Poíesis - Ukryte Życie Krajobrazu

Burza na horyzoncie

2026-08-20T13:05:15.942+02:00

Cóż to był za widok! Popołudniowe słońce oświetlające pola i drogę, a w tle kłębiące się granatowo-szare, burzowe chmurzyska!

Zaparkowałem na wiejskiej drodze wiodącej między polami i plantacjami. Złapałem aparat i zacząłem fotografować. Po kilkunastu minutach zobaczyłem, że za moim samochodem stanął inny, blokując mi wyjazd. Pomyślałem, że głupio założyłem, że nikt nie będzie chciał tą drogą jechać, więc wróciłem, żeby przeparkować auto.

Tymczasem z auta wysiedli dwaj goście i zaczęli fotografować mój samochód, zaglądać przez szyby i ewidentnie okazywać zainteresowanie moją osobą. Podszedłem, mówiąc, że pewnie im drogę zastawiłem, na co usłyszałem: „Nie tak prędko." Ok, pomyślałem: „Robi się ciekawie." Jeden z nich (kierowca, wnioskując po stanie drugiego) stanął ze skrzyżowanymi rękami. Drugi zaczął, plączącym się polskim, zadawać pytania o to, dlaczego fotografuję jego plantacje, kto mnie wynajął, skąd jestem, a skoro z Lublina, to czy znam takie i takie miejsca (nie znałem). Od słowa do słowa okazało się, że właściciel plantacji ma jakiś spór z sąsiadami o granice i był przekonany, że robię zdjęcia na zlecenie. Zaśmiałem się, mówiąc, że gdybym robił na zlecenie, to nie w biały dzień i na pewno nie przy tylu świadkach. Trudno mu było pojąć, że interesują mnie krajobraz i droga (neutralna) bardziej niż jego własność. Pośmialiśmy się chwilę i każdy pojechał w swoją stronę.

Przystanąłem jeszcze na skraju wioski, żeby zrobić zdjęcie nadchodzącej burzy, zwłaszcza że zaczynało ładnie błyskać. Jednak co chwilę, gdy mijał mnie jakiś samochód, zastanawiałem się, czy zaraz ktoś się nie zatrzyma i nie wyskoczy z pretensjami.

Burza na horyzoncie

Ameryk

2026-06-19T20:59:33.316+02:00

Mówić, że jest się na tropie trickstera, to trochę tak, jakby wejść do ringu z zawodowym pięściarzem. Cios spadnie. Nie wiadomo, skąd i kiedy.

A kiedy dojdziesz do siebie z twarzą obłożoną lodem, ostatnim wspomnieniem będzie zwykle chwila, w której wydawało ci się, że wszystko kontrolujesz.

Tak właśnie jest z tricksterem.

Wyszedłem z domu, jak zawsze, z aparatem i ambicjami, że tym razem wrócę ze zdjęciem z rodzaju "przynajmniej OK”. Przechodząc obok cmentarza, postanowiłem na moment zajrzeć, żeby sprawdzić, co tam słychać, co w trawie piszczy itd. W tym samym czasie rozmyślałem intensywnie o moim projekcie nawiązującym do postaci trickstera. Naprawdę starałem się śledzić tę przecherę, ale ciągle mylił tropy. Zdjęcia były płaskie, nijakie, bez czegoś, co choć na chwilę przykułoby uwagę.

Za to myśli! Te przykuwały bez końca. Pośród kamiennych płyt znikąd pojawiła się taka jedna, że chciałbym teraz jechać międzystanową w stronę Gór Skalistych, poczuć aromat wielkich amerykańskich pustkowi, poczuć na skórze palące ciepło słońca i zobaczyć szybującego orła, kuguara, baribala, wapiti, bizony; że chciałbym przejść z plecakiem fragment Continental Divide Trail. Niestety, w najbliższej perspektywie mam najwyżej CBT…

Takie paraalkoholowe ciągi myśli zdarzają mi się często i zazwyczaj kończą się smutną konstatacją: i co z tego? Zostaję później na kacu, sponiewierany przez wiecznotrwałe, frustrujące NIC.

Tymczasem ciąg myśli, z którego zdałem sobie sprawę, kiedy opary niewesołych refleksji zaczęły opadać, okazał się zastawionymi na mnie sidłami, w które wpadłem, ścigając niedoścignionego.

Podniosłem wzrok.

Spryciarz ukazał mi się w pełnej krasie. Nie wiem, czy był to przebłysk jego wspaniałomyślności, czy chwila nieuwagi. Wiem tylko, że śmiał się wtedy do rozpuku.

Maska, która patrzy. Fenomenologia zasłoniętej twarzy

2026-04-30T10:45:00.002+02:00

Szyba okienna jest progiem hermeneutycznym. W odbiciu, gdzie literatura nakłada się na martwą naturę parkingu, następuje pęknięcie w kontinuum codzienności. To tutaj pojawia się Trickster – postać, która, choć nie kłamie (w tym przypadku), to wywraca prawdę na lewą stronę.

Patrzę na swoją postać i widzę maskę. W powszechnym mniemaniu maska ma skrywać, chronić przed wstydem, dawać bezpieczny azyl niewidzialności. Jednak w moim szamańsko-fotograficznym rytuale pełni funkcję inną: urealnia. Nie jest zasłoną, lecz instrumentem uobecnienia sił, których bez niej nie potrafimy dojrzeć, a tym bardziej dosięgnąć. Aparat przyciśnięty do twarzy przestaje być narzędziem dokumentacji, lecz staje się atrybutem magicznym. To on pozwala mi „wyjść” do świata bez wychodzenia z bezpiecznego wnętrza.

W tym geście uobecnia się mój egzystencjalny konflikt: między pragnieniem bycia widzianym a panicznym lękiem przed odsłonięciem. Jestem zarazem demiurgiem stwarzającym kadr-świat, jak i błagającym śmiertelnikiem, który szuka w kadrze-świecie potwierdzenia własnego istnienia. Jeśli fotografia jest spotkaniem z Innym, to w tym odbiciu Innym jestem ja sam – urealniony przez maskę, ocalony przez rytuał.

Wpatrując się w zdjęcie, zaczynam dostrzegać uobecniający się mit. Mit heroiczny, lecz nie w oczywisty sposób. Oko obiektywu przez krótką chwilę staje się moim okiem. Jedynym! Przemienia mnie w cyklopa, pierwotną bestię, której spojrzenie odziera świat z wszelkich subtelności, z każdej zasłony nakładanej mozolnie od wieków przez kulturę. Spojrzenie cyklopa skupia się na wizerunku herosa uderzającego mieczem — uwięziony na zawsze potencjał w połowie drogi ku realizacji czy wręcz przeciwnie: zapowiedź przemiany?

Spotkanie na kładce

2026-04-29T14:00:00.009+02:00

Drewniana kładka pośród mokradeł.

Suche skrzypy stoją gęsto.

Wiatr porusza ich łodygami –

jakby wyciągały się w moją stronę.

Ktoś podchodzi.

Przystaje na chwilę,

potem idzie dalej.

Patrzy na światło odbite w wodzie.

Zatrzymuje się znów,

jakby chciał coś powiedzieć.

Ktoś odchodzi.

Obejrzałem się przez ramię –

stoi tam, wpatrzony w suche skrzypy.

Ktoś zostaje.

Podmuch wiatru.

Światło drży na wodzie.

Znika.

Ścieżka donikąd

2026-04-20T21:16:00.006+02:00

Ktoś gdzieś idzie ścieżką,

która prowadzi donikąd,

znikąd wiedzie.

Jakiś Ktoś nie zna innej,

ta mu się trafiła.

Daje się prowadzić.

A ona tylko jest

wijąc się w miejscu.

