίσκο και ξεστομίζει ένα ελληνικότατο «ρε τι λέει ετούτος; Άκου να δεις, σπίνατς πάι, τσιζ πάι, σπαγκέτι, ποτέιτος, πες τι θες να τελειώνουμε». Παιδιά μου, έχω κρυφτεί κάτω από το τραπέζι και γελάω.

Τεσπάν, κάτι έφαγε εκεί ο Άραβας, η ταλαίπωρη συνάδελφος τον είχε μέχρι τα Μετέωρα κι ο σερβιτόρος νομίζω πήρε σύνταξη μετά απ’ αυτό. Εμείς είμαστε ακόμα εδώ. Κι αυτό το καλοκαίρι. Κι αυτό το φθινόπωρο. Ελπίζουμε να είμαστε και το επόμενο.

Πάω να συνεχίσω τα χειμωνιάτικα. Ψυχραιμία και υπομονή, αγαπημένοι μου, τίποτα δεν κρατάει για πάντα, ούτε καν η τακτοποίηση των ρούχων.

Θαγκ λάιφ.

2017-10-07T17:53:00.001+03:00

Αγαπημένοι μου φίλοι, εδώ είναι ο Κόσμος, εδώ, κι αυτό το καλοκαίρι, κι αυτό το φθινόπωρο, πάντα εδώ, φθίνουν οι οπώρες, φθίνει η μέρα, φθίνει το φεγγάρι, εγώ όμως δε φθίνω ποτέ, αντίθετα, μεγαλώνω και αυξάνομαι, τρώγοντας ότι βρω στους μπουφέδες των ξενοδοχείων, και όχι μόνο. Ο θείος Ντουκάν θα βγει από τον υπόνομο, σαν τον Πένιγουαϊζ, και θα μου φάει κάνα χέρι μπας και μικρύνω λίγο.

Μου έχουν συμβεί πολλά, αλλά κάθε μέρα ο ήλιος βγαίνει και ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει αμέριμνος γύρω από τον ήλιο, καμιά φορά, όταν με πιάνει μια φιλοσοφική χίπστερ κουλ διάθεση, σκέφτομαι πως κάθε βράδυ πεθαίνει ο κόσμος όλος και κάθε πρωί ξαναγεννιέται και ξαναρχίζει. Γι’ αυτό κοιμάμαι νωρίς τα βράδια, διότι άμα καμιά φορά τύχει και δεις το τέλος του κόσμου δεν το ξεχνάς ποτέ και δε συνέρχεσαι, πας εκεί που επιπλέουν όλα, γι’ αυτό κι εσείς να κοιμάστε νωρίς τα βράδια.

Κοιμάμαι και για έναν άλλο λόγο νωρίς τα βράδια, διότι συνήθως την άλλη μέρα έχω να κυνηγήσω τουριστάκια (γιατί τη λέμε τουριστική σεζόν αν δεν μπορούμε να τους πυροβολήσουμε: η ιστορία της ζωής μου). Ο Κόσμος εξαφανίστηκε από το σύμπαν για λίγο διότι είχα κάτι πολυήμερα, ε, σας έχω εξηγήσει τι είναι τα πολυήμερα, μη λέμε τώρα τα ίδια.

Τι να σας πρωτοδιηγηθώ δεν ξέρω, θα σας πω αρχικά για τους Γάλλους που τους έσερνα γύρω γύρω στις Κυκλάδες, ο μικρότερος ήταν 75 χρονών, γλου γλου αυτοί, σταυροκοπιόμουν εγώ. Τζάμπα πήγαν οι σταυροί, διότι η μαλακία έγινε, μια θεια ετών 87, σκόνταψε σ’ ένα σκαλί κι έπεσε με τα μούτρα μέσα στο μπάνιο. Εγώ έτρωγα (σύνηθες). Έρχεται η σερβιτόρα, ελάτε, μου λέει, γιατί τη βρήκα φαρδιά πλατιά στο πάτωμα, ω ρε μάνα, λέω εγώ, πέθανε αυτή, τι θα την κάνω. Δεν είχε πεθάνει, αλλά κόντευε. Να πάμε νοσοκομείο, μαντάμ, της λέω, όχι, μου λέει, είμαι καλά, ευτυχώς δηλαδή, γιατί ήμασταν στην Πάρο και νοσοκομείο δεν έχει. Αν δεν είστε καλά, λέω, να με πάρετε τηλέφωνο. Πέφτουμε, κοιμόμαστε, εγώ με το ένα αυτί στο τηλέφωνο, ξυπνάω το πρωί, εντάξει, λέω, δε με πήρε, καλά είναι. Μπαίνω στο ντους και μόλις έχω βάλει σαμπουάν στα μαλλιά, χτυπάει το ρημάδι, βγαίνω τρέχοντας με τις σαπουνάδες, γλιστράω, πέφτω, μελανιάζω, σηκώνομαι σαν τον Τσακ Νόρις, σηκώνω το τηλέφωνο, να πάμε στο νοσοκομείο η θεια. Πάμε, στο κέντρο υγείας, στο όμορφο νησί της Πάρου. Βγάζει ακτινογραφία η θεια τα χέρια, δεν είναι σπασμένα, λέει μια ομορφούλα εκεί, αλλά πρέπει να πάτε σε ορθοπεδικό, ιδιωτικό, γιατί εμείς δεν έχουμε εδώ. Δηλαδή να πληρώσει η θεια. Το χαμό τον ξέρετε; Όρθια η θεια στο κέντρο υγείας να φωνάζει «νο, νο, νο», δεν πληρώνω εγώ, να λέει, άσε με εδώ να πεθάνω. Μη μου βάζετε ιδέες, σκέφτομαι εγώ. Με τα πολλά την παράτησα εκεί να μαλώνει με τον πράκτορα, το γιατρό και το Θεό και πήγα στη Νάξο με το υπόλοιπο γκρουπ. Τελικά δεν ξέρω τι απέγινε και ποιος πλήρωσε το γιατρό, δεν ασχολήθηκα, τη συμπόνεσα στην αρχή που έπεσε, αλλά μετά ήταν τόσο αγενής, εριστική και το μόνο που την ένοιαζε ήταν να μην πληρώσει, που λίγο σιχτίρισε κι η ξεναγός. Το άγχος μου ήταν μην τυχόν και δεν την αφήσουν να πετάξει, γιατί τελικά φόρεσε νάρθηκα κι έπρεπε να έχει ένα χαρτί από το γιατρό που να λέει ότι μπορεί να πετάξει, ο γιατρός όμως δεν ήθελε ούτε να ξανακούσει για τη θεια και δεν έδινε το χαρτί με τίποτα και λέω θες να μου μείνει αμανάτι η θεια στο αεροδρόμιο, ευτυχώς τελικά έφυγε, μαζί με το υπόλοιπο 25^ο ΚΑΠΗ του 40υ αροντισεμάν. Η Παναγιά μαζί τους.

Μετά από τους Γάλλους, εξελίχθηκε η φάση μου. Προχώρησα σαν ξεναγός. Άλλαξα επίπεδο. Κόντεψα να αλλάξω και συκώτι από τα γέλια. Μου λένε από το γραφείο, θα πάρεις κάτι κόπτες Αιγύπτιους από την Αμερική να τους πας στην Τήνο. Βρείτε τα λάθη στην πρόταση. Ο Κόσμος έφερε μια γυροβολιά ψάχνοντας να βρει που πέφτει η Τήνος και τι να πει στους κόπτες. Έρχεται η μέρα, βγαίνουν από το ξενοδοχείο κάτι μαύροι, μαύροι όμως, μαύροι σαν καλιακούδες, ωρέ, λέω του οδηγού, αυτοί Αιγύπτιοι δεν είναι. Δεν ήταν. Ήταν Αιθίοπες, ορθόδοξοι, πιστοί, με 2 κουτσές, μια τυφλή και 3 παπάδες. Δεν είναι ανέκδοτο, και με συμπαθάτε για την πολιτικά μη ορθή ορολογία, αλλά αυτά έχει ο πηγαίος λόγος. Οι παπάδες, κανονικοί παπάδες, ράσα, μούσια, σταυροί ίσαμε το κεφάλι μου, πετραχήλια. Ο δε αρχιπάτερ ήταν μορφή, φορούσε ένα σταυρό τεράστιο, ασημένιο, και κάτι γυαλιά μαύρα μεγάλα, πήγαινε αργά, ευλογώντας, θαγκ λάιφ. Άλλο να σας λέω, άλλο να το βλέπετε. Μπαίνουν στο λεωφορείο, αρχίζω εγώ, με κόβει ο αρχιπάτερ, συγγνώμη, λέει, να προσευχηθούμε. Από την Αθήνα ως τη Ραφήνα, προσευχόταν στο μικρόφωνο, στα αιθιοπικά. Ο οδηγός να με κοιτάει κι εγώ να κοιτάω την ανατολή, γιατί τι να κάνω; Να βάλω τα γέλια; Μπαίνουμε στο καράβι με τους Αιθίοπες φυλάρχους, καθόμαστε κάπου κι αρμενίζουμε. Στέλνω απεγνωσμένα μηνύματα στο βάιμπερ, ο Βασίλης να απαντάει ότι είναι Νούβιοι, απόγονοι των Φαραώ, η Στέλλα να ρωτάει τι είναι οι Νούβιοι, η Μαρίνα ήταν στα Χανιά. Σηκώνω το βλέμμα, ο αρχιπάτερ έχει σταθεί μπροστά στην τηλεόραση του καραβιού, στις αριθμημένες, και κάνει κήρυγμα, στα αιθιοπικά. Το κάνετε εικόνα; Οι υπόλοιποι του γκρουπ να σταυροκοπιούνται, αμήν. Πότε θα μας μαζέψουν, λέω στον οδηγό. Πάμε να φύγουμε, απαντάει, μην καταλάβει κανείς ότι είναι δικοί μας.

Τι να σας πω άλλο; Να σας πω ότι πήγαμε στην Παναγία της Τήνου και κλαίγανε όλοι μαζί όταν είδανε ένα παλικάρι που ανέβαινε με τα γόνατα; Να σας πω για το χαλί δίπλα στο δρόμο, ο σουρεαλισμός είναι υπαρκτός, σαν το σοσιαλισμό; Να σας πω ότι νήστευαν λόγω Τετάρτης και θέλανε φαλάφελ ενώ το ξενοδοχείο είχε φτιάξει κεφτεδάκια, με αποτέλεσμα να μαλώσω με το ξενοδοχείο και μετά να φάω όλα τα κεφτεδάκια μόνη μου; Να σας πω ότι μετρήσαμε όλους τους μαρμάρινους τάφους στο νεκροταφείο του χωριού; Να σας πω για το υπέροχο Μουσείο Μαρμαροτεχνίας; Γι’ αυτό θα σας πω κάποια στιγμή, όντως. Δεν ξέρω πια τι να πω.

Θα σας πω αυτό και θα κλείσω, όταν γυρίσαμε στην Αθήνα και τους άφησα στο Σύνταγμα, όλο χαρά διότι ήμαρτον πια, έρχεται η τυφλή και μου λέει, θέλω να δω την αγορά, θα με συνοδέψεις; Θα σε πληρώσω, λέει, για τις υπηρεσίες σου. Παιδιά μου, ανεβοκατέβηκα την Ερμού 5 φορές, κουβαλώντας τα 4 ζευγάρια παπούτσια και τα 3 φουλάρια που είχε αγοράσει η κυρία. Μπήκαμε σε όλα τα μαγαζιά, δεν αφήσαμε κανένα, πήραμε και γύρο να φάει στο ξενοδοχείο. Το δουλάκι να κουβαλάει, έτσι; Και με το άλλο χέρι να οδηγώ την κυρία. Μέχρι την Πλάκα φτάσαμε γιατί ήθελε να πάρει λιβάνι. Και πήρε. Συνολικά 2,5 κιλά. Μαντέψτε ποιος τα κουβαλούσε. Μαντέψτε και τι πήρα για τις υπηρεσίες μου. Τι τράβηξα, η ξεναγίδα, για να μη λέτε μερικοί ότι βγάζουμε τα λεφτά μας εύκολα.

Μετά από όλα αυτά, έκανα το σταυρό μου και προσευχήθηκα σε όποιον Θεό ακούει να συνεχίσει ο Κόσμος να σβουρίζει γιατί έχουν δε πολλά τα μάτια του και θα δουν κι άλλα τόσα.

Welcome to Greece and have a nice day.

2017-08-18T10:20:00.003+03:00

Αγαπημένοι μου φίλοι, ο Κόσμος είχε πάει διακοπές, σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε. Είχε να πάει διακοπές από το μακρινό 2004, όταν είχε επισκεφτεί το όμορφο νησί της Χίου, τότε βέβαια δεν ήταν ακόμα ο Κόσμος όπως τον ξέρουμε, ήταν όμως διακοπές. Έκτοτε, με έφαγε η δουλειά, και διάφορα άλλα, μέχρι και οι δράκοι της Καλίσι με κυνήγησαν. Μόνο τώρα, μετά από 13 χρόνια, αφού έχω αφήσει πίσω μου το χρυσό κλουβί, το παρελθόν και μερικά συντρίμμια, μπήκα στο καράβι να πάω διακοπές.

Φίλοι και γνωστοί, και άγνωστοι, που πάτε διακοπές κάθε χρόνο, να κάνετε το σταυρό σας. Να φχαριστάτε κάθε είδους Θεό, μην το ξεχνάτε, καλά, γενικώς να φχαριστάτε κάθε είδους Θεό για όλα, διότι το σκοτάδι είναι τόσο πολύ στον κόσμο (όχι στον Κόσμο, αυτός είναι μονίμως, αφελώς και ηλιθιωδώς φωτισμένος) και ο χειμώνας τόσο κοντά που δεν το υποψιαζόμαστε και μπορεί να μας καταπιεί από λεπτό σε λεπτό, κι όταν θα είμαστε εκεί, μέσα στην κοιλιά του κήτους, θα αναπολούμε τις δυστυχισμένες βραδιές της μοναξιάς στην πόλη. Γι’ αυτό, να τις ευγνωμονούμε.

