eğleniyorum daha ne olsun...

2018-12-09T17:42:00.000+03:00

Bu iki günün bir kaydı olsun dedim bu notları düşüverdim

Huzur dolu bir evdeyim. Burası basit bir Bodrum köy evi, Buluç'umun evi...

Ateşi yakmazsan ısınamazsın; soğukta dış avluya çıkmadan hiç bir ihtiyacını göremezsin ama huzur içinde rahat rahat yaşarsın. Çünkü burası Buluç'umun evi...

Şu an önümüzde bilgisayarlarımız, biraz kaytararak çalışıyoruz, arada laflıyoruz, birazı dedikodu çoğu kendimizden sohbetler. Ve sanırım birazdan (üşenmezsek) dışarı çıkacağız.

Ev sahibem çocuk yaşta edindiğim ilk arkadaşlarımdan. Tabii hayatın içinde görüşmediğimiz yıllar var ama karşılaşıp görüştüğümüz zamanlar hep kaliteli içten geçen zamanlardı ve sanırım son yıllarda daha sık görüşerek dostluğu becerdik😇 Her zaman direk ve çözüm odaklı yorumları, bazen şaşırtan bazen güldüren bazen de kızdıran ayrıntılara takılma özelliği ile yanında hep rahat olduğum dostumun, kardeşimin evindeyim...

2018-09-27T15:29:00.002+03:00

Benim için Çeşme sezonu açıldı😊☂🌈⛆🌊⛈

Çeşme, Ilıca sahili; fotoğrafı iyi çekemedim çünkü uçmak üzereydim😆

Tabii ya tatilciler gitti, ortalık sakinledi, bütün yollar, kafeler bisikletime ve bana ve ben gibilere kaldı.
Bir de üstüne dünkü fırtına, koca kaldırımı aşıp caddeye ulaşan dalgalar doyumsuzdu doğrusu; tüm keyfimi yerine getirdi.

Benim gibi bir aslan kadını sevmez aslında kış günlerini ama bu sonbahar dinginliği (Çeşme'ye taşındığımdan beri) bana iyi gelir, mahzun, gizli bir coşku verir oldu.

İster evimde kafa dinlerim, ister bisikletime binerim, istersem de tam karşımdaki kafede denizi izler kitabımı okurum ya da sadece dururum. Dururken de (kendime laf dinletemezsem de) kendimi dinlerim.

Güzel bir kış geçirmemiz dileğiyle...❤🙏

2018-08-08T11:35:00.001+03:00

Şu "Keep calm ..." etiketleri var ya hani devamına bir sürü saptama yapılan; sakin ol ve şunu yap bunu yap yazar hani.

Dün sosyal medyada patttttt diye karşıma çıktı yine ve düştü aklıma tabii.

Bana göre o etiketlerdeki tüm saptamalar aynı kapıya çıkıyor.
Keep calm and carry on ...

Çünkü başka yapacak bir şeyin yok; sadece geçmesini bekle ve fazla ses etme güzelim.

Zaten hep geçmedi mi; zaten hep öyle yapmadın mı? Hatırla kendini, neler neler atlattın, kimlerden ne hayal kırıklıkları yaşadığını ve hatırla hayatla baş etme stratejilerini.
Anlayacağın yine tek başına çözeceksin, abartma ve başla tamirata 💪

Ne diyorduk? Çok basit ! Acımadı ki ! ...⭐🌞

E haydi o zaman gülümse ve devam et 😊

Bence eğlence başlıyor...

2015-08-14T17:27:00.001+03:00

Daha 15 aylık bile olmayan bir bebek; bebek demeye dilim varmıyor nedense! Bir çocuk mu desem? Yok yok O bir küçük adam. 2014 Mart ayında hayatıma giren küçük adam. Torunum...

Sanırım şimdi Onunla ilişkimizde yeni bir döneme giriyoruz.

12 Ağustos 2015, Çarşamba, Atatürk Hava Alanı, annesinin kucağında kaşık kadar suratlı, aynı benim gibi kıvırcık saçlı bir küçük adam şaşkın şaşkın etrafına bakınıyor. Doğduğu kentin dinginliğinden sonra panayır yeri kıvamındaki kalabalığı şaşkın şaşkın izliyor. "Deniz" diyorum ürkerek ve biraz çekingen nedense; dönüyor; önce bakıyor dikkatlice sonra tam gözümün içine gülüyor ve dünyalar benim oluyor, YAŞASIN TANIDI::)

İşte o yaşasın coşkusuyla anlıyorum ve kendi kendime "kızım Müjde hayatında yeni bir dönem açılıyor" diyorum. Hoş geldin Deniz. Hoş geldin hayatıma. Bak göreceksin birlikte çok eğleneceğiz. Seni seviyorum...

Not: Bu arada kızım ve damadım da gelmiş. Sanırım burada İstanbul'da yaşayacaklarmış::)

Bugün böyle uyandım...

2015-04-05T12:02:00.002+03:00

Uyandım; aklıma O düştü. Tekrar uyumuşum...

Uyandım; hala aklımda; kahvemi yapıyorum aklımda. Ona dokunsam Onu öpsem iki laf konuşsak biliyorum geçecek. Herkes gene kendi hayatına dönecek.
Biliyorum O daha fazla kendinde olacak benim bir yanım, dikkatim hep Onda kalacak.
Seni seviyorum Güzel Kızım. İyi ki hayatımda sen varsın ve iyi ki tam da böylesin, böyleyiz.

Ah bir de o 1N1K lar olmasa ::)

AMAN TANRIM BENİM SIFATIMI, AYARLARIMI BOZAN BU ADAM KİM?

2014-03-19T10:34:00.002+02:00

Bana neler oluyor anlamadım, anlayamadım, anlayamayacağım...