Wygląda, jakby zmierzała do celu -

więc Ktoś nią idzie.

Zaczyna się robić ciemno.

Nie ma tu nikogo,

poza tymi, których pełno.

"Zabawne” - pomyślał -

bo przecież z nim nigdy nic nie wiadomo.

Spojrzał.

Ale jego już tu nie było.

Jakiś Ktoś w lesie

2026-03-20T15:14:00.003+01:00

Wokół las.

Jakiś ktoś jest „sam”.

A przecież pełno tu żywych dusz.

Niedaleko przebiegło stado danieli.

Jakiś mały ktoś śpiewa na pobliskim drzewie.

Inny wybija rytm dziobem — a huk niesie się po lesie, zwielokrotniony pijanym echem

obijającym się między pniami.

W tamtych krzakach może siedzieć dzik — coś właśnie zatupotało.

Czasem kos zerwie się spod nóg i robi hałas, jakby przez gęstwinę przedzierało się dużo większe zwierzę.

Jakiś ktoś idzie przed siebie.

Nie pilnuje kierunku.

Wie tylko mniej więcej, gdzie iść.

Idzie, bo po to tu jest.

Żeby iść. Żeby być.

Jakiś ktoś duma i chce coś napisać albo pokazać zdjęcia.

I wtedy wszystko się zmienia.

Za każdym krzakiem liter czai się potwór.

W każdym gąszczu myśli — licho, które cierpliwie czeka, łapiąc woń zwątpienia.

Jakiś ktoś milknie.

Wieczorem znika w cudzych historiach.

Siedząc w fotelu, staje się własnym cieniem.

Tymczasem las wciąż szumi.

Mniejsze ktosie nie myślą o tym, że mają światu coś ważnego do przekazania –

podrywają się do lotu, rzucają się spłoszone do biegu.

Nie ma już cienia.

Zniknął gdzieś między drzewami —

tam, gdzie ktoś niedawno przeszedł.

Duchy 50 zimy

2026-02-23T23:51:00.007+01:00

Duchy mijającej zimy. A dla mnie duchy mijającej 50-tej zimy. O czym pisać w tej sytuacji? O czym myśleć? Co przywoływać z pamięci?

Sceny

Mam w głowie - mimo że nie spodziewam się jakiejś nagłej katastrofy (oby...) - wszystkie sceny z życia, które w jakiś znaczący sposób na mnie oddziałują do dzisiaj: rodzinnojesienne spacery leśne, świeżo wybierany miód w pradziadkowej leśniczówce, wioskowe żniwnogitarowe wakacje, kolonijne wszędobylstwo, obozowe leśnożycie, górołaźnonartowane Sylwestry, skandynawskonowoświatowe na zawsze w pamięci wypady... Wszystko przesycone górskomorską poezją z życia wziętą... I gwiazd tysiące migotanie, księżyców znikania częste, choć nie tak bardzo, jak słońc powroty.

Wędrowanie

Wędrówki! Tak, wędrówki! Te zawsze i wszędzie ze mną! Choćby tylko w wyobraźni, a jednak obecne. Bo chyba zawsze wędrowałem, nawet kiedy tylko w okno patrząc snułem plany o kolejnych skądśdokądś wybyciach z tutejszości w tamtejszość, która nieustannie lepszą i ciekawszą była niż szarość tkwiąca w tym miejscu, w którym akurat być dane mi było. Do dziś tak mam i to się nie zmieni (bo nie chcę tej zmiany akurat!).

Myśli

I myśli moje wędrują nieustannie. Nie mogę za nimi nadążyć, czego przykładem jest ten strumień, którego opanować nie potrafię i nie próbuję nawet. Wycieka, choć staram się stawiać mu tamy. Wystarczy mu mgnienie, moment, chwila nieuwagi i już myśli wylewają poza wszelką kontrolą. Mogę tylko patrzeć jak odpływają.

Ludzie

I to, że wspominam ludzi! Ja ludzi?! Sam sie sobie dziwię. Przecież od ludzi juz dawno jestem dalej. Do drzew mi bliżej. A mimo to... Chyba raczej z ludźmi wciąż więcej mam wspólnego, skoro pamiętam ich nawet z lat dziecięcych. I wspominam. W większości dobrze. W większej większości nawet bardziej dobrze. A tylko w najmniejszej możliwej tak sobie lub źle. Choć ci zbliżeni do źródła mówią "ty, ludzi?!", to inni zbliżeni do tego samego źródła mówią "ty, nie ludzi?!" i też mają rację. Bo podobno byłem kiedyś duszą bez której inni ludzie, choć żyć mogli, to nie tak zabawnie.

Drzewa

Patrzę na drzewa a widzę ludzi. Patrzę na ludzi i już nie jestem pewien, co widzę.

Bezruch

2026-02-20T19:49:00.014+01:00

Mam czas. Muszę to sobie często powtarzać. A nic mnie tak nie zatrzymuje jak widok drzewa.

Stoi nieruchomo - ponad wszelką wątpliwość. Zawsze kiedy do niego wracam jest w tym samym miejscu, wygląda tak samo i nie spodziewam się, że zniknie.

To wszystko pozór, bo przecież tak naprawdę jego ruch jest nieustanny. Wiecznotrwały ruch ku górze, ku światłu. Ruch gałęzi na wietrze, choćby najmniejszy. Krążące wewnątrz soki, rosnące liście, liście opadające. Drzewo jest niezwykle ruchliwym bytem. Jeśli dodać wszystko to, co je otacza, a co jego ruch przejmuje i rozszerza niosąc dalej - owady, ptaki, nasiona...

Jednak tym, co mnie najbardziej w tym ruchu urzeka i zatrzymuje jest brak pośpiechu. Ruch drzewa jest zgodny z rytmem wszystkiego, co je otacza. Z nadchodzącymi kolejno po sobie porami roku, dnia, ze zmiennością pogody. Wszystko ma swoje miejsce, wszystko ma swój czas.

Stoję naprzeciwko z aparatem. Kusi mnie, żeby zrobić zdjęcie i iść dalej. Mróz gryzie dłonie. Opędzam się jak mogę; grając z nim w ciuciubabkę chowam je na zmianę do kieszeni. Nie daje drapieżca za wygraną, ale uparłem się i tkwię w miejscu. Ustawiam statyw, zakładam filtr. Ignorując głos dochodzący z wnętrza mojej głowy nie spieszę się. Sprawdzam ustawienia, reguluję ostrość.

Stojąc naprzeciwko drzewa odnoszę wrażenie, jakbym był na jego podobieństwo. Jakbym właśnie powstał na nowo. Czy nie jest tak, że zatrzymując się, sprzeciwiając moim typowym, przymuszającym do ruchu stanom umysłu (którym z reguły ulegam), w tym momencie i na chwilę tylko staję się kimś nowym? Skoro to drzewo było impulsem, czyż nie jest stwórcą mojego obecnego, krótkotrwałego Ja?

Jednak nie jestem drzewem. Po wykonaniu kadru odwracam się i odchodzę. Drzewo zostaje. Jestem pewien (niemal), że kiedy wrócę następnym razem, znowu zastanę je tutaj w nieustannym ruchu.

Hipnoza

2026-02-09T10:20:00.009+01:00

Hipnoza

Patrzyłem na tarczę słońca za szybą. W sensie fizycznym widziałem tylko drzewa i padający śnieg. Jednak patrzenie przestało być czynnością. Zaczęło stawać się czuciem.

Czułem chłód płatków śniegu, powolne kołysanie gałęzi i pulsowanie złocistego światła. Rytm ten wniknął w moją przestrzeń, aż niewidzialna siła zaczęła poruszać moim ciałem w przód i w tył. Granica między mną a obrazem rozmyła się. Nie było już ani słońca, ani gałęzi, ani moich oczu. Było tylko pulsowanie.

