गोष्टी मनातल्या

तृतीय पुण्यस्मरण

2023-09-12T07:32:00.002+05:30

ती. दादा,

आज तुम्हाला जाऊन ३ वर्षे झाली. जरी सगळे आता नेहेमीचे झाले असले, तरी तुमची आठवण सतत आमच्या सोबत असते. अजूनही कॉफी बनवण्यासाठी कप घेताना नकळत तुमचा पण कप घेतला जातो. सकाळी जिन्यावरून खाली येताना तुम्ही दिसत आहात का हा विचार डोकावून जातो.

जुलै मध्ये मी बरेच दिवस मी आजारी होतो. ताप. त्यामुळे तुमच्या खोलीत मुक्काम होता. फार फार आठवण येत होती. गादीवरून उठून बसताना, किंवा तिथेच बाजूला खुर्चीवर बसताना सतत वाटत होते कि तुम्ही आजूबाजूला आहात, माझ्या हालचाली अगदी तुमच्यासारख्या होत आहेत. दोन-चार दिवसांनी अगदी रडवेला झालो होतो, इतके कि मी मेघनाला म्हणालो देखील कि या खोलीतले सगळे बदलून टाकू या.. तिने सावरून घेतले मला. तुमच्या आठवणी असणे चांगलेच आहे ना. कितीही दिवस झाले तरी त्या येताच राहणार आहे त्यातच आपल्या नात्याचे यश आहे.

परवा माईकडे राखीपौर्णिमेच्या निमित्ताने जाणे झाले. जेवण झाले आणि माई सहजच म्हणाली - उठवत नाही आहे ... आणि तुमची आठवण झाली .. राम नगरकरांच्या "उठू कसा" या आठवणीवर तुम्ही एवढे हसला होतात, एवढे हसला होतात अजूनही लक्षात आहे.

यावर्षीचे गणपती व्हायचे आहेत अजून, पण आत्ताच आपले सगळे संवाद डोक्यातून जायला सुरुवात झाली आहे - "मोदकाचे वायन आणा", "गुरुजींना वायनाचे दान द्या" वगैरे. मागची दोन वर्षे खूप त्रास व्हायचा अशा आठवणी आल्या कि, आता काहीकाही वेळेला छान वाटते, तुम्ही नसलात तरी या आठवणी आहेत या जाणिवेने बरे वाटते. साऊथ इंडियन खाताना मी हटकून दहीवडा पण घेतो. तुमचा तो ठरलेला मेनू असायचा डोसा/उत्तप्पा काही असले तरी शेवट दहीवड्यानेच व्हायचा.

परवा जुने फोटो चाळताना तुमचा एक मस्त फोटो सापडला आहे, प्रसन्न हास्य!!

तुमच्या आठवणींसोबत तुमचा आशिर्वाद सतत आमच्या पाठीशी असू देत हीच ईच्छा !!

तुमचा,

मंदार

द्वितीय पुण्यस्मरण

2022-09-12T07:25:00.006+05:30

ती. दादा,

२ वर्षे झाली तुम्हाला जाऊन. आधी वाटले होते कि कसे करणार आम्ही तुमच्याशिवाय. पण कुठेतरी याची जाणीव पण होती कि तुम्ही आम्हाला खूप आत्मविश्वास पण दिला आहे. त्या बळावर चालू आहे आता.

तुमची आठवण सगळीकडे भरून राहिली आहे. अजूनही जिन्यावरून उतरताना कधी कधी वाटते कि तुम्ही खोलीतून बाहेर येऊन "गुड मॉर्निंग" कराल. पण मग लगेचच जाणवते कि ते आता होणे नाही. काही आठवड्यापूर्वी मला कोरोना झाला त्यावेळेस तुमच्याच खोलीत वास्तव्य केले होते. अजूनही तुमच्या वास्तव्याच्या खाणाखुणा तिथे जागोजागी आहेत. तुमचा दाढीच्या सामानाचा डबा, तुमची पुस्तके तुमची आठवण करून देतात. छान वाटते.

तुमच्या नसण्याला स्वीकारून आमच्या कामांमध्ये बदल करून वाटचाल सुरु आहे. गणपतीच्या वेळेस मागच्या वर्षीप्रमाणेच तुमची आठवण झाली. पण यावर्षी जरा तयारीत होतो. आरती करताना तुम्ही नसणार या जाणिवेने जरा जास्त काळजीपूर्वक आरत्या म्हणत होतो आणि सोबतीला पुस्तक पण घेतले होते मृण्मय आणि मेघनाने. "मोदकांचे वायन" आणि तुम्ही याची एवढी गट्टी आहे कि कितीही वर्षे झाली तरी आपले संवाद आठवत राहतील.

बाप लेकाचं नातं तसं वेगळंच असतं. धाक आणि प्रेम याचे ते एक वर्णन न करता येणार मिश्रण असते. साधारणपणे महिन्याभरापूर्वी "एकदा काय झालं" नावाचा एक अप्रतिम चित्रपट बघितला. बाप-लेकाच्या नात्याचा तो एक सुंदर आविष्कार होता. कधीकधी मुलगा बापावर किती अवलंबून असतो आणि ते अवलंबित्व कितीही हवेहवेसे वाटले तरी त्याचा त्रास कसा होऊ शकतो त्याचे प्रत्यंतर त्या चित्रपटात आले. प्रत्येक बापाला त्याचा मुलगा/मुलगी हि स्वतंत्र व्हावी अशी ईच्छा असते आणि तास त्याचा प्रयत्नही असतो. दुर्दैवाने चित्रपटातल्या बापाला ती संधी मिळतच नाही.

पण तुम्ही आम्हा सर्वानांच स्वावलंबी बनवलेत - कधी प्रेमाने तर कधी धाकाने. आजही त्याची मधुर फळे आम्ही चाखतो आहोत. कॉलेजनंतर मी एकटाच बंगलोरला गेलो. परके शहर. कानडी भाषा. लोक हिंदी/इंग्लिश बोलतील कि नाही याची काही कल्पना नाही. जरी आधी कधीच एकटा राहिलो नसलो तरीही गेलो आणि छान जमले. आत्मविश्वासाने सगळ्या गोष्टी केल्या. याचे श्रेय आई आणि तुम्हालाच तर आहे.

आणि आता मृण्मयला चार गोष्टी शिकवताना आपसूकच तुमची आठवण होत राहते.

सुट्टीतले शुद्धलेखन आणि पाढे - हे म्हणजे तर कधीच न विसरता येणारी गोष्ट आहे. अगदी परवाच मृण्मयने अचानक विचारले - बाबा - ७८४ चे वर्गमूळ काय रे? क्षणाचाही विचार न करता तोंडातून उत्तर निघून गेले - २८. आणि तुम्ही डोळ्यासमोर चमकून गेलात.

मधून मधून गीताई घराच्या चाफ्याच्या फुलांचे फोटो पाठवत असते आणि मी ते निमित्त काढून भूतकाळात जाऊन येतो. शेकड्याने काढलेली फुले. ती काढण्यासाठी बनवून घेतलेल्या त्या सळ्या - ३-४ वेगवेगळ्या लांबीच्या. मग ती दारावर उभे राहून विकलेली फुले. वरून खाली फुले सोडण्यासाठी केलेली ती दोरी आणि पिशवी..

अनंत आठवणी. पण आता त्या हव्याहव्याशा वाटतात. तुम्ही आजूबाजूला आहात असे वाटून छान वाटते.

तुमची आठवण येत राहो आणि आम्हाला आधार मिळत राहो हेच देवाकडे मागणे!!

तुमचा,

मंदार

आठवणींची वर्षपूर्ती

2021-09-12T15:07:00.001+05:30

ती. दादा,

आज १२ सप्टेंबर २०२१. मनावर कायमचा कोरला गेलेला दिवस. याच दिवशी तुम्ही जगाचा आणि आम्हा सर्वांचा निरोप घेतला होता.