Önce olayla bir ilgim yok, kızımla damadım istemiş, inşallah bir aksilik çıkmadan istedikleri gibi olur dedim.
Sonra bu heyecan da ne? Kızım için heyecanlanıyorum herhalde dedim.
Ve son 2-3aydır durum şu: Hiç olmadık yada olduk zamanlarda hiç tanımadığım bir adamı düşünüyorum, rüyamda Onu görüyorum hatta geçen akşam kendimi Onunla el ele yürürken hayal eder yakaladım::)
Başka tuhaflıklarda var!
Hiç yapmayacağım bir şey yaptım ve uğruna bir koca yıl çalıştığım senelik iznimi bu hiç tanımadığım adama adadım. Evet koca iznimi tanımadığım, hayatımda ilk kez göreceğim bir adamla geçireceğim. Daha da tuhafı o günlerin çok keyifli geçeceğinden pek eminim::)
Hiç yapmayacağım bir şey daha yaptım; patik örmeyi öğrendim üstelik onları öreceğim diye her akşam koşa koşa eve gittim tığlarla, yünlerle debelendim durdum; çok becerikli olduğumdan herkesin 1 günde bitireceği şeyler için ben yaklaşık üç ay uğraştım, sonuç mükemmel değil ama idare eder::)
Kızım kendinden pek emin; bana olanların tümünü çok normal karşılıyor. Bu arada, ilk kez Ondan çok sevebileceğim, kollayabileceğim birisinin olması fikrine sıcak bakıyor::)

Damadım ise, her zamanki gibi kısa, net ve olabildiğince kibar "bu iş Müjde Teyze'nin formatını değiştirdi" diyor::)
Sanırım haklı, DENİZ benim formatımı değiştirdi. Fabrika ayarlarıma dönermiyim, dönmek istermiyim bilmem.

Bildiğim halimden pek memnunum ve 14 Nisanı iple çekiyorum...

Hadi bakalım 50 hazırım. Buyur gel

2014-02-12T17:49:00.000+02:00

Eski bir yazı ama önemli: yayımlamadan olmaz::)
"Yazılanları da, yaşananları da eskiten üstüne yaşananlardır." mujde

Böyle başladım ve başlığa bağladım::) ama gerçekten o yazının üstüne neler yaşadım, neler öğrendim. Ne kararlar aldım; kimini uyguladım kimiyle hiç uğraşmadım...

Washington'da çocuklarımın yanındayım, buraya 50. yaşımı kutlamaya geldim. Bu şehirmi bana huzur verdi? İstanbul'daki zorlayıcı hayatımdan çıkmakmı beni yeniledi? Yoksa sadece kızıma dokunmak Onu koklamak, kollamak mı yetti?
Bilemem; bildiğim uzun süredir olmadığım kadar huzurluyum.
Kızımı kollamak deyince şaşmayın evet O 30'una ben 50'me geliyorum ama hala kendimi Ondan sorumlu hissediyorum, hiçte üstüme vazife olmayan konularına kafa yoruyorum birde bunları vazifem sanıp Ona duyuruyorum, evet muhtemelen bazen içini bayıyorum::) neyse ki artık büyüdü bu durumlarda sinirlenmiyor sadece gülüp dalgasını geçiyor...

Evet 5 gün sonra, 23 Ağustos Cuma günü 50. yaşımla randevum var; gideceğim ve yüzleşeceğim başka çaresi yok. Biliyorum önce acımayacak veya ben her zamanki gibi "acımadı kiii" yapacağım. Sonrasında da acımasına izin vermeyeceğim. Taktik belli:
Kural 1: Sorgulama kesinlikle yasak onu 30 yaşıma girerken yapmıştım nasıl olduğunu ve beni nasıl yıprattığını biliyorum; gene de o yaş için mantıklıydı yani önümde zaman vardı birşeyler düzeltilebilir değiştirilebilirdi...

Kural 2: Günüme bakarım vazifemi yaparım.

+50 müjde ne yapar, nasıl yaşamalı daha da önemlisi ne yapmak istiyor ben dahil bilen yok. Yaşadıkça öğreneceğim; öğrendikçe yaşayacağım...

SIKILDIM

2013-06-06T11:32:00.000+03:00

Ben gidiyorum. Belki sıkıldım, belki kendimi çıplak hissettim belki yaşlanıyorum ve cesaretimi kaybediyorum belki de "aman ne gerek var" dedim. Bilmiyorum ama ben bir süre yokum...
Bazen, yazmak cesaret işidir. Yazıp yayımlamayı bırakın kendi kendine yazmak bile çok zor olur zaman zaman. Baktım, taslaklarda bir sürü yazım birikmiş, çoğu yarım; yarımlar çünkü sonları ya beni ya başkalarını yaralayacak olan yazılar...
Ben zaten yazar falan değilim, blok tanıtımında yazdığım gibi "eğleniyordum daha ne olsun" du.
Şimdide eğlenmiyorum bu yüzdende gidiyorum. Keşke hayata karşıda böyle yapabilsek.

"şimdi, sıkıldım gidiyorum canım isterse sonra gene gelirim" ::)

Bu blokta, ilk açılıştan bu güne kadar 95 yazı yayımlamışım ve bloğum 2200 kez tıklanmış 11 takipçim olmuş (ki, biliyorum, üye olmadan takip eden kişi çok) bir de eğlenmişim.
Eh, DAHA NE OLSUN...

Bilardo topu olmak

2012-10-22T14:01:00.002+03:00

"Bilardo topu gibisin dedi, yazgını hep başkalarının ıstakalarının insafına bırakıyorsun."

M.Mungan, Aşkın cep defteri kitabından.
Hikaye kahramanı bu cümleyi sevgilisine ayrılık nedeni olarak söylüyor ve biraz da aşağılıyor.

Bu cümleyi okudum önce fena sarsıldım; kendime karşı suçluluk duygusuna kapıldım. Bende bir bilardo topu olmuş olabilir miydim? Hayatımı başkalarının ıstakalarının yönetmesine izin vermiş olabilir miydim? Ne kadar korkunç ve ne kadar kaba geliyor kulağa ve insanın kendisine kaba davranmasından daha kötüsü yok sanırım.
Sonra düşündüm: "kendine haksızlık yapmaya çok meraklısın, Murathan Mungan'ın hikaye kahramanı halt etmiş" dedim kendi kendime; hepimiz, zaman zaman bilardo topu değilmiyiz sanki?
Yaşamla nasıl baş ediyoruz? Bazen önümüze gelen olaylar ıstakamız oluyor bazen insanlar bazen de biz başkalarının ıstakası oluyoruz. Oyunda kalmanın başka yolu yok çünkü.

