WILKOWO, czyli Muchomorowe Szamanie

Przysłowia i końce

2012-01-26T16:03:00.000+01:00

Życie i śmierć zależą od języka,
każdy będzie spożywał owoce, jakie lubi (Prz 18,21)

Dziś pożegnałem się ze znajomym. Przyznaję, rozstaliśmy się w niezbyt elegancki sposób, ale nie o to przecież chodzi. Chodzi o powód. Według niego jest nim moja małostkowość, syfne poglądy, chamstwo i pseudo-filozofowanie (choć nie ja wulgaryzmami kończyłem tę znajomość).

Według mnie powodem był mój brak ogłady, uznanie innych wartości oraz duży dystans, jaki staram się utrzymać w dyskusji - do siebie (to trudne), do innych oraz do tematu, nawet wtedy, gdy temat jest dla mnie ważny.

Gorzej, gdy dyskutant tego dystansu do siebie nie ma, a jednocześnie w każdej rozmowie głosi sprzeczne poglądy. Wykazanie mu tego może przynieść rezultat taki, jaki przyniósł.

I nie żalę się, żeby nie było. Po prostu sytuacja nastraja mnie refleksyjnie, pojawiają się pytania, np. czy można wierzyć w reinkarnację, a jednocześnie stwierdzać, że żyje się według własnego "widzimisię" i mieć świat "w dupie"? Czy można wierzyć w ducha zbiorowości, w jedną świadomość, a w kolejnej rozmowie stwierdzać, że "świat i ludzie są do dupy"? czy używanie wielkiego kwantyfikatora jest rozsądnym zabiegiem?

Świat jest dziwaczny. Często jest swoją własną karykaturą. Podobnie jak ludzie. Ja. Czy to daje mi prawo do odzierania go i jego mieszkańców z wszelkiej wartości i biadolenia nad moim losem wśród zniewolonych i głupich ludzi? Stanowczo uważam, że nie. Nawet, jeśli biadolę, to nie dlatego, ze świat jest zły a ludzie paskudni, lecz ze względu na siebie samego i potrafię to przyznać - jestem ułomny.

Może to syfny pogląd, ale wyrazisty, niezmienny i mój.

Nie jestem bez winy i również popełniam błędy. Przyznałem się do tego i potwierdzam. Jeśli ktoś takie wyznanie traktuje jako tłumaczenie się winnego i bierze jako argument, to mnie śmieszy. Przecież to właśnie przyznaję w tym stwierdzeniu: jest w owej sytuacji również moja wina, gdyż użyłem argumentu, którego prawdopodobnie nie powinienem użyć. Z drugiej strony cieszę się, ponieważ reakcja na niego pokazała, że jednak mój znajomy nie jest całkiem stracony dla tego świata i nie do końca ma wszystko w dupie. Gdyby miał, jak się spodziewam, nie zareagowałby tak emocjonalnie.

Znajomość zakończyła się słowami: "gościu, na h... mi twoje tłumaczenia, żegnam". W ten sposób moje "tłumaczenia" trafiły w czarną dupę braku tolerancji dla innych poglądów oraz z góry założone podejście do "syfnych poglądów".

Nie przewidziałem, że w tej rozmowie już od samego początku skazany byłem na KONIEC. :)

Na zakończenie dla odmiany Osho:

Ewolucja jest nieodłączna od natury człowieka, jest samą jego duszą. Ci, którzy uważają za rzecz oczywistą, że są tacy jacy są, pozostają niespełnieni; ci, którzy sądzą, że urodzili się bez braków, pozostają nierozwinięci. (Osho, Wolność. Odwaga bycia sobą)

Wilcze linki

2012-01-22T08:28:00.001+01:00

Dawno dawno temu znalazłem tę stronę, a teraz ją odnalazłem, bądź też wynalazłem w starych zakładkowych śmieciach. Jeszcze nie przyjrzałem się dokładnie, ale na pierwszy rzut oka nie jest aktualizowana, a szkoda. Funkcjonuje już zapewne wyłącznie jako ciekawostka historyczna.

http://www.wolfpunk.most.org.pl/ulve/#i039

A może już się wilków nie zabija?

