தமிழ் தெரு

பாம்பு

2011-11-28T22:43:00.001+05:30

செக்கசெவேலென்று குருதிபடிந்த போர்களம் போல் காட்சியளித்தது வானம். வெட்டுண்டு உருண்டு விழும் தலைபோல் கதிரவன் ,மேற்கில் விழுந்து கொண்டிருந்தான். போதையேறி தடுமாறிக் கொண்டிருப்பவனைப் போல கடற்பரப்பு ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தது. விம்மி புடைக்கும் அந்த கடல் மார்பில் பாய்மர படகுகள் உரசிக் கொண்டிருப்பது நிழற் சித்திரமாய் ரசிக்க வைக்கிறது.

அந்த அழகை ரசிப்பார் யாரும் இல்லை இப்போது. சொன்னதையே சொல்லும் குடிகாரனைப்போல கரையில் திரும்ப திரும்ப வந்து மோதும் அலைகளோடு விளையாட யாருக்கும் ஆர்வமில்லை. எங்கும் துக்கம் தோய்ந்த முகங்கள்.பயம் நிரம்பிய விழிகள். கூடபுரம் மக்கள் தங்கள் நிம்மதியை தொலைத்து பல ஆண்டுகளாயிற்று. எல்லாம் அந்த புதரால் வந்த வினை.

கூடபுரத்தின் குடியிருப்புகளை ஒட்டிதான் அந்த புதர் இருந்தது. அடர்த்தியான உயரமான புதர். உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்றே தெரியாத அளவுக்கு காடு மாதிரி விரிந்து கிடந்தது. சிலர் வருவதும் போவதும் ரகசியமாய் நடந்து கொண்டிருந்தது. அதன் அருகே செல்ல யாரும் விடப்படவில்லை. ஏதோ ஓர் ராஜாங்க விசயம்.யாரும் நெருங்க துணியவில்லை.

இப்படி இருக்கையில்தான் சில நாட்களுக்கு முன்பு நாய் ஒன்று அந்த புதரைப் பார்த்து நீண்ட நேரமாய் குரைத்துக் கொண்டிருந்தது. ‘என்னடா இது நம் நாய் இப்படி விடாம கத்திக் கொண்டிருக்காதே’ என்ற ஐயத்தில் நாயின் சொந்தகாரனான உதயவர்மன் புதரை எட்டிப் பார்த்தான். புதருக்குள்ளே ஏதோ அசைவது மாதிரியிருந்தது. எட்ட நின்று உற்று பார்த்தவனுக்கு மூச்சே நின்றுவிட்டது சிலகணம்.

உள்ளே சுருண்டு மடங்கி பசியோடு பாம்பு ஒன்று படுத்துக் கிடந்தது. ராட்சச பாம்பு. சத்தம் கேட்டு விழித்துக் கொண்ட பாம்பு எதிரே நாயைக் கண்டதும் உற்சாகமாகி, பிரமாண்டம்மான வாயைத்திறந்து கத்திக் கொண்டிருந்த நாயை ‘லபக்’என்று விழுங்கி பெருமூச்சி விட்டது. உதயவர்மன் பயந்து அலறிக் கொண்டே ஊருக்குள் ஓடினான்.

சத்தம் கேட்டு கூட்டம் கூடியது. ‘அந்த புதரில் ஆபத்து இருக்கிறது. ஆபத்து ’ என்று கத்தியவனை மற்றவர்கள் பொருட்படுத்தவே இல்லை.

‘கிறுக்குத்தனமா எதையாவது உளறிக் கொண்டிருக்காதே. மன்னர் காதில் விழுந்தால் தொலைந்தோம். பேசாமலிரு. மன்னரிடம் சொல்லி நாம் முறையிட்டு பார்ப்போம்’.

அதற்குள் புரவிகளில் வந்த காவலர்கள் கூட்டத்தை விரட்டியடித்தனர். கூட்டம் பயந்து மிரண்டு ஓடி கலைந்தது.

அதன் பிறகு, மக்கள் வீடுகளில் வளர்க்கிற கோழி ,ஆடு,மாடு போன்ற பிராணிகள் காணாமல் போகத் தொடங்கியதிலிருந்து அனைவரின் நிம்மதியும் கரைந்து போனது. யாரும் மூச்சுவிடவே பயந்தார்கள். ஆனால் இவை எல்லாவற்றையும் தின்று கொழுத்துக் கொண்டிருந்தது பாம்பு.

எல்லாம் அடித்து தின்றபிறகு இனி ஆளையும் அடிக்கலாம் என்று நம்பிக்கை அதற்கு வந்ததும் ஒரு நாள் ‘புஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸெ’ன்று தலையை உயர்த்திக் கொண்டு சீறியது. சந்தோசத்தை வெளிக்காட்டிய அந்த பிரமாண்ட சீற்றம் ஊரையே உலுக்கிப் போட்டது. நிம்மதியாக தூங்கிக் கொண்டிருந்த குடிமக்கள் அந்த சத்தத்தை கேட்டதும் அலறியடித்துக் கொண்டு வீதிக்கு வந்தார்கள். கூட புரத்தில் ஏதோ நடக்கப் போகிறது என்பதற்கு எச்சரிக்கை மணியாக இருந்தது அந்த சத்தம்.

‘புக்கிசிக்கி’ என்ற தூர தேசத்து யாத்திரிகனின் பயணக் குறிப்புகளும் மக்களிடம் பரவத் தொடங்கியிருந்த காலம் அது.அவரது குறிப்பில் இது போன்ற பாம்புகள் மிகவும் கொடியன என்றும், அது இருந்த இடத்திலிருந்து பல காத தூரத்துக்கு விசத்தை கக்கி எதிரிகளை அழித்து விடும் என்பதும் அது விடும் மூச்சு காற்றில் புற்பூண்டுகள் கருகிவிடும் என்பதும் வாழிடங்களை விட்டு மற்ற உயிர்களை துரத்திவிட்டு,பலுகிபெருகி நிலமெங்கும் பயன்படுத்த முடியாத நிலைக்கு ஆக்கிவிடும் என்னும் உண்மைகளும் வெளிவந்தவண்ணமிருந்தன.

மற்ற பகுதிகளில் விரட்டியடிக்கப்பட்ட இந்த பாம்பை இந்த இடத்தில் மட்டும் விட்டு வைக்க என்ன காரணமிருக்கும். என்ற ஐயம் எல்லோரிடமும் எழுந்தது.

பாம்பின் அந்த சீற்றத்தைக் கேட்டதுமே உதய வர்மனுக்கு , தான் எதிர்பார்த்த ஆபத்து நெருங்கிவிட்டது என்பதை தெரிந்து போயிற்று. “ இந்த புதர் நமக்கு வேண்டாம்” என்று கூச்சல் மக்களிடம் மனங்களிலும் குரல்களிலும் எழுந்தன.

மெதுவாக தன்னை ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டு சூழ் நிலையை உன்னிப்பாக கவனிக்கத்தொடங்கினான் உதய வர்மன். காட்டின் மையத்தில் பாம்பின் தலை தெரிந்தது.பிரமாண்டமான தலை. ஒன்றல்ல இரண்டு தலை. இரண்டு பாம்புகளோ. அப்படிதான் இருக்க வேண்டும் என்று அனுமானித்துக் கொண்டான்.

குடிமக்கள் தவிப்பும் பயமுமாக கத்திக் கொண்டேயிருந்தார்கள். இன்னும் விழித்துக் கொள்ளாமல் போனால் நமக்கும் நாயின் நிலைதான் என்று திகில் அவர்கள் முகங்களில் விரவி கிடந்தது. எனவேதான் அந்த பாம்பை அடித்து துரத்தி விடவேண்டுமென்று புதரைச் சுற்றி கூடியிருந்தார்கள். அரண்மனை காவலர்கள் அவர்களை ஒரு படையாக வந்து சூழ்ந்தார்கள்.

“அது அரசாங்கமே வளர்க்கிற பாம்பு. தூர தேசத்திலிருந்து கொண்டுவந்து விட்டிருக்கிறோம்.அதை விரட்டக் கூடாது. நமது சாம்ராஜ்ஜியத்தின் பாதுகாப்புக்காக அந்த பாம்பை நாம் மன்னர் வளர்க்கிறார். கஜனாவில் பாதியை அதற்கு செலவழித்திருக்கிறோம். அது இங்கு இருப்பதை அறிந்தாலே எதிரிகள் பயந்து ஓடிவிடுவார்கள். ஆகவே பேசாமல் அதை வளரவிடுங்கள். கலைந்து போய்விடுங்கள்’ என்று எச்சரித்தார்கள். [தொடரும்]

கொள்ளி

2011-10-06T15:06:00.001+05:30

பிறந்த நாள், கல்யாணம் ,சாவு, எதிலாவது பாஸானது, எதையாவது வாங்கினது, சேர்ந்ததுக்கு, பிரிஞ்சதுக்கு இப்படி எல்லாத்துக்கும் பொதுவா ஒரு சடங்கு இருக்கு தெரியுமா..? வேறென்ன.. ‘குடி’க்கிறதுதான்.

குடிப்பது இப்போது ஒரு சமூகக் கடமை.

யாரும், எப்போதும், எங்கே வேண்டுமானாலும் குடிக்கலாம்; தப்பில்லை என்கிற மனோபாவத்திற்கு வந்துவிடுதலே நாகரீகமாகக் கருதப்படுகிறது.

அப்பாவும் பிள்ளையும் , அண்ணனும் தம்பியும் சேர்ந்தே குடிப்பது நமது நாகரீக வளர்ச்சியின் இன்னொரு அடையாளம்.

சாலையோரத்தில் நின்றபடியே ஊற்றிக் கொண்டு வாகனத்தை ஓட்டிச் செல்வதை இயல்பாகப் பார்த்துக் கொண்டு கடந்துவிட முடிகிறது.

கல்விசாலைகள் அருகிலும், கோயில்கள் பக்கத்திலும், குடியிருப்புகளுக்கு நடுவிலும் அரசாங்கம் வெட்கமே இல்லாமல் சாராயம் விற்கிறது. அடுத்த சந்ததிகள் வரை தயக்கமே இல்லாமல் அதைக் குடித்து நாட்டின் வருவாயைப் பெருக்கி தேசபக்தியை காட்டிக்கொள்கிறது.

அத்து மீறும் ஒரு சமூகம், குடும்பம் பேணாத ஒரு தலைமுறை, குற்றங்கள் மீது ஆர்வம் கொண்ட இளையோர் என்று வளர்ந்து கொண்டிருப்பதை சுரணையில்லாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இவர்களிடமிருந்து பிடுங்கி அதில் கொஞ்சத்தை இவர்களுக்கே ‘இலவசங்கள்’ வழங்கி ஓட்டுகளை சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்கின்றன அரசுகள்.

பிரபலமான நவீன இலக்கியவாதிகள் குடிப்பது எவ்வளவு ரசனைக்குரியது என்று நவீனங்கள் படைக்கிறார்கள். பிளாக் எழுதுகிறார்கள். வழிமுறைகள் சொல்லித்தருகிறார்கள். விசயங்கள் சந்தோசமாய் பின்பற்றப் பட்டு விடுகின்றன.

************

நேற்று அலுவலகத்தில் இருந்த போது ஜன்னல் வழியாக எதிரேத் தெரிந்த மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் தீப்பிடித்து எரிந்துக் கொண்டிருந்தது. காற்றில் எழும்பி மலை முழுவதற்கும் அது பரவிக் கொண்டிருந்தது. புதர் மண்டி கிடக்கும் அந்த மலை பூமி சடசடவென்று அழிந்து கொண்டிருந்தது. அணைக்கமுடியவில்லை.

மாலை வீட்டுக்கு கிளம்புகிற போது அறியமுடிந்த செய்தி இதுதான்.

ஓரளவு, தீ ,மலை உச்சி நோக்கி நகர்ந்தபின் ஓடிவந்தார்களாம் நாலுபேர். பக்கத்துக் கல்லூரி மாணவர்கள். தலை முடியெல்லாம் தீயில் கருகி இருந்ததாம். விடுமுறையைக் கொண்டாட புதர் மறைவுக்குப் போனார்களாம். குடி போதையில் சிகரெட் பற்ற வைத்தவன் விட்டெறிந்த தீக்குச்சிக்குதான் மலை இரையாயிற்றாம்.

தீ எரியக் காரணமானவன் செம போதை. எழுந்து நிற்க முடியவில்லை. தீ சுற்றி பரவ பெருத்த உடம்பு கொண்ட அவனை தூக்கிவரவும் முடியாமல்… இவர்கள் மட்டும் தப்பிவிட.. தனக்குத்தானே கொள்ளி வைத்துக் கொண்ட அவனை கரிக் கொட்டையாகத்தான் பார்க்க முடிந்தது.
Photo: google images

விருந்து… விளையாட்டு.. கோலாகலம்..

2011-09-08T23:56:00.000+05:30

மூன்று மாதம் தொடர்ந்து மழை. எங்கும் வெள்ளம். ஏரிகள் நிறைந்து வழிந்தன. காயல் நுரைத்து பொங்கியது. பெரும்பாலும் கரையோரங்களில் அமைந்த குடியிருப்புகள், நகரங்களைச் சுற்றி இன்னும் தலை துவட்டாத மரங்கள் செடிகள் கொடிகள்.. எங்கும் பச்சை பசேல்.

மழை ஓய்ந்த இந்த மாதம் துவங்கிவிட்டது உற்சாகக் கொண்டாட்டங்கள்.

கடந்த சில நாளாய் குமரி மாவட்டத்தில் பூக்களின் விலை தாறுமாறாய் ஏறிப் போனது. வீடுகளில், வெளிகளில் எங்கும் பூக்களை பார்க்க முடியவில்லை. மொத்தமாய் கேரளாவுக்கு சென்றுவிட்டன.

ஓணம். மலையாளிகளின் மகோன்னத விழா. கேரளாவின் அரசுவிழா. கொல்லம் வருடத்தின் முதல் மாதமான சிங்கத்தில் தொடங்குகிறது. பத்து நாள் சிறப்பிக்கப்படும் இந்த அறுவடை விழா, சாதி மத வேறுபாடின்றி எல்லா மலையாளிகளாலும் கொண்டாடப்படுகிறது. உடமைகளை விற்றாவது ஓணம் கொண்டாடுவது கலாச்சாரமாக உள்ளது.

ஓணம் கொண்டாடுவது பற்றி பல கதைகள் நிலவி வந்தாலும் பிரபலமான ஒரு கதை மகாபலி ராஜாவுடையது. அவர் பூமியை ஆண்ட ஒரு அசுரன். அவர் தர்ம சிந்தையும், தாராள மனமும் கொண்ட சக்ரவர்த்தி. ஏற்ற தாழ்வுகள் இல்லாத நீதிமானின் ஆட்சி. குற்றங்களே நடைபெறவில்லை. நீதிமானாக இருந்தார் மகாபலி. அவரது ஆட்சியில் மக்கள் கவலையின்றி சுபிட்சமாக இருந்தனர். அதனால் மன்னனை போற்றி புகழ்ந்தனர்.

மகாபலியை பூலோக இந்திரன் என்று மெச்சுவது தேவலோகத்தில் இந்திரனுக்கு உறுத்தியதாம். தன் பதவிக்கு ஆபத்து என்று உணர்ந்து கொண்ட இந்திரன் மகா விஷ்ணுவின் உதவியை நாட.. அவர் ஏழை பிராமணனின் வேசத்தில் வாமன அவதாரமாக வந்தார். மகாபலியிடம் தனக்கு மூன்று அடி நிலம் கேட்டாராம். அவன் ஒப்புக் கொண்டதும் விச்வரூபமெடுத்து நிலத்தையும் வானையும் இரண்டு அடிகளால் அளந்தாராம். மூன்றாவது அடிக்கு என்ன செய்வது. மன்னன் தன் தலையைக் கொடுத்தானாம். அதை மிதித்து அவனை பாதாள உலகுக்கு அனுப்புவதற்கு முன் தன் மக்கள் சந்தோசமாயிருப்பதை வருடந்தோறும் வந்து பார்க்கும் அவர் விருப்பத்தை வரமளித்தாராம்.

அந்த வருகையை எதிர் நோக்கிதான் வாசலில் பூ கோலம். மன்னரின் பாதம் தரையில் படலாமா.. ஒவ்வொரு நாளும் வெவ்வேறு விதமான பூக்கள். புதிது புதிதான டிசைன். விருந்து… விளையாட்டு.. கோலாகலம்.. வாணவேடிக்கை எல்லாம் மகிழ்சியோடு இருப்பதை வெளிப்படுத்தவே.

முதல் நாள் அத்தம் தொடங்கி பத்தாம் நாள் திருவோணம் வரை கொண்டாட்டங்களின் இன்னோரு முக்கியமான அம்சம் ஓண சத்யா என்றழைக்கப்படும் விருந்து. வாழை இலையில் 11 முதல் 13 கூட்டு வகைகளுடன் பாயாசம் பப்படம் உட்பட பிரமாதமாய் விருந்து.சொந்தம் பந்தம் அயலார் என சேர்ந்து தரையில் அமர்ந்து உண்ணுவது பாரம்பரியம். முடிந்தவரை பிறர்க்கு உணவளித்து பசிபோக்கும் தர்ம சிந்தையை வளர்ப்பதே இதன் உட்போருள்.

ஓண காலம் கேரளாவின் சுற்றுலா பெருகும் காலம். பாம்பு வள்ளங்களில் நூற்றுக் கணக்கானோர் துடுப்பு பிடிக்க நடைபெறும் படகுப் போட்டி விமரிசையானது.

தெருக்களில்,ஆலயங்களில், தொலைக்காட்சிகளில் கலை பண்பாட்டு நிகழ்ச்சிகள் பரபரக்கின்றன. கேரளத்தை ஒட்டிய குமரி மாவட்டத்திலும் அந்த மகிழ்சி தொற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. இங்குள்ள உயர் கல்வி நிலையங்களில் பெருமளவில் பயிலும் கேரள மாணவர்களால் பயிலகங்களில் அத்தப் பூ கோலப் போட்டிகள் நடக்கின்றன. பாரம்பரிய வெள்ளை முண்டு உடுத்து மாணவிகளும் பட்டு வேட்டி சட்டை அணிந்து மாணவர்களும் ஓணத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறார்கள். கலகலப்பான கலை நிகழ்சிகள் அரங்கேறுகின்றன. நீண்ட விடுமுறை விடப்படுகிறது.

மகிழ்சியாய் இருப்பதே மகிழ்சியை கொண்டுவரும். நம்பிக்கைகள் அதற்கு பயன்படுமானால் வரவேற்போம். வாழ்த்துவோம்.

ஓணம் நல்வாழ்த்துகள்.

அரசு கேபிள் வந்தது… DTH வளருது.

2011-09-04T21:30:00.000+05:30

இப்போது தெருக்கள் அமைதியாக இருக்கிறது. சாத்திய ஜன்னல் வழியாக கசிந்து கொண்டிருக்கும் டீ.வி.யின் அலறல்கள் இல்லை. படபடப்பில்லாமல் சமையல் வேலைகள் நடைபெறுகின்றன. மாணவர்கள் படிப்பில் கவனம் செலுத்துகிறார்கள். அவர்கள் பார்வை குறைபாடு மெல்ல மெல்ல நீங்கி வருவதாக தகவல். விருந்தினர்கள் முழு மனதோடு உபசரிக்கப் படுகிறார்கள். சரியான நேரத்துக்கு சாப்பிடமுடிகிறது.

இதெல்லாம் எப்படி நிகழ்ந்தது.

