தமிழ் தெரு

கடன் குறிப்பு

2014-11-19T07:00:00.000+05:30

பள்ளி விட்டு ஆளுரிலிருந்து அந்த வழியாக நடந்துதான் வீட்டுக்கு வரவேண்டியிருக்கும். எப்போதாவது ஓரிரு பேருந்துகள் வந்து போகும் தார் சாலையின் இருபுறமும் பசுமையான வயல்வெளிகள். ஓடைகள். பள்ளிக்கும் வீட்டுக்குமான தூரத்தின் நடுவில் அந்த ஊர் இருந்தது. முப்பது அல்லது நாப்பது வீடுகள் கொண்ட ஊர்.

ஒரு நாள் என் சி சி வகுப்பு முடிந்து மாலை சற்று தாமதமாக வந்த போதுதான் கவனித்தேன். சாலையின் இருமருங்கும் அந்த கிராமத்து பெண்கள் ‘சும்மா’ நின்று கொண்டிருந்தார்கள். யாரும் யாருடைய முகத்தையும் ஏறிட்டுப் பார்க்க வில்லை. பேசிக்கொள்ளவில்லை. கவிழ்ந்தே நின்றிருந்தார்கள். இது என்ன வினோதம் என்று முதலில் புரியவில்லை.

பின்னொரு நாள் உடன் வந்த வேணுவிடம் கேட்டபோது ரகசியமாகச் சிரித்தான். அவர்களைக் கடந்து சற்று தொலைவு வந்துவிட்டு ’இப்போ திரும்பி பாரு’ என்றான். பார்த்தால் அவர்கள் அனைவரும் குத்தவைத்து உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.

ஊருக்கு வெளியே அவர்கள் ஒதுங்கிக் கொள்ள அதுதான் தோதான இடமாக இருந்திருக்கிறது. 60 சதவீத மக்களுக்கு இன்னும் திறந்தவெளிதான் கழிப்பிடமாக இருக்கிறதாம்.

என் வீட்டிலும் கழிப்பறை இருந்ததில்லை. மலையடிவாரமோ, குளக்கரையோ, ஓடையருகில் முட்புதரோ.. ஏராளமாய் இருந்ததால் கழிப்பறை கட்டுவதைக் குறித்து ஊரில் யாரும் கவலைப் பட்டதில்லை.

வெளிகளெங்கும் படையெடுப்பு. ஆளுக்கொரு மரம் அப்போதுதான் சாத்தியமானது. மறைவிடங்கள் ஏராளமாய் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. நடைபயிற்சி இயல்பாய் அமைந்ததால் தனியாய் உடற்பயிற்சி வேண்டியிருந்ததில்லை. சில அசௌகரியங்கள் தவிர்க்கமுடியாதவை. அவசரமாய் ஏதாவது ஒரு ஓடைக்கரையில் ஒதுங்கும் வேளையில் வழிப்போக்கராக யாராவது வந்து தொலைக்க எழ அவகாசமில்லாமல் வெட்கம் பிடுங்கித் தின்ன கண்ணை மூடிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பது ஒரு நெருக்கடி. மழை காலங்களில் வண்டுகள் உருட்டிக் கொண்டுபோகும் மலங்களின் அருவருப்பை சகித்தபடி கடந்து போக வேண்டியிருப்பது ஒரு சவால்.

பள்ளி விடுமுறையில் உறவினர் வீடுகளுக்குப் போவது குதூகலமாய் இருந்த காலம் அது. ஆரல்வாய்மொழி அத்தை வீட்டுக்கு போயிருந்த மறு நாள் காலை விடிவதற்கு முன்னெ அத்தை மகன் எழுப்பி அழைத்துக் கொண்டு போனான். காலையில் நடைபயிற்சி செய்கிறான் போலிருக்கிறது என்று கூடவே நடந்தேன். ஒரு கிலோமீட்டர் தூரம். நீர் வற்றிய ஒரு குளம் பெரும்பாலும் அது நிரம்புதே இல்லை போலிருந்தது. சிற்சில இடங்களில் உடைமரம் குற்று செடிகளாய் எழும்பியிருந்தது.

ஒரு புதர் மறைவில் ’உட்காரச்’ சொன்னான். அவன் சொன்னதின் அர்த்தம் அவன் உட்கார்ந்ததை பார்த்த பிறகுதான் புரிந்தது. ’இருந்த’ சில வினாடிகளில் ‘உர்ர்ம், உர்ர்ம்’ என்ற வினோத ஒலி. திடுக்கிட்டு திரும்பினால் மூக்கை சுழித்தபடி ஆறேழு கொழு கொழுபன்றிகள். ’எழும்பி போ’ என்கிற மாதிரி நெருங்கி நின்றன.முறைத்தன. பிறகு என்ன.. கடனாவது கழிப்பதாவது.…?அப்படியே காரியம் முடிந்தாலும் நீர் தேங்கிய குட்டையை கண்டுபிடித்தாக வேண்டும். சேறு படாமல் அதை லாவகமாக பயன்படுத்திக் கொள்ள தெரிய வேண்டும். பின் எதுவுமே நடவாத மாதிரி இடத்தை காலி செய்தாக வேண்டும். இவையெல்லாம் சுலபமான காரியமா என்ன?

பெரியம்மா வீட்டில் பக்கத்திலிருந்த தென்னந்தோப்புக்கு போகச் சொன்னார்கள். இருள் பொதிந்திருந்த அந்த பகுதிக்குள் ஏற்கெனவே நடமாட்டம் தெரிந்தது. ரொம்ப நிதானமாக ஒரு மரத்தின் அடிவாரத்தில் போய் உட்கார்ந்ததுதான் தெரியும் டொம் என்று ஒரு முரட்டு கல் பக்கத்தில் வந்து விழுந்தது. மேலே பட்டிருந்தால் எமலோகம் உறுதி. ’பொலயாடி மவனே எவம்ல அது’ என்று ஒரு முரட்டு குரல். கையில் அரிவாளோட ஒரு உருவம் ஓடி வந்தது. தலைதெறிக்க ஒரு ஓட்டம். வாழ்க்கையில் அது போல் ஒரு ஓட்டம் ஓடியதில்லை. அன்றைக்கு பார்த்து தோப்புக்கு சொந்தகாரன் தேங்காய் வெட்ட வந்திருக்கிறான். ஒரு இடத்திலும் கால் வைக்க முடியாவிட்டால் கோபம் வருமா வராதா..

டவுனில் காமராஜபுரத்தில் சித்தப்பா வீட்டு கழிப்பறை பின்பக்க சுற்றுச் சுவரை ஒட்டி இருந்தது. சுவரின் உட்பக்கத்தில் தரைமட்டத்தில் ஒரு ஓட்டை இருந்தது. அதற்கு நேர் கீழே சுவருக்கு வெளியே மற்றொரு திறப்பு இருந்தது. இங்கிருந்து வெளியேறுவதை கொஞ்சம் சேர்ந்ததும் வெளியேயிருந்து சில மனிதர்கள் அள்ளி ட்ரம்களில் நிரப்பி லாரிகளில் ஏற்றிக் கொண்டு போனதைப் பார்க்க அதிர்ச்சியாயிருந்தது. அந்த வண்டியில் விதவிதமான மலம் தளும்பி தளும்பி வழிவதை பார்த்ததுக்கே சாப்பாடு இறங்கவில்லை. ஆனால் அதோடு பயணிப்பவர்களுக்கு….?

இன்னொரு மாமா வாடகைக்கு இருந்த வீடு வடசேரியில் இருந்தது. அவ்வீட்டின் கக்கூஸ் ஏறக்குரைய இதே மாதிரிதான். ஓட்டைபோட்ட சிலாபுக்குக் கீழே ஒரு அதல பாதாளம். தடுக்கி விழுந்தால் மீட்கவே முடியாத பாதாளம். துர் நாற்றமும் கொசுவும் எப்போதும் அங்கே இருந்தன.

இதற்கு வெட்ட வெளியே மேல் என்று தோன்றியதுண்டு. பைபிளில் கூட வெட்டவெளியைப் பயன்படுத்தச் சொல்லி ஒரு அறிவுரை வருகிறது. என்ன ஒன்று… பூனைகளின் தொழில் நுட்பத்தை பின்பற்ற வேண்டும். [” நீ வெளிக்கு செல்வதற்கென பாளையத்துக்குவெளியே ஒரு இடம் இருக்கட்டும். உன் படைகலன்களோடு ஒரு மண்வெட்டியும் வைத்துக் கொள். நீ வெளிக்குச் செல்கையில் அதனால் ஒரு குழி தோண்டு. நீ கழித்ததை அதனால் மூடிவிட்டு திரும்பு.” இணைச்சட்டம் 23:12-14. ] நமக்கு குழி தோண்டவும் இடம் இல்லை. மூடவும் அவகாசமில்லை என்பது வேறு விசயம்.

ஆனால் ஒதுங்கும் இடங்களெல்லாம் வீட்டு மனைகளாகவும், கல்லூரிகளாகவும் மாறி விட வெளிக்கு போக வெட்ட வெளிகள் சுருங்கி போய்விட்டன. இருக்கின்ற வெட்டவெளிகள் சமீப காலமாய் பாலியல் வன்முறைக்கு இலக்காவது அச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

பொது கழிப்பிடம் என்னும் சங்கதி ’முளைச்சி இன்னும் மூணு இலை விடவில்லை’. செடியை வச்சா மட்டும் போதுமா? தண்ணி ஊத்தணுமா இல்லையா? கொஞ்ச காலத்துக்கு முன்பு சொத்தவிளை கடற்கரை போயிருந்த போது அங்கேயிருந்த பொது கழிப்பிடத்தின் வாசலை முட்செடி போட்டு மூடி வைத்திருந்தார்கள். மனிதர் உள்ளே நுழைந்து விடக் கூடாதாம். தண்ணீர் பஞ்சம்.

இன்னொருபக்கம்.. பேருந்து நிலையம்தோறும் இருக்கும் கழிப்பிடம் எப்போதும் அருவி கொட்டியபடியே இருக்கிறது. பல நேரம் நீந்தி கடந்துதான் உள்ளே போக வேண்டியிருக்கிறது. ‘ நவீன’ கழிப்பிடமாம்.

பொதுகழிப்பிடத்தை நம்மவர்கள் பயன்படுத்துவது ஒரு குருர ரசனை சார்ந்தது. வெளியே ஒரு ரூபாய் போர்டு மாட்டி வைத்து விட்டு ஐந்து ரூபாய் பிடுங்குகிறானே என்று கோபம் எழுவது இயல்புதான். ஆனால் அதை உள்ளே போய்தான் காட்டிவிட்டு வரவேண்டுமா? அடுத்தவன் உள்ளே நுழையமுடியாதபடி அப்படி ஒரு வெறியாடல்.

சம்பாதித்த சொந்த காசில் முதல் முறையாகக் கட்டியது ஒரு கழிப்பறைதான். கட்டி முடித்ததும் அப்பா வந்து பார்த்துவிட்டு “ஏமாந்திட்டியே மொவனே” என்றார். “இந்த கோப்பையில தண்ணி விட்டா பாதி தண்ணி அப்படியே நிக்குது. அப்ப மத்ததெல்லாம் எப்படி உள்ள போகும்” என்றார். அப்போது அவருக்குப் புரியாத தொழில் நுட்பம் அது.

இப்போது அப்படியில்லை. உலகம் எவ்வளவோ நவீனமாகிவிட்டது. பட்டனைத் தட்டினால் தானாகவே கழுவி துடைத்துவிடும் தொழில் நுட்பம் வந்துவிட்டது. சந்திராயனால் வல்லரசு வரிசையில் இடம் கிடைத்துவிட்டது.

எனில் எச்சில் ஊறவைத்த ருசியும், வாசனையுமாய் உண்டவை இன்னும் எத்தனை நாளைக்குதான் அருவருக்கும் நாற்றமாக வெளியேற வேண்டும் ? அது மட்டும் மணமிக்க ஒரு வஸ்துவாகவும், அதை பத்திரமாக வைத்துக் கொண்டால் தங்கமாக மாறும் என்றோ அடுத்த நூற்றாண்டுக்குள் கண்டுபிடித்து விட மாட்டோமா என்ன?

நவம்பர்19. உலக கழிப்பிட தினமாம்.

புனித வெள்ளி

2013-03-28T15:36:00.000+05:30

வஞ்சகர்கள் சிரிப்பதுவும் மதுக்குளத்தில் நீந்துவதும்

வாழ்க்கை எல்லாம்

பஞ்சணையில் தூங்குவதும் பால்பழங்கள் அருந்துவதும்

பண்பு மிக்கோர்

வெஞ்சிலுவை ஏறுவதும் வெங்கொடுமை தாங்குவதும்

வேதம் என்றால்

நஞ்சிருக்கும் பாத்திரமே நல்லவரின் பாத்திரமோ

அறியோம் நாமே!

-கண்ணதாசன் –இயேசு காவியத்தில்.

ஆட்சிக்கு எதிராக …

2013-03-19T23:43:00.001+05:30

எருசலேம்.

மர்ம முடிச்சுகள் நிறைந்திருந்த தலை நகரம். உத்தரவுகள் உற்பத்தியாகிற இடத்தில் சூதும் சதியும் நிழலாய் படிந்து கிடப்பது போலவே தோன்றுகிறது.

சட்டத்தின் பேராலும், மதத்தின் பேராலும் அடக்கியாண்ட அதிகார வர்க்கத்தின், சதியாட்டங்களின் மையம் அது.

பலதரப்பட்ட அரசியல் சூழ்ச்சிகள் ஒளிந்து விளையாடிய களம்.

அடிமைபட்டு கிடந்த யூதர்கள் தங்கள் அனைத்து விடிவும் இங்கேதான் நிகழும் என்று எதிர்பார்த்திருந்த இடம்.

இங்கேதான் இயேசு செல்கிறார். சிங்கத்தை அதன் குகையிலேயே போய் நேரிடுவதைப் போல.

பஸ்கா விழாவுக்குச் செல்லும் ஒரு பயணமாகத்தான் அது தொடங்கியது. இன்றைய பேரணிகளின் முன்னோடியாக அது இருந்திருக்க வேண்டும்.

பரிகாசம் செய்யும் பரிசேயர்கள், அதட்டும் அதிகாரிகள் எல்லாம் மீறி அவர் பின்னே திரண்டு எழுந்த மனிதர்களின் ஆர்ப்பரிப்புடன் அந்த பவனி போயிற்று.

வெற்றி பெற்று குதிரையில் வரும் மன்னனுக்கு இதுபோல் குருத்து கிளைகள் அசைத்து வாழ்த்து தெரிவித்து பவனி நடத்துவார்களாம். ஆனால் இவரோ எளிமையும் சாந்தமும் நிறைந்த வினோத அரசராக கழுதை மேல் அமர்ந்து முன்னே செல்கிறார்.

