tag:blogger.com,1999:blog-53125917710372688162026-03-11T15:55:34.790+05:30රාජකාරි ගවේෂකයාගේ මතක සටහන් ....සුදීකhttp://www.blogger.com/profile/12219054532315193902noreply@blogger.comBlogger447110tag:blogger.com,1999:blog-5312591771037268816.post-82642694264716233952025-11-22T21:16:00.000+05:302025-11-22T21:16:06.305+05:30<p style="text-align: justify;">&nbsp;පිලිගන්නවානම් පිලිගන්න, ඉදිරි දශකයේදී සහ ඉන් ඔබ්බට මිනිසුන් ඔවුන්ගේ කනෙහි රුවාගෙන සිටින ඉයර්බඩ් කලාතුරකින් කනෙන් ඉවතට ගනු ඇත. ඇල්ෆා පරම්පරාව සහ ඉන්පසු එන පරම්පරා එකිනෙකා සමග ජංගම දුරකථනය සමග සම්බන්ධ නොවී, තමා ඉදිරියේ සිටින කෙනා සමග කථා කරනු ඇත. එහෙම වෙන්නේ කොහොමද ? අපි 1988 පරිගණක පාවිච්ච්චි කරණකොට හිතුණේ නෑ, කවදාහර් අතේ බඳින ඔරලෝසුවක්, ජංගම දුරකථනයක් ඒ කොම්පියුටර් වගේ සියදහස් ගුණයකින් බලසම්පන්න වේවි කියලා. ඒ වගේම අපි පොඩිකාලේ හිතුවේ නෑ වතුර සල්ලිවලට ගන්න වේවි කියලා. අනපේක්ෂිත දේවල් සිදුවෙනවා ඇස්පනාපිට.අන්න ඒ වගේ මේ ඉයර්බඩ් පවර්ෆුල් වෙනවා. ඒවා ෆෝන් නැතිව පාවිච්චි කරන්න පුළුවන් වෙනවා. දැනටමත් අයිෆෝන් දෙකකට එකිනෙකා අතර දත්ත හුවමාරු කරගන්න පුළුවන් එයාර්ඩ්‍රොප් හරහා. ඉතින් මේ දේ මුලින්ම කරන්නේ ඇපල්ද - සැම්සුන්ද කියලා බලන්ඉ න්න විතරයි අපිට තියෙන්නේ. &nbsp;</p><p style="text-align: justify;">ඉයර්බඩ්ස්( අපි මේකට කංකොට කියමුද සිංහලෙන් ). දවසුන් දවස තාක්ෂණයෙන් සවිබලගැන්වෙනවා. බලන්න නොයිස් කැන්සලේශන් වගේ දේවල් නිසා සුපැහැදිලි වදන් ශ්‍රවණය පහසු වෙලා තියෙනවා. වයර්ලස් චාර්ජ් කිරීම, හිරු බලයෙන් ආරෝපනය, එනජි හාවෙස්ට් වගේ දේවල් වලින් සන්නද්ධ වෙලා මේ වැඩේ පහසු වෙනවා. එහෙම වුණාම මේවා ගලවන්න හේතුවක් ඇතිවෙන්නේ නෑ. එහෙම යුගයක පවුලේ සැවොමත්, හමුවෙන අයත්, මේ ක්‍රමයට හුරු වෙනවා.</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify;">ඒ වගේම තාක්ෂණය දියුණු වෙන්න වෙන්න, පර්‍යේෂකයෝ මිනිසාගේ සුව පහඩුව උදෙසා නඑඅ නිපැඋම් හදුන්වාදෙනවා. ඒ අයි තාක්ෂණය නිසා ලැන්ග්වේජ් බැරියර් එකත් නැති වෙලාම යයි.&nbsp;</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify;"><span style="text-align: center;"></span></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgjIiR9ue2yXPwkbmunEr1XGHVxGMIhSWz0Vp-GXuc6-hdzL8MOWi_o3YWcnHTjbts57rLP2YV5Z2eVJPpAmHkT6WF31eqHBgQiWvbkvvWPniXYgjIIqxT63khus8m1oPo6dQDVCEyPzqI2ZxHPgRSukmCED_bWqrYqAbBC3B-vADa8tvw9TWcT8sihfQEW/s1711/IMG_1271.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1711" data-original-width="1320" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgjIiR9ue2yXPwkbmunEr1XGHVxGMIhSWz0Vp-GXuc6-hdzL8MOWi_o3YWcnHTjbts57rLP2YV5Z2eVJPpAmHkT6WF31eqHBgQiWvbkvvWPniXYgjIIqxT63khus8m1oPo6dQDVCEyPzqI2ZxHPgRSukmCED_bWqrYqAbBC3B-vADa8tvw9TWcT8sihfQEW/s320/IMG_1271.jpeg" width="247" /></a></div><br />&nbsp;<p></p><br /><p style="text-align: justify;"><br /></p>සුදීකhttp://www.blogger.com/profile/12219054532315193902noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5312591771037268816.post-49290533019615965882025-11-18T17:29:00.001+05:302025-11-19T06:58:36.135+05:30<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">කාලෙකට පස්සෙ ඩ්‍රැකියාගේ ඉල්ලීම පරිදි බ්ලොග් පොස්ට් එකක් දැමීමට සිත්වුණි. ජංගම දුරකථනයෙන් එය ලෙහෙසි පහසු කටයුත්තක් නොවන&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">බව පසක් වූයේ මෑතකදී අලුත්කල ජංගමයෙන් එයට ගොඩවදින්නට තැත් කල විටදීය. එයට ලොගින් වීමේ සිට දහසක් පියවරයන් පසු කරමින් මේ පැමිණියේ ඩ්‍රැකියාගේ අහිංසක ඉල්ලීම අහක දැමිය නොහැකි නිසාය.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">ජයරත්න මල් ශාලාවේ පාලර් එකට ගොඩ වී මිතුරෙකුගේ මවකට අවසන් ගෞරව දක්වා ආපසු එන ගමනේදී මේ අපූරු අදහස මවෙත ගලා ආවේ කින්සි පාරේ ඇති එක්තරා වෙළඳ හලක නාම පුවරුව දුටු විටය. මා බොහෝ අවස්ථාවල රාජකාරි සඳහා අනුරාධපුරයට ගොස් ඇත. ඉන්පසුව මා හා කලක් පෙමින් බැඳී සිටි යුවතියක් නිසා අනුරාධපුරය ගැන යළි උනන්දුවක් ඇති වුණා. එක් වතාවක් එහි ගොස් ඇය හමුවී කථා බස් කලාද මතකය. ඇය මා හා පැවසූ පරිදි සහ බ්‍රා මෙන්ඩා නිතර පවසන පරිදි එහි මිනිසුන් අනුරාධපුරය හඳුන්වන්නේ පුරේ කියාය. වෙනත් ප්‍රදේශයක ආකාරයකට වැඩ කටයුතු කරගන්න කථා කළහොත් "පුරේ එහෙම බෑ " කියා කියන ප්‍රසිද්ධ කියමනක්ද ඇතිබව ඇය මා හා පවසා තිබේ. නමුත් මා එය අත්විඳි මොහොතේ ඔවුන්ට අමතක නොවන පාඩමක් ඉගැන්වූ නමුත් දඬුවම පිටස්තරෙකුගේ කරපිටින් ගියේයා. ඒ පීසා හට් එකේදීය. සුපුරුදු පරිදි නෑ, බෑ කියූවිට මා ඔවුන්ගේ වෙබ් අඩවිය හරහා පතරංග චෝදනාවක් ගොනු කලවිට, එම මොහොතේ සිට එම ආයතනයේ පහළ සිට ඉහළ දක්වා බොහෝ නියෝජිතයින් අතෝරක් නැති සමාව බජනය කිරීමේ ඇමතුම් ලබා දෙමිනි. එයද මාහට හිසරදයක් වුවේය.&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">මා කියන්නට ආ කතාව එය නොවේ. ඉහත කොටස සම්ප්‍රදායික &nbsp;පඳුරු තැලිල්ලකි. &nbsp;පුරේ එකෙක් මේ පාරේ ටික කලකට පෙර ඇවිද ගොස් ඇති අතර ඔහුගේ මිතුරාට පෙන්වා ඇත්තේ මේ අපේ ගමේ එකෙකුගේ වැඩක් කියාය. ඒ මදිවාට තමා එහි හිමිකරුවා හඳුනන බවද පවසා ඇත. එහි ගිය අනෙකා ඔහුට වචන පටලැවිල්ල ගැන තේරුම් කළද, &nbsp;ඒකා විමසා ඇත්තේ පුරේ යන්න ඉංග්‍රීසියෙන් ලියන්නේ කෙසේද කියාය. &nbsp;<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhIu029Jl5CUglqvojtaPx3vIWhPLvmaNNzle-2i5WffpgDtnmmA63atW4V6C9iWQD9tyg8FRPxFq-gBEX9Ou09RGQ9AU_pTjRCfae6NvHznKaDX3J66R55HyoQNURjjG4Fj032vpmaA90zDKHXsGA2Y9wHH6DZDT27tkVl9TNvgZFHAA6sw94fegB7i8ij/s5712/IMG_1261.