உன்னால் முடியும்...

வங்கிப் பணிகள் - அதி நவீன தொழில்நுட்ப வசதிகள் ஆனாலும் சிரமங்களை சந்திக்கும் வாடிக்கையாளர்

2014-07-03T09:30:00.002-07:00

வங்கிப் பணிகள் - அதி நவீன

தொழில்நுட்ப வசதிகள்

ஆனாலும்

சிரமங்களை சந்திக்கும் வாடிக்கையாளர்

தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கிகளில் கோர் பேங்கிங் என எந்த கிளைக்கும் அதே வங்கியின் மற்ற கிளைகளிலிருந்து பணம் செலுத்தலாம், ஏடிஎம் கார்டு எந்த வங்கியின் இயந்திரத்திலும் பயன்படுத்தலாம், கைபேசியிலிருந்து வங்கி கணக்கை இயக்கலாம்- ஏடிஎம் இயந்திரம் வழியாகவே பணப்பரிமாற்றம், பல யுடிலிட்டி பில்கள் இணையம் வழியாக செலுத்தும் வசதி- நெட் பேங்கிங் என தொழில் நுட்ப செளகர்யங்கள் பல அதிகரித்துள்ள போதிலும், சாதாரணமாக வங்கியின் வாடிக்கையாளர் சந்திக்கும் சில பிரச்சனைகளுக்கு அனைவருக்கும் சுமுகமாக விரைவாக தீர்வு கிடைக்கிறதா என்றால் சந்தேகம்தான் மிஞ்சுகிறது.

நான் பணியாற்றும் அரசுப் போக்குவரத்துக் கழகத்தில் மாதாந்திர சம்பளம் எனது பாரத ஸ்டேட் வங்கி சேமிப்பு கணக்கில் பிரதி மாதம் வரவு வைக்கப்படுகிறது. இந்நிலையில் ஓரிரு மாதங்கள் முன்பாக எனது ஏடிஎம் கார்டில் லேமினேஷ‌ன் உரிந்து போனதால், அவ்வப்போது சில ஏடிஎம் இயந்திரங்களில் அந்த கார்டை மதிக்காமல் இயந்திரம் திரும்பத் துப்பும் நிலை ஏற்பட்டது.

அதனைத் தொடர்ந்து குறிப்பிட்ட வங்கியின் எனது கணக்கு உள்ள தல்லாகுளம் கிளையை அணுகி மாற்றுக் கார்டு வேண்டும் என கேட்ட போது- என்னை எதிர்கொண்ட (வடமாநில - அதாவது தமிழ் புரிவதில், பேசுவதில் சிரமம் உள்ள) அலுவலர், வங்கி மேலாளர் அறையின் வெளிப்புற கண்ணாடியில் உள்ள ஸ்டிக்கரை காண்பித்து அதில் உள்ள நம்பர்களில் ஏதாவது ஒன்றுடன் தொடர்பு கொண்டு தெரிவியுங்கள் என்றார். (வாடிக்கையாளர் சேவை மைய எண்கள் அவை)

அதில் ஒரு நம்பரை எனது கைபேசியிலிருந்து அழைத்தபோது ஹிந்தியில் சம்சாரிக்க 1ஐ அழுத்துங்கள், ஆங்கிலத்தில் செப்ப 2ஐ அழுத்துங்கள், தமிழில் பேச 3 ஐ அழுத்துங்கள் என்கிற வகையிலான பதிவு செய்யப்பட்ட குரல் கேட்கவும்- இது கேட்கும் ஒவ்வொரு கேள்விக்காக பதில் அளிக்க நமது அலுவலகம் சென்று விடுவோம். ஏற்கனவே ஒரு மணி நேரம் மட்டுமே அவகாசம் கேட்டு வந்திருக்கிறோம் என எனது இருப்பிடம் வந்து- பின்னர் அதே எண்ணை தொடர்பு கொண்டு அது சொல்லியவற்றையெல்லாம் கேட்டபின், வங்கியின் வாடிக்கையாளர் சேவை மைய உதவியாளருடன் தொடர்பு கொள்ளும் பாக்கியம், சில பல இசை மெட்டுக்களை கேட்டு காத்திருந்தவுடன் கிடைத்தது. அவரும் எனது கணக்கு எண், பிறந்த தேதி போன்ற சில விபரங்களை கேட்டு பேசுவது சம்மந்தப்பட்ட கணக்கின் வாடிக்கையாளர் என உறுதி செய்தபின்- உங்கள் ஏடிஎம் கார்டு செயலிழக்கச் செய்யப்படுகிறது. இனி நீங்கள் உங்கள் வங்கி கிளையை தொடர்பு கொண்டு புதிய கார்டுக்கான மனுச் செய்யவும் என்றார்.

வங்கிக்கும் எங்கள் அலுவலகத்திற்கும் உள்ள தூரம் சுமார் 8 கி.மீ, இரு சக்கர வாகனத்தில் பல நெருக்கடி, பல சிக்னல்கள் கடந்து சென்று வந்த அலுப்பில்- இவற்றை நம்மை எதிர் கொண்ட வங்கி அலுவலரே செய்திருக்கலாமே, ஏன் இவ்வாறு அரை, குறை தகவலுடன் நம்மை அலையவிட்டார் என தோன்றியது.

மறுநாள் வங்கி கிளைக்குச் சென்று மாற்று ஏடிஎம் கார்டிற்கான விண்ணப்ப படிவம் நிரப்பி, முகவரி மற்றும் அடையாளச் சான்றாக ஓட்டுனர் உரிம நகலையும் இணைத்து மனுச் செய்தவுடன் (14/06/14) ஒரு வாரத்தில் கார்டு வந்துவிடும் என்றார்கள். 3 வாரங்களுக்கு மேலாக வராமல் இருக்கவே, இணையத்தில் பாரத ஸ்டேட் வங்கியில் புகார் செல் என்பது போன்று ஏதாவது இருக்கிறதா என தேடிய போது "8008202020" என்ற எண்ணிற்கு "UNHAPPY" என குறுஞ்செய்தி அனுப்பினால் வங்கியிலிருந்து நம்மை தொடர்பு கொள்வார்கள் என்பதை அறிந்து அதே போல் 4 தினங்களுக்கு முன்பாக குறுஞ்செய்தி அனுப்பினேன்.