Zahipnotyzowany.

Zastanawiam się, czy stan hipnozy to coś, w co wchodzimy, czy raczej coś, z czego na krótką chwilę udaje się wyjść. Może nasza codzienność – z tym całym „po prostu” – to właśnie permanentny sen? Może to nie słońce mnie zahipnotyzowało, tylko na moment przestałem się bronić przed widzeniem.

Może na ułamek sekundy wreszcie otworzyłem oczy.

Strażnik Ognia

2026-02-03T11:27:00.005+01:00

Co pan tam pali?! - dym wgryzł mi się w oczy, w płuca i osiadł na kurtce. Brązowawy, śmierdzący, nieprzyjemny.

Ja przepraszam, przepraszam. Rozpaliłem starymi kablami, ale zaraz będę już drewno... - popatrzyłem na samochód wyładowany po brzegi różnego rodzaju śmieciami - stare pudła wypełnione jakimś złomem, szmaty, chyba jakaś opona, pełno szpargałów po raz pierwszy od dziesięcioleci wyciągniętych z najciemniejszych zakamarków piwnicy...

Minąłem go. Jakiś czas później odwróciłem się i zrobiłem kolejne zdjęcie. Szara chmura pokrywała wszystko. Gość donosił coraz to nowe worki śmieci z samochodu. Jakieś 200 metrów dalej funkcjonariusze Straży Miejskiej w samochodzie grzali się przy włączonym silniku. Najwidoczniej dymu nie czuli i nie widzieli. A może po prostu nie chciało im się wybrać na mroźny spacer brzegiem Bystrzycy?

Parę dni później przeszedłem tą samą ścieżką. Nad moją głową krążyły krzycząc alarmująco kormorany, co jakiś czas podrywały się z nurtu Bystrzycy brodzące w wodzie czaple, tracze i krzyżówki. Kryształowo czyste powietrze mroziło twarz. Minąłem wygasłe palenisko i ślad po samochodzie. Jedyne znaki niedawno popełnionego czynu. Czy na pewno jedyne?

We mnie ten obrazek pozostał. Nie tylko w oku. Pamiętam (może wciąż czuję...?) smród gryzącego dymu i pośpiech z jakim dowodów zbrodni pozbywał się ten strażnik nieczystego ognia.

Kreska

2025-12-06T00:47:00.008+01:00

Wciągnąłem kreskę krajobrazu aż po horyzont. Dostałem zawrotów głowy, a ta zawróciła mnie do czasów, gdy byłem mały. Mniejszy niż teraz. Dużo mniejszy. Fizycznie.

A jednak większy niż teraz. Dużo większy. Żeby być ubranosłownym, na przykład, pisałem wiersze. Sporo ich pisałem, choć ja dzisiejszy wstydzę się wczorajszego. Dlatego obecnie tylko popisuję czasem (się sobie?).

Kiedy myślę wiersze,
brzmią lepiej niż kiedy je później spisuję.
Wyobraziłem sobie poranek, gdy odeszły.
Nie wiem dokąd, ale potrafię sobie wyobrazić, że jest mi wszystko jedno.
Zaparzam sobie kawę, smażę jajka.
Nikt nie woła.
Patrzę na uschniętą miętę na parapecie i robi mi się smutno.
Ale po chwili przypominam sobie, że wyłącznie ja ją podlewam — i znowu tylko patrzę.
Mięta kiwa do mnie jedyną żywą gałązką.
A może to tylko wiatr od okna.

A później znów wracam do teraz i patrzę na siebie z wtedy z politowaniem, choć wiem, że ja obecny bardziej na to zasługuję. Gdy patrzę z wtedy na siebie teraz, jest mi przykro, bo nic nie rozumiem, a tak bardzo chciałbym...

To nic nie znaczy

2025-11-22T13:36:00.011+01:00

Znak?

Znak¿

Patrzyłem na mur rozświetlony porannym słońcem i okolony roślinnością. Czekałem na jakiś znak. Jakiś się pojawił wkrótce, lecz niewiele znaczył. Zadawał pytania, zamiast udzielać odpowiedzi. Patrzyłem i zastanawiałem się nad nieznaczeniem tego obrazu.

Nieznacznie przesunąłem się, żeby nie zasłaniać swoim cieniem cienia znaku. Pomyślałem, że może chodzi o to, by odczytać w nim znaczenie, które nie jest mu przypisane? Jednak zadanie okazało się ponad siły mojego nadwątlonego wczesną porą umysłu. Jeszcze się nie rozgrzał, jeszcze nie rozciągnął dendrytów, jeszcze nie nabrał koloru dnia, jeszcze jakiś taki zszarzały...

Ukazanie

I oto w ogniu promieni słonecznych ukazał się, milcząc w pełnej krasie! Pośród pokrzyw i liści drzew, na ceglanym tle nabrał mnie swoją nibyobecnością. Ukazał swoje ocienione oblicze i nie trzeba było mi nic więcej niż to. Chodziło po prostu o to, by go zobaczyć; uobecnić tu i teraz (czyli tam i wtedy) i na chwilę pozwolić nic nie mówić. Nie znaczyć.

Chcesz wiedzieć, jak jest po drugiej stronie? Właśnie tak: to bez znaczenia. Ktoś próbowałby przebić mur głową, ale tam niczego by się nie dowiedział (poza tym, jak zadziwiająco delikatna jest głowa w zetknięciu z cegłą. Ja już o tym wiem — parę razy w życiu się przekonałem...). Ktoś odwróciłby się przodem do tego, co rzuca cień, ale zobaczyłby tylko czerń kształtu, nim jego wzrok porażony zostałby światłem słońca (na tym polu również zebrałem kilka doświadczeń, także w połączeniu z twardością cegły).

Dlatego stałem, patrząc na przesuwający się po ścianie cień. Nie odgadywałem znaczenia, nie szukałem sensu. Obserwowałem, żywiąc cichą nadzieję, że widzę...

Pewnie i tak nic nie zobaczyłem. To "nic" nie znaczy...

Ryby głosu nie mają, czyli astrologiczne refleksje z akwarium

2025-10-17T09:29:00.008+02:00

Akwarium

Siedzę w samochodzie. Deszcz tłucze o szyby. Kłębowiska węży pełzną po szkle, gdzieś pod maskę. Oby się stamtąd nie przedostały do środka! Na wszelki wypadek sprawdzam, czy okna są domknięte. Jest szczelnie, nic mi nie grozi.

Patrzę na migotliwe światła, zmieniające się plamy kolorów. Niczym Niezidentyfikowane Obiekty Pływające przemieszczają się wzdłuż i wszerz szyby, by po chwili zniknąć gdzieś poza krawędziami mojego rozmytego świata, mojego akwarium. W ich miejsce pojawiają się dziesiątki kolejnych. Hipnotyczne miganie, nieustanny ruch, ciągła zmiana kształtów i dźwięk wydawany przez krople stukające o dach sprawiają, że odpływam...

Ryba

Urodziłem się Rybą. Jedną z dwóch. Połówką całości. Taką na pół pary. Tkwię nieruchomo pomiędzy wymiarami. Przez szybę świat wydaje się taki płynny! Ρευστός - nie wiem, dlaczego, ale greka wydała mi się w tym miejscu... Ryby nie mają głosu, ale mają wymowne zadziwienie w szeroko otwartych oczach. Dziwi je wszystko co widzą, ale nie zadają pytań. Dzięki temu nie poświęcają życia na poszukiwanie zbędnych odpowiedzi.