Beni kimse yönetemez diyenler üzgünüm sizin için! İster beyaz top olup diğerlerini yönlendiriyor gözükelim ister (o numaralı toplardan olup) beyaz topun gösterdiği yerlere savrulalım hedefimize ulaşmak uğruna, hepimiz zaman zaman birer bilardo topuyuz şu hayatın içinde.

Yapmanız gereken yapmak istediklerinizle çakışırsa ?

2012-10-12T12:51:00.000+03:00

Bir İspanyol filmi tanıtımı böyle başlıyor. Üye olduğum bir film sitesinden geldi tanıtım mesajı.

Filmin adı, konusu hiç önemli değil. Önemli olan bu cümleyi okuduğumda "aman tanrım bu ne kadar çok benim başıma geldi, geliyor ve gelecek" demem; sadece benim mi hepimizin başına gelmez mi? En basiti çalışmamız gerekirken neler neler yapmak isteriz onun yerine; bazen de yaparız ve sonra bedelini öderiz veya bedelsizdir hesap. Yani ohhh yaptığımız yanımıza kar kalır::)

Ama sorumluluklar arttıkça her küçük kaçamağın maliyeti de artar; mesela okulu ekmenin bedeli ne olabilirdi ki ama gel de işi ek! Hadi bunları da bir şekilde yönettik diyelim. Bir de hayatın içinde karşımıza çıkan kocaman kocaman durumlar var. Bir şeyin peşinden gitmeyi deli gibi isterken aklın saçmalama, başına iş alma, ne gerek var risk almaya falan der durur ya. Veya, o aynı akıl "neden olmasın, gayet iyi bir seçim işte, hem mutlu olacaksın hem de eğlenirsin" diye sonsuz bir güven verir durur.

Yada nedense sadece benim beynim öyle der durur::)

Filmin adı: Dark Blue Almost Black - İlk fırsatta izlemek istedim...
http://tr.mubi.com/films/3160?utm_campaign=filmoftheday_2012-10-10&utm_source=digest&utm_medium=email

IL DIVO

2012-10-02T15:58:00.001+03:00

Geçen akşam Il Divo konserindeydim, hem de en ön sıralardan dört yakışıklı tenoru izledim. Bu ne demek?
Nefis bir göz banyosu eşliğinde muhteşem sesler demek. Ahh o Carlos!! ayy birazcıkta David! ::) http://www.ildivo.com/us/band/carlos

Konserin sonunda; nedense! kadınların hemen hemen hepsinin ağzı kulaklarında fakat erkeklerin çoğu pek mutlu değil, yüzlerinde boş vermiş bir gülümsemeyle ağır ağır arenayı terkediyorlar::)

Sanırım karşılarındaki, pırıl pırıl sesli, acayip bakımlı ve yakışıklı ve de esprili, dört yakışıklı adamın müzik ziyafetini pek haz etmemişler. Ayrıca, yanlarındaki kadın arkadaşları neden bu kadar keyiflendiler ki? !
Ama durumu farkettiklerini hiç belli etmiyorlar; yani çok ama çok COOL lar ::)

Ehh, bence iyi oldu; neticede güzele bakmak sevaptır lafını çıkaran ve yıllarca bizi bu lafın doğru olduğuna ikna etmeye çalışan onlar değil mi?
Doğrusu haklıymışlar. Hayatım boyu hiç bu kadar kolay sevaba girmemiştim::)

Sağ olun var olun Il Divo. Siz yine gelin biz de yine sevaba girelim ...
http://www.youtube.com/watch?v=NN143cZepV4&feature=BFa&list=AL94UKMTqg-9DgQBU9Tapu3b1vU_fILtU3

Belediye Otobüsü halleri

2012-09-19T17:04:00.002+03:00

Bilenler bilir, bir yıldan fazladır, her sabah aynı güzergahta ama bir saatin içinde değişen, otobüslerle işe geliyorum. Haliyle her otobüsün ayrı bir kemikleşmiş kitlesi var. Öyleki, ben artık otobüse bindiğimde otobüsteki insanlara bakarak saatin kaç olduğunu aşağı yukarı anlayabiliyorum.
Üniversite yıllarımdan beri hiç bu kadar düzenli otobüs kullanmamıştım, bu yüzden aylardır bıkmadan, koltuğuma kurulup, merakla etrafımı inceleyip, etrafa kulak kabartıp duruyorum (bu bakımdan en verimli bölüm otobüsün orta kapıya yakın koltukları). Buyurun size bir iki tane nacizane saptama...
Bence Türkiye'nin en sosyal demokrat ortamı belediye otobüsleri. Tabii müdavimleri açısından söylüyorum. Birbiriyle normalde ortak hiçbir yanı olmayan, çok çeşitli sınıflardan olan insanlar, otobüste gide gele iyiden iyiye ahbap olmuş; sohbetleri hal hatır sormayı aşmış; hatta baya bir kişiselleşmiş durumda. Biliyorum inanmayacaksınız! ama ben gerçekten hiçbiri ile henüz ahbap olmadım çünkü izlemek ve dışarıdan dinlemek çok zevkli, bilemezsiniz neler öğreniyorum neler...
Ayrıca, yine bence, belediye otobüsleri bir yanıyla da moda merkezi. Ciddiyim, günümüzde satılan her türlü kılık kıyafeti çeşitli kalitelerde görebilirsiniz. Bazısı çok komik bazısı çok şık bazısı da "yok artık" kıyafetler. Geçenlerde bir fark ettim, aylardır, otobüstekileri gizlice dinlediğim yetmezmiş gibi bir de kim şık kim rüküş diye üstlerini başlarını irdelermişim. Oysa herkesin kendi zevki kendine güzel dimi? Çok ayıp!