அவரோடு ஏற்றதாழ்வு இல்லாமல் அவர் நேசித்த அத்தனை தன்மையுடையோரும் கலந்து

கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் அசைத்துக் காட்டிய ஒலிவக் கிளைகள் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தும் ஓர் அடையாளமாக இருந்தது.

ஏனெனில் நோவா கால வெள்ளப்பெருக்கில், இனி அழிவு இல்லை என்ற நம்பிக்கையை கொண்டு வந்த புறா ஒரு ஒலிவ மரத்தின் கிளையைதான் கவ்விக் கொண்டு வந்தது.

அவர் இப்போதே எதிரிகளை வீழ்த்தி ஆட்சியை கைப்பற்றி அரியணை ஏறவேண்டும் என்றே

பலரும் கருதியிருக்கக் கூடும். அந்த அளவுக்கு நொந்து போய் ஒரு ஆட்சி மாற்றத்தை விரும்பிய ஜனங்கள். அவரது மந்திரிசபையில் இடதும் வலதும் அமர வாய்ப்பு கூட கேட்கிறார்கள். ஆனால் அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. நான் குடிக்கும் துன்பக் கிண்ணத்தில் நீங்கள் குடிக்க இயலுமா? என்று கேட்கிறார். மக்களை அடக்கி ஆள்கிறவர்கள் தலைவர் அல்ல. என்கிறார். உங்களுள் முதன்மையானவராக இருக்க விரும்புகிறவர் அனைவருக்கும் பணியாளராய் இருக்கட்டும் என்றார்.

இந்த எருசலேமில்தான் இயேசு கோபப்பட்டு வெகுண்டெழுந்த நிகழ்சியும் அரங்கேறுகிறது. கோயில் ஏழைகளை சுரண்டும் இடமாக இருப்பதைக் கண்டு ஆத்திரம் கொள்கிறார். கோயிலை ஆக்கிரமித்திருக்கும் வியாபாரத்தனங்களை அடித்து துரத்துகிறார்.

கோயிலில் பலி செலுத்த செல்கிறவர்கள் சொந்தமாக பலிபொருள் இருந்தாலும் அதை பயன்படுத்த முடியாது. மாறாக அங்கே விற்பனைக்கு வைத்திருக்கும் பலி பொருளைதான் வாங்க வேண்டும்- பன்னாட்டு நிறுவனங்களைப்போல- அவன் சொல்லும் விலைக்குதான் அதை வாங்க வேண்டும். அதற்கான பணமாற்று பரிவத்தனையிலும் அநியாய கொள்ளை. பலி செலுத்தாமல் போனாலோ தண்டனைக்குரிய பாவம். சமயத்தைக் காட்டி சாமானியனை சுரண்டும் போது கோபம் கொள்ளாமல் எப்படி இருக்க முடியும்.

விவிலியத்தில் வேறெதன் பொருட்டும் இத்தகைய கோபத்தை இயேசு வெளிப்படுத்தியதில்லை.

அவரது கோபத்துக்கு பிறகுதான் கொதித்துபோன ஆதிக்க வர்க்கம் ‘இனி இவனை விட்டு வைக்கக் கூடாது’ என்று தீர்த்துகட்ட வழி தேடுகிறது.

ஆக இயேசுவின் பார்வையை இங்கே நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

இயேசு எருசலேம் நோக்கி பயணித்த அந்த நிகழ்ச்சிதான் இப்போது குருத்தோலை பவனியாக [குருத்து ஞாயிறு] கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. ஆனால் இயேசு துரத்திய அந்த வியாபாரதனம் அழிக்கப் பட்டு விட்டதா என்றால்….?

இன்றும் வியாபார வர்க்கம்தான் அதிகார மையங்களை உருவாக்குகிறது. கொள்கைகளையும், சட்டங்களையும் தீர்மானிக்கிறது. சாமானியனை சிலுவையில் அறைந்து கொல்கிறது.

அது அதுவாக…

2013-03-12T18:38:00.000+05:30

சித்தப்பா வீட்டில் ‘கன்னுகுட்டி’ உயரத்தில் ஒரு நாய் வளர்க்கிறார். தாடை அகன்ற, கழுத்து வீங்கிய, காது தொங்கிய, மூக்கு கறுத்த அந்த முகத்தைப் பார்த்தால் எவருக்கும் பயம் வரும்.

ஆனால் அது முன்னறையில் சோபாவில் ஒரு குழந்தையைப்போல சுருண்டு மடங்கி படுத்துக் கிடக்கும். அரைகிலோ கறியை தின்றுவிட்டு யார் போனாலும் வாலை ஆட்டிக் கொண்டு குழைந்து நிற்கும்.

இன்று போயிருந்தபோது, பால் பையை வாயினால் கவ்வி தூக்கிவர, நாயை வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தார் சித்தப்பா. அதை அதட்டுவதற்கு கையில் ஒரு குச்சியும் , ஒவ்வொரு முயற்சிக்கும் பரிசளிப்பதற்கு பிஸ்கட்டும் வைத்துக் கொண்டு ஒரு தீவிர பயிற்சியாளராக மாறியிருந்தார் சித்தப்பா.

காலையில் எழுப்பி விடுகிறதாம். அதன் சாப்பாட்டு தட்டை தூக்கி வருகிறதாம். இன்னும் என்னென்னமோ சாகசமெல்லாம் பண்ணுவதாக சித்தப்பா பெருமைப் பட்டுக் கொண்டார். விட்டால் ஐ.ஏ.எஸ் தேர்வை எழுத வைத்து விட்டுதான் ஓய்வார் போலிருந்தது.

ஒரு வேளை அதற்கு பயிற்சியளித்து, வித்தை காட்டி பிழைப்பு நடத்த போகிறாரோ?

நாய்க்கும் இந்த எண்ணம் வந்திருக்கும் போல.. அது என்னை ஏறிட்டுப் பார்த்த பார்வையில் சித்தப்பாவைப் போல சலிப்பு தெரிந்தது.

“காலைல பேப்பர்லாம் எடுத்து வருதுடா.. ஆனா இதுதான்..சவம் பண்ண மாட்டெங்கு..” என்றார் அலுப்புடன்.

ஒரு நாய் நாயாக இருக்க முடிவதில்லை.. மனிதர்கள் உலகில்.

வெளங்கிரும்

2012-04-18T19:38:00.000+05:30

வார்த்தைகள் ஒரு அடையாளம்.

சூழலை, இடத்தை, கலாசாரத்தை, மரபைக் காட்டும் அடையாளம்.

ஒரே மொழிதான் என்றாலும் வெவ்வேறு வட்டாரங்களின் சொல் பயன்பாடுகளுக்கு தனித்தன்மை உண்டு. மற்றவர் எளிதில் விளங்க முடியாதது.

’வெளங்கிரும்’ என்று சொன்னால் சட்டென்று பொருள் விளங்கி விடாது.

கன்யாகுமரி மாவட்டத்தில் இந்த வார்த்தையை சந்திக்க நேரிடலாம்.

’விளங்கிவிடும்’ என்பதுதான் சற்று நசுங்கி ‘வெளங்கிரும்’ வடிவில் நடமாடிக் கொண்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது.. வாழ்க்கையில் அடிபட்டு அடிபட்டு சிலதை இழந்து இந்த நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கலாம் என்று நம்பப்படுகிறது.

பாடம் நடத்துகிற ஆசிரியர் ‘விளங்கிச்சா’ என்று கேட்டால் ‘புரிந்ததா’ என்று கேட்கிறார் என்று புரிந்து கொள்ளலாம். ‘வெளங்கிரும்’ என்று சொன்னால் அதன் அர்த்தம் ‘புரிந்துவிடும்’ என்று புரிந்து கொள்ள தோன்றினாலும் அதன் பொருள் அதுவல்ல.

மேன்மையடையும், உருப்பட்டுவிடும்,சிறந்து விளங்கும் என்றும் அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ளலாம். ஆனால் தொனி அதுவல்ல. வஞ்சப்புகழ்சி குடும்பம். எதிர் கட்சி இருக்கை. நல்லவன் வேடத்தில் இருக்கும் கெட்டவன்.

’நாசமா போயிரும்’ என்பதான வாழ்த்துக்கு இணையானச் சொல். நக்கல் தொனி.

அப்பனுக்கு எதிரே மகன் ’தண்ணி’யடித்தால்‘வெளங்குவியா?’

அந்த மகனிடமே வாங்கி அப்பன் அடித்தால்..’வெளங்கிரும்’.

எல்லாருக்கும் நாப்பது. உனக்கு மட்டும் முப்பது

2012-04-09T19:57:00.001+05:30

நாகர்கோவில் அண்ணா பஸ் நிலையத்தின் நுழைவாசலருகே நடைபாதையில் அந்த பாட்டி இருப்பார். மஞ்சள் பூசி குளித்த முகம். சுத்தமான கதர் புடவை.

சாக்கு பை விரித்து சப்போட்டாவும், கொய்யாவும் பரப்பி வைத்திருப்பார்.வெயில் காலங்களில் வெள்ளரி பிஞ்சு. கைக்கருகே ஒரு அட்டைபெட்டி இருக்கும். அதற்கு மேலே ஒரு தராசு. எளிமையான தொழிலதிபர்.

பக்கத்திலே இருக்கிற பெரிய பழக்கடையில் அடுக்கி வைக்கப் பட்டிருக்கிற சட்டை போட்ட பழங்களையே வாங்கி பழக்கப் பட்டது.அதுதான் அந்தஸ்து என்று புத்தியில் ஏற்றப்பட்டிருந்தது. ஏதோ ஒரு நாளில் நல்ல பழங்களாக எடுத்துக் கொள்ள விரும்பி நானே அந்த கடையில் பொறுக்கியெடுத்த போது கடைக்காரன் கடுப்புடன் வெடித்தான் “ வந்துட்டாரு தொர.. நவுரு.. நவுரு”
சுய கௌரவத்தின் கன்னத்தில் அறை விழுந்தது. வெளியேறிய போது மெழுகு பூசிய பழங்களும் கசந்தன.
அதன் பிறகான ஒரு நாளில்தான் பாட்டியின் பரிச்சயம்.

”வீட்டு தோட்டத்தில விளைஞ்சது மக்களே.. ஒரு கிலோ போடட்டா..” என்பாள்.

”ஒரு துண்டு தின்னு பாக்கியா” கனி தனி சுவையாய்தான் இருக்கும்.

”எல்லாருக்கும் நாப்பது. உனக்கு மட்டும் முப்பது. எத்தனை கிலோ வேணும்” சொல்வதற்குள் தராசை தூக்கி எடை போட தயாராகி விடுவாள்.

நாமே தொட்டு பழங்களை தேர்ந்தெடுக்க நினைத்தாலும் ஏற்கெனவே பட்ட அடியில் விலகியே நின்றேன்.
ஆனால் பாட்டி நமக்காக நல்ல பழ்ங்களை,பெரிய காய்களாய் தேர்ந்தெடுத்து தராசில் போடுவாள். சிலதை எடுத்து பார்த்துவிட்டு ’இது ஆகாது ’ என்பதாய் ஒதுக்கி வைப்பாள். சிலசமயம் பக்கத்து அட்டை பெட்டியில் மறைவாய் வைத்திருக்கும் பழங்களை எடுத்து கரிசனையாய் தருவாள். ’பிள்ளையளுக்கு கொண்டு குடு’ என்று எடை போட்ட பின்னும் ஒன்றிரண்டை சேர்த்து தருவாள். சினேகமாய் சிரிப்பாள்.

அரைகிலோ வாங்கபோன என்னிடம் ரெண்டு கிலோ விற்ற பாட்டி மார்கெட்டிங்கில் எந்த பட்டமும் பெற்றதாக தகவலில்லை.
பாட்டியின் வியாபாரம் சில மணி நேரத்துக்குள்ளே முடிந்து போய்விட்டது. கடையை காலி செய்து விட்டு கிளம்பி விட்டாள்.

பாட்டியின் வியாபாரம் சில மணி நேரத்துக்குள்ளே முடிந்து போய்விடும். கடையை காலி செய்து விட்டு கிளம்பி விடுவாள்.

பாட்டியின் சொந்த தோட்டம் வீட்டுமனையாக கூறுபோட்டு விற்கப்படாதிருப்பதாக.

நடைபாதை நகர நிர்வாகத்தால் விரட்டியடிக்கப்படாமல் இருப்பதாக.

அவள் ஆரோக்கியம் நீடித்திருப்பதாக.

நாளையும் பின்னும் பல நாளும் அவள் வந்து போயிருக்க.... பிரார்த்தனை செய்கிறது மனசு.

சிலுவை மரம்.

2012-04-03T14:07:00.000+05:30

அதிகார வர்க்கம் சிலுவைக்கு கையளித்தபோது.. ஏறக்குறைய அவர் அனாதையானார்.

ஒடுக்கப்பட்டோரின் பக்கம் நின்றது அவர் செய்த குற்றம்.

ஆதிக்க வெறியர்களின் வஞ்சகத்தை உரித்துக் காட்டியது பெரும் பிழை.

எளியோரின் உரிமை வாழ்வுக்கு குரல் கொடுத்தது மாபெரும் சதி.

எப்படி பொறுக்க முடியும்.

ஒரு தச்சனின் மகனுக்கு எங்கிருந்து வந்தது இந்த துணிச்சல். எமக்கு நிகராக நீயாக முடியுமா..?

ஆணையிடுகிற அமைப்பையே கேள்விக்குள்ளாக்கினால்.. விட்டு விட முடியுமா..?

எனவே வெறுப்பின் முள்முடிகளாலும் பழிவாங்கும் ஆணிகளாலும் துளைத்தெடுத்தோம்.

நிருபிக்கப்படாத குற்றச்சாட்டுகளின் மேல் சிலுவையை தூக்கி வைத்துவிட்டு பிலாத்துகள், தங்கள் கயமைத்தனத்தை கைகழுவிக் கொண்டார்கள்.

அவர் கொடுத்த ‘ அழைப்பை’ அடுத்த கணமே ‘ஏற்றுக் கொண்டு’ பின் தொடந்தவர்களே இப்போது ஆளுக்கொரு திக்கில்.

உடன்வந்தோரும் நெருக்கடிகளுக்குப் பயந்து மறுதலிக்கவே செய்தார்கள்.

வழிந்த இரத்த வியர்வையை வலிந்து துடைக்க வந்த வீரமிக்க பெண்டிர் விதிவிலக்கு.

முடியாட்சிகள் போய் குடியாட்சிகள் வந்த பின்னும் வரலாறுகள் மாறவே இல்லை.

சகிப்புத்தன்மையும், நீதிக்காக போராடும் குணமும் கொண்டோரை அப்போதிலிருந்தே சிலுவையில் அறைவதே நமக்கு பழக்கமாயிருந்திருக்கிறது.