Jednak ja jestem taką Rybą, która boi się głębokiej wody, dlatego mam masę pytań i odpowiedzi na te jeszcze przeze mnie nie zadane! Wciąż szukam nowych, nie mając oporu przed wkroczeniem nawet na grząski grunt astrologii. Drogę oświetla mi - według niektórych źródeł - Wenus, a zdaniem innych Neptun z Jowiszem.

I wiecie co? Nie ma to najmniejszego znaczenia, bo obraz ryby wszędzie jest podobny: chaos, intuicja, sztuka, improwizacja, prorocze sny, nie uznawanie granic, eksperymenty seksualne i, co najbardziej zaskakujące, milczenie... Żeby jednak nie było zbyt słodko: rozmycie wartości, egzaltacja na zmianę z depresją, nieustanna zmienność nastroju, podążanie za ideałem (choćby tylko wyobrażonym), a w konsekwencji rozczarowanie, skłonność do wszelkiego rodzaju uzależnień oraz odmiennych stanów świadomości.

A gdybym nie był wyłącznie połową całości...?

Na swoje usprawiedliwienie nic nie powiem. Ryby głosu nie mają. Tylko szeroko otwarte oczy.

Wyrocznia, czyli kruk na krześle

2025-10-07T13:07:00.003+02:00

Fotografia: Kruk na krześle

Kruk na krześle

Kraaaaa!

Co jest…

Krraaaaaaaaghaaaa!

Kur… Budzik?! Naprawdę? Przecież nie ustawiałem takiego alarmu! Na pewno nie kur…

Bardziej wyczuwam niż widzę, że jest jeszcze całkiem widno. Trudno żeby było inaczej przy zamkniętych oczach. Tzn. żeby bardziej widzieć niż domyślać się.

A jednak. Otwieram oczy i widzę, że jest całkiem ciemno. Rozmytym wzrokiem podążam w ślad za ręką, a może odwrotnie? Lekko w górę i trochę w lewo, na biurko, gdzie znajduje się ten durny, kraczący budzik.

Okazuje się, że to nie on wydaje z siebie te ochrypłe dźwięki. Smartfon milczy z wygaszonym ekranem. Przyśniło mi się… Ale num…

Krrraaaaaaa!!! No weź wreszcie przestań udawać, że mnie tu nie ma! Ileż można sobie gardło zdzierać?! No i jak tu przestać udawać?

Wyrocznia

Wyrwany ze snu przygotowuję się do długiej drogi. Za chwilę czeka mnie 8 godzin w samochodzie. Szybka kawa nie działa, ale poję się nią po brzegi, żeby wystarczyło. Do czego? Nie mam pojęcia, bo już od dłuższego czasu jestem świadom faktu, że kofeina nie stawia mnie na nogi. Piję z przyzwyczajenia.

Podnoszę z krzesła bluzę. Ciemny kształt mignął mi w lustrze. Kruk zniknął. Zastanawiam się czy to nie był przypadkiem głos wyroczni? Czy to Hermes robi sobie ze mnie żarty? “Pierwsze, co zobaczysz po otwarciu oczu, to odpowiedź na twój dylemat…”. Zabawne, ale ta odpowiedź wywołała do tablicy kolejne znaki zapytania! Co to za wyrocznia, która zamiast usuwania dylematów podsuwa trylematy, kwartematy, kwintematy, sekstymaty?! No, te ostatnie pod pewnymi względami mogłyby być jakimś wyjściem, ale na pewno nie na każdą okazję…

Cięcie!

Nieśmiałe “kraaa” zza okna. Tym razem to gawron. Wychodzę z domu. Siadając za kółkiem myślę jeszcze o kruku na krześle. Ciekawe, że przed zapadnięciem w drzemkę szukałem rozwiązania trapiącej mnie kwestii, a ten czarny ptasior tylko bardziej ją rozmazał (skojarzenie przyszło błyskawicznie, kiedy rzuciłem okiem na przednią szybę mojego samochodu zaparkowanego pod drzewem).

Czy ostatecznie jednak nie taka jest rola wyroczni? Naiwnością jest poszukiwanie odpowiedzi w kartach, gwiazdach, fusach na dnie filiżanki. Rozwiązanie i tak ostatecznie znajduje się zupełnie gdzie indziej. Dlatego swój dylemat rozstrzygnąłem używając przytępionej już znacznie i pordzewiałej brzytwy, pamiętającej chyba czasy samego Ockhama. Na tę okazję ułożył mi się skrawek wiersza (żeby poezji stało się zadość):

Ciach! Cięcie niewprawne,
poszarpane brzegi, nierówne krawędzie.
Wiem co już było, wciąż nie wiem
co będzie

Tak czy inaczej, kruk odleciał. Więcej już go nie usłyszałem, choć przyznam szczerze - za każdym razem kiedy się budzę nasłuchuję gardłowego “kraaaaghaaa” a później podejrzliwie zerkam w stronę krzesła…

On the road again, czyli szczypta fantazji

2025-09-22T11:24:00.002+02:00

On my Way

On the road again, czyli szczypta fantazji

Późne popołudnie. Słońce znajduje się nisko nad horyzontem. Jadę ekspresówką do Warszawy. Zatrzymanie się i zrobienie zdjęcia nie wchodzi w grę.

Obok, na fotelu pasażera spoczywa moja wysłużona lustrzanka z czterdziestoletnim obiektywem. Mam je ze sobą niemal wszędzie, ponieważ jakiś czas temu tak postanowiłem. Można pomyśleć, że to zbędny bagaż, przecież w smartfonie aparat jest zawsze pod ręką, a jednak to nie to samo. Nie dla mnie.

Tyle już lat minęło...

Od kiedy wsiadłem pierwszy raz za kółko, obiecałem sobie zrobić przynajmniej jedno zdjęcie w drodze z każdej odbytej podróży. Od tylu już lat nie dotrzymywałem tej obietnicy... Zawsze "będzie lepsza okazja", albo zwyczajnie "trzeba się spieszyć", więc "następnym razem". I tak z podróży na podróż, z roku na rok. Tym razem poczułem, że nie mogę po raz kolejny odkładać i muszę wykonać JEDNO zdjęcie, choćby było nieostre, źle wykadrowane, pospieszne. Przyznać muszę, że wyszło całkiem nieźle, pomimo faktu, że pstryknięte przez brudną szybę i w trakcie jazdy.

Kiedy teraz na nie patrzę, wiem w jakim byłem nastroju, o czym myślałem i co czułem, dlatego skłonny jestem uznać, że to udany kadr. Mieszanka młodzieńczych marzeń, szczypta dorosłych zawodów i odrobina przenikającej to wszystko fantazji, która nieskończenie każe szukać i mieć nadzieję, że za którymś z kolejnych zakrętów kryje się coś więcej...

Projekt

Nie wiem czy uda mi się w czasie kolejnej podróży przez kraj (a czeka mnie kilka przejazdów jeszcze w tym miesiącu) kontynuować właśnie rozpoczęty "projekt" (jeszcze w cudzysłowie, jeszcze niepewnie), ale wiem, że tym razem spróbuję. Szczególnie że mam tych projektów w głowie coraz więcej i więcej. Gromadzą się tam od lat i rozpychają łokciami, próbując znaleźć, każdy sobie, jakiś komfortowy zakątek w granicach mojego umysłu. Tak im tam dobrze, że mimo ścisku i, nie oszukujmy się, mocno ograniczonej przestrzeni, nie mają zamiaru ustępować innym miejsca i opuszczać wyjątkowo wygodnych, choć ciemnych i skrytych, zakamarków mojej mózgownicy. Łapię je czasem, niczym profesor Dumbledore w Myślodsiewni i wyciągam na światło dzienne wyłuskując pojedyncze włókienka, samotne kadry, urwane zdania. I w tym oderwaniu gubi się ich sens, tracą znaczenie, zatem zapominam o nich na kolejne tygodnie, miesiące, lata.