त्या दिवसापासून एकही दिवस असा गेला नाही कि तुमची आठवण नाही आली. सकाळच्या कॉफीपासून रात्रीच्या "good night" पर्यंत. दिनचर्येचा प्रत्येक घटकेला काही ना काही मनाला स्पर्श करून जाते. कधी एखादी रम्य आठवण, कधी झालेले भांडण, कधी झालेला संवाद तर कधी जाहले वाद. सगळे खर्रकन डोळ्यासमोरून सरकते.

कॉफीसाठी कप्स घेताना, कॉफी मध्ये साखर घालताना हमखास तुमची आठवण होते दादा. जेवणाचे ताट लावताना तुमच्या त्या विशिष्ट वाट्या, ताटल्या. तुमच्या खोलीतून येणारा TV चा आवाज आणि तुमचे ते TV सिरीयल मधल्या पात्रांशी बोलणे. रोजच्या रोज देवांची पूजा, वेळच्या वेळी फेऱ्या मारायच्या.

बाणेर च्या घरी आल्यापासून तुम्ही नेहेमी घरीच असायचात आणि त्यामुळे बाहेर पडताना तुम्हाला सांगून जायचो आम्ही सगळे. पण आता घराला कुलूप लावावे लागते. "आम्ही जवळच जात आहोत, काही वाटले तर लगेच फोन करा. १० मिनिटात पोचू आम्ही" असे सांगायला त्या खोलीत आता कोणी नसते !!

कितीतरी आठवणी..

एखादी क्वचित कधीतरी लागणारी वस्तू बरोबर जागी सापडली कि तुमची आठवण होते. "वस्तूला जागा आणि जागेला वस्तू" हे सतत लहानपणापासून कानावर पडलेले. परवा एका औषधावरचे बारीक प्रिंट वाचायचे होते. जराही विचार न करायला लागत मी तो ड्रॉवर उघडला आणि तुमचे भिंग तिथे होते. व्यवस्थित बॉक्स मध्ये घालून ठेवलेले. नकळत तुम्ही डोळ्यासमोर तरळून गेलात.

परवा "आपला मानूस" बघताना वारंवार तुमची आठवण येत होती. दु:खाने नाही तर समाधानाने. आपल्यात कितीही वाद झाले तरी शेवटी आपण त्यावर तोडगा शोधायचो - कधी ताई/माई/गीताईची मदत घेऊन तर कधी आपला आपणच. हक्काने मला तुम्ही तुमची कामे सांगायचात आणि कौतुक पण करायचात. तुम्ही गेल्यानंतर खोली आवरताना काय सापडले असेल तर माझे visiting card - तुम्ही कौतुकाने मागून घेतले होते. असेच माझे आणि मेघनाचे पर्सिस्टन्ट चे आणि माझे IMR चे पण कार्ड तुम्ही कुठेतरी नीट ठेवलेले असणार आहे. सापडेल कधीतरी.

दर महिन्याचा हिशोब लिहिताना आपली लहानपणाची हिशोबाची वही आठवते. जमाखर्च कधी जुळला नाही तरी तो लिहून ठेवायचात तुम्ही. ती सवय मी सहजरित्या उचलली. मग बंगलोर ला एकटा राहत असताना खर्चाची कधी चिंता वाटली नाही. कारण किती कमावतो आहोत आणि किती खर्च करू शकतो याचे गणित व्यवस्थित बसले तो जमाखर्च लिहायच्या सवयीमुळे. आत्तासुद्धा कुठलीही परस्थिती असली तरी मला पक्के माहित असते आर्थिक गणित कसे आहे माझे ते. मनातल्या मनात तुम्हाला नमस्कार केल्याशिवाय राहत नाही मी.

या वर्षी गणपतीला तुम्ही नव्हतात. आरत्या नेहेमीपेक्षा जास्त वेळा चुकल्या पण दुरुस्त करायला तुम्ही नव्हतात. खूप वेळा तुमच्या नेहेमीच्या जागेकडे वळून बघायचा मोह झाला पण धीर झाला नाही, कारण माहित होते, तुम्ही तिथे नाही आहात.

दादा, आई मला फारशी आठवत नाही. खूप वर्षे झाली तिला जाऊन. पण तुमचा सहवास आत्तापर्यंत लाभला ह्याचे मला खूप समाधान वाटते. आजही कधी कधी वाटते मी तुम्हाला अजून एक सहा महिने या करोना पासून वाचवायला पाहिजे होते, कदाचित आज लसवंत होवून तुम्ही उकडीच्या मोदकांचा आनंद घेतला असतात. पण ते होणे नव्हते. "ईश्वरेच्छा बलियसी" हे तुमचे शेवटचे शब्द आठवतो आणि स्वतःला सावरून घेतो.

आठवणी येणे थांबणार नाही. त्यातच तुमचे यश आहे. सुरुवातीला खूप रडायला यायचे. पण आता खरे सांगायचे तर तुमची आठवण झाली कि छान वाटते. क्वचित डोळ्यात पाणी येते, पण बऱ्याचदा आनंदच होतो.

एकच मागणे आहे दादा - देहरूपी नसलात तरी स्मृतीरूपी तुम्ही मला आजूबाजूला सापडत रहा.

तुमचा,

मंदार

आपला मानूस - चित्रपट समीक्षा

2021-08-28T16:49:00.006+05:30

काल बऱ्याच दिवसांनी मराठी चित्रपट बघण्याचा योग आला - आपला मानूस. कथा जरा रंजक वाटली म्हणून बघायचा ठरवला. कलाकार पण तगडे होते - नाना पाटेकर, सुमित राघवन आणि इरावती हर्षे. थोडी कौटुंबिक पण थरारक.

एका पावसाळी रात्री अचानकपणे आबा (नाना पाटेकर) गॅलरीतून खाली पडतात आणि कथेला सुरुवात होते. इ. नागरगोजे (परत नाना पाटेकर) या प्रकरणाचा तपास करायला येतात तसतसे राहुल (आबांचा मुलगा), भक्ती (आबांची सून) आणि आबा यांच्यातील नात्याचा गुंता हळहळू समोर यायला लागतो.

इन्स्पेक्टर नागरगोजेंच्या तपासात हळूहळू राहुल आणि भक्ती अडकायला लागतात. नक्की काय झाले याचा अंदाज लावता लावता प्रेक्षक कथानकात गुंतून जातो. दर १०-१५ मिनिटांनी नवीन नवीन तपशील समोर येतो आणि चक्रवायला होते. नेहेमीप्रमाणे शेवटच्या १० मिनिटांत नक्की काय झाले याचा उलगडा होतो.

सुरुवात चांगली, मध्य बरा आणि शेवट बकवास - असे या चित्रपटाचे वर्णन करावे लागेल.

कथा तशी सुमारच आहे. त्यातल्या त्यात कलाकार चांगले असल्याने चित्रपट सुसह्य झाला आहे. कथालेखकाचा पक्षपाती दृष्टीकोण बऱ्याच ठिकाणी दुखावून जातो - विशेषतः स्त्रिया आणि IT फील्ड. IT मधले दाम्पत्य आपल्या मुलांची काळजी घेवू शकत नाहीत पण त्याच वेळेस crime branch मधला इन्स्पेक्टर रोज संध्याकाळी आरामात घरी शांतपणे बसलेला असतो - IT मधल्या दाम्पत्याच्या मुलीला खेळवत.