உயிர்ப்பு, மூன்றாம் நாள்தான் என்பது தெரியாமலே வாழ்க்கை போய்கொண்டேயிருக்கிறது.

[புகைப்பட உதவி: google images]

பாம்பு

2011-11-28T22:43:00.001+05:30

செக்கசெவேலென்று குருதிபடிந்த போர்களம் போல் காட்சியளித்தது வானம். வெட்டுண்டு உருண்டு விழும் தலைபோல் கதிரவன் ,மேற்கில் விழுந்து கொண்டிருந்தான். போதையேறி தடுமாறிக் கொண்டிருப்பவனைப் போல கடற்பரப்பு ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தது. விம்மி புடைக்கும் அந்த கடல் மார்பில் பாய்மர படகுகள் உரசிக் கொண்டிருப்பது நிழற் சித்திரமாய் ரசிக்க வைக்கிறது.

அந்த அழகை ரசிப்பார் யாரும் இல்லை இப்போது. சொன்னதையே சொல்லும் குடிகாரனைப்போல கரையில் திரும்ப திரும்ப வந்து மோதும் அலைகளோடு விளையாட யாருக்கும் ஆர்வமில்லை. எங்கும் துக்கம் தோய்ந்த முகங்கள்.பயம் நிரம்பிய விழிகள். கூடபுரம் மக்கள் தங்கள் நிம்மதியை தொலைத்து பல ஆண்டுகளாயிற்று. எல்லாம் அந்த புதரால் வந்த வினை.

கூடபுரத்தின் குடியிருப்புகளை ஒட்டிதான் அந்த புதர் இருந்தது. அடர்த்தியான உயரமான புதர். உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்றே தெரியாத அளவுக்கு காடு மாதிரி விரிந்து கிடந்தது. சிலர் வருவதும் போவதும் ரகசியமாய் நடந்து கொண்டிருந்தது. அதன் அருகே செல்ல யாரும் விடப்படவில்லை. ஏதோ ஓர் ராஜாங்க விசயம்.யாரும் நெருங்க துணியவில்லை.

இப்படி இருக்கையில்தான் சில நாட்களுக்கு முன்பு நாய் ஒன்று அந்த புதரைப் பார்த்து நீண்ட நேரமாய் குரைத்துக் கொண்டிருந்தது. ‘என்னடா இது நம் நாய் இப்படி விடாம கத்திக் கொண்டிருக்காதே’ என்ற ஐயத்தில் நாயின் சொந்தகாரனான உதயவர்மன் புதரை எட்டிப் பார்த்தான். புதருக்குள்ளே ஏதோ அசைவது மாதிரியிருந்தது. எட்ட நின்று உற்று பார்த்தவனுக்கு மூச்சே நின்றுவிட்டது சிலகணம்.

உள்ளே சுருண்டு மடங்கி பசியோடு பாம்பு ஒன்று படுத்துக் கிடந்தது. ராட்சச பாம்பு. சத்தம் கேட்டு விழித்துக் கொண்ட பாம்பு எதிரே நாயைக் கண்டதும் உற்சாகமாகி, பிரமாண்டம்மான வாயைத்திறந்து கத்திக் கொண்டிருந்த நாயை ‘லபக்’என்று விழுங்கி பெருமூச்சி விட்டது. உதயவர்மன் பயந்து அலறிக் கொண்டே ஊருக்குள் ஓடினான்.

சத்தம் கேட்டு கூட்டம் கூடியது. ‘அந்த புதரில் ஆபத்து இருக்கிறது. ஆபத்து ’ என்று கத்தியவனை மற்றவர்கள் பொருட்படுத்தவே இல்லை.

‘கிறுக்குத்தனமா எதையாவது உளறிக் கொண்டிருக்காதே. மன்னர் காதில் விழுந்தால் தொலைந்தோம். பேசாமலிரு. மன்னரிடம் சொல்லி நாம் முறையிட்டு பார்ப்போம்’.

அதற்குள் புரவிகளில் வந்த காவலர்கள் கூட்டத்தை விரட்டியடித்தனர். கூட்டம் பயந்து மிரண்டு ஓடி கலைந்தது.

அதன் பிறகு, மக்கள் வீடுகளில் வளர்க்கிற கோழி ,ஆடு,மாடு போன்ற பிராணிகள் காணாமல் போகத் தொடங்கியதிலிருந்து அனைவரின் நிம்மதியும் கரைந்து போனது. யாரும் மூச்சுவிடவே பயந்தார்கள். ஆனால் இவை எல்லாவற்றையும் தின்று கொழுத்துக் கொண்டிருந்தது பாம்பு.

எல்லாம் அடித்து தின்றபிறகு இனி ஆளையும் அடிக்கலாம் என்று நம்பிக்கை அதற்கு வந்ததும் ஒரு நாள் ‘புஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸெ’ன்று தலையை உயர்த்திக் கொண்டு சீறியது. சந்தோசத்தை வெளிக்காட்டிய அந்த பிரமாண்ட சீற்றம் ஊரையே உலுக்கிப் போட்டது. நிம்மதியாக தூங்கிக் கொண்டிருந்த குடிமக்கள் அந்த சத்தத்தை கேட்டதும் அலறியடித்துக் கொண்டு வீதிக்கு வந்தார்கள். கூட புரத்தில் ஏதோ நடக்கப் போகிறது என்பதற்கு எச்சரிக்கை மணியாக இருந்தது அந்த சத்தம்.

‘புக்கிசிக்கி’ என்ற தூர தேசத்து யாத்திரிகனின் பயணக் குறிப்புகளும் மக்களிடம் பரவத் தொடங்கியிருந்த காலம் அது.அவரது குறிப்பில் இது போன்ற பாம்புகள் மிகவும் கொடியன என்றும், அது இருந்த இடத்திலிருந்து பல காத தூரத்துக்கு விசத்தை கக்கி எதிரிகளை அழித்து விடும் என்பதும் அது விடும் மூச்சு காற்றில் புற்பூண்டுகள் கருகிவிடும் என்பதும் வாழிடங்களை விட்டு மற்ற உயிர்களை துரத்திவிட்டு,பலுகிபெருகி நிலமெங்கும் பயன்படுத்த முடியாத நிலைக்கு ஆக்கிவிடும் என்னும் உண்மைகளும் வெளிவந்தவண்ணமிருந்தன.

மற்ற பகுதிகளில் விரட்டியடிக்கப்பட்ட இந்த பாம்பை இந்த இடத்தில் மட்டும் விட்டு வைக்க என்ன காரணமிருக்கும். என்ற ஐயம் எல்லோரிடமும் எழுந்தது.

பாம்பின் அந்த சீற்றத்தைக் கேட்டதுமே உதய வர்மனுக்கு , தான் எதிர்பார்த்த ஆபத்து நெருங்கிவிட்டது என்பதை தெரிந்து போயிற்று. “ இந்த புதர் நமக்கு வேண்டாம்” என்று கூச்சல் மக்களிடம் மனங்களிலும் குரல்களிலும் எழுந்தன.

மெதுவாக தன்னை ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டு சூழ் நிலையை உன்னிப்பாக கவனிக்கத்தொடங்கினான் உதய வர்மன். காட்டின் மையத்தில் பாம்பின் தலை தெரிந்தது.பிரமாண்டமான தலை. ஒன்றல்ல இரண்டு தலை. இரண்டு பாம்புகளோ. அப்படிதான் இருக்க வேண்டும் என்று அனுமானித்துக் கொண்டான்.

குடிமக்கள் தவிப்பும் பயமுமாக கத்திக் கொண்டேயிருந்தார்கள். இன்னும் விழித்துக் கொள்ளாமல் போனால் நமக்கும் நாயின் நிலைதான் என்று திகில் அவர்கள் முகங்களில் விரவி கிடந்தது. எனவேதான் அந்த பாம்பை அடித்து துரத்தி விடவேண்டுமென்று புதரைச் சுற்றி கூடியிருந்தார்கள். அரண்மனை காவலர்கள் அவர்களை ஒரு படையாக வந்து சூழ்ந்தார்கள்.

“அது அரசாங்கமே வளர்க்கிற பாம்பு. தூர தேசத்திலிருந்து கொண்டுவந்து விட்டிருக்கிறோம்.அதை விரட்டக் கூடாது. நமது சாம்ராஜ்ஜியத்தின் பாதுகாப்புக்காக அந்த பாம்பை நாம் மன்னர் வளர்க்கிறார். கஜனாவில் பாதியை அதற்கு செலவழித்திருக்கிறோம். அது இங்கு இருப்பதை அறிந்தாலே எதிரிகள் பயந்து ஓடிவிடுவார்கள். ஆகவே பேசாமல் அதை வளரவிடுங்கள். கலைந்து போய்விடுங்கள்’ என்று எச்சரித்தார்கள். [தொடரும்]

கொள்ளி

2011-10-06T15:06:00.001+05:30

பிறந்த நாள், கல்யாணம் ,சாவு, எதிலாவது பாஸானது, எதையாவது வாங்கினது, சேர்ந்ததுக்கு, பிரிஞ்சதுக்கு இப்படி எல்லாத்துக்கும் பொதுவா ஒரு சடங்கு இருக்கு தெரியுமா..? வேறென்ன.. ‘குடி’க்கிறதுதான்.

குடிப்பது இப்போது ஒரு சமூகக் கடமை.

யாரும், எப்போதும், எங்கே வேண்டுமானாலும் குடிக்கலாம்; தப்பில்லை என்கிற மனோபாவத்திற்கு வந்துவிடுதலே நாகரீகமாகக் கருதப்படுகிறது.

அப்பாவும் பிள்ளையும் , அண்ணனும் தம்பியும் சேர்ந்தே குடிப்பது நமது நாகரீக வளர்ச்சியின் இன்னொரு அடையாளம்.

சாலையோரத்தில் நின்றபடியே ஊற்றிக் கொண்டு வாகனத்தை ஓட்டிச் செல்வதை இயல்பாகப் பார்த்துக் கொண்டு கடந்துவிட முடிகிறது.

கல்விசாலைகள் அருகிலும், கோயில்கள் பக்கத்திலும், குடியிருப்புகளுக்கு நடுவிலும் அரசாங்கம் வெட்கமே இல்லாமல் சாராயம் விற்கிறது. அடுத்த சந்ததிகள் வரை தயக்கமே இல்லாமல் அதைக் குடித்து நாட்டின் வருவாயைப் பெருக்கி தேசபக்தியை காட்டிக்கொள்கிறது.

அத்து மீறும் ஒரு சமூகம், குடும்பம் பேணாத ஒரு தலைமுறை, குற்றங்கள் மீது ஆர்வம் கொண்ட இளையோர் என்று வளர்ந்து கொண்டிருப்பதை சுரணையில்லாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இவர்களிடமிருந்து பிடுங்கி அதில் கொஞ்சத்தை இவர்களுக்கே ‘இலவசங்கள்’ வழங்கி ஓட்டுகளை சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்கின்றன அரசுகள்.

பிரபலமான நவீன இலக்கியவாதிகள் குடிப்பது எவ்வளவு ரசனைக்குரியது என்று நவீனங்கள் படைக்கிறார்கள். பிளாக் எழுதுகிறார்கள். வழிமுறைகள் சொல்லித்தருகிறார்கள். விசயங்கள் சந்தோசமாய் பின்பற்றப் பட்டு விடுகின்றன.

************

நேற்று அலுவலகத்தில் இருந்த போது ஜன்னல் வழியாக எதிரேத் தெரிந்த மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் தீப்பிடித்து எரிந்துக் கொண்டிருந்தது. காற்றில் எழும்பி மலை முழுவதற்கும் அது பரவிக் கொண்டிருந்தது. புதர் மண்டி கிடக்கும் அந்த மலை பூமி சடசடவென்று அழிந்து கொண்டிருந்தது. அணைக்கமுடியவில்லை.

மாலை வீட்டுக்கு கிளம்புகிற போது அறியமுடிந்த செய்தி இதுதான்.

ஓரளவு, தீ ,மலை உச்சி நோக்கி நகர்ந்தபின் ஓடிவந்தார்களாம் நாலுபேர். பக்கத்துக் கல்லூரி மாணவர்கள். தலை முடியெல்லாம் தீயில் கருகி இருந்ததாம். விடுமுறையைக் கொண்டாட புதர் மறைவுக்குப் போனார்களாம். குடி போதையில் சிகரெட் பற்ற வைத்தவன் விட்டெறிந்த தீக்குச்சிக்குதான் மலை இரையாயிற்றாம்.

தீ எரியக் காரணமானவன் செம போதை. எழுந்து நிற்க முடியவில்லை. தீ சுற்றி பரவ பெருத்த உடம்பு கொண்ட அவனை தூக்கிவரவும் முடியாமல்… இவர்கள் மட்டும் தப்பிவிட.. தனக்குத்தானே கொள்ளி வைத்துக் கொண்ட அவனை கரிக் கொட்டையாகத்தான் பார்க்க முடிந்தது.
Photo: google images

விருந்து… விளையாட்டு.. கோலாகலம்..

2011-09-08T23:56:00.000+05:30

மூன்று மாதம் தொடர்ந்து மழை. எங்கும் வெள்ளம். ஏரிகள் நிறைந்து வழிந்தன. காயல் நுரைத்து பொங்கியது. பெரும்பாலும் கரையோரங்களில் அமைந்த குடியிருப்புகள், நகரங்களைச் சுற்றி இன்னும் தலை துவட்டாத மரங்கள் செடிகள் கொடிகள்.. எங்கும் பச்சை பசேல்.

மழை ஓய்ந்த இந்த மாதம் துவங்கிவிட்டது உற்சாகக் கொண்டாட்டங்கள்.

கடந்த சில நாளாய் குமரி மாவட்டத்தில் பூக்களின் விலை தாறுமாறாய் ஏறிப் போனது. வீடுகளில், வெளிகளில் எங்கும் பூக்களை பார்க்க முடியவில்லை. மொத்தமாய் கேரளாவுக்கு சென்றுவிட்டன.

ஓணம். மலையாளிகளின் மகோன்னத விழா. கேரளாவின் அரசுவிழா. கொல்லம் வருடத்தின் முதல் மாதமான சிங்கத்தில் தொடங்குகிறது. பத்து நாள் சிறப்பிக்கப்படும் இந்த அறுவடை விழா, சாதி மத வேறுபாடின்றி எல்லா மலையாளிகளாலும் கொண்டாடப்படுகிறது. உடமைகளை விற்றாவது ஓணம் கொண்டாடுவது கலாச்சாரமாக உள்ளது.