இந்த மக்கள் மீது அம்மா அரசு கொண்டுள்ள அக்கறையின் விளைவாகதான் இந்த மாற்றங்கள் என்று சொன்னால் மிகையில்லை. குறைந்த கட்டணத்தில் அரசு கேபிள் தொடங்கப் பட்டதிலிருந்து மக்கள் டீ.வி யை மூடிவிட்டார்கள். மாற்றங்கள் படிப்படியாக வரத் தொடங்கி விட்டன. ஒரு குடும்பத்தின் ஏகாதிபத்தியத்தை அப்புறப்படுத்தி பல்லாயிரம் குடும்பங்களுக்கு நிம்மதி கிடைக்க வழி வகுத்திருக்கிறது இந்த அரசு.

1 கோடியே 45 இலட்சம் இணைப்புகள் கொண்ட 34,344 ஆபரேட்டர்கள் அரசுடன் இணைந்து இந்த சேவையில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள்.

குமரி மாவட்டத்தில் 8 எம்.எஸ். ஓ களின் 400 ஆபரேட்டர்கள் தங்களது 75 ஆயிரம் இணைப்புகளோடு ஜோதியில் கலந்திருக்கிறார்கள். மாவட்டத்தில் ஒளிபரப்பாகும் 60 சானல்களில் 12 உள்ளூர் சானல்கள். 10க்கும் மேற்பட்ட மலையாள சானல்கள். 20 பிறமொழி சானல்கள். பெரும்பாலானவை ஒரு துணுக்கை ஜவ்வாக இழுத்து 24 மணி நேரமாகக் காட்டும் செய்தி சானல்கள். இன்னும் பாதி சினிமா இசை…

விருப்பமில்லா சானல்களை வலுக்கட்டாயமாக திணித்து இவைகளுக்கு 70 ரூபாய் கட்டணமா என்று இப்போது கேட்க முடியாது.

கட்டண சானல்கள் ‘விரைவில்’ வரப் போகிறதாம். அந்த விரைவு எப்போது என்று தெரியாததால் வினையை விலை கொடுத்து வாங்குவது மாதிரி DTH சேவையை நாடி அவசர அவசரமாக நகர்வோரை என்ன செய்வது. இவர்கள் அரசுக்கு ‘மாதத்துக்கு 60 கோடி வாருவாயை’ வர விட மாட்டார்கள் போலிருக்கிறது. ஒருவேளை ஏகபோகமாய் சம்பாதிக்க அரசு மறைமுகமாக DTH நிறுவனங்களோடு ஒப்பந்தம் போட்டிருக்கிறதோ என்னவோ..?

அடுத்த ஞாயிற்றுக் கிழமை.

2011-09-02T21:29:00.000+05:30

அவள் முகம் பார்த்த

மூன்று தினத்திற்குப் பின்னும்

பெய்து கொண்டிருக்கிறது

வெளியே தெரியாமல் மழை.

உற்சாக துள்ளலோடு கவிதையை எழுதிவிட்டு நிமிர்ந்த போது வெளியே நிஜமாகவே மழை தூறிக் கொண்டிருந்தது.

ஜன்னலருகே போய் நின்று வெளியே வெறித்தேன். ‘சட்சட்’ என்று தரையில் பட்டுத்தெறிக்கும் துளிகள் ஒன்றாகக் கைகோர்த்து ஒரு பயணம் தொடங்கியிருந்தன. புழுதியடங்கி மண் வாசம் கிளர்ந்து நாசிக்கு பரவியது. தென்னை மர மூட்டில் கட்டியிருந்த ஆடு அங்கும் இங்கும் கயிற்றை இழுத்துக் கொண்டு கத்தியது. அம்மா முந்தானையை தலைக்குப் போட்டுக் கொண்டு மழையிலேயே நனைந்தபடி, ஆட்டை அவிழ்க்க.. அது அம்மாவையும் இழுத்துக் கொண்டு ஓலைக் குடிசைக்குள் ஓடியது. கறுகறுவென்று அடர்ந்த மயிரை சிலமுறை உதறி உலர்த்திக் கொண்டது ஈரத்தை.

ஒரு குதிரைக்குட்டி மாதிரி இருந்தது ஆடு. அடர்த்தியான கரு முடி. காளைகளுக்கு இருப்பது மாதிரி பிடறியில் சிலுப்பிக் கொண்டு திமிள். நல்ல தேக்கு கட்டை போல் உறுதியான கால்கள். கம்பி துண்டு மாதிரி மேல் நோக்கி வளர்ந்த கொம்புகள் உட்பக்கம் சற்றே வளைந்திருந்தது. எந்த நேரமும் தொண்டையை இறுக்கி கனைத்துக் கொண்டே இருந்தது. கட்டி போட்டு நல்ல தீனி போட்டதில் மத மதப்பாக இருந்தது.

அம்மாதான் இந்த ஆட்டை குட்டியாக வாங்கி வந்தாள். அந்தோணியார் குருசடியில் காணிக்கையாக வந்த இந்த குட்டியை ஆயிரத்து ஐனூறு ரூபாய்க்கு ஏலத்தில் எடுத்து வந்தாள். உனக்கு ஒரு நல்லது நடந்தா அதே கோயில்ல இந்த ஆட்ட வெட்டி அசனம் குடுக்கனும்டா. என்று வேண்டிக் கொண்டிருந்தாள்.

வீட்டிலேயே கட்டிப் போட்டு நல்ல புல்லும், தளையும் வெட்டி வந்து கொடுப்பாள். கஞ்சி தண்ணியில் தவிடு பிசைந்து தாகம் தணிக்க வைப்பாள். அதனால்தானோ என்னவோ அது அம்மாவிடம் மட்டும் கொஞ்சம் அடங்கி இருக்கும். தினவெடுத்து திரிகிற ஆடு. மற்றவர்கள் யார் போனாலும் முட்ட வரும் அல்லது வன்புணர்ச்சிக்கு எத்தனிக்கும்.

நாட்டில் எதுஎதுவோ பற்றாகுறை என்று அறிந்திருக்கிறேன். பெண்களுக்கும் பற்றாகுறை என்பதை சமீப காலமாகதான் உணர்ந்தேன். அதனாலேயே அம்மா சொன்ன நல்லது நடக்காமல் இழுத்தடித்துக் கொண்டேயிருந்தது.

முன்தலை முடி மெல்ல மெல்ல எல்லைகளை விரித்துக் கொண்டே போகிறது. கறுத்த நெற்றியும், பெரிய விழிகளும் ஒரு தகுதி இழப்பின் குறியீடுகளாக மாறிக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

என்னோடு சேர்ந்து ஆட்டுக்கும் வயசாகிக்கொண்டே போவதில் அப்பாவுக்கு வருத்தம். நல்லா முத்திப் போச்சின்னா கறி நல்லாயிருக்காதாம். அதுக்குள்ள வேண்டுதல் நிறைவேற வேண்டுமென்று அவர் தனியாக வேண்டிக் கொண்டார்.

ஒத்தைக்கொரு பிள்ளை, கை நிறைய சம்பாத்தியம். என்ன குறை என்று நினைக்கத்தோன்றும். ஆனாலும் ஏதோ ஒரு குறை இருக்கிறது போல. அந்த நல்ல காரியம் எனக்கு தள்ளிக் கொண்டே போனது.

என்னோடு சுற்றித்திரிந்த நண்பர்கள் எல்லோருக்கும் சடசடவென கல்யாணமாக எல்லாவனுக்கும் போய் மொய் வைத்தாகி விட்டது.இப்போ மிச்சமிருக்கிற என்னைப் பார்த்து “ நீ எப்படா சாப்பாடு போடப் போற” என்று ஆளாளுக்குக் கேட்டு வெறுப்பேத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதில ஒருத்தன் பொன் பண்ணி “மாப்பிள. எனக்கு பொண்ணு பொறந்திருக்கு. இன்னும் கொஞ்ச நாள் பொறுத்துக்க. உன்னையெ மாப்பிள்ளையாக்கிகிறேன்.” என்றான். பாவி.

என்ன ராசியோ தெரியலை நான் போற இடமெல்லாம் முட்டு சந்தாதான் ஆகிப் போகுது.

“மாப்பிள்ளை என்ன ஒல்லி பிச்சான் மாதிரி நெடு நெடுன்னு இருக்கான்.எங்க வீட்டு வாசப்படியெல்லாம் இனி இடிச்சி மாத்தமுடியாதுப்பா. நீங்க வேற இடம் பாருங்க” என்று நக்கலாக முதல் மறுப்பு வந்த போது மறுகிப் போனது மனசு.

அப்புறம் சித்தி “ நல்ல பொண்ணு, பெரிய குடும்பம், ஒருதடவை பார்த்திட்டு வந்திருவோம்” என்று கூட்டிப் போன இடம் நன்றாகதான் இருந்தது. பொண்ணு என்னைப் பார்த்து உதடு சுழித்ததில் கிறங்கிதான் போனேன். ஆனால் கல்யாணத்தை எப்போ வைக்கலாம் என்றபோது ‘கொஞ்ச நாள் போகட்டும் பொண்ணு படிச்சிட்டு இருக்கு ‘ என்றார்கள்.

கொஞ்ச நாள் போனதும் ‘பொண்ணுக்க தங்கச்சி படிச்சிட்டு இருக்கு’ என்றார்கள். புரிந்து போயிற்று.

“அதுகளுக்கு உன்னை புருசனா அடையிறதுக்கு கொடுப்பினை இல்ல மக்கா.. விட்டு தள்ளு” என்றாள் ரெண்டு நாளைக்குப் பிறகு வந்த சித்தி.

“ஒத்தைக்கொரு பிள்ளைன்னா.. மனுசன் இல்லியா.. ஒத்தையா வளரதுக விட்டுக் கொடுக்காதாம், அடம் பிடிக்குமாம், அனுசரிக்காதாம்.. எந்த மடையன் சொன்னான். கிறுக்குப் பயபுள்ளய. அதையும் நம்பிகிட்டிருக்கு..” தனக்குத்தானே அங்கலாய்த்தாள் சித்தி.

அப்பாவின் பாதி நாள் வேலையே தெரிந்தவர்களிடம் தெரிந்த பெண்ணைப் பற்றி விசாரிப்பதுதான் என்றானது.

வெளி நாட்டிலிருக்கும் அமரன் சாட்டிங்கில் ஆச்சரியமா கேட்டான். ”என்னாடா இன்னுமா அப்படியே இருக்க”

“விடுங்க பாஸ். இன்னும் கொஞ்ச நாள் சுதந்திரமா இருக்கேன்” என்று சாமாளித்தாலும் இவர்களென்ன நான் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ளவில்லையென்றால் உலகமே அழிந்து விடுகிற மாதிரி கவலைப் படுகிறார்கள் என்று தோன்றியது.

அலுவலகத்தில் இறுக்கமான நேரங்கள் கலகலப்பாக மாற்றப் படுவதற்கு என் பிரம்மச்சரியம்தான் பயன்படுகிறது.

தாமரைச் செல்வன் தத்துவம் கூட சொல்வார்.” தம்பி. கல்யாணம்கிறது, புதுப்படம் போட்ட சினிமாத் தியேட்டர் மாதிரி. வெளியே இருக்கிறவன் டிக்கெட் வாங்க முண்டியடிக்கிறான். உள்ளே இருக்கிறவன் என்னடா படம் இதுன்னு வெளிய ஓடத் துடிக்கிறான். இதான் வாழ்க்கை”

தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என்று இருக்கிற ஜானகி மேடம் கூட கலாய்க்கிற அளவுக்கு போய் விட்டது நிலமை.

இவை எல்லாவற்றுக்கும் முடிவுகட்ட வேண்டும் என்றுதான் அடுத்த பார்த்த பெண்ணை கட்டிக்கொள்ள கண்ணைமூடிக் கொண்டு சம்மதித்தேன்.

அவள் இரண்டு மூன்று முறை போன் பண்ணியதும்.. அடடா முழுசா பார்க்காமல் போய்விட்டேனே.அவள் எப்படி இருப்பாள் என்று ஆவல் உந்த, அடுத்த முறை போன் செய்த போது “எங்காவது வெளியே போயிட்டு வருவமா” என்றேன். பிகுபண்ணாமல் சம்மதித்தாள்.

வந்தவளை பைக்கில் எற்றிக் கொண்டு முட்டம் போனேன். தோளில் கைபோட்டு முதுகில் சாய்ந்து வந்தாள். பாறைகள் நிறந்த முட்டம் கடலில் பிரமாண்டமான அலைகள் எழும்புவது பார்க்க பரவசமாக இருக்கும். மதிய நேரத்தில் ஆளே இருக்காது. நாங்கள் போனபோது ஐஸ் வண்டிகாரன் மட்டும் இருந்தான். பைக்கை ஓரம் வைத்து விட்டு இறங்கி நடந்து அமைக்கப்பட்டிருந்த காங்கிரீட் குடிலில் போய் அமர்ந்தோம். கடல் மூர்க்கமாய் இருந்தது.

பேசினேன்.பேசினோம்.அவள் எல்லாவற்றுக்கும் சிணுங்கலாய் சிரித்தது எனக்கு பிடித்திருந்தது. சந்தோசமாய் உணர்ந்தேன்.

மெல்ல எழுந்து அவள் கையை கோர்த்துக் கொண்டு நடந்து கடலலையில் கால் நனைத்தோம். கரைக்கு வந்த அலைகள் திரும்பிப் போகும்போது காலுக்குக் கீழே மண்ணைப் பறித்து நிலைதடுமாற வைத்தது. அம்மாதிரியான தருணங்களில் அவள் என்னை சாய்ந்து அணைத்துக் கொண்டாள். எனக்கு உற்சாகமாகிப் போனது.

நீர்பரப்பில் எட்ட இருந்த ஒரு வட்டப் பாறையில் அலை மோதி உயரமாய் எழுந்து, பூவானமாய் சரிந்து விழுந்தது. அதைப் பார்த்த போதுதான் எனக்கு அந்த எண்ணம் தோன்றியது. அந்த அலையின் பின்னணியில் இவளை வைத்து ஒரு புகைப்படம் எடுத்தால் எப்படி இருக்கும்.

கையிலிருந்த செல்போனில் நல்ல காமிரா இருந்தது.

தயங்கிய அவளை நீரில் நடந்து பாறையில் ஏற்றி விட்டேன்.’அப்படியே நில்லு.ஒரு நிமிசம்’ என்று சொல்லி அலை எழும்ப காத்திருந்தேன்.

நான் எதிர்பார்த்தபடியே பிரம்மாண்டமாய் ஒரு அலை புரண்டு வந்து கம்பீரமாய் மேலெழும்ப.. நான் படமெடுக்கும் வினாடிகளுக்குள் அவளையும் வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டு போனது.

“பாவி.. பாவி.. சும்மா இருந்த பிள்ளைய கூட்டிட்டுபோய் அநியாயமாய் கொன்னு போட்டியே. உருப்படுவியா நீ… நாசமா போயிருவா..”

சாபம் பெற்ற கொலைகாரனாகிப் போனேன்.

அந்த ரணம் இலகுவில் ஆறவில்லை.

இனி பெண் பார்ப்பதற்கென்று எங்கேயும் போவதில்லை என்று முடிவெடுத்திருந்தேன்.

அம்மா போகாத கோயிலில்லை. வேண்டாத தெய்வங்களில்லை.

“ இன்னும் எத்தனை காலத்துக்குதான் அதையே நினைச்சிட்டு இருப்ப. இப்படி உசிரோட உருகிஉருகிப் போறதை பாக்க முடியலை மக்கா” அம்மா வருந்தினாள். மெல்ல மெல்ல ஒவ்வொரு நாளும் என் மனசை வருடித் தேற்றினாள்.

பின்னொரு நாளில் “நாம தேடிப் போகலை. நம்மளை தேடி வந்திருக்கு. கடவுளா பார்த்து அனுப்பியிருக்காரு. இந்தா பாரு.” என்று ஒரு புகைப்படத்தைக் காண்பித்தாள்.

“உனக்கு பிடிச்சாலும் பிடிக்காட்டியும் நாங்க இத முடிச்சிரலாம்னு இருக்கோம். ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆட்டை அடிச்சி கோயில்ல அசனம் குடுக்கப்போறோம். அன்னிக்கே அவங்களையும் வரச் சொல்லி பேசி முடிச்சிருவோம்” என்றார் குடும்பத்தோடு வந்திருந்த சித்தப்பா.

நான் பேசாமலே இருந்தேன். என் முன்னால் வைக்கப் பட்ட புகைப்படத்தை பார்த்தேன். பார்க்கப் பார்க்க பரவசமானது. உற்சாகத்துள்ளலோடு கவிதை வந்தது. எழுதியபோது மழையும் வந்தது.

ஆட்டின் ஆயுள் தீர்மானிக்கப்பட்ட அடுத்த ஞாயிற்றுக் கிழமை.

சித்தப்பாமார்கள் , அத்தைமார்கள்,மற்றும் நண்பர்கள் எல்லாம் வந்து சேர..

சமையல் வேலை தடபுடலாக நடந்தது. சாமியார் வந்து ஜெபம் செய்து தீர்த்தம் தெளித்து ஆட்டை மந்திரித்தபோது ஆடு கடைசி இலையை அசைபோட்டுக் கொண்டிருந்தது.

கிடாவை வெட்ட வந்தவன் நன்றாக குடித்திருந்தான். ஆட்டை இழுத்து நடப்பட்ட குட்டை கம்பில் கட்டியபோது, அது எதையோ உணர்ந்திருக்கும்.. ‘ம்ஹேஏஏஏஏ..’ என்று அடிக் குரலில் கதறியது.

“ஆமாண்ணே பொண்ணு வீட்ட்டுகாரங்ககிட்ட பனிரெண்டு மணிக்கு வரச் சொல்லியிருக்கேன். இப்ப வந்திருவாங்க..” சித்தப்பா அப்பாவிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

கிடாவெட்டி ஆட்டின் கதறலைப் பொருட்படுத்தாது அதன் நான்கு கால்களையும் இழுத்து கீழே தள்ளினான். அது திமிற முடியாமல் இரண்டுபேர் அதன் கால்களை தங்கள் கால்களால் அழுத்திப் பிடிக்க.. கூரான கத்தியால் அதன் கழுத்தை சரக்கென்று கீறினான். ஆட்டின் தொண்டைக்குள்ளிருந்து ஒரு கேவல் எழுந்து நசுங்கியது. வடிந்த இரத்தத்தை அலுமினிய பாத்திரத்தில் பிடித்தான். ஆட்டின் கண்கள் மிரண்டு மிரண்டு யாரையோ தேடுவது போலிருந்தது. அதன் உடம்பு விலுக்விலுக் என்று துடித்துக் கொண்டிருக்க, மடியிலிருந்து பீடி எடுத்து வாயில் வைத்து பற்ற வைத்துக் கொண்டான். அதன் மரண ஓலம் என் மூச்சை அடைத்தது.

செல்வா வந்து தோளைத்தொட்டான். “ மாப்பிள.. சப்பிடறதுக்கு முன்ன நாங்க சாப்பிடணுமில்ல. எற்பாடு பண்ணு.”

“முத பந்தியில சாப்பிடப் போறீங்களா?”

“உங்கிட்ட போய் சொன்னேன்பாரு. சாப்பிடறது கடைசிப் பந்திக்கே சாப்பிடுக்கலாம்.இப்ப ஒரு ஆயிரம் ரூபா எடு” என்று பறித்துக் கொண்டு , நண்பர் கூட்டத்தையும் இழுத்துக் கொண்டு போனான்.

அப்பாவும் ,சித்தப்பாவும் எதற்கோ பரபரத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“என்னாச்சிப்பா.. ஏதாவது பிரச்சனையா?” என்றேன்.

“ஒண்ணுமில்லைப்பா” என்று நகர்ந்தார். அம்மா கோயிலுக்குள் போய் முழங்காலிட்டு வேண்டுவதைப் பார்க்க முடிந்தது.