Ως συνήθως, φλυαρώ και παρασύρομαι από τον ήχο της φωνής μου και το πληκτρολόγιο. Το παθαίνετε κι εσείς αυτό, οι υπόλοιποι ξεναγοί; Εγώ, καμιά φορά, όταν έχει αδειάσει το λεωφορείο κι έχω λίγο θάρρος με τον οδηγό, παίρνω το μικρόφωνο και τραγουδάω δυνατά, ε, βγάζω το άχτι μου, ξεφτίλα το λένε αυτό.

Λοιπόν, διακοπές. Σε ένα όμορφο νησί, δε θα μπω τώρα στη διαδικασία της κολακείας, το πιο όμορφο, κλπ, όλα τα νησιά του κόσμου όμορφα είναι, παραλία, ήλιος, μεσημέρι να είσαι πάνω στο μηχανάκι και να μυρίζεις θυμάρι, ρίγανη και πεύκα, τι να σας λέω τώρα, κλισέ όλα και θαυμαστά ταυτόχρονα. Η αλήθεια είναι πως ήμουν τυχερή ως τον ουρανό, έμενα σ’ ένα υπέροχο σπίτι, με θέα στο βουνό και στη θάλασσα ταυτόχρονα, έτρωγα και έπινα σα να μην υπήρχε αύριο, μέτρησα όλα τα αρχαία του νησιού, κάτι ξεχασμένους από το Θεό αρχαιολογικούς χώρους, που έπρεπε να πάρουμε τηλέφωνο το φύλακα να ξυπνήσει για να έρθει να μας ανοίξει, και μετά να τον κεράσουμε και καφέ.

Γνώρισα και κόσμο. Το νησί αυτό, να ξέρετε, είναι πολύ δημοφιλές chez (που λέμε και στο χωριό μου) αναρχοαυτόνομους χωρίς παπούτσια, χτένες, αντηλιακά ή μαγιό. Περπατούσαμε στην παραλία και πρώτον ντρεπόμασταν που φορούσαμε μαγιό και δεύτερον πατούσαμε αδιακρίτως πάνω σε ράστα. Εγώ το βράδυ που έβγαινα βαμμένη, μη φανταστείτε τις υπερπαραγωγές που κάνω, έτσι, καμιά μάσκαρα και κραγιόν, μου φαινόμουν σαν ο αρχηγός του καρναβαλιού. Μερικοί τέτχοιοι υπέπεσαν στην αντίληψή μου. Και μερικοί άλλοι, βλέπετε, σε εκείνο το νησί, όπως και σε όλα τα άλλα, το επάγγελμά μας γνωρίζει μεγάλη άνθηση. Οι περισσότεροι είναι ξεναγοί.

Τι; Έχεις φάει εσύ τα χρόνια σου να σπουδάζεις αρχαιολογίες, σχολές ξεναγών, εξετάσεις επί εξετάσεων, ξένες γλώσσες, δικές γλώσσες; Νε τι; Ο άλλος αποφασίζει ότι είναι αρκετή η εντοπιότητα και τα αγγλικά του Τσίπρα και γίνεται ξεναγός στον τόπο του. Ε, τι πειράζει; Αφού δεν πρόκειται να τον πιάσει κανένας, κι αν τον πιάσει άλλωστε, ξέρει τι θα πει, ότι είναι φίλοι του από το Παρίσι που τους είχε γνωρίσει όταν έκανε εκεί διακοπές και τους ανταποδίδει τη φιλοξενία. Κάτσε εσύ, ανόητε ξεναγίσκε, να βασανίζεσαι γιατί την πρώτη χρονιά στη Σαντορίνη έκανες 2 δίγλωσσα χωρίς να έχεις την καινούργια κάρτα με τα Γαλλικά στην άδεια. Πφφ. Δεν έχουμε σωτηρία, παιδιά, σ’ αυτή τη χώρα, να ξέρετε, ούτε και σε καμία άλλη βέβαια, οπότε ας το παλέψουμε εδώ, που τουλάχιστον έχουμε ωραία νησιά.

Με τούτα και με κείνα, με μπάνια, εκδρομές, φαγητά, μπύρες, παρεάκι πέρασαν οι μέρες και ο Κόσμος γύρισε μισή στροφή γύρω από τον εαυτό του και τώρα αντικρίζει πάλι αυτή τη μεριά της Ελλάδας. Οι τουρίστες έρχονται άλλοτε να μας βασανίσουν άλλοτε να μας ευχαριστήσουν, η ζωή συνεχίζεται, την άλλη βδομάδα θα σας περιγράψω καμιά περιπέτεια από την Ακρόπολη, ψάχνω σπίτι, να ξέρετε, σας φιλώ γλυκά, μην ξεχνάτε να πίνετε νερό. Ο χειμώνας μπορεί να μην έρχεται ακόμα, αλλά που θα πάει, θα ‘ρθει.

Θα έχουμε πάντα τη Σαντορίνη.

2017-07-25T10:45:00.001+03:00

Φίλοι, συνεργάτες, συνάδελφοι, αυτή την εβδομάδα ο αγαπημένος σας κόσμος ταξίδεψε στην εξωτική Σαντορίνη, και μολονότι έχω περάσει πάρα πολλές μέρες στο νησί, τώρα που το παράτησα κι έφυγα, όταν μου τύχει και ξαναπάω, το ανακαλύπτω λίγο από την αρχή.

Η Σαντορίνη είναι ένα μέρος που δεν μπορείς εύκολα να το περιγράψεις με λέξεις. Ή με εικόνες. Ή με οτιδήποτε. Είναι ένα απερίγραπτο μέρος. Καλό είναι να πας να το δεις μια φορά. Γενικώς καλό είναι να πας να δεις όλα τα μέρη του κόσμου μια φορά, ή τουλάχιστον όσα περισσότερα μπορείς. Έτσι αντιλαμβάνεσαι πρώτον ότι η γη δεν είναι επίπεδη, διότι ας αρχίσουμε από τα βασικά, κυρίες μας και κύριοι, και δεύτερον ότι έχει κι άλλα πράματα πέρα από το χωριό σου.

Η ξεναγός πήγε στη Σαντορίνη με ένα μονοήμερο, όπως το λέμε, δηλαδή φεύγεις το πρωί και επιστρέφεις, δε διανυκτερεύεις. Θα σας μάθω την ορολογία του επαγγέλματος για να μην εξηγώ κάθε τόσο τι είναι το ένα και τι είναι το άλλο, δε γίνεται τώρα να χάνουμε την ώρα μας στα επουσιώδη και να μην απολαμβάνουμε απερίσπαστοι το ρέοντα λόγο. Το λοιπό, με μια κυριούλα από τη Φιλαδέλφεια (Φίλι, όπως έλεγε η ίδια της), που εγώ έλεγα ότι είναι η θεία μου από την Αμερική, ως συνήθως ο κόσμος με πίστευε και γίνονταν έτσι ωραίες παρεξηγήσεις κι εγώ γελούσα καθώς όλοι πια είναι σίγουροι πως έχω μια θεία στην Αμερική, το οποίο βέβαια δεν είναι διόλου απίθανο, πήραμε ένα αεροπλάνο το πρωί και πήγαμε στη Σαντορίνη. Το αεροδρόμιο εδώ στην Αθήνα είναι αξιοπρεπές, έως και ωραίο. Μεγάλο, καθαρό, με μαγαζιά, καφέ, φαγώσιμα, ίντερνετ, υπαλλήλους, με τα όλα του. Χαίρεσαι.

Μπαίνεις στο αεροπλάνο με τη θεία. Μεγάλη χαρά, διότι η Ολυμπιακή (εδώ λες την ιστορία του Αριστοτέλη Ωνάση, που τον ξέρουν όλοι, να ξέρετε, και χαίρονται ν’ ακούν για τα κατορθώματά του) δίνει ωραία γεμιστά μπισκότα Παπαδοπούλου, τα οποία η θεία αρκούντως εκτίμησε καθώς εκεί στο Αμερική, στο Φίλι, όχι μπισκότα δε σου δίνουν, ούτε μούντζα, κι αυτό το λένε όλοι οι Αμερικάνοι, και το επισημαίνω αυτό. Εγώ χαίρομαι πιο πολύ από τη θεία που θα δω το νησί, τόπο μαρτυρίου και χαράς ταυτόχρονα, για τη βασανισμένη μου καρδιά.

Πετάμε πάνω από το μαγευτικό Αιγαίο, λάμπει το μπλε, σε καλεί, λες τι κάνω Θεέ μου, πριν προλάβεις να απελπιστείς τέρμα, έφτασες. Στο αεροδρόμιο της Σαντορίνης. Μην πάτε με αεροπλάνο στη Σαντορίνη, φίλοι μου. Πάρτε ένα Blue Star, εγγύηση. Θα φτάσετε στο εντυπωσιακό λιμάνι, και θα δείτε τα μαυροκόκκινα βράχια να κρέμονται από πάνω σας και θα εντυπωσιαστείτε και θα ξεχάσετε τα υπόλοιπα. Αν φτάσετε στο αεροδρόμιο, θα μπερδευτείτε. Θα νομίζετε πως πήρατε λάθος πτήση και φτάσατε στην Καλκούτα, που ξέρω γω τώρα τι μου φταίει κι η Καλκούτα, μα ποτέ δε θα απαλλαγούμε από αυτά τα πολιτιστικά στερεότυπα. Θυμάστε το Ελευθέριος Βενιζέλος; Ε, καμία σχέση.

Με τα πολλά, αφού κάτσαμε κάνα μισάωρο στην ουρά για την τουαλέτα (μία τουαλέτα, μία, 1) όπου η ξεναγός εξήγησε όλη τη γεωλογική ιστορία του νησιού για να μη βαριόμαστε, ε και μετά δεν είχε τι να πει, βγαίνουμε, αργεί το αυτοκίνητό μας, κλασικά, Σαντορινάρα ρε φίλε, αξεπέραστη, και ξεκινάμε το τουρ μας στο νησί.

Μα τι ωραίο μέρος. Τι Προφήτης, με το νησί χαλί, τι Περίβολος, με μαύρη άμμο, αναστενάρηδες, κύματα, τι Πύργος, με μεσαιωνικά κάστρα και χαλάσματα, τι Οία, τι θέα, τι καλντέρα, τι να σας λέω, τα ξέρετε.

Η θεία μου είχε χαζέψει, έβγαζε φωτογραφία τα γαϊδούρια του σπιτονοικοκύρη της φίλης μου της Ευγενίας, τι να πρωτοδεί δεν ήξερε. Ευτυχώς, φίλοι, που ήταν καλούλα, ευγενική και ευχάριστη και ευχαριστημένη, διότι ξέρετε αυτή είναι η βλακεία με το πριβέ. Αν ο άλλος δεν είναι καλός, κόβεις τη φλέβα σου, πώς να είσαι όλη μέρα μαζί του; Καλά, 3-4 ώρες παλεύονται αλλά μια μέρα, με αναμονές στα αεροδρόμια κλπ, δε βγαίνει. Και δεν πληρώνεται. Μην ακούτε, το πριβέ δεν πληρώνεται, όλο αυτό το σόου που κάνεις, όσα κι αν σου δώσουν δεν πληρώνεται. Που δε σου δίνουν δα και τόσα πολλά, να τα λέμε κι αυτά. Άλλη μια ορολογία, πριβέ είναι όταν δεν έχεις γκρουπ, αλλά έχεις λίγα άτομα, μια οικογένεια, πχ, ή 3 φίλους ή τη θεία σου από την Αμερική.

Η περιπέτεια του Κόσμου δεν έχει τελειώσει ακόμα. Αφού σβουρίσαμε στο νησί, ήρθε η ώρα να γυρίσουμε, και πάμε στο αεροδρόμιο. Της Καλκούτας. Σε έναν ελάχιστο χώρο αναμονής, με περίπου 14 πτήσεις να αναχωρούνε σχεδόν ταυτόχρονα, άπειρος κόσμος, χωρίς καθίσματα, χωρίς κλιματισμό, χωρίς τουαλέτες, οι ουρές να φτάνουν μέχρι τα Φηρά, μωρά να κλαίνε, άλλοι να κοιμούνται στο πάτωμα, άλλοι τρώγανε, άλλοι έβριζαν, τι να σας πω, μια οπτασία. Άραγε θα αποφασίσουνε ποτέ να το σουλουπώσουν αυτό το αεροδρόμιο, μεγάλη απορία έχω. Οι κοπέλες που έκαναν τις ανακοινώσεις μιλούσαν σε μια ακατάληπτη γλώσσα, προς στιγμήν νόμιζα πως εξωγήινοι είχαν καταλάβει το αεροδρόμιο, αλλά μετά πήρε το αυτί μου κάτι που έμοιαζε με ολ πάσετζε (all passengers) και λέω, εντάξει, αγγλικά μιλάνε. Ο Θεός να σας φυλάει από το αεροδρόμιο της Σαντορίνης.

Όταν φτάσαμε στην Αθήνα, πήραμε βαθιά ανάσα, θυμόμασταν μόνο τις όμορφες εικόνες, η θεία πήγε στο ξενοδοχείο της κι ο Κόσμος ετοιμάστηκε για τη νύχτα.

Θα έχουμε πάντα τη Σαντορίνη.

Ανεξερεύνητη Αθήνα.

2017-07-14T11:03:00.001+03:00

Ανανεωθήκαμε, καλοί μου κύριοι, και μοναδική μας διαφήμιση είναι το κατερχόμενο πλήθος εκ των πρανών της Ακροπόλεως, όπου όλες οι φυλές του κόσμου, και περισσότερο δύο συγκεκριμένες αναζητούν την έμπνευση στα αιώνια μνημεία του ανθρωπίνου πνεύματος και ταυτόχρονα αναζητούν λίγη δροσιά, κυνηγώντας τη σκιά του Παρθενώνα γύρω γύρω στην Ακρόπολη, όπως γυρίζει ο ήλιος.

Μαζί τους κι εγώ, μαζί τους κι οι υπόλοιποι ξεναγοί της μαγικής μας χώρας, αναζητούμε την έμπνευση και τη λύτρωση, αναζητούμε το μεροκάματο και την αναγνώριση, αναζητούμε και το φιλοδώρημα, να τα λέμε κι αυτά, α, εδώ λέμε αλήθειες, κυρίες μου και κύριοι, δε θα αποκρύψωμε τίποτα από την ωμή πραγματικότητα του σύγχρονου ξεναγού στην Ελλάδα της κρίσης.