Studnia

Bo czym na przykład jest studnia? Studnia to studnia. Czym jest i jaka jest jej funkcja widzi każdy. Nie sztuka zrobić zdjęcie studni i napisać, że czerpie się z niej wodę. W takim ujęciu nie ma nic, co usprawiedliwiałoby wysiłek włożony w wykonanie zdjęcia takiego urządzenia i skrobania na jego temat mniej lub bardziej złożonych zdań. No, pomijając oczywiście estetyczno-etnograficzny wymiar, ale to już dziedzina nauki a tej (ze względów czysto laickich) unikam jak ognia. Jednak gdzieś w fałdach papki noszonej tuż za oczami umościł się wygodnie może niezbyt inteligentny, ale jak sądzę całkiem uroczy projekcik, którego znaczenie, gdy już dostanie szansę na zaistnienie, może pomoże mu dojrzeć do postaci przynajmniej dość inteligentnego projektu? Na tyle inteligentnego, że mimo poniesionego ryzyka związanego z opuszczeniem wygodnej miejscówki korzyści okażą się wystarczające, by usprawiedliwić jego ujawnienie się światu?

On the road again

Jestem przekorny. Padam ofiarą swoich figli. Kombinuję jak koń pod górę. Nie potrafię żyć w bezruchu, ale się nie ruszam. Nie potrafię nie myśleć, a jednak bywam w tym zatrważająco bezmyślny. Kiedy wyglądam na najbardziej zamyślonego, to prawdopodobnie właśnie w tym momencie nie ma nic dalszego od prawdy. Kiedy myślę o czymś, to przychodzą mi do głowy tematy związane ze wszystkim tylko nie z tym, o czym - zdawałoby się - myślę.

Mój umysł jest dla mnie zagadką. Jednak nie taką, którą z satysfakcją się bada i dąży do rozwiązania. To byłoby zbyt oczywiste. Taka proza mnie nie pociąga. Jest dla mnie zagadką raczej tego typu, że zastanawia mnie, gdzie on się podziewa? Jest dla mnie niczym poezja: lubię, lecz ni w ząb nie rozumiem.

Tylko w kilku sytuacjach, policzalnych na dwóch, góra trzech palcach jednej ręki, wszystko się odmienia. Myśl staje się solidna, nawet jeśli dotyczy płynnych tematów. Wzrok pozostaje skupiony i skoncentrowany na celu, choć wyraźnie dostrzega szczegóły wszystkiego wokół. Słowo staje się... ciałem (nie ch ciałem!). Chyba po prostu wtedy mówię, co myślę i to współgra ze sobą nawzajem i z rzeczywistością. Brzmi górnolotnie, nieprawdaż? No właśnie: prawdaż.

Jadę. Światło zachodzącego słońca złoci ekrany przy drodze, intensywną czerwienią zakrwawia kładki dla pieszych. Przydrożne lampy, choć jeszcze nie czas, już płoną srebrem. Za moment wszystko zgaśnie.

Czy jeszcze zdążę do kolejnego zakrętu, żeby choć rzucić okiem...?

Zmiennokształtność

2025-08-24T19:21:00.007+02:00

Bardzo lubię motyw zmiennokształtności. Podąża on za mną od lat. Staram się zauważać i rejestrować wszelkie jego przejawy, co nie jest proste, bo przecież nigdy nie wiem, czy to jest właśnie to, czy nie to...

Za każdym razem, kiedy kieruję obiektyw na coś, co zdaje się być odzwierciedleniem zmiennokształtności, otrzymuję zupełnie nieoczekiwany rezultat. Nigdy jednak nie jestem pewien czy to dobrze, czy źle. Czy taki rezultat chciałem osiągnąć? Czy może rezultat ten uzyskałem jedynie w sferze mentalnej, a na zdjęciu nic?

Przeglądałem ostatnio zdjęcia wykonane przy różnych (najczęściej przypadkowych) okazjach. Są wśród nich "fotki" pstryknięte smartfonem, fotografie wykonane lustrzanką z epoki cyfry łupanej, jak również całkiem nowe. Niektóre wydają się oczywiste w odbiorze, inne mniej oczywiste, ale dające leciutki wglądzik w zmienną naturę rzeczy.

Sowa I

Katchina

Sowa II

Latające coś

Maska

Ptak

Jaskółka

Otwarte

Wymarzone spotkanie

2025-08-22T12:58:00.005+02:00

13.08 był Międzynarodowy Dzień Wilka. Długo zastanawiałem się czy opublikować to zdjęcie. Słaba jakość, duży crop, mocno "odszumione". Jednak ostatecznie zdecydowałem się zamieścić je na moim blogu, ponieważ spotkanie (mimo że z zachowanym sporym dystansem) zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Przez niemal tydzień mogłem obserwować o świcie i o zmierzchu całą wilczą rodzinkę wygrzewającą się w promieniach słońca, bawiącą się ze swoją młodzieżą... Nawet niezbyt kulturalnie podglądając ją podczas "korzystania z toalety"...

One również mnie obserwowały. Czujnie, ale bez stresu. Przynajmniej jedna para oczu zawsze zwrócona była w moją stronę. Najwyraźniej jednak ten gość z rozszerzonymi jak spodki oczami i głupawym uśmiechem na pysku nie stanowił dla nich zagrożenia, bo dokazywały w szczerym polu godzinami.

Nie spodziewałem się takiego widoku, gdy tam jechałem. Myślałem o lisach, sarnach, nawet o sokole... Na pewno nie o wilku. Nie marząc nawet o tym, że przed moimi oczami wylegiwać się będzie cała wataha! Kolejne z moich przyrodniczych marzeń spełniło się tego lata! Najpierw eskulapa, a teraz one.

W całej Europie, w tym również w naszym kraju toczy się batalia o zachowanie statusu ochrony wilka na wysokim poziomie. Niestety, UE zdecydowała inaczej. Takie same rozstrzygnięcia obecnie grożą naszym wilkom. Ostatnio trafiłem na paskudną stronę przedstawiającą fake newsy o rzekomych atakach tych zwierząt na ludzi na przestrzeni ostatnich kilku lat. Podane są daty, miejsca i niejednokrotnie anonimowe ofiary. Problem jedynie w tym, że żadna z tych informacji nie jest prawdziwa, a przynajmniej brak jest innych źródeł informujących o tych wydarzeniach. Nietrudno się domyślić, że witryna została stworzona na potrzeby lobby myśliwskiego, któremu bardzo zależy na obniżeniu statusu ochrony wilków w naszym kraju.

Mam nadzieję, że mimo wszystko taka heca nie przejdzie i wierzę, że kiedy wrócę w tamte okolice znów spotkam te piękne zwierzaki, które na mój widok, gdy szedłem o świcie łąkami, zmykały czym prędzej w pobliskich zaroślach...

Bieszczady jak co roku...

2025-08-07T16:08:00.003+02:00

Eskulapiszon. Przesympatyczny "przylepa"...

Dwa tygodnie w Bieszczadach wystarczyły, bym poczuł się tam znów jak w domu. Do tego stopnia, że powrót do Lublina nie był powrotem, lecz jednym z wielu wyjazdów.

Wędrówka z plecakiem, ludzie, zwierzęta, ogniska. Nie był to może klimat dawnych wypraw z nocowaniem w bacówkach, szałasach i pod chmurką, ale nie szkodzi. Były za to wyrypy i dobry klimat, nieoczekiwane spotkania z rzadkimi gatunkami zwierząt oraz poszukiwanie i znajdowanie tych mniej rzadkich, ale równie ciekawych.