नाना पाटेकर यांनी रंगवलेला इ. नागरगोजे बराचसा चांगला जमून आला आहे. परंतु त्यांनीच रंगवलेले आबा हे पात्र मात्र अतिशय सुमार झाले आहे. मुळात त्या पात्राला फारशी खोली दाखवलेली नाही. पहिल्या १० मिनिटांमध्येच ते पात्र स्वतःबद्दल तिरस्कार करून घेते. त्यात नानांनी तो अभिनय बराचसा विक्रम गोखले यांच्यासारखा करायचा प्रयत्न केला आहे. का ते माहीत नाही. पण ते काही फारसे जमलेले नाही.

राहुल हा एक प्रथितयश वकील दाखवला आहे, तरीपण आबांना तो पैशाची बचत करत नाही याची चिंता लागलेली असते. सून काम करते म्हणजे घराकडे दुर्लक्ष करते असे पक्के ठरवून घेतलेले.

राहुल स्वतः वकील असूनही आबांपुढे एकदम मुका. एकदाही तो आबांना भक्तीची बाजू घेऊन बोलताना दिसत नाही. त्यातल्या त्यात भक्तीचे पात्र जरा ठीकठाक आहे.

एकंदरीत कथानकाचे बारा वाजलेले आहेत.

तेव्हा - हा चित्रपट बघितला नाहीत तरी चालेल असा आहे.

आता काही स्वानुभवातून:

IT field मध्ये खूप कष्ट करायला लागतात. बरीचशी दांपत्ये याची जाणीव ठेवून आपापले कार्यक्रम, meetings वगैरे ठरवतात. फक्त मुलांचीच नाही तर आई-वडील आणि सासू-सासरे इ. सर्वांची काळजी घेऊन manage करतात. कुठेतरी कधीतरी काहीतरी चुकते, पण म्हणून त्यांना "write-off" करणे चुकीचे आहे.
सगळेच बाबा (आबांच्या पिढीतले) आपल्या मुलाला आणि सुनेला असे वागवत नाहीत. बरेचसे समजून घेणारे असतात. आत्ताच्या जमान्यात नोकरी करणारी सून हि काही नाविन्याची गोष्ट राहिलेली नाही. त्यामुळे आबांचा एकांगीपणा न समजण्यासारखा आहे.

तुम्ही बघितला असेल हा चित्रपट तर तुमची काय प्रतिक्रिया आहे ते ऐकायला/वाचायला नक्की आवडेल

हे जीवन सुंदर आहे!

2020-10-11T10:18:00.002+05:30

काल रात्री एक इंग्रजी चित्रपट बघत होतो - "The Intern". एक सेवानिवृत्त व्यक्ती (बेन) एका e-commerce संस्थेत शिकाऊ उमेदवार म्हणून कामास सुरुवात करते. कथा खूप सुंदर आहे. त्याच्या सुरुवातीस त्याचे मनोगत चालू असते. पत्नीच्या मृत्यूनंतर एकाकी झालेल्या बेनचे आयुष्य बदलून जाते. वयोमानानुसार बरेचसे समवयस्क मित्र, नातेवाईक एक एक करून निघून जायला लागतात आणि त्याचा प्रभाव जिवंत व्यक्तींवर होत असतो.

ते बघता बघता मला दादांची आठवण झाली. पंच्याऐशी वर्षे अत्यंत सुंदरपणे आयुष्य जगले. एकवीस वर्षांपूर्वी आई गेली. तेव्हापासून आत्तापर्यंत त्यांनी बरेच काही बघितले, बरेच काही पचवले आणि बरेच काही शिकले पण. गेल्या काही वर्षात त्यांचे बरेचसे मित्र एक-एक करून सोडून गेले. पण दादांनी कधी कच नाही खाल्ली.

विनायक नवाथे - दादांचे अत्यंत जिवलग मित्र. दोघांचे ऑफिस एकच. रहायचे जवळच. त्यामुळे रोजचे जाणे येणे. सकाळची दुसरी कॉफी एकमेकांच्या घरी. पुढे काका त्यांच्या दुसऱ्या घरी राहायला गेले त्यामुळे भेटी कमी झाल्या, पण फोन चालू असायचे. त्यानंतर २०१६ मध्ये दादांना COPD आहे असे निदान झाले. त्यामुळे ते घरातच स्थानबद्ध. जरा कठीणच होते ते दादांना. सतत काहीतरी करत राहायची सवय असलेल्या माणसाला एका जागी जखडून ठेवले कि कसे होईल.. तशीच काहीशी त्यांची अवस्था झाली होती. ज्यावेळेस डॉ. नी त्यांना सांगितले कि आता दिवसातला बराच वेळ Oxygen लावून ठेवायला लागेल तेव्हा ते बरेचसे हलले होते. पण त्यांची जिद्द जिवंत होती. सुरुवातीच्या त्रासानंतर त्यांनी बदललेली परिस्थिती स्वीकारली. स्वतःचा एक दिनक्रम आखून घेतला होता. त्यात TV बरोबरच देवाची पूजा आणि मित्र/नातेवाईकांना फोन हे पण होते.

त्या दिवशी कामाचा दिवस होता, मी ऑफिस मध्ये होतो. अचानक नवाथे काकांच्या मुलाचा फोन आला. काळजात जरा शंका आली आणि दुर्दैवाने ती खरी पण झाली.. नवाथे काका वारले होते. तसे अचानकच. फोन ठेवला. आणि मला आभाळ कोसळल्यासारखे झाले. नवाथेकाका गेले .. आता हे दादांना कसे सांगू? त्यांना हा धक्का सहन होईल का? नुकतेच ते जरा स्थिरस्थावर होत होते. जरासा धक्का सुद्धा त्यांना सहन होईल असे मला वाटलेच नाही. चक्क रडायला लागलो मी .. ऑफिसमध्ये.. सहकाऱ्यांच्या मदतीने कसाबसा सांभाळून मी घरी यायला निघालो. डोक्यात काहूर माजले होते. ताई, माई गीताई सगळ्यांशी बोललो.. कसे सांगू दादांना. सांगणे तर आवश्यक होते. डॉक्टरांशी पण बोललो.. जर काही झाले तर काय करायचे वगैरे.

मला असे वाटते कि माई/किंवा गीताईला मी बोलावून घेतले होते. संध्याकाळी दादांची कॉफी झाल्यावर हिय्या करून सांगितले. धक्का बसला दादांना.. पण सावरले हळूहळू .. म्हणाले - ठीक आहे.. कधीतरी होणारच आहे.. ॐ शांति।

त्यानंतर असे बरेच प्रसंग आले. प्रत्येकवेळी मला टेन्शन यायचे. परंतु दादांनी सगळे धक्के पचवले. या सगळ्यात त्यांना त्यांच्या दिनक्रमाने खूप आधार दिला असे मला वाटते. नकारात्मक विचारांना थारा देणे त्यांना मान्यच नव्हते जणू. उरलेले आयुष्य मस्तपणे जगायचे, खाणे, TV बघणे, नातवंडे, पंतवंडे सगळ्यांचे कौतुक करणे या सगळ्यात त्यांनी स्वतःला रमवून घेतले होते.

गेल्या ४ वर्षात अनेक वाईट बातम्या ऐकूनही प्रत्येक वेळेस ते सावरायचे आणि सकारात्मकतेने परत दिनक्रम चालू ठेवायचे.

हे जीवन सुंदर आहे.. दादा ते चांगलेच जाणून होते आणि स्वतः जगत होते आणि त्यांचा हा दृष्टिकोन आम्हाला आयुष्यभर प्रेरणा देत राहील.

ते सात दिवस

2020-09-26T14:53:00.000+05:30

दादा गेले. पंधरा दिवस झाले त्याला आता.