ஓணம் கொண்டாடுவது பற்றி பல கதைகள் நிலவி வந்தாலும் பிரபலமான ஒரு கதை மகாபலி ராஜாவுடையது. அவர் பூமியை ஆண்ட ஒரு அசுரன். அவர் தர்ம சிந்தையும், தாராள மனமும் கொண்ட சக்ரவர்த்தி. ஏற்ற தாழ்வுகள் இல்லாத நீதிமானின் ஆட்சி. குற்றங்களே நடைபெறவில்லை. நீதிமானாக இருந்தார் மகாபலி. அவரது ஆட்சியில் மக்கள் கவலையின்றி சுபிட்சமாக இருந்தனர். அதனால் மன்னனை போற்றி புகழ்ந்தனர்.

மகாபலியை பூலோக இந்திரன் என்று மெச்சுவது தேவலோகத்தில் இந்திரனுக்கு உறுத்தியதாம். அதெப்படி ஒரு அசுரன் நல்ல பெயரெடுப்பது. மக்கள் அவன் பின்னால் போய்விட்டால் தனக்கான மரியாதை குறைந்து போகுமே.அது தன் பதவிக்கு ஆபத்தாகுமே என்று உணர்ந்து கொண்ட இந்திரன் மகா விஷ்ணுவின் உதவியை நாட.. அவர் ஏழை பிராமணனின் வேசத்தில் வாமன அவதாரமாக வந்தார். மகாபலியிடம் தனக்கு மூன்று அடி நிலம் கேட்டாராம். அவன் ஒப்புக் கொண்டதும் விச்வரூபமெடுத்து நிலத்தையும் வானையும் இரண்டு அடிகளால் அளந்தாராம். மூன்றாவது அடிக்கு என்ன செய்வது. மன்னன் தன் தலையைக் கொடுத்தானாம். அதை மிதித்து அவனை பாதாள உலகுக்கு அனுப்புவதற்கு முன் தன் மக்கள் சந்தோசமாயிருப்பதை வருடந்தோறும் வந்து பார்க்கும் அவர் விருப்பத்தை வரமளித்தாராம்.

அந்த வருகையை எதிர் நோக்கிதான் வாசலில் பூ கோலம். மன்னரின் பாதம் தரையில் படலாமா.. ஒவ்வொரு நாளும் வெவ்வேறு விதமான பூக்கள். புதிது புதிதான டிசைன். விருந்து… விளையாட்டு.. கோலாகலம்.. வாணவேடிக்கை எல்லாம் மகிழ்சியோடு இருப்பதை வெளிப்படுத்தவே. நாம் இல்லாவிட்டாலும் மக்கள் இன்னும் மகிழ்சியாக இருக்கிறார்கள் என்பதை மகாபலி பார்த்துவிட்டு செல்ல வேண்டுமாம்.[ கதை சொல்ல வருகிற கருத்து புரிகிறதா?]

முதல் நாள் அத்தம் தொடங்கி பத்தாம் நாள் திருவோணம் வரை கொண்டாட்டங்களின் இன்னோரு முக்கியமான அம்சம் ஓண சத்யா என்றழைக்கப்படும் விருந்து. வாழை இலையில் 11 முதல் 13 கூட்டு வகைகளுடன் பாயாசம் பப்படம் உட்பட பிரமாதமாய் விருந்து.சொந்தம் பந்தம் அயலார் என சேர்ந்து தரையில் அமர்ந்து உண்ணுவது பாரம்பரியம். முடிந்தவரை பிறர்க்கு உணவளித்து பசிபோக்கும் தர்ம சிந்தையை வளர்ப்பதே இதன் உட்பொருள்.

ஓண காலம் கேரளாவின் சுற்றுலா பெருகும் காலம். பாம்பு வள்ளங்களில் நூற்றுக் கணக்கானோர் துடுப்பு பிடிக்க நடைபெறும் படகுப் போட்டி விமரிசையானது.

தெருக்களில்,ஆலயங்களில், தொலைக்காட்சிகளில் கலை பண்பாட்டு நிகழ்ச்சிகள் பரபரக்கின்றன. கேரளத்தை ஒட்டிய குமரி மாவட்டத்திலும் அந்த மகிழ்சி தொற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. இங்குள்ள உயர் கல்வி நிலையங்களில் பெருமளவில் பயிலும் கேரள மாணவர்களால் பயிலகங்களில் அத்தப் பூ கோலப் போட்டிகள் நடக்கின்றன. பாரம்பரிய வெள்ளை முண்டு உடுத்து மாணவிகளும் பட்டு வேட்டி சட்டை அணிந்து மாணவர்களும் ஓணத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறார்கள். கலகலப்பான கலை நிகழ்சிகள் அரங்கேறுகின்றன. நீண்ட விடுமுறை விடப்படுகிறது.

மகிழ்சியாய் இருப்பதே மகிழ்சியை கொண்டுவரும். நம்பிக்கைகள் அதற்கு பயன்படுமானால் வரவேற்போம். வாழ்த்துவோம்.

ஓணம் நல்வாழ்த்துகள்.

அரசு கேபிள் வந்தது… DTH வளருது.

2011-09-04T21:30:00.000+05:30

இப்போது தெருக்கள் அமைதியாக இருக்கிறது. சாத்திய ஜன்னல் வழியாக கசிந்து கொண்டிருக்கும் டீ.வி.யின் அலறல்கள் இல்லை. படபடப்பில்லாமல் சமையல் வேலைகள் நடைபெறுகின்றன. மாணவர்கள் படிப்பில் கவனம் செலுத்துகிறார்கள். அவர்கள் பார்வை குறைபாடு மெல்ல மெல்ல நீங்கி வருவதாக தகவல். விருந்தினர்கள் முழு மனதோடு உபசரிக்கப் படுகிறார்கள். சரியான நேரத்துக்கு சாப்பிடமுடிகிறது.

இதெல்லாம் எப்படி நிகழ்ந்தது.

இந்த மக்கள் மீது அம்மா அரசு கொண்டுள்ள அக்கறையின் விளைவாகதான் இந்த மாற்றங்கள் என்று சொன்னால் மிகையில்லை. குறைந்த கட்டணத்தில் அரசு கேபிள் தொடங்கப் பட்டதிலிருந்து மக்கள் டீ.வி யை மூடிவிட்டார்கள். மாற்றங்கள் படிப்படியாக வரத் தொடங்கி விட்டன. ஒரு குடும்பத்தின் ஏகாதிபத்தியத்தை அப்புறப்படுத்தி பல்லாயிரம் குடும்பங்களுக்கு நிம்மதி கிடைக்க வழி வகுத்திருக்கிறது இந்த அரசு.

1 கோடியே 45 இலட்சம் இணைப்புகள் கொண்ட 34,344 ஆபரேட்டர்கள் அரசுடன் இணைந்து இந்த சேவையில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள்.

குமரி மாவட்டத்தில் 8 எம்.எஸ். ஓ களின் 400 ஆபரேட்டர்கள் தங்களது 75 ஆயிரம் இணைப்புகளோடு ஜோதியில் கலந்திருக்கிறார்கள். மாவட்டத்தில் ஒளிபரப்பாகும் 60 சானல்களில் 12 உள்ளூர் சானல்கள். 10க்கும் மேற்பட்ட மலையாள சானல்கள். 20 பிறமொழி சானல்கள். பெரும்பாலானவை ஒரு துணுக்கை ஜவ்வாக இழுத்து 24 மணி நேரமாகக் காட்டும் செய்தி சானல்கள். இன்னும் பாதி சினிமா இசை…

விருப்பமில்லா சானல்களை வலுக்கட்டாயமாக திணித்து இவைகளுக்கு 70 ரூபாய் கட்டணமா என்று இப்போது கேட்க முடியாது.

கட்டண சானல்கள் ‘விரைவில்’ வரப் போகிறதாம். அந்த விரைவு எப்போது என்று தெரியாததால் வினையை விலை கொடுத்து வாங்குவது மாதிரி DTH சேவையை நாடி அவசர அவசரமாக நகர்வோரை என்ன செய்வது. இவர்கள் அரசுக்கு ‘மாதத்துக்கு 60 கோடி வாருவாயை’ வர விட மாட்டார்கள் போலிருக்கிறது. ஒருவேளை ஏகபோகமாய் சம்பாதிக்க அரசு மறைமுகமாக DTH நிறுவனங்களோடு ஒப்பந்தம் போட்டிருக்கிறதோ என்னவோ..?

அடுத்த ஞாயிற்றுக் கிழமை.

2011-09-02T21:29:00.000+05:30

அவள் முகம் பார்த்த

மூன்று தினத்திற்குப் பின்னும்

பெய்து கொண்டிருக்கிறது

வெளியே தெரியாமல் மழை.

உற்சாக துள்ளலோடு கவிதையை எழுதிவிட்டு நிமிர்ந்த போது வெளியே நிஜமாகவே மழை தூறிக் கொண்டிருந்தது.

ஜன்னலருகே போய் நின்று வெளியே வெறித்தேன். ‘சட்சட்’ என்று தரையில் பட்டுத்தெறிக்கும் துளிகள் ஒன்றாகக் கைகோர்த்து ஒரு பயணம் தொடங்கியிருந்தன. புழுதியடங்கி மண் வாசம் கிளர்ந்து நாசிக்கு பரவியது. தென்னை மர மூட்டில் கட்டியிருந்த ஆடு அங்கும் இங்கும் கயிற்றை இழுத்துக் கொண்டு கத்தியது. அம்மா முந்தானையை தலைக்குப் போட்டுக் கொண்டு மழையிலேயே நனைந்தபடி, ஆட்டை அவிழ்க்க.. அது அம்மாவையும் இழுத்துக் கொண்டு ஓலைக் குடிசைக்குள் ஓடியது. கறுகறுவென்று அடர்ந்த மயிரை சிலமுறை உதறி உலர்த்திக் கொண்டது ஈரத்தை.

ஒரு குதிரைக்குட்டி மாதிரி இருந்தது ஆடு. அடர்த்தியான கரு முடி. காளைகளுக்கு இருப்பது மாதிரி பிடறியில் சிலுப்பிக் கொண்டு திமிள். நல்ல தேக்கு கட்டை போல் உறுதியான கால்கள். கம்பி துண்டு மாதிரி மேல் நோக்கி வளர்ந்த கொம்புகள் உட்பக்கம் சற்றே வளைந்திருந்தது. எந்த நேரமும் தொண்டையை இறுக்கி கனைத்துக் கொண்டே இருந்தது. கட்டி போட்டு நல்ல தீனி போட்டதில் மத மதப்பாக இருந்தது.

அம்மாதான் இந்த ஆட்டை குட்டியாக வாங்கி வந்தாள். அந்தோணியார் குருசடியில் காணிக்கையாக வந்த இந்த குட்டியை ஆயிரத்து ஐனூறு ரூபாய்க்கு ஏலத்தில் எடுத்து வந்தாள். உனக்கு ஒரு நல்லது நடந்தா அதே கோயில்ல இந்த ஆட்ட வெட்டி அசனம் குடுக்கனும்டா. என்று வேண்டிக் கொண்டிருந்தாள்.

வீட்டிலேயே கட்டிப் போட்டு நல்ல புல்லும், தளையும் வெட்டி வந்து கொடுப்பாள். கஞ்சி தண்ணியில் தவிடு பிசைந்து தாகம் தணிக்க வைப்பாள். அதனால்தானோ என்னவோ அது அம்மாவிடம் மட்டும் கொஞ்சம் அடங்கி இருக்கும். தினவெடுத்து திரிகிற ஆடு. மற்றவர்கள் யார் போனாலும் முட்ட வரும் அல்லது வன்புணர்ச்சிக்கு எத்தனிக்கும்.

நாட்டில் எதுஎதுவோ பற்றாகுறை என்று அறிந்திருக்கிறேன். பெண்களுக்கும் பற்றாகுறை என்பதை சமீப காலமாகதான் உணர்ந்தேன். அதனாலேயே அம்மா சொன்ன நல்லது நடக்காமல் இழுத்தடித்துக் கொண்டேயிருந்தது.

முன்தலை முடி மெல்ல மெல்ல எல்லைகளை விரித்துக் கொண்டே போகிறது. கறுத்த நெற்றியும், பெரிய விழிகளும் ஒரு தகுதி இழப்பின் குறியீடுகளாக மாறிக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

என்னோடு சேர்ந்து ஆட்டுக்கும் வயசாகிக்கொண்டே போவதில் அப்பாவுக்கு வருத்தம். நல்லா முத்திப் போச்சின்னா கறி நல்லாயிருக்காதாம். அதுக்குள்ள வேண்டுதல் நிறைவேற வேண்டுமென்று அவர் தனியாக வேண்டிக் கொண்டார்.

ஒத்தைக்கொரு பிள்ளை, கை நிறைய சம்பாத்தியம். என்ன குறை என்று நினைக்கத்தோன்றும். ஆனாலும் ஏதோ ஒரு குறை இருக்கிறது போல. அந்த நல்ல காரியம் எனக்கு தள்ளிக் கொண்டே போனது.

என்னோடு சுற்றித்திரிந்த நண்பர்கள் எல்லோருக்கும் சடசடவென கல்யாணமாக எல்லாவனுக்கும் போய் மொய் வைத்தாகி விட்டது.இப்போ மிச்சமிருக்கிற என்னைப் பார்த்து “ நீ எப்படா சாப்பாடு போடப் போற” என்று ஆளாளுக்குக் கேட்டு வெறுப்பேத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதில ஒருத்தன் பொன் பண்ணி “மாப்பிள. எனக்கு பொண்ணு பொறந்திருக்கு. இன்னும் கொஞ்ச நாள் பொறுத்துக்க. உன்னையெ மாப்பிள்ளையாக்கிகிறேன்.” என்றான். பாவி.

என்ன ராசியோ தெரியலை நான் போற இடமெல்லாம் முட்டு சந்தாதான் ஆகிப் போகுது.

“மாப்பிள்ளை என்ன ஒல்லி பிச்சான் மாதிரி நெடு நெடுன்னு இருக்கான்.எங்க வீட்டு வாசப்படியெல்லாம் இனி இடிச்சி மாத்தமுடியாதுப்பா. நீங்க வேற இடம் பாருங்க” என்று நக்கலாக முதல் மறுப்பு வந்த போது மறுகிப் போனது மனசு.

அப்புறம் சித்தி “ நல்ல பொண்ணு, பெரிய குடும்பம், ஒருதடவை பார்த்திட்டு வந்திருவோம்” என்று கூட்டிப் போன இடம் நன்றாகதான் இருந்தது. பொண்ணு என்னைப் பார்த்து உதடு சுழித்ததில் கிறங்கிதான் போனேன். ஆனால் கல்யாணத்தை எப்போ வைக்கலாம் என்றபோது ‘கொஞ்ச நாள் போகட்டும் பொண்ணு படிச்சிட்டு இருக்கு ‘ என்றார்கள்.

கொஞ்ச நாள் போனதும் ‘பொண்ணுக்க தங்கச்சி படிச்சிட்டு இருக்கு’ என்றார்கள். புரிந்து போயிற்று.