மறுதினம் தொடர்பு கொண்ட வாடிக்கையாளர் சேவை மைய உதவியாளர் எனது புகாரை பதிவு செய்து கொள்வதாகவும், சம்மந்தப்பட்ட வங்கி கிளைக்கு அனுப்பி வைப்பதாகவும் தெரிவித்து முடித்துக் கொண்டார்.

வங்கியில் கணக்கு துவக்கும் போது நமது கைபேசி எண், மின்னஞ்சல் முகவரி, போன்றவை கொடுக்கிறோமே, மற்ற நேரங்களில் இல்லாவிட்டாலும் குறைந்த பட்சம் இது போல் புகார் பதிவு வந்த நபர்களுக்காவது, உங்கள் கோரிக்கை பாிசீலனையில் உள்ளது இன்ன தேதியில் கிடைக்கும் என்பது போன்ற குறுஞ்செய்தியை எதிர்பார்த்தது என் தவறு.

மீண்டும் நேற்று (02/07/14) "8008202020" என்ற எண்ணிற்கு "UNHAPPY" என குறுஞ்செய்தி அனுப்பினேன். இன்று வாடிக்கையாளர் சேவை மைய உதவியாளர் என்னை தொடர்பு கொண்டவுடனேயே எனது தரப்பை புலம்பவும், அவர் மதுரையின் முதுநிலை வங்கி மேலாளர் ஒருவரின் எண்ணைக் கொடுத்து தொடர்பு கொள்ளச் சொன்னார். நான் குறிப்பிட்ட மேலாளரை தொடர்பு கொண்டவுடன் எனது கணக்கு எண் போன்ற விபரங்களை கேட்டுக் கொண்டவுடன் எனது கணக்கு எண் போன்ற விபரங்களை கேட்டுக் கொண்டு, உங்கள் கணக்கு தொடர்பாக (KYC - Know Your Customer) "உங்கள் வாடிக்கையாளரை தெரிந்து கொள்ளுங்கள்" என்பதற்கான விபரங்கள் வங்கி கணணியில் update செய்யப்படாமல் உள்ளதால், உங்கள் ஏடிஎம் கார்டு வேண்டுகை செயல்படாமல் உள்ளது. நீங்கள் உங்கள் கிளையை அணுகி உங்கள் அடையாளச் சான்று, முகவரிச்சான்று போன்றவையுடன் KYC update request ஒன்று கொடுத்து அது கணணியில் ஏற்றப்பட்டவுடன், உங்கள் ஏடிஎம் கார்டு கோரிக்கை செயல்பட துவங்கும் என்றார்.

நீங்கள் சொல்லியபடி செய்கிறேன், ஆனால் வங்கியின் நீண்ட நாள் வாடிக்கையாளர் என்ற முறையில் எனக்கு சில சந்தேகங்கள் என்றேன், கேளுங்கள் என்றார் அந்த முதுநிலை மேலாளர். எனது மாதாந்திர சம்பளம் வரவு வைக்கப்படும் கணக்கு இது என்பதால் தொடர்ந்து பாிமாற்றங்கள் நிகழும் கணக்கு இது, தவிர நான் மாற்று ஏடிஎம் கார்டு விண்ணப்பிக்கும் போது நிரப்பிக் கொடுத்த படிவத்துடன், எனது அடையாள மற்றும் முகவரி சான்று இணைத்து கொடுத்துள்ளேன், எனது முகவரியில் கடந்த 10 ஆண்டுகளாக மாற்றம் ஏதுமில்லை, அவ்வாறிருக்க உங்கள் கணணியில் எனது வேண்டுகை தொடர்பான பதிவினை மேற்கொள்ளும் போது முகவரியில் மாற்றமில்லை, தொடர்ந்து பரிமாற்றங்கள் இருந்து கொண்டிருக்கிறது என்ற நிலையை பார்த்து உங்கள் அலுவலரே சரிபார்த்திருக்கலாமே என்றேன்.

சார் இது ரிசர்வ் வங்கி உத்திரவின்படி ஒவ்வொரு வாடிக்கையாளரின் விபரமும் 3 ஆண்டுக்கு ஒரு முறை கணணியில் update செய்யப்பட வேண்டும் என்றார். சரி எனது வேண்டுகையை கணணியில் பதிவு செய்யும் போதே இந்த தடங்கல் உங்களுக்கு தெரிய வரும் என்றால், எனது கைபேசி எண்ணிற்கு ஒரு குறுஞ்செய்தியோ, எனது மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு ஒரு மின்னஞ்சலோ அனுப்பியிருக்கலாமே, நான் ஒவ்வொரு முறை கிளைக்கு வர வேண்டுமென்றால் அலுவலகத்தில் முன் அனுமதி பெற வேண்டும், அல்லது அரை நாள் விடுப்பு கொடுக்க வேண்டும், தவிர அரை லிட்டர் பெட்ரோல் செலவழிக்க வேண்டும் என்றேன். அதற்கு அவர் இப்போது உங்கள் பிரச்சனை தீர கிளையை தொடர்பு கொள்ளுங்கள் என்றார். சிறிது நேரம் கழித்து எனது கைபேசியில் அழைத்த மற்றொரு முதுநிலை மேலாளர், நீங்கள் தல்லாகுளம் கிளையில் திரு ராஜாரூபன் என்பவரை தொடர்பு கொள்ளுங்கள் என்றார்.

நான் இன்று மதியம் தல்லாகுளம் கிளைக்கு சென்று திரு ராஜாரூபன் என்ற அலுவலரை தொடர்பு கொண்டபோது, எனது குறைகளை கேட்டபின், "தங்களுக்கு ஏற்பட்ட அசெளகர்யங்கள் யாரால் ஏற்பட்டிருப்பினும் நான் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்கிறேன், தற்போது உங்களுக்கு நான் விரைவான உதவியை மேற் கொள்ளுகிறேன்" என்றார். மீண்டும் ஒருமுறை அடையாளச் சான்று, முகவரிச்சான்று போன்றவைகளை கொடுத்து, கையோடு கணணியில் ஏற்றப்பட்டபின் ஒரு வாரத்தில் கார்டு வந்துவிடும் என தெரிவித்துள்ளார். திரு ராஜாரூபன் என்பவரின் அணுகு முறையும், பணி நடவடிக்கைகளும் நிச்சயம் பாராட்டுதலுக்குரியது, அவருக்கு என் தனிப்பட்ட நன்றி.