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="5712" data-original-width="4284" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhIu029Jl5CUglqvojtaPx3vIWhPLvmaNNzle-2i5WffpgDtnmmA63atW4V6C9iWQD9tyg8FRPxFq-gBEX9Ou09RGQ9AU_pTjRCfae6NvHznKaDX3J66R55HyoQNURjjG4Fj032vpmaA90zDKHXsGA2Y9wHH6DZDT27tkVl9TNvgZFHAA6sw94fegB7i8ij/s320/IMG_1261.jpeg" width="240" /></a></div><br />&nbsp;<p></p>සුදීකhttp://www.blogger.com/profile/12219054532315193902noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5312591771037268816.post-12890763542937945872024-05-10T18:21:00.003+05:302024-05-13T19:13:29.235+05:30<p style="text-align: justify;">2012 වර්ෂයේ බ්ලොග්කරණයේ මධුසමය ගතකල කාලයේ, එක හැල්මේ බ්ලොග් සටහන් පළකරමින් ගිය ගමන මදක් අඩාල වුපසු, මෙසේ පසුව සම්පූර්ණ කරණ පොරොන්දුවට කල් දැමූ සටහන් කිහිපයක්ම ඇතිබව පසක් වන්නේ අදාළ සිද්දි වලට පාදක වූ පුද්ගලයින් පසුව හමු වූ විටදී, එකතු කරගන්න වට්ස්ඇප් ගනුදෙනුවට එවැනි සටහන් එකතු&nbsp; කරන විටය. පසුගිය හතරවෙනිදාල්ට කල් ගිය අපගේ බිග් මැච්(බිග් මැච් නොහොත් මහා තරග) සාමාන්‍යයෙන් පැවැත්වෙන්නේ මාර්තු මාසයේ වුවද, විවිධ හේතුන් මත එය මැයි මාසයට කල් ගොස් තිබේ. අප වැන්නන්ට එවැනි දේ ප්‍රශ්ණ නොවුවත්,එම සම්ප්‍රදාය බිඳීම ගැන විවිධ විවේචන එල්ල කිරීම සාමන්‍යය. නමුත් දෙයක් විව්චනය කරනවට වඩා ඒවා මහපොළොවේ යථාර්ථයන් කිරීම තුළ තිබෙන අභියෝග දන්නේ ඒවාට මුහුණ දුන් අයයි. මෙම සටහන ඒවා ගැන කථා කිරීමට නොව, මා අතීතයේ මුහුණ දුන් අත්දැකීමක් ඔබ හා බෙදා ගැනීමේ අභිප්‍රායෙන් කරන ක්‍රියාවකි.</p><p style="text-align: justify;">හරිනම් මෙම සටහන ලියවිය යුත්ත්තේ 2012 වසර තුළදීමය. නමුත් එකළ බ්ලොග් සටහන් සඳහා Trending මාතෘකා තෝරාගත යුතුව තිබිණි. මන්ද සිංහල බ්ලොගර්ස් බ්ලොග් සින්ඩිකේටරයේ කෙනෙකු තබන ලද බ්ලොග් සටහනක් පිලිබඳ සාරාංශය පැය කිහිපයක අවෑමෙන් එහි පළමු පිටුවෙන් පහළට යන තරමට එකළ බ්ලොග් කරුවන්ද, බ්ලොග් සටහන්ද වැහිවහැලා තිබුණු යුගයක් වූ බැවිණි. අප වැනි සුහුබුලන් අතර මහාචාර්ය නලීන් ද සිල්වා වැනි මහා චරිත පවා බ්ලොග් ලිවූ යුගයක මේ සුළි කුණාටුවේ නැගී සිටින්නට හදන පුංචි පැල මෙන් අපද එහි එල්ලී සිටිය යුතු විය. කෙසේ හෝ 2019 වනතෙක්ම සක්‍රීයව එම ක්‍රියාවේ යෙදුනද, ලැප්ටොප් භාවිතය අතහැර ජංගම දුරකථනයට සියල්ල කරන කාලයක් නිසා, මෙය කෙමෙන් ඇල්මැරුණු ස්වභාවයකට පත්වී පසුව ෆේස්බුක් වහලෙකු බවට පත් වුයේ, ප්‍රබල හේතු සාධක බොහොමයක් නිසාය. අද බ්ලොග් ලියු බොහෝදෙනා ෆේස්බුක් පිටු අටවාගෙන ඒ හරහා ලිවීමට පෙළඹී ඇත්තේ එහි සිටින පරිශීලකයින් ගණන ඉහළ මට්ටමක තිබෙන නිසාය. වෙගයනේ ජනප්‍රිය විය හැකි නිසාය. කළෙක මා මේ මාධ්‍ය දෙකෙන්ම සටහන් පලකළ නමුදු පසුව එය අත්හැර දැමීමට සිදු වුයේ කාර්ය බහුලත්වය නිසාමය.</p><p style="text-align: justify;">තවත් කිවයුතු දෙයක් ඇත. ඒ නම් ඔබ කරමින් සිටින දෙයක් අත්හැරියහොත් නැවත එම උනන්දුවෙන්ම එය සිදුකල නොහැකිය. මා මේ කියන දේ සියළු දෙනාට අදාළ නොවේ. මා වැන්නන්ට එසේමය. හිතන්න ඔබ ආහාර ගනිමින් සිටින විට ඔබට දුරකථන ඇමතුමක් ලැබෙනවා යයි කියා. ඔබගේ ආහාරයට ඔබ බාධා කරගනිමින් එයට උත්තර දෙනවා යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ, ඔබගන්නා ආහාරයට වඩා වැදගත් කමක් හෝ රසවත් කමක් ඔබට ලැබෙන දුරකථන ඇමතුමේ තිබේ. එසේ ඔබගේ ආහාරය ඔබ මගින් නවතා දුරකථනයට සවන් දුන්නොත් නැවත එම උනන්දුවෙන්ම ඔබට ආහාරය සම්පුඋර්ණ කිරීමට නොහැකිය. එයින් අදහස් වෙන්නේ, ඔබ එක දිගට ආහාර වේල ගෙන අවසන් කිරීම හා සමානව මෙසේ බාධා සිදුවී දෙකෙනට බෙදා ගත් ආහාර වේලේ රසය නැත. ඔබගේ හිත පිරෙන්නේ නැත. ඔබේ නින්දට බාධා සිදු වුවහොත් සිදු වන්නේද එයමයි. ඉහින් ෆේස්බුක් ලිවිම හරහා අපගේ බ්ලොග් ලිවිල්ලට සිදු වුවේද එයයි. බ්ලොග් ලියන කාළයේ මා කළ එක් ආඥ්ඥාණ කමක් වන්නේ, එහි සිටි සියල්ලන් මගේ ෆේස්බුක් ගිණුම හරහා එකතු කර නොගැනීමයි. ඒ වෙනුවට වෙනම ෆේස්බුක් ගිණුමකින් ඔවුන් එක්කාසු කර ගත් නමුදු,&nbsp; අද ඒ බොහෝ දෙනාද ඔවුන්ගේ නියම ගිණුම් වලින් ෆේස්බුක් පරිශීලනනය කරන නිසා, අප දෙගොල්ලාම අතරමං වී තිබේ. නමුත් ඉඳහිට මේ මෙතුර අහම්බෙන්, ගැහැට ගහක් මොරටුවේ හමුවූවා සේ හමු වේ.&nbsp; එය වෙනමම කතාවකි.&nbsp; මේ යන්නේ පඳුරු තැලිල්ලකි.&nbsp;</p><p style="text-align: justify;"><a href="https://awidda-paya.blogspot.com/2012/08/2.html" target="_blank">අඳුරු යුගයේ මතකසටහන් 2</a> කොටස මා අවසන් කළේ පාසලේ ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායකයා මාහට ලබාදුන් දේශණය ඔබ හමුවට ගෙන ඒමේ පොරොන්දුවෙනි. මෙසේ වසර 12කට පසුව නින්දෙන් ඇහැරුණා වගේ, එය ලියන්නට යන්නේ අහවල් අමාරුවක් නිසාද යන්න ඔබේ හිතේ මේ මොහොතේ පැනනගින ප්‍රශ්නය බව මම දනිමි. නමුත් ඒවා එසේ වන්නේ හීනයකින් හෝ අදාළ කතානායකයා හමුවුවහොත්ය. නමුත් මේ කියන ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායකයා හමුවීම සත්‍යයෙන්ම සිදු විය. ඒ අපගේ පාසල් සාමය අවසන්වී අවරුදු 26කට හෝ ආසන්න කාලයකට පසුවය. පාසලේ දහස් ගණනක් සිසුන් අතරින් ඔහුත් මමත් පුද්ගලික හැඳුනුම් කමක් පවත්වාගන්නට නම් ඔහුට හෝ මට යම් විශේෂයක් තිබිය යුතුය. සත්තකින්ම අප දෙදෙනාට එසේ විශේෂ මිත්‍රත්වයක් පැවැත්වීමට හේතුවක් නොවීය. 89-89 අඳුරු යුගයේ අවසන් වූ මගේ පාසල් ගමන නිසා යලිත් පාසල් මිතුරන් හා සබඳතාවය ඇතිවන්නේ, මේ අන්තර්ජාල පහසුකම ලැබීමත් සමගය. ඒ සමාජ මාධ්‍ය නිසාය. ඒවා සිදු වූ ආකාරය වෙනමම කථා කළහැකි මාතෘකාය.&nbsp;</p><p style="text-align: justify;">මා කළුතර මහා විද්‍යාලයට ඇතුලත් වුයේ, උසස්පෙළ හැදෑරීම සඳහාය. ඒ මා එතෙක් අධ්‍යාපනය කළ, විනය සඳහා මහත් ප්‍රසිද්ධියක් ඉසිලු කළුතර ඥානෝදය මහා විද්‍යාලය හැරපියා පැමිනෙමිනි. අප වැන්නන් පාසැල හැර යනවාට කිසිදු ගුරුබවතෙකු අකමැති වූ බවද කිව යුතුය. නමුත් එක්තරා විදියක බුද්ධි ගලනයක් වූ මේ ක්‍රියාවලිය නැවත්වීමට නම් පාසලේ විද්‍යා අංශ ආරම්භ කලයුතුය. එවකට එහි තිබුණේ වානිජ්‍ය සහ කළා අංශ පමණක් වීම, මෙසේ ප්‍රියයන්ගෙන් වෙන් වී වෙනත් තැනකට ආධුනිකයන් වීමට සිදුවීමකි. එය හරියට යුදෙවුවන් ගාසා තීරයට පලවා හැරීමේ අත්දැකීමට සමානය. එයින් පසු එක්කෝ අපි ඊශ්‍රායලය වගේ වැඩ පෙන්වා ඉහලට ආ යුතුය. නැතිනම් බටහිර රටවලට ගිය අපේ අයමෙන් ඉඳීය යුතුය. අපට සිදු වුයේ මේ දෙකෙන් දෙවැන්න බව කණගාටුවෙන් වුවද කිව යුතුය. විද්‍යාලයට(කළුතර අය විද්‍යාලය කියන්නේ කළුතර විද්‍යාලයට වන අතර බාලිකාව කියන්නේ කළුතර බාලිකාවට වන සේම, කොලේජ් කියන්නේ හොලික්‍රොස් කොලේජ් එකටය, කොන්වන්ට් කියන්නේ හොලි ෆැමිලි කොන්වන්ට් එකටය. නැතිනම් මෙය කියවන වෙනත් ප්‍රදේශ වල අය අන්ද මන්ද වනු ඇත) ගිය පසු අපට මුළින්ම ලැබුණේ රැග් එකය. මාහට එය ලැබුණේ ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ අයගෙන්ය. ඒ අයගේ නම් මා හොඳින් දැන සිටීම ඔවුන්ට ආශ්වාදජනක අත්දැකීමක් බව ඔවුන්ගේ මුහුණු වලින් පෙනිණි. ඒ මා ක්‍රිකට් පිලිබඳ දැක්වූ ඇල්ම නිසාමය. මා කළුතර ක්‍රීඩාංගනයේ පැවැත්වෙන ඕනෑම තරගයක් දිහා බලාගෙන සිටීමේ පුරුද්ද නිසාය. මගේ මේ උනන්දුව කෙසේද යත් මා කළුතර පී සී සී සහ ටවුන් ක්ලබ් ක්‍රීඩකයින්ව වෙන වෙනම හඳුනාගෙන තිබීමට තරම්ය. එකළ ජාතික කණ්ඩායමේ සියල්ලද, ආනන්ද-නාලන්ද, රෝයල් - තෝමියන්, රිච්මන් - මහින්ද, ඉසිපතන - තර්ස්ටන් ආදී තරග ගුවන්විදුලියෙන් ඇසීම නිසා මතකයේ බොහෝනම් ඇත. පසුකාලයන්හි ඔවුන් හමු වූ විට මා එසේ පවසා ඇත. බන්දුල වර්ණපුර,&nbsp; දීපාල් මදුරප්පෙරුම, අතුල සමරසේකර, චමින්ද මෙන්ඩිස්(ප්‍රින්ස් ඔෆ් වේල්ස් විදුහලේ),&nbsp; ඉන් කිහිප දෙනෙකි.