“அதுகளுக்கு உன்னை புருசனா அடையிறதுக்கு கொடுப்பினை இல்ல மக்கா.. விட்டு தள்ளு” என்றாள் ரெண்டு நாளைக்குப் பிறகு வந்த சித்தி.

“ஒத்தைக்கொரு பிள்ளைன்னா.. மனுசன் இல்லியா.. ஒத்தையா வளரதுக விட்டுக் கொடுக்காதாம், அடம் பிடிக்குமாம், அனுசரிக்காதாம்.. எந்த மடையன் சொன்னான். கிறுக்குப் பயபுள்ளய. அதையும் நம்பிகிட்டிருக்கு..” தனக்குத்தானே அங்கலாய்த்தாள் சித்தி.

அப்பாவின் பாதி நாள் வேலையே தெரிந்தவர்களிடம் தெரிந்த பெண்ணைப் பற்றி விசாரிப்பதுதான் என்றானது.

வெளி நாட்டிலிருக்கும் அமரன் சாட்டிங்கில் ஆச்சரியமா கேட்டான். ”என்னாடா இன்னுமா அப்படியே இருக்க”

“விடுங்க பாஸ். இன்னும் கொஞ்ச நாள் சுதந்திரமா இருக்கேன்” என்று சாமாளித்தாலும் இவர்களென்ன நான் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ளவில்லையென்றால் உலகமே அழிந்து விடுகிற மாதிரி கவலைப் படுகிறார்கள் என்று தோன்றியது.

அலுவலகத்தில் இறுக்கமான நேரங்கள் கலகலப்பாக மாற்றப் படுவதற்கு என் பிரம்மச்சரியம்தான் பயன்படுகிறது.

தாமரைச் செல்வன் தத்துவம் கூட சொல்வார்.” தம்பி. கல்யாணம்கிறது, புதுப்படம் போட்ட சினிமாத் தியேட்டர் மாதிரி. வெளியே இருக்கிறவன் டிக்கெட் வாங்க முண்டியடிக்கிறான். உள்ளே இருக்கிறவன் என்னடா படம் இதுன்னு வெளிய ஓடத் துடிக்கிறான். இதான் வாழ்க்கை”

தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என்று இருக்கிற ஜானகி மேடம் கூட கலாய்க்கிற அளவுக்கு போய் விட்டது நிலமை.

இவை எல்லாவற்றுக்கும் முடிவுகட்ட வேண்டும் என்றுதான் அடுத்த பார்த்த பெண்ணை கட்டிக்கொள்ள கண்ணைமூடிக் கொண்டு சம்மதித்தேன்.

அவள் இரண்டு மூன்று முறை போன் பண்ணியதும்.. அடடா முழுசா பார்க்காமல் போய்விட்டேனே.அவள் எப்படி இருப்பாள் என்று ஆவல் உந்த, அடுத்த முறை போன் செய்த போது “எங்காவது வெளியே போயிட்டு வருவமா” என்றேன். பிகுபண்ணாமல் சம்மதித்தாள்.

வந்தவளை பைக்கில் எற்றிக் கொண்டு முட்டம் போனேன். தோளில் கைபோட்டு முதுகில் சாய்ந்து வந்தாள். பாறைகள் நிறந்த முட்டம் கடலில் பிரமாண்டமான அலைகள் எழும்புவது பார்க்க பரவசமாக இருக்கும். மதிய நேரத்தில் ஆளே இருக்காது. நாங்கள் போனபோது ஐஸ் வண்டிகாரன் மட்டும் இருந்தான். பைக்கை ஓரம் வைத்து விட்டு இறங்கி நடந்து அமைக்கப்பட்டிருந்த காங்கிரீட் குடிலில் போய் அமர்ந்தோம். கடல் மூர்க்கமாய் இருந்தது.

பேசினேன்.பேசினோம்.அவள் எல்லாவற்றுக்கும் சிணுங்கலாய் சிரித்தது எனக்கு பிடித்திருந்தது. சந்தோசமாய் உணர்ந்தேன்.

மெல்ல எழுந்து அவள் கையை கோர்த்துக் கொண்டு நடந்து கடலலையில் கால் நனைத்தோம். கரைக்கு வந்த அலைகள் திரும்பிப் போகும்போது காலுக்குக் கீழே மண்ணைப் பறித்து நிலைதடுமாற வைத்தது. அம்மாதிரியான தருணங்களில் அவள் என்னை சாய்ந்து அணைத்துக் கொண்டாள். எனக்கு உற்சாகமாகிப் போனது.

நீர்பரப்பில் எட்ட இருந்த ஒரு வட்டப் பாறையில் அலை மோதி உயரமாய் எழுந்து, பூவானமாய் சரிந்து விழுந்தது. அதைப் பார்த்த போதுதான் எனக்கு அந்த எண்ணம் தோன்றியது. அந்த அலையின் பின்னணியில் இவளை வைத்து ஒரு புகைப்படம் எடுத்தால் எப்படி இருக்கும்.

கையிலிருந்த செல்போனில் நல்ல காமிரா இருந்தது.

தயங்கிய அவளை நீரில் நடந்து பாறையில் ஏற்றி விட்டேன்.’அப்படியே நில்லு.ஒரு நிமிசம்’ என்று சொல்லி அலை எழும்ப காத்திருந்தேன்.

நான் எதிர்பார்த்தபடியே பிரம்மாண்டமாய் ஒரு அலை புரண்டு வந்து கம்பீரமாய் மேலெழும்ப.. நான் படமெடுக்கும் வினாடிகளுக்குள் அவளையும் வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டு போனது.

“பாவி.. பாவி.. சும்மா இருந்த பிள்ளைய கூட்டிட்டுபோய் அநியாயமாய் கொன்னு போட்டியே. உருப்படுவியா நீ… நாசமா போயிருவா..”

சாபம் பெற்ற கொலைகாரனாகிப் போனேன்.

அந்த ரணம் இலகுவில் ஆறவில்லை.

இனி பெண் பார்ப்பதற்கென்று எங்கேயும் போவதில்லை என்று முடிவெடுத்திருந்தேன்.

அம்மா போகாத கோயிலில்லை. வேண்டாத தெய்வங்களில்லை.

“ இன்னும் எத்தனை காலத்துக்குதான் அதையே நினைச்சிட்டு இருப்ப. இப்படி உசிரோட உருகிஉருகிப் போறதை பாக்க முடியலை மக்கா” அம்மா வருந்தினாள். மெல்ல மெல்ல ஒவ்வொரு நாளும் என் மனசை வருடித் தேற்றினாள்.

பின்னொரு நாளில் “நாம தேடிப் போகலை. நம்மளை தேடி வந்திருக்கு. கடவுளா பார்த்து அனுப்பியிருக்காரு. இந்தா பாரு.” என்று ஒரு புகைப்படத்தைக் காண்பித்தாள்.

“உனக்கு பிடிச்சாலும் பிடிக்காட்டியும் நாங்க இத முடிச்சிரலாம்னு இருக்கோம். ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆட்டை அடிச்சி கோயில்ல அசனம் குடுக்கப்போறோம். அன்னிக்கே அவங்களையும் வரச் சொல்லி பேசி முடிச்சிருவோம்” என்றார் குடும்பத்தோடு வந்திருந்த சித்தப்பா.

நான் பேசாமலே இருந்தேன். என் முன்னால் வைக்கப் பட்ட புகைப்படத்தை பார்த்தேன். பார்க்கப் பார்க்க பரவசமானது. உற்சாகத்துள்ளலோடு கவிதை வந்தது. எழுதியபோது மழையும் வந்தது.

ஆட்டின் ஆயுள் தீர்மானிக்கப்பட்ட அடுத்த ஞாயிற்றுக் கிழமை.

சித்தப்பாமார்கள் , அத்தைமார்கள்,மற்றும் நண்பர்கள் எல்லாம் வந்து சேர..

சமையல் வேலை தடபுடலாக நடந்தது. சாமியார் வந்து ஜெபம் செய்து தீர்த்தம் தெளித்து ஆட்டை மந்திரித்தபோது ஆடு கடைசி இலையை அசைபோட்டுக் கொண்டிருந்தது.

கிடாவை வெட்ட வந்தவன் நன்றாக குடித்திருந்தான். ஆட்டை இழுத்து நடப்பட்ட குட்டை கம்பில் கட்டியபோது, அது எதையோ உணர்ந்திருக்கும்.. ‘ம்ஹேஏஏஏஏ..’ என்று அடிக் குரலில் கதறியது.

“ஆமாண்ணே பொண்ணு வீட்ட்டுகாரங்ககிட்ட பனிரெண்டு மணிக்கு வரச் சொல்லியிருக்கேன். இப்ப வந்திருவாங்க..” சித்தப்பா அப்பாவிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

கிடாவெட்டி ஆட்டின் கதறலைப் பொருட்படுத்தாது அதன் நான்கு கால்களையும் இழுத்து கீழே தள்ளினான். அது திமிற முடியாமல் இரண்டுபேர் அதன் கால்களை தங்கள் கால்களால் அழுத்திப் பிடிக்க.. கூரான கத்தியால் அதன் கழுத்தை சரக்கென்று கீறினான். ஆட்டின் தொண்டைக்குள்ளிருந்து ஒரு கேவல் எழுந்து நசுங்கியது. வடிந்த இரத்தத்தை அலுமினிய பாத்திரத்தில் பிடித்தான். ஆட்டின் கண்கள் மிரண்டு மிரண்டு யாரையோ தேடுவது போலிருந்தது. அதன் உடம்பு விலுக்விலுக் என்று துடித்துக் கொண்டிருக்க, மடியிலிருந்து பீடி எடுத்து வாயில் வைத்து பற்ற வைத்துக் கொண்டான். அதன் மரண ஓலம் என் மூச்சை அடைத்தது.

செல்வா வந்து தோளைத்தொட்டான். “ மாப்பிள.. சப்பிடறதுக்கு முன்ன நாங்க சாப்பிடணுமில்ல. எற்பாடு பண்ணு.”

“முத பந்தியில சாப்பிடப் போறீங்களா?”

“உங்கிட்ட போய் சொன்னேன்பாரு. சாப்பிடறது கடைசிப் பந்திக்கே சாப்பிடுக்கலாம்.இப்ப ஒரு ஆயிரம் ரூபா எடு” என்று பறித்துக் கொண்டு , நண்பர் கூட்டத்தையும் இழுத்துக் கொண்டு போனான்.

அப்பாவும் ,சித்தப்பாவும் எதற்கோ பரபரத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“என்னாச்சிப்பா.. ஏதாவது பிரச்சனையா?” என்றேன்.

“ஒண்ணுமில்லைப்பா” என்று நகர்ந்தார். அம்மா கோயிலுக்குள் போய் முழங்காலிட்டு வேண்டுவதைப் பார்க்க முடிந்தது.

“அண்ணே. நான் வெயிட் பண்ணுங்க இப்ப வந்திருதேன்.” என்று சித்தப்பா வாடகைகார் பிடித்துக் கொண்டு எங்கோ கிளம்பிப் போனார்.

நண்பர்கள் கும்மாளமாய் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

அரைமணி நேரம் கடந்து சித்தப்பா சோர்வாய் வந்து சேர்ந்தார். அவர் முகம் ரொம்ப தெளிவாய் இருந்தது. என்னைத் திரும்பிப் பார்க்காமலே “அசனத்தை தொடங்கிருங்க” என்றார்.

“ஏன்..என்னாச்சி...”என்றார் அப்பா.

“பாவம்ணே.. அந்த புள்ளையாவது விரும்பினவன் கூட வாழட்டும்ணே..” என்றார் சித்தப்பா ரகசியமாய்.

நான் மௌனமாய் குனிந்து சாப்பிடத் தொடங்கினேன்.

துடிப்படங்கி குழம்பாகியிருந்த ஆட்டுக்கறி, அப்பா கவலைப்பட்ட மாதிரியே முற்றி சாப்பிட முடியாமலிருந்தது.

வேற யாரும் இல்லியா உங்க வீட்ல..?

2011-08-29T23:09:00.000+05:30

படுக்கையிலிருக்கும் வயதான நோயாளியின் வாழ்க்கை வேதனை நிறைந்தது. ஆயினும் வலி மிகுந்தது எதுவென்று கேட்டால்… நோயாளிக்கு துணையாயிருப்பது.

மல்லாந்து கிடக்கும் நோயாளியின் நீண்டு கிடக்கும் கை நரம்பு வழியாக மருந்து ஏறிக் கொண்டிருந்தது. கண்களில் நீர் கசிந்து கொண்டிருந்தது. பயமா, வேதனையா புரியவில்லை.. ஒவ்வோர் அவயத்திலும் ஒரு இயலாமை. படுக்கையில் வீழ்ந்து கிடக்கிற உடலோடு.. மனமும் சுருண்டு கிடக்கிறது. இலகுவாய் செய்த காரியங்கள் இப்போது நம்மால் முடியவில்லையே என்ற கவலையால் வலுவிழந்து கிடக்கிறது.

உலகில் எல்லோரும் சந்தோசமாய் இருக்க எனக்கு மட்டும்தான் இந்த துயரம் என்று ஒரு மறுகல். முனங்கவும் முடியாமலிருக்கும்.

மருத்துவமனையின் ஒவ்வோர் நடமாட்டமும் வேதனை அப்பிய முகங்கள். இல்லாத நோயில்லை. ஆனால் எல்லா நோயும் ஒரே சொடக்கில் மாறிவிட வேண் டும் என்று ஆசிக்கும் ஏக்கங்களுடன்…

புதிது புதிதாய் மருந்து பெயர்களும் அதன் பயன்களும் பிடிபட்டுவிடும்.

நோயாளிக்கு நோய் வலியென்றால் உடனிருப்பவருக்கு காத்திருத்தல் வலி.

வயதான நோயாளியை கவனிப்பது இன்னும் பொறுப்பும் மிகுந்தது. அசைவினாலேயே உணர்த்தும் சங்கேத மொழியை புரிந்து கொள்வது முதலில் சிரமம் வரும். புரியாவிட்டால் சலிப்பும் கோபமும் வரலாம். சிறு முனகலுக்கும் கவனிப்பு தேவைப்படும். படுக்க ,திரும்ப ,எழும்ப, உதவியாக வேண்டும். மலம் அள்ளி, துடைத்து, வலி என்று சொல்கிற இடத்தை தடவிக் கொடுத்து.. தூக்கத்திலும் சிறு அசைவுக்கும் பதட்டத்துடன் எழுந்து… வேதனையோட பொழுது நீண்டு கொண்டே போக.. ஒரு கட்டத்தில் நமக்கே நோயுணரும். ஒரு நிமிடம் அகல முடியாது.. தினசரி புதிது புதிதாக நோய் இருப்பதாக தாங்களே கற்பனை பண்ணிக் கொண்டு.. இப்போ நான் செத்துப் போயிருவேன். என்று சதா முனகிகொண்டிருக்கையில் பொறுமை நம்மை கைவிட்டுவிடும்.