Jednak przede wszystkim wędrówka. Szlak. Parcie przed siebie, czasem do ostatnich sił z nagrodą w postaci przeogromnej satysfakcji, że nie jest jeszcze ze mną tak źle i oczywiście zimnym piwem na koniec.

No i te setki przywiezionych zdjęć, z których olbrzymia większość nie nadaje się do oglądania... Zdziwiło mnie, że tak trochę obojętnie to przyjąłem. Może nawet nie tyle obojętnie, co lekko. Mam masę obrazów w głowie, zapamiętanych, nieco "edytowanych" przez pamięć i wyobraźnię. Te na karcie i tak nie mogłyby im dorównać. Najbardziej pamiętam te, których nie zrobiłem, jak choćby nie wykonane zdjęcie przesympatycznej żmijki koloru miedzianego, która niespiesznie przecięła mi drogę na podejściu pod Caryńską. Akurat wtedy nawet telefonu nie miałem pod ręką, bo parę minut wcześniej schowałem go do plecaka (tak mi ciążył w kieszeni spodni).

Odwiedziny pod Chatą Socjologa, w bacówce Jaworzec... Najlepsze wspomnienia z "moich" Bieszczad, to właśnie te miejsca... Wierzę, że jeszcze nie raz tam zaglądnę, choćby tylko na chwilę, by tak jak ostatnio usiąść na polanie na starym pniaku i popatrzeć sobie w dal (i w siebie) i może zobaczyć przez mgnienie myśli to, co przeminęło.

W Bieszczadach bywam w miarę regularnie, ale dwa tygodnie za jednym razem... Miodzio!

Stara miłość

2025-05-19T12:20:00.010+02:00

Już miałem w sobie zgodę. Zdrada była o krok. Niemal uległem. To nie tak, że chciałem. Po prostu... czułem wewnętrzną, palącą potrzebę, by spróbować czegoś innego. Czegoś, co sprawi, że na nowo to poczuję! Co być może da mi większą satysfakcję niż to, co było wcześniej...

Rozglądałem się, polowałem. Szukałem zwierzyny, znajdowałem i zasadzałem się na nią. Obserwowałem, śledziłem i kalkulowałem czy warto. Zdrowy rozsądek podpowiadał, że to nie jest to; żeby jeszcze się wstrzymać i dać szansę starej miłości... Jednak oczy już rozjarzone nową, nietkniętą urodą; myśli rozkojarzone, rozgorączkowane i wyobraźnia, która pozwalała dłoniom błądzić w powietrzu, jakby już miały w swych objęciach zdobycz...

Decyzja jeszcze nie została podjęta, ale czułem, jakbym nie miał już innego wyjścia. Klamka zapadła! Poddaję się. Nie mam już siły tak się opierać temu pożądliwemu działaniu. Wmówiłem sobie w pewnym momencie, że to ja jestem ofiarą! To ja zostałem zdradzony! To mnie zostawiono z drżącymi rękoma i rozgorączkowanym wzrokiem, gdy czas się dłużył a wszystko przed oczami rozmazywało...

Czasem powracałem myślami do tego, co przeminęło; do czasów kiedy śmiałem się, nazywając tę moją niezawodną podporę "mokrą Włoszką"* i spoglądałem z rozrzewnieniem na tych kilka słabych, okazjonalnych zdjęć, bo zawsze z wyczuciem tajemniczo znikała sprzed obiektywu...

Tymczasem decyzja zapadła. Czas na zmianę. Polowanie trzeba doprowadzić do końca. Celownik ustawiony, palec na spuście... Cel!!!

Pal licho... Coś tu nie gra... Czy to sumienie nie daje mi spokoju? Rzucam okiem w kąt. Czy mogłem się tak mylić? Czy możliwe, że coś jeszcze jest do uratowania? Czy można odzyskać, choć cząstkę tej starej i jak się zdawało kiedyś — nierdzewnej miłości? Czy to sumienie, czy rozsądek? Czy w ogóle ma to jakieś znaczenie?!

A później szybkie przeczesywanie zasobów, wyszukiwanie informacji. Jeden mail, drugi, krótka wymiana zdań z odpowiednimi osobami i okazuje się, że jest nadzieja; że wszystko może zostać naprawione; że TO może powrócić!

Moja włoska miłość może dostać drugą szansę, a ja nie muszę jeszcze robić podchodów do kuszącej, przystępnej, wysokiej, choć nieco ciężkawej skośnookiej pokusy...!

Może kiedyś, lecz nie dziś. Jeszcze nie dziś..., ponieważ

Stara, karbonowo-magnezowa miłość nie rdzewieje!!!

A te nogi... Szczupłe, zgrabne, czterosegmentowe... Mniam!

___________________
*znany swego czasu żel do włosów...

Pustułka

2025-04-08T11:46:00.008+02:00

Pustułka

Nawet jej nie zauważyłem. Światło słońca oślepiało. Założyłem filtr polaryzacyjny i zrobiłem zdjęcie. Po zgraniu go na komputer dostrzegłem, że pojawił się na nim nieoczekiwany element: pustułka.

Wszystko mi się ułożyło w całość. Zdjęcie, które w zasadzie wykonałem tylko dla ładnych wiosennych kolorów drzew i dokumentacji rozpadu starego młyna nabrało dla mnie głębszego znaczenia.

Murów z roku na rok ubywa. Coraz mniej otworów okiennych. Jakiś czas temu zapadły się resztki dachu. Płynąca obok Bystrzyca również robi swoje, szczególnie wiosną i jesienią. Młyn powoli odchodzi w niepamięć. Jeszcze kilka lat i pozostanie w tym miejscu pustka. Smutny widok, choć malowniczy. Szczególnie w otoczeniu pięknobarwnych drzew.

A mimo to, zdjęcie pozostaje zwyczajne. Wczytując je do obróbki robiłem to bez szczególnego zapału i w zasadzie prawie sobie odpuściłem. Widocznie jednak kątem oka dostrzegłem niezapowiedzianego gościa. Mały punkcik na tle błękitnego nieba. Niemal niewidoczny w podglądzie, ale jednak obecny. Co takiego ten niepozorny element zmienił w moim odbiorze zdjęcia?

Zawsze pociągały mnie opuszczone budynki popadające w ruinę. Z jakiegoś powodu lubię je fotografować szczególnie w otoczeniu przyrody, wśród drzew, schowane w zaroślach. Ślad po dawnych mieszkańcach przejmowany i zacierany przez przyrodę, która była tu przed nimi, na chwilę tylko ujarzmiona przez swoje wyrodne dzieci.

Może w jakiś metaforyczny sposób dostrzegam w tych rozpadających się budynkach coś, co sam w sobie noszę? Co wielu z nas w sobie nosi… Oczywiście, nie wiem. Zgaduję. I jak to ze zgadywaniem bywa - możliwe, że się mylę.

Jednak ruina to ruina. Z mojego punktu widzenia, nie byłoby w tym zdjęciu nic zatrzymującego, gdyby nie pojawiła się pustułka. Niewielki ptak a niemal w każdym zakątku świata już od starożytności niesie ze sobą jakąś symbolikę. Celtowie wierzyli, że była wcieleniem mocy leczenia, ognia oraz inspiracji (!) powiązanych z boginią Brigid. Nazywali ją pocaire gaoithe, czyli wind frolicker, czyli… brak mi polskiego odpowiednika, ale wystarczy poobserwować ją w powietrzu i od razu wiadomo o co chodzi. Podobno w wierzeniach części plemion amerykańskich reprezentowała cierpliwość i moc. Jeśli wierzyć różnym internetowym źródłom, wierzono również, że była przewodnikiem dla ludzi przechodzących przez zmiany (czy pełniła również rolę psychopompa?). Grecy łączyli ją z Ateną, ponieważ wg nich pustułki były symbolem mądrości, przepowiedni i ochrony. W mitologii nordyckiej były przede wszystkim posłańcami bogów, stanowiły łącznik z ich światem.