“அண்ணே. நான் வெயிட் பண்ணுங்க இப்ப வந்திருதேன்.” என்று சித்தப்பா வாடகைகார் பிடித்துக் கொண்டு எங்கோ கிளம்பிப் போனார்.

நண்பர்கள் கும்மாளமாய் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

அரைமணி நேரம் கடந்து சித்தப்பா சோர்வாய் வந்து சேர்ந்தார். அவர் முகம் ரொம்ப தெளிவாய் இருந்தது. என்னைத் திரும்பிப் பார்க்காமலே “அசனத்தை தொடங்கிருங்க” என்றார்.

“ஏன்..என்னாச்சி...”என்றார் அப்பா.

“பாவம்ணே.. அந்த புள்ளையாவது விரும்பினவன் கூட வாழட்டும்ணே..” என்றார் சித்தப்பா ரகசியமாய்.

நான் மௌனமாய் குனிந்து சாப்பிடத் தொடங்கினேன்.

துடிப்படங்கி குழம்பாகியிருந்த ஆட்டுக்கறி, அப்பா கவலைப்பட்ட மாதிரியே முற்றி சாப்பிட முடியாமலிருந்தது.

வேற யாரும் இல்லியா உங்க வீட்ல..?

2011-08-29T23:09:00.000+05:30

படுக்கையிலிருக்கும் வயதான நோயாளியின் வாழ்க்கை வேதனை நிறைந்தது. ஆயினும் வலி மிகுந்தது எதுவென்று கேட்டால்… நோயாளிக்கு துணையாயிருப்பது.

மல்லாந்து கிடக்கும் நோயாளியின் நீண்டு கிடக்கும் கை நரம்பு வழியாக மருந்து ஏறிக் கொண்டிருந்தது. கண்களில் நீர் கசிந்து கொண்டிருந்தது. பயமா, வேதனையா புரியவில்லை.. ஒவ்வோர் அவயத்திலும் ஒரு இயலாமை. படுக்கையில் வீழ்ந்து கிடக்கிற உடலோடு.. மனமும் சுருண்டு கிடக்கிறது. இலகுவாய் செய்த காரியங்கள் இப்போது நம்மால் முடியவில்லையே என்ற கவலையால் வலுவிழந்து கிடக்கிறது.

உலகில் எல்லோரும் சந்தோசமாய் இருக்க எனக்கு மட்டும்தான் இந்த துயரம் என்று ஒரு மறுகல். முனங்கவும் முடியாமலிருக்கும்.

மருத்துவமனையின் ஒவ்வோர் நடமாட்டமும் வேதனை அப்பிய முகங்கள். இல்லாத நோயில்லை. ஆனால் எல்லா நோயும் ஒரே சொடக்கில் மாறிவிட வேண் டும் என்று ஆசிக்கும் ஏக்கங்களுடன்…

புதிது புதிதாய் மருந்து பெயர்களும் அதன் பயன்களும் பிடிபட்டுவிடும்.

நோயாளிக்கு நோய் வலியென்றால் உடனிருப்பவருக்கு காத்திருத்தல் வலி.

வயதான நோயாளியை கவனிப்பது இன்னும் பொறுப்பும் மிகுந்தது. அசைவினாலேயே உணர்த்தும் சங்கேத மொழியை புரிந்து கொள்வது முதலில் சிரமம் வரும். புரியாவிட்டால் சலிப்பும் கோபமும் வரலாம். சிறு முனகலுக்கும் கவனிப்பு தேவைப்படும். படுக்க ,திரும்ப ,எழும்ப, உதவியாக வேண்டும். மலம் அள்ளி, துடைத்து, வலி என்று சொல்கிற இடத்தை தடவிக் கொடுத்து.. தூக்கத்திலும் சிறு அசைவுக்கும் பதட்டத்துடன் எழுந்து… வேதனையோட பொழுது நீண்டு கொண்டே போக.. ஒரு கட்டத்தில் நமக்கே நோயுணரும். ஒரு நிமிடம் அகல முடியாது.. தினசரி புதிது புதிதாக நோய் இருப்பதாக தாங்களே கற்பனை பண்ணிக் கொண்டு.. இப்போ நான் செத்துப் போயிருவேன். என்று சதா முனகிகொண்டிருக்கையில் பொறுமை நம்மை கைவிட்டுவிடும்.

டாக்டர் வந்து’ எப்படியிருக்கீங்க” என்றால் புதிது புதிதான இடங்களில் வலி இருப்பதாய் சொன்னால்தான் அவர்களுக்கு நிம்மதி ஏற்படும்போல.. நடக்க முடியலை. அசைய முடியலை .தூங்க முடியலை, சாப்பிட முடியலை. பேதி போகலை, பேச முடியலை என்று பட்டியல் நீளமாய் இருக்கும். டாக்டருக்கு எல்லாம் பழகிய விசயம். ‘சரியாயிடும்’ சிரித்துக் கொண்டே சாப்பிட வேண்டிய மாத்திரை பட்டியலில் இரண்டை சேர்ப்பார்.

ரெண்டு நாளாய் கவனித்ததில் ஒரு விசயம் தெளிவாய் புரிந்தது. நோயாளி எந்த பாலினமாக இருந்தாலும் துணையாக பெரும்பாலும் பெண்கள்தான் இருக்கிறார்கள். ஆண்கள் அவ்வப்போது வந்து போகிறவர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள்.

காலை பத்திரிகையை வாங்கி எழுத்து எழுத்தாய் படித்தாலும் நேரம் நகரவில்லை. சும்மாயிருந்து தூக்கம் வரும். படுக்கலாம் என்று லேசாக சரிந்தால்.. ‘எப்பா.. எனக்கு நெஞ்சு வலிக்குதே...’ என்ற அலறலில் .. படபடப்பு எகிறும்.

வெளியே வந்து புற நோயாளி பிரிவில் வந்து உட்கார்ந்தாயிற்று. நாலு பேரை பார்த்தால் தெம்பாக உணரலாம் என்ற நப்பாசை.

கணவனும் மனைவியுமாக என் முன்னால் இருந்தார்கள். அவள் அவன் தோளோடு சாய்ந்திருந்தாள். சமீபத்தில் மணமானவர்கள் போலிருக்கிறது. “அவனுக்கு ரூபா கொடுத்ததை ஏன் என்கிட்ட சொல்லலை.” அவள்தான் கேட்டாள். பின்னால் ஆளிருந்து கேட்பான் என்ற தயக்கம் அவளிடம் இருக்கவில்லை. “சொன்னா நீ சண்டை போடுவ அதான்..”

“அப்ப நான் சண்டைகாரியா. ஒவ்வொருத்தியை மாதிரி உங்களை கடிச்சி குதறிட்டா இருக்கேன்.இப்படி வேற என்னவெல்லாம் எனக்குத் தெரியாம பண்ணியிருக்கீங்க.”

“இதுக்குதான் நான் எதுவும் சொல்றதில்ல.”

சற்று நேர அமைதிக்குப் பின் சொன்னாள்.”ஒகே இனி நான் சண்டை போடல. சொல்லுங்க.”

“பிராமிஸ்”

கையிலடித்து சத்தியம் செய்தாள். “சரி இனி நீ சண்டை போடலேன்னா எது நடந்தாலும் நான் சொல்றேன் என்னா..”

“வேற என்ன நடந்தது சொல்லுங்க.”

“வேற எதுவும் இல்ல. இனி நடந்த சொல்வேன்னுதானே சொன்னேன்.”

“அதான் எனக்கு இந்த கல்யாணத்திலேயெ இன்டிரஸ்ட் இல்ல தெரியுமா.”

“எனக்கும்தான். அத எதுக்கு இப்ப சொல்றீங்க.. என்ன பாக்க வந்த அண்ணைக்கெ வேண்டாம்னு சொல்லியிருக்க வேண்டியதுதானே..”

“நீ மட்டும் என்ன தனியா மொட்ட மாடியில் பேசணும்னு கூட்டிகிட்டு போயிட்டு வழிஞ்சி வழிஞ்சி நின்னுகிட்டு இப்ப இஸ்டமில்லையாம் இஸ்டம்..”

“அன்னைக்கெ நான் இஸ்டமில்லாதத காட்டதான் கறுப்பு சுடிதார் போட்டிருந்தேன்.பார்த்திருப்பீங்களே. “

நல்லவேளை அடுத்ததாக டாக்டர் அவர்களை உள்ளே அழைத்தார். ஒரு உரசல் அத்தோடு தவிர்க்கப்பட்டது. வீடுகளின் நெருக்கடிகளால் அந்த மருத்துவமனை மனம் விட்டு பேசுகிற இடமாக தோன்றியிருக்கிறது அவர்களுக்கு.

மறுபடி படியேறி மாடிக்கு வந்தபோது வராண்டாவில் கிடந்த பெஞ்சில் அந்த சிறுவன் சோகமாய் உட்கார்ந்திருந்தான். வெறித்த மாதிரி இருந்தது அவன் பார்வை.

“தம்பி இங்கே என்ன பண்ற” என்றபோது தயக்கத்தோடு என்னை அளந்தான். பேசலாமா பேசக்கூடாதா என்கிற மாதிரி. “எங்க பாட்டி இங்க இருக்கு”

“எங்க”

அறை எண் நான்கு என்பதாய் கை விரல் காட்டினான்.

“அவங்களுக்கு என்ன பண்ணுது.”

“மூச்சு விடமுடியலை. சுகர். காலில் புண்ணு.”

“கூட வேற யாரும் இல்லியா”

“ம்ஹும்”

“உங்க அப்பா?”

“டூட்டிக்கு போயிருக்கு.”

“அம்மா?”

“வீட்ல. வந்தா பாட்டி கூட சண்டை போடும்.”

“அப்ப நீதான் பாட்டிக்குத் துணையா.”

“ம்”

அவன் பாட்டி இருந்த அறையை எட்டிப் பார்த்தேன். ஆக்சிஜன் பொருத்தப்பட்டு மல்லாந்து கிடந்தார். தனியொரு ஆளால் தூக்க முடியாத கனத்த உடம்பு.

“ நீ எப்படி… தனியா.. சமாளிச்சிருவியா… “

அவன் பதில் சொல்லத் தெரியாமல் வறட்சியாய் சிரித்தான்.

“படிக்கிறியா?”

“ம்.ஏழாம்பு.”

“ஸ்கூலுக்கு போகலையா?”

“லீவு போட்டிருக்கேன். “

“வேற யாரும் இல்லியா உங்க வீட்ல..?”

“இல்ல..” பையன் சலிப்போடு நகர்ந்தான்.

படம்:suleka.com

முற்றிலும் கெட்டு போவதற்குள் ஒருமுறை…

2011-08-18T22:50:00.002+05:30

ஒருமுறை மேற்கு கடற்கரைச் சாலையில் பயணித்துக் கொண்டிருந்த குமரி மாவட்டத்தின் முன்னாள் ஆட்சியர் ககன் தீப்சிங் பேடி அந்த இடத்தைப் பார்த்ததும் வண்டியை நிறுத்தி ரசிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்.அடடா குமரி மண்ணில் இப்படி ஒரு எழில் பிரதேசமா? கவனிப்பாரின்றி கிடக்கும் அந்த இடத்தை நோக்கி ஏன் உலகின் பார்வையை திருப்பக்கூடாது என்று யோசித்ததின் விளைவு.... அந்த இடம் சுற்றுலா தலமாக அறிமுகமானது. அதன் பிறகுதான் பலரின் பார்வையும் சொத்தவிளை நோக்கி திரும்பியது.

பரந்த வெண்மணல் வெளி. நீண்ட கரை [4 கிலோமீட்டர்] தெளிவான நீல கடல். ஆர்பாட்டமில்லாத அலை. ஆழமில்லாத கடல்பரப்பு. சொத்தவிளை கடற்கரை இப்படிதான் இருக்கிறது. இதுபோன்ற கடற்கரை மாவட்டத்தில் வேறெங்கும் இல்லை. தமிழ் நாட்டிலேயே நீளமான கடற்கரையாம்.

[கன்யாகுமரி கடற்கரை இவ்வளவுதான்]

கன்யாகுமரியில் கடற்கரை பாறைகள் நிறைந்தது. அதில் மோதும் ராட்சச அலைகள் எப்போதும் ஆபத்தானவை. கரை என்ற மணல்வெளி கிழக்கு பகுதியில் மிக சொற்பமாய்தான் இருக்கிறது. மீன்பிடி படகுகள் நிறந்த மேற்கு பகுதி சேறும் சகதியுமாய் நிறந்திருக்கும். விவேகானந்தரும் வள்ளுவரும் இல்லையென்றால் கன்யாகுமரிக்கு மரியாதை யில்லை. கரையோரம் ஆளில்லா மண்டபங்கள் நிறைந்து இயற்கை இயல்பாயில்லை.

ஆனால் சொத்தைவிளை இயற்கை இன்னும் குதறப்படாமல் அமைதியாய் இருக்கிறது. சுற்றுலாதலம் என்று அடையாளப்படுத்துவதற்காக ஒரு காட்சிக் கோபுரமும், சின்ன சின்ன சில அமர்வு குடில்களும் தவிர இடம் சுத்தமாய் இருக்கிறது. நவீன கழிப்பறை உடைமுள் வெட்டி சாத்தி வாசல் மூடியிருக்கிறது. வழக்கம் போல் அதன் பின்புறம் திறந்த வெளி கழிப்பறையாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

சொத்தைவிளை நாகர்கோவிலிலிருந்து ஏறக்குறைய பத்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கிறது. விடுமுறை நாட்கள் தவிர அவ்வளவாக வருகை இல்லை. எனவே வெயிலில் மணலில் ஜோடியாக அமர்ந்து ரசிக்கும் மெரீனா கலாச்சாரம் பரவும் சாத்தியக்கூறுகள் இருப்பதை காணமுடிகிறது. ஆழமில்லாததால் கடலில் ஆபத்தான தொலைவுவரை நடந்துபோய் கும்மாளமடிக்கிறார்கள்.

முற்றிலும் கெட்டு போவதற்குள் ஒருமுறை போய் ரசித்துவிட்டு வரலாம்.. கடலை.

படம் உதவி: wikipedia,Admirableindia.com

பக்கத்து வீட்டு அக்காவுக்கு முத்தம் கொடுத்தேனா...

2011-08-17T23:35:00.000+05:30

"சார் எனக்கு ஒரு ரூம் வாடகைக்கு கிடைக்குமா?"

"ஏ. சி ரூம் வேனுமா நான் ஏசியா"

"வராண்டாவா இருந்தா கூட பரவாயில்ல. ஒரு ஃபேன் மட்டும் இருந்தா போதும்.தூங்கணும்".

"வராண்டாவில தூங்குவீங்களா?".

"இல்ல ஃபேன்ல தூங்குவேன்."

"ஃபேன்ல எப்படி தூங்க முடியும்?".

"கயிறு கட்டி தூங்கணும்யா...." [பார்ட்டி தூக்கு போட்டு செத்து போக இடம் தேடி வந்திருக்கு]

***

"என்ன வேலை செய்றீங்க"

"கிளாஸ் எடுப்பேன்"

“ஓ..புரபசரா..”

“டீக்கடையில கிளாஸ் எடுப்பேன்”

***

“பிள்ளைன்னா அப்பாவை விட ஒருபடி மேலேன்னு பேர் எடுக்கணும்டா”

“அப்படியா.. அப்படி நான் பேர் எடுத்திட்டேனே”

“வெரிகுட்.. எப்படி?”

“பக்கத்து வீட்டு அக்காவுக்கு முத்தம் கொடுத்தேனா. அவங்க ‘ நீ உங்க அப்பாவ விட மேல்தாண்டா’ன்னு சொன்னாங்களே”

***

சார் டிக்கெட் எடுத்தாச்சா

பின்னால மீசை வச்சவர் எடுப்பாரு.

அங்க எல்லாருக்கும் முன்னாலதானெ மீசை இருக்கு.

***

டிக்கெட் எடுத்தியா.

முன்னால எடுப்பாங்க.

முன்னால யாரும் எடுக்கல

அப்ப பின்னால எடுப்பாங்க.

பின்னாலயும் எடுக்கல

அப்ப யாருமே எடுக்கல நான் மட்டும் எடுக்கணுமா. அது என்ன நியாயம்.

***

"சார் நம்ம ஆபீஸ்ல எல்லா ஃபைலையும் எலி கடிச்சி நாசமாக்கிட்டது.!"

"ரியலி..."

"இல்ல சார் சுண்டெலி."

[மலையாள மேடைகளிலிருந்து சுட்டது]

நன்றி:google images

மெசேஜா .. உங்களுக்கா.. நானா...

2011-07-18T23:23:00.003+05:30

அறுபது ரூபாய். தினசரி 200 குறுஞ்செய்திகள் இலவசம். தொலைதொடர்பு நிறுவனம் குறிபார்த்து அடித்தது. அந்த அரிய சேவையை பயன்படுத்தாமல் உனக்கெல்லாம் எதுக்குடா கைபேசி என்று உலுக்குவது மாதிரி இருந்தது. நம் செல்பேசி நம்மையே நக்கலடிக்கும் சாத்தியகூறுகள் இருப்பதால் உடனே சேவையை பயன்படுத்தியாயிற்று.

அடுத்த நாள் புத்தாண்டு தினம்.… விடுவோமா. நாங்களும் அனுப்புவோம்ல. ஒரு நாளில் 200 . தட்டி தள்ளிவிடலாம் என்று போன் புத்தகத்தின் அனைத்து எண்களுக்கும் ஆறேழு வாழ்த்து. நம்மகிட்டயா.

எல்லாம் சரியாய்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது.

அடுத்த நாள் குடும்பத்தோடு கன்யாகுமரி கடற்கரையில் காற்று வாங்கிக் கொண்டிருந்தபோது..அழையா எண்ணிலிருந்து ஒரு அழைப்பு.

“அலோ.. எப்படியிருக்கீங்க..” அழகான பெண்குரல் .ரகசியமாய் கேட்டது.

“அலோ.நீங்க யாருங்க”

“க்கும்.. தெரியாத மாதிரி…. விளாடாதீங்க”

யாராயிருக்கும். யோசித்ததில் மண்டை காய்ந்தது. “புரியலையே”

“மெஸேஜ் அனுப்பிட்டு.. தெரியாத மாதிரி ரொம்பதான் நடிக்கிறீங்க”

“மெசேஜா .. உங்களுக்கா.. நானா.. இந்த நம்பரையே நான் இப்பதானே பார்க்கிறேன்.”

“சும்மா பொய் சொல்லாதீங்க.. நீங்க சுரேஷ் தானே.”

“இல்ல.”

“அப்ப யாரு. மனோவா..”

“விடுங்க நான் எந்த SMS-ம் அனுப்பல.”

இது என்ன இழவா போச்சி.பேசாமல் தொடர்பை துண்டித்தேன்.

யாராவது காமெடி பண்ணுகிறார்களா. இல்லையென்றால் ஏதாவது வில்லங்கத்தில் மாட்டி விடவா… அல்லது வேண்டுமென்றே வலைவிரிக்கிறார்களா. நேற்று செய்தி அனுப்பின பட்டியலை அவசரமாய் நோட்டமிட்டேன். தெரியாத எந்த எண்ணுக்கும் அனுப்பியிருக்கவில்லை. அதிலும் பெண் பெயரே இல்லை [ நம்ப கஷ்டமாயிருக்கு இல்ல?]

மறுபடியும் இன்னொரு எண்ணிலிருந்து அழைப்பு.

“போனை ஏன் கட் பண்ணுனீங்க.”

“அட நீங்க யாருங்க.. உங்களுக்கு என்ன வேணும்.”