जसे डॉक्टरांनी दादांची COVID-19 ची तपासणी करायचा सल्ला दिला, मी आणि मेघना जरा धास्तावलोच होतो. दादांची सगळी परिस्थिती बघता जर टेस्ट पॉझिटिव्ह आली असती तर बऱ्याच गोष्टी अवघड होत्या. मी ताबडतोब माझ्या तिन्ही बहिणींना सांगितले. आम्ही सगळे आशा करत होतो कि तसे काही नाही होणार. दादांना तापाव्यतिरिक्त काहीही लक्षणे नसल्याने डॉक्टरांना पण साध्या तापाचीच शक्यता वाटत होती. सकाळी ११ च्या सुमारास तपासणी साठी सॅम्पल घेऊन गेले. संध्याकाळी साधारण १० च्या सुमारास result येईल असे सांगितले होते. जीव खालीवर होत होता. शेवटी १०:२० ला डॉक्टरांचा message आला कि पॉझिटिव्ह आहे म्हणून. त्यांनी लगेचच सांगितले कि दादांना हॉस्पिटल मध्ये दाखल करावे लागेल ते सुद्धा ICU + Oxygen + ventilator ची सोया असेल असे.

पुण्यातील परिस्थिती खूपच वाईट होती (किंबहुना अजूनही आहे). त्यामुळे काळजीत अजूनच भर पडली. परंतु आम्ही ताबडतोब हालचाल करायला सुरुवात केली. बहिणींबरोबर zoom कॉल करून सगळ्यांना कल्पना दिली आणि सगळे हात कामाला लागले - हात म्हणण्यापेक्षा मोबाईल !! जेवढे हॉस्पिटलचे क्रमांक मिळतील तिकडे फोन करून चौकशी सुरु झाली. फक्त नकारघंटाच ऐकू येत होती. काहींनी दुसऱ्या दिवशी चौकशी करायला सांगितले. आंतरजालावर असलेली माहिती अद्ययावत नव्हती. त्यामुळे अजूनच अडचण येत होती.

आम्ही सगळे मोठे लोक आमच्या परीने प्रयत्न करत असताना लहानांनी हार मानलेली नव्हती. मृण्मय आणि माझ्या भाचे कंपनीने एक google sheet तयार करून सगळा data नोंदवायला सुरुवात केली - हॉस्पिटल ची नावे, तिथले क्रमांक, ICU ची उपलब्धता इ. प्रत्येकाने आपले व्यावसायिक network मध्ये पण तपासायला सुरुवात झाली. रात्री १२:३० च्या सुमारास एक गोष्ट नक्की झाली - कि आता जे काही व्हायचे ते सकाळीच होईल.

देव कृपेने दादांना बाकी काही त्रास होत नव्हता. घरात oxygen cylinder होता त्यामुळे थोडी काळजी कमी होती.

आठ तारखेला सकाळी परत सुरुवात केली. आता आम्ही जरा जास्त संघटितपणे कामास सुरुवात केली. प्रत्येकाला हॉस्पिटल्स वाटून दिली आणि सगळीकडे पाठपुरावा चालू केला. माझ्या एका डॉक्टर मित्राने रुबी हॉल मध्ये प्रयत्न करतो सांगितले, गीताई च्या मैत्रिणीने कोथरूड मधील देवयानी हॉस्पिटलची माहिती दिली. मेघनाच्या नेटवर्क मधून संचेती हॉस्पटिल आले. सह्याद्री हॉस्पिटल पण आमच्या उपलब्ध लिस्टवर आले. रुबी हॉल मिळाला असता तर खूप चांगले झाले असते. माझा मित्रच तिथे होता आणि त्याला दादांची मेडिकल हिस्टरी माहित होती. पण दुर्दैवाने तसे होणे नव्हते.

गीताई आणि तिच्या मैत्रिणीबरोबर बोलून मी देवयानी हॉस्पिटल बद्दल माहिती घेतली. सगळे चांगले वाटले आणि सगळ्यांनी मिळून दादांना तिथे दाखल करायचा निर्णय घेतला. शेवटी दुपारी ३:३० च्या सुमारास दादांची ऍडमिशन झाली आणि उपचारांना सुरुवात झाली.

अचानक संध्याकाळी हॉस्पिटल मधून फोन - दादांना remidesivir द्यायचे आहे. असे कळले कि त्या औषधाच्या कमी उपलब्धतेमुळे रुग्णाच्या नातेवाईकांनी ते देणे आवश्यक आहे ते सुद्धा आधार कार्ड ची कॉपी देऊन!! ताबडतोब मेघनाच्या बहिणीला पाठवले. योगायोगाने ते औषध हॉस्पिटलच्या दुकानातच उपलब्ध होते आणि पुढची पळापळ वाचली.

कोणालाच भेटायला जायची परवानगी नसल्याने आम्ही डॉक्टरांच्या कॉलची चातकासारखी वाट बघायचो. पहिले दोन्ही-तिन्ही दिवस दादांची तब्ब्येत व्यवस्थित होती. आम्हा सगळ्यांचे रोज झूम कॉल्स सुरु होते. अजून काही करता येईल का याची चाचपणी चालू असायची. फारसे काही करणे शक्य नव्हते. तरी पण एक दिवस गीताई आणि माझा भाऊ मनोज दोघेही हॉस्पिटलला गेले आणि तिथल्या मुख्य डॉक्टरांशी बोलले. रेसिडेंट डॉक्टरच्या परवानगीने दादांशी एक व्हिडिओ कॉल पण केला. तोच दादांचा बाहेरच्या जगाशी शेवटचा संपर्क ठरला.

शनिवार सकाळचा डॉक्टरांचा रिपोर्ट फारसा उत्साहवर्धक नव्हता आणि दुपारी अचानक परिस्थिती खालावल्याचा डॉक्टरांचा फोन आला. काळजात चर्र झाले. ताबडतोब झूम वरून गीताई आणि मनोजने तिकडे जाण्याचे ठरले. परंतु ते तिकडे पोहोचायच्या आधीच सगळे संपलेले होते!

सगळ्यांवर आभाळच कोसळले. तुम्ही कितीही मनाची तयारी केलेली असली तरी अशा वेळी तुम्हाला कळते कि कितीही तयारी केली तरी ती कमीच असते. त्यात भर म्हणून कि काय आम्हाला भयाण वास्तवाची जाणीव झाली. COVID रुग्ण असल्याने त्यांना घरी आणता येणार नव्हते कि त्यांचे अंत्यविधी करता येणार होते. एवढेच काय त्यांचे अंत्यदर्शन पण दुरूनच!! अत्यंत असहाय परिस्थिती होती ती. पण दैवापुढे कोणाचे काही चालते का?

सगळे करून कसाबसा घरी परतलो.

आज १५ दिवस झाले त्या सगळ्याला. दादा नसण्याची हळू हळू सवय होत आहे. कितीही वाटले तरी आयुष्य थांबत नाही. आणि दादांनाही तसे आवडणार नाही. त्यांनी स्वतः असाच धक्का पचवला होता - २१ वर्षांपूर्वी. आणि त्यानंतरही त्यांनी निराश न होता आयुष्य छानपणे जगायला सुरुवात केली होती. त्यांची त्यांच्या मुला-लेकरांकडूनही हीच अपेक्षा असणार.. नाही का?

दादा गेले...

2020-09-21T10:42:00.004+05:30

दादा गेले !

पंच्याऐंशी वर्ष पूर्ण करण्यास अवघे काही दिवस असतानाच त्यांना अचानक बोलावणे आले. आणि कुठलाही मोह न ठेवता त्यांनी पुढच्या प्रवासाला सुरुवात केली.

गेले चार एक वर्षे दादांची झुंज चालू होती. COPD (chronic obstructive pulmonary disease) ने त्यांना ग्रासले होते. जवळजवळ पूर्ण वेळ त्यांना प्राणवायू चे उपकरण लावून ठेवावे लागायचे. तसा त्रासच तो. सतत नाकात नळी. साधे उठून बाथरूम ला जायचे म्हटले तरी लक्षात ठेवून ती नळी काढायची आणि परत आल्यावर आठवणीने लावायची. मधून मधून pulse oxymeter वर saturation बघून नोंद करून ठेवायची.