Σας έλειψα; Ξέρω! Κι εμένα! Με κάποιες μικρές αλλαγές, και με κάποιες μεγάλες επίσης, γύρισα στις οθόνες και στις καρδιές σας. Και στην ηπειρωτική Ελλάδα. Για να δούμε.

Η περιπέτεια αυτής της βδομάδας περιλαμβάνει μια οικογένεια από τη Σρι Λάνκα. Ξέρω, γουάτ δε φακ. Σρι Λάνκα, αγαπητοί, η αγορά του μέλλοντος. Το 95% δεν έχει στον ήλιο μοίρα και το 5% έρχεται στην Ελλάδα και παίρνει πριβέ τουρ.

Γονείς, γιος και νύφη. Πολύ συμπαθητικοί, μορφωμένοι, γιατροί άπαντες, γνωρίζουν τα πάντα για την αρχαία ελληνική ιστορία, Δία κλπ τα παίζουν στα δάχτυλα, ενδιαφέρονται, ακούνε, ρωτάνε, όλα ανθηρά. Η νύφη λίγο ψιλοβαριέται γιατί προτιμάει να πάει να ψωνίσει χρυσαφένια στεφάνια στην Πλάκα, αλλά προκειμένου να μην την κακοχαρακτηρίσει η πεθερά της, πνίγει τα χασμουρητά της και τη βαρεμάρα της και ακολουθεί πειθήνια.

Περνοδιαβαίνοντας στο Μοναστηράκι, μοι ρωτάει ο γιος, πως τη λένε εδώ την περιοχή, Monastiraki, απαντώ με την άψογη-μέσα-από-το-Σόχο προφορά μου. Α, μου λέει, είναι αυτή η αμφιλεγόμενη γειτονιά της Αθήνας; Αμφιλεγόμενη, λέω εγώ από μέσα μου και τον κοιτάω, τι να εννοεί άραγε; Βγάζει το κινητό και μου δείχνει, βρήκα, λέει, πολλά άρθρα για μια ενδιαφέρουσα περιοχή της Αθήνας, που είναι, λέει, άβατο.

Εξάρχεια, έλεγε το άρθρο. Συγγνώμη, Exarchia. Να πάτε, έλεγε, να δείτε την πραγματική εικόνα της Αθήνας, πως ζουν οι φοιτητές. Έβαλε τα γέλια η ξεναγός, μην πάτε, κύριέ μου, στα Εξάρχεια, του λέω, έχει κι αλλού φοιτητές, άμα θέλετε.

Αυτοί εκεί στα Εξάρχεια γνωρίζουν πως έχουν γίνει το τελευταίο τρεντ στον εναλλακτικό αστικό τουρισμό;

Βόλτα στα Εξάρχεια. Θα περπατήσετε σε όλους τους αποκλεισμένους δρόμους, θα δείτε από κοντά εποικοδομητικές συναντήσεις των εντόπιων αναρχικών με τις δυνάμεις καταστολής, θα μυρίσετε όλους τους καμένους κάδους, θα παρατηρήσετε την παραδοσιακή φορεσιά του μέσου έλληνα αντιεξουσιαστή, αν ο ξεναγός σας είναι χωμένος, θα μάθετε να φτιάχνετε μολότωφ και θα πάρετε και μία ενθύμιο για τη μακρινή σας χώρα.

Θα γεμίσουν τα Εξάρχεια airbnb και μαγαζάκια με σουβενίρ μινιατούρες κάδους και μολότωφ. Οι ντόπιοι στην αρχή θα βρίζουν τους τουρίστες και μετά θα τους βάζουν οικειοθελώς μέσα στις γιάφκες. Οι μπάτσοι θα ανησυχούν αλλά στο τέλος θα στήνουν Εξάρχεια by night με τους αναρχικούς, με σικέ συγκρούσεις και ψεύτικες φωτιές.

Να η ευκαιρία για την ανάπλαση της περιοχής, να, που παιδεύεστε τι θα γίνει με το άβατο και που θα πάει η κατάσταση. Φέρε τον Αυστραλό και τον Ινδό στα Εξάρχεια, να ησυχάσουν όλοι, μπάτσοι και αντιεξουσιαστές, και οι υπόλοιποι να πεθάνουμε από τα γέλια. Ορίστε, βρήκα τη λύση και το κενό στην αγορά.

Όλα εγώ θα τα σκέφτομαι πχια;

Ο Γιάννης ο φονιάς.

2017-01-08T13:30:00.000+02:00

Χτες τεμπέλιασα μέχρι θανάτου.

Θυμάστε που λέγαμε την άλλη φορά για τα ρεζολούσιον του νέου χρόνου; Ένα από αυτά ήταν πως θα ήθελα κάπως έτσι να διαμορφώσω τις μέρες μου: κάθε μέρα να κάνω κάτι χρήσιμο για τη δουλειά μου, κάτι καλό για το σώμα μου, κάτι δημιουργικό και κάτι που να ανατάσσει το πνεύμα μου. Μουαχαχαχαχα.

Ε, χτες, ήταν το ακριβώς αντίθετο. Δεν πειράζει, λέω στον εαυτό μου, εκείνο τον ξινό, λέτε να έχω μια τάση, έτσι, διπλού εαυτού, σχιζοφρένειας, διπολισμού σε ελαφρά μορφή, κάτι τέτοιο; Συχνά, μιλώ με τον εαυτό μου, τον αντιπαθώ και τον κατηγορώ, και ταυτόχρονα τον συμπονώ, τον αγαπώ και τον παρηγορώ. Τρελή; Καθόλου ορθή πολιτικά λέξη, αυτή έχω όμως, και αυτό είναι κι ένα άλλο θέμα, δηλαδή φτάνει πια μ’ αυτή τη δικτατορία των πολιτικά ορθών λέξεων, το ένα είναι προσβλητικό, το άλλο είναι αντικοινωνικό, το τρίτο είναι παρωχημένο, έλεος πια, ο Αριστοφάνης θαρρείτε δεν έβριζε στα έργα του, δεν έλεγε χοντρός, άσχημος, βάρβαρος, τσούλα, δεν ξέρω γω τι; Έλεγε, όλα τα έλεγε, κι άμα άκουγε περί πολιτικά ορθού, στα μούτρα μας θα γελούσε, το θέμα δεν είναι η λέξη που χρησιμοποιείς, όχι πάντα τουλάχιστον, είναι και το συμφραζόμενο, το ύφος σου, αυτό που κρύβεις πίσω από τη λέξη, η μενταλιτέ σου, που λέμε οι γαλλοτραφείς, η νοοτροπία σου, που όσο κι αν την κρύψεις πίσω από στρογγυλεμένους όρους και πολιτικά ορθές λέξεις, θα τη βγάλει τη λαδίλα και τη βρώμα της, σαν τη ζύμη από τα μελομακάρονα που αν βάλεις περισσότερο λάδι, θα ξεχυθεί στο ταψί.

Παναγία μου, πως έφτασα στα μελομακάρονα; Δεν ξέρω.

Εν πάση περιπτώσει, έλεγα το λοιπό ότι χτες τεμπέλιασα μέχρι αηδίας, οπότε σήμερα ήθελα να αναπληρώσω κι εκτός του ότι έχω βάλει μπρος και ανανεώνω κάτι παπούτσια, που κάθονταν άχρηστα, είπα να γράψω και κάτι να ξαλεγράρουμε, άκουγα λοιπόν αυτό το τραγούδι στο ραδιόφωνο, Ο Γιάννης ο φονιάς, το ξέρετε; Του Χατζιδάκι δεν είναι; Και οι στίχοι του Γκάτσου, καλά τα λέω; Δεν είμαι σίγουρη. Τέλος πάντων, το άκουγα, ο Γιάννης ο φονιάς, παιδί μιας Πατρινιάς κι ενός Μεσολογγίτη, και όπως κάθε φορά που το ακούω, αναρωτήθηκα αν κρύβεται κάποια ιστορία πίσω από αυτό το τραγούδι και ποια είναι αυτή.

Ο Γιάννης ο φονιάς, παιδί μιας Πατρινιάς κι ενός Μεσολογγίτη.

Μάνι μάνι, έχουμε εδώ το Γιάννη, που εξαρχής και δίχως καμία πολιτική ορθότητα, μας συστήνεται ως δολοφόνος, μαθαίνουμε και την καταγωγή του, που να μένει άραγε ο Γιάννης, στην Πάτρα; Ή σε κάνα χωριό εκεί κοντά στο Μεσολόγγι; Δεν τον αντιπαθούμε, όμως, καθόλου, μολονότι είναι φονιάς, έτσι δεν είναι;

Προχτές την Κυριακή, μετά τη φυλακή, επέρασ’ απ΄το σπίτι.

Δε θα μιλήσω για το στίχο, την ομηρική οικονομία και την άψογη ρίμα, ας παρακολουθούσατε στα Κείμενα στο σχολείο, αλλά για δες, ρε παιδί μου, την Κυριακή, μετά τη φυλακή, πως λέμε μετά την εκκλησία, τελείως φυσιολογικό, έτσι, μήπως η φυλακή δεν ήταν μόνο για τους κακούς και τους εγκληματίες αλλά καμιά φορά και για τους λεβέντες; Κι ο Γιάννης, με τι θάρρος και τι μούτρα πήγε στο σπίτι αυτό μόλις βγήκε από τη φυλακή; Μπας και ήταν φιλικό, γνωστό σπίτι, που είχε την οικειότητα.

Του βγάλαμε γλυκό, του βγάλαμε και μέντα, μα για το φονικό δεν είπαμε κουβέντα.

Αυτός που διηγείται είναι μέλος της οικογένειας, μιλάει στο πρώτο πληθυντικό. Τι ωραία και κανονική εικόνα, γλυκό και λικεράκι, σχεδόν το βλέπεις μπροστά σου το τυπικό ελληνικό σαλόνι, το μεγάλο τραπέζι, γύρω γύρω καθισμένοι όλοι, σίγουρα με τα καλά τους, κι επάνω στο τραπέζι το γλυκό και το λικέρ. Αλλά για τον ελέφαντα στο δωμάτιο, κουβέντα! Κι αυτή η λέξη. Φονικό. Καταπληκτική λέξη, δυνατή. Εξίσου τυπική ελληνική αντίδραση. Κάνουμε ότι δε συμβαίνει τίποτα. Τρώμε το γλυκό μας και γι’ αυτό που μας καίει όλους, για κάποιο λόγο που ο ποιητής δε μας λέει ή ίσως μας λέει, κουβέντα.

Μονάχα το Φροσί με δάκρυ θαλασσί στα μάτια τα μεγάλα, του φίλησε βουβά τα χέρια τα’ ακριβά και βγήκε από τη σάλα.

Όπα, εδώ ξεκινάει η δράση. Το ταμπλό βιβάν του σαλονιού ζωντάνεψε. Καλά, περιττό να σας πω ότι μέχρι να καταλάβω ότι λέει το Φροσί, είχα ακούσει διάφορα άσχετα, το δροσί (βρέχει, έλεγα), το κρασί(;;;;), διάφορα. Προφανώς, το Φροσί είναι μια κοπέλα, με γαλάζια μάτια, κλαμένη. Πως σε μια φράση ξέρουμε τόσα γι’ αυτή την κοπέλα, αυτή είναι η λογοτεχνία, αγαπημένοι μου. Είναι νέα, γι’ αυτό το όνομά της είναι ουδέτερο ακόμα, κορίτσι, το Φροσί, έχει γαλάζια μάτια, πιθανώς όμορφα, σίγουρα μεγάλα. Και κλαίει, όχι όμως δυνατά, με λυγμούς, κλαίει συγκρατημένα, σα να έχει πάρει την απόφασή της, ένα δάκρυ έχει στα μάτια, δε χτυπιέται, δεν οδύρεται. Γιατί κλαίει; Κάτι θα έχει να κάνει με το Γιάννη το φονιά. Τον αγαπά; Τον μισεί; Μπα. Τον αγαπά μάλλον, αφού του φίλησε τα χέρια, που είναι και ακριβά, πολύτιμα.

Μετά, έφυγε από τη σκηνή. Αποχωρεί. Κι αφήνει τους υπόλοιπους να αναρωτιούνται και να υποφέρουν.

Δεν μπόρεσε κανείς τον πόνο της ν’ αντέξει κι ούτε ένας συγγενής να πει δε βρήκε λέξη.

Κι άλλα στοιχεία για την ιστορία. Είναι πολλοί εκεί μαζεμένοι, διάφοροι συγγενείς, κι όλοι ξέρουν την ιστορία εκτός από εμάς. Πως ο ποιητής φτιάχνει ένα σύμπαν, ξεχωριστό, συμπαγές, κι εμείς το βλέπουμε μεν, αλλά δε μπορούμε να μπούμε, μόνο αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματα. Τόσο μεγάλος πόνος που δεν αντέχεται και κανείς δε μιλάει, τι να πούνε άλλωστε, στις μεγάλες τραγωδίες δε μπορείς να μιλήσεις.

Κι ο Γιάννης ο φονιάς, στην άκρη της γωνιάς, με του καημού τ’ αγκάθι, θυμήθηκε ξανά φεγγάρια μακρινά και τ’ όνειρο που εχάθη.

Και ξαναγυρίζουμε στον άλλο ήρωα της ιστορίας, το φονιά, που είναι τελείως απομονωμένος, όχι απλά στη γωνία, αλλά στην άκρη της γωνιάς, τέλεια απομόνωση, προφανώς ψυχική. Κι έχει κι ένα αγκάθι στην ψυχή, τι είναι αυτό το αγκάθι; Την αγαπά κι αυτός τη Φρόσω; Ε, μάλλον. Κι είχανε και κάτι όνειρα μαζί, που χάθηκαν, κοιτούσαν κάποτε το φεγγάρι μαζί. Ίσως τα είχε ξεχάσει κάποτε όλα αυτά ο Γιάννης, αλλά να που τώρα τα θυμήθηκε ξανά.