டாக்டர் வந்து’ எப்படியிருக்கீங்க” என்றால் புதிது புதிதான இடங்களில் வலி இருப்பதாய் சொன்னால்தான் அவர்களுக்கு நிம்மதி ஏற்படும்போல.. நடக்க முடியலை. அசைய முடியலை .தூங்க முடியலை, சாப்பிட முடியலை. பேதி போகலை, பேச முடியலை என்று பட்டியல் நீளமாய் இருக்கும். டாக்டருக்கு எல்லாம் பழகிய விசயம். ‘சரியாயிடும்’ சிரித்துக் கொண்டே சாப்பிட வேண்டிய மாத்திரை பட்டியலில் இரண்டை சேர்ப்பார்.

ரெண்டு நாளாய் கவனித்ததில் ஒரு விசயம் தெளிவாய் புரிந்தது. நோயாளி எந்த பாலினமாக இருந்தாலும் துணையாக பெரும்பாலும் பெண்கள்தான் இருக்கிறார்கள். ஆண்கள் அவ்வப்போது வந்து போகிறவர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள்.

காலை பத்திரிகையை வாங்கி எழுத்து எழுத்தாய் படித்தாலும் நேரம் நகரவில்லை. சும்மாயிருந்து தூக்கம் வரும். படுக்கலாம் என்று லேசாக சரிந்தால்.. ‘எப்பா.. எனக்கு நெஞ்சு வலிக்குதே...’ என்ற அலறலில் .. படபடப்பு எகிறும்.

வெளியே வந்து புற நோயாளி பிரிவில் வந்து உட்கார்ந்தாயிற்று. நாலு பேரை பார்த்தால் தெம்பாக உணரலாம் என்ற நப்பாசை.

கணவனும் மனைவியுமாக என் முன்னால் இருந்தார்கள். அவள் அவன் தோளோடு சாய்ந்திருந்தாள். சமீபத்தில் மணமானவர்கள் போலிருக்கிறது. “அவனுக்கு ரூபா கொடுத்ததை ஏன் என்கிட்ட சொல்லலை.” அவள்தான் கேட்டாள். பின்னால் ஆளிருந்து கேட்பான் என்ற தயக்கம் அவளிடம் இருக்கவில்லை. “சொன்னா நீ சண்டை போடுவ அதான்..”

“அப்ப நான் சண்டைகாரியா. ஒவ்வொருத்தியை மாதிரி உங்களை கடிச்சி குதறிட்டா இருக்கேன்.இப்படி வேற என்னவெல்லாம் எனக்குத் தெரியாம பண்ணியிருக்கீங்க.”

“இதுக்குதான் நான் எதுவும் சொல்றதில்ல.”

சற்று நேர அமைதிக்குப் பின் சொன்னாள்.”ஒகே இனி நான் சண்டை போடல. சொல்லுங்க.”

“பிராமிஸ்”

கையிலடித்து சத்தியம் செய்தாள். “சரி இனி நீ சண்டை போடலேன்னா எது நடந்தாலும் நான் சொல்றேன் என்னா..”

“வேற என்ன நடந்தது சொல்லுங்க.”

“வேற எதுவும் இல்ல. இனி நடந்த சொல்வேன்னுதானே சொன்னேன்.”

“அதான் எனக்கு இந்த கல்யாணத்திலேயெ இன்டிரஸ்ட் இல்ல தெரியுமா.”

“எனக்கும்தான். அத எதுக்கு இப்ப சொல்றீங்க.. என்ன பாக்க வந்த அண்ணைக்கெ வேண்டாம்னு சொல்லியிருக்க வேண்டியதுதானே..”

“நீ மட்டும் என்ன தனியா மொட்ட மாடியில் பேசணும்னு கூட்டிகிட்டு போயிட்டு வழிஞ்சி வழிஞ்சி நின்னுகிட்டு இப்ப இஸ்டமில்லையாம் இஸ்டம்..”

“அன்னைக்கெ நான் இஸ்டமில்லாதத காட்டதான் கறுப்பு சுடிதார் போட்டிருந்தேன்.பார்த்திருப்பீங்களே. “

நல்லவேளை அடுத்ததாக டாக்டர் அவர்களை உள்ளே அழைத்தார். ஒரு உரசல் அத்தோடு தவிர்க்கப்பட்டது. வீடுகளின் நெருக்கடிகளால் அந்த மருத்துவமனை மனம் விட்டு பேசுகிற இடமாக தோன்றியிருக்கிறது அவர்களுக்கு.

மறுபடி படியேறி மாடிக்கு வந்தபோது வராண்டாவில் கிடந்த பெஞ்சில் அந்த சிறுவன் சோகமாய் உட்கார்ந்திருந்தான். வெறித்த மாதிரி இருந்தது அவன் பார்வை.

“தம்பி இங்கே என்ன பண்ற” என்றபோது தயக்கத்தோடு என்னை அளந்தான். பேசலாமா பேசக்கூடாதா என்கிற மாதிரி. “எங்க பாட்டி இங்க இருக்கு”

“எங்க”

அறை எண் நான்கு என்பதாய் கை விரல் காட்டினான்.

“அவங்களுக்கு என்ன பண்ணுது.”

“மூச்சு விடமுடியலை. சுகர். காலில் புண்ணு.”

“கூட வேற யாரும் இல்லியா”

“ம்ஹும்”

“உங்க அப்பா?”

“டூட்டிக்கு போயிருக்கு.”

“அம்மா?”

“வீட்ல. வந்தா பாட்டி கூட சண்டை போடும்.”

“அப்ப நீதான் பாட்டிக்குத் துணையா.”

“ம்”

அவன் பாட்டி இருந்த அறையை எட்டிப் பார்த்தேன். ஆக்சிஜன் பொருத்தப்பட்டு மல்லாந்து கிடந்தார். தனியொரு ஆளால் தூக்க முடியாத கனத்த உடம்பு.

“ நீ எப்படி… தனியா.. சமாளிச்சிருவியா… “

அவன் பதில் சொல்லத் தெரியாமல் வறட்சியாய் சிரித்தான்.

“படிக்கிறியா?”

“ம்.ஏழாம்பு.”

“ஸ்கூலுக்கு போகலையா?”

“லீவு போட்டிருக்கேன். “

“வேற யாரும் இல்லியா உங்க வீட்ல..?”

“இல்ல..” பையன் சலிப்போடு நகர்ந்தான்.

படம்:suleka.com

முற்றிலும் கெட்டு போவதற்குள் ஒருமுறை…

2011-08-18T22:50:00.002+05:30

ஒருமுறை மேற்கு கடற்கரைச் சாலையில் பயணித்துக் கொண்டிருந்த குமரி மாவட்டத்தின் முன்னாள் ஆட்சியர் ககன் தீப்சிங் பேடி அந்த இடத்தைப் பார்த்ததும் வண்டியை நிறுத்தி ரசிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்.அடடா குமரி மண்ணில் இப்படி ஒரு எழில் பிரதேசமா? கவனிப்பாரின்றி கிடக்கும் அந்த இடத்தை நோக்கி ஏன் உலகின் பார்வையை திருப்பக்கூடாது என்று யோசித்ததின் விளைவு.... அந்த இடம் சுற்றுலா தலமாக அறிமுகமானது. அதன் பிறகுதான் பலரின் பார்வையும் சொத்தவிளை நோக்கி திரும்பியது.

பரந்த வெண்மணல் வெளி. நீண்ட கரை [4 கிலோமீட்டர்] தெளிவான நீல கடல். ஆர்பாட்டமில்லாத அலை. ஆழமில்லாத கடல்பரப்பு. சொத்தவிளை கடற்கரை இப்படிதான் இருக்கிறது. இதுபோன்ற கடற்கரை மாவட்டத்தில் வேறெங்கும் இல்லை. தமிழ் நாட்டிலேயே நீளமான கடற்கரையாம்.

[கன்யாகுமரி கடற்கரை இவ்வளவுதான்]

கன்யாகுமரியில் கடற்கரை பாறைகள் நிறைந்தது. அதில் மோதும் ராட்சச அலைகள் எப்போதும் ஆபத்தானவை. கரை என்ற மணல்வெளி கிழக்கு பகுதியில் மிக சொற்பமாய்தான் இருக்கிறது. மீன்பிடி படகுகள் நிறந்த மேற்கு பகுதி சேறும் சகதியுமாய் நிறந்திருக்கும். விவேகானந்தரும் வள்ளுவரும் இல்லையென்றால் கன்யாகுமரிக்கு மரியாதை யில்லை. கரையோரம் ஆளில்லா மண்டபங்கள் நிறைந்து இயற்கை இயல்பாயில்லை.

ஆனால் சொத்தைவிளை இயற்கை இன்னும் குதறப்படாமல் அமைதியாய் இருக்கிறது. சுற்றுலாதலம் என்று அடையாளப்படுத்துவதற்காக ஒரு காட்சிக் கோபுரமும், சின்ன சின்ன சில அமர்வு குடில்களும் தவிர இடம் சுத்தமாய் இருக்கிறது. நவீன கழிப்பறை உடைமுள் வெட்டி சாத்தி வாசல் மூடியிருக்கிறது. வழக்கம் போல் அதன் பின்புறம் திறந்த வெளி கழிப்பறையாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

சொத்தைவிளை நாகர்கோவிலிலிருந்து ஏறக்குறைய பத்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கிறது. விடுமுறை நாட்கள் தவிர அவ்வளவாக வருகை இல்லை. எனவே வெயிலில் மணலில் ஜோடியாக அமர்ந்து ரசிக்கும் மெரீனா கலாச்சாரம் பரவும் சாத்தியக்கூறுகள் இருப்பதை காணமுடிகிறது. ஆழமில்லாததால் கடலில் ஆபத்தான தொலைவுவரை நடந்துபோய் கும்மாளமடிக்கிறார்கள்.

முற்றிலும் கெட்டு போவதற்குள் ஒருமுறை போய் ரசித்துவிட்டு வரலாம்.. கடலை.

படம் உதவி: wikipedia,Admirableindia.com

பக்கத்து வீட்டு அக்காவுக்கு முத்தம் கொடுத்தேனா...

2011-08-17T23:35:00.000+05:30

"சார் எனக்கு ஒரு ரூம் வாடகைக்கு கிடைக்குமா?"

"ஏ. சி ரூம் வேனுமா நான் ஏசியா"

"வராண்டாவா இருந்தா கூட பரவாயில்ல. ஒரு ஃபேன் மட்டும் இருந்தா போதும்.தூங்கணும்".

"வராண்டாவில தூங்குவீங்களா?".

"இல்ல ஃபேன்ல தூங்குவேன்."

"ஃபேன்ல எப்படி தூங்க முடியும்?".

"கயிறு கட்டி தூங்கணும்யா...." [பார்ட்டி தூக்கு போட்டு செத்து போக இடம் தேடி வந்திருக்கு]

***

"என்ன வேலை செய்றீங்க"

"கிளாஸ் எடுப்பேன்"

“ஓ..புரபசரா..”

“டீக்கடையில கிளாஸ் எடுப்பேன்”

***

“பிள்ளைன்னா அப்பாவை விட ஒருபடி மேலேன்னு பேர் எடுக்கணும்டா”

“அப்படியா.. அப்படி நான் பேர் எடுத்திட்டேனே”

“வெரிகுட்.. எப்படி?”

“பக்கத்து வீட்டு அக்காவுக்கு முத்தம் கொடுத்தேனா. அவங்க ‘ நீ உங்க அப்பாவ விட மேல்தாண்டா’ன்னு சொன்னாங்களே”

***

சார் டிக்கெட் எடுத்தாச்சா

பின்னால மீசை வச்சவர் எடுப்பாரு.

அங்க எல்லாருக்கும் முன்னாலதானெ மீசை இருக்கு.

***

டிக்கெட் எடுத்தியா.

முன்னால எடுப்பாங்க.

முன்னால யாரும் எடுக்கல

அப்ப பின்னால எடுப்பாங்க.

பின்னாலயும் எடுக்கல

அப்ப யாருமே எடுக்கல நான் மட்டும் எடுக்கணுமா. அது என்ன நியாயம்.

***

"சார் நம்ம ஆபீஸ்ல எல்லா ஃபைலையும் எலி கடிச்சி நாசமாக்கிட்டது.!"

"ரியலி..."

"இல்ல சார் சுண்டெலி."

[மலையாள மேடைகளிலிருந்து சுட்டது]

நன்றி:google images

மெசேஜா .. உங்களுக்கா.. நானா...

2011-07-18T23:23:00.003+05:30

அறுபது ரூபாய். தினசரி 200 குறுஞ்செய்திகள் இலவசம். தொலைதொடர்பு நிறுவனம் குறிபார்த்து அடித்தது. அந்த அரிய சேவையை பயன்படுத்தாமல் உனக்கெல்லாம் எதுக்குடா கைபேசி என்று உலுக்குவது மாதிரி இருந்தது. நம் செல்பேசி நம்மையே நக்கலடிக்கும் சாத்தியகூறுகள் இருப்பதால் உடனே சேவையை பயன்படுத்தியாயிற்று.

அடுத்த நாள் புத்தாண்டு தினம்.… விடுவோமா. நாங்களும் அனுப்புவோம்ல. ஒரு நாளில் 200 . தட்டி தள்ளிவிடலாம் என்று போன் புத்தகத்தின் அனைத்து எண்களுக்கும் ஆறேழு வாழ்த்து. நம்மகிட்டயா.

எல்லாம் சரியாய்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது.

அடுத்த நாள் குடும்பத்தோடு கன்யாகுமரி கடற்கரையில் காற்று வாங்கிக் கொண்டிருந்தபோது..அழையா எண்ணிலிருந்து ஒரு அழைப்பு.

“அலோ.. எப்படியிருக்கீங்க..” அழகான பெண்குரல் .ரகசியமாய் கேட்டது.

“அலோ.நீங்க யாருங்க”

“க்கும்.. தெரியாத மாதிரி…. விளாடாதீங்க”

யாராயிருக்கும். யோசித்ததில் மண்டை காய்ந்தது. “புரியலையே”

“மெஸேஜ் அனுப்பிட்டு.. தெரியாத மாதிரி ரொம்பதான் நடிக்கிறீங்க”

“மெசேஜா .. உங்களுக்கா.. நானா.. இந்த நம்பரையே நான் இப்பதானே பார்க்கிறேன்.”

“சும்மா பொய் சொல்லாதீங்க.. நீங்க சுரேஷ் தானே.”

“இல்ல.”

“அப்ப யாரு. மனோவா..”

“விடுங்க நான் எந்த SMS-ம் அனுப்பல.”

இது என்ன இழவா போச்சி.பேசாமல் தொடர்பை துண்டித்தேன்.