Şimdi ise okulların açılmasıyla tekrar liseli gençler yerlerini aldı. Benim için biraz erken otobüse binmeyi kabul edersem müthiş muhabbet var otobüsün orta bölümünde. Sanırım, orta bölümde ayakta durmak onlar için havalı bir şey, ilk duraklarda, oturacak yer varken bile oturmayıp orada dikilmeyi tercih ediyorlar. Kendi aralarında flörtleşmeler mi istersiniz, bir gün önceki olayların dedikodusunu mu, hoşlanılan karşı cins hikayeleri mi neler neler, çok eğlenceliler. Bir yandanda beni yıllar önceye götürüyorlar, neleri ne çok önemserdik, nelere ne çok gülerdik...
Okullar açılınca, birde çocuklu anneler çıktı ortaya. Anneler zaten gidip gelirdi de şimdi bir de ellerinden tuttukları uykulu gözlü kız-oğlan çocukları var yanlarında. Muhtemelen çocuklar kreşe anneler işe ve akşamda birlikte eve dönmece; neden bir tane bile babasının elinden tutmuş çocuk yok? Bütün kreşler annenin işinemi yakın yani? !

ahh şunu bir kabullenebilsem "armut kendiliğinden pişmez tam ağzıma hiç düşmez"

2012-09-05T17:28:00.000+03:00

Zaten kabullenip gereğini yapaydım şimdiye ordinaryüs olmuştum::)

Çalışmadan hiç bir şey olmuyor değil mi? Tüh::(

Kızım daha küçücükken bunu keşfetmiş, boyun eğmiş ve isteklerine kavuşmak için çalışmaya başlamıştı.
Bir arkadaşım var, kafasına bir şey koymaya görsün bütün konsantrasyonunu, gücünü ortaya koyar ve mutlak başarı hem de ödüllüsünden.
On yıllar önce, bir başka arkadaşımın, neredeyse hiç uyumadan, günlerce çalışıp sonunda bir bilgisayar programını öğrendiğine ve o programla hazırladığı rapor sayesinde terfi ettiğine bizzat şahit olmuştum.
İnanmayacaksınız ama bir başka arkadaşım, geçen yıl, projeye çalışır gibi çalışarak kendine sevgili yaptı; ilgilenen varsa ismini değil ama yöntemini söylerim ::)
Bana gelince, bende aslında, kızım gibi keşfettim çalışmanın önemini sonunda. Ama bir türlü boyun eğemedim işte ::)
Bu yaşıma geldim hala son dakikacıyım; hala, inançla, ben yayılırken bir mucize olsun, işler kendiliğinden yoluna girsin ve ben başarayım diye bekleyebiliyorum ::)
Tabi olmuyor! Allahtan, sona az kala anlıyorum mucize falan yok, iş başa düşmüş; çalışmaya başlıyorum; canım çıkıyor; eh sonuçta fena olmuyor. Ama asla diğerlerininki kadar sağlam ve yukarılarda değil. Olsun ben de buyum işte, zararım kendime...

Neden mi yazdım bunları? Erteleyip durduğum bir şey vardı; dün - bu gün oturdum, çılgın gibi çalıştım, iyi bir iş çıkardım da aklıma geldi "kızım" dedim kendi kendime "sen nesin seenn, ..." ::)::) 3.8.2012

Merak etmeyin lafı "anı yaşaya" bağlayacak yada "olumlu düşün" olayına girecek falan değilim...

2012-09-04T17:55:00.000+03:00

Gerçekten zaman geçip gidiyor; yaşadıklarımızın sonsuza dek süreceğini sanıyoruz ama sürmüyor. Aslında yaşandığı gibi bitiyor her olay; uzatan biziz.
AN yani bir zaman birimi geçiyor, yaşanan yaşanıyor ve geçtiği anda iyisiyle kötüsüyle ANI oluyor. Sonra bizzat kendimiz devreye giriyoruz ve olayın bizi ne kadar etkilediğine göre ya uzatıyoruz veya anında unutup gidiyoruz.

Geçen sabah otobüste iş yerime giderken pencereden bakıyordum. Birden boğaz pırıl pırıl çıkıverdi karşıma, nasıl güzel, nasıl neşeli, içim titredi o an. Sonra bir AN geçti ve ben daha tadını çıkaramadan manzara gerimde kalıverdi. İşte o zaman takıldım bu "AN" ve "ANI" meselesine.

Hayatımdaki her olay işte böyle geçip gidiveriyor aslında dedim kendi kendime -aynı o boğaz manzarası gibi-. Ben izin vermesem izi bile kalmaz, o geçmiş olayları, anılaştırarak, durup durup kutudan çıkararak yaşatan aslında benim, kimi zaman içimi acıtsalarda, beni tekrar tekrar kızdırsalarda...

Sonra düşüncelerim zıpladı gitti işin bambaşka bir boyutuna.
Bazı olayları zamanında yaşayamadıysan sonrasında, yaşamının içinde bin kez yaşasan yararı keyfi aynı olmuyor. Mesela, lisede okurken basit bir okul gezisine gidemediysen sonraki yıllarda dünyayı beş kez çevirsen o günübirlik geziaklına geldikçe bir yerin sızlar. Çünkü o ANI eksik kalmıştır senin yaşamında.

Veya sevdiklerinle şimdi paylaşamadıklarını on sene sonra paylaşmak farklı değil midir?
http://www.youtube.com/watch?v=n4P4PB6vK14

Yaşanmışlıklar ve yaşanacaklar

2012-08-31T14:24:00.000+03:00

Geçenlerde, bir web sitesinde http://www.okuryatar.com bir alıntıya rastladım. Dante'nin Cehennem isimli romanı şöyle başlıyormuş:

“Bazen insana hiçbir şey hatırlamak kadar acı veremez, özellikle de mutluluğu hatırlamak kadar.”

O gün bu gündür aklımdan çıkamadı; hayıflanarak, ne kadar doğru bir söz dedim durdum. "Bazen" demiş yazar:
peki "bazen" ne zamandır?
ne sıklıkla tekrarlanırsa "bazen" olur?
ölçü sıklık değilse, "bazen" bazı durumlar mıdır?
Peki, gerçekte içimizi acıtan nedir? Mutluluğu hatırlamak mı yoksa bir daha mutlu olamayacağını sanmak mı?
Sanırım, ümitsizliğe kapıldığımız zamanlar, bir daha yaşama, dokunma, duyma, duyumsama ümidinin olmadığı mutlulukları hatırladığımızda içimiz acıyor; aynı, artık kaybettiğin biriyle geçen en mutlu anılarımızı hatırladığımızda içimizin yanması gibi...