Ρε παιδιά, ταινία ολόκληρη φτιάχνεις απ’ αυτό το τραγούδι. Εγώ σκεφτόμουν πως αυτός σκότωσε κάποιον που της είχε κάνει κακό, σ’ αυτήν ή στην οικογένειά της. Τον σκότωσε γιατί την αγαπούσε, ίσως ήταν ήδη αρραβωνιασμένοι; Γι’ αυτό είναι ακριβά τα χέρια του. Μετά όμως μπήκε στη φυλακή, και όλα τέλειωσαν. Αυτή ίσως παντρεύτηκε κάποιον άλλον, πάντως μαζί δεν μπορούν να είναι, ακόμα και για κοινωνικούς λόγους. Του βγάλαμε γλυκό και μέντα του φονιά, δε θα τον κάνουμε και γαμπρό! Τον ευγνωμονούμε μεν που μας απάλλαξε από το σκοτωμένο, αλλά ως εκεί.

Αυτά σκεφτόμουν, κι έλεγα μα πως τα χώρεσε όλα σε δεκαπέντε γραμμές, εδώ εγώ έχω γράψει τρεις σελίδες. Είναι σα να βλέπεις θέατρο, αυτά τα βαριά, λιτά θεατρικά, που με μια καρέκλα κι ένα τραπέζι ξεδιπλώνουν ζωές. Κι η αυλαία πέφτει, με το φονιά σκυφτό στη γωνιά, να αναλογίζεται τα περασμένα, ίσως να αναρωτιέται, μήπως απλά έπρεπε να πάρει το Φροσί και να φύγουν.

Μετά από όλα αυτά, έψαξα λίγο στο ιντερνέτ και βρήκα ότι υπάρχουν διάφορες εκδοχές σχετικά με την ταυτότητα του φονιά. Η επικρατούσα, ή τουλάχιστον αυτή που βρήκα εγώ, αν εσείς ξέρετε κάτι άλλο, πείτε το, λέει πως ο Γιάννης πήρε πάνω του τη δολοφονία που έκανε ο αδερφός του. Το φονικό έγινε για λόγους τιμής, αλλά ο αδερφός είχε 4 παιδιά και ο Γιάννης πήρε την ευθύνη για να μη μείνουν ορφανά τα παιδιά. Μπήκε το λοιπό στη φυλακή, αλλά μετά δε μπορούσε απλά να συνεχίσει τη ζωή του, μολονότι προφανώς το Φροσί δεν θα είχε κανένα πρόβλημα, αλλά εξίσου προφανώς η κοινωνία της εποχής θα είχε πολλά προβλήματα και δεν τα έβαζες έτσι εύκολα με την κοινωνία εκείνης της εποχής.

Λοιπόν αυτά, με το Γιάννη το φονιά. Ξαλεγράραμε, έτσι; Με συμπαθάτε, αλλά θα έσκαγα αν δεν τα έλεγα, εντάξει, αυτό μου συμβαίνει συνήθως. Πάω να αποτελειώσω εκείνα τα παπούτσια.

Σας αγαπώ και μου λείπετε όλοι, κι εσείς και τα μωρά σας.

Ρεζολούσιον.

2017-01-05T10:14:00.002+02:00

Τέταρτη μέρα του καινούργιου χρόνου και τουλάχιστον έχω κρατήσει ένα ρεζολούσιον για το νέο έτος: πήγα για τρέξιμο. Τι καταναγκασμός κι αυτά τα ρεζολούσιον και οι στόχοι, δε με παρατάτε, βαριέμαι να έχω στόχους, γίνεται να ζω απλώς; Δε γίνεται, στο λέω εγώ, απαντά ο άλλος μου εαυτός, ψυχαναγκαστικός, καταναγκαστικός, ξινός και τυπολάτρης, και με σκουντάει το πρωί στις έξι, ξύπνα, μαρή, να πας να τρέξεις, έχεις δυο βδομάδες να τρέξεις, μου θες και μαραθώνιο, έφαγες τη μισή βασιλόπιτα μόνη σου και θα την ξανάτρωγες άνετα, ξύπνα, λέμε, πέρασε η ώρα! Και ξυπνάω η έρμη, έρμαιο του άλλου μου εαυτού και πάω και τρέχω γύρω γύρω στο γήπεδο, σαν το χαμστεράκι, φυσάω συννεφάκια από την ανάσα μου στον κρύο αέρα, νιώθω όλους τους μυς να κουνιούνται, να τεντώνονται, νιώθω το αίμα να κυλάει, τον ιδρώτα να τρέχει στην πλάτη και νιώθω ζωντανή και καταλαβαίνω γιατί σηκώνομαι αχάραγα να πάω να τρέξω. Γιατί έτσι νιώθω ζωντανή. Γιατί άμα δε βρεις έναν τρόπο να νιώθεις ζωντανός, τι νόημα έχει;

Λαϊκή απαίτηση με ξανάφερε εδώ, αγαπημένοι μου, να αντιμετωπίσω τη λευκή σελίδα και να αποδείξω πως δε λειτουργούν μόνο των ποδιών μου οι μυς, αλλά και των δαχτύλων. Ελπίζω το νέο έτος να σας έχει βρει καλά και οι ζωές σας να κυλούν αν μη τι άλλο, ανεκτά. Ε, που φτάσαμε, Παναγιά μου, να είναι ευχή το ανεκτά, ε, όχι, το λοιπό, ελπίζω οι ζωές σας να κυλούν εκστατικά ευτυχισμένες, που έλεγε κι εκείνη η άλλη, φίλοι μου.

Η δική μου ζωή κυλάει ως συνήθως: εντελώς ανώμαλα. Δε βαριέσαι. Πέτρα που κυλά ποτέ δε χορταριάζει. Προς το παρόν, περπατάω στην Αθήνα, μπαινοβγαίνω ορμητικά στο μετρό, μετράω τα χιλιόμετρά μου, μαλώνω με την Ούρσουλα και συνηθίζω το καινούργιο σπίτι.

Θα σας γράψω σήμερα για τα βιβλία που διάβασα τον περασμένο χρόνο, θα έλεγε κανείς ότι τα βιβλία είναι το μόνο που μας έχει απομείνει, αλλά όχι, έχουμε ακόμα πολλά να υπερασπιστούμε. Με περηφάνια μου βλέπω ότι διάβασα 41 βιβλία το χρόνο που μας πέρασε, καλά, μην τρελαίνεστε, είχα και 2 οχτάωρα στο καράβι και κάτι τρένα κλπ, άρα βγαίνει άνετα, μη νομίζετε. Δεν ξέρω ποιο να διαλέξω, θα βγάλω τρία κορυφαία, με πόνο ψυχής, τα υπόλοιπα θα κλαίνε.

Ε, λοιπόν, το καλύτερο βιβλίο που διάβασα φέτος νομίζω πως ήταν η Υποταγή, του Μισέλ Ουελμπέκ. Το βιβλίο μιλάει για ένα μέλλον ευρωπαϊκό, όπου η Γαλλία αποκτά νομίμως εκλεγμένο μουσουλμάνο πρόεδρο και ενώ όλα μένουν ίδια, όλα αλλάζουν, υπογείως, μαλακά, αβίαστα, ανύποπτα, αμείλικτα. Ο κεντρικός ήρωας, καθηγητής πανεπιστημίου, περιφέρεται ασκόπως στο Παρίσι, εν τω μέσω της γαλλικής διανόησης και της πνευματικής ελίτ, η οποία ωστόσο χάνει κάθε μάχη, πιεζόμενη από τη μουσουλμανική κοινότητα, με όλους τους συγκεκριμένους κανόνες. Στο τέλος, ο καθηγητής, σας λέω το τέλος, γιατί το θέμα δεν είναι τι γίνεται στο τέλος, παρά τι γίνεται στην κοινωνία και την ψυχή του ήρωα, στο τέλος, λοιπόν, αυτός υποκύπτει, γίνεται μουσουλμάνος, δέχεται τρεις συζύγους και κρατάει την έδρα του. Δε θέλω να με παρεξηγήσετε. Το βιβλίο, και αυτό είναι η τέχνη του συγγραφέα, δεν παίρνει θέση. Δε λέει, ήρθαν οι μουσουλμάνοι και τα διέλυσαν όλα, ούτε λέει ήρθε το Ισλάμ και μας έσωσε από τη ματαιότητα του κόσμου. Το βιβλίο απλά περιγράφει μια πιθανότητα, με μεγάλη αληθοφάνεια και ηρεμία και προσπαθεί να προβλέψει την αντίδραση της κοινωνίας. Εξαιρετικά ενδιαφέρον και τώρα ακόμα περισσότερο. Οπωσδήποτε να το διαβάσετε.

Ένα άλλο βιβλίο που διάβασα και με συγκλόνισε ήταν η Πατρική κληρονομιά, του Φίλιπ Ροθ. Αυτοβιογραφικό, μιλάει για την περίοδο της ασθένειας του πατέρα του συγγραφέα και τελικά για το θάνατό του. Συγγραφικά, το φοβερό είναι πως καταφέρνει να απομονώσει το γεγονός. Η αρρώστια κράτησε κοντά δυο χρόνια και φυσικά, μέσα σε αυτό το διάστημα πολλά άλλα συνέβησαν στη ζωή του Ροθ, αυτός όμως περιγράφει αποκλειστικά και μόνο την ασθένεια του μπαμπά του και τα συναισθήματα που του γεννούσε και τις αλλαγές που επέφερε. Αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο, πόσες φορές μια απλή ιστορία διηγούμαστε και απεραντολογούμε, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για ένα βιβλίο. Συναισθηματικά, εντάξει, ο τύπος μιλάει για το θάνατο του πατέρα του, υπάρχει καμία περίπτωση να μην ταυτιστείς, έστω κι αν δεν είσαι άντρας, Αμερικάνος, Εβραίος; Όχι. Δεν υπάρχει. Βιβλίο διαμάντι, υπόδειγμα συγγραφικής τέχνης, γλώσσα πραγματικά άψογη, κι έτσι αντιλαμβάνεσαι γιατί κάποιοι συγγραφείς θεωρούνται κορυφαίοι.

Και το τρίτο βιβλίο της χρονιάς, ω της έκπληξης, δεν είναι Χαρούκι. Είναι ένας Αφρικάνος, ο Τσιγκόζιε Ομπιόμα και Οι ψαράδες του. Μια αφρικανική οικογένεια υποφέρει μέχρι θανάτου, στην κυριολεξία, λόγω μιας ανόητης προφητείας που ξεστομίζει ο τρελός του χωριού. Τα αδέρφια σφάζονται αναμετάξυ τους και η οικογένεια, από την ευμάρεια, την όμορφη καθημερινότητα και την αγάπη, κυλιέται στη φτώχεια, την κοινωνική απαξίωση και το ανεξήγητο μίσος. Δεν ξέρω ποιο είναι ακριβώς το θέμα αυτού του βιβλίου, η δεισιδαιμονία, η αμορφωσιά, η ευπιστία της κλειστής χωριάτικης κοινωνίας, τόσο όμοιας με την ελληνική; Το πόσο εύθραυστες και απροστάτευτες είναι τελικά οι σχέσεις των ανθρώπων; Το τυχαίο που κυριαρχεί στις ζωές μας; Η ευκολία με την οποία αφηνόμαστε στο κακό; Ότι κι αν είναι, περιγράφεται πολύ ωραία, μέσα στη σκόνη και τη ζέστη του μικρού αφρικάνικου χωριού.

Για άλλη μια φορά, τα βιβλία με οδήγησαν εδώ. Ελπίζω φέτος να διαβάσω άλλα τόσα και να βρω πολλές ωραίες σελίδες να με συντροφέψουν στα τρεξίματά μου γύρω από το στάδιο. Ελπίζω κι εσείς, αγαπημένοι μου, να μη με έχετε ξεχάσει τελείως και να βρείτε κι εσείς ωραίες σελίδες στο βιβλίο σας.

Σας αγαπώ και μου λείπετε όλοι, κι εσείς και τα μωρά σας.

Τσουνάμι.

2016-07-03T17:33:00.001+03:00

Την είχα ξαναδεί αυτή την εικόνα. Μάρτυς μου ο θεός, κάπου την είχα ξαναδεί, στον ύπνο μου, στον ξύπνιο μου, στο σινεμά, δεν ξέρω.

Αλλά ήταν εκεί, στην αποθήκη της μνήμης μου. Μια κοπέλα στεκόταν ακουμπισμένη στο πεζούλι, ελαφρά είχε σκύψει μπροστά, χαλαρωμένη. Προφανώς ακουμπούσε το σαγόνι της στα χέρια της, οι αγκώνες ρουφούσαν τη ζεστασιά της πέτρας, η μέση είχε αφεθεί. Τα μαλλιά της, μαύρα και γυαλιστερά, κοράκια πετούσαν στον αέρα. Κοιτούσε την καλντέρα. Όπως εκατομμύρια άνθρωποι, ήταν απορροφημένη εκεί, σ’ αυτό το μπλε και σ’ εκείνα τα νησιά που μαυρολογάνε. Το κεφάλι της είχε γυρίσει λίγο προς τα δεξιά, γιατί προς τα εκεί έπεφτε ο ήλιος κι έβλεπα μια ιδέα από την κατατομή του θαύματος.

Αυτή η μύτη ήταν αξέχαστη, αυτά τα μαλλιά κι αυτή η φιγούρα. Προς στιγμήν, πάγωσα λίγο, γιατί μου πέρασε από το μυαλό πως ήταν μια κοπέλα από το παρελθόν ενός φίλου, αλλά γρήγορα γέλασα με τον εαυτό μου, διότι η κοπέλα εκείνη είχε χαθεί εδώ και αιώνες (συναισθηματικούς) στον ωκεανό που παρέσυρε τη ζωή εκείνου του φίλου μου.

Γύρισα και μπήκα στη ρεσεψιόν, χτυπούσε το τηλέφωνο, Σεπτέμβρη μήνα στην πιο διάσημη βραχονησίδα του κόσμου δεν αγνοείς το τηλέφωνο. Το σήκωσα και ετοιμάστηκα να ακούσω πάλι κάποια από τις εξωφρενικές απαιτήσεις των Ινδών της δεύτερης σουίτας, αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά πίστευαν ή πως τους ανήκει ο κόσμος ή πως ήμουν παντοδύναμος. Δεν είχα ακόμα αποφασίσει τι από τα δύο συνέβαινε.