யாராவது காமெடி பண்ணுகிறார்களா. இல்லையென்றால் ஏதாவது வில்லங்கத்தில் மாட்டி விடவா… அல்லது வேண்டுமென்றே வலைவிரிக்கிறார்களா. நேற்று செய்தி அனுப்பின பட்டியலை அவசரமாய் நோட்டமிட்டேன். தெரியாத எந்த எண்ணுக்கும் அனுப்பியிருக்கவில்லை. அதிலும் பெண் பெயரே இல்லை [ நம்ப கஷ்டமாயிருக்கு இல்ல?]

மறுபடியும் இன்னொரு எண்ணிலிருந்து அழைப்பு.

“போனை ஏன் கட் பண்ணுனீங்க.”

“அட நீங்க யாருங்க.. உங்களுக்கு என்ன வேணும்.”

“நீங்க என் பிரெண்டுக்கு நியூ இயர் மெசேஜ் அனுப்புனீங்களே. இப்ப மட்டும் என்னவாம். நேரடியாவே சொல்லுங்க. இப்ப அவகிட்ட குடுக்கிறேன்..”

“அட . நீங்க யாரு எங்க இருந்து பேசறீங்க.”

“என்ன தெரியாத மாதிரி கேட்கிறீங்க. நான் சித்ராவோட பிரெண்ட்.”தஞ்சாவூரில் ஏதோ கோயில் ஒன்றின் பெயரைக் கூறி அங்கே நின்று கொண்டிருப்பதாக கூறினாள். “கொஞ்சம் எட்டி பாருங்க. தெரியும்” என்று வேறு சொன்னாள்.

அதெப்படி தெரியும் . நான் இருப்பது கன்யாகுமரி அல்லவா. இது தவறுதலாய் வந்த அழைப்புதான். அவசரமாய் இணைப்பை துண்டித்தேன்.

படித்துக் கொண்டிருக்கிற இளம்பெண்கள் போலிருக்கிறது. ஒரே தெருவில் வசிப்பவர்களாயிருக்கும். அல்லது சேர்ந்து படிப்பவர்களாயிருக்கும். அவர்களை ஒரு கும்பல் நோட்டம் விட்டுக் கொண்டே அலைவார்களாயிருக்கும். அதில் எவனோ ஒருத்தன் என்று எண்ணிதான்…

தவறுதலாய் என்னிடம் பேசியிருக்கிறாள் போலிருக்கிறது. சுரேஷோ மனோவோ இருவருக்கும் சம வாய்ப்பளிக்கும் உயர்ந்த எண்ணம் அவளிடம் இருக்கிறது. விட்டால் குலம் கோத்திரம் எல்லாம் சொல்வாள் போலிருந்தது.

இரவு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த போது மறுபடி அழைப்பு. அவளாகத்தான் இருக்கும். எடுக்கவேண்டாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அழைத்தது அருள்சாமி என்று கைபேசி திரை காட்டியது. பழைய நண்பன். பார்த்து ரொம்ப நாளாயிற்று. ஒருமுறை எக்மோரில் ரயில் ஏறப்போன நேரம் மாட்டினான். ‘எப்படிடா இருக்கிற’ என்பதற்குள் வண்டி கிளம்பியது.. ‘அப்புறம் பேசலாம்’ என்று நம்பர் தந்தான்.. அப்புறம் மறந்தே போனேன். நேற்றுதான் ஞாபகம் வந்து அவனுக்கும் மெஸேஜ் அனுப்பியிருந்தேன்.

அதான் இப்போ கூப்பிடுகிறான் போல். எடுத்து ஹலோ என்றேன்.

பதிலேயில்லை.

“என்ன மக்கா எப்படியிருக்க. ரொம்ப நாளா உங்கிட்ட பேசணும் பேசணும்னு நினச்சேன். முடியாம போச்சி.. “

“பரவாயில்ல.. இப்ப பேசுங்க..” என்று அதே பெண்குரல் கேட்டது.

அப்ப அது அருள்சாமி நம்பர் இல்லையா.. பாவி நம்பற மாத்திட்டானா. இல்ல.. அவசரத்தில நான்தான் தப்பா நோட் பண்ணிட்டேனா..?

படம் உதவி:google images

தக்காளி… கவலைப்பட வச்ச தக்காளி..

2011-07-14T23:24:00.001+05:30

தக்காளி தோட்டம் போட்டிருந்த ஒருத்தனுக்கு அசாத்திய கவலை. எல்லா தக்காளியும் அழுகி அழுகி போயிருதே. எல்லாத்தையும் வீட்ல வளர்த்த பண்ணிக்குட்டிக்குதானே போட வேண்டியிருக்கு. அழுகாம ஒரு காயை கூட எடுக்க முடியலையே. நஷ்டத்துக்கு மேல நஷ்டமால்ல இருக்குன்னு கடவுள்கிட்ட போய் வேண்டினானாம். அதிசயமா அடுத்த நாள்லயிருந்து ஒரு தக்காளியும் அழுகலையாம். கொள்ளை லாபமாம். ஆனாலும் அந்த பயபுள்ள கவலையோட இருந்தானாம். ஏன்னு கேட்டா அவன் வீட்டு பண்ணிக் குட்டிக்குப் போட ஒரு அழுகின தக்காளி கூட இல்லியாம். அத நினைச்சிதான் கவலையாம்.. இது ஒரு கத.

இன்று கல்லூரியில சின்ன சலசலப்பு. பரபரப்புடன் ஆசிரியைகள் அந்த வகுப்பை நோக்கி ஓடினார்கள். கும்பல் போவுதுன்னா என்ன ஏதுன்னு கேட்காம நாமளும் பின்னால போவோமில்ல. போய் கும்பலோடு எட்டிப் பார்த்தால் வகுப்பறையில் ஒரு மாணவி மயக்கம் போட்டு விழுந்து கிடந்தாள். பேச்சி மூச்சில்லாம. தண்ணி ர் தெளிச்சி பார்த்தாச்சி. அசைவே இல்ல. கன்னத்தை தட்டி பேரைச் சொல்லி கூப்பிட்டு பார்த்தாங்க. அசைச்சி பார்த்தாங்க.. பயனே இல்ல.. வாத்தியார் பயந்து போனார். இனி தாமதிக்க முடியாது. எல்லாருமா சேர்ந்து தூக்கி வண்டியில் ஏற்றி ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு சேர்த்தோம். [ நல்ல கனத்த உடம்பு] எல்லா பரிசோதனையும் முடிவதுவரை படபடப்போடு நகம் கடித்துக் கொண்டிருந்தோம். வீட்டில ஏதும் பிரச்சனையா, தீராத வியாதியா, தற்கொலை முயற்சியா.. என்னவெல்லாமோ நினைப்பு தோன்றி கலக்கமூட்டியது.…

டாக்டர் வந்து ஒரு பிரச்சனையுமில்ல. எந்த நோய்க்கான அறிகுறியுமில்லை. என்றார். ‘அப்பாடா’ என்றிருந்தது. பிறகு ஏன் மயங்கினாள்…. ரெண்டு நாளா சாப்பிடலையாம். அவ்வளவு வறுமையிலா இருந்தாள். ம்ஹும்.. பெருத்து போனாளாம். மெலியணுமாம். அதுக்குதான் இந்த உண்ணாவிரதம்..

மனுசனுக்கு கவலைபட என்னவெல்லாம்தான் விசயங்கள் இருக்கின்றன.

நடு ரோடு, பட்டபகல்.. நான்கு பேர்..

2011-07-13T21:12:00.003+05:30

அந்த படக்காட்சியைக் கண்டபோது நெஞ்சு பதறியது. டி.வியில் செய்தி வாசித்த பெண்மணி குரல் கமறியது.

நடுரோட்டில், பட்டபகலில் ஒருவனை இருசக்கர வாகனத்தால் மோதிதள்ள.. விழுந்தவனை நான்கு பேர் அடித்து நொறுக்குகிறார்கள். ஒருவன் பாறாங்கல்லை தூக்கிப் போட்டு மண்டையை உடைக்கிறான். மீண்டும் மீண்டும் கல்லை தூக்கி வீசுகிறான். அடிபட்டவன் செத்தே போகிறான்.

இது ஏதோ சினிமாவுக்கான படபிடிப்பு இல்லை என்பதை வேடிக்கைப் பார்க்கிற ஜனங்களுக்கு யாரும் சொல்லவில்லை போலிருக்கிறது. ரொம்பவே ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சிக்னல் விழவில்லையே சீக்கிரம் கடந்துவிடலாம் என்ற அவசரம் பலரிடம்.

உயிருக்குப் போராடுகிறவனை காப்பாற்ற யாருக்கும் தோன்றாமல் போனது. தலையிட்டால் நம்ம தலையும் பொளந்திருவானோ என்று தோன்றியிருக்கலாம். வேறு யாராவது கதா நாயகர்கள் வந்து காப்பாற்ற வருவான் என்று நினைத்தார்களோ தெரியவில்லை. நாற்பது ஐம்பதுபேருக்கு மேல் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நான்கு பேர். விரட்டியடித்திருக்க முடியாதா.?

நமக்கும் மட்டும் இது நிகழாமல் இருந்தால் போதும் என்று நழுவி விடும் சமூகம்.

கூட்டு புழுபோல் மாறிக் கொண்டிருக்கிற வாழ்க்கை.வெறும் பார்வையாளர்களா நாம்.

கோவையில் நடந்த அந்த கொடூர நிகழ்ச்சி இங்கே

ஒருத்தன் சிக்கிகிட்டான் மாப்ள

2011-07-12T19:48:00.001+05:30

வடசேரி பஸ் நிலையத்தில் நின்றிருந்தேன். அருகில் வந்த ஒரு அன்பர் 'என்னை தெரியலியா' என்றார்.
எனக்கு உண்மையிலே தெரியவில்லை.
' நாம சேர்ந்து படிச்சோமே" என்றார்.
அடடா நான்தான் மறந்து விட்டேனோ என்று நினத்துக்கொண்டு பேச்சுகொடுத்தேன்.
'மனைவிக்கு சுகமில்ல.ஆஸ்பத்திரியில வச்சிருக்கேன்.செலவுக்கு பணமில்ல.ஊருக்கு போய் யாருகிட்டயாவது வாங்கிட்டு வரணும்.ஒரு நூறு ரூபா இருந்தா குடுங்களேன்'
கொடுத்துவிட்டு கேட்டேன்' ' நாம எந்த காலேஜ்ல சேர்ந்து படிச்சோம்'
'ஆமா எல்லாம் உனக்கு மறந்து போயிரும்' சொல்லிவிட்டு நடக்க தொடங்கியவர் கடைசிவரை அந்த ரகசியத்தை சொல்லவில்லை.

[படம்: பத்ம சேகர்]

அம்மாவுக்கு இது தெரியக்கூடாது

2011-07-10T23:02:00.005+05:30

குளம் அம்மம்மான்னு நிறஞ்சு கிடக்கு. நாளைக்குள் மறுகால் பாய்த்துவிடும். பிறகு அருவியாய் கொட்டும் அந்த நீரில் கொட்டமடிக்க பெருங்கூட்டம் வந்துவிடும். பகல் வேளையில் நாலைந்து பேர்தான் குளித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். உயர்ந்த கரைகளுக்கு நடுவில் தாழ்வாய் ‘ப’வடிவத்தில் மறுகால் பாய கல்பதிக்கப்பட்ட சமதளம். குளிக்கிற இடம்.

பரந்து விரிந்து கிடக்கிற குளத்தைப் பார்த்தாலே குளிக்க ஆசைவரும். சரி வந்துவிட்டு போகட்டும். நான் மட்டும் போயிருந்திருக்க வேண்டியதுதானே. மகனுக்கு இரண்டு வயதாயிருந்தபோது அவனையும் கூட்டிக்கொண்டு போனேன். அந்த வயதிலேயே நீச்சல் கத்துகுடுக்கனும்னு.[சின்ன வயசிலே அவனை சகலகலா மன்னனாக்கிவிடத் துடிக்கும் புது பெற்றோனின் ஆர்வத்துடன்]

பய தண்ணியப் பார்த்ததும் குதிக்க ஆரம்பிச்சான். கழுத்தளவு தண்ணி. கைக்கு எட்டுகிற சமதளம் கரை. குளத்தில் இறங்கி அவனை தூக்கிப் பிடித்து ரெண்டு சுற்று. கையை காலை ‘தத்தக்கா பித்தக்கா’ என்று அடித்தான். தண்ணீர் சிதறி வாய்க்குள் போக.. மூச்சு திணற விக்கினான். கரையில் உட்கார வைத்தேன். படிப்படியாதான் எல்லாத்தையும் படிக்க குடுக்கணும். சோப்புப் பெட்டியை எடுத்துவைத்துக் கொண்டு விளையாடினான்.

குளத்தில் குளிப்பது அனுபவித்தவர்களுக்குதான் தெரியும். சுகம். அதில் நீச்சலடித்துக் குளிப்பது பரமசுகம். உடம்பு முழுதும் நீருக்குள் விழுந்துகிடக்க உஷ்ணம் மறந்து குளுமை பரவிவிடும். புத்துணர்ச்சியாகிவிடும்.

அந்த சுகத்தை அனுபவித்து… ஒரு முங்கு போட்டுவிட்டு திரும்பிப் பார்த்தால் கரையில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த பயலை காணோம் .திடும் என அதிர்ச்சி. மூச்சே நின்று விடும் போல் இருந்தது. பக்கத்தில குளிச்சிட்டு நிக்கிற எவனும் பார்க்கவில்லையாம். எழுந்து ஓடிவிட முடிந்தவனா.. இங்கதான் தண்ணிக்குள்ள எங்கயோ… பதட்டத்துடன் காலால் தண்ணிக்குள் துழாவா.. பாவி மக்கா.. அங்க தட்டுபட்டான். பொசுக்குன்னு முங்கி சரேல்னு தூக்குனா விடைச்சி விடச்சி மூச்சு முட்டுறான். நல்லவேளை அப்பதான் மூழ்கினான் போலயிருக்கு.

இந்த விசயம் அவன் அம்மாவுக்கு தெரிஞ்சிருக்கணும்… அப்புறம்…. அப்புறம்…

அப்புறம் வளந்து அவனாவே நீச்சல் படிச்சிகிட்டான்.

[புகைப்படம்:மெர்வின் ஆன்டோ]

பிரதர்.. பாஸ்போட் வாங்கிட்டேன் பிரதர்.

2011-07-07T22:32:00.000+05:30

ராதாகிருஷ்ணன். வகுப்பில் அவன்தான் லீடர். முண்டகண்ணும்,முன்தள்ளிய பல்லுமாக.. பய செம படிப்பாளி. ஆயிரம்பேர் கூட்டத்திலும் தனி தீவுபோல இருப்பான். யாரும் அவனை தொட்டு பேசுவது அவனுக்குப் பிடிக்காது. நெற்றியில் திருநீறு, குங்குமப்பொட்டு வைத்து சாமிசிலை போல இருப்பான்.