இந்தப் பதிவின் நோக்கம் மேலே தெரிவித்த விபரங்கள் யாவும் வங்கி மேலாளர்கள் கண்ணில் பட்டு, அவர்களின் அடுத்து விவாதிக்கும் ஜட்டத்தில் மேற்சொன்ன சிரமங்கள் மற்றவர்களுக்கு ஏற்படாமல் இருக்க என்ன செய்யலாம் என்பதை அவர்கள் முடிவு செய்ய வேண்டுமென்கிற ஆசை மட்டுமே.

இது போன்ற சில சிரமங்களை வைத்து "தனியார் வங்கி சிறந்தது" என என் நண்பர் திரு அதியமான் போல் நான் சொல்ல மாட்டேன். அது தலையில் பேன் இருக்கிறது என்பதற்காக கொள்ளிக் கட்டையை எடுத்து தலையை சொறிந்ததற்கு ஒப்பாகிவிடும்.

கடந்த சில தினங்களுக்கு முன்பாக நான் எழுதி இந்த மாத "ஆழம்" மாத இதழில் அச்சாகியுள்ள "பொதுத் துறை வங்கிகளுக்கு ஆபத்தா" என்ற தலைப்பில் நாயக் கமிட்டி அறிக்கையினை தொடரும் அபாயம் குறித்த கட்டுரையின் முடிவில் "வலுவாக உள்ள வங்கி ஊழியர்கள் கூட்டமைப்புகள் போராட்டங்களோடு நின்று விடக் கூடாது. பொது மக்களின் நம்பிக்கையை வென்றெடுக்கும் வகையில் அன்றாட பணியின் போது அவர்களுடன் சுமுகமாக இயங்க வேண்டும். சேவையை மேம்படுத்தி நல்லுறவு வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் தனியார் மயத்திற்கெதிரான போராட்டங்களில் அவர்களையும் தங்களோடு இணைத்துக் கொள்ள முடியும். பொது மக்களின் ஆதரவைப் பெறாமல் நடத்தப்படும் எந்தவொரு போராட்டமும் நீண்ட கால நோக்கில் வெற்றியை பெற முடியாது" என முடித்திருந்தேன்.

அதற்கேற்ப நல்லுறவு பேண விழையும் திரு ராஜாரூபன் போன்றவர்கள் இருப்பது மகிழ்வையே தருகிறது.

ஆதார் அச்சஙக்ள், குழப்பங்கள், சந்தேகங்கள்

2014-03-21T20:25:00.000-07:00

தேசிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசால் அருளப்பட்ட சர்ச்சைக்குரிய அடையாள குறியீடு, ஆதார். இந்தியக் குடிமகன், குடிமகள் ஒவ்வொருவருக்கும் புகைப்படத்துடன்கூடிய ஆதார அட்டை வழங்குவதுதான் அரசின் திட்டம் என்று சொல்லப்பட்டது.

கல்விக் கூடத்தில் சேர்வதற்கு, பிறப்பு, இறப்பைப் பதிவு செய்வதற்கு, வேலையில் சேர்வதற்கு, சொத்துப் பதிவு செய்வதற்கு, அரசு சலுகைகள் பெறுவதற்கு, வங்கிக் கணக்கு தொடங்குவதற்கு என்ற அன்றாட வாழ்வில் பல விஷயங்களுக்கு நமக்கு அடையாள ஆவணங்கள் தேவைப்படுகின்றன. குடும்ப விநியோக அட்டை (ரேஷன் கார்டு), ஓட்டுனர் உரிமம், வருமான வரித்துறையின் நிரந்தர கணக்கு எண் அட்டை, வாக்காளர் அடையாள அட்டை என்று பலவற்றையும் நாம் இதுவரை பயன்படுத்தி வந்திருக்கிறோம்.

இருந்தும் பலரிடம் இந்த ஆவணங்கள் இல்லை. அதனால் அவர்கள் பல்வேறு திண்டாட்டங்களைச் சந்தித்து வருவதையும் நாம் அறிவோம். குறிப்பாக ஊர் மாற்றங்களை சந்திக்கும் அரசு, வங்கி, ஆசிரியர் போன்ற பணியாளர்கள், பிழைப்புக்காக அடிக்கடி இடம் மாறும் முறை சாரா தொழிலாளர்கள், குடிசை, சேரி வாசிகள் போன்றோர் அடிக்கடி குடும்ப அட்டை, வாக்காளர் அட்டை போன்றவற்றில் திருத்தம் பெறுவது என்பது இயலாத ஒன்றாக உள்ளது.

இப்படிப்பட்ட சூழலில் ஒருங்கிணைந்த அடையாளக் குறியீடு (ஆதார் அடையாள அட்டை) உடனடியாக பிரபலமானதில் வியப்பேதுமில்லை. இதை நாட்டின் எந்தப் பகுதிக்குச் சென்றாலும் அடையாளமாகப் பயன்படுத்தலாம் என்ற விளம்பரம் பிரபலமானதும், மக்களை ஆதார் பற்றிக் கொண்டது. தவிர நம்மிடம் காசு கேட்காமல் இலவசமாக ஒன்று நடக்கிறது என்றால் பணிக்கு விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டாவது வரிசையில் நின்று விடுவது என்கிற மனோபாவம் மக்களிடம் பழகிய ஒன்றாகிவிட்டது.

உண்மையில் ஆதார் அவசியமா? இதனால் நமக்கு என்ன பலன்? பெறாவிட்டால் என்ன இழப்பு?

உங்கள் பணம் உங்கள் கையில்!

ஒருபுறம் ஆதார் பதிவு வேகம் எடுக்கத் தொடங்க மறுபுறம் ‘உங்கள் பணம் உங்கள் கையில்’ என்னும் விளம்பரமும் வேகமெடுக்கத் தொடங்கிவிட்டது. அத்தியாவசிய உணவுப் பொருள் விநியோகம், சமையல் எரிவாயு போன்றவற்றிற்கான மானியத் தொகை நேரடியாக உங்கள் வங்கி கணக்குக்கே வந்துவிடும் என்கிறது இந்தத் திட்டம்.