सगळे त्यांनी शांतपणे सहन केले. कुठे कधी तक्रारीचा सूर नाही कि गाऱ्हाणे नाही. त्यांनी स्वतःचा दिनक्रम ठरवून घेतलेला होता आणि त्याबरहुकुम त्यांचे सगळे चालायचे. त्यात बदल करायचा हक्क फक्त त्यांचा (आणि बहुतेक माईचा - बऱ्याच वेळा मी तिच्याकडून त्यांना निरोप द्यायचो 😜) त्यांच्या सिरीयल च्या वेळेप्रमाणे त्यांची कामे चालायची. इतके कि त्यांनी मोबाईलवर गाजर लावून ठेवलेला असायचा कि चॅनेल कधी बदलायचा ते. सिरिअलच्या कथेत इतके ते गुंतून जायचे कि काही काही वेळा मी जाऊन चेक करायचो कि हे कोणाशी एवढे बोलत आहेत!! देवांची पूजा असो कि सकाळचे प्रातर्विधी, व्यायाम म्हणून फेऱ्या असोत कि दुपारची सक्तीची झोप, सगळ्याचा दिनक्रम व्यवस्थित आखून घेतलेला होता.

या सगळ्यामध्ये त्यांनी नवीन तंत्रज्ञान पण आत्मसात केले होते. मोबाईल वर WhatsApp, फेसबुक सगळं वापरायचे. कित्येकांशी त्यांनी WA च्या माध्यमातून दररोजचा संबंध ठेवलेला होता. COPD मुळे घरात बंदिस्त झाल्यामुळे मोबाईल हि त्यांची जगाशी संपर्क ठेवण्याची गुरुकिल्ली होती आणि त्यांनी ती लीलया आत्मसात केली होती. त्यांच्या कित्येक परिचितांच्या दिवसाची सुरुवात आणि शेवट दादांच्या "सुप्रभात" आणि "शुभ रजनी" या संदेशाने होत असे. जर कधी कोणी reply नाही केला तर दोनेक दिवसात दादांचा त्यांना फोन जायचा चेक करायला कि सगळे ठीक आहे ना म्हणून. सगळ्यांना प्रेमाने बांधून ठेवले होते त्यांनी..

गेले आता... साडेचार वर्षे झुंजून, आणि तसे झुंजताना पण जगायचं कसं हे शिकवून पुढच्या प्रवासाला गेले. दुर्दैव एवढेच कि मुले, जावई, सून, नातवंडं, पंतवंडं, आते/मामे भावंडं, बहिणी एवढा मोठा परिवार असूनही शेवटच्या क्षणी आम्हापैकी कोणीच त्यांच्याजवळ नव्हतो. सर्वांना धरून राहणारे दादा शेवटच्या क्षणी मात्र एकटेच होते. नियती अजब असते म्हणतात ती अशी.

परंतु एक समाधान नक्की आहे - सर्व प्रकारचे आघात पचवूनही दादा शेवटी सुखी आणि समाधानी होते.

श्रध्दांजली

2014-07-12T15:47:00.001+05:30

हात थरथरत आहेत लिहिताना, डोळ्यात पाणी आहे. मनात अपराधीपणाची भावना.

आज गुरुपौर्णिमा. बऱ्याच वर्षांनी शनिवारचा योग जुळून आला. त्यात मृण्मयने पण त्याच्या teacher ना भेटायचे ठरवले. मी पण बेत पक्का केला - माझ्या शिक्षकांना - फडके बाईना भेटून यायचे. मृण्मयच्या सोनाली teacher ना भेटून झाल्यावर मी आणि मृण्मय पोहोचलो शनिपाराजवळ - बाईंच्या घरपाशी .

सोसायटीच्या गेटमधून आत शिरलो. मनात धाकधुक होती . बऱ्याच वर्षांनी चाललो होतो. बिल्डींगच्या खाली पोहोचलो आणि gallery चे दार बंद दिसले. not a good sign. तसाच वर पोहोचलो. दार बंद. दाराबाहेरचा चप्पल stand नव्हता. तेवढ्यात एक आजी दिसल्या. घाबरत घाबरतच विचारले त्यांना - फडके बाई कुठे आहेत? आजी अवाक झाल्या.. हळुच म्हणाल्या - अरे दोन अडीच वर्षे झाली त्यांना जावून. . .

पायातले त्राणच गेले. कसाबसा खाली उतरलो आणि समोरच्या कट्ट्यावर बसलो. डोळ्यातले पाणी बघून मृण्मयला प्रश्न पडला होता बाबाला काय झाले म्हणून . .

फडके बाईंना मृण्मयला भेटायचे होते. मागच्या वेळेस एकटाच गेले होतो तेव्हा रागावल्या होत्या. नंतर नाहीच जमले. कारणे काहिही असोत, जमले नाही हेच खरे. कायमची टोचणी लागून राहणार आहे ही …

न.फ. - माझ्या दुसरी आणि तिसरीच्या वर्ग शिक्षिका. खूप कडक आणि शिस्तप्रिय. मुले खूप घाबरून असायची. दुसऱ्या वर्गातली मुले आमच्या वर्गात यायला घाबरायची. पण शिकवायच्या मस्त. मला मात्र खूप आवडायच्या. दोन्ही वर्षी भरघोस यश मिळाले. तिसरीत तर पूर्ण इयत्तेत पहिला आलो. त्यामुळे जास्तच आवडायला लागल्या. पुढे माध्यमिक शाळेत गेलो तरी बऱ्याच वेळा गुरुपौर्णिमेला जाणे व्हायचे. दहावी, बारावी, engineering - प्रत्येक वेळेस पेढे घेवून पोहोचलो आणि बाईंच्या चेहेऱ्यावरचा आनंद बघून आणखीनच खूष झालो. आमच्या कडच्या सगळ्या मोठ्या कार्यक्रमांना बाईंनी आवर्जून हजेरी लावली होती. दर वेळी त्यांच्याकडे गेले कि बाई नेमक्या हळिवाचा किंवा डिंकाचा लाडु द्यायच्या (जो मला आजिबात आवडत नाही .. आणि तरीही मी खायचो!) शेवटी एकदा सांगितले कि नाही आवडत मला त्यानंतर मात्र चिवड्याची वाटी पुढे यायला लागली :)

आज मृण्मयला भेटवायचे होते त्यांना .. राहून गेले … आता कायमचेच …

बाई - जाताना पण शिकवून गेलात - "Do things on time." सारखे वाटते आहे दर वर्षी एक दिवस तरी भेटून यायला पाहीजे होते न चुकता .. आता काही उपयोग नाही त्या वाटण्याचा ..

आयुष्यभर लक्षात ठेवणार आहे आणि हीच तुम्हाला श्रद्धांजली …

आठवणी

2013-12-06T14:40:00.000+05:30

आज सकाळी नाश्त्याला जाताना एका माणसाला हीर काढताना बघितले आणि मन भूतकाळात गेले....

साधारण वीस-एक वर्ष मागे.

मजा होती. नारळाची झावळी पडली कि ती पळत जावून उचलून मागच्या अंगणात टाकायची - कोणी पळवून नेवू नये म्हणून. आणि मग सुट्टीच्या दिवशी लागायचे कामाला. कोयता घेऊन खाली जायचे, झावळ्यांची पाती काढायची, मग त्याचा एकत्र गट्ठा करून वरती आणून गॅलरीत ठेवायचा. मस्तपैकी चौरंग घेवून बसायचे आणि मग सुरु. हिर काढायला. त्याच्या सुऱ्या वेगळ्या ठेवलेल्या असायच्या - बऱ्याचशा धार गेलेल्या पण हिर निघतील एव्हढी धार असायची.