Ολόκληρη την υπόλοιπη μέρα την πέρασα καρφωμένος στην καρέκλα του παλιού μου αφεντικού, απαντώντας σε τηλεφωνήματα και μοιράζοντας πληροφορίες και εξυπηρετήσεις. Ξέχασα την εικόνα που είχα δει το πρωί, λίγο μόνο αναρωτήθηκα αν η κοπέλα έμενε στο ξενοδοχείο μας, αλλά δεν την ξαναείδα και, μέσα στον ορυμαγδό της μέρας, έφυγε πάλι από τη μνήμη μου.

Γενικώς, τα τελευταία 4 χρόνια, από τη στιγμή που ο κύριος Κώστας αποσύρθηκε και άφησε το ξενοδοχείο ολοκληρωτικά στα χέρια μου, σχεδόν τα πάντα φεύγουν από τη μνήμη μου, είναι τόσο απαιτητική αυτή η δουλειά, που δε σου μένει χρόνος όχι να σκεφτείς, ούτε να κοιτάξεις την καλντέρα, καμιά φορά λέω θα γυρίσω το κεφάλι μου, θα έχει ξεφυτρώσει κάνα καινούργιο νησί κι εγώ χαμπάρι δε θα έχω πάρει.

Και τώρα δηλαδή, που κάθομαι εδώ και αναπολώ όλα αυτά, καταχρώμαι την υπομονή της νύχτας, κανονικά πρέπει να πάω να πέσω, αλλά, όχι, εγώ κάθομαι ξύπνιος, πτώμα, έχω σβήσει τα φώτα, μη με δει κανένας πελάτης και του έρθει να με ρωτήσει αν θα έχει ηλιοβασίλεμα αύριο, και σκέφτομαι την εικόνα αυτή που είδα το πρωί, σκέφτομαι τη ζωή μου και τη ζωή του φίλου μου και φοβάμαι πως άλλο ένα κύμα έρχεται και που θα μας πάει.

Ξέρετε, όταν ζεις στη Σαντορίνη, σκέφτεσαι συχνά τα κύματα και τις εκρήξεις.

Το βιβλίο των ηρώων του τρόμου (όχι, όχι, το τραγούδι το λέει).

2016-06-28T22:48:00.001+03:00

Ποιος να ξέρει πόσοι έχετε απομείνει εδώ, εγώ πάντως εξαφανίστηκα, η σεζό στη Σαντορίνη είναι βαριά καλογερική, κι ειδικά φέτος όλοι περνάμε δύσκολα, κόσμο δεν έχει, ζέστη έχει, γκρίνια έχει, δεν ξέρω που θα μας βγάλει αυτό το πράμα, πιθανότατα πουθενά. Ο Λευτέρης, ο οδηγός μου, περνάμε δίπλα από την καλντέρα και λέει, σκάσε, ευλογημένο, σκάσε, απευθυνόμενος στο ηφαίστειο, να καθαρίσει ο τόπος, όλοι οι μαστούρηδοι, συνεχίζει, εδώ έχουν μαζευτεί. Δεν έχει και τελείως άδικο, να τα λέμε κι αυτά. Πριν σας πω γιατί εμφανίστηκα σαν το δράκουλα, μέσα από τα ερέβη της λήθης και την αχλή του παρελθόντος (το ‘χω ακόμα όμως, ακόμα το ‘χω, έτσι), θα μεταφέρω εδώ μια παρατήρηση για το νησί των αιώνιων διακοπών: όντως, υπάρχει μια αύξηση, ανησυχητική ή όχι, δεν είμαι εγώ αυτή που θα το κρίνω αυτό, αναρχοαυτόνομων στο νησί, ράστα, μπίρκενστοκ, μπακ πακ, σαλβάρια και όχι-σουτιέν έρχονται να αντιπαρατεθούν ως αντίπαλο δέος στα μούσια, τα τατουάζ, τα μούσκουλα και τα γυαλιστερά στήθη. Ο λαός ανυπεράσπιστος παρακολουθεί την προαιώνια μάχη ανάμεσα στους γυαλιστερούς και τους αναρχοαυτόνομους, ενώ ο χειμώνας έρχεται, ακόμα και στη Σαντορίνη, και οι Nightwalkers αναδύονται από το Two Brothers και το Highlander.

Μετά από το γνωστό παραλήρημα, λοιπόν, εδώ, κοιτάξτε να δείτε τώρα τι γίνεται. Γενικώς, από τη ζωή είμαι όχι ακριβώς απογοητευμένη, αλλά κάτι μου φταίει, κάτι μου λείπει, κάτι μου τη σπάει, κάτι. Αποφάσισα, για να βρω κάποιο νόημα στη ζωή, που φυσικά δεν έχει, κανένα απολύτως, αλλά όλοι υποκρινόμαστε ότι έχει, να γράψω ένα βιβλίο. Ο μοναδικός τρόπος να κρατήσω την απόφασή μου και να γράψω το βιβλίο, κάτι που πάντα ήθελα και που ήθελε κι ο υπόλοιπος κόσμος, απλά δεν το ξέρει ακόμα, είναι να εκτεθώ. Σε γενικές γραμμές, όταν εκτίθεσαι, μετά πρέπει να κάνεις αυτό που είπες ότι θα κάνεις, να, δείτε για παράδειγμα, την Αγγλία, μου πες θα φύγω χτες το βράδυ ξαφνικά, απλώς κουράστηκα, δε φταίω για όλα αυτά, και τώρα να τα κλάματα μες στο ευρωκοινοβούλιο, όχι, μανταμίτσα, μου πες θα φύγω και θα φύγεις, εξετέθης, τέλος. Έτσι κι εγώ, εδώ σας το λέω, θα γράψω το βιβλίο, βασικά, εδώ λέω να το γράφω σιγά σιγά, να σας λέω την ιστορία, κι αν κάτι δε σας αρέσει, να μου το λέτε, να το συζητάμε, κάνουμε κι ένα δημοψήφισμα, πολιτισμένοι άνθρωποι είμαστε. Κι άμα τεμπελιάζω, να μου φωνάζετε.

Έτσι λέω να ξεκινήσω το βιβλίο μου, κι αν θέλετε να το διαβάζετε όσο γεννιέται, εδώ, καλώς, αν βαριέστε, θα το δεχτώ, αλλά εγώ πάντως θα το γράψω, τι να σας πω, δε γνωρίζω αν θα εκδοθεί ποτέ, για να δούμε, είμαι κι εγώ περίεργη, αλλά η ιστορία είναι εδώ, κάμποση μες στο μυαλό μου και αρκετή σε ένα σημειωματάριο Moleskine, απ’ αυτά που έγραφε ο Χέμινγουεϊ, μου το χάρισε η Μαρίνα τα Χριστούγεννα και είπα να το χρησιμοποιήσω έτσι. Κι όταν η ιστορία είναι εδώ, θα έρθουν και τα υπόλοιπα σιγά σιγά.

Σας αγαπώ όλους και μου λείπετε, κι εσείς και τα μωρά σας.

Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα βάγια.

2016-04-22T17:38:00.001+03:00

Σήμερα, η ανιψιά μου, που είναι πια 4 χρονών, το χρυσούλι μου, θα βγει να τραγουδήσει το Λάζαρο.

Το είχατε εσείς αυτό το έθιμο στα μέρη σας;

Στη Λαμία ήταν πολύ πολύ σημαντικό. Την Παρασκευή πριν το Σάββατο του Λαζάρου, τα κοριτσάκια κάθε ηλικίας, μέχρι και τα 14-15 περίπου, μετά μεγαλώσαμε, θελήσαμε να βάλουμε κραγιόν και να πάρουμε τσάντα, που έλεγε κι η μαμά της Στέλλας, βγαίνανε στους δρόμους, κρατώντας ένα ψάθινο καλαθάκι στολισμένο με βιολέτες και λουλούδια γενικώς και πηγαίνανε από σπίτι σε σπίτι, σε γνωστούς και φίλους, αλλά και σε άγνωστα σπίτια, και τραγουδούσαν το τραγούδι του Λαζάρου.

Έψαξα να το βρω, αλλά το μόνο που βρίσκω είναι ένα άσχετο τραγουδάκι.

Αυτό που λέγαμε εμείς στη Λαμία, δε μπορώ, ευτυχώς για όλους σας, να το τραγουδήσω, αλλά οι στίχοι έλεγαν:

Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα βάγια,

ήρθαν κι άγρυπνες οι κορασίδες,

κορασίδες μου, σταυροσταθείτε

για ν’ ακούσετε Λαζάρου πάθη.

Που ‘σαι, Λάζαρε, που ‘σαι, αδελφέ μου,

που ‘σαι, τρίκλωνε βασιλικέ μου;

Μέρες τέσσερις ήμουν στον Άδη,

μέσα στο βαθύ, βαθύ σκοτάδι,

να ‘μουν λεμονιά, να ‘μουν λεμόνι,

να με φύτευαν σε περιβόλι,

να με πότιζαν λίγο νεράκι,

που ‘ν’ το στόμα μου σαν το βαμβάκι.

Ίσως να έχει κι άλλους στίχους και να μην τους ξέρω ή να μην τους θυμάμαι.

Το καλαθάκι μας το στόλιζε η μαμά από το προηγούμενο βράδυ κι ακόμα θυμάμαι τη μυρωδιά και τη δροσεράδα των λουλουδιών που έφερνε η μαμά μου το μεσημέρι και τα έβγαζε στο μπαλκόνι, μέσα σε μια λεκάνη με νερό, για να τα περάσουμε αργότερα ένα ένα σε κλωστή και να τα τυλίξουμε γύρω στο καλάθι. Το καλαθάκι μου έμενε έξω όλη τη νύχτα και το πρωί ήταν δροσερό και φρέσκο, μυρωδάτο και χρωματιστό.

Σχολείο δεν πήγαινε κανένα κορίτσι εκείνη τη μέρα! Φορούσα τα καλά μου, φορτωνόμουν το καλάθι και πήγαινα. Στα σπίτια που τραγουδούσαμε, μας κερνούσαν, κουλούρια πασχαλινά, αυγά, τσουρέκια, γλυκά, λεφτά πιο σπάνια τω καιρώ εκείνω.

Δεν είχα πιο μεγάλη χαρά το Πάσχα. Λάτρευα τα λουλούδια, τα ρούχα μου, το τραγούδι, τα γλυκά. Νομίζω πως κατά βάθος γιόρταζα την άνοιξη και τη ζωή και την παδικότητά μου, είναι από αυτά τα πράγματα που κάνεις με μεγάλη σοβαρότητα, χωρίς να το καταλαβαίνεις εκείνη τη στιγμή και που μετά αποτελούν μικρά μικρά τουβλάκια πραγματικότητας, μέσα στον ορυμαγδό.

Μου έστειλε χτες η αδερφή μου τη φωτογραφία από το καλάθι της Εμμανουέλλας και τα θυμήθηκα όλα αυτά κι είπα να σας τα πω, γι’ αυτό και το μικρό μάθημα λαογραφίας. Εδώ στη βραχονησίδα, όπου το παρελθόν και την παράδοση τα έχουν καταπιεί ανεπιστρεπτί τα ξενοδοχεία της καλντέρας, αυτή η φωτογραφία ήταν όαση.

Σας αγαπώ όλους και μου λείπετε, κι εσείς και τα μωρά σας.

Ξεναγός σημαίνει φως, αλήθεια, μην κοροϊδεύετε, ρε.

2016-02-21T11:21:00.001+02:00

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ξεναγού, 21 Φεβρουαρίου, και γιατί οι ξεναγοί να μην έχουν μια παγκόσμια ημέρα, εδώ ο πάσα πικραμένος σ’ αυτόν τον κόσμο έχει παγκόσμια ημέρα, οι ξεναγοί θα μείνουν άνευ, βέβαια, σοφά τοποθετημένη μέσα στο χρόνο η Παγκόσμια Ημέρα Ξεναγού, μέσα στο Φλεβάρη, τον πιο νεκρό μήνα από άποψη δουλειάς, απλά δεν κάνεις τίποτα, ξεναγός σίγουρα το σκέφτηκε αυτό. Αδύνατον να εορταστεί άλλη στιγμή του χρόνου, Μάιο, ας πούμε ή έστω Οκτώβριο, τον Οκτώβριο έχει Γάλλους, μόνο μία ξεναγός που ξέρω, ανώμαλη, παντρεύεται Σεπτέμβριο και βαφτίζει το παιδί της Ιούνιο, μέσα στη σεζόν, να μη μπορεί κανείς να πάει, όλοι οι υπόλοιποι τα κάνουν αυτά το χειμώνα. Έτσι και η Παγκόσμια Ημέρα Ξεναγού, χειμωνιάτικη.

Πρέπει να ξέρετε πως είχα ήδη γράψει δύο κείμενα, για να μη λέτε ότι δε γράφω, αλλά δε μπορούσα να αφήσω την Παγκόσμια Ημέρα Ξεναγού ασχολίαστη.

Με την ευκαιρία αυτή, το λοιπό, θα σας μιλήσω λίγο γι’ αυτό το επάγγελμα, διότι πολλοί νομίζουν, για αρχή, πως δεν είναι επάγγελμα. Εγώ όταν λέω πως είμαι ξεναγός, τις σπάνιες φορές που δεν περιτριγυρίζομαι από ξεναγούς, μου απαντάνε, α, ωραία, και πως ζεις; Ακόμα και τα γλυκούλια πελατάκια δεν πιστεύουν πως είναι κύρια επαγγελματική δραστηριότητα, πως είναι ένα χόμπι, ίσως; Μια διαστροφή; Μια γενετική ανωμαλία που μας έσπρωξε να περνάμε έτσι τα καλοκαίρια μας; Ποιος να ξέρει.