Inna ciekawostka:

http://wilki.bieszczady.pl/intro.php

Nie mam zielonego pojęcia czy projekt jest aktualny, ale z pewnością reportaż wart poczytania.

Degustacja

2012-01-19T16:00:00.002+01:00

Daleko temu zdjęciu do doskonałości. Bardzo. Jednak mój ból uśmierzony został wybitnym smakiem i aromatem bohaterów zdjęcia. Dominacja Ardbega bezsporna, aczkolwiek reszta towarzyszek również spisała się na medal.

Relatywizm

2012-01-17T16:19:00.001+01:00

Lublin Róży

2012-01-13T18:59:00.000+01:00

Atrakcją Saskiego Ogrodu były wiewiórki, które pokazując się między drzewami, sprawiały wiele radości dzieciom. Największą sensację wzbudzały jednak ukazujące się czasami pawie, a gdy jeszcze rozkładały swoje wspaniałe ogony, radości i zachwytom nie było końca. [Róża Fiszman-Sznajdman]

[...] 18 września 1939 roku - pokazały się na ulicy Lubartowskiej regularne wojska niemieckie. Jechały z olbrzymią szybkością, nie zwracając uwagi na pojedynczych przechodniów. Pierwszą ofiarą ich wjazdu była kobieta żydowska, która usiłowała przejść na stronę parzystą ulicy. Auta i motocykle przejeżdżały "bez kłopotu" przez jej ciało. Nikomu ze zwycięzców nie przyszło do głowy, by usunąć zabitą - trup im nie przeszkadzał. [Róża Fiszman-Sznajdman]

Pawie wydają bardzo przenikliwy krzyk...

Co nam mówi zdjęcie?

2012-01-06T16:21:00.002+01:00

Na ogół, pod warunkiem pewnego dystansu do tematu, to, co zdjęcie mówi, można odczytać na parę sposobów. Ostatecznie sami wczytujemy w nie to, co mówić powinno. [S. Sontag, Widok ludzkiego cierpienia]

Moc fotografii

2012-01-02T14:09:00.004+01:00

Kiedyś ktoś na Facebooku napisał o tym, że zdjęcie ma moc opowiadania historii i zatrzymywania czasu. Moja wypowiedź uznana chyba została za dość kontrowersyjną, ponieważ zaprzeczyłem jakoby zdjęcie taką moc posiadało.

Raz na jakiś czas powraca do mnie ta kwestia i próbując się jej pozbyć myślę... Kiedyś, pracując w księgarni przeglądałem mnóstwo książek, które przewijały się przez moje ręce, gdy przyjmowałem je na stan.

Przykład:
Niemiecki "żołnierz" celuje z karabinu do przerażonej, skulonej kobiety trzymającej na rękach dziecko. Stoją na polu. Pustka. Kolega robi mu zdjęcie.

Czy to zdjęcie opowiedziało mi historię? Nie. To zdjęcie nie opowiedziało mi historii i do dzisiaj nie wiem nic o okolicznościach tego wydarzenia. Nie wiem, czy łachudry faktycznie zabiły tę kobietę, czy był to jedynie pokaz, by później przy wódzie można się było z innymi łachudrami pośmiać.
Sumienie nie pozwoliłoby mi także uznać w tym przypadku, że zdjęcie zatrzymuje czas. Musiałbym wtedy zgodzić się na wieczną mękę dwojga bezbronnych ludzi. Na to, by w nieskończoność brali udział w scenie swojej kaźni. Mam nadzieję, że zdjęcie nie zatrzymuje czasu, a jest to jedynie pewien rodzaj przesądu. Coś w rodzaju lęku Indian przed aparatem (w efekcie zdjęciem), jako złodziejem duszy.

Przykład:
Rozstrzelanie członka Viet Congu.