Dużo tego, a to jeszcze nie wszystko. W każdym razie, pojawienie się tego ptaka w kadrze w zupełnie nieplanowany i niezamierzony sposób sprawiło, że masa myśli, refleksji i zadumań opanowało moją głowę. W połączeniu z ruinami i odradzającym się na nowo wiosennym życiem, mój odbiór tego pozornie zwyczajnego zdjęcia znacznie się wzbogacił.

Jezioro

2025-04-02T12:56:00.002+02:00

Dzień 1

Znalazłem się tutaj przypadkiem. Pewnie, gdyby normalny dostęp do stawu był otwarty, w ogóle bym nie dotarł w to miejsce. Tymczasem, ze względu na spadające (podobno) gałęzie i łamiące się konary stanowiące zagrożenie dla odwiedzających, czerwono-biała taśma przecinała w poprzek ścieżkę zagradzając dostęp do pomostu widokowego. Lekko zawiedziony pomaszerowałem leśnym duktem.

Jednak kilkadziesiąt metrów dalej, nieco poniżej drogi trafiłem na miejsce, gdzie wody stawu tworzyły oddzieloną trzcinami “zatoczkę” porośniętą drzewami. Widok mnie zachwycił. Postanowiłem, że spędzę tutaj jakiś czas szukając kadrów. Przez kilka godzin chodziłem w tę i z powrotem wypatrując odpowiedniego punktu, z którego będzie można oddać na zdjęciu klimat miejsca i przyznam, że nie uzyskałem efektu, który sobie wymarzyłem. Za dużo się działo. Nie potrafiłem poradzić sobie z tym nadmiarem przy pomocy obiektywów, które miałem w plecaku. Nie mówię, że nie można było osiągnąć lepszych efektów: Ja ich nie osiągnąłem.

Poza jednym - z błota i wód zatoczki udało mi się wyciągnąć i wyrzucić później do kosza kilka plastikowych butelek…

Dzień 2

Przyjechałem tu celowo, żeby jeszcze raz zmierzyć się z tematem. Jednak na miejscu postanowiłem pójść nad inny staw, również otoczony lasem. Nie miałem pojęcia, jaki widok zastanę, więc chwilę zabawiłem nad położoną przy drodze kałużą…

Jednak zauważyłem, że pomiędzy pniami drzew przeświecało coś, co dawało nadzieję na lepszą fotograficzną przygodę niż ta z poprzedniego dnia. Zarzuciłem statyw z aparatem na plecy, przedarłem się przez krzaki i stanąłem nad brzegiem pięknego jeziora.

Docierał tu do mnie tylko śpiew ptaków. Czasem w pobliżu przebiegło stadko saren. Wody jeziora marszczyły się pod wpływem silnych podmuchów wiatru. Były momenty, że rozbrykana wyobraźnia zabierała mnie gdzieś w serce Gór Skalistych albo na bagna Florydy. Czułem wtedy, że biorę udział w Przygodzie (przez duże P!). Bardziej patrzyłem w zachwycie starając się “zniknąć siebie” na moment, stać się częścią tego miejsca, niż skupiałem na zrobieniu zdjęcia.

Niestety tutaj również trafiłem na ozdoby pozostawione przez dwunożnego intruza. Bytność człowieka można było zauważyć pod postacią puszek po piwie wepchniętych do środka pnia leżącego, martwego drzewa. Jakiego kornika trzeba mieć w głowie, by dostać się do tak pięknego zakątka i zostawić tam świadectwo swojej głupoty? Nigdy nie będę w stanie tego pojąć.

Usiadłem na tym pniu i przez kilka minut medytowałem. Podmuchy wiatru szturchały mnie w plecy, jakby chciał ponaglić mnie do zrobienia zdjęć lub żebym sobie wreszcie poszedł. Zamocowałem filtr ND3, żeby choć na chwilę uspokoić wody jeziora i zsynchronizować je z moim rozmedytowanym stanem umysłu.

Polishglades

Stan umysłu

Z Dao iDe - przed siebie i bez celu

2025-03-08T12:32:00.004+01:00

Kto, kto, kto?? No, kto zrobił zdjęcie?! Ja!

Trudno oczekiwać, żeby zdjęcie nie miało autora. Dlatego wciąż podziwiamy największych. Oczywiście, dzisiejsza technika pozwala do jakiegoś stopnia oderwać się od konieczności (przywileju?) przypisywania sobie autorstwa niektórych kadrów. Na przykład: człowiek zakłada fotopułapkę, lecz osobiście ma niewielki wpływ na to, kiedy i jak zdjęcie zostanie wykonane. Czasem przebiegnie przed nią wiewiórka a czasem wilk. To tylko jeden i bardzo niedoskonały przykład. Nie szkodzi.

Chodząc ulicami swojego miasta z aparatem, często odczuwam wewnętrzny opór przed wyjęciem go z torby. Czasem przegapiam przez to naprawdę dobre (tak mi się wydaje) kadry. Gdybym działał na zasadzie fotopułapki, zapominając o gościu niezbędnym do naciśnięcia spustu migawki, robiłbym pewnie dużo więcej zdjęć. Pytanie: czy byłyby dzięki temu lepsze?

Czy nie jest tak, że zapominając o swoim Ja, fotograf staje się automatem, który wystrzeliwuje z siebie kadry, bez większego znaczenia, od przypadku do przypadku tylko trafiając w środek tarczy? O co chodzi z tym zapominaniem o sobie?

Chodząc po górach, lasach i łąkach czasami zapominam o sobie. Nie powiem, żeby to skutkowało świetnymi kadrami, choć aparat rzadko znajduje się w plecaku. Jednak mam poczucie bycia częścią czegoś większego i starszego niż ja (Ja!). Podziwiam widoki, wdycham aromaty, dotykam kory drzew, słucham dźwięków i staję się dotykaniem, widzeniem i słyszeniem.

Jednak brakuje mi do tego czegoś, by stać się jednością z aparatem, który trzymam w dłoni (a jeśli jednością, to z jest zbędne...). Zapominając o sobie, nie potrafię przekroczyć bariery jaką jest pamięć o aparacie. Dlaczego? Myślę, że chodzi o moment uświadomienia sobie swoich granic i zderzenia z granicami namacalnego czegoś INNEGO. Jak sprawić, by to coś innego przestało narzucać swoje własne granice? Przychodzi mi do głowy jedna odpowiedź: trzeba stać się tym czymś. Jak? Na pewno pomaga w tym techniczne opanowanie, którego brak powoduje, że bardziej skupiamy się na ciągłej analizie, zgadywaniu, wymacywaniu odpowiednich przycisków, gorączkowym przeszukiwaniu menu.

Stoję pośrodku pustej drogi. Wokół nie ma nikogo. Nie myślę o tym, jakie zdjęcie chcę wykonać. Nie zastanawiam się nad głębią ostrości ani nad tematem. To rzadkość u mnie. Nie żałuję braku moich świetnych obiektywów z autofocusem i zoomem. Mam starą, niedoskonałą, manualną 50tkę (swoją drogą... bardzo dziś do mnie pasuje...). Zdjęcia robią się same (?!). Czy tworzę zdjęcia, czy zdjęcia w jakiś dziwny sposób tworzą mnie?

Czy Zhuang Zhou śni, że jest motylem, czy motyl śni, że jest Zhuang Zhou?

Zhuangzi. Prawidzwa księga południowego kwiatu.

Przerwa w dostawie

Bez ograniczeń

Nike z Lasów Kozłowieckich

2025-02-19T17:14:00.002+01:00

czyli o braku inspiracji i co z tego?