Βασικά, κανείς δεν πιστεύει ότι ο ξεναγός είναι κανονικό επάγγελμα κυρίως γιατί οι κανονικοί ξεναγοί είμαστε λίγο λίγοι, οι περισσότεροι υποκρίνονται πως είναι ξεναγοί ενώ δεν είναι (δεν έχουν, για παράδειγμα, άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, νταξ, λεπτομέρειες φυσικά, ή έχουν πάρει σύνταξη οπότε δεν είναι πια ξεναγοί, αχ, αυτή η γλώσσα μας, πόσες δυνατότητες, μια μικρούλα λεξούλα, πια, τόσες συνέπειες, δεν είναι πια ξεναγοί, ενώ άλλοι είναι ακόμα και πόσα άλλα που δε χωράνε σε μια παρένθεση), με αποτέλεσμα να πληρώνονται λίγο λιγότερο απ’ όσο θα έπρεπε για τη δουλειά αυτή και να πρέπει να κάνουν κι ακόμα μία δουλειά για να επιβιώσουν. Έτσι, πολλοί που συστήνονται ως ξεναγοί λένε το καλοκαίρι είμαι ξεναγός, το χειμώνα είμαι κάτι άλλο και ο κόσμος νομίζει πως το να είσαι ξεναγός είναι καλοκαιρινή ενασχόληση.

Ξεναγός είσαι όλο το χρόνο, έτσι, ας το διευκρινίσουμε αυτό, once and for all, που λέμε και στο χωριό μου. Με συμπαθάτε για τις αγγλικούρες που πετάω, αλλά μας το λέγανε κι εμάς όταν ήμασταν στη σχολή και τους λοιδορούσαμε, συνηθίζεις τόσο πολύ να μιλάς την ξένη γλώσσα που σου φεύγουν χωρίς να το θέλεις (οι αγγλικούρες, έτσι;). Οπότε, μια μεγάλη παρεξήγηση λύθηκε. Υπάρχουν οι κανονικοί ξεναγοί και οι συνοδοί, όπως τους λέμε εμείς στην αργκό του επαγγέλματος, που δεν είναι ξεναγοί, απλά έτυχε να μιλάνε μια ξένη γλώσσα. Για να τους ξεχωρίσετε, να ξέρετε πως οι ξεναγοί φοράμε στο λαιμό μας κρεμασμένα (τώρα μου έρχονται σκηνές από το Game of Thrones, και δεν είναι ταιριαστό, αλλά τι να κάνω) τα καρτελάκια μας που γράφουν ξεναγός με ευδιάκριτα γράμματα και όχι μόνο το όνομά μας.

Βέβαια, ένα άλλο χαρακτηριστικό των ξεναγών, εκτός από το ότι είναι κανονικό επάγγελμα, είναι πως είναι δυνατός κλάδος, συνδικαλιστικά, πάλι γιατί είναι σχετικά λίγοι. Το οποίο, βέβαια, η Παναγιά μαζί μας, δε μας εμποδίζει από το να μη μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας ούτε για τα βασικά και μια συνέλευση ξεναγών εμένα προσωπικά μου θυμίζει συνάθροιση των Ντοθράκι. Μόνο τα άλογα μας λείπουν.

Για παράδειγμα, στη Σαντορίνη, όπου δουλεύω εγώ, να ‘μαστε πόσοι; Καμιά σαρανταριά ξεναγοί, παραπάνω δεν είμαστε (είναι αυτό που λέγανε παλιά για τις διαδηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αραία αραία να φαινόμαστε καμια σαρανταρέα, παλιά, έτσι, όχι τώρα), και να είναι και καμιά 240 συνοδοί; Τόσοι, παραπάνω δεν είναι. Ε, λοιπό, αυτοί οι σαράντα ξεναγοί δεν έχουμε καταφέρει να φτιάξουμε ένα σύλλογο, μια ομάδα, να έχουμε μια κοινή αντιμετώπιση και μια ομόνοια όταν μιλάμε με συνεργάτες. Όχι.

Ο καθένας τραβάει το δικό του κουπί. Υπάρχει, λέει, ο σύλλογος της Κρήτης, μα είναι ποτέ δυνατόν, η Σαντορίνη, ο πιο γνωστός προορισμός της Ελλάδας, η μεγαλύτερη σεζόν, τα περισσότερα κρουαζιερόπλοια, να μην έχει σύλλογο ξεναγών; Συγγνώμη, εκνευρίζομαι και δεν πρέπει. Αντ’ αυτού, συγκεκριμένα στη Σαντορίνη, καθόμαστε οι σαράντα ξεναγοί και κοιτάμε τους 240 συνοδούς να αλωνίζουν στο λιμάνι, σε λίγο θα κάνουν αυτοί σύλλογο, να μου το θυμηθείτε.

Πέρα απ’ όλα αυτά τα πεζά και ομολογουμένως δυσάρεστα και όχι εύκολα διαχειρίσιμα ζητήματα, που ίσως να μην είχαν θέση εδώ, αλλά εγώ ήθελα να τα πω και τα είπα, το επάγγελμα του ξεναγού είναι ένα πολύ ευχάριστο και ενδιαφέρον επάγγελμα που κάθε μέρα σε προκαλεί να ακονίσεις την υπομονή σου, βασικά. Οι περισσότεροι ξεναγοί, για κάποιο λόγο, θαρρούνε πως είμαστε ο πυλώνας του κόσμου, μισό σκαλί κάτω από τους πρέσβεις της UNESCO.

Η πραγματικότητα είναι πως είμαστε μισό σκαλί κάτω από τον οδηγό του λεωφορείου. Δύσκολο να το παραδεχτείς, εύκολο να το δεις να συμβαίνει.

Φυσικά, πρέπει να διαβάσουμε πολύ, φυσικά πρέπει να ξέρουμε πολλά και να μπορούμε να απαντήσουμε σε κάθε πιθανή και απίθανη ερώτηση, αλλά αυτό γίνεται, και με λίγη φαντασία γίνεται, μη νομίζετε. Το μεγαλύτερο κομμάτι της δουλειάς, όμως, είναι η διαχείριση των ανθρώπων. Πολλές φορές μπερδευόμαστε και νομίζουμε πως εμείς είμαστε το κέντρο του κόσμου, όχι, όμως, το κέντρο του κόσμου κανονικά θα έπρεπε να είναι αυτοί, που ήρθανε από την άλλη άκρη του κόσμου κι έδωσαν τα ωραία τους λεφτάκια για να δούνε την όμορφη χώρα μας. Υπομονή, λοιπόν, μόνο υπομονή. Και, αγάπη μόνο. Το δύσκολο δεν είναι να μάθεις τις λέξεις στην ξένη γλώσσα, το δύσκολο είναι να λες τις ιστορίες σου και να τους κάνεις να περνάνε όμορφα. Όταν μου λένε πωπω, πόσα πολλά ξέρεις, δε χαίρομαι τόσο όσο όταν μου λένε, πωπω, τι όμορφα τα λες. Και το καλύτερο πράμα που έχω ακούσει, γιατί, να ‘ναι καλά τα γλυκούλια μου, έχω ακούσει πολλά καλά, είναι από ένα ζευγάρι που μου είπανε πως έκανα το μήνα του μέλιτος ακόμα πιο αξέχαστο. Σημειωτέον, παρακαλώ, πως τη μέρα που είχα αυτό το ζευγάρι στο γκρουπ, μιλώντας εγώ κάποια στιγμή στο μικρόφωνο δε μπόρεσα δυστυχώς να συγκρατηθώ και ρεύτηκα. Στο μικρόφωνο. Νομίζω πως ακόμα γελάνε. Ε, βέβαια, πώς να με ξεχάσουν μετά;

Τελοσπάντων, όπως όλοι οι ξεναγοί, έχω άπειρες ιστορίες να διηγηθώ, ας μην τις πω όλες τώρα, θα γράψω ένα βιβλίο κάποτε. Προς το παρόν, θα συμμαζευτώ να τελειώσω γιατί μπορεί, τώρα μόλις μου πέρασε από το μυαλό αυτή η σκέψη, να μη σας νοιάζουν όλα αυτά!

Την επόμενη φορά που θα δείτε ένα λεωφορείο με τουρίστες να περνάει, ρίξτε μια ματιά στη θέση δίπλα στον οδηγό κι αυτόν τον άνθρωπο που κάθεται εκεί και κρατάει ένα μικρόφωνο, σίγουρα θα το κρατάει, γιατί ξέρετε τα μικρόφωνα των λεωφορείων έχουν μια κόλλα ειδική και μόλις το πιάσεις στα χέρια σου μετά κολλάει και δεν το αφήνεις ο κόσμος να χαλάσει, αυτόν λοιπόν, σκεφτείτε τον για λίγο, όχι για τη γνώση ή για την επίδειξη αυτής, αλλά για την υπομονή, την ψυχραιμία, την ευελιξία και τα σιχτιρίσματα που ρίχνει από μέσα του.

Πάω τώρα να γιορτάσω την Παγκόσμια Ημέρα Ξεναγού.

Μεγάλη ζημιά μας έχει κάνει ο Χαρούκι.

2016-01-24T11:46:00.000+02:00

Η φρενίτιδα της δίαιτας Ντουκάν συνεχίζεται, το πίτουρο ρέει σε άφθονες ποσότητες, τώρα θα κολλήσει κι η Μαρίνα και στο τέλος θα γίνουμε όλες μοντέλα. Βέβαια, εγώ προσωπικά, είναι πιο πιθανό να γίνω δυσκοίλια, αλλά εντάξει, αυτό είναι too much information, που λέμε και στη Λαμία.

Πέραν τούτου, κρυώνουμε. Άλλος ένας τρόπος, βέβαια, να χάσουμε θερμίδες. Εδώ, στα νότια προάστια, πάντως, το κρύο δεν είναι τόσο αισθητό, και η σκληραγωγημένη, πιονέρα, αγωνιστική γράφουσα πήγε για τρέξιμο μία ολόκληρη φορά αυτή τη βδομάδα. Δε θα πήγαινα ούτε αυτή τη μία, το ομολογώ, αλλά ας όψεται ο Χαρούκι, που έχει γράψει ένα βιβλίο που λέγεται «Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο». Τώρα, φανταστείτε το: και Χαρούκι και τρέξιμο στο ίδιο βιβλίο, έπαθε πλάκα η δικιά σου, εγώ δηλαδή. Και το διαβάζω μέσα στα λεωφορεία και τα τραμ και όλες οι φυλές του κόσμου κάθονται δίπλα μου. Αγχώθηκα, λοιπόν, με στενοχώρησε ο Χαρούκι καθώς περιέγραφε την αφοσίωσή του στο τρέξιμο, το αυστηρό πρόγραμμα που είχε βάλει στον εαυτό του, καλά, ας μη μιλήσουμε για χρόνους και αποστάσεις, γιατί θα κλάψουμε και σκεφτόμουν εγώ πόσο το έχω παρατήσει και ευαισθητοποιήθηκα λοιπόν και σηκώθηκα και πήγα.

Διάβασα κάτι που πολύ με άρεσε σ’ αυτό το βιβλίο. Έλεγε ο Χαρούκι ότι και αυτός βαριέται καμιά φορά να πάει για τρέξιμο και δεν έχει όρεξη κι αναρωτιόταν αν το παθαίνουν και οι μεγάλοι αθλητές, οι κανονικοί δρομείς ή μόνο οι γιαλαντζί τεμπελιάζουν. Ρώτησε λοιπόν, ένα Ιάπωνα μαραθωνοδρόμο, ο οποίος, λέει, τον κοίταξε σα να του έκανε την πιο ηλίθια ερώτηση στον κόσμο και του απάντησε «φυσικά!», ε, τότε κι ο Χαρούκι σκέφτηκε έναν τρόπο να κινητοποιεί τον εαυτό του για τρέξιμο. Με συμπαθάτε για την πολυλογία, αλλά θα παραθέσω εδώ τα ίδια τα λόγια του Χαρούκι, διότι φτάνει πια να κατακρεουργώ τη λεπτή γλώσσα του ανθρώπου.

«Όποτε αισθάνομαι ότι δεν έχω όρεξη να τρέξω, κάνω πάντα την ίδια ερώτηση στον εαυτό μου: έχεις καταφέρει να ζεις γράφοντας μυθιστορήματα, να δουλεύεις στο σπίτι σου, να φτιάχνεις εσύ το πρόγραμμά σου όπως θέλεις, ώστε να μην είσαι αναγκασμένος να στριμώχνεσαι κάθε πρωί στο τρένο ή να χάνεις την ώρα σου σε βαρετά συμβούλια. Το συνειδητοποιείς πόσο τυχερός είσαι; (Πιστέψτε με, το συνειδητοποιώ.) Σε σχέση μ’ αυτό, δεν είναι τίποτα να τρέξεις μια ώρα στη γειτονιά, έτσι δεν είναι;»

Αυτό, λοιπόν, τον παρακινεί και ξεκινάει για το τρέξιμό του. Εγώ, βέβαια, καμία σχέση, ζω λέγοντας ως επί το πλείστον ψεύτικες ιστορίες σε τουρίστες, αλλά τέλοσπαντων, βρήκα κι εγώ έναν τρόπο να ξεκινάω το τρέξιμο, λέω αν δεν τρέξω, θα είμαι άξια της μοίρας μου. Έτσι, πάω για τρέξιμο, όχι πολύ συχνά, αλλά πάντως πάω. Κοιτάω τους γλάρους, ένας μελαψός ευγενής κύριος που περιμένει στη στάση του τραμ μου λέει καλημέρα κάθε μέρα, αναρωτιέμαι αν αυτό που βλέπω απέναντι είναι η Καστέλλα, φωτογραφίζω την άμμο και τους φοίνικες για το instagram και κάπου εκεί ανάμεσα, τρέχω κιόλας. Η πλάκα είναι που λόγω του θέματος στο instagram (running morning), με ακολουθάνε διάφορα φρικιά του φίτνες και γεμίζει η οθόνη με κάτι φουσκωτούς και κάτι τουρλωτά οπίσθια.

Κι έτσι περνάει η ζωή. Μετά, γυρίζω σπίτι και για την υπόλοιπη μέρα ζωγραφίζω, θα έλεγε κανείς με τόσο ζωγραφικό διαλογισμό που έχω κάνει, θα είχα γίνει γκουρού του ζεν ως τώρα. Αμ δε. Ακόμα παραπαίω ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη μαλακία, ξύνω τα μολύβια μου και με τα σκουπίδια φτιάχνω πεταλούδες, μασουλάω πίτουρα και έχω αρχίσει να μετράω τις μέρες για το νησί. Από τη μία.