இதனால் பலரும் ஆதார், வங்கி கணக்கு இரண்டும் இருந்துவிட்டால் முதியோர் பென்ஷன் போல் ஒரு தொகை தம் வங்கி கணக்குக்கு வந்துவிழத் தொடங்கிவிடும் என்று கனவு காணத் தொடங்கிவிட்டனர். இதே எண்ணத்தில் ஆதார் பதிவு மையங்களை நோக்கி படையெடுக்கவும் தொடங்கிவிட்டனர். பத்திரிக்கைகளும் இன்று ஆதார் பதியும் வார்டுகள் என்று பட்டியலிட்டும் கடைசி வாய்ப்பு நழுவ விடாதீர்கள் என்று எச்சரித்தும் செய்திகள் வெளியிடத் தொடங்கிவிட்டன. ஆதார் மோகம் பெருக இவையும் காரணமாகிவிட்டன.

மனித உரிமை ஆர்வலர்களின் கருத்து வேறு மாதிரியாக உள்ளது. இது அடையாள அட்டை இல்லை. ஆதார் என்பது ஓர் ஆள்காட்டிக் கணக்கெடுப்பு. அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்துக்கே விரோதமானது என்கிறார்கள் அவர்கள். இதுவரை 24 கோடி பேருக்கு இந்த அட்டை வழங்கப்பட்டுள்ளது. ஆனாலும் இது குறித்து தெளிவான, திட்டவட்டமான அறிவிப்பு ஒன்றை அரசாங்கம் வெளியிடவில்லை. இதை தயாரித்து வழங்கும் யுஐடிஏஐ (இந்திய ஒருங்கிணைந்த அடையாளம் வழங்கும் அதிகார அமைப்பு) என்பது இன்ஃபோசிஸில் முன்னர் பணியாற்றிய நந்தன் நீல்கேணி என்பவரைத் தலைவராகக் கொண்டு இயங்கும் தனியார் அமைப்பாகும். பிரதமரே நேரடியாக இவரைத் தலைவராக நியமித்தார். இது போன்ற பிரம்மாண்ட திட்டங்கள் நாடாளுமன்றத்தில் விவாதிக்கப்பட்டு, சட்டம் இயற்றப்பட்டு அதன் பிறகு நடைமுறைப்படுத்தப்படும். ஆனால் ஆதார் விஷயத்தில் அவ்வாறு நடக்கவில்லை.

இது ஒரு புறமிருக்க, எண்ணெய் நிறுவனங்கள், சமையல் எரிவாயு விநியோகிஸ்தர்கள் அனைவரும் ஒவ்வொரு சிலிண்டர் பதிவின் போதும் ஆதார் அட்டை, வங்கி கணக்கு விவரம் கொண்டு வாருங்கள் என்று நிர்ப்பந்திக்கத் தொடங்கினர்.

இடைக்கால தடை

இந்நிலையில் மனித உரிமை பாதுகாப்பு மையம் என்ற அமைப்பைச் சார்ந்து வழக்கறிஞர் ராஜூ என்பவர் ஆதார் அட்டை என்பது அரசியல் சட்டத்துக்கு முரணானது என்று சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் டிசம்பர் 2011ல் தாக்கல் செய்திருந்த வழக்கில் பதில் மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டு இறுதி விசாரணை வரவிருந்தது. இந்த நிலையில், உச்ச நீதிமன்றம் முன்பாக கர்நாடகாவைச் சேர்ந்த ஓய்வு பெற்ற நீதிபதி ஒருவர் ஆதாருக்கு எதிராக தொடர்ந்த வழக்கை உச்ச நீதிமன்றம் விசாரணைக்கு ஏற்றது. அதனைத் தொடர்ந்து உயர் நீதிமன்றங்களில் நிலுவையில் உள்ள இது தொடர்பான வழக்குகளையும் உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு மாற்றக் கோரிய வேண்டுகாள் ஏற்கப்பட்டது.

அனைத்து மனுக்களையும் தொகுப்பாக விசாரணைக்கு ஏற்ற இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் செப்டெம்பர் 23 அன்று ஆதார் அட்டை இல்லை என்ற காரணத்தால் யாருக்கும் அரசின் சலுகைகளை மறுக்கக் கூடாது, சட்ட விரோதமாகக் குடியேறிய வெளிநாட்டவர்க்கு ஆதார் அட்டை வழங்கக்கூடாது என ஆதாருக்கு எதிரான வழக்கில் இடைக்கால உத்தரவினைப் பிறப்பித்தது. இந்த உத்தரவை மீளாய்வு செய்ய வேண்டுமென்று மத்திய அரசு விடுத்த வேண்டுகோளை உச்ச நீதிமன்றம் நிராகரித்தபோதிலும், இறுதி விசாரணையை விரைந்து நடத்தி முடிக்கவேண்டுமென்ற அரசின் கோரிக்கையை ஏற்றிருக்கிறது.

நஷ்டமும் லாபமும் யாருக்கு?

கடந்த நான்கு மாதங்களில் தமிழகம் உள்ளிட்ட பல மாநிலங்களில் ஆதார் குறியீட்டு எண்ணை வங்கியிலும், கேஸ் விநியோகஸ்தர்களிடமும் காத்திருந்து, வரிசையில் நின்று மக்கள் பதிவு செய்தனர். உடனடியாகச் சிலருக்கு ரூ.420 மானியத் தொகை வங்கி கணக்கில் ஏற்றப்பட்டது. அடுத்த மாத சிலிண்டர் ரூ.450 என்பதிலிருந்து ரூ. 941 என முதலில் வசூலிக்கப்பட்டது. தற்போது சமீபத்திய விலையேற்றத்துக்குப் பிறகு ரூ.1275 செலுத்தி சிலிண்டர் பெற வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

மானியத் தொகை வங்கிக் கணக்குக்கு வர பல நாள்களாகின்றன. இது பற்றி யாரிடம் புகார் தெரிவிக்க வேண்டும் என்பது தெரியாமல் பலர் தவிக்கின்றனர். ரூ.1275 செலுத்தி சிலிண்டர் பெற்றவர்களுக்கு எவ்வளவு மானியமாக வரப்போகிறது என்பது கேள்விக்குறியாக உள்ளது.