&nbsp;</p><p style="text-align: justify;">විද්‍යාලයේ ගුරුමණ්ඩලය ඥාණෝදයෙන් පැමිණෙන්නට කැමතිය. ඒ දක්ෂ කීකරු, හොඳ විනයක් සහිත අය බැවිණි. අපහට රසායන විද්‍යාව ඉගැන්වූ සොයිස මිස් එය මා හා කෙළින්ම පවසා ඇත. ඒ පසුගිය වසරේදී පැමිණි සුමංගල අයියා ගැන පවසමිණි. මාද ඔහුට බොහෙසෙයින් සමානය කෙනෙකු බව මා කියන්නට ගියේ නැත. ඇත්තටම අප දෙදෙනා එක වගේමය. දක්ෂතා අතින් වෙනස් නමුදු හැසිරීමෙන් සහ විනයෙන් එක වගේය. අප දෙදෙනා හඳුණන එය එය සහතික කරනු ඇත. නමුත් පිටින් ආ මා අධ්‍යාපනයට දස්කම් දක්වන විට එය ඇසේ කටු අනින්නා සේ වූ අයද සිටින ලදී. එය සිදු වුයේ පළමු වාර පරීක්ෂණයෙන් පසුවය. ඒ ගණිත ප්‍රශ්න පත්‍ර වලට මා සහතවත් පිටින් පැමිණි අයෙකු වූ දිමුත් ලකුණු ලබාගැනීමත් සමගය. මේ වනවිට බ්‍රයිටන් සේ සිටිය අයට අනෙක් අය යම් කෝචෝක් එකක් දැම්මාදැයි තවමත් නොදනිමි. පිළිතුරු ලෙස දෙවන වාරය පටන් ගත් සැණින් මගේ බෞතික විද්‍යා, ග්‍රාෆ් පොත නැතිවිය. එය මා සාදා ගත්තේ, තාත්තා ගෙනැවිත් දුන්, ඉතිරි විභාග ග්‍රාෆ් කොළ එක්කර පොතක් සේ බැඳ ගැනීමෙනි. එයින් මා කම්පා වූ තරම දන්නේ මා පමණකි. මෙසේ ගුරුවරුන්ගේ ප්‍රසාදය දිනා ගන්නා ගමන් පන්තියේ සෙසු අයද කෙමෙන් මාහට ආකර්ෂණය විය. ඒ උදෑසන කැඩෙටින් පුහුණුවීම් වලට ගොස් එන අය සඳහා මා කුප්පිය දැමීමත් සමගය. පන්තියේ බ්‍රයිටන් වූ අනෙක් අය සමාජ මට්ටමින් ඔවුන්ට වඩා තැනක සිටි, ඉංග්‍රීසි ගීත ඇසීම&nbsp; සහ පොෂ් වැඩ කළ පිරිසක් &nbsp; වූ බැවින්, ඔවුන්ට මේ එයට පහළ සමාජ මට්ටම් වල අය සමා පයුරු පාසානමක් නොතිබීම නිසාය. ඒ වෙනුවට කොමර්ස් සහ ආර්ට්ස් ක්ලාස් වල සහ ඉහළ සහ පහළ පංති වල සිටින ඔවුන්ගේ පන්නයේ අය සමග විවේකය ගත කිරීම නිසාය. මෙසේ මගේ කුප්පිය නිසා මා හල කුළුපග වූ විපුල මුණසිංහ(නාවික හමුදාවේ ඉහළ නිලයක් දරන බව දැනගන්නට ලැබිණි). රුවන් ගුණසේකර(පොලිස් පරීක්ෂක වරයෙකි) සහ මගේ මිත්‍ර ජයවික්‍රම(ඔහුද මා මෙන් උසස් පෙළට මගේ ගම් පළාතේ සිට පැමිණියෙකි), උප ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායකයෙකු වූ දයාරත්න(ඉතා හිත හොඳ කල්‍යාණ මිත්‍රයයෙකි), සිල්මන් ආදී අය එක් විය. ඔවුන් බොහෝදෙනා රැගෙන එන ටියුට් ගණන් මා විසඳා දුන්විට, මේ මිත්‍ර බැඳීම් තවත් තරවිය.&nbsp;</p><p style="text-align: justify;">නමුත් ටික කාලයක් ගතවනවිට ඔවුන් සියල්ලගෙන් නික්මී තනිවම පන්තියේ ඉගෙන ගැනීමට නොහැකි විය. පාසැල කට් කර කොළඹ රිවිෂන් පංති ගිය බොහෝ දෙනෙකු විය. ඒ රාජා අල්විස්, ග්‍රේරෝ වැනි ගුරුවරුන්ගේ පන්ති සඳහාය. මා එසේ නොගිය අතලොස්සගෙන් කෙනෙකි. මාහට එසේ එක්වන්නට බොහෝ ඉල්ලීම් ලැබුනද, මගේ දෙමවුපියන්ගේ ආර්ථික තත්වය ගැන අවබෝධයෙන් පසුවූ මාහට ගමේ සහ කළුතර පංති තුනකින් සෑහීමකට පත්වීමට සිදු විය. අතරින් පතර කිසිවෙකු නොපැමිණි දිනක රසායන හෝ භෞතික විද්‍යා ගුරුවරුන්ගේ අවසරයෙන් තනිවම ප්‍රායෝගික පරීක්ෂණ කලෙමි. වරක් මා එසේ තනිවම පරීක්ෂණයක් සිදු කරන මොහොතක, සාමාන්‍ය පෙළ සිසුන්ට ගුරුතුමිය ඔවුන්ට නියමිත ප්‍රායෝගික පරීක්ෂණය උගන්වමින් සිටින අතරතුර විදුහල්පති තුමා, ගුරුතුමිය වූ සකුන්තලා මහත්මියගෙන් යමක් විමසීමට පැමිණ, මාගැන විමසන අයුරු මට පෙනිණි. මා බිරන්තට්ටු වී සිටියේ, මා විද්‍යාගාරයෙන් එලියට දමාවියැයි බියෙනි. තවත් මොහොතින් ජයසේන සර්ද, කොහේ හෝ සිට පැමිණියේය. ඔහුද විද්‍යා ගුරුවරයෙකි. ඒ වගේම සොබාදහම් සිසු හවුල නමැති පරිසර සංවිධානයක්ද අධ්‍යාපනයට පරිභාහිරව කරගෙන ආ අයෙකි. පාසලේ පරිපාලනයටද ඔහු බලපෑමක් කළ අයෙකි. පසුව විදුහල්පති තුමා ඇතුළු මේ ගුරුවරුන් එක්වී, මා ආදර්ශයට ගන්නා ලෙස එම සිසුන්ට අවවාද කරනු ලැබිණි. නමුත් පසුව මේ ව්‍යායාමය මා අත්හැර දැම්මේ පංතියේ අයට ආරංචි වුවහොත් එය වෙනත් ගැටලුවකට මුල වනු ඇති නිසාය.දිනක් අප පන්තියට පෙනෙන මානයේම තණකොළ බිස්සකට වී පංති කට් කරන අපට මහ හඬින් ඇමතු සිල්මන්, මට පන්තියට කථා කළේය. "උඹ ඕකුන් එක්ක හිටියට, ඉස්සර උඹ ඉගෙනගන්නවට අකමැත්තෙන් හිටියේ ඕකුන් තමයි, මෙන්න මෙහෙ වරෙන් පන්තියට" යනුවෙන් යකා සේ මාහට පැවසු මුත්, මා පන්තියට ගියේ නැත. පසුකාලීනව,&nbsp; ඉහළ පන්තියේ ඇයගේ ගණිත ගැටළු විසඳීමට මා කැඳවාගෙන යෑමට, රමේෂ් අයියා, ප්‍රසන්න අයියා, දෙල්පචිත්‍ර&nbsp; අයියා ඇතුළු කිහිප දෙනෙක් ඉදිරිපත් විය. මෙසේ මා ජනප්‍රිය වීම තුළ, අපට ඉහළ බයෝ පන්තියේ සිටි රුවන් සිල්වා ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නාකයාද මා ගැන යමක් වටහාගෙන සිටි බව මට පැහැදිලි වුයේ, ඔහු හමුවූ විට දක්වන ප්‍රසන්න පෙනුම නිසාය.</p><p style="text-align: justify;">රුවන් සිල්වා යනු පාසලේම ජනප්‍රිය, ඒ වගේම සියලු සිසුන් අවනත, ගුරුවරයෙකු තරම්ම අවවාද අනුශාසනා කළහැකි මුහුකුරා ගිය දක්ෂ නායකයෙකි. එසේ නොවන්නට සමස්ත ලංකා කැඩෙට් බලකායේ ආර්.එස්.එම්. නිලයට යාමට ඔහුට නොහැකිය. එකළ කළුතර මහා විද්‍යාලයේ කැඩෙට් කණ්ඩායම පළමු, හෝ දෙවන තැනට පත්වන මට්ටමට එය ඔසවා තැබීමේ එක් ස්ථම්භයක් ලෙස ඔහු නම් කළ හැකිය. මේ පොස්ට් එක සඳහා මා ඔහුගෙන් ඡායාරුපයක් ඉල්ලා සිටියේ දවස කිහිපයකට පෙරය. ඔහු එය මා වෙත ඒවා තිබුණේ අද දවසේය. මා මේ පොස්ට් එක ලියන්නට මත්තෙන් ඔහු හා දුරකථන සංවාදයක යෙදිණි. මා සිතා සිටියේ ඔහු හමුදාව ඔස්සේ ඉදිරියට යන්නට ඇතිය කියාය. අපේ ගමේ හිතවතෙකු වූ පියල් වීරසේකර මා හා පවසා සිටියේ ආර්. එස්. එම්. කෙනෙකුට හමුදාවට බැඳෙද්දී ඉහළ නිලයක් ස්වයංක්‍රීයවම හිමිවන බවය. ඒ ඔහු බෙන්තොට ගාමිණී විද්‍යාලයේ පී.ටී.අයි. ලෙස සහ කැඩෙට් බලකාය පුහුනුකරවන්නා ලෙසය. මා කැඩෙට්ගැන කළ අධයනයක්ද මේ මොහොතේ සිහියට නැගේ. කැඩෙටින් වලට හොඳ පාසැලකට එයට වඩා අඩු දස්කම් දක්වන පාසැලකින් ශිෂ්‍යයෙකු පැමිණියහොත්, ඔහු විගසින් දක්ෂ පාසලේ මට්ටමට දියුණු වන අතර, අදක්ෂ පාසැලකට දක්ෂ පාසැලක සිසුවෙකු ගියහොත්, විගසින් ඔහු ඒ පාසලේ මට්ටමට පහතට වැටේ. මෙම පාසැල් දෙකේම කැඩෙටින් දෙස බලා මේ කියන උදාහරණ දෙකක්ද දුටු නිසා මා ඒ නිරීක්ෂණය තදින් මතකයේ තබාගෙන තිබේ. මෙය වෙනත් කාර්යයන් උදෙසාද සත්‍ය වේ. රුවන් අයියා දයාරත්නගේද කුළුපග මිතුරෙකු නිසා ඔහු මා කෙරෙහිද යම් ප්‍රසාදයක් දැක්වීය. ඔහු කොහොමත් පාසැල් මට්ටම ඉක්මවා ගිය මුහුකුරා ගිය වැඩිහිටියෙකුගේ දැක්මක් සහිත නායකත්වයේ ලක්ෂණ උපතින් දරාගෙන පැමිණියෙක් බව මට වැටහේ. මේ සටහනට පෙර මා දයාරත්න සමග දුරකථන සංවාදයක යෙදුනේ රුවන් අයියා ගැන වැඩි යමක් දැනගන්නටය. නිදහස් උත්සවය කළුතර කටුකුරුන්දේ පැවති වසරේ, මාච් එකකට අපගේ පාසැල තොරාගන තිබිණි. එහිදී ඔහු මාච් කරනු දුටු බන්දු කන්නන්ගර(මාගේ ඥාතියෙකි) පී.