Από την άλλη, κρυφά, θα ήθελα να συνεχιστεί η περιπλάνηση στην Αθήνα στο διηνεκές, πόσο τρελαίνομαι να γυρνάω γύρω γύρω στην πόλη και να μαθαίνω ονόματα οδών και μέρη και το μετρό και τα λεωφορεία, δεν ξέρετε. Νομίζω πως αυτό θα ήθελα πολύ να το κάνω σε διάφορες πόλεις, δεν ξέρω πως ζουν οι άνθρωποι μόνο σε μία πόλη ή σε ένα μέρος ολόκληρη τη ζωή τους. Εντάξει, το ξέρω, πρέπει να το κοιτάξω αυτό, θα το κοιτάξω πιο μετά, τώρα ας μαζέψω τα ξύσματα απ’ το πάτωμα.

Σας αγαπώ όλους και μου λείπετε, κι εσείς και τα μωρά σας.

Τι άλλο θα κάνω.

2016-01-17T08:31:00.001+02:00

Αγαπημένοι μου, μακρινοί μου φίλοι και κοντινοί, ποτέ δε φημιζόμουν για την επιμονή μου, κι αυτό καθρεφτίζεται στο ιστολόγιο, το οποίο ωστόσο παρά το γεγονός ότι εγώ το έχω παρατήσει στη μοίρα του, σαν κουταβάκι στα σκουπίδια, επίμονο, ανθεκτικό και καρτερικό είναι εδώ κι έρχεται στα όνειρά μου και με παρακαλεί να το μαζέψω από τα σκουπίδια και να γράψω πάλι.

Ο Βασίλης λέει πως δε γράφω γιατί περνάω καλά. Η αδελφή μου λέει ότι είμαι τεμπέλα. Η Στέλλα λέει ότι δε βάφω καλά τα φρύδια μου. Η Ελένη, ότι γεράσαμε, η Μαρίνα, ότι θα γεράσουμε σύντομα κι η Βίβιαν με το Στέφανο λένε Καλά Χριστούγεννα: τη γαλοπούλα που είχαν αγοράσει πριν από 4 χρόνια για να τη μαγειρέψουν εκείνα τα Χριστούγεννα, τη μαγείρεψαν χτες. Προφανώς η γαλοπούλα ήταν βαλσαμωμένη, για ν’ αντέξει τόσα χρόνια στην κατάψυξη.

Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση, πιστεύω πως δε γράφω κυρίως γιατί βαριέμαι και γιατί φοβάμαι πως θα γεράσω. Στο ενδιάμεσο, περνοδιαβαίνω στην Αθήνα, μελετώ ενδελεχώς τα ΜΜΜ, έως τα παίζω στα δάχτυλα και μην κοροϊδεύετε, κάνω τον τουρίστα με τεράστια επιτυχία και ξοδεύω σα να μην υπάρχει αύριο.

Αυτό όμως που μονοπωλεί το χρόνο μου τις τελευταίες μέρες είναι μια δίαιτα. Δε μπορώ να σας περιγράψω πόσες ώρες έχω περάσει στην κουζίνα μαγειρεύοντας γι’ αυτή τη δίαιτα και πόσα πειράματα έχω κάνει. Τη Δευτέρα είναι μέρα ζυγαριάς, όπως στα σφαγεία, και την Τρίτη μέρα μετάνοιας και προσευχής. Αν δεν έχει πέσει η ζυγαριά (όχι από το μπαλκόνι, γιατί είναι ξένη), θα πλακωθώ στις πίτσες και σε κάθε μπουκιά θα μουτζώνω τον Ντουκάν. Ο Ντουκάν είναι ο εμπνευστής της δίαιτας, προς ενημέρωσή σας, ο οποίος έχει στοιχειώσει με τη σειρά του τα όνειρά μου. Μαγειρεύω, ψήνω, διαβάζω, υπολογίζω, μετράω, ζυγίζω, τι να σας λέω. Ας είναι καλά μια κοπέλα που έφτιαξε ένα ιστολόγιο γι’ αυτή τη δίαιτα κι έχει γίνει το ευαγγέλιό μας.

Βασικά, τώρα βαριέμαι να σας περιγράψω όλη τη δίαιτα, καλά, δε γίνεται κιόλας. Τεσπαν, το θέμα είναι πως τρως κυρίως πρωτεϊνη, δηλαδή κρέας, αυγά, γαλακτοκομικά με χαμηλά λιπαρά. Δεν ξέρω αν ξέρετε, όμως, αυτή η διατροφή είναι μεν πολύ καλή για να χάσεις λίπος και να κερδίσεις μυική μάζα (Παναγία μου, ποιος θα μου δώσει το πτυχίο του διατροφολόγου δεν ξέρω) αλλά δημιουργεί δυσλειτουργία σε διάφορα απαραίτητα για τη ψυχική σου ηρεμία συστήματα του ανθρώπινου σώματος. Ως εκ τούτου, πρέπει απαραιτήτως να τρως πίτουρο. Ναι. Πίτουρο. Βρώμης και σταριού. Σε όποιον το λέω, γελάει τουλάχιστον 3 λεπτά. Εγώ, πάντως, δε γελάω καθόλου, διότι κουβαλήθηκα μέχρι ένα παντοπωλείο στην Πατησίων να βρω τα πίτουρα. Τι να σας πω; Ότι έχω φτιάξει μπριός, ρολάκια κανέλας, ψωμί για τοστ, μπιφτέκια με τα πίτουρα; Θεέ μου, να με άκουγαν αυτοί που στην Κατοχή τρώγανε πίτουρα από ανάγκη… Ντροπή.

Κάθε μέρα, βγαίνω γύρα στα σούπερ μάρκετ, να βρω διάφορα περίεργα πράματα για τη δίαιτα, που επιπλέον είναι και πανάκριβα. Τα μισά λεφτά από τη σεζόν έχουν πάει υπέρ δίαιτας. Χαλάλι. Τουλάχιστο γελάμε. Την προηγούμενη βδομάδα, περπάτησα είκοσι λεπτά να πάω σ΄ένα σούπερ μάρκετ που είχε ένα ειδικό τυρί. Είδα όλο το Παλαιό Φάληρο, πολύ ωραία περιοχή, όμορφες πολυκατοικίες, καταπράσινες! Φυσικά, το τυρί δεν το είχε το σούπερ μάρκετ κι επειδή ντράπηκα να φύγω έτσι χωρίς να πάρω τίποτα, πήρα μια χλωρίνη, δυο γάλατα και τρία γιαούρτια και τα κουβαλούσα μέχρι το σπίτι, η ηλίθια. Δε μου ΄κοψε να πάρω ένα σακουλάκι κανέλα. Στο δρόμο έφαγα το ένα γιαούρτι και παραλίγο να πιω και τη χλωρίνη από την απελπισία μου.

Ε, να, με τούτα και με κείνα, περνάει ο καιρός εδώ. Θα προσπαθήσω ειλικρινά να γράψω πάλι σύντομα, να σας πω πόσο μου αρέσει η Αθήνα και πόσο μου αρέσει να βλέπω τη θάλασσα και την Ακρόπολη κι ότι φυσικά χαίρονται τα γλυκούλια που έρχονται από την άλλη άκρη του κόσμου εδώ.

Σας αγαπώ όλους και μου λείπετε, κι εσείς και τα μωρά σας.

Το τραπέζι της κουζίνας.

2015-12-22T00:56:00.002+02:00

Ήθελα να γράψω «έτσι είμαστε οι γυναίκες», αλλά θα θυμώσετε.

Έτσι είμαι εγώ, λοιπόν, τέτοια κάνω. Μαγειρεύω, φτιάχνω μελομακάρονα και κουλουράκια χριστουγεννιάτικα, ψωνίζω μικρά δωράκια σε σχήμα καρδιάς. Πλένω τα πιάτα, βάφω τα νύχια μου, ένα διαφορετικό, πάντα, το δάχτυλο με το δαχτυλίδι έχει άλλο χρώμα το νύχι, να ξεχωρίζει, λες και δεν είναι σημάδι ήδη, βαθύ, πικρό, κλαμένο, αυτό το δαχτυλίδι.

Και μετά, κάθομαι στο τραπέζι της κουζίνας, περιμένω να στεγνώσουν τα νύχια μου, διαβάζω, αυτά τα τραπέζια της κουζίνας, πόσα έχουν ακούσει, δει, υποφέρει, τα τραπέζια της κουζίνας να τα προσέχετε, είναι σημαντικά αντικείμενα, πάντα υπάρχει ένα τραπέζι της κουζίνας, να σε κρατήσει όταν πας να πέσεις, να χτυπήσεις το χέρι σου, να ακουμπήσεις τον πωπό σου όταν γελάς, να πετάξεις το κινητό όταν θυμώνεις, να ακουμπήσεις τον καφέ και τους αγκώνες, να σταυρώσεις τα χέρια όσο περιμένεις να στεγνώσουν τα νύχια σου.

Κάθομαι, που λέτε, στο τραπέζι της κουζίνας και περιμένω. Μου αρέσει να περιμένω. Έτσι, περιμένοντας, νιώθω καμιά φορά όλες τις γυναίκες όλων των εποχών όλου του κόσμου μέσα μου. Ξέρεις αν θα έρθει ή όχι, το ξέρεις, άσχετα που δεν το λες ποτέ στον εαυτό σου. Η αναμονή, όμως, έχει σημασία, μη τη βλέπετε βαρετή και ανούσια. Περιμένεις, στεγνώνουν τα νύχια, τα πιάτα στη σίτα, τα μάτια. Μου αρέσει να περιμένω. Το σπίτι, ήσυχο, καθαρό, τακτοποιημένο, το τραπέζι της κουζίνας γυαλισμένο, περιμένει μαζί μου υπομονετικό και καρτερικό, οι δρόμοι έξω σκοτεινοί και σιωπηλοί υποδέχονται τα βήματα, όταν έρχονται.

Γι’ αυτό ήθελα στην αρχή να γράψω «έτσι είμαστε οι γυναίκες». Γιατί πάντα, σε κάθε χώρα, σε κάθε ιστορία, σε κάθε επανάσταση, κάθε βράδυ, παντού, υπάρχει μια γυναίκα που περιμένει μέσα σε ένα σπίτι. Αυτή η αναμονή δεν είναι θλιβερή, είναι η ζωή η ίδια, κλείνει αντοχή και ανυπομονησία, είναι η ανάσα του κόσμου, μη σας πω το ροχαλητό του κόσμου. Περιμένεις, έτοιμη, γυναικεία, ζωντανή, στη μέση των πάντων. Περιμένω σα γυναίκα.

Μη μου πείτε ότι ποτέ δεν έχετε περιμένει έτσι, καθισμένη στο τραπέζι της κουζίνας.

Έτσι είμαστε οι γυναίκες.

Ο επιπλέων κόσμος.

2015-12-13T11:21:00.002+02:00

Μάρτυς μου ο Θεός, προσπαθώ κάθε γαμημένη μέρα να γράψω. Excuse my language, αλλά δεν τα καταφέρνω. Πάντα κάτι γίνεται και δε γράφω ποτέ.

Αλλά, να, αυτή τη φορά, για άλλη μια φορά σ’ αυτή την, όχι, μωρέ, δε θα την πω άθλια, να την πω μάταιη, μπα, κι αυτό βαρύ είναι, θα την πω επιπλέουσα, σαν το floating world των Γιαπωνέζων αστών, σ’ αυτή λοιπόν τη ζωή που επιπλέει, γι’ άλλη μια φορά ένα βιβλίο ήρθε και βούλιαξε.

Βασικά, δεν ήταν ένα το βιβλίο, ήταν δύο, αλλά έτσι είναι με τα βιβλία: δε μπορείς να τα εμπιστευτείς ποτέ. Ή που θα είναι απλώς λέξεις τυπωμένες στο χαρτί ή που θα είναι καταιγισμός. Και ποτέ δεν είναι μόνο ένα. Ποτέ. Μην ακούτε που λένε, ένα βιβλίο μου άλλαξε τη ζωή και το αγαπημένο μου βιβλίο και τέτοια, τα βιβλία είναι σαν τις προτάσεις για έξω, ή δε θα υπάρχει κανένα ή θα υπάρχουν δύο τουλάχιστον.

Το ένα βιβλίο, φυσικά, αβίαστα και αβασάνιστα, ήταν ο Κάφκα, του Χαρούκι. Να με συμπαθάτε που αναφέρομαι στους συγγραφείς με τα μικρά τους ονόματα, αλλά δε μπορώ να το βοηθήσω (δεν ξέρω αν το πιάσατε, αν το πιάσατε, είστε φίλοι μου, αν όχι, σπεύστε να γίνετε), είναι σα να τους ξέρω. Το λοιπό, ο Κάφκα στην ακτή, θα κάνω εδώ ένα σπόιλερ, είναι ένας πίνακας. Που επιζεί, επιπλέει και ταξιδεύει στο χρόνο, παρασύροντας μαζί του τον ήρωα του βιβλίου. Βέβαια, να τα λέμε κι αυτά, σιγά μην υπάρχει σε βιβλίο του Χαρούκι μόνο ένας ήρωας, αλλά τελοσπάντων, χάριν ευκολίας, ας πούμε έτσι. Ο ήρωας είναι ο δεκαπενταετής Κάφκα Ταμούρα, που φεύγει από το σπίτι του για να αποφύγει την εκπλήρωση της προφητείας που του κοπανούσε ο πατέρας απ’ όταν ήταν μικρός (ο Κάφκα, όχι ο πατέρας): ότι θα σκοτώσει τον πατέρα του και θα κοιμηθεί με τη μητέρα του. Σας θυμίζει κάτι; Θα διαβάσετε πως το βιβλίο αποτελεί και καλά μια ερμηνεία του μύθου του Οιδίποδα. Δε συμφωνώ. Το βιβλίο μιλάει για την ενδυνάμωση και την ωρίμανση του Κάφκα και για το πως αφήνεις πίσω και συγχωρείς την οικογένειά σου. Για να το κάνεις αυτό, λέει ο Χαρούκι, πρέπει να ταξιδέψεις στο χρόνο. Ο Κάφκα το κάνει αυτό και πληρώνει το τίμημα, διότι όπως έχουμε όλοι πλειστάκις διαπιστώσει επιπλέοντας, τίποτα δεν είναι τζάμπα.