“நீங்க என் பிரெண்டுக்கு நியூ இயர் மெசேஜ் அனுப்புனீங்களே. இப்ப மட்டும் என்னவாம். நேரடியாவே சொல்லுங்க. இப்ப அவகிட்ட குடுக்கிறேன்..”

“அட . நீங்க யாரு எங்க இருந்து பேசறீங்க.”

“என்ன தெரியாத மாதிரி கேட்கிறீங்க. நான் சித்ராவோட பிரெண்ட்.”தஞ்சாவூரில் ஏதோ கோயில் ஒன்றின் பெயரைக் கூறி அங்கே நின்று கொண்டிருப்பதாக கூறினாள். “கொஞ்சம் எட்டி பாருங்க. தெரியும்” என்று வேறு சொன்னாள்.

அதெப்படி தெரியும் . நான் இருப்பது கன்யாகுமரி அல்லவா. இது தவறுதலாய் வந்த அழைப்புதான். அவசரமாய் இணைப்பை துண்டித்தேன்.

படித்துக் கொண்டிருக்கிற இளம்பெண்கள் போலிருக்கிறது. ஒரே தெருவில் வசிப்பவர்களாயிருக்கும். அல்லது சேர்ந்து படிப்பவர்களாயிருக்கும். அவர்களை ஒரு கும்பல் நோட்டம் விட்டுக் கொண்டே அலைவார்களாயிருக்கும். அதில் எவனோ ஒருத்தன் என்று எண்ணிதான்…

தவறுதலாய் என்னிடம் பேசியிருக்கிறாள் போலிருக்கிறது. சுரேஷோ மனோவோ இருவருக்கும் சம வாய்ப்பளிக்கும் உயர்ந்த எண்ணம் அவளிடம் இருக்கிறது. விட்டால் குலம் கோத்திரம் எல்லாம் சொல்வாள் போலிருந்தது.

இரவு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த போது மறுபடி அழைப்பு. அவளாகத்தான் இருக்கும். எடுக்கவேண்டாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அழைத்தது அருள்சாமி என்று கைபேசி திரை காட்டியது. பழைய நண்பன். பார்த்து ரொம்ப நாளாயிற்று. ஒருமுறை எக்மோரில் ரயில் ஏறப்போன நேரம் மாட்டினான். ‘எப்படிடா இருக்கிற’ என்பதற்குள் வண்டி கிளம்பியது.. ‘அப்புறம் பேசலாம்’ என்று நம்பர் தந்தான்.. அப்புறம் மறந்தே போனேன். நேற்றுதான் ஞாபகம் வந்து அவனுக்கும் மெஸேஜ் அனுப்பியிருந்தேன்.

அதான் இப்போ கூப்பிடுகிறான் போல். எடுத்து ஹலோ என்றேன்.

பதிலேயில்லை.

“என்ன மக்கா எப்படியிருக்க. ரொம்ப நாளா உங்கிட்ட பேசணும் பேசணும்னு நினச்சேன். முடியாம போச்சி.. “

“பரவாயில்ல.. இப்ப பேசுங்க..” என்று அதே பெண்குரல் கேட்டது.

அப்ப அது அருள்சாமி நம்பர் இல்லையா.. பாவி நம்பற மாத்திட்டானா. இல்ல.. அவசரத்தில நான்தான் தப்பா நோட் பண்ணிட்டேனா..?

படம் உதவி:google images

தக்காளி… கவலைப்பட வச்ச தக்காளி..

2011-07-14T23:24:00.001+05:30

தக்காளி தோட்டம் போட்டிருந்த ஒருத்தனுக்கு அசாத்திய கவலை. எல்லா தக்காளியும் அழுகி அழுகி போயிருதே. எல்லாத்தையும் வீட்ல வளர்த்த பண்ணிக்குட்டிக்குதானே போட வேண்டியிருக்கு. அழுகாம ஒரு காயை கூட எடுக்க முடியலையே. நஷ்டத்துக்கு மேல நஷ்டமால்ல இருக்குன்னு கடவுள்கிட்ட போய் வேண்டினானாம். அதிசயமா அடுத்த நாள்லயிருந்து ஒரு தக்காளியும் அழுகலையாம். கொள்ளை லாபமாம். ஆனாலும் அந்த பயபுள்ள கவலையோட இருந்தானாம். ஏன்னு கேட்டா அவன் வீட்டு பண்ணிக் குட்டிக்குப் போட ஒரு அழுகின தக்காளி கூட இல்லியாம். அத நினைச்சிதான் கவலையாம்.. இது ஒரு கத.

இன்று கல்லூரியில சின்ன சலசலப்பு. பரபரப்புடன் ஆசிரியைகள் அந்த வகுப்பை நோக்கி ஓடினார்கள். கும்பல் போவுதுன்னா என்ன ஏதுன்னு கேட்காம நாமளும் பின்னால போவோமில்ல. போய் கும்பலோடு எட்டிப் பார்த்தால் வகுப்பறையில் ஒரு மாணவி மயக்கம் போட்டு விழுந்து கிடந்தாள். பேச்சி மூச்சில்லாம. தண்ணி ர் தெளிச்சி பார்த்தாச்சி. அசைவே இல்ல. கன்னத்தை தட்டி பேரைச் சொல்லி கூப்பிட்டு பார்த்தாங்க. அசைச்சி பார்த்தாங்க.. பயனே இல்ல.. வாத்தியார் பயந்து போனார். இனி தாமதிக்க முடியாது. எல்லாருமா சேர்ந்து தூக்கி வண்டியில் ஏற்றி ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு சேர்த்தோம். [ நல்ல கனத்த உடம்பு] எல்லா பரிசோதனையும் முடிவதுவரை படபடப்போடு நகம் கடித்துக் கொண்டிருந்தோம். வீட்டில ஏதும் பிரச்சனையா, தீராத வியாதியா, தற்கொலை முயற்சியா.. என்னவெல்லாமோ நினைப்பு தோன்றி கலக்கமூட்டியது.…

டாக்டர் வந்து ஒரு பிரச்சனையுமில்ல. எந்த நோய்க்கான அறிகுறியுமில்லை. என்றார். ‘அப்பாடா’ என்றிருந்தது. பிறகு ஏன் மயங்கினாள்…. ரெண்டு நாளா சாப்பிடலையாம். அவ்வளவு வறுமையிலா இருந்தாள். ம்ஹும்.. பெருத்து போனாளாம். மெலியணுமாம். அதுக்குதான் இந்த உண்ணாவிரதம்..

மனுசனுக்கு கவலைபட என்னவெல்லாம்தான் விசயங்கள் இருக்கின்றன.

நடு ரோடு, பட்டபகல்.. நான்கு பேர்..

2011-07-13T21:12:00.003+05:30

அந்த படக்காட்சியைக் கண்டபோது நெஞ்சு பதறியது. டி.வியில் செய்தி வாசித்த பெண்மணி குரல் கமறியது.

நடுரோட்டில், பட்டபகலில் ஒருவனை இருசக்கர வாகனத்தால் மோதிதள்ள.. விழுந்தவனை நான்கு பேர் அடித்து நொறுக்குகிறார்கள். ஒருவன் பாறாங்கல்லை தூக்கிப் போட்டு மண்டையை உடைக்கிறான். மீண்டும் மீண்டும் கல்லை தூக்கி வீசுகிறான். அடிபட்டவன் செத்தே போகிறான்.

இது ஏதோ சினிமாவுக்கான படபிடிப்பு இல்லை என்பதை வேடிக்கைப் பார்க்கிற ஜனங்களுக்கு யாரும் சொல்லவில்லை போலிருக்கிறது. ரொம்பவே ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சிக்னல் விழவில்லையே சீக்கிரம் கடந்துவிடலாம் என்ற அவசரம் பலரிடம்.

உயிருக்குப் போராடுகிறவனை காப்பாற்ற யாருக்கும் தோன்றாமல் போனது. தலையிட்டால் நம்ம தலையும் பொளந்திருவானோ என்று தோன்றியிருக்கலாம். வேறு யாராவது கதா நாயகர்கள் வந்து காப்பாற்ற வருவான் என்று நினைத்தார்களோ தெரியவில்லை. நாற்பது ஐம்பதுபேருக்கு மேல் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நான்கு பேர். விரட்டியடித்திருக்க முடியாதா.?

நமக்கும் மட்டும் இது நிகழாமல் இருந்தால் போதும் என்று நழுவி விடும் சமூகம்.

கூட்டு புழுபோல் மாறிக் கொண்டிருக்கிற வாழ்க்கை.வெறும் பார்வையாளர்களா நாம்.

கோவையில் நடந்த அந்த கொடூர நிகழ்ச்சி இங்கே

ஒருத்தன் சிக்கிகிட்டான் மாப்ள

2011-07-12T19:48:00.001+05:30

வடசேரி பஸ் நிலையத்தில் நின்றிருந்தேன். அருகில் வந்த ஒரு அன்பர் 'என்னை தெரியலியா' என்றார்.
எனக்கு உண்மையிலே தெரியவில்லை.
' நாம சேர்ந்து படிச்சோமே" என்றார்.
அடடா நான்தான் மறந்து விட்டேனோ என்று நினத்துக்கொண்டு பேச்சுகொடுத்தேன்.
'மனைவிக்கு சுகமில்ல.ஆஸ்பத்திரியில வச்சிருக்கேன்.செலவுக்கு பணமில்ல.ஊருக்கு போய் யாருகிட்டயாவது வாங்கிட்டு வரணும்.ஒரு நூறு ரூபா இருந்தா குடுங்களேன்'
கொடுத்துவிட்டு கேட்டேன்' ' நாம எந்த காலேஜ்ல சேர்ந்து படிச்சோம்'
'ஆமா எல்லாம் உனக்கு மறந்து போயிரும்' சொல்லிவிட்டு நடக்க தொடங்கியவர் கடைசிவரை அந்த ரகசியத்தை சொல்லவில்லை.

[படம்: பத்ம சேகர்]

அம்மாவுக்கு இது தெரியக்கூடாது

2011-07-10T23:02:00.005+05:30

குளம் அம்மம்மான்னு நிறஞ்சு கிடக்கு. நாளைக்குள் மறுகால் பாய்த்துவிடும். பிறகு அருவியாய் கொட்டும் அந்த நீரில் கொட்டமடிக்க பெருங்கூட்டம் வந்துவிடும். பகல் வேளையில் நாலைந்து பேர்தான் குளித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். உயர்ந்த கரைகளுக்கு நடுவில் தாழ்வாய் ‘ப’வடிவத்தில் மறுகால் பாய கல்பதிக்கப்பட்ட சமதளம். குளிக்கிற இடம்.

பரந்து விரிந்து கிடக்கிற குளத்தைப் பார்த்தாலே குளிக்க ஆசைவரும். சரி வந்துவிட்டு போகட்டும். நான் மட்டும் போயிருந்திருக்க வேண்டியதுதானே. மகனுக்கு இரண்டு வயதாயிருந்தபோது அவனையும் கூட்டிக்கொண்டு போனேன். அந்த வயதிலேயே நீச்சல் கத்துகுடுக்கனும்னு.[சின்ன வயசிலே அவனை சகலகலா மன்னனாக்கிவிடத் துடிக்கும் புது பெற்றோனின் ஆர்வத்துடன்]

பய தண்ணியப் பார்த்ததும் குதிக்க ஆரம்பிச்சான். கழுத்தளவு தண்ணி. கைக்கு எட்டுகிற சமதளம் கரை. குளத்தில் இறங்கி அவனை தூக்கிப் பிடித்து ரெண்டு சுற்று. கையை காலை ‘தத்தக்கா பித்தக்கா’ என்று அடித்தான். தண்ணீர் சிதறி வாய்க்குள் போக.. மூச்சு திணற விக்கினான். கரையில் உட்கார வைத்தேன். படிப்படியாதான் எல்லாத்தையும் படிக்க குடுக்கணும். சோப்புப் பெட்டியை எடுத்துவைத்துக் கொண்டு விளையாடினான்.

குளத்தில் குளிப்பது அனுபவித்தவர்களுக்குதான் தெரியும். சுகம். அதில் நீச்சலடித்துக் குளிப்பது பரமசுகம். உடம்பு முழுதும் நீருக்குள் விழுந்துகிடக்க உஷ்ணம் மறந்து குளுமை பரவிவிடும். புத்துணர்ச்சியாகிவிடும்.

அந்த சுகத்தை அனுபவித்து… ஒரு முங்கு போட்டுவிட்டு திரும்பிப் பார்த்தால் கரையில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த பயலை காணோம் .திடும் என அதிர்ச்சி. மூச்சே நின்று விடும் போல் இருந்தது. பக்கத்தில குளிச்சிட்டு நிக்கிற எவனும் பார்க்கவில்லையாம். எழுந்து ஓடிவிட முடிந்தவனா.. இங்கதான் தண்ணிக்குள்ள எங்கயோ… பதட்டத்துடன் காலால் தண்ணிக்குள் துழாவா.. பாவி மக்கா.. அங்க தட்டுபட்டான். பொசுக்குன்னு முங்கி சரேல்னு தூக்குனா விடைச்சி விடச்சி மூச்சு முட்டுறான். நல்லவேளை அப்பதான் மூழ்கினான் போலயிருக்கு.

இந்த விசயம் அவன் அம்மாவுக்கு தெரிஞ்சிருக்கணும்… அப்புறம்…. அப்புறம்…

அப்புறம் வளந்து அவனாவே நீச்சல் படிச்சிகிட்டான்.

[புகைப்படம்:மெர்வின் ஆன்டோ]

பிரதர்.. பாஸ்போட் வாங்கிட்டேன் பிரதர்.

2011-07-07T22:32:00.000+05:30

ராதாகிருஷ்ணன். வகுப்பில் அவன்தான் லீடர். முண்டகண்ணும்,முன்தள்ளிய பல்லுமாக.. பய செம படிப்பாளி. ஆயிரம்பேர் கூட்டத்திலும் தனி தீவுபோல இருப்பான். யாரும் அவனை தொட்டு பேசுவது அவனுக்குப் பிடிக்காது. நெற்றியில் திருநீறு, குங்குமப்பொட்டு வைத்து சாமிசிலை போல இருப்பான்.

‘பாரு அவனப் பாரு.எப்படி படிக்கிறான்னு பாரு. டாண் டாண்னு எப்படி பதில் சொல்றான் பாரு’வாத்தியார் பல நேரம் அவனைக் காட்டியே எங்களை அடிப்பதில் ,மொத்தமாக வெறுப்புக்குள்ளானான். சமயத்தில் அவனே பாடம் நடத்த சொல்லிவிட்டு , கேள்வி கேட்க வைத்து, வழக்கம்போல் பதில் தெரியாத என்னை பிரம்பால் அடிக்க வைப்பார் வாத்தியார்.[அவருக்கு வயித்துபோக்கு வந்து நாசமாபோக….]

வேண்டுமென்றே எங்களை மாட்டவைத்து அடிவாங்க வைப்பான்.[வாத்தியாருக்கு ‘போலீஸ்’னு பட்டபேர் வச்சதை போட்டு குடுத்துட்டான்ல] தொடைக்கிடையில் கை வைத்து வலியை ஜீரணிக்க நாங்க தவித்துக் கொண்டிருக்கையில் ‘கெக்கெ கெக்கெ’னு சிரிப்பான். அதுக்கு பிறகுதான் ஒருத்தன் அடிவாங்கிறத பார்த்து சிரிக்க வைக்கிற காமெடி காட்சிகள் சினிமாவில் அறிமுகமாச்சி.

ஒருமுறை வலைவீசி ஆள் பிடிக்கிற ஒரு கும்பல் பள்ளியில் மலிவு பதிப்பு பைபிள் வினியோகிக்க.. இவன் மட்டும் அவங்க முன்னாலேயெ கிழிச்சி எறிஞ்சான். அப்படி தீவிர மத பற்று.

அப்பேர்பட்டவனை சமீபத்தில் பார்த்தபோது வெள்ளை வேட்டியும், வெள்ளை ஜிப்பாவும் அணிந்திருந்தான். கையில் பைபிள். ஆச்சரிய்த்துடன் “டேய் ராதா.. நீயாடா’ என்ற என்னை கருணையுடன் பார்த்தான். தேவதூதனே இறங்கிவந்த மாதிரியிருந்தது. ‘பிரதர் நான் இப்ப ஜோசப் கிருஷ்னன். இரட்சிக்கப்பட்டுட்டென்லா ’ என்றான் ஏதோ பாஸ்போட் வாங்கிய தோரணையில்.

வாழ்த்த வயதில்லை.

2011-07-05T23:39:00.000+05:30

பத்திரிகையில் முழுபக்க அளவில் பலர் வாழ்த்து தெரிவித்திருந்தார்கள். சுவரொட்டிகள், பதாகைகள் எல்லாவற்றிலும் சொல்லிவைத்த மாதிரி அதே வாசகம் - வாழ்த்த வயதில்லை.

மேற்படி வாசகத்தை கண்டுபிடித்த மகானுக்கு முறையாக ராயல்டி வழங்கப்பட்டிருக்குமானால்.. அவனும் ஸ்விஸ் பாங்கில் கணக்கு வைக்குமளவுக்கு பெரும்புள்ளி ஆகியிருப்பான். தப்பிவிட்டான்.

அந்த விளம்பரங்களின் வலது ஓரத்தில் வாழ்த்தியவரின் புகைப்படம். உற்று பார்த்தால், அவர் வயதுக்கு வந்து முக்கால் நூற்றாண்டு கடந்திருக்கும் போலிருக்கிறது. பிறகு ஏன் அப்படி சொல்கிறார். கிழவனும் குழந்தையைப் போல்தான் என்று மரபு கடைபிடிக்கப்படுவதால், அப்படி சொல்லிக் கொள்கிறாரா. இல்லை.. இல்லவே இல்லை. தமிழில் வாழ்த்துகளுக்கு அவ்வளவு தட்டுபாடு.

ஆளும் கட்சி, எதிர்கட்சி பாகுபாடில்லாமல்.. இந்த வாக்கியம் ஒருமனதாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருப்பதால் வேறுவழியில்லாமல் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார் போலிருக்கிறது.

ஆனாலும் உடனடியாய் சுதாரித்துக் கொள்ள வேண்டியது மிக அவசியம். புதிய புதிய வாழ்த்துகளை உருவாக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம். என்னைக் கேட்டால் இதற்காக ஒரு கூட்டுகுழுவையே நியமித்துவிடலாம் என்பது தாழ்மையான அபிப்பிராயமாக இருக்கும்.

ஏனென்றால் வாழ்த்து கேட்கிறவர்களுக்கு மகிழ்சியும்,சொல்கிறவர்களுக்கு பல சலுகைகளும் சகாயங்களும் கிடைக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. ஆகவே வாழ்த்துவதற்கு பெருந்தன்மையான மனசுதானே வேண்டும் வயதுக்கு வரவேண்டுமா என்றெல்லாம் யோசிக்காமல் புதிய புதிய வாழ்த்துகளை அறிமுகப்படுத்துங்கள்..

என்று கேட்டுக்கொண்டு விடைபெறுகிறேன். நன்றி.வணக்கம்.

[புகைப்பட உதவி:மெர்வின் ஆன்டோ]

ஆய்வு மாணவர்களுக்கு இவ்விடம் வழிகாட்டப்படும்

2011-07-04T23:41:00.001+05:30

யாரும் சொல்லாமலே அதிகாலையிலே இப்பொதெல்லாம் எழுந்துவிடமுடிகிறது. விடிந்த பின்னும் தூங்கும் சோம்பேறித்தனம் இப்போது இல்லை. சில நேரம் இரவுகளில் கூட விழித்தே இருப்பதற்கு பழக்கமாகிவிட்டது. நான் மட்டும்தான் என்றில்லை. ஊரில் பலபேரிடம் இந்த மாற்றத்தை காணமுடிகிறது.