Myślę, że wielu z nas zna to zdjęcie ukazujące generała policji Republiki Wietnamu, strzelającego z pistoletu do jeńca ze związanymi za plecami rękoma. Jaką historię opowiada to zdjęcie? Znane są przynajmniej trzy różne, z czego żadna nie jest ani lepsza ani gorsza od pozostałych. Dla człowieka, który widzi je po raz pierwszy w życiu, może być wykonane równie dobrze w Wietnamie, Korei lub miejscu w Azji. Myślę, że i czas trudno byłoby określić laikowi. Oto słowa autora zdjęcia z wywiadu dla Time'a (za Wikipedią):

The general killed the Viet Cong; I killed the general with my camera. Still photographs are the most powerful weapon in the world. People believe them; but photographs do lie, even without manipulation. They are only half-truths. ... What the photograph didn't say was, 'What would you do if you were the general at that time and place on that hot day, and you caught the so-called bad guy after he blew away one, two or three American people?

2012. Początek.

2012-01-02T12:07:00.001+01:00

No i mamy. Rok katastrof i końców świata. Co jednak nie przeszkodziło ludziom w świętowaniu (po raz ostatni?) nadejścia 2012. Fakt, że na osiedlu petardki takie trochę przygaszone, nie za bardzo chciało im się rozświetlać ciemności bezśnieżnej nocy. Jak kryzys, to po całości! A propos, Sylwek bez grama śniegu?! Koniec świata, jak mawiał śp. pan Popiołek.

1 stycznia. Nic szczególnego. Nawet nie pamiętałem, żeby sobie przypomnieć, że mamy już 2012. Kira zwymiotowała na podłogę. Mam nadzieję, że to nie ten dzień decyduje o wszystkich kolejnych w roku. Choć, jeśli moc ową posiada ostatni dzień starego, to też niezbyt dobrze wróży.

2 stycznia. Poniedziałek. Kropi deszcz. Podobno w styczniu ma przyjść ochłodzenie. Czyżby temperatura mogła spaść aż do 0°C? No, nie wiem...

Mój Lublin

2011-12-25T00:17:00.001+01:00

"Mój Lublin zaczął się na Lubartowskiej 21, prawdopodobnie dlatego, że tam się urodziłam, spędziłam dzieciństwo i młodość aż do 1939 roku, kiedy Niemcy zajęli miasto. Po połączeniu ulicy Nowej z Lubartowską mój dom otrzymał numer 47 [...]"
Róża Fiszman-Sznajdman, Mój Lublin.

Mój Lublin w pewnym sensie również tam się zaczął. W tym domu, tuż po wojnie (może nawet w 1945) zamieszkał dziadek i urodził się tata. Mój Lublin, w sensie dosłownym, zaczął się na Kowalskiej. Wszystko w jednym i tym samym kotle.

Wizyta u szamana

2011-12-22T22:34:00.000+01:00

National Geographic. Program pod tytułem: Wizyta u szamana.

Bohaterka Judith, chora na astmę. Według szamanki, u której jest z wizytą (plemię Shipibo, prowadzący program, itp.), na astmę pomaga specjalna dieta rybna. Okazuje się, że jedną z owych ryb jest kajman. Judith nie wypije jego tłuszczu, ponieważ jest uczulona na ryby...

Oczywiście, dramaturgia programu wzrasta. Judith pokazana w swoim lokum pryska aerozolem antyowadowym (pierwszy raz wyjechała z USA).

Sytuacja się rozwija, prowadzący jest zawiedziony jej postawą. Ja nieco jej wiedzą. Zobaczymy co będzie dalej.

Teraz kontuzjowany bokser. Czy podda się kuracji tytoniowej?! Sportowiec. Wielkie wyzwanie. Napięcie niemal u zenitu... Poddał się

Czy to placebo? Prowadzący ma kolejne zadanie. Węże. Szczególnie niebezpieczne te ze skrzydełkami. Czasami ich nie widać.

Ciąg dalszy, kiedy uda mi sie obejrzeć powtórkę, ponieważ musiałem przerwać oglądanie.

2010 Byłem tu (Stary Rok)

2011-12-18T10:28:00.002+01:00

Wygląda na to, że na ten rok wyjazdy się skończyły. Po tak intensywnie wędrującej jesieni, trochę ciężko się przestawić. Zwłaszcza, że klimat na dworze przywodzi na myśl wczesne przedwiośnie. Jest coś specyficznego w zapachu drzew i mokrej ziemi, czego nigdy nie czuję jesienią, a zawsze pod koniec zimy. To specyficzne uczucie znika, gdy ostrzej powieje wiatr.