மறுபுறம் ஆதார் எண் கிடைக்காதவர்கள், எண் கிடைத்து நேரமின்மை காரணமாக வங்கியில், கேஸ் விநியோகஸ்தர்களிடம் பதிவு செய்யாதவர்களுக்கு ரூ.450 முதல் 500 விலையில் (மானிய விலையிலேயே) சிலிண்டர் கிடைக்கிறது. இந்த விவரம் பரவியதாலும், நீதிமன்றத் தடை என்பது பரவலாக தெரியவந்ததாலும், மக்கள் ஆதாருக்குப் பதிவு செய்துகொள்வதைக் குறைத்துக்கொண்டுள்ளனர்.

இந்தியாவில் இதுவரை 24 கோடி பேர் ஆதார் அட்டை பெற்றுள்ளனர் என்கிறது ஒரு புள்ளி விவரம். இந்தத் திட்டத்தின் நோக்கமாக காங்கிரஸ் அரசு சொல்வது என்ன? போலி ரேஷன் அட்டைகள் காரணமாக உணவு, எரிவாயு மானியச் செலவுகள் அதிகரிப்பதைத் தடுப்பதும், மக்கள் நலத் திட்டங்களில் இடைத் தரகர்கள் கமிஷன் அடிப்பதைத் தடுத்து முழுத் தொகையையும் மக்களுக்குச் சேர்ப்பதும்தான் அரசின் நோக்கம் என்று சொல்லப்படுகிறது.

ஆனால் உங்கள் பணம் உங்கள் கையில் என்ற இந்தத் திட்டத்தின் உண்மை நோக்கம் என்ன தெரியுமா? உணவு தானியங்கள், மண்ணெண்ணை, எரிவாயு போன்ற பொருள்களை வெளிச் சந்தையில் வாங்கிக் கொள்ளுமாறு கூறி அதற்கான அரசு மானியத்தை வங்கிகள் வழியாக வழங்குவது. இந்த மானியத்தை ஆதார் அட்டை மூலம் பெற்றுக்கொள்ளச் செய்வது. பொருள்களின் விலையைச் சந்தையே தீர்மானித்துக் கொள்ளும்படிவிட்டுவிட வேண்டியது. உலக வங்கியின் வழிகாட்டுதலும்கூட இதுவேதான். அதனை அமல்படுத்துவதற்கான முதல்படிதான் ஆதார் என்கின்றனர் மனித உரிமை ஆர்வலர்கள்.

ஒரு மனிதனின் அடையாளத்துக்கான நிரூபணமாக ரேஷன் அட்டை, வங்கிக் கணக்கு, கடவுச் சீட்டு, ஓட்டுனர் உரிமம், வாக்காளர் அட்டை போன்ற சுமார் 15 ஏற்பாடுகள் அங்கீகரிக்கப்பட்டிருக்கும்போது, பயோமெட்ரிக் அட்டைக்கான அவசியம் என்ன வந்தது? இதற்கான தெளிவான விடையை அரசால் சொல்ல இயலவில்லை. எனவேதான் ஆதார் அட்டை என்பது கட்டாயமல்ல என்று ஒருபுறம் கூறிக்கொண்டே எரிவாயு பெறுவது முதல் அனைத்துக்கும் ஆதார் அவசியம் என்று மறைமுகமாக நெருக்கடி கொடுத்து வருகிறது அரசு.

உரிமை மீறலும் அபாயமும்

ஆதார் அட்டைக்காக 10 விரல் ரேகைகளையும் கருவிழியையும் பதிவு செய்கிறார்கள். ஒரு குற்றவாளியின் கைரேகை, கருவிழியை விசாரணை நோக்கத்துக்காகப் பதிவு செய்வதாக இருந்தாலே, நீதிமன்றத்தில் அனுமதி பெறவேண்டும், அதுவும் குற்றம் சுமத்தப்பட்டவரிடம் மட்டும்தான் எடுக்க முடியும். அவ்வாறிருக்க தனியார் நிறுவனம்மூலமாக எந்த அனுமதியும் இல்லாமல் மக்களின் அடையாளங்களைப் பதிவு செய்கின்றனர். இத்தனை கோடி மக்களின் தனிப்பட்ட விவரங்களை ஒரு தனியார் நிறுவனம் சேகரிப்பது இந்த நாட்டின் பாதுகாப்புக்கு மிகப்பெரும் ஆபத்து. அரசாங்கம் கேட்டுக் கொள்ளாமல், நீதிமன்றம் அனுமதிக்காமல் இந்த விவரங்களை வேறு யாருக்கும் வழங்கமாட்டோம் என்று நந்தன் நீல்கேணி சொல்கிறார். ஆனால் அதற்கு எந்த உத்திரவாதமும் கிடையாது.

மானியங்களை ரத்து செய்யச் சொல்லி பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் மன்மோகன் சிங்குக்கும், ப.சிதம்பரத்துக்கும் நெருக்கடி கொடுக்கின்றன. பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு விசுவாசமாக இருக்க விரும்பும் காங்கிரஸ் அரசு படிப்படியாக அரசின் பொறுப்புகளிலிருந்து தன்னை விலக்கிக்கொள்கிறது.

மற்றொருபுறம், பயோமெட்ரிக் அடையாள அட்டை என்ற இந்தத் திட்டம் பல வகையான அடையாள அட்டைகளுக்குப் பதிலாக அனைத்தும் அடங்கிய ஒரே அட்டை வழங்கும் திட்டம் என சொல்லப்பட்டாலும், அமெரிக்கா, தென் ஆப்பிரிக்கா, பிலிப்பைன்ஸ் போன்ற நாடுகளில் முயற்சிக்கப்பட்டு நடைமுறை தோல்வி காரணமாக கைவிடப்பட்டுள்ளது என்பதை நம் நினைவில் கொள்ளவேண்டும். குறைந்த மக்கள் தொகை கொண்ட இந்த நாடுகளிலேயே இத்திட்டத்தைச் செயல்படுத்த முடியவில்லை என்றால், 132 கோடி மக்கள் கொண்ட இந்தியாவில் இதை வெற்றிகரமாக செயல்படுத்துவது சாத்தியமே இல்லை என்பதுதான் நிபுணர்களின் வாதமாக உள்ளது.