ටී.අයි ගුරුවරයා, පවසා ඇත්තේ, මේකා කවදා හෝ ඉහළ තැනකට යනවා ඇත යන්නයි. එය පසුකාලීනව සත්‍ය වුයේ, ඔහු කැ</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-Q5n80ulkmYvy4p3c-IA1fz4n1wM-OESSJ2Cbvr8K4ZIKmRwGDODD9tujVTKkz_UUkIJCMS8b5x_J9DsUrYwzAjuuVkPocjlH4UekIPnahZSHy8W9pY1yK1EtXB2V579Gbjp1STRoGBad17FLOyv3DVxLdtNJzv5yhPzUf9dfiFiTtLVhPuo7XMbF1Mku/s1280/PHOTO-2024-05-10-12-16-18.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1280" data-original-width="656" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-Q5n80ulkmYvy4p3c-IA1fz4n1wM-OESSJ2Cbvr8K4ZIKmRwGDODD9tujVTKkz_UUkIJCMS8b5x_J9DsUrYwzAjuuVkPocjlH4UekIPnahZSHy8W9pY1yK1EtXB2V579Gbjp1STRoGBad17FLOyv3DVxLdtNJzv5yhPzUf9dfiFiTtLVhPuo7XMbF1Mku/s16000/PHOTO-2024-05-10-12-16-18.jpg" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjnefSfGUJ9ZBlkeGiIqH1vDLQf05dI95bedA1VobwHxgkq8uO7_NSYPvjSOvRiG4MJnrJO5m71erLw1iLMsDun6WvKycc7jkO_mIUcxgYX8zF2QRiWB6sXX0SNxgomStb6l12mnZWSuURsuXyh1eFjavXFIVaeOv1mpeciO7rUbdSnJmMk5k_vHGWKKwRf/s1280/PHOTO-2024-05-10-12-16-18(2).jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1280" data-original-width="720" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjnefSfGUJ9ZBlkeGiIqH1vDLQf05dI95bedA1VobwHxgkq8uO7_NSYPvjSOvRiG4MJnrJO5m71erLw1iLMsDun6WvKycc7jkO_mIUcxgYX8zF2QRiWB6sXX0SNxgomStb6l12mnZWSuURsuXyh1eFjavXFIVaeOv1mpeciO7rUbdSnJmMk5k_vHGWKKwRf/s16000/PHOTO-2024-05-10-12-16-18(2).jpg" /></a></div><br />ඩෙටින් වලින් සී.එස්.එම්. සහ ආර්.එස්.එම්. නිලයන්ට උසස් වීමෙනි.<p></p><p style="text-align: justify;">බැනරය ඇඳි දිනයේ රුවන් අයියා පාසලේ සිටියේ නැත. පසුදින මා ජයසේන සර්ගේ කාමරයේදී හමු වූ විට, මා පසෙකට කරගෙන රුවන් අයියා රුවන් වැකි කිහිපයක් පැවසීය. අදටත් ගලක කෙටු අකුරු මෙන් ඒවා මාගේ සිතෙහි සටහන්ව තිබේ.</p><blockquote><p style="text-align: justify;">"ඔයා දන්නවද මල්ලි, මේ ලෝකේ ඉන්න මිනිස්සුන්ගේ සියට අනූගානක් දෙනාට මොකක් හරි මානසික රෝගයක් තියෙනවලු. ඒවා ලොකුවට නැති වුණත්, යම් ප්‍රමාණයකට තියෙනවා. ඉතිං මේ ඉස්කෝලෙත් ඒ වගේ තමයි. එක එක ජාතියේ මානසික ලෙඩ්ඩු ඉන්නවා. ඔයාට තේරිලත් ඇති. ඔයා ඒ වගේ කෙනෙක් නෙවෙයි. ඔයාට හොඳ අනාගතයක් තියෙන කෙනෙක්. මං හිතනවා ඔයා එවා තේරුම් අරගෙන, ඔයාගේ වැඩටික කරගෙන, ඔය මානසික ලෙඩ්ඩුන්ගේ, එක-එක වැඩ වලට පැටලෙන්නේ නැතිව ඉස්සරහට යයි කියළා"<br /></p></blockquote><p style="text-align: justify;">ඇත්තටම 88-89 කාළයේ බැනර්, පෝස්ටර්, කටවුට් අඳින්න හැකියාව තියෙනවා කියන්නේ මරණ සහතික ලියාගෙන ඉන්නවා වගේ වැඩක්. මොකද සහෝදර වරුන් දැනගත්තා කියන්නේ, මා කෙසේ හෝ ඔවුන්ගේ ග්‍රහණයට නතු වෙනවා කියන එක. ඒ වගේම රජයේ විනාශකාරී පිරිස දැනගත්තා කියන්නේ, ටයර් සෑයට වීසා ගැනීමක් වගේ දෙයක්. මට තරවටු කරනවා වෙනුවට, ඉතා සෞම්‍යව මේ දේ මා හට පැවසීම, ඔහුගේ මුහුකුරා ගිය බව අවබෝධ කරගන්නට කදිම සාක්ෂියකි. මා ඔහුට සලකන්නේ ඉෂ්ඨ දේවතාවෙකුට දක්වන ගෞරවයෙනි. මන්ද ඔහු මා ඒ මොහොතේ හරිමගට ගත් පුද්ගලයා නිසාය. එසේ නොවන්නට මගේ ඉරණම වෙනත් ආකාරයකින් ලියවෙන්නට තිබුණු.</p><p style="text-align: justify;">ඔහුගේ පියාගේ දැඩි විරෝධය නිසා ඔහුගේ ගුවන් හමුදා සිහිනය බොඳවී ඇතිබව මා ඇද ඔහු සමග කළ සංවාදයේදී දැනගන්නට ලැබිණි. නමුත් ඔහු තෝරාගත් ගාමන්ට් අංශයේ කර්මාන්ත ශාලා කළමනාකරුවෙකු මට්ටම දක්වා ඔහු ගොස් ඇතිබව දැනගන්නට ලැබීම සොමනසට හේතුවකි. නමුත් මගේ හිතට නම් එය මදිය. මට විවිධ මිනිසුන් ලක්ෂ ගණනක් මුණගැසී ඇතිමුත්, ඔහුගේ ඇති නායකත්ව ලක්ෂණය සපිරි අයෙක් හමුවුවානම් කලාතුරකිනි. නමුත් අද අප සිටින තැන් අපගේ දෛවයේ ලියවී තිබු ඒවාය. ඔහු හොඳින් සිටීමම සතුටට කරුණකි.&nbsp;</p><p style="text-align: justify;">මගේ බ්ලොග් මිතුරන් බ්ලොග් නොලියනවා කියා නගන නොක්කාඩුවට මෙසේ කදිම පිළිතුරක් දෙන්නට ලැබීම සතුටකි. <br /></p><p style="text-align: justify;"><br /></p>සුදීකhttp://www.blogger.com/profile/12219054532315193902noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5312591771037268816.post-2489524424409632462024-01-23T05:51:00.005+05:302024-05-11T06:35:45.743+05:30<p style="text-align: justify;">&nbsp;චීනයේ බීටාවෝල්ට් නැමැති ආරම්භක ව්‍යවසාය සමාගමක් පැතලි න්‍යෂ්ඨික බැටරියක් නිශ්පාදනය කරන්නට සමත් වී ඇති අතර එය ආරෝපණය(චාජ්) කිරීමකින් තොරව වසර 50ක පමණ කාලයක් භාවිතා කලහැකිය. ධල වශයෙන් කුඩා කාසියක් තරම් වූ ප්‍රමාණයකින් යුත් මෙම බැටරියක් වන BV100 භාවිතා කරන්නේ එහි අලවා ඇති අර්ධ සන්නායක කෘතිම දියමන්ති ඒක පඨික තට්ටුවක් හා නිකල් ලෝහ ටේප් පටියක් අතර සිදුවන ක්ෂය වීම පදනම් කරගෙන ඇතිවන විකිරණ ශක්තිය ඔස්සේ බලය ජනනය කරයි. බීටාවෝල්ට් ආයහනය පවසන්නේ තමන් සතු තාක්ෂණය ඇමරිකාව හෝ යුරෝපයේ පර්‍යේෂකයන් යොදාගෙන ඇති තාක්ෂණයන්ට වඩා ප්‍රබල බවයි.</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjczJ3JHzA13aEWFGBTtRtMznVM6CqQFU8mCMCUuQm3eRtCnvSPHDytNAj4GFHE-0Jx_yWqgedZMDAsuTqyFBoE44noIq_L9rQv-9rXXFyygzsEEnu5-e5Y-FyR0RiqBCm1pPUNVItF064PfSoRYTPrexVIyLVmWh6NqP_nwp4sP1EM4vWJmsTbj_QayB8-/s721/IMG_2801.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="721" data-original-width="646" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjczJ3JHzA13aEWFGBTtRtMznVM6CqQFU8mCMCUuQm3eRtCnvSPHDytNAj4GFHE-0Jx_yWqgedZMDAsuTqyFBoE44noIq_L9rQv-9rXXFyygzsEEnu5-e5Y-FyR0RiqBCm1pPUNVItF064PfSoRYTPrexVIyLVmWh6NqP_nwp4sP1EM4vWJmsTbj_QayB8-/s320/IMG_2801.jpeg" width="287" /></a></div><br /><p></p><p style="text-align: justify;">BV100 බැටරියක් මෙගා වොට් පැය 3300 ධාරිතාවකින් යුක්ත වන අතර එය සාම්ප්‍රදායික ලිතියම් අයන් බැටරියක් මෙන් 10 ගුණයක ශක්ති ධාරිතාවකින් යුක්ත බව පැවසේ. මිලි මීටර 15x15x15 ප්‍රමාණයේ බැටරියක් මයික්‍රෝවොට් 100ක ශක්තියකින් වෝල්ට් 3ක බලයක් ලබා දෙයි. තවමත් ජංගම දුරකථන හෝ ලැප්ටොප් සඳහා භාවිතා නොකලත්, ඒ සඳහා සමාන්තරගතව හෝ ශ්‍රේණිගතව යොදාගැනීමේ හැකියාවක් පවතින බව සඳහන් කරයි.