*

Trzeba kupić jodłę. Rok w rok mam problemy z motywacją w tym zakresie, więc na wszelki wypadek obiecałem Lence, że choinka będzie. Obietnicy w odniesieniu do "klepania" bałwana na razie spełnić nie mogę, to niech sobie przynajmniej stłucze jakąś bombkę.

*

Jak co roku nie chce mi się świąt. To trochę egocentryczne (w końcu każdy ma swoje urodziny, zatem i na moje, jak zwykle nadejdzie pora), a jednak męczy mnie myśl o tych wszystkich ceregielach przed oraz w trakcie. Nie wspominając, że "po wszystkim" nadchodzi zbyt szybko.

*

Nowy Rok. Co roku to samo. Od 35 lat. Czy nie ma prawa się znudzić? Wieczny powrót tego samego: fajerwerki, życzenia, i kolejny rok.

Zawsze bliższy memu sercu był stary rok: Lynyrd Skynyrd, The Allman Brothers Band i po prostu The Band...

*

A niedźwiedzie dostają szajby, bo niby spać trzeba, ale jak tu spać skoro zielono dokoła? Kiedy będzie czas przewracania na drugi bok?

Mleczko

2011-12-17T09:39:00.003+01:00

"Nie kupiłeś mleczka i Lenka będzie piła mleczko. Trzeba kupić mleczko dla mnie" (Lenka, budząc się rano)

Wujek Janek

2011-12-13T21:58:00.002+01:00

Dziwne uczucie. Są ludzie, którzy po prostu są, zawsze. Od kiedy człowiek pamięta. Są ludzie, których nie może nie być, zaś wiadomość o ich odejściu wydaje się być sennym majaczeniem. Czymś nierealnym do bólu. Są ludzie, którzy, mimo iż oddaleni o tysiące kilometrów, mają wpływ na kształtujące się marzenia, determinują wybory życiowe i pasje.

Wujek Janek (John) był takim człowiekiem. Od kiedy pamiętam. Każda jego wizyta w ojczyźnie i pobyt wśród rodziny były wydarzeniami, które skupiało nas wszystkich wokół myśli, że znowu jest z nami. Wulkan pozytywnej energii i dobroci.

Z wiekiem coraz bardziej schorowany, coraz rzadziej powracający, a jednak myślami zawsze wśród nas. Pamiętał o wszystkich. Do końca.

Wiadomość dotarła dziś w nocy.
Już nie będzie tak samo.

Powrócenie

2011-12-08T01:25:00.001+01:00

Jestem powrócony. To coś jak nawrócenie, tyle, że w tym ostatnim wybrzmiewa coś niedokończonego, jakaś przerwana podróż, niedoszła przygoda. Powrócenie zakłada jakieś spełnienie, przybycie na nowo skądś, dokąd już się dotarło. Ogólnie rzecz biorąc, mnie podoba się być powróconym.

Noc w drodze

2011-12-04T00:23:00.001+01:00

Siedzę w motelu. Wszyscy dokoła śpią, a ja siedzę. W TV Ostatni sprawiedliwy (gdzie nie spojrzysz, panie, polityka!). Rzucam przelotne spojrzenia w telewizor słuchając jednocześnie Whipping Post. Czas płynie nieubłaganie, a ja siedzę i słucham. I śnię, że położyłem się spać i śnię, że siedzę i słucham...

Sarna, która wczoraj na jakiejś bocznej drodze wyszła, by popatrzeć jak sobie radzę w jeździe górskiej, wciąż wwierca mi się w umysł wielkimi oczami. Spokojnie stała na poboczu, gdy ją mijałem. Egzamin zdany?

Myszołów II - Wieczny Powrót Tego Samego

2011-12-01T14:25:00.001+01:00

No i stało się! Jestem prześladowany, ja się tak nie bawię i w ogóle! Wracam sobie z Warszawy, dziecko śpi w foteliku, piękna pogoda... I nagle szum skrzydeł, łopot, pisk i... No, prawie... Znowu mnie przeleciał myszołów przed szybą. Oczywiście inny, w zupełnie innym miejscu i zupełnie inaczej. Trochę ciężkawo, ale jednocześnie bardzo zgrabnie (ciekawa figura...). I tak sobie przeleciał i tyle go widziałem. Był tak blisko, że mogłem dojrzeć jego oczy! Niesamowite.