பலர் தங்கள் பதிவை மேற்கொள்ளாத நிலையில் தற்போது மானியத் தொகை என்பது பதிவு செய்தவரின் வங்கிக் கணக்கில் நேரடியாகச் செலுத்தப்படுவதற்குப் பதிலாக மாதந்தோறும் எண்ணிக்கையைக் கேட்டறிந்து தனியார் கேஸ் விநியோகஸ்தர்களிடம் மானியத் தொகை அளிக்கப்படுகிறது. அது சில தினங்கள் அவர்களால் வியாபார சுழற்சிக்கு பயன்படுத்திக்கொள்ளப்பட்ட பிறகு ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட முறை முறையீடு வந்தபிறகே குறிப்பிட்டவர்களின் வங்கிக் கணக்கில் செலுத்தப்படுகிறது என்கிற குற்றச்சாட்டும் பலமாக எழுந்து வருகிறது.

எது எவ்வாறு இருப்பினும் நாடாளுமன்றத் தேர்தல் நெருங்கி வருவதால் இந்தப் பதிவு கட்டாயம் என்பது வரும் தினங்களில் சற்று தளர்த்தப்படலாம். நாட்டின் பாதுகாப்பு, தனிமனித சுதந்தரம், இதனால் எழப்போகும் அபாயங்கள் போன்றவற்றுடன் தொடர்புடைய இந்த விவகாரத்தில் இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் என்ன இறுதி தீர்வு சொல்லப்போகிறது என்பதில் அடங்கியிருக்கிறது ஆதார் அவசியமா என்னும் ஆதாரக் கேள்விக்கான பதில்.

மேற்கொண்டு அறிய : www.myaadharcard.in

ஆதார்

மாநில வாரியான பதிவுகள்

1. ஆந்திரப் பிரதேசம் 48211987

2. மகாராஷ்டிரா 40594739

3. கர்நாடகா 16005232

4. கேரளா 14960247

5. மத்தியப் பிரதேசம் 13003418

6. டெல்லி 11931668

7. பஞ்சாப் 10770895

8. உத்தரப் பிரதேசம் 9876143

9. ராஜஸ்தான் 9828678

10. ஜார்கண்ட் 9087250

11. தமிழ்நாடு 7098470

12. குஜராத் 5839794

13. மேற்கு வங்கம் 5798885

14. இமாச்சலப் பிரதேசம் 4348234

15. ஒடிசா 4167719

16. திரிபுரா 2909942

17. ஹரியானா 2460568

18. பிகார் 2100568

19. கோ 1091597

20. உத்தரகண்ட் 1008242

நன்றி - ஆழம் இதழ் பிப் 2014

தேச நலனை விஞ்சும் கார்ப்பரேட் நலன்

2014-03-21T20:22:00.000-07:00

(நன்றி- ஆழம் மார்ச் 2014 இதழ்)

கடந்த டிசம்பர் 21ம் தேதி மத்திய சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வனத்துறை அமைச்சராக இருந்த ஜெயந்தி நடராஜன் தனது பணியை ராஜினாமா செய்தார். கட்சிப் பொறுப்பு அளிக்கப்படவிருக்கிறது அதனால் ராஜிநாமா செய்கிறேன் என்பதுதான் அவர் சொன்ன காரணம். ஆனால் அவர் பதவி விலகி பல தினங்கள் கழிந்த பிறகும் எந்தவித முக்கியக் கட்சிப் பணியும் அவருக்கு வழங்கப்படவில்லை. ஆனால் வேறு சில மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன.

பெட்ரோலியத் துறை அமைச்சர் வீரப்ப மொய்லியிடம் சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வனத்துறை கூடுதலாக அளிக்கப்பட்டது. அவர் அந்தப் பதவியை ஏற்ற 20 நாள்களுக்குள் ஏறக்குறைய 1.8 லட்சம் கோடி மதிப்பிலான 73 பெரிய திட்டங்களுக்கு வேகத்தீர்வு முறையில் சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வனத்துறை அனுமதி அளிக்கப்பட்டது. மொத்தம் 38 திட்டங்களுக்கு அனுமதி அளித்துள்ளோம் என்றது அரசு அறிவிப்பு. தேர்தல் நெருங்கும் நேரத்தில் அவசர கதியில் இந்தத் திட்டங்களுக்கு ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டது ஏன்? மேலும், தற்போது மொய்லி அனுமதி அளித்த இந்தத் திட்டங்கள் பெட்ரோலிய அமைச்சரவையின்கீழும் அனுமதி பெறவேண்டியவை என்பதையும் நாம் கவனிக்கவேண்டும்.

முன்னதாக 2009ல் மத்திய திட்டக் குழு உறுப்பினர் என்.சி. சாக்சேனா என்பவர் தலைமையில் 4 நபர்கள் கொண்ட குழு ஒன்றை மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் நியமித்திருந்தது. வேதாந்தாவின் சுரங்கத் திட்டங்கள்மீது விசாரணை மேற்கொள்ளுமாறு இந்தக் குழு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது. விசாரணையின் முடிவில், ‘வேதாந்தா சுரங்கத் திட்டத்தில் பெரிய அளவில் முறைகேடு’ நடந்துள்ளதாக சாக்சேனா குழு அறிக்கை வெளியிட்டது. 17 ஆகஸ்ட் 2010 அன்று வெளியான இந்த அறிக்கையில், ‘சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வனச் சட்டங்களை வேதாந்தா தனது சுரங்கத் திட்டத்தில் பின்பற்றவில்லை’ என்றும் குறிப்பிட்டது. கூடுதலாக பழங்குடியினரின் வாழ்வாதாரமும் பாதிப்புக்கு உள்ளானதை இந்தக் குழு சுட்டிக்காட்டியது.

இது குறித்து அன்றைய மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகத்தின் அமைச்சர் ஜெய்ராம் ரமேஷை கேட்டபோது 10 நிமிடங்களுக்கு முன்பாகத்தான் நிபுணர் குழு அறிக்கை தனக்கு வந்தது என்றும் தவறு நிரூபிக்கப்பட்டால் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்றும் கூறினார். அப்போது அவர் சொன்னது : ‘இந்த நாட்டில் துரதிருஷ்டவசமான ஒரு நடைமுறை உள்ளது. ஏதாவது ஒரு பெரிய தவறு கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் அதிலிருந்து தப்புவதற்கு ஒரு ஜன்னல் கிடைத்துவிடும். அபராதம் செலுத்து, சென்றுவிடு!’ சில மாதங்களில் அந்த அமைச்சரவையிலிருந்து அவர் மாற்றப்பட்டார்.