&nbsp;</p><p style="text-align: justify;">කාරණා කිහිපයක් නොවන්නට, හෘදස්පන්දනය ක්‍රමවත්ව පවත්වා ගැනීමට යොදාගන්නා පේස්මේකර් වැනි යන්ත්‍ර සඳහාද මෙම බැටරිය කිරීමේ හැකියාව අධ්‍යනය කරමින් පසුවන බවද සඳන් කරයි. මෙම සමාගම අවධාරණය කරන්න්නේ පිටස්තර උත්තේජනයන්ට ප්‍රතිචාර දැක්වීමක් නිසා එය ගිනිගැනීම හෝ පිපිරීමක් සිදු නොවන බවයි. දැනට න්‍යෂ්ඨික බැටරි භාවිතා කරන්නේ අභ්‍යාවකාශ ඉංජිනේරු කටයුතු සඳහා පමණක් වන අතර බීටාවෝල්ට් සමාගම එය සාමාන්‍ය ජීවිතයේ එදිනෙදා කටයුතු සඳහා යොදාගැනීමට අධ්‍යනය කරමින් සිටී.</p><p style="text-align: justify;">BV100 තවමත් පවතින්නේ නියාමක අවධියක වන අතර නුදුරේදී එය විශාල පරිමානයෙන් නිශ්පාදනය සඳහා සැලසුම් කර ඇත. වඩාත් ශක්තියකින් යුත් බැටරියක් සඳහා පර්‍යේෂණ බීටාවෝල්ට් ඉලක්ක කරගෙන ඇතිබව පවසන අතර ඒ සඳහා යොදාගතහැකි ආදේශකයන් අත්හදා බළමින් සිටින බවද පවසයි. 2025 වසරේදී වොට් 1ක බලයකින් යුත් බැටරියක් වෙළඳපොලට ඉදිරිපත් කිරීමට අපේක්ෂා කරන බවද, ඒවා එක් වරක් පමණල් චාජ් කරන ජංගම දුරකථන බැටරි ලෙසද, අඛන්ඩව පියාසර කරන ඩ්‍රෝන යානා සඳහාද භාවිතා කිරීම සඳහා නියාමන අධිකාරී අවසරය ලැබෙනතුරු පසුවේ.</p>සුදීකhttp://www.blogger.com/profile/12219054532315193902noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5312591771037268816.post-63814848436230616022024-01-13T19:37:00.001+05:302024-01-13T19:37:17.144+05:30<p>ගිය සෙනසුරාදා රාත්‍රියේදි විදිල්ලක් කෙටුවා වගේ ක්ෂණයකින් මගේ මතකය එකපාරටම 1984 වර්ෂයේ එක්තරා දිනයක් වෙත ඇදී ගියා. මේ වනවිට පාසැල් ශිෂ්‍ය/ශිෂ්‍යාවන් 40කට ආසන්න පිරිසකගෙන් සමන්විත අපේ පන්තිය, කළුතර ඥානෝදය මහා විද්‍යාලයේ පැරණි වලවු ගොඩනැගිල්ලේ නැගෙනහිර කෙලවරේ අඳුරු කාමරයක පිහිටලා තිබුණේ. &nbsp;9 වසරේදී සියළුම දක්ෂ සිසු සිසුවියන් එකම පන්තියකට එක්කාසු කරපු වෑයම සාර්ථක නොවුනේ, මේ දක්ෂයින් පිරිස තවත්</p><p>දෙයකට අධ්‍යාපනයට වඩා නිපුණතාවක් දක්වපු නිසා. ඒ කච-කචේට. ඉක්මනට වැඩ අවසන් කරන මේ සෙට් එක කෑගහන්න පටන් ගන්නවා. ඔය නිසා කඩිමුඩියේම 10 වසරෙදී අපිව නැවතත් පන්ති 3කට බෙදා වෙන් කරනවා මිශ්‍රව. ඒ කියන්නේ එක පන්තියක සියළුම තරාතිරම් වල අය එකට ඉන්නවා. දක්ෂ-අදක්ෂ, ලස්සන-අවලස්සන, දුප්පත්-පෝසත්, දුර-ළඟ මෙකී නොකී මොනම නිර්ණායකයකින් මැන්නත්, ඒවාට ගැලපෙන උදවිය අපේ පන්තියේ හිටියා. අනෙක් පන්ති වලත් ඒ විදියටම බෙදිලා තිබුණා. කන්නන්ගර නැමති, ඒ කාළයේ ප්‍රදේශයේ නම්දැරූ විදුහල්පති ගුරුපියා නායකත්වය දුන් මේ පාසැලේ දැඩි විනය නීති ක්‍රියාත්මක වුණා. පාසැල් ප්‍රේමය කියන දේ මේ කාලයේ නව යොවුන් වියේ පසු වූ අපට සිහිනයක්ම පමණක් වූවා. නමුත් මා මේ කියන්නට යන කථාව එයට සම්බන්ධ වූවක් නොවෙයි.&nbsp;</p><p>දිනක් අපේ සිංහල ගුරුතුමා නිවාඩු ලබාගෙන තිබුණා. එවැනි දිනයන්හී</p><p>විදුහල්පති තුමා පන්ති වලට පැමිණීම සාමන්‍ය දෙයක් බවට පත් වී තිබුණා. මෙය බොහොම භයංකාර අත්දැකීමක් ලෙස කවුරුත් සැලකුවා. &nbsp;මට එය තවත් අවිනිශ්චිත කාරණාවක් වූයේ එවැනි අවස්ථා වල එතුමා</p><p>මගේ දැනුම පරීක්ෂා කිරීමට ඉදිරිපත් වන නිසා. බොහෝ අය වේවැල් පහරට මුහුණ දුන්නත් මාහට එය අකැප වූවක් සේ මවිසින්ම සම්බාධක පනවාගෙන තිබුණා. හේතුව කෙටිකලකට මෙම පාසැලේම උප විදුහල්පතිවරයෙකු ලෙස කෙටි කාලයක් සේවය කල තවත් කන්නන්ගර කෙනෙකු වු මගේ පියාගේ ගෞරවය රැකීම. මින්පෙර පැමිණි සෑම අවස්ථාවකම ඒ ගෞරවය රැක ගැනීමට සමත් වුවා. සමහර දිනක මගේ රචනාවකට පැසසුම් පවා හිමි වූවා. ප්‍රින්සිපල් සර් මාව අල්ලාගන්න එක අනෙක් අයට බොහෝ සතුට දනවන කාරණයක් වූයේ, ඔවුන්ට එවැනි අවස්ථාවන් නොලැබීමට එය හේතු වූ නිසා. මන්ද යම් වරදක් සිදු වූ මොහොතක එයට වේවැල් පහර හිමිවීමට හේතුවන නිසා. &nbsp;මේ කියන දිනයේදීද ප්‍රින්සිපල් සර් පන්තියට බලාපොරොත්තු වූ අයුරින්ම ගොඩවුණා. එදින එතුමා අප හමුවේ පුදුමය උපදවන ප්‍රශ්නයක් &nbsp;තැබුවා. &nbsp;ඒ යස ඉසුරු චිත්‍රපටය නැරඹූ අය අත් ඉහළට ඔසවන ලෙසට. කිසිවෙකුට අත් ඔසවන්න තරම් ධෛර්‍යයක් තිබුණේ නෑ. මදක් වටපිට බෑලූ එතුමාගේ ඊළඟ පැණය වූයේ, "ඒ චිත්‍රපටියේ තියෙනවා නන්දා මාලනී මහත්මිය කියන ලස්සන සිංදුවක්, කාටහරි ඒක කියන්න පුළුවන්ද ? " මේ ප්‍රශ්නයෙන් වික්ෂිප්ත වූ අප එකිනෙකාගේ මුහුණ දෙස බළන්නට වුණා. නමුත් ඒ අවස්ථාවේ නැගී සිටියේ මෙයට මිනිත්තු කිහිපයකට පෙර අතුව ගිණි අවුවේ නෙට්බෝල් පුහුණුව අවසන්කර මෙහි පැමිණි සමන්ලතා. ඇය වෙනත් දිනයකනම් &nbsp;තුන්කොණින් දහඩිය පෙරාගෙන පොතකින් පවන් සලනා ගමන් ඉන්නා වේලාවකයි එතුමා මෙහි පැමිණියේ.&nbsp;</p><p>අප සියළුදෙනා පුදුමයටත්, නිශ්ෂබ්දතාවයටත් පත්කරමින්&nbsp;</p><p><br /></p><p>"අම්මාවරුනේ - අම්මාවරුනේ</p><p>සම්මා සම්බුදු අම්මාවරුනේ</p><p>දරුවන්ගේ දුක් කඳුළු දකිනදා</p><p>සුරලොව සිට අතපා ඒ කඳුලැලි පිසිනා"</p><p><br /></p><p>යනුවෙන් වූ ගීතය ගායානා කලා. මා ඒ ගීතයේ කොටස් මින්පෙර ශ්‍රවණය කර තිබුණත්, සම්පූර්ණ ගීයට සවන් දුන්නේ ඒ මොහොතේදීයි. එකල පාසැල් දරුවන්ට දෙම්වුපියන්ගේ හෝ පාසැලේ සහභාගීත්වයක් නොමැතිව චිත්‍රපට නොහොත් බයිස්කෝප් ශාළාවකට ප්‍රවේශවීම උගහට කාරණයක් වූවා.&nbsp;</p><p><br /></p><p>"සෙනෙහස නැතිදා</p><p>සිතද බොළඳ වී ලොවම ආදරෙයි</p><p>කියා සිතේ</p><p>මායාවක් වී එහි තනිවූදා&nbsp;</p><p>අම්මා පමණයි ළඟ ඉන්නේ - අම්මා පමණයි</p><p>ළඟ ඉන්නේ"</p><p><br /></p><p>මේ මොහොතේ මගේ කන් සහ හිස පෙදෙසේ හිරිගඬු පිපුණා.</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjiSiM_3b2MaKRL1O_6q4WR5do_HHNm2VSqB1usl4-0ViVCYjr9rXrC2OIo04SDv6Gh2MqnfI4izWcIv1EBYHaw8deg6VhGjWKZ3cmOYkYfT1h0LhYaxvQsQj4Ifr3MU87wMcmQTI4D1xLSQU6CNorv8prXLZNIgxXaSdgwxs-MCqVkMeH17BfkSkx3doAV/s1284/IMG_2776.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="723" data-original-width="1284" height="225" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjiSiM_3b2MaKRL1O_6q4WR5do_HHNm2VSqB1usl4-0ViVCYjr9rXrC2OIo04SDv6Gh2MqnfI4izWcIv1EBYHaw8deg6VhGjWKZ3cmOYkYfT1h0LhYaxvQsQj4Ifr3MU87wMcmQTI4D1xLSQU6CNorv8prXLZNIgxXaSdgwxs-MCqVkMeH17BfkSkx3doAV/w400-h225/IMG_2776.jpeg" width="400" /></a></div><br /><p><br /></p><p>එදින ප්‍රින්සිපල් සර්ගේ නොමඳ පැසසුම සමන්ලතාට හිමි වුණා. ඉන්පසුව නන්දා මාලනියගේ හඬින් මේ ගීය මා කොතෙකුත් ශ්‍රවණය කර තිබේ. යලිත් මේ මතකය අවදි කලේ "මා නොවන මම" වැඩසටහනට මෙවර එක්වූ අංජලී හේරත් අලංකාරව එය ගායනා කරනු ඇසීමෙනි. මේ තිදෙනාම එකම ආකාරයකින් රසාලිප්තව මේ ගායනය කලබව මගේ විශ්වාසයයි. සමන්ලතා අද විදේශගතව වාසය නොකලානම්, අපගේ සුහද හමුවේදී යලිත් ඇගේ හඬින් එය අසන්නට අවස්ථාව උදාවනවා පමණක් නොව, එය ඔබටද අසන්නට සලසන්නට ඉඩ තිබුණි. දැනුදු ඒ ගීතය මේ හඬවල් ත්‍රිත්වයේ සම්මිශ්‍රණයක් ලෙස මගේ දෙසවන් තුල රාව ප්‍රතිරාව නැගෙයි.