Wniosek sam się nasunął (bystry może nie jestem, ale co zrobić): Na asfalcie leży tyle padliny, że dla takich niewybrednych drapieżców (ktoś zna wybrednych? Nawet człowiek nie świnia - wszystko zeżre) będzie wyżerka na całą zimę! Niedługo będziemy mieli w kraju osobniki wyspecjalizowane w sprzątaniu asfaltu. To z kolei, w znacznym stopniu może przyczynić się do zmniejszenia liczby wypadków, ponieważ kierowca nie będzie musiał przy 140 kaem na ha omijać padliny, by uderzyć w rowerzystę!

A rowerzysty i tak myszołów nie ruszy... Kierowco, nie warto!

APELUJĘ DO KIEROWCÓW: Pomóż drapieżnikom przetrwać zimę. Widzisz gryzonia - nie hamuj! Widzisz padlinę - nie rusz rowerzysty!

Ojej, poniosło mnie...

PS. Poluję na rower. Taki do jazdy po lesie...

Myszołów

2011-11-15T12:37:00.001+01:00

Jeżdżenie samochodem, prócz wielu zalet, ma jedną poważną wadę. Nigdy w życiu nie widziałem tylu martwych zwierząt. Widok często przypomina najbardziej szalone pomysły najbardziej zboczonego scenarzysty od horrorów.

Jednak te widoki czasem uciekają gdzieś na tyły świadomości. Szczególnie w momentach, gdy widzisz śledzące twój samochód oczy stojącego na poboczu lisa czy jelenia. Tym stworzeniom na razie się udało i oby tak zostało.

Uwielbiam Lasy Janowskie. Mam do nich sentyment jeszcze z czasów zawiszackich. Pamiętam obozy w Łążku Zaklikowskim - tego nie da się zapomnieć (pierwszy obóz w 1987!). W niedzielę wracaliśmy z Jasła i byliśmy akurat na szosie wiodącej przez las. W pewnym momencie tuż obok samochodu, który nas poprzedzał na poboczu coś się zakotłowało. Tuż nad jego dachem wyleciał z lasu drapieżnik (na pierwszy rzut niewprawnego oka - myszołów, ale prawdopodobnie się mylę). Przeleciał może ze trzy metry przed naszym samochodem i wylądował na szczycie niewysokiej sosny po drugiej stronie jezdni. Pod jego ciężarem całe drzewko aż się wygięło!

Gorączkowe próby dojścia co to za ptaszydło spełzły na niczym, więc pozostałem przy wersji oryginalnej - myszołów. Żałowałem tylko, że

a) aparat miałem schowany w bagażniku, a nie pod ręką
b) i tak założony był zbyt krótki obiektyw (24-70)
c) za nami jechało kilka samochodów, więc ostre hamowanie mogło dla nas oznaczać niezbyt miłe zakończenie podróży

Wniosek:
a) trzeba mieć aparat zawsze pod ręką (wiem to, a jednak zbyt często popełniam ten sam błąd w podróży)
b) trzeba jeździć szybciej, żeby nikogo nie było za i przed nami, bo czuję presję by się nie zatrzymywać :)))

Królik

2011-11-04T22:19:00.003+01:00

Hot Dog

2011-10-28T23:34:00.002+02:00

Lavater i detronizacja Apolla

2011-10-27T17:40:00.003+02:00

Był kiedyś taki talent Lavater, którego ambicją było stworzenie nauki o osobowości na podstawie cienia profilu. A w tymże najistotniejszy miał być cień nosa. Jeśli idealnie prosty - znaczy człowiek szlachetny. Natomiast wklęsły cień nosa względem profilu... Dramat. Zdradza bowiem jakąś słabość charakteru. Pomyśleć, że sam Apollo (belwederski) został w ten sposób przejrzany...
Cóż, można tylko rzec, że nie ma piękna bez skazy...