சுரங்கத் தொழில் பற்றிய சர்ச்சைகள் அடங்கும்வரை வேறு ஏதாவது செய்யலாம் என்று வேதாந்தா நினைத்திருக்கவேண்டும். கெய்ர்ன் இந்தியா என்ற பன்னாட்டு நிறுவனத்துடன் 960 கோடி டாலர் அளவுக்கான பங்குகளை (51 சதவிகிதம்) வாங்குவதற்கு ஒப்பந்தம் போட்டுக்கொண்டது. எண்ணெய் வர்த்தகம் தொடர்பான ஒப்பந்தம் இது. இதைப் பற்றி அப்போது எழுதிய டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா, மறைமுகமாக இப்படி நாட்டின் எண்ணெய் வளத்தின் பெரும்பகுதியை ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனம் வாங்க அனுமதிப்பது நாட்டின் பாதுகாப்புக்குக் குந்தகம் விளைவிப்பதாக அமைந்துவிடும் என்று எச்சரித்தது. ஏற்கெனவே சீனாவின் அச்சுறுத்தல் எல்லையில் நீடிக்கும்போது இப்படி எண்ணெய் வளத்தின் பெரும் பகுதியை கைப்பற்ற அனுமதிப்பது பாதுகாப்பைக் கேள்விக்குறியாக்கிவிடும் என்று மத்திய அரசுத்துறை அதிகாரி ஒருவர் தெரிவித்ததாக அந்தச் செய்தி குறிப்பிட்டது.

இந்தியக் கடல் பகுதிகளில் 70% எண்ணெய் வளம் கெய்ர்ன் இந்தியா போன்ற பன்னாட்டு நிறுவனங்களிடம் உள்ளது. அதே போல மன்னார் வளைகுடா கடலில் சுமார் 1450 சதுர கி.மீ.பரப்பளவிலான எண்ணெய் பேசினை தன் வசம் கொள்ள இலங்கையுடன் கெய்ர்ன் இந்தியா ஒப்பந்தம் ஏற்படுத்திக்கொண்டுள்ளது.

இது வரை வீரப்ப மொய்லி வகித்துவந்த பதவிகளைப் பார்க்கும்போது சில விஷயங்கள் தெரியவருகின்றன. ஆகஸ்ட் 2012ல் மின்துறை அமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றபோது பல மின் பகிர்மான தனியார் நிறுவனங்களின் துயர் துடைக்கும் வகையில் நிதிச் சீரமைப்பு கொள்கை ஒன்றுக்கு காபினெட் ஒப்புதல் பெற்றார். அதன் பிறகு பெட்ரோலிய அமைச்சகம் ஜெய்பால் ரெட்டியிடமிருந்து பறித்து மொய்லி வசம் கொடுக்கப்பட்டது. ஜெய்பால் ரெட்டி ரிலையன்ஸுக்கு எதிராக செயல்பட்டார் என்பதுதான் அவர்மீதான விமரிசனமாக முன்வைக்கப்பட்டது. அதனாலேயே அவர் பதவி பறிக்கப்பட்டது. அதே போல், அம்பானிகளுக்கு ஆதரவாகச் செயல்படுவதற்காக எண்ணெய் அமைச்சகம் மொய்லியிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அப்போது முன்வைக்கப்பட்ட விமரிசனங்கள் இவை.

மொய்லி பெட்ரோலிய அமைச்சரான சில நாள்களிலேயே வழக்கத்துக்கு வந்த ஒரு முறை எண்ணெய் நிறுவனங்களுக்குச் சாதகமாக அமைந்தது. இதன்படி, விலை மாற்றங்களை சம்பந்தப்பட்ட எண்ணெய் நிறுவனங்களே தீர்மானித்துக்கொள்ளலாம். தொடர்ந்து, எரிவாயு சிலிண்டர் விஷயத்திலும் சில மாற்றங்களை அவர் கொண்டுவந்தார். இருப்பினும் ஓட்டு வங்கி பயத்தின் காரணமாக இந்த முடிவுகளில் சில பின்வாங்கப்பட்டன.

ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு பதவியேற்றதிலிருந்து ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் எந்தவித மாறுதலும் இன்றி தீவிரமாக இருக்கிறது. நாட்டின் வளங்களைப் பன்னாட்டு கார்ப்பரேட் முதலாளிகளுக்கு விற்கவேண்டும்! அதற்காக கிராமங்களும் மலைவாழ்ப் பகுதிகளும் பாதிக்கப்பட்டால் பரவாயில்லை. பழங்குடிகளும் விவசாயிகளும் பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களும் பாதிக்கப்பட்டால் பரவாயில்லை.

அரசுத் திட்டங்களுக்காக நிலம் கையகப்படுத்தப்படுவதை நெறிப்படுத்துவதற்காகச் சமீபத்தில் சட்டம் இயற்றப்பட்டது. இதில் நிலம் கையகப்படுத்தப்படும்போது கிராமச் சபைகளைக் கூட்டி பொதுமக்கள் கருத்தறிந்தபின்தான் செயல்படுத்தப்படவேண்டும் என்று தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் வளர்ச்சிக்கான விரைவு நடவடிக்கை என்ற பெயரில் சட்டநெறிமுறைகள் புறந்தள்ளப்பட்டுள்ளன.

வளர்ச்சி, தொழில் முன்னேற்றம் ஆகியவை வேண்டும்தான். ஆனால் அதற்கு நாம் கொடுக்கும் விலை என்ன என்பதைக் கூர்ந்து கவனிக்கவேண்டும். கார்ப்பரேட் முதலாளிகளுக்காக மட்டுமே செயல்படும் ஓர் அரசால் சாமானியர்கள் பலன் பெறமுடியாது.

அதிவிரைவாக அனுமதி அளிக்கப்பட்ட சில திட்டங்கள்

52000 கோடி போஸ்கோ இரும்பு ஆலை, ஒடிசா
23000 கோடி என்பிசி 2800 மெ.வா. மின் உற்பத்தி நிலையம், ஹரியானா
6000 கோடி அருணாச்சலப் பிரதேசம் நீர்மின் திட்டம்
5000 கோடி கேரளா, விழிஞ்சம் துறைமுகம் நீர்மூழ்கி (சரக்கு மாற்ற) கலன்கள் திட்டம்
5000 கோடி எண்ணூர் எரிவாயு கிடங்கு திட்டம்
467 கோடி ராஜஸ்தான் நிலக்கரி சுரங்கத் திட்டம்

இந்தப் பிரசுரம் காலத்தின் கட்டாயம்..