Bugün aynı web sitesine göz atarken bir başka alıntı daha dikkatimi çekti. O sözde aynı yere bağlandı kafamda; Ayfer Tunç'un Memleket hikayeleri adlı kitabından:

”Geçmiş, her anlattığımızda kılık değiştiren bir uydurmadır.”

Buda doğru, olaylar aynı olsa bile anımsarken ki psikolojimiz, anlatım şeklimiz geçmişin kılığını değiştirmez mi?

Memories, Dreams, Reflections by Carl Jung
http://www.austinkleon.com/2009/02/22/memories-dreams-reflections-by-carl-jung

Plan yapma plansız kalma

2012-08-28T13:37:00.001+03:00

Eeee ne demişler "kul plan yaparmış tanrı yukardan gülermiş".
Nişanyan Sözlüğe göre ise 1889'larda plan, argoda hile, yalan anlamına gelirmiş.
Biz yalan söylemedik, hile yapmadık ama gezimizi iptal etmek zorunda kaldık yani durumumuz birinci söze uyuyor, yani elveda Karadeniz.
Şimdi ne yapmalı hemen başka planlar yapmalı...

Hayat ne kadar tuhaf; bugün sabah amcamın vefat haberi ile uyandım; evet beklenen bir haberdi, daha dün kuzenimle konuştuğumda durumu anlamıştım ama ölüm genede beklenmiyor işte. İçim cız etti, ofise gelinceye kadar hep aklım çocukluk anılarıma gitti, gülüşü gözümün önünden hiç gitmedi. Ürktüm, tek tek gidiyorlar işte diye düşündüm. Sonra, ofise girdim ve pat hayata döndüm. Rutin pazartesi işleri, çeşitli düzenlemeler derken aklım hep İzmir'de.
Ehh ne yapmalı? Atlayıp gitmeli, kuzenleri görmeli. Gitmişken dönmemeli dedim.
İşte bu yüzden, Karadenizi iptal ettim ve o günleri aileyle geçirmeye karar verdim. Yani ben önce İzmir'e sonra Çeşme'ye gidiyorum, yirmi gün kadar buralarda yokum...

Not: Bu yazıyı 6 Agustosta yazmışım fakat yayımlamadan çıkmışım, okudum, kıyamadım silmeye. Bu yüzden yayımlıyorum....

Ne istiyorum biliyor musunuz?

2012-08-03T15:57:00.001+03:00

Aynı annelerimizin yaptığı gibi günlere gitmek, börekler çörekler yemek, tarifler vermek tarifler almak, dedikodu yapmak, çocuklardan kocalardan konuşmak, konken falan oynamak istiyorum.
Saat 5-6 gibi, koca işten, çocuklar okuldan gelir diyerek telaş içinde eve koşmak, akşam yemeği telaşına düşmek istiyorum.
Benim de onlar gibi sabah kalktığımda "bugün ne pişirsem, bıktım valla her gün ne pişireceğim diye düşünmekten" gibi dertlerim olsun istiyorum. Yani hayatı basit, kolay, zorlamadan, olduğu kadar yaşamak istiyorum...
Ve biliyorum bunları yapmak yada yaşamak için çok geç kaldım.
En az 20 sene evvel dünyaya gelmiş olmalıydım birde tabii ben, ben olmamalıydım yoksa hangi devirde olursa olsun ben gene yapacağımı yapardım::)

Bu yüzden diyorum ki !!!

Tamirat bitti bitiyor

2012-07-30T17:18:00.001+03:00

zaten çok bile sürdüydü ama çok iyi geldi; zihnim açıldı, dibe vurdum, zıpladım, kendime geldim ve kendimde yeni bir ben daha buldum (ilgililere duyurulur).
Siz "Jack in the box"ı bilir misiniz? Yandaki amca, birileri, bilinçli yada bilinçsiz, kapağını kapatıp kenara kaldırmaya çalışır ama o her seferinde bir yolunu bulup, yüzündeki şapşal gülümsemesiyle kutunun içinden fırlar; Orta 1.sınıfta bir ders kitabında tanışmıştım kendisiyle ve o gün bugündür her kendimi toparladığımda, onu hatırlar gülümserim.
Ayrıca, artık, eğlence başlıyor çünkü izin günleri geliyor; buda bloğumda söyleyecek laflarım olacak demek.

Sevgili İstanbul, zaten son zamanlar içimi sıkıştırmaya başlamıştın. Bu yüzden şu 18 gün ayrılık inan ikimize de iyi gelecek, Eylülde görüşürüz, beni özlemezsen, göreceğin gelmezse inan hiç üzülmem...

Peki neler olacak bu tatilde?
Önce, Doğu Karadeniz var, bizim yavaş yavaş klasikleşen, üç benzemezin şaşırtıcı bir uyum içinde yaptığı "kafa nereye biz oraya" turumuz. Geçen yıl kaldığımız yerden yani Sinop'tan öteye devam ediyoruz.
Sonra, Çeşme yani Ege Denizi, aile hemde ne aile, maaile oturup maaile kalkmaca,kahkahalar atmaca ve tabii ara ara gözler dolmaca bir de üstüne düğün yapmaca.
Bu arada, burnumda tüten dostlarım, ayrı ayrı beni beklediklerini bilmek öyle güzel ki, ben o samimiyeti, o rahatlığı hatta fütursuzluğu yani onların lüksünü o kadar çok özlüyorum ki çok iyi gelecekler gene bana.
Yalnız bir sorunum var o da her şeye herkese nasıl zaman bulacağımı bilememem::)

Not: Tamirata başladım bile::)

2012-06-25T17:12:00.005+03:00

Çok değil on gün kadar önce bu blogla ilgili niyetim şuydu.