Το άλλο βιβλίο ήταν το 22/11/63, του Στίβεν Κινγκ, το οποίο επίσης περιγράφει, πιο εύληπτα, ας παραδεχτούμε, ένα ταξίδι στο χρόνο. Ένας θλιμμένος φιλόλογος (αυτό που υπάρχουν φιλόλογοι στην Αμερική, εμένα με ξεπερνάει, αλλά ας μη γίνομαι ελιτίστρια) ανακαλύπτει μια ρωγμή στο χρόνο, που οδηγεί στο 1958 και, για διάφορους λόγους, αποφασίζει να πάει εκεί και να μείνει μέχρι το 1963 και να εμποδίσει τη δολοφονία του Κένεντι. Στο παρελθόν, ωστόσο, στη Χώρα του Χτες, που λέει κι ο Στίβεν, όλα γίνονται όπως και στο παρόν και ο φιλόλογος ερωτεύεται τη Σέιντι. Δε θα σας πω τι γίνεται στο τέλος, πρέπει να το διαβάσετε, αλλά θα σας πω πως τα ταξίδια στο παρελθόν είναι όπως όλα τα άλλα ταξίδια. Συναρπαστικά, εύκολα και παντελώς αδύνατον να προβλέψεις τι θα σου κάνουνε στην ψυχή σου.

Σε περίπτωση που αναρωτιέστε πως διάτανο κατάφερα να συνδυάσω τον Στίβεν Κινγκ και το Χαρούκι Μουρακάμι και γιατί, θα σας πω, αυτή είμαι εγώ, διαβάζω όλα αυτά τα πράματα και μου καταστρέφουν το μυαλό. Και οι δύο μιλάνε για ταξίδια στο χρόνο. Με σκοπό να διορθώσεις κάτι. Και οι δύο καταλήγουν στο ότι αν το κάνεις αυτό, υπάρχει μεγάλο τίμημα.

Κι εγώ, δηλαδή, εκεί κατέληξα. Για σκέψου, να μπορούσες να πας πίσω στο χρόνο και να αλλάξεις κάτι, να κάνεις ή να μην κάνεις κάτι ή να εμποδίσεις ή να προτρέψεις, ή δεν ξέρω γω τι. Πόσες ιδέες σας έρχονται, ε; Και πόσο πιστεύετε πως θα βελτιώνατε τον κόσμο ή τη ζωή σας. Ναι, είναι πειρασμός μεγάλος. Αλλά, από την άλλη, έχετε ακούσει για το φαινόμενο της πεταλούδας, σωστά; Λοιπόν, τα βιβλία αυτά λένε πως ισχύει το φαινόμενο της πεταλούδας και πως αν αλλάξεις κάτι στο παρελθόν, έστω και κάτι μικρό, αλλάζεις κάτι πολύ μεγάλο στο παρόν σου, εν ολίγοις ζεις μια τελείως διαφορετική ζωή. Πολύ ενδιαφέρον, αλλά αντέχουμε στ’ αλήθεια μια τελείως διαφορετική ζωή; Και, διαφορετική προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο; Κι οι υπόλοιποι γύρω μας; Και, πως ξέρεις ότι αλλάζεις το σωστό πράμα;

Εγώ προσωπικά, συνεχίζω να επιπλέω στην πραγματικότητά μου, που δημιουργήθηκε εν μέρει από μένα, εν μέρει από σας, εν μέρει από το τζίμλα, την ακατανίκητη δύναμη του τυχαίου.

Για άλλη μια φορά οι Ιάπωνες αποδεικνύονται σοφοί. Πρώτοι αυτοί μίλησαν για τον επιπλέοντα κόσμο, που τον έκρυψαν κάτω από την ερμηνεία της τρυφηλότητας, της καλοπέρασης και της ματαιότητας αλλά θαρρώ πως στην πραγματικότητα μιλούσαν για το αναπόδραστο της πορείας και το ακατανίκητο της συνέχειας και το γοητευτικό του δρόμου. Τραβάμε το κουπί μας, λοιπόν, επιπλέουμε στα ποτάμια των ζωών μας και αγναντεύουμε τις όχθες. Μην κοιτάτε πίσω, δε θα δείτε και πολλά, παρά την ομίχλη, κι αν γυρίσετε, με την ελπίδα πως θα πάρετε τη σωστή στροφή αυτή τη φορά, το πιθανότερο είναι πως θα χάσετε τελείως το δρόμο.

Ε, να, αυτά μου κάνουν τα βιβλία! Μη αναστρέψιμη βλάβη.

Σας αγαπώ όλους και μου λείπετε, κι εσείς και τα μωρά σας.

Je ne sais plus ce que je suis.

2015-11-15T11:16:00.003+02:00

Ξεκίνησα να μαθαίνω Γαλλικά όταν ήμουν στην Πέμπτη δημοτικού, κυρίως επειδή είχαν μάθει και οι αδερφές μου (γενικώς, πολλά από τα πράγματα που έκανα στη ζωή μου τα έκανα κυρίως γιατί τα είχαν κάνει και οι αδερφές μου πριν από εμένα, αλλά αυτό είναι ένα άλλο άρθρο). Τα αντιπαθούσα σφόδρα. Στην τάξη των Γαλλικών, όμως, στις αίθουσες του αξέχαστου Γαλλικού Ινστιτούτου Λαμίας, που όσο απίθανο κι αν σας φαίνεται, υπήρχε και ανθούσε, ω, ναι, εκείνα τα χρόνια η Λαμία ήταν μια άλλη πόλη, αλλά επίσης αυτό είναι ένα άλλο άρθρο, εκεί μέσα λοιπόν γνώρισα τη φίλη μου τη Μαρίνα, που έμελλε να γίνει από τους πιο αγαπημένους ανθρώπους μου επί γης, οπότε τις θυμάμαι με γλύκα. Επίσης, στα Γαλλικά χρωστάω τα περίτεχνα, εντελώς γερτά και ενοχλητικά καλλιγραφικά γράμματά μου, διότι μέρος του μαθήματος, μεγάλο κιόλας, αποτελούσε το να μάθουμε να γράφουμε τις καμπυλωτές και δαντελένιες ουρίτσες του Βίκτορος Ουγκό, σε εκείνα τα τετραγωνισμένα χαρτιά, που είχαν κόκκινες και μπλε γραμμές να διασταυρώνονται κι έπρεπε η ουρά του p να φτάνει σε συγκεκριμένο μήκος και το accent circonflexe να μπαίνει ανάμεσα σε συγκεκριμένες γραμμές και με συγκεκριμένη κλίση.

Αργότερα, παράτησα τα Γαλλικά, διότι ηράσθην το σαξόφωνο και ήρθε και η ώρα των Πανελληνίων και τα ανέσυρα από τη μνήμη μου χρόνια μετά, όταν πήγα στη Σαντορίνη για δουλειά. Περιέργως πως, ενώ πίστευα πως τα είχα πλήρως λησμονήσει, όταν ξεκίνησα τα μαθήματα για να πάρω την άδεια ξενάγησης στα Γαλλικά, αυτά ξεπηδούσαν από το στόμα μου αβίαστα. Έπειτα, έπεσα κατευθείαν στα βαθιά, ξεκίνησα να δουλεύω με τα Γαλλάκια μου και τους Γαλλοκαναδούς μου, δεύτερη μέρα στη Σαντορίνη και στο Ακρωτήρι κι εγώ έκανα δίγλωσσο, φριχτή εμπειρία, παρακαλούσα να εκραγεί το ηφαίστειο και να τελειώσει το μαρτύριό μου.

Σιγά σιγά, με σάλιο και υπομονη, ωστόσο, οι Γάλλοι άρχισαν να καταλαβαίνουν τι τους έλεγα κι εγώ άρχισα να καταλαβαίνω τους Γάλλους και να τους αγαπώ, κι ας λένε ότι θένε οι συνάδελφοι. Φυσικά, εγώ δουλεύω κυρίως με Γαλλοκαναδούς, που μικρή σχέση έχουν με τους Γαλλογάλλους, αλλά και πάλι κάποια επαφή με τους δεύτερους την έχω. Δεν είναι πάντα ευγενικοί, αλλά έχουν κατανόηση, εκτιμούν το χιούμορ και την προσπάθειά σου, γνωρίζουν την Ελλάδα και την ιστορία της και την αγαπούν πολύ. Εγώ προσωπικά με τα Γαλλάκια μου περνάω, τώρα πια, πολύ καλά, κάνουμε εκεί τα γλου γλου μας και διασκεδάζουμε, le crater du volcan και la ville prehistorique και δε συμμαζεύεται. Μέχρι και αστεία τους λέγω και τα καταλαβαίνουν και γελάνε, πάντα με εντυπωσιάζει αυτό!

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά.

Για να εξηγήσω, στον εαυτό μου κυρίως, γιατί έκλαιγα με λυγμούς όταν είδα τον Πύργο του Άιφελ σκοτεινό και γιατί με συγκλόνισε τόσο το χτύπημα στο Παρίσι και γιατί με επηρέασε τόσο πολύ αυτό, ενώ οι εικόνες και οι ειδήσεις που αφορούν τους πρόσφυγες, τον πόλεμο στη Συρία και όλα τα δυστυχή και άθλια πράγματα που συμβαίνουν δεν είναι ότι δε με συγκλόνισαν και δε με συγκλονίζουν ακόμα, αλλά το χτύπημα στο Παρίσι ήταν χτύπημα στην καρδιά μου. Ακούω και διαβάζω, γιατί είστε μόνο Γάλλοι και Παριζιάνοι και δεν είστε Κούρδοι, Αφγανοί, Σύριοι και πολλά άλλα.

Εγώ προσωπικά, και χιλιάδες άλλοι άνθρωποι, υποθέτω, έχω μια μικρή επαφή με τη Γαλλία, τη γλώσσα, τον πολιτισμό και τη νοοτροπία των Γάλλων, έχω εικόνες από τη Γαλλία . εκτός αυτού, θεωρώ ότι η Γαλλία, παρά το σωβινισμό και το συντηρητισμό που της καταλογίζουν, είναι μια χώρα προοδευτική, ανοιχτόκαρδη, με βαθιές ρίζες στη δημοκρατία και την ελευθερία. Και ότι οι Γάλλοι είναι ως επί το πλείστον μορφωμένοι, σκεπτόμενοι, πνευματώδεις άνθρωποι. Εν πάση περιπτώσει, την έχω, με διάφορους τρόπους, στην καρδιά μου τη Γαλλία. Είναι δύσκολο να νιώσω έτσι για τη Συρία, το Αφγανιστάν, το Κουρδιστάν. Αντιλαμβάνεστε τι εννοώ; Δεν γίνεται να είσαι τόσο πολύ πολίτης του κόσμου, κάπου συρρικνώνεται η παγκόσμια συνείδησή σου. Χωρίς να σημαίνει αυτό ότι αναισθητοποιείσαι.

Επιπλέον, είναι και το γεωγραφικό ζήτημα. Η Ευρώπη είναι ο χώρος αναφοράς μου, τις ευρωπαϊκές χώρες γνωρίζω, γι’ αυτές έμαθα στο σχολείο, όπως και να το κάνουμε. Και η Γαλλία είναι κοντά μου, στο Παρίσι έχω πάει, στο Μονπελιέ έχω στείλει γράμματα.

Για όλους αυτούς τους λόγους, λοιπόν, το χτύπημα στο Παρίσι ήταν ένα χτύπημα και στη δική μου καρδιά και ασφάλεια. Γι’ αυτό κλαίω και μουδιάζω όταν βλέπω εικόνες και διαβάζω μαρτυρίες. Γι’ αυτό πιστεύω πως τα πράγματα δεν είναι απλά και κάτι αλλάζει τώρα πια στον κόσμο μου. Μη λέτε πως είναι υποκρισία, είναι αναπόφευκτο, αυτό που συμβαίνει κοντά σου σε συγκλονίζει και σου μένει αξέχαστο, αναγκαστικά, όλοι ζούμε στον κόσμο μας.

Και κάτι άλλο έχω να πω. Δεν είναι μόνο στην Ελλάδα που πάθαμε αυτόν τον συγκλονισμό. Σε όλες τις ευρωπαϊκες χώρες οι άνθρωποι ταρακουνήθηκαν, γιατί, και να κοροϊδεύετε όσο θέλετε και να με πείτε και αφελή, δε με νοιάζει, όσο και να τρίζει αυτό το κατασκεύασμα που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση, εμείς, οι άνθρωποι που ζούμε σε αυτή τη γη, δεν είμαστε μόνο ότι μας λέει το έθνος μας, αλλά είμαστε και Ευρωπαίοι. Κι αυτό το αίσθημα της εγγύτητας στους Γάλλους, οφείλεται στην κοινή συνείδηση που έχουμε, διότι την έχουμε κι ας την αρνιόμαστε με όλη τη δύναμη του πνεύματος μας. Αιώνες τώρα, είμαστε και ζούμε μαζί. Αιώνες τώρα, οι συγγραφείς και οι ζωγράφοι και οι ποιητές και οι αρχαιολόγοι και δεν ξέρω γω ποιοι άλλοι της Ευρώπης αναμετάξυ τους τσακατίζονται και αγαπιούνται και κοιτάζονται.

Θαρρώ πως αυτό δείχνει όλη αυτή η δραστηριότητα στο ίντερνετ. Το χτύπημα στο Παρίσι μας φόβισε όλους και ένας τρόπος να δεχτούμε και να αντέξουμε αυτόν τον φόβο είναι να νιώσουμε μέρος ενός συνόλου, να κοιτάξουμε δίπλα μς και να δούμε κι άλλα φοβισμένα μάτια. Εγώ, προσωπικά, αυτό δεν το θεωρώ κακό, το θεωρώ γόνιμο.

Κι επειδή τώρα το παράκανα, μέχρι που πείνασα και λίγο, σας αφήνω και ως συνήθως, σας αγαπώ και μου λείπετε όλοι, κι εσείς και τα μωρά σας.