மக்களிடத்தில் ஒரு புதிய விழிப்பு உணர்ச்சி ஏற்பட்டிருப்பதன் அடையாளமாகத்தான் இதை கருத வேண்டியிருக்கிறது.

யோசித்துப் பாருங்கள். இந்த மின்வெட்டு எவ்வளவு பெரிய அற்புதத்தை நிகழ்த்தியிருக்கிறது.

செய்திகளை உடனுக்குடன் தெரிந்து கொள்ளச் சொல்கிறார்களே என்று சொன்னதை நம்பி தொலைக்காட்சியை இயக்கி அதில் வரும் செய்திகளைக் கேட்டு மன உளைச்சலுக்கோ, வெறுப்புக்கோ ஏன் ஆளாக வேண்டும் என்று அக்கறை மின் வாரியத்துக்கு இருக்காதா என்ன? சீரியல்களைப் பார்த்து கொந்தளித்து போகும் மனசு இப்போது எவ்வளவு நிம்மதியாக இருக்கிறது. ஆசுவாசமாக நன் உணர்ச்சிகள் இப்போது வெளிப்படுகிறதா இல்லையா..?

இல்லத்தரசி காலையில் வேலைக்குப் போகிற அவசரத்தில் மிக்சியில் போட்டு அரைத்துக் கொண்டிருப்பாள். பாதி அரைந்து கொண்டிருக்கும்போது…. போச்சு.. அப்படியே நிக்கும். பிறகு என்ன ..! அவள் மகா சாமர்த்திய சாலி. அப்படியே தூக்கிப் சட்டியில் போட்டு எதோ ஒன்று சமைப்பாள். அவளது சாமர்த்தியம் வேறு யாருக்கும் வராது என்று மெச்சும்படியாக நிறைய புதுப் புது ஐட்டங்கள் செய்யப் பழகிக் கொண்டாள் என்பது ஆச்சரியமான விசயம்தானே. மின்வெட்டு இல்லையென்றால் அவளது திறமையை வெளிப்படுத்த வாய்ப்பு இருந்திருக்குமா..?

கம்ப்யூட்டரோ டீவியோ கதியென்று வீட்டுக்குள்ளேயே அடைந்து கிடக்கிற பயல்கள் வெளியே வந்து ‘ஓ…இதுதான் நம்ம தெருவா ’ என்று வியந்து நிற்பது எவ்வளவு பரவசமாக இருக்கிறது. கரன்ட் வரதுக்குள்ள படித்து முடித்துவிடலாம் என்று பிள்ளைகள் ,பள்ளிக் புத்தகத்தை அவர்களாகவே எடுத்து பார்க்கிறார்கள். இதெல்லாம் நடக்கும் என்று எதிர்பார்த்தோமா..?

பல நேரங்களில் மின்சாரம் ‘இருக்கும் ஆனா இருக்காது.’எனும் சூழலில் என்னவெல்லாம் நன்மைகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன என்பது பட்டியலில் அடங்காது. குழல் விளக்கு எரியாது. [CFL லுக்கு மாறுங்களேன்பா] குளிர்சாதனப்பெட்டி இயங்காது.[பழைய உணவை நாட்கணக்காய் சாப்பிடுவதிலிருந்து தப்பித்தீர்கள்] மின்விசிறி மயங்கி விழும். மூச்சிரைக்கும். [உடல் அசுத்தங்கள் எல்லாம் வியர்வையாகி வெளியேறி புத்துணர்வு கிடைக்கிறதல்லவா.]

அலுவலகத்தில் பணியாற்றுபவர்கள் கடுமையாக உழைக்கப் பழகிவிட்டார்கள். வீட்டுக்குப் போகச் சொல்லி அவர்களை மிரட்ட வேண்டியிருக்கிறது. [ஜெனரேட்டர் வாழ்க]

மின்சாரம் எப்ப எங்க வரும், எப்ப போவும்னு ஒரு புதிய பந்தய விளையாட்டு, கடை திண்ணைகளில் பிரபலமாகியிருக்கிறது. அது எளிதில் கணிக்கக் கூடியதா. நிறைய ஆராய்ச்ச்சி தேவைப்படுகிறது. எனவே அதை விளையாடி வென்றவர்களுக்கு டாக்டர் பட்டம் தரகோரிக்கை வைக்கப்பட்டிருக்கிறதாம்.[ஆய்வு மாணவர்களுக்கு இவ்விடம் வழிகாட்டப்படும்]

திருடர்களுக்கு இருந்த சிரமங்கள் பெருவாரியாக குறைந்துபோய் விட்டதாக தகவல்.

ஒரு டீ’க்காக என் கையையே எதிர்பார்த்திருந்த பக்கத்து தெரு பிரெண்டு ஒருத்தன் இப்போ இன்வெட்டர் வியாபாரத்தில் இறங்கி ஏணி வைக்காமலே பல அடி உயரத்துக்கு போய் விட்டான் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். ஆறேழுபேருக்கு வேலை கூட கொடுத்திருக்கிறான்.

இப்படியாக வியக்கத்தக்க மாற்றம் எல்லோருக்கும் பரவியிருக்கிறது என்பதை நீ ங்களும் உணர்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

யாருகிட்டயும் சொல்லிராதீங்க.

2011-07-03T21:37:00.000+05:30

வழக்கமாக ,மிகச் சரியாக, கடைசி நேரத்தில் அலுவலகம் போய் சேர்கிற எனது வண்டிக்கு வாகன நிறுத்துமிடத்தில் இடம் கிடைப்பதில்லை. நெருக்கடி. தாறுமாறாக நிறுத்திவைக்கப் பட்டிருக்கும் வண்டிகள். வேறு வழியில்லை. பெரும்பாலும் என் இருசக்கர வாகனம் வெயிலில்தான் காயும்.

இன்று அப்படியில்லை. இடமிருந்தது. இருந்த இடைவெளியில் கொண்டுபோய் நிறுத்தினேன். அந்த நெருக்கடியில் ‘சைடு ஸ்டாண்ட்’ போட்டால் பக்கத்து வண்டி இடித்தது. சலிப்புடன் பிரதான தாங்கியில் வண்டியை நிறுத்தினேன்.

பின்னால் வந்த எட்வர்ட் ‘நீங்களும் மாறிட்டீங்களா?’என்று சிரித்தான். ‘மெயின் ஸ்டாண்ட்ல வண்டியை விட்டிருக்கீங்க?’

“அதனால என்ன?”

“அப்ப உங்களுக்கு விசயமே தெரியாதா. சைடுல விட்டா சாக்காப்சர் கெட்டுருமாமே?”

“எனக்கு தெரியாதே.. யாரு சொன்னா”

“பெஸ்கிதான் நேத்து சொன்னார்.”

அப்போதுதான் கவனித்தேன். எல்லா வண்டிகளும் நிமிர்த்தி நேராக நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. அதனால்தான் கூடுதலாக இடவசதி வந்திருக்கிறது.

வண்டியைப் பற்றி இந்த சூட்சுமம் தெரியாமல் இத்தனை காலம் பக்கவாட்டிலேயே நிறுத்தி பாழாக்கி விட்டேனோ?. அதிர்வுறிஞ்சியை [?] பரிசோதிக்க வேண்டும்.

கேன் டீனில் பெஸ்கியை பார்த்து அந்த விசயம் உண்மையா என்று கவலையோடு விசாரித்தால் சிரித்தார். மெல்ல என்னை தனியே தள்ளிக் கொண்டு போய் கிசுகிசுத்தார்.“யாருகிட்டயும் சொல்லிராதீங்க. அப்படி நம்ப வச்சதாலதான் எல்லாவனும் வண்டிய ஒழுங்க விடறான். என் வண்டி வைக்க இடம் கிடைக்குது.”

எல்லா நம்பிக்கையிலும் ஏதோ ஒரு பலன் இருக்கதான் செய்கிறது போலும்.

[புகைப்பட உதவி:IBN]

போச்சே.. லட்ச ரூபா போச்சே..

2011-07-02T23:39:00.001+05:30

சில நாட்களுக்கு முன் அலுவலக எண்ணில் தொடர்பு கொண்ட ஒரு பெண்.. ‘சார் நாங்க சென்னை ‘------‘ நிறுவனத்திலிருந்து பேசுகிறோம். இந்த எண்ணுக்குரிய உங்களை இந்த மாதத்தின் சிறந்த தம்பதிகளாக தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறோம். ஒரு லட்சம் பரிசை நான் சொல்லும் முகவரியில் வந்து பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்” என்றாள்.

ஒரு நிமிடம் வானில் பறக்கிற மாதிரி கனவு வந்து போனது.லட்ச ரூபாயாச்சே..

ஆனால் என்ன குழப்பம் என்றால் இந்த தொலைபேசி எண் என் அலுவலகத்திற்கானது. அது எப்படி, எப்போது தம்பதியானது என்று விவரம் தெரியாததால்.. போச்சே.. லட்ச ரூபா போச்சே..

இவன் அவனில்லையோ..?

2011-07-01T22:03:00.001+05:30

எதேச்சையாய்தான் அவனைப் பார்த்தேன். இருசக்கர வாகனத்தில் போய்க்கொண்டிருந்த போது சாலையோரத்தில் அவன். எதிர் திசையில் போய்க்கொண்டிருந்தான். பார்த்து ரொம்ப நாளாயிற்றே. இப்போது பார்த்தும் பாராமல் போனால் நல்லாயிருக்குமா?

சற்று தூரம் கடந்து பின்தான் வண்டியை ஓரங்கட்ட முடிந்தது. பார்க்க முடிகிறதூரம்தான். திரும்பிப் பார்த்தேன். நடந்து போனவன் அருகிலிருந்த பெட்டிகடையின் முன் போய் நின்றான். கண்ணில் கறுப்பு கண்ணாடி மாட்டியிருந்தான். ஆள் புசுபுசுவென்று இருந்தான். செழிப்பாய்தாய் இருக்கிறான் போலிருக்கிறது.

பாராக்கு பார்க்கிற மாதிரி நான் நின்ற பக்கம் பார்த்தான். கவனித்திருப்பான் என்று நினைத்தேன். அவன் கண்டு கொள்ளவில்லை. மறுபுறம் திரும்பி யாரையோ எதிர்பார்க்கிற மாதிரி பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். பிறகு கடிகாரத்தை பார்த்தான் மழை வருகிறதா என்ற ஆர்வத்துடன் வானத்தைப் பார்த்தான். ஒருவேளை அவன் இல்லையோ...?

நான் திரும்பி அவனைப் பார்க்காமல் வண்டியின் குவி ஆடி வழியாக கவனித்தேன். இப்போது அவன் என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனேதான். சந்தேகமில்லை.

சந்தோசத்தில் நானும் அவனை நோக்கித் திரும்பினேன். அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. சட்டென்று கைபேசியை எடுத்து காதுக்கு வைத்துக் கொண்டான். விரைவாக நடந்து அருகிருந்த சந்துக்குள் புகுந்து மறைந்து காணாமல் போனான்.

எப்போதோ என்னிடம் கடனாக வாங்கிய ஆயிரம் ரூபாயை என்னைப் போலவே அவனும் மறக்க வில்லை போலிருக்கிறது.

ஊரையே அலற விடனும்டா

2011-06-16T22:20:00.000+05:30

புத்தாண்டு வரப் போகிறது. சரி தானாக வந்து விட்டு போகட்டும் என்று ஒரு இளைஞனால் அப்படி எளிதில் விட்டு விடமுடியுமா? அப்புறம் ஊருக்குள்ள தெனாவட்டா திரியிறது அர்த்தமில்லாம போயிரும்ல. வரவேற்க யாருமே இல்லைன்னு புதுவருசம் திரும்பி போய்விட்டால்... என்ற கவலை இருக்கதானே செய்யும். அதனால பொழுது போறமாதிரி ஏதாவதுசெய்தே ஆக வேண்டுமென்பது சமுதாய கடமையாக இருந்தது. என்ன செய்வது.. என்ற ஆலோசிக்கதான் அன்று கூடியிருந்தோம். ரோட்டொரமா.. குட்டியா பாலம் இருக்குமே.. எங்க ஊருல அத கலுங்கு’ன்னு சொல்லுவோம்.. அங்க.

இனிமேலும் நாம சோம்பேறியா, வெட்டியா இருக்கக்கூடாது என்று ஞானம் பெற்ற அருள்மணிதான் எங்களை கூட்டியிருந்தான். புத்தாண்டும் அதுவுமாய் கையில் பணம் புரள வேண்டும். அதற்கும் ஒரு வழி பண்ண வேண்டும் என்ற அவன் ஆழ்மன கிடக்கையை அப்போது அவன் வெளிக்காட்டவில்லை. அவன் எப்பவுமே அப்படிதான். தான்தான் என்று காட்டிக் கொள்ளவே மாட்டான். ரொம்ப அடக்கமானவன்.

அவன்தான் தொடங்கினான். “இந்த புதுவருசத்த அமர்களபடுத்தணும்டா..”

“எப்படி.”

“தடபுடலா கொண்டாடனும்.”

“டெய்லி ஆறு மணிக்கு மேல நீ கொண்ட்டடுறியே.அப்படியா.”

“சே.சே.. ஊரே அசந்து போணும்.”என்றான்.

விஜயகுமார் “இப்பவே அசந்துதான் கிடக்கு மாப்பிள.” என்று ஏளனமாய் சிரித்தது அவனுக்கு உறைக்கவில்லை. தடைகளைக் கண்டு தளர்ந்து விடக் கூடியவனா அவன். எடுத்த காரியத்தை முடிக்காமல் விடுவானா..

ஏதோ ஒரு ரகசிய திட்டம் தீட்டுவது போலவே ஆலோசனைகள் நடந்து கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு விழாவுக்கும் இப்படி ஒரு அவசர கூட்டம் நடைபெறுவதே வாடிக்கையாகிவிட்டது. கோலப்போட்டி, நடனப்போட்டி, இசைக்கச்சேரி, பட்டிமன்றம் என்று சீசனுக்கு தகுந்த மாதிரி ஒரு அமர்களம் இருக்கும். இந்தமுறை...

உருப்படியாய் ஒரு பயலும் ஆலோசனை சொல்லவில்லை என்ற உண்மை மெல்ல புரியவர, கடைசியாக அவனே சொன்னான் “பிரமாண்டமா ஒரு நாடகம் நாமளே போடுவமா?” என்றபோது எல்லாவனும் சம்மதித்து தொலைத்தார்கள். அவன் கலைஞன். அவனுக்கு இப்படிதான் ஆசைவரும் என்ற பிரமையை ஏற்படுத்தினான். கபடி போட்டி வைக்கலாம் என்று சொன்ன சுவாமிதாஸின் கோரிக்கையை பொங்கலுக்கு ஒத்தி வைத்தான்.

நடிகனாகவும் ,இயக்குனராகவும் வேண்டும் என்று உள்ளூர ஆசை எல்லவனும் வைத்திருப்பான்கள் போலிருக்கிறது. அந்த நிமிசத்திலிருந்து [அப்துல் கலாம் அந்த காலத்தில் சொல்லியிருக்கவில்லை என்றாலும்கூட] கனவு காண ஆரம்பித்து விட்டது தெரிந்தது. எல்லார் கண்ணிலும் ஒரு காதல் பாட்டு நடனமாடிக் கொண்டிருந்தது. ஒன்றிரண்டு கதைகள் பிரசுரமாகியிருந்ததால் போனால் போகிறது என்று என்னிடம் கதை எழுதச் சொன்னார்கள்.

அப்புறமென்ன..அதிர்வேட்டுதான்..மளமளவென திட்டங்கள். ’ஊரையே அலற விடனும்டா’

சரி செலவுக்கு பணம். ‘அத நான் பார்த்துகிடறேன். நீங்க அதப் பற்றி கவலையேபட வேண்டாம்’ பொறுப்பை அருள் ஏற்றுக் கொண்டான். அதற்கும் ஆடுமாதிரி தலையாட்டியாயிற்று. அடுத்த நாள் காலையிலேயே நூறாம் பக்க நோட்டை வாங்கிக் கொண்டு வீடு வீடாக ஏறி இறங்குவதை பார்த்த போதுதான் அவனது சதி திட்டம் புரிந்தது.

இரவுகளில் இன்னும் கதையே அகப்படாத நாடகத்துக்கு பயிற்சி என்று கூப்பிடுவான்.கட்டு கட்டாய் பீடியை வாங்கி புகைத்துக் கொண்டே திட்டங்களை தயாரிப்பான். கையில் நல்லா பணம் புரண்டதுபோல.. வகைவகையாய் நொறுங்கு தீனி வாங்கி வந்து தருவான். பின் போதை தலைகேறியதும் மட்டையாவான்.

தெருவில் போக்குவரத்தை மறித்து பெரிய மேடை எழுப்பினான். நடிக்க பெண்களை ஏற்பாடு செய்தான். அவளை கட்டிபிடிச்சி ஒரு சினிமா பாட்டுக்கு டான்ஸ் ஆட எல்லோருமே வாய்ப்பு தேடினார்கள்.. நடிகர் கனவு கொண்ட பல பேரை ஜென்ம சாபல்யமடைய தயாராக்கினான். அதிர அதிர ஒலிபெருக்கி வைத்தான். அதில் ஒன்று உயர்ந்த தண்ணீர் தொட்டியின் உச்சத்தின் கொண்டு வைத்தான். அது பாடிய பாடலில் ஊர் ரெண்டு பட்டது. புத்தாண்டு அந்த ஓசையைக் கேட்டு வழி தவறாமல் வந்து சேர்ந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கை பிறந்தது.

ஆனா எங்கேயும் நல்லது நடக்க விடக் கூடாதுன்னு கங்கணம் கட்டிகிட்டு சிலபேரு நினைப்பாங்களே. அப்படி எவனோ நினச்சதன் அறிகுறியாக போலிஸ் வந்து நின்றது. எவண்டா அது பாட்டு போடறவன். போலிஸ் பெர்மிட் வாங்கினியா என்று பாட்டு போட்டுக் கொண்டிருந்தவனை ஓங்கி ஒரு அறைவிட, அவன் இரண்டு முறை சுழன்றான். அவன் சுழன்று நிற்பதற்க்குள் மற்றவர்கள் எப்படி மாயமானார்கள் என்று தெரியவில்லை.

அப்பாவியாக மாட்டிக் கொண்ட என்னை ஏற இறங்க பார்த்தார் அதிகாரி. பயலுக்கு சாமர்த்தியம் போதவில்லை என்று தெரிந்து போயிருக்க வேண்டும். “அரை மனிக்குள்ள இடத்த காலிபண்ணிரணும் இல்ல... எல்லாவனையும் பிடிச்சி உள்ள போட்டிருவேன்,போடு கையெழுத்த’’ என்று ஒரு அறிவிப்பு ஆனையை தந்து என்னுடைய முதல் ரசிகராய் கையெழுத்து வாங்கிக் கொண்டு போனார்.

யாருக்கும் தெரியாம.... ஒரு தப்பு.

2011-06-15T22:30:00.000+05:30

பனிரெண்டாம் வகுப்பில் என்னருகே இருந்தவன் சாகுல்ஹமீது. அவன் வந்தால் வகுப்பே மணக்கும். வாசனையோடே வருவான். துறுதுறு பையன். சிரிச்ச மாதிரியே எப்பவும் இருப்பான்.

எங்கள் வரிசைக்கு வலதுபுறம் இருந்த வரிசை மாணவிகளுக்கானது. பாதிபேரின் பார்வை அங்கேயே உலவிக் கொண்டிருக்கும். சாகுலும் அடிக்கடி வலதுபுறம் இருந்த என்னைத்தாண்டி அங்கே பார்ப்பான். இதில் அப்படியென்ன சுவாரசியம் இருக்கிறது என்ற பொது அறிவை வளர்த்துக் கொள்ளும் நோக்கில்...