Bir son yazı yazayım. Başlığı "tadilat nedeniyle bir süre kapalıyız" olsun; sonra da ufaktan sıvışayım...

Bir yandan, bu blog yazma meselesi ne zamandır bana saçma gelmeye başlamıştı, bir konsepti yok bir şeyi yok, ne biçim blok bu diyordum ki hala (acaba) diyorum? Belki sıkıldım belki kendimi çıplak hissettim belki yaşlanıyorum ve cesaretimi kaybediyorum belki de sadece "aman ne gerek var, millet ne yapsın benim yaşadıklarımı" dedim. Bence, yazmak cesaret işi. Bırakın yazıp yayımlamayı kendi kendine yazmak bile çok zor olur zaman zaman. Diğer yandan, sanırım, gerçekten tadilata ihtiyacım vardı ki taslakta birikmiş, yayımlamak istemediğim depresif yazılar bunu açıkça gösteriyordu. Yani zaten eğlenmiyordum. Dolayısıyla eğlenceli bir şeyler yazamıyordum, yazmakta istemiyordum.

Sonra, dur bir İzmir'e gideyim geleyim belki farklı düşünürüm dedim ve o yazıyı, o gün, yayımlamadım.
Ve İzmir'e gittim geldim. Tadilatım da ablam ve annem tarafından özenle yapıldı, fiziksel olarak epey yenilendim hatta bir nevi detokslandım ve geri geldim::) Gülüyorum çünkü bu bir ironi::) !!!
Ne ümitler, ne planlar ve rezervasyonlarla kafamı boşaltmak, eğlenmek, dibine vurmak üzere gittiğim İzmir'de ateşler içinde, kusa kusa üç gün sadece yattım ve son günümde iyileşip, kös kös bindim uçağa ve geri geldim::) Ehh, vardır bunda da bir hayır deyip çalışmaya devam ediyorum. Aile şefkati yanıma kar kaldı ve gördüğünüz gibi İzmir bana genede iyi geldi.
Ben zaten yazar falan değilim, blog tanıtımında yazdığım gibi "eğleniyordum daha ne olsun" du. Bugünlerde eğlenmiyorum bu yüzdende gidiyorum...

Keşke hayata karşıda böyle yapabilsek ve ona şöyle diyebilsek:
" Hayatçım, ben şimdi sıkıldım, yoruldum, gidiyorum.

Canım isterse sonra gene gelirim. Sen bekle beni. Sakın geçip gitme iyi mi? " ::)

Ama olmaazz, ne diyor Sertap ? Hadi dinleyin siz ben GELCEM ...
http://www.youtube.com/watch?v=n4P4PB6vK14

Hepsi bu yağmur yüzünden, nasılsa geçecek...

2012-05-28T11:51:00.000+03:00

Evet Haziran ayına giriyoruz ve sen güne yağmur ile uyanıyorsun. Üstelik günlerden Pazartesi. Üstelik akşamdan kafanda hazırladığın o elbiseyi de giyemedin...
Tamam hava böyle olunca akşam gitmeyi çok istediğin o sunuma muhtemelen trafik yüzünden yetişemeyeceksin. Zaten şuan hala gitmek isteyip istemediğinden pek emin de değilsin; sanki tek dileğin evine gidip battaniyenin altına büzüşüp kitap okumak...
Tamam, biliyorum, hafta sonun da çok iyi geçmedi ama yeter hafta sonunun arkasından hayıflanıp durma.
Tamam iğrenç bir havada işe geldin ama geldin ya; o zaman başla işine ve neşelen...
Sanırım bu yetiştirilme tarzıyla ilgili bir şey. Ne kadar sıkılırsam sıkılayım bilinçsizce ve bir şekilde bir ışık görüp peşine takılıyorum ve kendimi gülümserken buluveriyorum. Bu günde bu bloğu yazmak beni gülümsetti. Evet, gülümserken ben de acaba delimiyim biraz diye düşündüm. Ama ne diyebilirm ki LIVE IS LIFE işte. O zaman yaşa gitsin dimi ya...
http://www.youtube.com/watch?v=YwpJbDAjXTg

Bugün kızımın günü, iyi ki doğmuşsun ve benim kızım olmuşsun güzelim...

2012-05-18T14:58:00.000+03:00

28 sene önce, 20 Mayıs günü sabaha karşı 4 sularında göğsümde çok güzel bir bebek yatıyordu. O bebek büyük bir kız çocuğu oluncaya kadar da huzur bulma, sakinleşme, barışma yerimiz hep orası oldu::)
Ben Onu doyurma, rahat ettirme telaşına daha o an düşmüş şaşkın şaşkın çabalıyordum. Hayır, hiç öyle filmlerdeki, kitaplardaki yada bir sürü kişiden duyduğum gibi olmadı bana. Kucağıma ilk aldığımda ruhum bebeğime akmadı, içim titremedi yani hiç bir duygu seli yaşamadım. Çok yorgundum, şaşkındım, ne yapacağımı bilmez bir şekilde annemin gözünün içine bakıyordum ve hala biraz endişeliydim, YA BECEREMEZSEM! ! !
Sonra hastahane faslı bitti, evimize geldik, yavaş yavaş aileler kendi hayatlarına döndü. Bir süre sonra nihayet kızımla baş başa kalmıştım ve daha o ilk gün anladım ki hayatımda yeni bir dönem açılmıştı, ben eski ben değildim, benim için kızımdan daha önemli hiç bir şey yoktu, olamazdı; denilenler doğruymuş Onun için can verilirmiş, kendinden vazgeçilirmiş...
Hastahane odasında biraz endişeliydim demiştim ya, gidecek, bitecek sanıp acayip yanılmışım. Meğer, o endişem hiç gitmeyecek üstelik kızım büyüdükçe her seferinde şekil değiştirerek geri gelecekmiş. Geçen bunca yıl boyunca, bazen aklımda bazen yüreğimde; bazen gerekli bazen gereksiz yere; sık sık, çat kapı çeşitli endişeler beni ziyaret etti, ediyor, sanırım etmeye de devam edecek. Bazen kızıma hissettirerek bazen içten içe kendimi yiyerek (O hiç inanmasa da::) SABIRLA) uzaktan izledim Onu. Ayağı takılıp sendelediğinde bazen koşup kaldırdım bazen üzüntü içinde kenarda durup kendi kalksın diye bekledim ama bazende ya takılırsa diye önceden önünü temizlemeye çalıştım yani saçmaladım.
Evet, hastahaneden çıktığımızda durumumuz şöyleydi: Elimde müthiş tatlı bir bebek vardı. Ben Onu canımı verecek kadar çok seviyordum ama benim canımın ona hiç yararı olmayacağı da apaçık ortadaydı. Ayrıca, nasıl iyi anne olunur, nasıl çocuk bakılır hiçbir fikrim yoktu Daha doğrusu hem ÇOOK biliyor hem de hiç bilmiyordum. Kitaplar okuyor, doktoru can kulağı ile dinliyor deneme yanılmayla doğru yöntemi bulmaya çalışıyordum. Kızımla el yordamı pekte hazırlıklı olmadığım bir yolculuğa çıkmıştık. Yıl 1984 idi ve ben henüz 20 yaşımdaydım. Yolculuğumuz epey virajlı geçti; eh doğal olarak virajlarda epey sarsaklandık ama hiç durmadık; kemerlerimizi taktık sevgiyle yola devam ettik. Tanrıya şükür hala devam ediyoruz, bir anne-kız ilişkisinin değişen hallerini yaşayıp duruyoruz. Hala birbirimizi büyütüyoruz.