एक गठ्ठा संपला कि दुसरा. किंवा कंटाळा येईपर्यंत. शेवटी ते सगळे हिर एकत्र करून त्याचा खराटा बनवायचा. बऱ्याचदा तो सुटायचा, पण परत बांधायचा. किंवा मग त्याच्यात मागून लाकडाचा तुकडा खुपसायचा.

मग कधी वेळ झाला नाही आणि पाऊस आला, कि सगळा गिचका व्हायचा तिथे. मग काहीतरी करून ते सगळे साफ करायला लागायचेच. आणि हे करण्यात सगळ्यांचा हातभार. मी, दादा, आई, आजी आणि हो भाऊ आजोबा पण. जमेल तसे चालू असायचे.

आणि हो. झावळीच्या मधल्या भागाचे तुकडे करून ते गच्चीत सुकायला टाकायचे आणि मग कधीतरी दुसऱ्या गॅलरीत बंब पेटायचा - आंघोळीच्या पाण्यासाठी. मग कधीतरी शेजारच्या गोरे ताई तक्रार करायच्या कि धूर खूप होतो म्हणून. मग बंब बंद व्हायचा… काही दिवसांसाठी :)

आणि होळीच्या दिवशी तर खूप काळजी घ्यायला लागायची .. कोणी झावळ्या पळवू नयेत म्हणून.. आईचा डोळ्याला डोळा लागायचा नाही दुपारी. जरा झावळ्यांचा आवाज वाटला कि मागच्या अंगणात डोकावून बघायचे - कोणी झावळी पळवत नाही ना म्हणून …

हिर वापरून धनुष्य बाण बनवायचे आणि जुन्या कॅलेंडरवर नेम धरून मारत बसायचे. त्यातल्या त्यात जाडे हिर शोधून बाजूला ठेवायचे आणि काकांच्या दुकानातून रिकामी रिळे आणून त्याच्यापासून रणगाडा बनवायचा - मेणबत्तीचा तुकडा, लांब रबर आणि हिराचा तो तुकडा!

मग नंतर कधीतरी हे सगळे बंद पडले.…

बापसे बेटा सवाई

2013-01-14T20:10:00.001+05:30

रविवारची दुपार. मृण्मयचे जेवण चालू होते आणि बडबडही ...

मृण्मय: बाबा, आज कणिक कोणी केली असेल? म्हणजे पाणी कोणी घातले असेल?
मी: उम्म... आईने...
मृण्मय: नाही.. ३ chance हम्म.. एक झाला ..
मी: मग माउने..
मृण्मय: नाही.. माऊ तर झोपली होती..
मी: मग तू?
मृण्मय: yess !!
मी: अरे वा वा!!
मृण्मय: आणि आमटी ?
मी: आईने..
मृण्मय: बरोबर!!
मृण्मय: आणि .... आणि खिडकी?
मी surprised .. नक्की काय expected आहे ते लक्षात यायला जरा वेळ लागला... अचानक आठवले कि त्याने सकाळी खिडक्या साफ केल्या होत्या...लगेच उत्तरलो.. तू!!
मृण्मय: नाही.... ओळख??
मी: ए उगाच खोटे नको हं बोलूस.. मी बघितले आहे तुला सकाळी ...
मृण्मय: नाही.... ओळख??
मी : तूच.. मला माहित आहे..
मृण्मय: अरे बाबा.. खिडक्या maker ने केल्या मी नाही!!! (He meant carpenter or person who "made" the windows!!)

बाबा flat ..... आणि kichen मध्ये आईला हसू आवरेना...

Code

2012-10-28T22:09:00.000+05:30

दिवाळीची खरेदी चालू होती. आत दुकानात गर्दी होती म्हणून मी आणि मृण्मय दुकानाबाहेर बसलो होतो. मृण्मयची बडबड सुरु होती.

मृण्मय: बाबा, मला आत आईकडे जायचे आहे.

मी: अरे, आई ड्रेस ट्राय करते आहे. थांब इथेच...

मृण्मय: तुला कसे माहित?

मी: आईने सांगितले...

मृण्मय: का?

मी: अरे मी आणि आई सगळं सांगतो ना एकमेकांना..

मृण्मय: मग मला का नाही सांगत तुम्ही?

मी: अरे तुला कळत नाही ना अजून सगळे... थोडा मोठा झालास की सांगू..

मृण्मय: कळते मला...

मी: मी ऑफिसचे नाही कि नाही सांगत सगळे..

मृण्मय: सांग ना.. कळते मला..

मी: मी ऑफिसमधे कोड लिहितो ना, ते कसे कळणार तुला...

मृण्मय: कळले मला..

मी: काय? (मी कनफ्युज्ड...)

मृण्मय: अरे, एक ब्लॉक असतो. त्याच्या खाली लिहिलेले असते कि काय लिहायचे आहे त्या ब्लॉक मधे

(Getting more and more confused)

मृण्मय: त्या ब्लॉकमधे काही ब्लॅक असतात आणि काही व्हाईट असतात. ब्लॅकमधे काही लिहायचे नसते..

आणि मी कपाळावर हात मारून घेतला!!

चाफा

2012-08-01T11:45:00.001+05:30

"फुले घ्या फुले! चाफ्याची फुले... ५ पैशाला एक!!'

साधारणपणे २०-२५ वर्षांपुर्वीची हि आठवण...

साधारणपणे 7 ते 8 वर्षाचा एक मुलगा सकाळी ७-७:१५ पासून ८ वाजेपर्यंत ओरडत असायचा. सुरुवातीला कुतूहल म्हणून लोक येवून बघायचे कि कसली फुले आहेत ते. कशी आहेत ते. त्यातून काही नेहेमीचे customer झाले. दिवसांमागून दिवस गेले. 5 पैशाची फुले रुपयाला 10, मग रुपयाला 6 अशी महाग होत गेली.. मग हळूहळू तो मुलगा अभ्यासात busy झाला. पण लोक केवळ चाफ्याच्या आठवणीने विचारत यायचे.. फुले आहेत का म्हणून... रोजच्या रोज येणारे पोतदार आजोबा, इनामदार आजोबा, श्रावण सुरु व्हायच्या आधी "booking" करून ठेवणारे जैन आजोबा आणि असे कित्येक लोक ...

तुमच्या लक्षात आले असेलच कि तो मुलगा दुसरा-तिसरा कोणी नसून अस्मादिकच होते!!

आता मागे वळून बघताना वाटते खरंच मी दारासमोर उभा राहून फुले विकत होतो का? सुरुवातीला जरा संकोच वाटत होता, पण हळू-हळू सवय झाली आणि मग मजा पण यायला लागली. आई-दादा भल्या पहाटे उठून गच्चीवर जावून चाफ्याची फुले काढायचे. हाताला येतील तेवढी मी पण काढायचो. प्रथम ज्यांचे booking असेल त्यांच्यासाठी फुले बाजूला काढून ठेवायची आणि उरलेली घेवून लगेच विकायला पळायचे. शाळा-class ची वेळ होइपर्यंत जमतील तेव्हढी विकायची आणि मग उरलेल्या फुलांसाठी पाटी लावून ठेवायची !! त्यात एखादा दिवस असा यायचा कि फुले फारशी निघायची नाहीत किंवा पाऊस खूप असायचा.. मग लोकांना समजावता समजावता नाकी-नऊ यायचे.. त्यांना वाटायचे की booking करूनही आम्ही त्यांच्यासाठी फुले ठेवली नाहीत सगळीच पंचाईत .. एखादे फुल तोडताना फांदी तुटली तर वाटणारी हळहळ, झाडावरच्या कळ्या बघून दुसऱ्या दिवशी किती फुले येतील याचा अंदाज करायचा..फुले कमी झाली कि झाडाची छाटणी करून घ्यायची... दुसऱ्या मजल्यावरच्या गच्चीवरून फुले खाली सोडण्यासाठी केलेली युक्ती - दोरीला plastic ची पिशवी बांधून त्यातून फुले खाली सोडायची... एक न अनेक आठवणी!!