ஒரு நாள் எதேச்சையாக[!] நானும் திரும்பிய போதுதான் கவனித்தேன். நிர்மலா என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சாகுல் என் தோள் மீது சாய்ந்திருந்தான்.

நான் சட்டென்று வேறு யாரும் பார்க்கிறார்களா என்று நோட்டம் விட்டேன். இல்லை. முதலில் மனசு நம்ப மறுத்தது. நம்மளையா? சே.. சே.. இருக்காது என்றது. அவநம்பிக்கைக்கு பிறந்த மனசு..

பாட வேளைகளில் அவ்வப்போது ஓரக்கண்ணால் பார்க்க.. அட.. நம்மளையே பாக்கிறாப்பா.. என்னமோ ஒண்ண முழுங்கின மாதிரி திணறலாயிருந்தது. இதை யாரிடமாவது சொல்லவேண்டும் என்று குறுகுறுப்பு தோன்ற.. சாகுலின் காதில் விசயத்தைப் போட்டேன். அவன்”அப்படியா” என்று கேட்டு விட்டு அவளைப்பார்த்தான். பின் திரும்பி “ஜமாய்” என்றான்.

அன்று மதிய வேளை. வகுப்பில் ஓரிருவர் மட்டுமே இருந்தோம். அவள் எனக்கு மட்டுமே தெரியும்படியாக கையசைத்து கூப்பிட்டாள். தயங்கி தயங்கி நெருங்கினேன். அவள் சட்டென்று ஒரு கடிதத்தை எடுத்து நீட்டினாள். “ இத யாருக்கும் தெரியாம சாகுல்கிட்ட குடுத்திரு ” என்றாள்.

சட்டம் தன் கடமையை செய்யும்.

2011-06-14T22:07:00.000+05:30

ஆரம்பப் பள்ளி. ஐந்தாம் வகுப்பில் எனது அடுத்த இருக்கையில் ஆறுமுகம் இருந்தான்,களிமண் பாண்டம் செய்வது அவன் குடும்ப தொழில். அந்த குடும்பத்திலிருந்து பள்ளிக்கு வந்த முதல் வாரிசு அவன். விடுமுறை நாட்களில் பானை வியாபாரத்திற்கு அம்மாவுடன் போய் விடுகிறவன். வயதுக்கு மீறின கனத்த குரல். கறுத்த மேனி.

ஆசிரியர் கணக்கை எழுதிப் போட்டுவிட்டு எங்கள் நோட்டில் அதை செய்து காட்டச் சொன்னார். சாதாரண கழித்தல் கணக்கு. ஆனால் எனக்குதான் அது கசந்தது. அவரவர் நோட்டில் கணக்கை செய்து விட்டு மூடிவைத்து விட வேண்டும். ஆசிரியர் வந்து ஒவ்வொரு நோட்டாக வாங்கி பார்த்து,சரி என்றால் ‘குட்’ என்பார். தவறென்றால் ஒன்றும் சொல்ல மாட்டார். கம்பை எடுத்து விளாசி தள்ளி விடுவார்.

இது தினசரி நடக்கிற கூத்துதான். அறுமுகம் முதல் ஆளாய் செய்து முடித்து விடுவான். படிப்பு அறிவை விட அவனுக்கு பட்டறிவு அதிகம். வியாபாரத்துக்கு போய் கல்லாபெட்டியில் உட்கார்ந்த அனுபவத்தில் கூட்டலும் கழித்தலும் அவனுக்கு அத்துபடி.

எனக்கோ இந்த கடன் வாங்குகிற சமாசாரம் புரிபடவில்லை.[இப்போது மட்டுமென்ன வாழ்கிறது.!!!] ‘ஒருமுறை காட்டேண்டா’ ஓரக்கண்ணால் ஆறுமுகத்தை கெஞ்சினாலும் பயபுள்ள காட்டித்தர மாட்டான். பிறகு என்ன. வாத்தியாரின் பிரம்புக்கு வேலைதான்.[மாணவரை அடிக்க தடை அப்போதே இருந்திருந்தால்..?]

இப்படி தினசரி அடிவாங்கி வலி பொறுக்க முடியாமல் கால்களுக்கிடையில் கையை வைத்துக் கொண்டு கதறுவதை பார்த்து என்ன நினைத்தானோ..

அன்று விடை தெரியாமல் நான் விழித்துக் கொண்டிருக்க ஆறுமுகம் சட்டென்று என் நோட்டை வாங்கிக்கொண்டு அவனதை என்னிடம் தந்தான்.

வாங்கிப் பார்த்த ஆசிரியர் என்னை மேலும் கீழுமாய் சந்தேகப் பார்வை பார்த்துவிட்டு “பரவாயில்லையே” என்றார். [அவருக்கும் சாமர்த்தியம் போதவில்லை. எழுத்தை வைத்தே கண்டு பிடித்திருக்க வேண்டாமோ..?]

அடுத்து ஆறுமுகத்தின் நோட்டை பார்த்தவருக்கும் அதே சந்தேகம்தான். ஆனாலும் என்ன. சட்டம் தன் கடமையை செய்ய வெண்டுமல்லவா. துடிக்க துடிக்க எனக்காக அன்று ஆறுமுகம் அடிவாங்கியது ஏனென்று இப்போதும் புரியவில்லை.

புத்தகங்கள் நிரம்பிய அறை

2011-03-15T20:07:00.001+05:30

“மறுபடியும் அவளைப் பார்ப்பேன் என்று நினைக்கவே இல்லை’ அப்பாவின் டைரி இப்படிதான் தொடங்கியது..

பாதி எரிந்தும் எரியாத நிலையிலிருந்தது டைரி.

குண்டு குண்டான அந்த எழுத்தை பார்த்ததுமே அது அப்பாவினுடையது என்று தெரிந்து போயிற்று. இதே கையெழுத்தில்தான் சின்ன வயதில் என் நோட்டு புத்தகங்களுக்கு லேபில் ஒட்டி பெயர் எழுதித் தருவார். ‘அச்சடிச்ச மாதிரி உங்கப்பா எப்படிடா எழுதறார்’ என்று வகுப்புத் தோழர்கள் பொறாமை கொள்வது ஞாபகம் இருக்கிறது. அப்பா கறுப்பு மையினால்தான் எழுதுவார். வலது பக்கம் சாய்வாக இரண்டு வரிகளுக்குள் அடங்குவது மாதிரி சீராக இருக்கும் அவர் எழுத்து.

அப்பாவை புத்தகங்களோடுதான் ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ள முடிகிறது. கையில் புத்தகம் இல்லாமல் அவரை பார்த்ததாய் நினைவில்லை. சாப்பிடும் போதும் சரி.. கக்கூஸ் போனாலும் சரி ஏதாவது ஒரு புத்தகம் படித்துக் கொண்டேதான் எல்லாம் நடக்கும்.

அறை முழுக்க வைக்க இடமில்லாமல் அவர் நிரப்பி வைத்திருந்த புத்தகங்களில் பாதிதான் இப்போது இருக்கிறது. சம்பாத்தியத்தில் பெரும்பகுதி இப்படி புத்தகங்கள் வாங்க கரைந்து போனதில் அம்மாவுக்கு கடுமையான சினம் உண்டு. அவள் அடிக்கடி அப்பாவோடு சண்டைபோட்டதன் காரணம் அதுவாகத்தான் இருக்கும் என்று இப்போது ஊகிக்க முடிகிறது

அலுவலகத்திலிருந்து வரும்போதே பெரிய பெரிய புத்தகங்களாக வாங்கி வருவார். வீட்டுக்கு வந்ததும் உடை மாற்றிவிட்டு அந்த புத்தகங்களோடு உட்கார்ந்து விடுவார். புற இரைச்சல் எதுவும் அவரை பாதிக்காது. வீட்டுக்கும் அவருக்குமான உறவு பெரும்பாலும் ‘தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியே’ தான்.

அப்படி தனியாய் இருந்து சுகம் அனுபவிக்குமளவுக்கு என்னதான் இருக்கு என்று தெரியவில்லை. அவர் படிக்கிறதை தூரமாய் உட்கார்ந்து அவ்வப்போது வேடிக்கை பார்த்திருக்கிறேன்.. வேறோர் உலகத்திலே இருப்பது போல் இருப்பார். அவர் முக பாவங்கள் எழுத்தின் உணர்ச்சிக்கேற்ப அடிக்கடி மாறிக்கொண்டிருக்கும்.

சில நேரம் புத்தகத்தை எறிந்து விட்டு ‘தாம் தூம்’ என்று அதட்டுவார். அப்போதுதான் நினைவுக்கு வந்தவர் போல் ‘பாடத்தை படிக்காம ஏண்டா டிவி போட்டிருக்க’ என்று கத்துவார். ‘வீட்டில எதுவும் வச்ச இடத்தில இருக்கிறதில்ல’ என்று எதையாவது தேடுவார். ‘வீட்டை பெருக்கி சுத்தமா வச்சிக்கத் தெரியலை. எங்க போனா இவ.’ என்று ஒரு போராளி போல் ஒட்டடை அடிப்பார்.

“குடும்பம்னு ஒன்னு இருக்கது இந்த மனுசனுக்கு இப்பதான் ஞாபகம் வரும். இப்படி ஒரு குருட்டு சன்னியாசியோட கிடந்து மாரடிக்க வேண்டியிருக்கு.” அம்மாதான் கடுகடுப்பாள். “என் தலையெழுத்து.” மண்டையில் அடித்துக் கொள்வாள்.

சில நேரம் படிக்கிறபோது அப்பா லேசாக சிரிப்பார். மெல்லிய உதடு பிரியாத புன்னகை. உள்ளே ஆனந்தமாய் உணர்வார் போலிருக்கிறது.

“என்னப்பா” என்றால் “ஒண்ணுமில்ல ..கத..” என்பார்.

அன்றெல்லாம் சந்தோசமாகவே இருப்பார். எங்களோடு விளையாடுவார். கடைக்கு போய் தின்பண்டங்கள் வாங்கிக் கொடுப்பார்.

ஆனால் எப்போதும் அதுபோல் வாய்ப்பதில்லை. அவரை புன்னகைக்க வைக்கும் புத்தகங்கள் தினசரி கிடைக்க வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை செய்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. நான் பெரியவனானதும் அது போன்று எழுத வேண்டும் என்றும், நிறைய தகப்பன்களை சந்தோசமாக சிரிக்க வைக்க வேண்டும் என்றும் அப்போது எனக்கு தோன்றியிருக்கிறது.

எப்போதும் அவர் கண்ணில் ஒரு கனவோ கதையோ விரிந்து கிடக்கும்.

சில நாள் விடிய விடிய லைட்டைப் போட்டுக் கொண்டு படித்துக் கொண்டிருப்பார். படித்ததை படுத்துக் கொண்டே யோசித்துக் கொண்டிருப்பார்.

வெளிச்சம் கண்ணை உறுத்த, விழித்துப் பார்த்தால், தான் மட்டுமே அனுபவிக்கிற சுயநலவாதி போல் ... படித்துப் படித்து அந்த சுகத்தை அனுபவிப்பதிலே ஆழ்ந்து போயிருப்பார். படித்துக் கொண்டிருக்கையிலே டைரி எடுத்து சரசரவென்று ஏதோ எழுதுவார். பக்கம் பக்கமாக எழுதிக் குவிப்பார். பிறகு மேசை உள்ளறையில் வைத்து பூட்டிவிடுவார்.

ஒரு நாள் அம்மாவோடு எதற்கோ சண்டையெழுந்தபோது கோபத்தில், அதையெல்லாம் தூக்கி வெளியில் போட்டு மண்ணெண்னெய் ஊற்றி திகுதிகுவென எரிய விட்டார்.

காரணம் புரியவில்லை.

ஆச்சரியமாய் அவருக்கு நண்பர்கள் யாரும் இருந்ததில்லை. அதனால்தானோ என்னவோ எப்போதும் இறுக்கமாகவே இருப்பார். யாரிடமும் ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகளுக்கு மேல் பேசமட்டார்.

ஒருமுறை அதிசயமாய் அம்மாவின் பிறந்த நாளுக்கு மஞ்சள் நிறத்தில் பட்டுபுடவை எடுத்துக் கொண்டு வந்தார்.

திறந்துப் பார்த்த அம்மா முகத்தை சுழித்துக் கொண்டு “மஞ்சயா? இப்படி ஒரு கலர்ல எவ உடுப்பா.. சே.... நல்லா தேடிப்பிடிச்சு எடுத்துருக்காரு. மனுசன்” ஏனோ கோபப்பட்டாள்.

அப்பா முகத்திலிருந்த ஆவல் சட்டென்று அணைந்து போயிற்று. நாற்காலியில் உட்கார்ந்து மேஜையில் தலை கவிழ்ந்து நெடுநேரம் உட்கார்ந்திருந்தார். அம்மா அரை மணி நேரத்துக்கு பேசிக் கொண்டேயிருந்தாள். ‘எனக்கு வாய்ச்சது அவ்வளவுதான்’ என்பதுதான் அதன் சாராம்சம். அம்மா இப்படிதான் எப்போதும் அப்பாவை வெறுப்பேற்றிக் கொண்டே இருப்பாள். எந்த நேரமும் அவள் கடுகடுப்பைப் பார்த்து எனக்கே கோபம் வரும்.

அப்பா கையாலாகதவனாய் உணர்ந்திருப்பார். பேசவேயில்லை. சாப்பிடாமல் அன்று படுத்து தூங்கினார்.

அப்புறம் சில நாட்களாய் அப்பா வீட்டுக்கு வராமல் இருந்ததாய் நினைவு. அம்மாவின் நச்சரிப்பு தாங்க முடியாமல்தான் அவர் போய் விட்டதாக பாட்டிவந்து சத்தம் போட்டுவிட்டு போவாள். அதைக் கேட்டு எனக்கும் அம்மாவைப் பார்க்க பிடிக்காமல் போனதுண்டு. இப்போதும் அவள் மேல் எனக்கு வெறுப்பு விலகவில்லை.

அப்பேர்பட்ட அம்மாவின் பெட்டியிலிருந்துதான் இந்த டைரி கிடைத்தது. பழைய வாரப்பத்திரிகைகளும் எரிந்து போன இந்த டைரியையும் எதற்குதான் பத்திரமாய் வைத்திருக்கிறாளோ.

குறுகுறுப்புடன் படிக்க ஆரம்பித்தேன்.

‘முதன்முதலில் அவளை எப்போது பார்த்தேன். அலுவலகத்தில் மூன்று மாத விடுப்பு பணியிடத்தில் வேலைக்கு வந்திருந்தாள்.. திடீரென அலுவலகம் நந்தவனமானது அப்போதுதான்.

அவளுக்கு பெரிய கண்கள் அதை சுழன்றி சுழன்றி அவள் பார்க்கையிலே அடிக்கடி செத்து செத்து பிழைக்கலாம். அகன்ற நெற்றியிலிருந்து தொடங்கி காற்றில் பறந்து போக தயாராயிருக்கும் முடியை பின்னால் இழுத்து ரப்பர் வளையமிட்டுருப்பாள். அது, அவள் நடக்க நடக்க குதிரை வால் மாதிரி குதித்துக் குதித்து... இதயத் துடிப்பை இரட்டிப்பாக்கும். கோடிட்ட மாதிரி புருவம். புசுபுசுவென்று கன்னம். நெற்றியிலிருந்து ஒரு கற்றை முடி கண்ணோரம் சரிந்து கன்னத்தை உரசிக் கொண்டிருக்கும். தலையை ஒரு சிலுப்பு சிலுப்பி அடிக்கடி அதை அவள் ஒதுக்கி விடுகிற அழகுக்கு சந்தோசமாய் அடிமையாகி விடலாம்.

அலுவலகம் இப்போது குளிரூட்டப்படாமலே ஜிலுஜிலுவென்றிருந்தது..

சிலரை பார்த்தவுடனே காரணமில்லாமலே நமக்கு பிடித்து விடும்தானே. அதைப்போல எனக்கும் அவளைப் பிடித்து விட்டது. எனது முதுகுக்குப் பின் வரிசையில் அவள் இருக்கை இருந்தது. திரும்பி பார்க்க முடிவதில்லை. ஆனாலும் அவளைப் பார்க்க வேண்டும்போல் ஒரு குறுகுறுப்பு எப்போதும் இருந்து கொண்டுதான் இருந்தது.

ஆபீஸில் அத்தனை பேரும் அவளிடம் வலிய வலிய போய் வழிந்தார்கள்.

வளனும்,மைக்கேலும். “மேடம்... மேடம்” என்று நிமிடத்துக்கொருமுறை கூப்பிட்டு பார்த்துக் கொண்டார்கள். “ஏதாவது ஹெல்ப் வேணும்னா சொல்லுங்க” என்று அவளைச் சுற்றியே வந்தார்கள்...

சாலமன் ரொம்ப சீனியராம். அவன் வேலைகளை அவளிடம் கொடுத்து வேலை வாங்கினான். “சீக்கிரமா இத முடிச்சி குடு” என்று அதிகாரம் பண்ணுகிற சாக்கில் அவளோடு அடிக்கடி பேசினான்.

அப்படியான வாய்ப்புகளை நான் உருவாக்கிக் கொள்ளவில்லை. கூச்சம்.

எப்போதாவது அலுவலகத்திலிருந்து வெளியே போய்விட்டு உள்ளே நுழைகிறபோது அவளுக்கு நேராகத்தான் வரவேண்டும். அப்போது மட்டும் அவளையே பார்த்துக் கொண்டு வந்து கடைசி நிமிசத்தில் இடப்புறம் திரும்பி என் இருக்கையில் அமர்வேன்.

அப்படி ஒருமுறை திரும்பிய போது மூட்டு மேஜையில் இடித்துக் கொண்டு ‘ஐயோ.. அம்மா’ என்றேன். அவள் நிமிர்ந்து பார்த்து ‘அச்சச்சோ” என்றாள். அப்போதுதான் அவள் முகத்தை அருகில் பார்த்தேன். குழந்தையின் மேனி மாதிரி இருந்தது. அவள் உதட்டை குவித்து நெஞ்சைப் பிடித்து பதட்டமானதில் எனக்கு வலியே மறைந்து போயிற்று.

ஆபீஸ பியூன்தான் ஒரு நாள் ரகசியமா சொன்னான்.” நானும் பல நாளா கவனிக்கிறேன் சார். அந்த பொண்ணு உங்களையே வச்சக் கண் வாங்காம பார்த்துட்டு இருக்கு சார்”

எனக்கு திகிலாகிப் போனது. மேஜையில் கழற்றி வைத்த கூலிங்கிளாசில் உற்று பார்த்தேன். அவளது பெரிய விழிகள் என் முதுகையே வெறித்தபடி..

எனக்கு குளிரெடுத்தது.

நிமிர்ந்து அலுவலகத்தைச் சுற்றி நோட்டம் விட்டேன். பக்கத்து சீட்காரனெல்லாம் என்னை முறைத்து பார்த்தபடி இருந்தார்கள். சாலமன் நகத்தை கடித்து துப்பிக் கொண்டிருந்தான். அவன் ஆவேசமாக இருந்தால் இப்படிதான் செய்வான். உடனே தலையை குனிந்து கொண்டேன். யாரையும் பார்க்க எனக்கு தைரியமில்லை. ஆக எல்லா பயலுகளுக்கும் விசயம் தெரிந்திருக்கிறது. நான்தான் சரியான டியூப்லைட்டா இருந்திருக்கேன்.