Kızım iyice büyüyüp kendi evini açtığından beri durup durup anılar yokluyor beni.

Bazısı komik; gülümsetiyor, kendi kendime gözlerim doluyor::)
Bazısı içimi yakan, keşke! dedirten cinsten gene gözlerim doluyor::)

Bir sürü hata yapmışım diye hayıflanıyorum ama bir sürü de doğru, süper şeyler yapmışım diye de gururlanıyorum. Biraz ben onu biraz O beni büyütmüş işte...

Bugün nihayet herkes epey büyüdü::) biraz sıra dışı çokça eğlenceli bazı zamanlar tabii ki sıkıcı ve sinir bozucu bir anne olduğumu biliyorum. Bir de, her çocuğa nasip olmaz "eyvah gene yeni bir bomba geliyor!" hallerim olmasa çocuk daha sakin, dingin bir hayat yaşayabilirdi. Olamadı. Şimdi toparlanayım desem bunun Ona ne yararı var ki hem kafası karışır, travma falan geçirebilir::)

Sen benim en umutsuz zamanlarımın kurtarıcısı ve gururumsun seni seviyorum güzel kızım.

DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN. TANRI SENİ KORUSUN.

Bazı ilişkileri sadece "konfor" diye tanımlayabilirsiniz bence ilişkide konfor birinin karşısında çırılçıplak kalabilmektir...

2012-05-14T18:03:00.000+03:00

Gün batarken, Galata Köprüsü'nün altındayız. Köprü üstünde balık avlayanların (ne zevk aldıklarını hiç bir zaman anlayamayacağım) salladıkları oltaların hemen arkasında Karaköy İskelesi daha uzakta Boğaz Köprüsü.
Gün batarken oradayız, yetmez mi? Yetmesine çok alıştırdım kendimi İstanbul'da yaşamaya başlayalı ama o gece şanslıyım çünkü dahası var...
Önce biraz şakalaşıyoruz, her zamanki sataşmalar işte, bunu da özlemişim::)
Sonra manzaraya ve hemen arkasından çırılçıplak sohbetlere dalıyoruz. Haliç'in tadı buz gibi biralarımıza karışıyor; havanın, renklerin güzelliği kafalarımızı iyice güzelleştiriyor. Gerçi her zamanki gibi biz iki arkadaş biraz fazla güzeliz ama olsuun, zaten O alışık taşır bizi evimize güvenle, zaten O hep öyle yemez yedirir diyemem ama içmez içirir ve biraz da söylenir::)
Aniden, araya sıkıştırıverdikleri bir tek İstanbul akşamı hepimize çok iyi geldi. Onlarla olmanın konforunu o kadar özlemişim ki.
Evet bazı insanlarla öyledir; ne yapıyor yada yapamıyor olursan ol; ister iyiyi güzeli ister derdi kederi paylaş yada o günlük hiçbir şey paylaşma beraber geçirdiğin zaman hem kaliteli hem de konforlu geçer.

Tadınız damağımda kaldı GENÇLER. Öyle doğru zamanda uğradınız, bana öyle iyi geldiniz ki...

2012-05-09T15:51:00.000+03:00

"Gemilerin çoğu bir insan yüzünden batmıştır deniz yüzünden değil"
Özdemir Asaf

Ve her zaman acısını, zorluğunu diğer insanlar da yaşamıştır...