त्या फुले विकण्याच्या अनुभवाचा एक फायदा नक्की झाला - भीड चेपली. आणि आता वाटते त्याचा गेल्या 10-12 वर्षात कुठे-ना-कुठेतरी नक्की उपयोग झाला आहे.

आज हे सगळे आठवायचे कारण म्हणजे गेले 2 दिवस office मध्ये एकजण त्याच्या घरची चाफ्याची फुले घेवून येत आहे ... सगळ्या आठवणी जाग्या झाल्या!!

बोलती बंद!!

2012-04-11T10:54:00.000+05:30

मेघना: चला, जेवायला बसू यात...

मंदार: हो, चला, वेळ झाली जेवायची...

मृण्मय: नाSSSहीSSS

मेघना डायनिंग टेबलकडे जाताजाता... मीच पहिली, मीच पहिली..

पहिला माझा नंबर

पेढे खाऊ शंभर!!

मृण्मय (जागचा अजिबात न हलता...): ए आई, शंभर पेढे खाल्लेस तर पोट दुखेल तुझे!!! :)

Bournvita Boy!!

2012-02-22T09:02:00.004+05:30

गेले काही दिवस मी आणि मृण्मय रोज सकाळी उठल्यावर laptop वर "बातम्या" वाचतो. म्हणजे मी त्याला वाचून दाखवतो. मग यात काही Videos असतात, काही photos असतात. कधी कधी नुसतेच त्याला वाचून दाखवतो.

आज सकाळी पण e-paper वाचत होतो. कालच्या भारत- श्रीलंका match ची बातमी बघत होतो. त्या पानावर match चे फोटो नव्हते. त्यामुळे मृण्मयला काही फारशी मजा येत नव्हती. मला काहीतरी करून त्याचे लक्ष दुसरीकडे वळवायचे होते, किंवा त्याला पटवायचे होते कि "It's okay not to have photos once in a while".

तेव्हढ्यात मेघना तिथे आली.

मी: अगं आई, match चे photos च नाही आहेत.
मृण्मय: हो ना...
मी: अरे, आपण match हरलो ना म्हणून फोटो दिले नसतील त्यांनी... पेपरवाल्यानी..
...
...
...

"अरे, पण मग श्रीलंकेचे फोटो द्यायचे ना!!!"

My Bournvita boy quipped :D

Why this Kolaveri...

2012-02-05T07:47:00.000+05:30

रात्रीच्या जेवणाची वेळ. टि.व्हि.वर सोनी मिक्स चालु होते - Best of 90's. I think KKHH चे कुठले तरी गाणे चालू होते. मी सहजच म्हणालो -

"त्या वेळेस मोठे लोक म्हणायचे कि काय हि आज कालची गाणी... आमच्या वेळेस असे नव्हते .. आमच्या वेळची गाणी म्हणजे .... (चालू.....)"

मेघना मागून म्हणाली "हो न... काय ही आज कालची गाणी... शीला कि जवानी .. चमेली...

मी: अगं एव्हढे पण काही वाईट नाही आहे... खूप छान छान गाणी आज पण येतात... and then I gave couple of examples... माझे सध्याचे favorite - "बिन तेरे, कोई खलीश ही हवाओमे", and then another one from Singham - "बदमाश दिल ये जिद पे अडा" ...

...

आणि अचानक मृण्मय सुरु झाला .. "why this kolaveri kolaveri..." आई हे पण आहे कि नाही छान...

And there was a blast of laughter in the dining room... :D

पक्का पुणेकर

2011-12-18T19:41:00.002+05:30

"दादा, तू आमच्याकडे फारसा येत नाहीस" असे पुणेरी "सभ्य" भाषेत कसे सांगतात?
.
.
.
"आई, चल आपण दादाला घर दाखवू यात!!" :D
--मृण्मय

केशरी केसरी

2011-12-16T23:32:00.000+05:30

हनुमानाची गोष्ट चालू आहे.

बाबा - आणि मग हनुमान बेबी आला. त्याच्या आईचे नाव होते "अंजनी".

मृण्मय - आणि बाबाचे नाव होते "केसरी"...

बाबा - बरोबर..

मृण्मय - [केसरीच्या चित्रावर बोट ठेवत] बाबा - हा कसा "व्हाईट" आहे ना... म्हणजे "स्किन कलर"चा?

बाबा - [confused] हं.. मग?

मृण्मय - आणि त्याचे नाव बघ - "केसरी".. आपल्या झेंडयात असतो तसा कलर आहे का त्याचा??!!!

सत्या

2011-11-19T06:11:00.000+05:30

सोनी मिक्स चॅनेलवर गाणी लागली होती.
गीला गीला पानी..

मंदार: अरे, सत्या ९०' मधला आहे??
मेघना: असे दिसते आहे...
मृण्मय: बाबा तू काय म्हणालास?
मंदार: अरे, ते गाणे ज्या पिक्चरमधले आहे ना..
मृण्मय: कुठल्या पिक्चरमधले आहे?
मंदार: "सत्या"...
मृण्मय: सत्या? मग "अठ्ठया" कुठाय?

:)

लाकूडतोड्याच्या मुलाची गोष्ट

2011-11-15T06:16:00.000+05:30

बहुतेक सगळ्यांना लाकूडतोड्याची गोष्ट माहीत आहेच. परंतु, त्याच्या शेवटी तो लाकूडतोड्या त्या सोन्याच्या आणि चांदीच्या कुर्‍हाडींचे करतो काय? देवीने बक्षीस दिल्या आहेत म्हणून तो त्यांची पूजा करत राहतो? कि त्या विकून टाकतो? कल्पना नाही. त्यामुळे मृण्मयसाठी एक नवीन गोष्ट तयार केली (नक्की माहित नाही कि मी ही आधी कोणाकडून ऐकली होती का ते..)

लाकूडतोड्याने त्या दोन्ही कुर्‍हाडींचे काय केले माहित नाही, पण त्याने त्याच्या मुलाला - 'शाम'ला - शाळेत पाठवले. शाम शिकून मोठा झाला आणि पुढे मग "software engineer" झाला.

एकदा असाच तो बाबांना म्हणाला - "बाबा, मी जरा जंगलात जाऊन काम करत बसतो, लॅपटॉपवर. इथे कंटाळा आला आहे".
बाबा - "ठिक आहे पोरा, जपून ये परत"

शाम गेला जंगलात. नदीकिनारी झाडाखाली काम करत बसला. अचानक त्याला काहीतरी हालचाल वाटली म्हणून त्याने मान वळवून बघायचा प्रयत्न केला, पण त्या प्रयत्नात त्याचा लॅपटॉप पडला पाण्यात.

आता लाकूडतोड्याचाच मुलगा तो, त्याला ती देवीची गोष्ट माहित होती. त्याने लगेच देवीची प्रार्थना केली. देवी आली पाण्यातून बाहेर. तिने विचारले - "काय रे? काय झाले? का प्रार्थना करत होतास माझी?"
शाम - "देवीबाप्पा - माझा लॅपटॉप पाण्यात पडला आहे. आता मी काम कसे करू? काय करू?"
देवीने त्याच्याकडे निरखून बघितले आणि म्हणाली - तू शोधलास का?
शाम - नाही :(
देवी - हे बघ, जे लोक स्वत: प्रयत्न करत नाहीत त्यांना मी मदत करत नाही. मी चालले
असे म्हणून देवी अदृश्य झाली.

शामने चटकन् पाण्यात उडी मारली. पण त्याला लॅपटॉप काही मिळाला नाही. त्याने परत देवीची प्रार्थना केली. देवीने बाहेर येऊन बघितले. शाम पाण्याने पूर्ण ओला झालेला होता. मग ती शामला म्हणाली - ठिक आहे, मी मदत करते तुला.