பின்னொரு நாள் அலுவலக கோப்புகளை எடுத்துக் கொண்டு திடுதிப்பென்று என்னருகே வந்து நின்றாள். நானே எதிர்பார்க்கவில்லை. அவள் முந்தானை என் நாற்காலியை உரசியது. “இது சரியா இருக்கான்னு செக் பண்ணிருங்க சார்."என்றாள் எனக்கு மட்டுமே கேட்கும் குரலில். அது அலுவலகத்துக்கு வந்த ஒரு உத்தரவு கடிதம். அதில் சரி பார்ப்பதற்கு எதுவும் இருக்கவில்லை

எனக்கு குப்பென்று வேர்த்தது. கை நடுங்கியது. அவளிடமிருந்து நல்ல வாசனை எழுந்தது. அதை சுவாசிக்கையில் மூச்சுத் திணறியது. நாக்கு குழறியது.. என் திணறலுக்கு.. சிரித்தாள்..

பயமாய் இருந்தது. அவள் அருகாமை சந்தோசமாகவும் இருந்தது..

பெண்களிடம் பேசுவதில் எனக்கு காரணமில்லா தயக்கமிருந்தது. அதிலும் ரொம்ப பிடித்து விடுகிறவர்களிடம் அளவுக்கதிகமாய் மரியாதை. அதனால் எற்படும் பயம். ஆக தயக்கமும் தடுமாற்றமும் என்னை விட்டு விடாத நண்பன் போல் கூடவே இருந்தன.

அவளிடம் பேசிக் கொண்டே இருக்கவேண்டும் போல் உந்துதல்.. ஆசை.. தீயாய் எரிந்து கொண்டிருந்தது. அனாலும் ஒரு நடுக்கம். தவறாக நினைத்து விடுவாளோ.

எத்தனை நாள்தான் இப்படி உள்ளுக்குள் மறுகுவது. அவளிடம் பேசினால்தான் ஜென்மம் சாபல்யம் அடையும் போல் தோன்ற....

தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு மனசுக்குள் ஒத்திகை பார்த்துக் கொண்டேன்.

“ஹாய். குட்மார்னிங்”

“என்ன சார். சந்தோசமா இருக்கிற மாதிரி தெரியுது.”

“உன்னை பார்க்கிறதே சந்தோசம்தானே.” அவள் முகத்தில் பெருமிதம்.

“நீ ரொம்ப அழகு தெரியுமா..?”

“போங்க சார்..”

“இந்த ஆபீஸ்லேயே உன்னத்தவிர யாரையும் எனக்கு பிடிக்கலை தெரியுமா..?” என் உளறலுக்கு வாய் விட்டு சிரித்தாள்.

“நீங்க இப்படி கூட பேசுவீங்கன்னு நான் நினைக்கவேயில்லை.”

ஒத்திகை சுகமாய்தான் இருந்தது.

ஆனால் காலையில் போய் “குட் மார்னிங்” என்றதும் புருவம் உயர்த்தி ஆச்சரியப்பட்டாள்.

“மார்னிங் சார்.” என்றாள் அவநம்பிக்கையுடன். எல்லோரும் என்னையே பார்ப்பது போல பிரமை. பிறகு என்ன. தைரியம் மெதுவாய் நழுவிவிட்டது. மனசுக்குள் புலம்பி தவித்தேன்.

இப்படியே மூன்று மாதம் எப்படி போனதென்று தெரியவில்லை. அன்று அவளது கடைசி நாள்.. மஞ்சள் புடவையில் வந்திருந்தாள். பட்டு புடவை. அவள் நிறத்துக்கு அது பிரமாதமாயிருந்தது. ஒவ்வொருவரிடமாக சொல்லிக்கொண்டு வந்தாள்.

அவ்வளவுதானா.. இந்த உறவு இன்றோடு முடிந்து போகிறதா.. அப்படியே விட்டு விட வேண்டியதுதானா.. எனக்கு ஏன் இப்படி ஒரு தவிப்பு வருகிறது.

என்னிடமும் சொல்லிக் கொள்ள வரும்போது என்ன சொல்ல.. என்ன கேட்க.. என்று தீர்மானிப்பதற்க்குள் வந்து விட்டாள்..

“அப்ப நான் கிளம்புறேன் சார். என்னை ஞாபகத்தில வச்சிருங்க.”

“ம்..”

மனசுக்குள் ‘மறக்க முடியுமென்று தோன்றவில்ல’ என்றேன்.

“மறுபடியும் வாய்ப்பு வந்தா கொடுங்க”

“ஹேப்பி கிறிஸ்மஸ்” என்றேன் அசட்டு துணிச்சலுடன்.. அது டிசம்பரின் மூன்றாவது வாரம்.

“ஓ. தாங்க் யூ “ வாயெல்லாம் பல்லானாள். “சேம் டு யூ”

அவள் உடையை கண்களால் காட்டி “ நல்லாயிருக்கு” என்றேன். என்னை நானே தட்டிக் கொடுத்தேன். ரொம்ப ஓவரா போறடா என்று மனசாட்சி கதறியது.

அவள் முகத்தில் சில்லென்று பெருமிதம் ஒளிர்ந்தது.. குனிந்து தன் உடையை பார்த்துக் கொண்டாள். மடிப்புகளை சரி செய்து கொண்டாள். வசீகரமாய் புன்னகைத்தாள். கடந்து போனாள். வாசலை கடக்குமுன் ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தாள்.

தீக்குள் விழுந்த மாதிரி உணர்ந்தேன்.’

எனக்கும் அப்படிதான் இருந்தது. அப்பாவின் எழுத்தில் அலாதியான ஒரு லயிப்பை உணர முடிந்தது. எனக்குத் தெரியாத அப்பாவின் இன்னொரு பக்கம் மெல்ல மெல்ல உயிர் பெற்று என் முன்னே எழுந்து நிற்பதாய் ஒரு பிரமை. அச்சு கோர்த்த மாதிரி இருந்த அப்பாவின் ஒவ்வொரு எழுத்துகளும் அழகான அந்த பெண்ணாக எனக்குள் உருவம் கொண்டது.

என் தோள் வழியே எட்டிப் பார்த்து படித்த என் மனைவி சொன்னாள். “ உங்க அப்பா பெரிய ஆளுதான்” என்ன அர்த்தத்தில் சொன்னாளோ.

“சும்மா வாய மூடிட்டு இரு “ என்றேன்.

அவள் நமுட்டு சிரிப்பு சிரித்தாள். “பேசாம அடுத்த பக்கத்தை எடுங்க. இன்னும் என்னென்ன லீலைகள் பண்ணியிருக்கார்னு பாத்திருவோம்” அடுத்தவர் டைரியை படிக்கிற குறுகுறுப்பு அவள் கண்களில் பிரகாசித்தது.

‘மறுபடியும் அவளைப் பார்ப்பேன் என்று நினைத்திருக்கவேயில்லை

ஆனாலும் இந்த பந்தம் தொடர்வதற்கான அறிகுறி போல அந்த சந்திப்பு நடந்ததாய் எண்ணிக் கொள்கிறேன்.

அலுவலகத்தில் கணக்கு வழக்குகளில் முறைகேடு என்று சொல்லி எனக்கு மெமோ தந்திருந்தார்கள். மன உளைச்சலோடு

இராமசாமி பூங்காவுக்குள் நுழைந்திருந்தேன். பூங்காவில் முன்பை விட இப்போது பெரும் மாற்றம்.. சமூக விரோதிகளின் கேளிக்கை பகுதியாயிருந்த இடங்களில் சிறுவர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். பெண்கள் மர நிழல்களில் தின்பண்டங்களை சுவைத்துக் கொண்டே கதைபேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். நிறைய கூட்டம்,

நகரத்தின் பரபரப்பான மையத்தில் இப்படி ஒரு பூங்காவா.. ஆச்சரியத்துடன். அவித்த கடலை ஒரு பொட்டலம் வாங்கிக் கொண்டு கூட்டமில்லாத பகுதியில் சிமென்ட் இருக்கையில் போய் அமந்தேன். சிறுவர்களுக்கான ராட்டினங்களில் அம்மாக்கள் ஏறி சுற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். காதுக்குள் ரீங்காரமாய் பறவைகளின் இரைச்சல்.ஒலிபெருக்கியில் குத்துபாட்டு.

என் பின்னால் யாரோ வந்து நிற்கிற அரவம் கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தால் அவள்தான். திகைத்து போனேன்.

“என்னை தெரியுதா” என்றாள்.

“ம்” மறக்கக்கூடிய முகமா அது.

எனக்கு பதற்றமாயிருந்தது. கையிலிருந்த கடலை பொட்டலத்தை அவசரமாக முதுகுக்குப் பின்னே மறைத்தேன். எப்படி பேசுவது என்று புரியவில்லை. புறப்பட்டு விடலாம் என்று தோன்றியது.

“தனியாவா வந்திருக்கீங்க?” என்று கேட்டாள்.

“ம்..” அவள் குழந்தையோடு வந்திருந்தாள். இது யார் குழந்தை என்று கேட்க நினைத்தேன்.

“நீங்க இன்னும் மாறவேயில்ல” என்றாள்.

“ஏன்”

“ஒரு வார்த்தை பேசறதுக்கே ரொம்ப யோசிக்கிறீங்க.” குத்தி காட்டுகிறாளோ?

அந்த பெண் குழந்தை என்னை ஏற இறங்க பார்த்து விட்டு “அத்தே.. யார் இவங்க” என்று கேட்டது. நிம்மதியில் பெருமூச்சு விட்டதை கவனித்திருப்பாள்.

“மாமா” என்று சொன்ன அவள் தன் பெரிய விழிகளால் என்னை விழுங்கி விடுவதுபோல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். எனக்கு சந்தோசத்தில் காய்ச்சல் வந்தது. பார்வையை வேறுபுறம் திருப்பிக்கொண்டு “டெய்லி வருவீங்களா” என்றேன்.

“இல்ல.. சனி,ஞாயிறு.”

“எப்படியிருக்..க....கீங்க..” என்று கேட்டபோது நாக்கு குழறியது.

“இப்பவாவது கேட்கத் தோணிச்சே.” புன்னகைத்தாள். கேலி பண்ணுகிறாளோ என்று ஐயம் தோன்றியது.

“சனியன்” என்றேன் தலையில் எச்சமிட்ட காகத்தை. அவள் முகம் கறுத்தாள்.

“அடுத்த வாரம் வருவீங்களா?” என்றேன்.

அவள் பதட்டத்துடன் பதில் சொல்லாமல் விலகி நடந்தாள்.

எனக்கு ஒருமாதிரி ஆகிவிட்டது. தப்பாக ஏதாவது நினைத்து விட்டாளோ. இப்படிதான் நான் ஒன்று நினைத்துச் சொல்ல அது இசகுபிசகாகி விடுவதே வாடிக்கையாகிவிட்டது, அதனாலேயே பல நேரம் வாயே திறப்பதில்லை. இப்போது என்ன சொல்லி தொலைத்தேன்? போயே விட்டாள்.

அப்பாவுக்கு இப்படி ஒரு பக்கம் இருக்கும் என்று நான் கற்பனை கூட பண்ணியதில்லை. படிக்க படிக்க எனக்கு பல முடிச்சுகள் அவிழ்வது மாதிரி இருந்தது. அப்பாவை அம்மா ஏன் வெறுத்துக் கொண்டிருந்தாள் என்று புரிவது போல இருந்தது. அப்பாவுக்கும் அந்த பெண்ணிற்குமான தொடர்பு அம்மாவுக்கு தெரிந்திருக்குமோ? அப்பாவின் நடவடிக்கையின் உட்பொருள் மெல்ல விலகுவது மாதிரியிருந்தது. மஞ்சள் நிறத்தில் அம்மாவுக்கு பட்டு எடுத்துக் கொடுத்த அவர் செயலும் அதற்கு அம்மா சலித்துக் கொண்டதும் இதனால்தானோ..

ஆனால் இவையெல்லாம் தேதி வாரியாக எழுதப்படவில்லை. தொடர்ச்சியாக அடுத்தடுத்த பக்கங்களில் எழுதியிருக்கிறது. என்றோ ஒரு நாள் உட்கார்ந்து யோசித்து யோசித்து தொகுத்து எழுதியிருப்பாரோ....ஏதோ ஒரு சந்தோசமான நிமிடத்தில் இதையெல்லாம் நினைத்து அசைபோட்டிருப்பாரோ.. இரவுகளில் லைட்டை போட்டுக் கொண்டு இதைதான் எழுதிக் கொண்டிருந்தாரா.

ஒருவகையில் அப்பாவை நினைக்கவும் பாவமாக இருந்தது காதலில் அவர் தோற்று போயிருந்திருக்கக் கூடும். அந்த தோல்வி வலியுடனே அம்மாவுடனான வாழ்க்கை நடந்திருக்குமோ.. “இங்க கொண்டாங்க. நான் படிச்சி சொல்றேன்.” கையிலிருந்து டைரியை பிடுங்கினாள் என் மனைவி.

அடுத்த வாரம் நான் போனபோது அவள் வரவில்லை. என்ன ஆயிற்று என்று தெரியவில்லை, பிறகு ஒவ்வொரு வாரமும் நான் பூங்காவுக்கு போய்விட்டு ஏமாந்து வந்ததுதான் மிச்சம். பார்க்கவே முடியவில்லை. ஏன் வராமல் போனாள். மனசு பாரமானது.. மிகப்பெரிய வரத்தை நான் தவற விட்டு விட்டது போல் உணர்ந்தேன். அவளை நான் அதிகமாக நேசித்திருக்கிறேன் என்ற உண்மை அப்பட்டமாய் உறைத்தது. மிகப் பெரிய இழப்பை சுமப்பவன் போல சோர்ந்து போனேன்.. நகர மறுத்த வாழ்க்கையை இழுத்துக் கொண்டு நெடுந்தொலைவு வந்த பின் ஒருநாள்.

அன்று மணிமேடையில் புத்தகங்கள் வாங்கிக் கொண்டிருந்த வேளையில்தான் மறுபடியும் அவளைப் பார்த்தேன்.

அதே மஞ்சள் நிறத்தில் பட்டுப்புடவை உடுத்தியிருந்தாள். அவள் உடுத்தியிருந்தபோது அந்த நிறம் இன்னும் பிரகாசமாய் வசீகரமாய் இருந்தது. கையில் குழந்தையைப் பிடித்துக் கொண்டு சாலையை கடந்து கொண்டிருந்தாள். கூடவே கை நிறைய துணிக்கடை பைகளை சுமந்தபடி செல்பவன் கணவனாயிருக்க வேண்டும்.

சட்டென்று நான் நின்ற திசையில் ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தாள். கவனித்தாளா தெரியவில்லை. சுண்டி இழுக்கிற மாதிரி அந்தப் பார்வை என்னை தடவிச் சென்றது போல் பிரமை.

என் வேலைகளை மறந்து அவள் சென்ற திசையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். தூரத்தில் நிறுத்தியிருந்த காரில் ஏறுவது தெரிந்தது. கார் கிளம்பி நான் நின்றிருந்த திசை வழியே வந்து என்னை கடந்து போனது.

காரை தொடர்ந்து சென்ற என் கண்களுக்கு ஆச்சரியம் காத்துக் கொண்டிருந்தது. காரின் பின்புற கண்ணாடி வழியாக அந்த குழந்தை என்னைப் பார்த்து கையசைத்துக் கொண்டே போனாள்.

சட்டென்று எனக்கு ஜிலீரிட்டது.

பார்த்துவிட்டிருக்கிறாள். நாசூக்காய் வெளிப்படுத்திவிட்டாள். எனக்கு சந்தோசம் பிடிபடவில்லை. சற்று நேரம் அப்படியே நின்று விட்டு செய்வதறியாது திரும்பினேன்.

வீடு வந்தால் தூக்கம் வாவில்லை. மஞ்சள் பட்டும் அவளது பளீர் சிரிப்பும்.. மனசெல்லாம் வியாபித்தது.

மறக்கவே முடியாமல் நினைவுகளால் எழும்பி... ஆண்டவா அப்படியே நான் செத்துப் போய்விடக் கூடாதா?

அப்படியேதான் அப்பா செத்து போய் விட்டார். நான் ஆரம்ப பள்ளி முடித்திருந்த சமயத்தில் அது நடந்தது. கோடை விடுமுறையில் பாட்டி வீட்டில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன். யாரோ ஒரு ஆள் பாட்டியை பார்க்க வந்திருந்தார். விளையாடிக் கொண்டிருந்த என்னை தாவி அணைத்துக் கொண்டு “ ஐயோ ராசா” என்று கதறி அழுதார். குரல் கேட்டு வெளியே வந்த பாட்டியும் அவன் சொன்னதைக் கேட்டு கதறினார். “உங்கப்பன் தலையில கல்லப் போட்டுட்டானே.. இனி என்ன மக்கா செய்யப் போற” என்று அழுதாள்.

கதவை இழுத்து பூட்டிவிட்டு மாட்டையும் கோழிகளையும் பக்கத்து வீட்டில் பார்த்துக் கொள்ள சொல்லிவிட்டு.. என்னை இழுத்துக் கொண்டு அழுதபடியே நடந்தாள்.” இந்த பாவி பய இப்படி செய்வான்னு நினைக்கலியே. அந்த சண்டாளிதான் ஏதாவது சொல்லியிருப்பா. “ என்று வழி நெடுக கோபப்பட்டுக் கொண்டே வந்தாள். பஸ் நிலையத்தில் இறங்கி அங்கிருந்தே ஒப்பாரி வைத்துக் கொண்டு வந்தாள். ரோட்டில் எல்லோரும் அவளை திரும்பிப் பார்க்க எனக்கு ஒருமாதிரி இருந்தது.

“என்னாச்சி பாட்டி. சும்மா அழுதுட்ட்டே வாராத பாட்டி.”

“அட விவரம் கெட்டவனே. உங்க அப்பன் தூக்கு போட்டு செத்து போயிட்டானாம்ல. கிறுக்கு பயலே உன்ன அனாதையா விட்டுட்டு போயிட்டானாம்..”

பாட்டியின் வார்த்தைகள் ஒரு செய்தியாகத்தான் பட்டது வீட்டில் வந்து முன்னறையில் துணி மூடி கிடத்தியிருந்த அப்பாவை பார்த்ததும்தான் எனக்கு உறைத்தது. அழுது கொண்டிருந்த அம்மாவையும், அக்காவையும் பார்த்ததும் வெடித்துக் கொண்டு எனக்கும் அழுகை வந்தது. நான் அழுவதைப் பார்த்ததும் கூட்டமும் பெருங்குரலெடுத்து அழுதது.

அப்பா ஏன் செத்தார். இன்றுவரை விடை தெரியாத புதிர். ‘அம்மாவின் தொணதொணப்பால்’ என்றாள் பாட்டி. ‘உத்தியோகத்தில் பண்ணிய குழறுபடி’ என்றாள் அக்கா. அம்மா மட்டும் வாய் திறக்கவில்லை.

ஒருவேளை அதற்கெல்லாம் இதுதான் காரணமோ.?

இதனால்தான் அடிக்கடி அம்மா சண்டை போட்டுக் கொண்டிருந்தாளோ. அவர் எரித்து போன பல டைரிகளிலும் இதைதான் எழுதி வைத்திருந்தாரோ. அதனால்தான் அதையெல்லாம் எரித்தாரோ.

எனக்கு அம்மாவைப் பார்க்க சங்கடமாகத்தான் இருந்தது. அவளது சிடுசிடுப்பை வைத்து அப்பாவைப் போலவே வெறுப்புடனேதான் வைத்திருந்தேனோ. பாவம்.. அவளும் பெண்தானே..

இப்போது நினைத்துப் பார்க்கையில் நினைவு வருகிறது. அப்பா நெடு நாட்களுக்குப் பிறகு திரும்பி வந்த பிறகு அம்மா முற்றிலும் மாறியிருந்தாள். சிடுசிடுப்பு இல்லை. குரலெடுத்து பேசுவதில்லை. சாந்தாமாகவே இருந்தாள். ஒருவேளை மனம் திருந்தி வந்த மைந்தனை வரவேற்று கொண்டாடிய தந்தையைப் போன்று அம்மா நடந்து கொண்டாளோ.