Bu bir kitap eleştirisi DEĞİLDİR

2012-05-03T12:31:00.000+03:00

Aman ha! tekrar ediyorum bu bir kitap eleştirisi değil zaten benim edebiyat bilgim kitap eleştirisi yapmaya uygun da değil. Sadece okurken kitapla kurduğumuz ilişkiyi anlatıyor. Ama iyi fikir dimi? ::)
Bu yazı sadece kendi kendime yaptığım bir deneme. Bu kitabı okurken, bir sonraki sayfayı bilmeden (zaman zaman) notlar aldım. Neler düşünüyorum? neden düşünüyorum? Okurken sıkıldım mı? neden sıkıldım? Yani bu yazı okuduktan sonra değil okurken yazıldı. Kitap tamamen tesadüfen bir İzmir dönüşü hava alanından alınmış bir kitap yani öyle irdelemek üzere seçilmiş değil.
Kitap bana böyle bir deneme yapma isteği ve keyfi verdi o kadar...
Sayfa 15-20: Romanın inişleri çıkışları var ama genel olarak akıyor hızlıca; akarken bende sürekli bir "yavaş oku tadını çıkar" fikri oluşturuyor.
Kitabın en hoşuma giden yanı, yazarın, bir şeyleri öyle insanın gözüne gözüne sokmaması ve edebiyat yapacağım diye kendini paralamadığının çok belli olması. Hani okura ne ders verir hali var ne "hah şunu yazayım da okur biraz düşünsün" falan gibi bir derdi var nede "ben sana yardıma hazırım, yaşamını beraber değiştireceğiz" gibi bir iddiası. Hatta yazarın bizi umursadığını bile pek sanmıyorum. O, istemiş ve yazmış. Galiba yazmak en çokta kendi işine yaramış...
Sayfa 40-50: Boşuna mı heyecanlandım bu kitap hakkında? Aslında, pek bir şey anlatmıyor, bir adamın yaşamına girip girip çıkıyor; ama her akşam beni kendine çekmeyi halen başarıyor.
O adam kendi kendine ailesini ve çevresini irdelerken aslında hepimizin yaşamın bir yerlerinde üç aşağı beş yukarı aynı şeyleri yaşadığımızı bir kez daha hatırlamak iyi geliyor insana. Kitaptaki kahramanımızın, tutarsızlıkları, depresyonları ise bazen sinirlendiriyor bazen düşündürüyor bazen de bambaşka yerlere çağrışımlar yaptırıyor.
Sayfa 70-90: Yazar, gençliğindeki bazı çiğ, sığ, korkak tavırlarını ve seçimlerini yetiştirilirken kendisine öğretilenlere, aile korkusuna bağlıyor. Bu ne kadar doğru bilemedim!
Tamam, dünyanın öbür ucunda yaşarken hafta sonu tatili için ailesinden izin isteyecek kadar toy zamanları yazarın. Ama, hayatına, kendi özeline kimi ne kadar yaklaştıracağını belirleyecek kadarda güçlü görünüyor...
İnsan özel yaşamını, sosyal ilişkilerini düzenlerken neyi neye göre seçer. Neredeyse genlerimize yazılmış ayıpları, ailenin doğrularını o kadar takıyor muyuz acaba yoksa sadece işimize geldiğinde kullanıyor muyuz tamamen kendi irademizle yaptığımız etik olmayan seçimlerin sorumluluğundan kaçmak için?
Merak ediyorum: o gün yaptığı seçimlerden pişmanlık duyacak mı ileri yaşlarında? Belki, kitabın sonunda anlarız... ?
Sayfa 100-120'ler: Yazar, babasıyla uzlaşmasını ikisininde birbirinde beklentisinin kalmamasına bağlamış kitabında.
Hepimiz anne yada babalarımızla belli bir yaşta mutabakata varırız. Aslında bunu ne kadar erken yaparsak o kadar az hasar görürüz galiba. Bir sebepten başlayıverir bu süreç; isteğimiz ve gücümüz varsa çorap söküğü gibi gider; çorap öyle üç beş günde sökülüvermez ama epey sürebilir. Önce tartışmalar ve hesaplaşmalar olur ardından hak verişler, affedişler birazda (güven ve sevgiden emin olanlar için) boşverişler gelir. Sonrası özgürlük ve mutluluk.
Yazar, babasıyla uzlaşmasını ikisininde birbirinde beklentisinin kalmamasına bağlamış kitabında. Katılıyorum doğrusu tüm çevremizle hatta kendimizle bile beklentileri ne kadar yok edebilirsek o kadar iyi anlaşabiliyoruz.
Sayfa 150'lerden sonrası: Kanserli hastaları takip eden doktorların psikolojileri, zayıflıkları sayfalarca süren üçlü konuşmayla aktarılmış. İnanamadım acaba arada birşey söylüyor tüm hikayeye ilişkin de ben mi göremiyorum bile dedim ama değilmiş meğer yazar bizi kitabın son paragrafındaki bilgiye hazırlıyormuş.İyi de ne gerek vardı bu kadar hazırlığa hala anlamadım...
Kitap bitti: Biraz hayal kırıklığı ile bitiyor benim için. Sanki, yazar bir hikayesini daha sıkıştırıvermiş sonuna kitabın. Bitti de sondaki uzun doktor psikolojisini anlatan bölüm başlardaki tüm lezzeti aldı götürdü. Bağlayışı ise bana çok baştan savma geldi. Sanki yazarın canı sıkılmış ve hadi şunlarıda anlatayım çıksın aradan demiş.
Neyse, gerek okur gerekse yazar olarak edebiyat konusunda haklı bir iddiaya sahip arkadaşlarım sizlere sesleniyorum: Şimdiden uyarayım, büyük ihtimalle bu kitap size (nasıl diyeyim) biraz hafif gelebilir. Çünkü dedim ya, Yazarın edebi olma kaygısı yok bu yüzdende, uzun betimlemeler, akıl yada beceri gösteren karmaşık cümleler ve kurgular yok, bir mesaj verme kaygısı da yok, ehh öyle bilgilendirme falan da yok...
Ama ne diyeyim, (son bölümü hariç) ben sevdim, beni yormadan, sıkmadan düşündürdü...

YAEL NAİM zamanı...

2012-05-02T13:57:00.001+03:00

Bir şarkı dinledim, çok sevdim: http://www.youtube.com/watch?v=XgEfYGzojcA&feature=related

Yeni başlangıçlar; yeni bir yaşam kurmak yada yeniden başlamak; çok ürkünç, çok zor; ama güzel, ama heyecanlı, ama enerji dolu...

"Ya olmazsa, ya hazır değilsem ya beceremezsem ya aynı hataları tekrarlarsam..."
"Yok yok çok güzel olacak, başaracağım, hak ettiğim gibi yaşayacağım, yaşamın zevkini çıkaracağım..."

Tüm yeniden başlayanlar, kendini yenilemeyi göze alanlar; bu şarkı hepimize gelsin. Hepimiz ama hepimiz hem deli gibi korkuyoruz hem de yeniliğin keyfini çıkarıyoruz; bu arada en çok eğlenenler en cesur ve çalışkanlarımız galiba...

Hep sıkılmaktan, yarım yarım idareten yaşamaktansa tek tek korkuların üstesinden gelmenin keyfini bu şarkı ve klip tekrar hatırlattı bana. Bakalım size ne düşündürecek...