‘பாரு அவனப் பாரு.எப்படி படிக்கிறான்னு பாரு. டாண் டாண்னு எப்படி பதில் சொல்றான் பாரு’வாத்தியார் பல நேரம் அவனைக் காட்டியே எங்களை அடிப்பதில் ,மொத்தமாக வெறுப்புக்குள்ளானான். சமயத்தில் அவனே பாடம் நடத்த சொல்லிவிட்டு , கேள்வி கேட்க வைத்து, வழக்கம்போல் பதில் தெரியாத என்னை பிரம்பால் அடிக்க வைப்பார் வாத்தியார்.[அவருக்கு வயித்துபோக்கு வந்து நாசமாபோக….]

வேண்டுமென்றே எங்களை மாட்டவைத்து அடிவாங்க வைப்பான்.[வாத்தியாருக்கு ‘போலீஸ்’னு பட்டபேர் வச்சதை போட்டு குடுத்துட்டான்ல] தொடைக்கிடையில் கை வைத்து வலியை ஜீரணிக்க நாங்க தவித்துக் கொண்டிருக்கையில் ‘கெக்கெ கெக்கெ’னு சிரிப்பான். அதுக்கு பிறகுதான் ஒருத்தன் அடிவாங்கிறத பார்த்து சிரிக்க வைக்கிற காமெடி காட்சிகள் சினிமாவில் அறிமுகமாச்சி.

ஒருமுறை வலைவீசி ஆள் பிடிக்கிற ஒரு கும்பல் பள்ளியில் மலிவு பதிப்பு பைபிள் வினியோகிக்க.. இவன் மட்டும் அவங்க முன்னாலேயெ கிழிச்சி எறிஞ்சான். அப்படி தீவிர மத பற்று.

அப்பேர்பட்டவனை சமீபத்தில் பார்த்தபோது வெள்ளை வேட்டியும், வெள்ளை ஜிப்பாவும் அணிந்திருந்தான். கையில் பைபிள். ஆச்சரிய்த்துடன் “டேய் ராதா.. நீயாடா’ என்ற என்னை கருணையுடன் பார்த்தான். தேவதூதனே இறங்கிவந்த மாதிரியிருந்தது. ‘பிரதர் நான் இப்ப ஜோசப் கிருஷ்னன். இரட்சிக்கப்பட்டுட்டென்லா ’ என்றான் ஏதோ பாஸ்போட் வாங்கிய தோரணையில்.

வாழ்த்த வயதில்லை.

2011-07-05T23:39:00.000+05:30

பத்திரிகையில் முழுபக்க அளவில் பலர் வாழ்த்து தெரிவித்திருந்தார்கள். சுவரொட்டிகள், பதாகைகள் எல்லாவற்றிலும் சொல்லிவைத்த மாதிரி அதே வாசகம் - வாழ்த்த வயதில்லை.

மேற்படி வாசகத்தை கண்டுபிடித்த மகானுக்கு முறையாக ராயல்டி வழங்கப்பட்டிருக்குமானால்.. அவனும் ஸ்விஸ் பாங்கில் கணக்கு வைக்குமளவுக்கு பெரும்புள்ளி ஆகியிருப்பான். தப்பிவிட்டான்.

அந்த விளம்பரங்களின் வலது ஓரத்தில் வாழ்த்தியவரின் புகைப்படம். உற்று பார்த்தால், அவர் வயதுக்கு வந்து முக்கால் நூற்றாண்டு கடந்திருக்கும் போலிருக்கிறது. பிறகு ஏன் அப்படி சொல்கிறார். கிழவனும் குழந்தையைப் போல்தான் என்று மரபு கடைபிடிக்கப்படுவதால், அப்படி சொல்லிக் கொள்கிறாரா. இல்லை.. இல்லவே இல்லை. தமிழில் வாழ்த்துகளுக்கு அவ்வளவு தட்டுபாடு.

ஆளும் கட்சி, எதிர்கட்சி பாகுபாடில்லாமல்.. இந்த வாக்கியம் ஒருமனதாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருப்பதால் வேறுவழியில்லாமல் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார் போலிருக்கிறது.

ஆனாலும் உடனடியாய் சுதாரித்துக் கொள்ள வேண்டியது மிக அவசியம். புதிய புதிய வாழ்த்துகளை உருவாக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம். என்னைக் கேட்டால் இதற்காக ஒரு கூட்டுகுழுவையே நியமித்துவிடலாம் என்பது தாழ்மையான அபிப்பிராயமாக இருக்கும்.

ஏனென்றால் வாழ்த்து கேட்கிறவர்களுக்கு மகிழ்சியும்,சொல்கிறவர்களுக்கு பல சலுகைகளும் சகாயங்களும் கிடைக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. ஆகவே வாழ்த்துவதற்கு பெருந்தன்மையான மனசுதானே வேண்டும் வயதுக்கு வரவேண்டுமா என்றெல்லாம் யோசிக்காமல் புதிய புதிய வாழ்த்துகளை அறிமுகப்படுத்துங்கள்..

என்று கேட்டுக்கொண்டு விடைபெறுகிறேன். நன்றி.வணக்கம்.

[புகைப்பட உதவி:மெர்வின் ஆன்டோ]

ஆய்வு மாணவர்களுக்கு இவ்விடம் வழிகாட்டப்படும்

2011-07-04T23:41:00.001+05:30

யாரும் சொல்லாமலே அதிகாலையிலே இப்பொதெல்லாம் எழுந்துவிடமுடிகிறது. விடிந்த பின்னும் தூங்கும் சோம்பேறித்தனம் இப்போது இல்லை. சில நேரம் இரவுகளில் கூட விழித்தே இருப்பதற்கு பழக்கமாகிவிட்டது. நான் மட்டும்தான் என்றில்லை. ஊரில் பலபேரிடம் இந்த மாற்றத்தை காணமுடிகிறது.

மக்களிடத்தில் ஒரு புதிய விழிப்பு உணர்ச்சி ஏற்பட்டிருப்பதன் அடையாளமாகத்தான் இதை கருத வேண்டியிருக்கிறது.

யோசித்துப் பாருங்கள். இந்த மின்வெட்டு எவ்வளவு பெரிய அற்புதத்தை நிகழ்த்தியிருக்கிறது.

செய்திகளை உடனுக்குடன் தெரிந்து கொள்ளச் சொல்கிறார்களே என்று சொன்னதை நம்பி தொலைக்காட்சியை இயக்கி அதில் வரும் செய்திகளைக் கேட்டு மன உளைச்சலுக்கோ, வெறுப்புக்கோ ஏன் ஆளாக வேண்டும் என்று அக்கறை மின் வாரியத்துக்கு இருக்காதா என்ன? சீரியல்களைப் பார்த்து கொந்தளித்து போகும் மனசு இப்போது எவ்வளவு நிம்மதியாக இருக்கிறது. ஆசுவாசமாக நன் உணர்ச்சிகள் இப்போது வெளிப்படுகிறதா இல்லையா..?

இல்லத்தரசி காலையில் வேலைக்குப் போகிற அவசரத்தில் மிக்சியில் போட்டு அரைத்துக் கொண்டிருப்பாள். பாதி அரைந்து கொண்டிருக்கும்போது…. போச்சு.. அப்படியே நிக்கும். பிறகு என்ன ..! அவள் மகா சாமர்த்திய சாலி. அப்படியே தூக்கிப் சட்டியில் போட்டு எதோ ஒன்று சமைப்பாள். அவளது சாமர்த்தியம் வேறு யாருக்கும் வராது என்று மெச்சும்படியாக நிறைய புதுப் புது ஐட்டங்கள் செய்யப் பழகிக் கொண்டாள் என்பது ஆச்சரியமான விசயம்தானே. மின்வெட்டு இல்லையென்றால் அவளது திறமையை வெளிப்படுத்த வாய்ப்பு இருந்திருக்குமா..?

கம்ப்யூட்டரோ டீவியோ கதியென்று வீட்டுக்குள்ளேயே அடைந்து கிடக்கிற பயல்கள் வெளியே வந்து ‘ஓ…இதுதான் நம்ம தெருவா ’ என்று வியந்து நிற்பது எவ்வளவு பரவசமாக இருக்கிறது. கரன்ட் வரதுக்குள்ள படித்து முடித்துவிடலாம் என்று பிள்ளைகள் ,பள்ளிக் புத்தகத்தை அவர்களாகவே எடுத்து பார்க்கிறார்கள். இதெல்லாம் நடக்கும் என்று எதிர்பார்த்தோமா..?

பல நேரங்களில் மின்சாரம் ‘இருக்கும் ஆனா இருக்காது.’எனும் சூழலில் என்னவெல்லாம் நன்மைகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன என்பது பட்டியலில் அடங்காது. குழல் விளக்கு எரியாது. [CFL லுக்கு மாறுங்களேன்பா] குளிர்சாதனப்பெட்டி இயங்காது.[பழைய உணவை நாட்கணக்காய் சாப்பிடுவதிலிருந்து தப்பித்தீர்கள்] மின்விசிறி மயங்கி விழும். மூச்சிரைக்கும். [உடல் அசுத்தங்கள் எல்லாம் வியர்வையாகி வெளியேறி புத்துணர்வு கிடைக்கிறதல்லவா.]

அலுவலகத்தில் பணியாற்றுபவர்கள் கடுமையாக உழைக்கப் பழகிவிட்டார்கள். வீட்டுக்குப் போகச் சொல்லி அவர்களை மிரட்ட வேண்டியிருக்கிறது. [ஜெனரேட்டர் வாழ்க]

மின்சாரம் எப்ப எங்க வரும், எப்ப போவும்னு ஒரு புதிய பந்தய விளையாட்டு, கடை திண்ணைகளில் பிரபலமாகியிருக்கிறது. அது எளிதில் கணிக்கக் கூடியதா. நிறைய ஆராய்ச்ச்சி தேவைப்படுகிறது. எனவே அதை விளையாடி வென்றவர்களுக்கு டாக்டர் பட்டம் தரகோரிக்கை வைக்கப்பட்டிருக்கிறதாம்.[ஆய்வு மாணவர்களுக்கு இவ்விடம் வழிகாட்டப்படும்]

திருடர்களுக்கு இருந்த சிரமங்கள் பெருவாரியாக குறைந்துபோய் விட்டதாக தகவல்.

ஒரு டீ’க்காக என் கையையே எதிர்பார்த்திருந்த பக்கத்து தெரு பிரெண்டு ஒருத்தன் இப்போ இன்வெட்டர் வியாபாரத்தில் இறங்கி ஏணி வைக்காமலே பல அடி உயரத்துக்கு போய் விட்டான் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். ஆறேழுபேருக்கு வேலை கூட கொடுத்திருக்கிறான்.

இப்படியாக வியக்கத்தக்க மாற்றம் எல்லோருக்கும் பரவியிருக்கிறது என்பதை நீ ங்களும் உணர்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

யாருகிட்டயும் சொல்லிராதீங்க.

2011-07-03T21:37:00.000+05:30

வழக்கமாக ,மிகச் சரியாக, கடைசி நேரத்தில் அலுவலகம் போய் சேர்கிற எனது வண்டிக்கு வாகன நிறுத்துமிடத்தில் இடம் கிடைப்பதில்லை. நெருக்கடி. தாறுமாறாக நிறுத்திவைக்கப் பட்டிருக்கும் வண்டிகள். வேறு வழியில்லை. பெரும்பாலும் என் இருசக்கர வாகனம் வெயிலில்தான் காயும்.

இன்று அப்படியில்லை. இடமிருந்தது. இருந்த இடைவெளியில் கொண்டுபோய் நிறுத்தினேன். அந்த நெருக்கடியில் ‘சைடு ஸ்டாண்ட்’ போட்டால் பக்கத்து வண்டி இடித்தது. சலிப்புடன் பிரதான தாங்கியில் வண்டியை நிறுத்தினேன்.

பின்னால் வந்த எட்வர்ட் ‘நீங்களும் மாறிட்டீங்களா?’என்று சிரித்தான். ‘மெயின் ஸ்டாண்ட்ல வண்டியை விட்டிருக்கீங்க?’

“அதனால என்ன?”

“அப்ப உங்களுக்கு விசயமே தெரியாதா. சைடுல விட்டா சாக்காப்சர் கெட்டுருமாமே?”

“எனக்கு தெரியாதே.. யாரு சொன்னா”

“பெஸ்கிதான் நேத்து சொன்னார்.”

அப்போதுதான் கவனித்தேன். எல்லா வண்டிகளும் நிமிர்த்தி நேராக நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. அதனால்தான் கூடுதலாக இடவசதி வந்திருக்கிறது.

வண்டியைப் பற்றி இந்த சூட்சுமம் தெரியாமல் இத்தனை காலம் பக்கவாட்டிலேயே நிறுத்தி பாழாக்கி விட்டேனோ?. அதிர்வுறிஞ்சியை [?] பரிசோதிக்க வேண்டும்.

கேன் டீனில் பெஸ்கியை பார்த்து அந்த விசயம் உண்மையா என்று கவலையோடு விசாரித்தால் சிரித்தார். மெல்ல என்னை தனியே தள்ளிக் கொண்டு போய் கிசுகிசுத்தார்.“யாருகிட்டயும் சொல்லிராதீங்க. அப்படி நம்ப வச்சதாலதான் எல்லாவனும் வண்டிய ஒழுங்க விடறான். என் வண்டி வைக்க இடம் கிடைக்குது.”

எல்லா நம்பிக்கையிலும் ஏதோ ஒரு பலன் இருக்கதான் செய்கிறது போலும்.

[புகைப்பட உதவி:IBN]

போச்சே.. லட்ச ரூபா போச்சே..

2011-07-02T23:39:00.001+05:30

சில நாட்களுக்கு முன் அலுவலக எண்ணில் தொடர்பு கொண்ட ஒரு பெண்.. ‘சார் நாங்க சென்னை ‘------‘ நிறுவனத்திலிருந்து பேசுகிறோம். இந்த எண்ணுக்குரிய உங்களை இந்த மாதத்தின் சிறந்த தம்பதிகளாக தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறோம். ஒரு லட்சம் பரிசை நான் சொல்லும் முகவரியில் வந்து பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்” என்றாள்.

ஒரு நிமிடம் வானில் பறக்கிற மாதிரி கனவு வந்து போனது.லட்ச ரூபாயாச்சே..

ஆனால் என்ன குழப்பம் என்றால் இந்த தொலைபேசி எண் என் அலுவலகத்திற்கானது. அது எப்படி, எப்போது தம்பதியானது என்று விவரம் தெரியாததால்.. போச்சே.. லட்ச ரூபா போச்சே..