அப்பா இறந்த பின் புத்தகங்கள் நிரம்பிய அவர் அறையையில் அதக நேரம் செலவிட்டாள். அடிக்கடி தூசுதட்டி ஒரு கோயில் போல பேணினாள். வேறு யாரும் அந்த அறையை பயன்படுத்த முடியவில்லை.புத்தகங்கள் எல்லாம் பூச்சிகள் அரிக்கின்றன. யாருக்காவது கொடுத்துவிடலாம் என்றால் அம்மாவுக்கு சம்மதமில்லை. அவளுக்குத் தெரியாமல் பாதியை நான் விற்றுவிட்டதில் கோபம்கொண்டு என்னோடு பேசமாட்டாள்.

இப்போது அவளால் முடியவில்லை. படுக்கையை அங்கேயே மாற்றிக் கொண்டாள்.வெளியே எங்கும் வருவதில்லை. அவ்வப்போது ஒட்டடை அடிக்க, பெருக்கி சுத்தம் பண்ண என்று என் மனைவிதான் செய்து கொண்டிருக்கிறாள். அப்படி போகிறபோது ஏதாவது கதைபுத்தகம் எடுத்து வந்து படித்துக் கொண்டிருப்பாள். இன்று எடுத்து வந்தது இந்த டைரி.

டைரியின் அடுத்த பக்கங்கள் எரிந்து போயிருந்தன. மேற்கொண்டு விவரங்கள் தெரிய முடியவில்லை. அம்மாவே சொன்னால்தான் உண்டு. ஆனால் சொல்ல மாட்டாள்.அதுவும் என்னிடம் பேசவே மாட்டாள். மெல்ல அவள் அறையை எட்டிப் பார்த்தேன்.

அம்மா. தலை நரைத்து, உடல் மெலிந்து, முகம் வாடி....கட்டிலில் படுத்துக் கிடந்தாள். ஜெபமாலை உருட்டிக் கொண்டிருந்தாள். சலனம் கேட்டு திரும்பியவள் என் கையிலிருந்த டைரியைப் பார்த்து திகைத்தாள். தன் பெட்டி மேல் ஒரு கணம் பார்வையை ஓட்டினாள். “அதை யாரு உன்ன எடுக்கச் சொன்னா” என்றாள்.

“அப்பா இப்படியெல்லாமா இருந்தாரு. ” அவ்ள் பதில் பேசவில்லை. புருவத்தை அகல விரித்தாள். அது கேட்ட கேள்வி “எப்படியெல்லாம்..?”

“அதான்... அந்த பொண்ணு.. அவ யாரு. உனக்கு தெரியாம இருக்காதே. ”

அம்மா முகத்தில் கோபம் மெல்ல எட்டிப் பார்த்தது. பிறகு என்ன நினைத்தாளோ லேசாய் புன்னகைத்தபடி கேட்டாள் “உங்க அப்பா எழுத்து பிடிச்சிருக்கா?”

“ஏம்மா. வயசாகி புத்தி கெட்டு போச்சா உனக்கு... மனுசன் இன்னொருத்திய பத்தி உருகி உருகி எழுதியிருக்கார். கோபபடாம புடிச்சிருக்கான்னு கேட்கிற.?”

அம்மா வேறெதும் சொல்லவில்லை. எதையோ நினைத்து பெருமூச்சு விட்டாள். கட்டிலை விட்டு கீழே இறங்கினாள். கட்டிலுக்கடியில் இருந்த அவள் பெட்டியை இழுத்து திறந்தாள். உள்ளேயிருந்து பழைய வாரப்பத்திரிகைகளில் ஒன்றை எடுத்து பக்கத்தை புரட்டி என்னிடம் நீட்டினாள். ‘போ.இதையும் போய் படி. உங்க அப்பா எழுதினதுதான்.”.

நான் நம்ப முடியாமல் எடுத்துப் புரட்ட அதில் இருந்த கதை இப்படி தொடங்கியது. ‘மறுபடியும் அவளைப் பார்ப்பேன் என்று நினைக்கவே இல்லை.’

அம்மாவின் பார்வை நகர்ந்து, அடுக்கி வைத்த புத்தகங்களை வெறிக்கத் தொடங்கியது.

பேரிழப்புகளுக்கு தயாராகயிருங்கள்.

2011-03-12T20:03:00.002+05:30

பின்னாலிருந்து யாரோ உந்தி தள்ளுவது போலிருந்தது. முடுக்கி விட்ட மாதிரி முன்னால் நகர்ந்தேன். ஏதோ ஒரு நெரிசல். நிற்க முடியாமல் வழுக்கிக் கொண்டே போனேன். காலுக்குக் கீழே எதுவோ நழுவுவது போலிருக்க எட்டி குதித்து வேகமாய் நகர்ந்தேன். மூச்சு இரைக்க வேகமாக ஓட ஆரம்பித்தேன். நிற்க முடியுமென்று தோன்றவில்லை. என் இயக்கம் என் வசமே இல்லைபோல் தோன்றுகிறது.

என்னை ரசித்தவர்கள், என்னை அனுபவித்தவர்கள் எல்லோரும் விலகி ஓடினார்கள். அவர்கள் முகத்தில் பயம் அப்பி கிடந்தது.

எதையாவது பிடித்துக் கொண்டு நின்று விடலாம் என்றுதான் பார்க்கிறேன். ஆனால் நான் எதையாவது பற்றிக் கொண்டு நிற்க முயன்றால் என் பின்னால் வருகிறவர்கள் அந்த பிடிமானத்தோடு என்னை நசுக்கி போடுகிறார்கள். ஆகவே நுரை தள்ள ஓடிக்கொண்டேயிருக்கிறேன். எதிரே இருப்பவைகளை மோதி விலக்கி வழி ஏற்படுத்திக் கொண்டு போய்க் கொண்டே…

ஓடி ஓடி களைப்பாய் இருக்கிறது. அகோர பசி எடுக்கிறது.போகிற போக்கில் கையில் கிடைக்கிற எல்லாவற்றையும் தூக்கி வாயில் போட்டு வயிற்றை நிரப்பிக் கொள்கிறேன்.

என்னைப் பார்த்து அலறியவர்களை பொருட்படுத்த தோன்றவில்லை. இன்னும் நெடுந்தொலைவு போகவேண்டும் என்று ஒரு குரல் காதுக்குள் ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. உன்னால் மட்டும்தான் இது முடியும். பூமி முழுமையும் நீதான் ஒருங்கிணைக்க முடியும் என்ற ஆசிர்வதிக்கப் பட்டவன் போல் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறேன். அந்த எண்ணமே எனக்கு மமதை தருகிறது. சாகசம் புரிய வைக்கிறது.

கட்டளையை நிறைவேற்றும் விசுவாசமிக்க அடிமை போல் நான் போய்க் கொண்டேயிருக்கிறேன். எனக்கு பாதைகள் ஒரு பொருட்டேயல்ல. நானே ஏற்படுத்திக் கொள்வேன். என்னை எதிர்த்து எவரும் நிற்க முடியாது என்பதை நீங்களே பார்த்து தெரிந்து கொள்வீர்கள்.

தடைகளை தகர்த்துக் கொண்டு தாண்டி போக எனக்கு இப்போது எளிதாக இருக்கிறது. கால்களில் புதிய விசை கிடைத்த மாதிரி இருக்கிறது. என் பின்னால் என் வம்சம் திரளாய் அணிவகுத்து நிற்க அசுர பலம் வந்த மாதிரி இருக்கிறது.

உங்கள் பயமும் அலறலும் எனக்கு இனிமையான சங்கீதம் போல் ஒலிக்கிறது. ஆனந்தமாய் அந்த இசைக்கு ஏற்ற மாதிரி நடனமாடுகிறேன். உங்கள் பாதுகாப்பு வளையங்களை சீர்குலைக்கிறேன். உங்கள் சொத்துகளையும் அபகரிக்கிறேன். எனக்கெதிராய் சிறுக சிறுக நீங்கள் நடத்திய யுத்தங்களை இப்போது முடிவுக்குக் கொண்டு வரலாம் என்று பார்க்கிறேன்.

ஆனால் மெல்ல மெல்ல எனக்கு குளிரெடுக்கிறது. வடக்கே அதிக தூரம் வந்துவிட்டேன் போலிருக்கிறது. வெளிச்சமில்லை. மெல்ல மெல்ல என் நாடி நரம்புகள் உலர்கின்றன.என் வேகம் குறைகிறது.

ஆனாலும் ஒன்றை நினைவில் கொள்ளுங்கள் ‘எந்த சக்தியையும் எவராலும் அழிக்க முடியாது. நான் வந்து கொண்டேயிருப்பேன்.

பேரிழப்புகளுக்கு தயாராகயிருங்கள்.

குமரி சங்கமம் சாதித்தது என்ன?

2011-01-31T01:52:00.010+05:30

2011 ஜனவரி மாதம் முழுவதும் குமரி மாவட்டத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் நடைபெற்ற சங்கமம் நிகழ்ச்சியின் நிறைவு விழா நாகர்கோயில் S.L.B. பள்ளி மைதானத்தில் நடைபெற்றது. மூன்று நாள் கொண்டாட்டம்.

நாகர்கோயில் நகரம் இதற்கு முன் பார்த்திராத ஒரு நிகழ்வு. மண் சார்ந்த கலைகள். பிரமாண்டமான மேடை. திறந்தவெளி திடல் நிரம்பி வழிகிற கூட்டம். ஜெகத் இருந்தார்; கனிமொழி வந்தார்; சுரேஷ் ராஜன் கலந்து கொண்டார். எழுத்தாளர் பொன்னீலன் உட்பட முக்கிய பிரமுகர்கள் பலர் வந்திருந்தார்கள் என்பதையெல்லாம் விட்டுவிடுவோம். நிகழ்சி லோகோவில் சாதி குறியீடுகள் வெளிப்படுத்தியிருந்த நெருடலையும் மறப்போம். ஆதிக்க சக்திகளின் வயித்தெரிச்சல் விமர்சனங்களையும் புறம் தள்ளி விட்டு இப்போது உள்ளே நுழைவோம்.

இதோ, பள்ளியின் வாசலில் நமக்கு தாரை தப்பட்டை முழங்க பிரமாதமான வரவேற்பு. எட்டடிக்கு மேல் உயரத்தில் பொய்கால் கட்டிய மனிதர்களும் பொய்கால் குதிரைகளும்,விலங்கு வடிவங்களும் நமஸ்கரித்து நம்மை உள்ளே விடுகிறார்கள். வாசல் தாண்டியவுடன் இருபுறம் இருபுறமாக பிரிந்து உள்ளே செல்லும் சாலைக்கு இடைப்பட்ட மையத்தில் பரந்த தளம் ஒன்று இருக்கிறது. அதன் எல்லைகளில் உயர்ந்திருந்த மரக்கிளைகளில் ஊஞ்சல்கள் கட்டி தொங்க விடப்பட்டிருக்கின்றன. சிறுவயதில் விடுமுறை காலங்களில் ஊஞ்சல் கட்டி அதில் ஆடி லயித்திருந்த தருணம் நினைவுக்கு வர ஒரு ஆட்டம் ஆடிவிட்டுப் போவோமா…?குழந்தையாய் மனம் குதூகலிக்கிறது. ஐயய்யோ.. ஏக்கத்தோடு சிறுவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள். நகர்ந்து விடுவோம்.

திடலின் இன்னோரு மூலையில் ஒரு கூட்டம். ஒரே ஆரவாரம். எட்டிப் பார்த்தால் என்ன. வேண்டாம் எட்டாமலே தெரிந்தது.உறியடி விளையாட்டு.உயரத்தில் கயிற்றில் தொங்க விடப்பட்டிருந்த பானையை கண்ணைக் கட்டிக் கொண்டு அடிபார்க்கலாம்.. அப்படிதான்… விடாத… ஓங்கி அடி.. ம்ஹூம்.. கயிற்றை யாரோ ஆட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கண்ணை வேறு கட்டி தொலைத்து விட்டார்களா.. ஒரு மண்ணும் தெரியவில்லை என்று வெளியே வந்தால் அடுத்து வந்த சிறுவன் பானையை அடித்து சிதறடித்து.. உலகக் கோப்பை ஜெயித்த மாதிரி முஷ்டி மடக்கிக் காட்டினான்.

சரி விடுங்க பாஸ். நமக்கு தோதான இன்ணொண்ணு இருக்கு. அதை டிரை பண்ணுவோம். கடற்கரையில் குதிரை சவாரி பண்ணுகிற மாதிரி.. வில்வண்டி சவாரி. ரெட்டை மாட்டு வண்டி. சும்மா ஏறி உட்கார்ந்தா போதும். அப்படியே ஒரு ரவுண்டு… ஆகா.. சுகமாகத்தான்யா இருக்குது.

சரி வண்டில இடம் கிடைக்கலையா. நாமளே வண்டி ஓட்டி பாத்திர வேண்டியதுதான். அதற்கும் ஒரு ஏற்பாடு இருக்கு. நுங்கு வண்டி.

[ சின்ன வயசில இந்த வண்டி ஓட்டறதில தெருவுல ஒரு சர்வதேச தடபுடலோடு போட்டி நடத்தியதை ஓரமா கொஞ்சம் ப்ளாஷ்பேக்ல ஓடவிட்டு பார்த்துகிடுங்க]

வெட்டப்பட்ட இரண்டு நுங்கை எடுத்து குறுக்கெ அச்சு மாதிரி ஒரு கம்பை செருகிக்கொண்டால் வண்டி ரெடி. இப்ப கவண் மாதிரி அமைப்புடன் கைப்பிடி நீண்ட இன்னோரு கம்பு. அதுதான் ஸ்டீரிங். சரி அந்த கவணை அச்சில செருகி மெள்ள ஓட்டுங்க பார்ப்போம்…. அப்படிதான்.. கவண் கம்பு அச்சை விட்டு விலகக் கூடாது.. ஈசியா இருக்கா.

அந்த பக்கம் போயிராதீங்க. யானை இருக்கு. அது கூட இருபது முப்பது பேர் கயிறு இழுத்து போட்டி நடக்குது. ரொம்ப நெருங்கிப் போனா யானை கலைஞ்சிரபோகுது.

இதோ இந்த திரைகட்டிய குடிசை முன்னால கொஞ்சம் உட்கார்ந்து போவோமா.டெலிவிசன் திரை மாதிரி கொஞ்சம் பெருசா இருக்கா..லைட் எரியுது.படம் தெரியுது.குரல் கேட்குது.. அட.. தோல்பாவைக் கூத்து.

உச்சிகுடும்பனும் உழுவதலையனும் ம் கதாபத்திரங்களாக.. கதை சொல்லுகிறார்கள் , காமெடி செய்கிறார்கள். பின்புறத்தை ஆட்டி ஆட்டி ஒரு மங்கை நடனமாடுகிறாள். சண்டை நடக்கிறது. சிரித்து மகிழ்ந்து நாமளும் ஒருதடவை கைதட்டுவோமே. நிகழ்சி முடிந்து கூடாரத்தை விலக்கிக் கொண்டு ஒருவர் வெளியே வர .. அப்பதான் ஆச்சரியம் வருது. இத்தனை விதமான் குரலும் ஒருவருடையதா. அத்தனை செயல்களையும் அவர் ஒருவர்தான் நிகழ்த்தினாரா. அவரது திறமை சாமன்யப்பட்டதில்லை. இன்னோரு முறை கைதட்டினா.. பாருங்க அவர் முகத்தில எவ்வளவு சந்தோசம்.

இப்படியே பொழுது இருட்டிக் கொண்டிருக்க சற்று மேலேறி பள்ளியின் இடப்புறம் அமைந்த பெரிய மைதானத்தில் வந்தோமென்றால்

நிகழ்சி அரங்கு. முன் வரிசையில் போய் உட்கார்ந்து கொள்ளலாம்

அந்த மேடை குமரி சங்கமம் மைய நோக்கு பாடலோடு ஆரம்பிக்கிறது. பிறகு மூன்று நாளும் ஒரே அதிரடிதான். ஒயிலாட்டம், கரகாட்டம், பறையாட்டம், களியலாட்டம், களரி சிலம்பாட்டம்,ஜிக்காட்டம், நாட்டுப்புற பாடல்கள், காவடியாட்டம், ரப்பாங்களி, மாடாட்டம், மாட்டுக் கொம்பாட்டம், பரதம் என்று நீண்டு கொண்டே போகும் பட்டியலில் முத்தாய்ப்பாக டிரம்ஸ் சிவமணி.

குமரி மாவட்டம் மட்டுமல்லாது தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து வந்த கலைக் குழுக்கள். எல்லாமே எளிய மக்களின் கலை வடிவங்கள். விளிம்பு நிலை மக்களின் திறமைகள். அந்த கலைகளை அவ்வப்போது பார்த்திருக்கிறோம்தான். ஆனால் இப்போதுதான் உற்று கவனிக்கிறோம்.

குமரி மக்களின் உணவுகளைக் கொண்டு உணவுத் திருவிழாவும் உண்டு. மூலிகைகளின் கன்காட்சியும் இருந்தது. இப்படி பட்டியல் நீளலாம்.

மேடைக்கருகே நெருங்கி அந்த கலைஞர்களை உற்று பாருங்கள். அவர்கள் ஆட ஆட , இசைக்க இசைக்க தேகமெங்கும் வியர்வை. ஒளி வெள்ளத்தில் மேனி பளபளக்கிறது. களைப்பு வந்திருக்கலாம். ஆனால் கூட்டம் ஆரவாரித்து கைதட்டுகிறபோது அவர்கள் முகத்தில் எழுகிறது பாருங்கள் ஒரு சந்தோசம். அது மேடைக்கு இன்னுமொரு வெளிச்சமாய் பிரகாசிக்கிறது. உங்கள் பதிவுக்கு ஒரு ஓட்டு கிடைக்கிறபோது எழுகிற மகிழ்சியை விட ஆயிரம் மடங்கு பெரிது அது. சிரிப்போடு மேடை விட்டு இறங்குகிறார்கள்.

ஒரு கலைஞனுக்கு அல்லது படைப்பாளிக்கு கைதட்டல்தான் மிகப்பெரிய விருது; அங்கீகாரம். அதைப் பெறுவதற்கு வாய்ப்புகள் வேண்டும், மேடைகள் வேண்டும். எண்ணற்ற திறமைகள் அங்கீகாரம் கிடைக்காமலே அமுங்கி போய் கிடக்கின்றன. இப்படி ஒரு மேடை அவர்களுக்கு ஒரு அங்கீகாரத்தையும், தன்னம்பிக்கையும் தந்திருக்கிறது.

இதுவரை எங்கள் ஊரில் சாவு வீடுகளில் செண்டை மேளம் வாசித்தவன் ஏதோ ஒரு குலத் தொழிலாகத்தான் அதை செய்தான். இந்த மேடையேறிய பிறகு இது வெறும் தொழிலல்ல மாறாக நமது அபூர்வமான கலைத் திறமை என்ற பெருமை உணர்வு வந்ததாம். மேடை விட்டு இறங்குகிற ஒவ்வொரு கலைஞனின் முகத்திலும் இந்த உணர்வு அப்பட்டமாக தெரிகிறது பாருங்கள். அதுதான் இந்த குமரி சங்கமம் சாதித்ததாக தோன்றுகிறது. இன்னொன்று, மண் சார்ந்த கலைகள் மேல் ஒரு ஈர்ப்பையும், கலை ரசனையை மீட்டெடுக்கும் ஒரு நிகழ்வாகவும் இது அமைந்தது என்றால் மிகையில்லை.