No właśnie. Jak to jest z tą inspiracją? Jasne, że fajnie jest słyszeć nieustanny łopot skrzydeł muz, które nic innego nie mają do roboty niż tylko latać wokół ciebie i zagrzewać do twórczego boju, ale wiadomo...

W bajki można wierzyć, tylko: co z tego? Można też wysyłać, jak wmawiają różni guru, informację w pole kwantowe i... cieszyć się obfitością wszystkiego, bo (wg wielu z nich*, jeśli dobrze usłyszałem) skutek może poprzedzać przyczynę! Czyli np. już jesteś płodnym i rozchwytywanym twórcą, choć jeszcze nie podniosłeś się z fotela...

Tylko... Wszystko to grubymi postronkami dziergana ŚCIEMA! Śniąc o muzie budzisz się któregoś pięknego dnia z ręką w nocniku; wysyłanie informacji w pole kwantowe kończy się tym, że tkwisz w fotelu i produkujesz coraz bardziej wyszukane intencje, afirmacje i kto wie? Może nawet osiągniesz w tej sztuce nigdy wcześniej nie spotykaną biegłość... Nie dowiesz się o tym, co prawda, bo wszystko to posłałeś gdzieś tam...

Cisza Yáckta**

Czas na ciszę! Kiedy nie ma pomysłu mój umysł ma tendencję do galopowania wzdłuż i wszerz, łapania za liany dendrytów i huśtania na wszystkie strony w iście tarzanim stylu. Czaszka puchnie, oczy zachodzą mgłą, bo przecież trzeba na coś wpaść! Już teraz! Natychmiast! W tym chaosie, kiedy rozpędzone impulsy zderzają się powodując kolizje i korki, rzucam się w różne strony, z książką w ręku chwytam gitarę, ale już myślę o robieniu zdjęcia, by po chwili "zaraz, może coś napiszę?"!

Uratować może mnie tylko cisza. 15-20 minut medytacji. Jadę do lasu. Nie mam pojęcia jakie zdjęcia zrobię. Czy w ogóle jakieś. Po prostu idę. Od drzewa do drzewa, po śniegu, między trawami. Patrzę, słucham. Udaję, że mnie nie ma. Chodzi mi tylko o to, żeby słyszeć i widzieć wszystko, oprócz siebie samego.

Kwandu!***

Zdjęcia robię bez przekonania, choć głównie bez przekonywania siebie, że muszą być jakieś, o czymś, z jakiegoś powodu. Złudne trzepoty skrzydeł miziających mnie po licu muz ignoruję. Myśli - brak. Bynajmniej, wcale nie dlatego, że wysłałem je w kwandu! Podsumowując, nie mam żadnych oczekiwań.

Ok, ok. To stan idealny! Jasne, że coś tam z tyłu łaskocze w mózgu i szepcze "byłoby super, gdyby...", ale staram się nie przywiązywać do tego zbyt dużej wagi. Zbyt często wracałem z pleneru zawiedziony. Tymczasem...

Νίκη****

Wyłoniła się bezgłowa i uskrzydlona (znowu te skrzydła?!).

Martwa jak głaz, ale jakże wymownie górująca nad otoczeniem całym swoim jestestwem. Piękna inaczej, tak naturalnie. Jedyna w swoim rodzaju. W powłóczystej szacie, opalona piorunem, zastygła w bezruchu. Tryumfalnie czarno-biała. Wymowna, niewypowiedziana. Niedopowiedziana, nie-do-pokazana. Samotna niczym opuszczona wyspa.

Bezludna,

bezdrzewna.

Wiecznie nieporuszona.

____________

*Ze względu na dobre imię ofiary podam tylko inicjał przykładowego imienia: J. Dispenza (pHd)

**O tym kiedy indziej...

***Nie szkodzi. Wcale się nie dziwię. Nie jest takie oczywiste połączenie pola kwantowego z niewyszukanym wysłaniem, gdzie pieprz rośnie...

***czyt. Nike (nie "najki", brońcie bogowie!)

Pomiędzy

2025-02-12T22:13:00.000+01:00

Drzewa znikają. Nie wiem gdzie, ale wiem kiedy.

Mniej więcej, pomiędzy mną a nimi, tzn. kiedy raz jestem są, a później drugi raz jestem a ich nie ma. Wtedy właśnie znikają. W tym krótkim odstępie przestrzeni jaki dzieli mnie od nich, kiedy nie jestem. I zawsze pojawiam się zbyt daleko.

Gdy drzewo już tylko było. Po byciu drzewa zostaje zawieszona w powietrzu pomarańczowa kulka; niczym pocisk otoczony tym, co przed chwilą kłębiło się wokół niego, zanim wyrwał to coś i zabrał, zostawiając gdzieś za sobą bezwładnie opadającą, dziurawą zasłonę. Igła bez nitki.

Pustka. Kiedy drzewo znika robi się wokół. Stoję tak i patrzę licząc, że jakoś tę pustkę wypełnię, choć na moment. Sobą. Jednak za każdym razem ponoszę porażkę, gdyż jestem zbyt ruchomy, jak na to, co miałem zastąpić. Znowu mnie nie ma a kolejne znika.

Zawsze. Dzieje się tak. A może nie widzę, bo moje bycie jest zbyt tymczasowe. Nie widzę tych, które w miejscu tamtych już są. Dopiero za jakiś czas (jaki?!) pojawiam się w pół drogi między tymi, które już tylko były a tymi, które jeszcze są, i nie zostaję na tyle długo, by nie zniknęły.

Ryba

2025-01-14T16:19:00.002+01:00

Nie znam się na rybach, ale poznaję, że ta jest martwa. Myślę, że jej stan ma niewiele wspólnego z gatunkiem, więc mniejsza o systematykę. Zdjęcie zostało wykonane z zaskoczenia (mojego, nie ryby, rzecz jasna), więc nie jest pozowane...

Kształt ciała dopasował się do nurtu rzeki. Nieustanny przepływ życia. Od początku aż do samego końca. Ta sama rzeka, która żywiła i chroniła jednocześnie przyczyniła się do jej śmierci pomiędzy kamieniami lub wydając ją na pastwę czapli. Trudno mi oderwać wzrok, a jeszcze trudniej myśl. Stoję na kamieniu, zdawałoby się jedynym niezmiennym elemencie krajobrazu, ale to złudzenie. Te kamienie nie znalazły się tu same. Zostały przywiezione i zgromadzone przez człowieka. Zresztą nawet kamienie nie pozostają obojętne na nieustający ruch w przyrodzie. Zmieniają się jak wszystko wokół. W swoim własnym tempie, lecz nieustannie. Nawet w czasie, kiedy na nich stoję.

Czasem trudno w to uwierzyć, gdy widzimy jak szybko przemijają ludzie, zwierzęta czy moda... Pewne rzeczy na stałe, inne (jak moda) na chwilę, by zaraz powrócić w nowej odsłonie. Stoję na kamieniu i patrzę na rybę, której ciało porusza się w rytm przepływającej wody.

Nie wiem czy robiąc zdjęcie utrwalam życie czy powstrzymuję śmierć przed dokonaniem dzieła. Niedaleko krąży czapla. To prawdopodobnie jej przerwałem posiłek swoją niezapowiedzianą wizytą. Życie żerujące na śmierci. Iście tricksterska zagrywka.

Moją uwagę przyciągają te miejsca, gdzie w wodzie odbijają się refleksy światła nadając obrazowi dynamiki. Bąble powietrza i zawirowania wody otaczające szczątki ryby sprawiają wrażenie przenikającego je życia, na przekór zostawiając deskę ratunku nadziei.

Wszystko płynie, lecz nie przemija.