</p><p><br /></p><p>ප.ලි. මේ ගීතය රචනය කොට තිබෙන්නේ ධර්මසිරි ගමගේ ශූරීන්, සංගීතවත් කොට ඇත්තේ ප්‍රේමසිරි කේමදාස ශූරීන්.</p>සුදීකhttp://www.blogger.com/profile/12219054532315193902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5312591771037268816.post-89966364305334152832023-12-17T07:27:00.001+05:302023-12-17T07:27:10.169+05:30<p>&nbsp;www.facebook.com/yesudika ෆේස්බුක් පිටුවට ලියූ සටහනකි.</p><p>මේක මගේ පර්සනල් වෝල් එකේ තිබිය යුතු සටහනක් වුණත්, මෙතැන මේක ලිවීමේ විශේෂත්වයක් තියෙනවා. මේ පින්තූර දෙකෙන් පළවෙනි එක මංගලිකා නැන්දාගේ වෝල් එකෙන් ගත්තත්, වර්ණ එක මම ඉල්ලාගත්තේ නදීකා නංගිගෙන්.නමුත් මගේ මතකයේ තියෙන පියසේන අංකල් මෙයට වඩා ලස්සනයි. දැන් අඩුම වශයෙන් අවුරුදු 65ක් පැනලා ඇති. මේ පින්තූර වලින් හිතාගන්න පුළුවන් ඔහු කෙතරම් කඩවසම් පුද්ගලයෙක්ද කියලා. අපි වැඩි වශයෙන් එයාට කථා කලේ පියසේන බාප්පා කියලා. එයාලගේ පියත්, මගේ සීයාත් සහෝදරයන්. ඒ නිසා නෑකමින් ඔහු මට බාප්පා.&nbsp;</p><p><br /></p><p>පියසේන බාප්පා ඒ කාලයේ මගේ වීරයන් අතර සිටි කෙනෙක්. ඔහු කථාවට වගේම, ක්‍රියාවෙන් වැඩකාරයෙක්. මටනම් විශ්මකර්ම පොරක්. ඒ ඔහුගේ රැකියාවෙන්. ඔහු තමයි කළුතර නාගෙඩ රෝහලේ ප්‍රධාන ෆාමසිස්ට්. දොස්තර කෙනෙකුට නොපරදින දැනුමක් සතු පුද්ගලයෙක්. මම එහෙම කියන්නේ අත්දැකීමෙන්. එක පාරක් මගේ ඇඟිල්ලක ආපු අමුතු ඉන්නෙක් මට මහ වදයක් වුණා. පියසේන අංකල්ට පෙන්නුවාම ඔහු අතින්ම හදපු ආලේපයක් මට ගෙනැවිත් දුන්නා. සතියෙන් ඉන්නා ගැලවුණා. ඒ කාලයේ ෆාමසිස්ට් ලා බෙහෙත් කලවම් කරන්නා කියන රාජකාරිය උපරුමයෙන්ම</p><p>කලා. රසායන විද්‍යාව හොඳින් දන්නේ නැතිනම් මේවා කරන්න බෑ. තවත් වරක්, මගේ එක් කණක කලාඳුරු ගුලියක් ඇවිත් හිරවුණා. මම කෙළින්ම ගිහිං නැවතුනේ පියසේන අංකල් ගාව. ඊළඟ දවසේ එයා සුපුරුදු පරිදි කුප්පියක් උස්සන් ආවා. ඒක දැම්මම ලොකු වෙනසක් නොදැණුනත්, දවස් දෙකකට පස්සේ ආච්චිගේ කන් හැන්දෙන් සියඹලා ඇටයක් තරම් ගුලියක් එලියට ගන්න පුළුවන් වුණා බොහොම පහසුවෙන්. මේ මං අත්දැකපුවා. අපේ ගමේ නිළනොලත් දොස්තර එයා. අපි කාටත් බෙහෙත් සපයපු පියසේන අංකල්.</p><p><br /></p><p>මං වඩාත් ප්‍රිය කලේ, එයාගේ දේශපාළන දර්ශනය සහ යමක් ඔස්සේ තර්ක කරන ආකාරය. බොහොම ප්‍රියමනාප, හැමවිටකම සිනාමුසු මුහුණින් ඉන්න එයා, අපේ ගමේ කාගෙත් සිත්ගත් අයෙක්. නදීකා නංගිගෙන් දෙවෙනි රූපය ඉල්ලා ගත්තේ, ඊයේ පෙරේදා ඇවිස්සුනු මතකයක් නිසා. නමුත් අද එයාගේ උපන්දිනය. මේක මම අවස්ථාවක් කරගන්නවා, අපිට වචනයකින් වගේම ඖෂධ සපයමින්, අපේ සෞක්‍යය පවත්වාගන්නට කල උපකාර වළ පින් මහිමයෙන්, දීර්ඝායු ලැබෙන්න කියලා. සුබ උපන්දිනයක් වේවා පියසේන අංකල් - බාප්පා. දීර්ඝායු ලැබේවා !!! යහපත් සෞඛ්‍යයෙන් සෑම දිනක්ම ගත කරන්න වාසනාව ලැබේවා !!!</p><p>ප.ලි. : අවුරුදු 80ට ළඟා වෙලා තියෙන්නේ.</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhlk9qw5l2Vz5ia9oSI7iTuzLmoWboQsuiFomB1WPsfEYJoRVUjkoAhRNpmD6ufKvVNjgWFrUXKSc2ZakUJytSdd5CLNKExO902HlJvsViOYbgQeNRaky2n5IU1Pwmo3sLLmthA0F99UyXoO_jhh5iq8Ty9LhSbJy_xsO-8UKsA_p6zN784Egnhso1tucaG/s646/IMG_2571.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="646" data-original-width="495" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhlk9qw5l2Vz5ia9oSI7iTuzLmoWboQsuiFomB1WPsfEYJoRVUjkoAhRNpmD6ufKvVNjgWFrUXKSc2ZakUJytSdd5CLNKExO902HlJvsViOYbgQeNRaky2n5IU1Pwmo3sLLmthA0F99UyXoO_jhh5iq8Ty9LhSbJy_xsO-8UKsA_p6zN784Egnhso1tucaG/s320/IMG_2571.jpeg" width="245" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJRzX9VWNRGMID54-7D9HqGOC_VfOzOtpkr9VlY9izVE8oSDz8JprpS1QY577Lj6dnixdFCT0Mf9eInfb1NsOEIf3Gpl6If1oe_Pvb2uUE8oQz9XpNZ6wFhAylI4-fzy38LY157tbfMkUveWIBPTC2fwpfdpwx4IRa-WaHfr5mNlCTXDIdatJpfunoIqO3/s960/IMG_2570.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="960" data-original-width="720" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJRzX9VWNRGMID54-7D9HqGOC_VfOzOtpkr9VlY9izVE8oSDz8JprpS1QY577Lj6dnixdFCT0Mf9eInfb1NsOEIf3Gpl6If1oe_Pvb2uUE8oQz9XpNZ6wFhAylI4-fzy38LY157tbfMkUveWIBPTC2fwpfdpwx4IRa-WaHfr5mNlCTXDIdatJpfunoIqO3/s320/IMG_2570.jpeg" width="240" /></a></div><br /><p></p>සුදීකhttp://www.blogger.com/profile/12219054532315193902noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5312591771037268816.post-83283355898640715962023-11-15T12:36:00.000+05:302023-11-15T12:36:01.681+05:30<p>&nbsp;</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhs_wB8DmS11FGJKO9nz9zXdX0hGMS3eIFaLTc44kcdfGfwh0EYQRq3RmuKmpp6bNVpO8qbV4t0ZUefsRhrTBNXhxwluBLBU9fB2bwjga4J1mbC5a6DO3lYdU5Sud2fl67otQ4Tzcir2KSQtcyA2QgkzofR0hfLr3cxX4VKsnMBsZPfrvhIcpTAGpkDm3yH/s2145/IMG_2083.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="2145" data-original-width="1284" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhs_wB8DmS11FGJKO9nz9zXdX0hGMS3eIFaLTc44kcdfGfwh0EYQRq3RmuKmpp6bNVpO8qbV4t0ZUefsRhrTBNXhxwluBLBU9fB2bwjga4J1mbC5a6DO3lYdU5Sud2fl67otQ4Tzcir2KSQtcyA2QgkzofR0hfLr3cxX4VKsnMBsZPfrvhIcpTAGpkDm3yH/s320/IMG_2083.jpeg" width="192" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEipz59a6NDvDYfB2u5CVb5RpM4bZ9Kp9OAzv0sSKcaXAjcrHqZ5yyaqi8bUzu1rEZh0XV8BdOD9t5k-zNn0Itvph135KC4BvN9dT-7rW_Kk7vCUsnq_-iDBg430NL1gFf2MXNgOQAXd2W7EKoOX4By7JOshwRov72x2XpfS69b116v2wTGLbWhV6iyYMjdC/s2145/IMG_2061.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="2145" data-original-width="1284" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEipz59a6NDvDYfB2u5CVb5RpM4bZ9Kp9OAzv0sSKcaXAjcrHqZ5yyaqi8bUzu1rEZh0XV8BdOD9t5k-zNn0Itvph135KC4BvN9dT-7rW_Kk7vCUsnq_-iDBg430NL1gFf2MXNgOQAXd2W7EKoOX4By7JOshwRov72x2XpfS69b116v2wTGLbWhV6iyYMjdC/s320/IMG_2061.jpeg" width="192" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIqW-DxxzbAsR-GfQdpMmAQACGKI85W9HzGnQTL8TBWClzGoXAqGJVhjaOHQ-AThyphenhyphenSOoM3fqmaMQzdpPf5zYRBJQrX54wajxRgpN9DzGFD3z6ckSv9n5_qeUc8n7IDjCSRfF_bUCHg98djDpvKdomyG2rTbN3sOZQ1JF0Rn_j-lC1h4p4ErFtIXtgK2dzr/s2145/IMG_2063.