Cień nosa zdemaskował boga światła.

Cień naszej twarzy mówi o nas wszystko. Słabość ciała i charakteru, upadek i nędza ludzkiego żywota zapisane są w cieniu. Strzeżcie się przed rzucaniem cienia w obecności kogoś, kto na cień ma baczenie. Jeden rzut oka i jesteście ugotowani.

PS. Jedyny ideał dostrzeżony przez kaznodzieję, to profil Chrystusa, którego (o, dziwo!) nie opisał cieniem.

Autodestrukcja

2011-10-26T23:34:00.001+02:00

Mocarna ręka włodarza
drży nad guzikiem,
lecz jest coraz niżej, niżej
i niżej

Gdyby był niewidomy
przez skórę czułby
ciepło czerwieni

Lecz on widzi wszystko
a rozumie wiele,
dlatego drżąca dłoń
zniża się powoli
choć nieustannie

W tym czasie włodarz waży
wszystkie za i przeciw
nie umiejąc podjąć decyzji

pozwala więc ręce opaść swobodnie
- niech dłoń zdecyduje!
po czym wzdycha z ulgą

dłoń opada bezwiednie

kolejny krok w kiedyś

Nowe wspaniałe lektury

2011-10-26T15:44:00.002+02:00

Lewis Henry Morgan - Liga Ho-de'-no-sau-nee, czyli Irokezów. Długo na nią czekałem...
John Gage - Kolor i znaczenie. Długo czekałem na przecenę! Zastanawia mnie ilość czarno-białych ilustracji w tej pozycji. Zobaczymy...

Oby teraz spłynęło błogosławieństwo czasu, zrozumienia i pamięci...

Błazeństwo

2011-10-22T23:06:00.000+02:00

Indianie Akoma mówią, że pierwszy błazen, Kashare, różni się od ludzi: nigdy się nie boi, nic nie jest dla niego święte, wszędzie może dotrzeć, ponieważ "wie coś o sobie". Znając samego siebie do końca, może siebie przekraczać: w jego śmiechu kryje się wyswobodzenie, a w wyswobodzeniu - wolność. Błazeństwo, podobnie jak inne formy refleksywności, jest paradoksalne, ponieważ obala samo siebie, a jednocześnie samo siebie przekracza.
(Babcock B.A., Poukładaj mnie w nieporządek: fragmenty i refleksje na temat rytualnego błazeństwa.)

Błazenada

2011-10-20T08:58:00.005+02:00

A jednak można. Nawet Palikot w obecnej postaci powinien mieć swoje miejsce w życiu medialnym i publicznym. Cały jego ruch można by skwitować jako błazeństwo (Czy kogoś oburzyły moje słowa? Dlaczego?).

Błazeństwo nasza kultura zepchnęła do najciemniejszych zakamarków piwnic oraz przedszkoli, jako coś absurdalnego, głupiego, infantylnego. Zwykliśmy traktować owo zjawisko, jako charakterystyczne dla dzieci i osób niespełna rozumu. Błazeństwa należy się wstydzić, bać się go, a wręcz wyśmiewać!

Tymczasem poparcie dla błazeństwa w narodzie zawsze istniało. Może części z nas jeszcze kojarzy się ze Stańczykiem, może ktoś z nas jest błaznem. Z pewnością jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy jest fakt, że bez błazeństwa ten świat byłby nie do wytrzymania. Jego powaga, ogrom odpowiedzialności jaki ze sobą niesie, wyzwanie jakie przed nami stawia, bez kanału w postaci błazeństwa byłyby nie do wytrzymania.

Polityka to w dzisiejszym świecie najbardziej oczywisty nośnik tego błazeństwa. Błaznami są dla jednych przedstawiciele jakiejś partii, dla innych drugiej. To najmniej istotne. Ważne natomiast jest to, byśmy mieli jakiegoś błazna, dzięki któremu rozprawimy się z patetyczną powagą rzeczywistości.

3:1

2011-10-19T11:57:00.002+02:00

Czy Stwórca jest tricksterem? Stworzył świat tylko po to, by z jego fragmentów stworzyć trzy inne, a temu pozwolić upaść.