देवीने पाण्यात बुडी मारताना शामची परिक्षा घ्यायचे ठरवले. तिने पाण्यातून एक लॅपटॉप काढला - तो होता "Sony" चा. शामला विचारले - "अरे हा का तुझा लॅपटॉप?"
शाम म्हणाला - "नाही"
देवीने परत पाण्यात बुडी मारली, आणि घेवून आली "Dell" चा लॅपटॉप.
शाम म्हणाला - "हा नाही माझा लॅपटॉप. माझा तर "Acer" चा होता."
देवी खूष!!
तिने पाण्यातून शामचा लॅपटॉप काढुन त्याला दिला आणि विचारले हाच का तुझा लॅपटॉप?
शाम म्हणाला - हो, माझ्या लॅपटॉपसारखाच दिसतो आहे. मी चालू करून बघतो.
चेक करून शाम म्हणाला - हो, माझाच आहे आणि चालू पण होतो आहे. Thank you बाप्पा.

देवी म्हणाली - शाम तू खरे बोललास ना, म्हणून मी तुला हे दोन्ही लॅपटॉप बक्षीस देते!!

शाम खूष!!

शाम घरी आला. त्याने ते दोन लॅपटॉप्स घेऊन स्वत:चे ऑफिस चालू केले!!

मृण्मय - बाबा - मी पण माझे ऑफिस चालू करणार मोठा झालो की!! (इथे मी कृतकृत्य होतो!! :P)

उमेद

2011-11-11T11:11:00.000+05:30

त्या गुलाबी वळणावरती भेटलास,
आयुष्यभर साथ देईन म्हणालास,
गोड स्वप्नांत गुंतले मी,
तुझ्यासवे स्वर्गात पोहोचले मी.

मधुचंद्राची गोडी,
तुझी नी माझी जोडी,
दॄष्ट लागली कोणाचीतरी,
काढली कोणीतरी खोडी,

तो काळा दिवस आयुष्यातला,
पण कोणास ठाऊक होते,
संध्याकाळच्या कातरवेळेस,
माझे नशीबच बदलणार होते

ऑफिसचा पहिलाच दिवस,
तुझी वाट बघण्याची मजा,
ह्रुदयात अनामिक हुरहुर,
एका बातमीत झाली सजा

बॉम्बच्या एका फटक्यात,
उधळून गेला सगळा डाव,
सव्वीस दिवसांचा संसार,
उरला फक्त काळजात घाव

तुझ्या आठवणींचाच आधार आता,
जगण्याची उमेद देईल मला,
देवा, पुढच्या जन्मी मात्र,
त्यांच्या आधी नेशील मला!!

प्रथम प्रकाशित : http://bhashya.blogspot.com/2006/11/blog-post_23.html

वाट

2011-11-09T06:30:00.000+05:30

लग्नापूर्वी..
वाट बघण्यात पूर्वी किती मजा असायची,
पांच मिनिटे उशीर झाला तरी काळजी वाटायची

लग्नानंतर …
आता मात्र वाट बघणे किती कंटाळवाणे होते,
पांच मिनिटे उशीर झाला तरी वाटते, मुद्दाम करते…

सावली

2011-11-08T06:30:00.000+05:30

समुद्र किनारी,
नारळाच्या खाली,
सूर्याच्या किरणांनी,
पडली एक सावली.

वाळूच्या कणांत,
सोनेरी पाण्यात,
वर खाली होत,
चालली होती तोर्‍यात,

म्हणाली ती सूर्याला,
नाही घाबरत तुला,
एव्हढाच असेल तोरा,
तर पकड पाहू मला,

सूर्य म्हणाला, बाई ग,
मी आहे म्हणूनच तू आहे,
माझ्याशिवाय तुझे,
आयुष्यच शून्य आहे

पटले नाही सावलीला,
चालत राहीली तोर्‍यात,
सूर्यासमोर ताठ मानेने,
उभी राहीली कुर्र्यात,

तेव्ह्ढ्यात संध्याकाळ झाली,
सूर्याची सुट्टी झाली,
तोर्‍यात चालणारी ती,
सावली आता गायब झाली!!

जीवनसाथी

2011-11-07T06:00:00.000+05:30

चार दिवसांचा संसार सुखाचा,
वार्‍यासंगे उडून गेला,
सुरवंटाचे फुलपाखरू करून,
असा कसा तू निघून गेला

तुझ्या आठवणीवर जगायला,
पुरेसा सहवास तरी हवा,
येते मी आता तुझ्यासवे,
पुढच्या जन्मी मांडू खेळ नवा

झोप

2011-11-06T07:30:00.000+05:30

माणसाला आयुष्यात नक्की काय हवे असते? पैसा? घर? प्रतिष्ठा? नाही… त्याला हवी असते फक्त सुखाची झोप. रात्रभर छान झोप झाली की तो कसा छान ताजातवाना होतो. अलीकडे झोपच मिळेनाशी झाली आहे. सतत डोक्याला कसली ना कसली तरी काळजी. आज काय तर काम पूर्ण झाले नाही, उद्या काय तर नवीन घर घ्यायचे आहे त्यासाठी जुळवाजुळव करायची आहे. परवा काय तर मुले अभ्यास करत नाहीत. बायको भांडते, तिचे सासू-सासर्‍यांशी पटत नाही, बाबा वयाचा विचार न करता काम उकरत बसतात आणि मग त्रास होतो … एक ना दोन. आता तर वाटू लागले आहे कि चिंता करायची सवयच लागली आहे. काही काळजीची गोष्ट नसेल तर आपण काही विसरलो तर नाही ना म्हणून काळजी सुरु होते.

हां, तर झोप … लहानपणी काय सुख होते. गादीवर पडल्यापडल्या झोप लागायची. सरळ सकाळीच जाग. पहाटे पहाटे तर छान स्वप्ने पडायची. आता स्वप्नं रात्रभर पडतात, दर अर्ध्या तासाला जाग येते. मग कुठले कुठले विचार डोक्यात चालू. रात्री झोप झाली नाही म्हणून दिवस वाईट, आणि दिवस वाईट म्हणून परत झोप नाही … चक्र थांबतच नाही.

सुखाच्या मागे धावता-धावता, पैशाच्या मागे लागलो.
चार पैशाच्यामागे लाखमोलाची झोप गमावली
आता रात्री फक्त निद्रादेवीची आराधना करायची असते,
या कुशीवरून त्या कुशीवर, परत या कुशीवर वळायचे असते

कुठेतरी हे थांबलेच पाहीजे.. थांबलेच पाहीजे.

स्वप्न

2011-11-05T07:00:00.000+05:30

हिरव्यागार रानात, वाटे तुझ्यासवे जावे,
निळ्याशार तलावात पाय बुडवून बसावे,
तुझ्या नितळ गालावर पाणी उडवावे,
आणि त्या थेंबांचे मोती होताना बघावे.

दुरवर आकाशात, तुझ्यासवे भरारी घ्यावी,
ढगांवर स्वार होवून स्वर्गाची सैर करावी,
अवकाशातील तारकांची छान माळ करावी,
आणि तुझ्या गोर्‍यापान गळ्यात घालावी

छोट्याश्या बोटीत बसून समुद्रावर जावे,
अथांग सागरासारख्या तुझ्या प्रेमात बुडावे,
सागरामध्ये खूप खूप खोल शिरावे,
शंखशिंपल्यांच्या दागिन्यांनी तुला सजवावे,

गुलाबी थंडीत, तुझ्या कुशीत शिरावे,
काळ्याभोर केशसंभारात हात गुंफावे,
तुझ्या टपोरी डोळ्यात हरवून जावे,
देवाजवळ एकच प्रार्थना, हे सगळे खरे व्हावे