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="2145" data-original-width="1284" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIqW-DxxzbAsR-GfQdpMmAQACGKI85W9HzGnQTL8TBWClzGoXAqGJVhjaOHQ-AThyphenhyphenSOoM3fqmaMQzdpPf5zYRBJQrX54wajxRgpN9DzGFD3z6ckSv9n5_qeUc8n7IDjCSRfF_bUCHg98djDpvKdomyG2rTbN3sOZQ1JF0Rn_j-lC1h4p4ErFtIXtgK2dzr/s320/IMG_2063.jpeg" width="192" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2JNK2UsJtX84xdurlN3iZoQ2b7wOs7SqHOu8sL7z-j92okedOnt5RJjIfFUilcXTJL7S6GrNIVtV_fO6-r3GmV8GoKNDDG3fmproTHjOS_SkJ983KaydA5yCXTj-i1rLzkQwEUs-2JP-iJJ_A75tmwTpjNUIsxSoiWYYLoEJl7E8HD-TZUTUgPu4riy_x/s2145/IMG_2081.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="2145" data-original-width="1284" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2JNK2UsJtX84xdurlN3iZoQ2b7wOs7SqHOu8sL7z-j92okedOnt5RJjIfFUilcXTJL7S6GrNIVtV_fO6-r3GmV8GoKNDDG3fmproTHjOS_SkJ983KaydA5yCXTj-i1rLzkQwEUs-2JP-iJJ_A75tmwTpjNUIsxSoiWYYLoEJl7E8HD-TZUTUgPu4riy_x/s320/IMG_2081.jpeg" width="192" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><p></p>සුදීකhttp://www.blogger.com/profile/12219054532315193902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5312591771037268816.post-22065919553210508422023-10-31T07:33:00.001+05:302023-10-31T07:33:15.303+05:30<p>&nbsp;ඩේවිඩ් බූනෝ</p><p>තස්මේනියාවේ මෝඩයානෝ</p><p>ඉක්මනට මෙහෙ එනෝ</p><p>දොලහ වෙන්නත් එනෝ</p><p>~ අංකල් පර්සි</p><p><br /></p><p>David Boon</p><p>Tasmanian goon</p><p>Comeback soon</p><p>Before noon</p><p><br /></p><p>From the book “I’m Percy Cricket crazy” by Denzil Perera</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiP3copp6t6F4Ws0yxTGt3Nqawd1VAEhXLJfMlqOaj7ztyQVlERq3xwl7yZ6guaAJOaeSAdgUjixjkHPdywzCVpt7Ue9QSqIdDSgp_m0F6nPYja70G4DbVG0gUtMVHeb6fCRyjiejae-eqgqNrlpOEIHtm2RRDqRdI10GFBycj6gRBa5xzyJkmOfuTjfK40/s960/IMG_1899.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="720" data-original-width="960" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiP3copp6t6F4Ws0yxTGt3Nqawd1VAEhXLJfMlqOaj7ztyQVlERq3xwl7yZ6guaAJOaeSAdgUjixjkHPdywzCVpt7Ue9QSqIdDSgp_m0F6nPYja70G4DbVG0gUtMVHeb6fCRyjiejae-eqgqNrlpOEIHtm2RRDqRdI10GFBycj6gRBa5xzyJkmOfuTjfK40/s320/IMG_1899.jpeg" width="320" /></a></div><br /><p></p>සුදීකhttp://www.blogger.com/profile/12219054532315193902noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5312591771037268816.post-1247008878956199132023-10-21T14:40:00.002+05:302023-10-21T14:40:27.887+05:30<p style="text-align: justify;">&nbsp;කෝපි කියන්නේ හරියට අර අන්ධයන් හත්දෙනා දැක්ක අලියා වගේ කියලයි මට හිතෙන්නෙ. එක් එක්කෙනා තමන්ට ගෝචර විදියට තම- තම ණන පමණින් තමයි මේක කියවගෙන තියෙන්නෙ. මොනවා කෝපි කියවනවා මං නම් ඔය ඇහුවමයි කියලා ඔබට හිතෙන්න පුළුවන්. ඇත්ත කෝපි බොනවා වගේම කෝපි විඳින්නත් පුළුවන්. ඒ ඇඟේ හලාගෙන නෙවෙයි, සුවඳ ඇස් පියාගෙන ආග්‍රහණය කරලා. දන්නවනේ අර බදින මාළු සුවඳත් එක්ක බත් කාපු කතාව. අන්න ඒ වගේ. ගීතයක් ශ්‍රවණය කරලා, කෝමල හඬක්, ගැඹුරු හඬක් අහලා ඔබට විඳින්න පුළුවන්. ඒ වගේම ලස්සන දෙයක් දැකලා විඳින්න පුළුවන්.&nbsp;</p><p><br /></p><p style="text-align: justify;">සුවඳින් විඳින්න පුළුවන් බොහොම විරල ඒ වගේම සුලබ දෙයක් තමයි කෝපි සුවඳ. හැබැයි සුවඳ විඳින්න පුළුවන් බොහෝදේ පරිසරයෙන් හොයාගන්න පුළුවන්. සමහරු පෙට්‍රල් සුවඳට, දිගු පෑවිල්ලකට පස්සේ වහිනකොට එන සුවඳට වගේ බොහොමයක් සුවඳවල් වලට කැමතියි. අකමැති දේවකුත් එමටයි. දූරියන් විශේෂයි. සමහර රටවල බස් ඇතුලේ දූරියන් ග්‍ර්නියන්න තහනම්. හැබැයි සමහරුන්ට දූරියනුත් ආගමක්. දන්නවද ඔය ගඳ දේවල් බොහොමයක් සුවඳ වැඩිකම නිසා අපට ගඳ ලෙස දැනෙන්නේ.&nbsp;</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhblnfF5DnHxulFO6E-f0UT5otaSnxsGQpz9s-6ah4AonJqqE4Pdbuf3eIv7U7nqd74EMmYcPobAjdoQ5PH9gF6xywj9KEQZbx94j09uTOH9hYcRj3Nr7L97fyM0UTrWI3H8Gm_jLdu5lMetuW1GbA-jCRM1ON-BFlQa3Z6MpxUiXUCiqVD1xJyWkdivs5q/s721/IMG_1662.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="721" data-original-width="646" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhblnfF5DnHxulFO6E-f0UT5otaSnxsGQpz9s-6ah4AonJqqE4Pdbuf3eIv7U7nqd74EMmYcPobAjdoQ5PH9gF6xywj9KEQZbx94j09uTOH9hYcRj3Nr7L97fyM0UTrWI3H8Gm_jLdu5lMetuW1GbA-jCRM1ON-BFlQa3Z6MpxUiXUCiqVD1xJyWkdivs5q/s320/IMG_1662.jpeg" width="287" /></a></div><br /><p><br /></p><p style="text-align: justify;">කෝපි මං වගේ සමහරුන්ට ආගමක් වගේ වුණාට, තවත් කෙනෙකුට ඒක මහ මර උගුලක්. හැබැයි එයාලත් කෝපි හදනකොට එන කෝපි සුවඳට ආසයි. ඉතිං මං බොහෝ වෙලාවල් වලට මගේ මේසේ කෙලවරේ තියෙන කෝපි මැෂින් එකේ ජග් එක දිගු කරනවා බොන්න කියලා. බොහෝ දෙනෙකුගේ උත්තරය තමයි "කෝපි බිවුවම බඩ වේලවනවා" කියන එක. මගේ අත්දැකීම් වලට අනුවනම් මේක මිථ්‍යාවක්. හැබැයි මං එහෙම කියන අයගේ මථය සම්පූර්ණයෙන් බැහැර කරන්නේ නෑ. මොකද එක්-එක් අයගේ ශරීර විවිධාකාර නිසා. හැබැයි මට හිතෙනවා මේ දේවල් මානසිකයි කියලා. අපේ මිනිස්සු කෝපි බොන්නම පුරූදු වෙලා තිබුණේ බඩේ අමාරුවක් වෙලාවට. බඩ වේලවාගන්න. එහෙම හිතලා කෝපි බීලා වතුර අඩුවෙන් බීලා ඒ වැඩේ සාර්ථක කරගන්නවා. ඔවුන් නොදන්නෙ දේ මම මේ ළඟදී අවබෝධ කරගත්තා.&nbsp;</p><p><br /></p><p>ඉස්සර මටත් ඔය පරම්පරාවෙන් ආපු විශ්වාසය තිබුණා. ඉතිං මාත්</p><p style="text-align: justify;">කෝපි බිවුවෙම බඩ වේලවාගන්න ඕනේ වුණ වෙලාවට. පස්සේ කාලෙක නෙස්කැෆේ ආවා අපේ රටට. මං ඒකට පුදුම විදියට ඇබ්බැහි වුණා. ඉන් පස්සේ දවසකට කෝපි කෝප්ප 5ක් බොන ගානට බිවුවා. ඒත් බඩ වේලුවේ නෑ. මං ඒ ඔස්සේ හිතන්න ගත්තා. ඒ වගේම හොයන්න ගත්තා. එහෙම හොයන පිස්සුවක් තියෙන එකෙන් හැම දෙයක් ගැනම සත්‍යය සොයාගන්න මෙවලමක් ඇඟිලි තුඩක දුරින් තියෙනවා. ඒ තමයි ගූගල් සෙවුම් යන්ත්‍රය. ඒක කොයිතරම් ප්‍රබලදැයි විස්තර කරන්න මෙය අවස්ථාව නොවෙයි. මං හොයාගත්තා නෙස්කැෆේ ස්ඵටිකකරණය කරන්නේ කොහොමද, ස්වාභාවිකද, ඇඟට අගුණද වගෙර් කාරණාවල් රැසක්. ඒ එක තැනකදී කියවපු දෙයක් තමයි කෝපි බොනවනම් හොඳට වතුරත් බොන්න කියන එක. කෝපි ජලයේ දියවෙන නිසා, හොඳින් වතුර බිවුවොත් වැඩිහරිය පිට වෙලා යනවා. වකුගඩු වල ගල් වගේ ප්‍රශ්න එන්නෙම නෑ. බඩ වේලවන එකටත් අත්දුටු ප්‍රත්‍යක්ෂ විසඳුම හොඳින් ජලය පානය කිරීම. මුළින් මං හිතුවේ මේක නෙස්කැෆේ වලට ආවේනික ලක්ෂණයක් කියලා. මොකද නෙස්කැෆේ වලට මගේ බඩ වේලන්න ගත්තේ නෑ. නමුත් සැඟවුනු සාධකය හෙවත් එක්ස් ෆැක්ටර් එක මගේ ජලපානය. හැබැයි එකපාර වතුර වීදුරුවක් ඇදලා දාන එක නෙවෙයි මේ කියන්නෙ. වතුර බෝතලයක් හෝ වීදුරුවක් ළඟ තියාගෙන මිනිත්තු &nbsp;කිහිපයකට වරක් තොල-කට තෙමන එක. අයියෝ එහෙම බීලා ඇත්ද ? ඔබට හිතෙන්න පුළුවන්. එහෙම බොනකොට නිතර ජලය ඉල්ලා සිටින්න ඇඟ වගබලාගන්නවා. අන්න ඒකට හොඳ මහත්තෙලා නෝනලා වගේ ප්‍රතිචාර දැක්වුවොත් ඇති. දන්නෙම නැතිව ඔක්කොම පෙවිලා. &nbsp;&nbsp;</p><p><br /></p><p style="text-align: justify;">කෝපි වලට කරන්න පුළුවන් තවත් විශ්මකර්ම වැඩක් මට දැනගන්න ලැබුණා පර්ෆියුම් එකක් ගන්න ගිය වෙලාවක. ඒ නුගේගොඩ කූල්</p><p style="text-align: justify;">ප්ලැනට් එකේ තියෙන එක්ස්ක්ලූසිවු ලයින් එකේ වෙලඳ සහයකයස්ගෙන්. මිනිහා මට දැන් සුදුපාට කාඩ්බෝඩ් තීරුවලට මං ආසකියපු සුවඳට ආසන්න ඒවා ටෙස්ටර් වලින් ගහලා දෙනවා, පොඩ්ඩක් හොලවලා. ඇයි එහෙම කරන්නේ? නැතිනම් සුවඳ බලන එකාට ක්ලෝරෆෝම් ඇල්ලුවා වගේ තියෙයි. ඩෝප් වෙන්නත් බැරි නෑ. හැබැයි පුතෝ ඩෝප් වෙන්න හිතාගෙන ඒ මිනිස්සු අමාරුවේ දානවා එහෙම නෙවෙයි. මම දන්නවානේ ලංකාවේ පුතයලගෙ හැටි. පෝය දවසට කෝෆ් සිරප් බීපු එවුන්නේ. කොහොමත් ලොක්ඩවුන් එක අවුරුදු පහක් විතර තිබුණනම්, ගෘහ කර්මාන්තයක් විදියට පෙරිල්ල පවත්වාගෙන ගිහින් විදේශ විනිමය උපයන්නත් තිබුණා. ඉතිං මට මෙහෙම සුවඳ දැනෙන්නෙ නැතිව යනකොට ඒකා අරගෙන ආවේ නැද්ද රෝස්ට් කෝපි ඇට දාපු කප් එකක්. මේක සුවඳ බලලා බලන්න කියලා. වැඩේ හරි. අර සුවඳ ඛන්ඩනය කරන්න ඒක මරු. ඒ කිවුවේ බ්‍රේක් කරන්න. එහෙම කිවුවම තේරුණා නේ. ඔව් මං ගඩ කාලෙකට ඉස්සර ඉඳං දන්නවා අපේ මිනිස්සුන්ට හරියට සිංහලත් බෑ, ඉංග්‍රීසිත් බෑ, දෙමළත් බෑ(කොහෙත්ම) කියලා. ඒ නිසා &nbsp;මතක තියාගන්න කෝපි තියෙන්නේ බොන්නම විතරක් නොවේ කියලා.</p>සුදීකhttp://www.blogger.com/profile/12219054532315193902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5312591771037268816.post-11476449131707583982023-10-17T12:31:00.001+05:302023-10-17T12:31:45.965+05:30<p>&nbsp;ජැක්සන් ඇන්තනි කළාකරුවා ගැන මේ අප්‍රකට කතාව මා සමග පැවසු කෙනා ගැන මම හෙලිකරන්නේ නෑ. ඒකට හේතු කිහිපයක්ම තිබෙනවා. ආසන්නම හේතුව ඔහු මේක කියලා අපේ කතානායකයාට හොඳටම හිනා වුණා. නමුත් ඒ මොහොතේ පවා එය එසේ වුයේ වාසනාවකට බවයි මගේ හැගීම වුණේ. ඇත්ත වශයෙන්ම එය එසේ වීම 100%ක් හොඳයි. ඒ අද අපි ඔහු ගැන අසන ඔහුගේ විවිධ අංශයන් ගණනාවක දැක්වූ දක්ෂතා අසන්න්ටන නොලැබී යන්න ඉඩ තිබුණා.&nbsp;</p><p><br /></p><p>ඔබ අසා තිබෙනවාද ගිටාරයක් නිසා දිවි ගලවාගත් පුද්ගලයෙක් හැන ? එහෙම අයෙකු ගැන ඔබ හෝ මම නොදන්නවා නොවුණත් ලෝකයේ බොහෝ අය සිටින්න පුළුවන්. මා දන්නා එක් අයෙක් හෝ දෙදෙනෙක් ඉන්නවා. ඒ අපේ අසල්වැසි නිවසේ කුලී පදනම මත වාසය කල විරාජ් අයියා සහ ඇන්ටන් අයියා. කොහොමද ඔවුන්ට දිවි ගලවාගන්න ගිටාරය පිහිටට ආවේ. ඒ 88-89 අඳුරු යුගයේ.ඔවුන්ගේ ජීවන වෘත්තීය වූයේ සංචාරක හෝටල් වල කැලිප්සෝ සංගීත කන්ඩායමක් ලෙස වාදනයේ යෙදීම. ඔවුන් දෙදෙනා එසේ උපයන මුදලින් යැපෙන්නන් 10-12 සිටි බව මගේ</p><p>විශ්වාසයයි. එනිසා මාසයේ දවස් 30ම පිටේ ගිටාර් දෙකක් එල්ලාගෙන පාපැදි වලින් සවස් යාමයේ පිටවනු දැකීම අපේ ගමේ සුලබ දර්ශනයක් වුණා. ඔවුන් එක් දිනක් සුපුරුදු ලෙස රාජකාරිය හමාර කොට මධ්‍යම යාමයත් පසුකොට ආපසු නිවස බලා එන අතරතුර හමුදා ඛන්ඩයක් අල්ලාගෙන ඔවුන්ගේ කඳවුර වෙත ගොනගොස් තිබුණා. ඔවුන් හසුවූ එම මොහොතේ සිට හිරු උදාවනතුරු නැවතත් ගිටාරය වයා ගී ගැයීම අවේලාවේ වීදි සංචාරය නිසා ඔවුන් ලැබූ දඬුවම වුණා. නමුත් එය පවා සුන්දර දඬුවමක් ලෙසයි මා දකින්නේ. එකල සාමන්‍ය අයෙක් මේ තත්වයට මුහුණදුන්නානම් සිදුවනදේ අප කවුරුත් හොඳින් දන්නා කරුණක්.&nbsp;</p><p><br /></p><p>නමුත් ජැකාගේ දිවිය ගිටාරයක් නිසා ගැලවීය යන කතාව හුදෙක් හිතළුවක්නොවෙන බව එය පැවසූ පුද්ගලයා අනුව මා දන්නා කරුණක්. මෙයද ඉහත කතාවේ කාලවකවානුවට අදාල සිද්ධියක්. ජැකා ඒ වණවිට පසුවී ඇත්තේ තාරුණ්‍යයේ. එම වකවානුවේ එම වයස්වල සිටිනවුන් එක්කෝ හමුදාවට, එසේත්නැතිනම් දේශප්‍රේමී ජනතා ව්‍යාපාරයට එකතු වීම සුලබ දෙයක්. අපවැනි අධ්‍යාපනයට කැපවූවන්ද අතරින් පතර සිටින්නට ඇත. අපේ කතානායකයාටද එවැනි කැලෑවක සිදුවන කෑම්ප් එකකට ආරාධනාවක් ලැබී තිබුණි. තනිපයින් ඔහු ඒ සඳහා එකඟ වන්නට ඇත. අහවල් දින අහවල් දින වේලාවට අහවල් තැනට ඇඳුම් බෑගයක් සමග පැමිණෙන්න්ට ආරාධනාවක් මිතුරන් හරහා ලැබී තිබිණි. එම ස්ථානයට ළඟාවන වෑන් රථයක් බලාපොරොත්තුවෙන් ඔහු හිඳ ඇතිනමුත් එකී වාහනය පැමිණ නොමැති හේතුවෙන් ඔහු පෙරලා නිවසට පැමිණ ඇත්තේ දැඩි කණස්සල්ලකිනි. නමුත් සිදු වී ඇත්තේ අනෙකකි. එකී වාහනය පොරොන්දු වූ පරිදි නියමිත වෙලාවට එහි &nbsp;පැමිණියත් මේ හාදයා ඇඳුම් බෑගයට අමතරව තවත් උපකරණයක් රැගෙන විත් තිබුණි. ඒ ගිටාරයයි. ඒ මේ සංවිධානය අප්‍රකටව තරුණයන් තම අරමුණු සඳහා එක්රැස් කල කාලයයි. ඔහු ගිටාරයක් සමග සිටින විටාර කන්ඩායමේ පැමිණි නායකයා "පිස්සෙක්" යනුවෙන්. පවසා ඔහු හලා ගොස් ඇත. ඒ ඔහුගේ මෙන්ම සුවසහසක් රූපවාහිනී ප්‍රේක්ෂකයින්ගේ වාසනනාවකටයි. ඔවුන් තරුණයින් එක්කාසු කොට ඇත්තේ ගරිල්ලා සටන් පුහුණුවක් ලබා දීමටයි. අර පිස්සෙක් යනුවෙන් ඔහුට පැවසූ කෙනා කවුරුන් නමුත් හොඳ තීරණයක් ගෙ. ඇතිබව මගේ විශ්වාසයයි.</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgImm9wa0PsGGxZf3VtWIVyQBxmxo3Waw7AQjBvHwmNhec2Lm99hInoaDHHQQruirR6vTE6xMGq6EigJJxjGjZaJxXx9rFumQ0a4hRKHaDO_ynNwM_FoyqkTK9zJxltu2UyxfvJhOgL2OPQT_qJhrB8EosIj_lhGEK4UUtj6Z-UY4TVLHKPHQwENpiGzoZ8/s1284/IMG_1629.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1077" data-original-width="1284" height="268" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgImm9wa0PsGGxZf3VtWIVyQBxmxo3Waw7AQjBvHwmNhec2Lm99hInoaDHHQQruirR6vTE6xMGq6EigJJxjGjZaJxXx9rFumQ0a4hRKHaDO_ynNwM_FoyqkTK9zJxltu2UyxfvJhOgL2OPQT_qJhrB8EosIj_lhGEK4UUtj6Z-UY4TVLHKPHQwENpiGzoZ8/s320/IMG_1629.jpeg" width="320" /></a></div><br /><p></p>සුදීකhttp://www.blogger.com/profile/12219054532315193902noreply@blogger.com1