2014-01-08T07:06:00.001-08:00

விகடன் குழுமத்தில் பணியாற்றும் திரு ப திருமாவேலன் ஜூனியர் விகடனில் இலங்கைப் பிரச்சனையில் சிபிஎம் -ன் நிலை தடுமாற்றத்தை விளக்கி தொடர் கட்டுரைகள் எழுதினார். அவைகளை தொகுத்து சில மாதங்களுக்கு முன்பாக "நீங்கள் எந்தப் பக்கம் - மார்க்சிஸ்டுகள் சிந்தனைக்கு" என புத்தகமாக விகடன் பிரசுரம் வெளியிட்டுள்ளது. அதை சமீபத்தில் படிக்க நேர்ந்தது. அந்த புத்தகத்திற்கு அணிந்துரை ஓய்வு பெற்ற நீதியரசர் திரு சந்துரு அவர்கள் அற்புதமாக எழுதியுள்ளார். அந்த அணிந்துரையை படிப்பவர்கள் நிச்சயமாக புத்தகத்தை படிக்க வேண்டும் என நினைப்பார்கள்.

இலங்கைப் பிரச்சினையில் மட்டுமல்ல கூடங்குளம், முல்லைப் பெரியாறு, கஸ்தூரி ரெங்கன் அறிக்கை என்று பல விஷயங்களில் அவர்கள் தமிழர்களுக்கு பதில்சொல்ல வேண்டி இருக்கிறது.. நிச்சயம் எனக்கு மார்க்சிஸ்ட்டுகள் மீது வன்மமெதுவும் இல்லை.. ஆதங்கம்தான்.. நாம் குறிப்பிட்ட எல்லாபிரச்சினைகளிலும் தவறான வழிநடத்துதல் காரணமாக அவர்கள் எதிராகவே நிற்பதைத்தான் நாம் கண்டிக்கிறோம். எதிர்க்கிறோம்.. அம்பலப் படுத்துகிறோம். என்ற அடிப்படையில் திரு சந்துரு அவர்களின் அணிந்துரையை மட்டும் எனது வலைப்பதிவில், முகநூலில் பதிவு செய்வதற்கு திரு ப.திருமாவேலன் அவர்களை தொடர்பு கொண்டேன். அவரும் அனுமதி நல்கினார், அவருக்கு நன்றியுடன், பதிவு கீழே...

இந்தப் பிரசுரம் காலத்தின் கட்டாயம்..

திருமாவேலன் இன்று தமிழகத்திலேயே மிக முக்கியமான அரசியல் நோக்கர். அவரது அரசியல் விமர்சனங்களுக்கு ஆளாகாத தமிழக அரசியல் தலைவர்களே இல்லை எனலாம். அவர், ஈழப் பிரச்சனை தொடர்பான விஷ‌யத்தை "மார்க்சிஸ்ட்டுகளின் சிந்தனைக்கு" என்று தலைப்பிட்டு எழுதிய தொடர் கட்டுரையைப் பிரசுரமாகக் கொண்டு வர இருப்பதாகவும், அதற்கு நான் முன்னுரை எழுத வேண்டும் என்றும் திடீரென்று ஒரு நாள் தொலைபேசியில் கேட்டபோது அதை எனக்கு அளித்த கெளரவமாகவே கருதுகிறேன்.

ஈழப்பிரச்சனையில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியுடன் முரண்பட்டு அதிகாரபூர்வமாக முதலில் வெளியேற்றபபட்ட அந்தஸ்து உடையவன் என்பதால் அவர் கேட்டாரோ என்று எனக்குத் தெரியாது. அவரது கட்டுரைத் தொடர் பரவலாக தமிழகத்தில் உள்ள மார்க்சிஸ்ட் தோழர்களின் பார்வைக்குப் போக வேண்டும் என்று கருதிய பலரில் நானும் ஒருவன்.

அவரது கட்டுரைக்கு எதிர்வினையாக தோழர் உ.வாசுகி எழுதியதை அதே அளவு அங்கீகாரம் கொடுத்துப் பிரசுரித்தது விகடனின் பெருந்தன்மையைக் காட்டுகிறது. "ஆயிரம் பூக்கள் மலரட்டும், நூறு கருத்துக்கள் மோதட்டும்" என்று கூறிய மாசேதுங்கின் பொன்மொழிக்கு உதாரணம் அந்தச் செயல்.

உ.வாசுகியாகட்டும், அல்லது தினமணியில் நடுப்பக்க கட்டுரை எழுதிய தோழர் டி.கே.ரங்கராஜனாகட்டும் இருவருமே ஒரு விஷ‌யத்தில் இசைந்த கருத்தை கூறியுள்ளனர். மார்க்சிய தத்துவத்தை இயந்திர கதியில் புரிந்து கொள்ளக் கூடாது, ஒவ்வொரு நாட்டின் சூழ்நிலைக்கு ஏற்பவே அதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று. மற்றும் எந்தத் தேசியக் குழுவும் பிரிந்து போகும் உரிமையையோ அதை விளக்கிய தோழர் லெனினின் தேசிய இனங்களைப் பற்றிய கொள்கையையோ அவர்கள் ஏற்கத் தயாரில்லை. இந்த விதமாக உண்மையை ஒப்புக்கொண்ட அவர்களுக்கு நாம் முதலில் நன்றியைச் செலுத்த வேண்டும். திருமாவேலனுக்கும் உ வாசுகிக்கும் நடந்த ஈழத் தமிழர் பற்றிய கட்டுரை சிங்கிள்சில் அட்வான்டேஜ் திருமாவேலனுக்கே.

சிபிஐ(எம்) கட்சியின் அகில இந்திய மாநாடு (காங்கிரஸ் என்று அவர்களால் அழைக்கப்படுகிறது) கொல்கத்தாவில் 1985 டிசம்பர் 25 முதல் 30 வரை நடைபெற்றது. நாடு முழுவதும் கட்சிப் பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்ட அந்த மாநாட்டில் விவாதிக்க கட்சியின் மத்தியக் குழு (Central Committee) வரைவு அரசியல் அறிக்கை (draft political report) ஒன்றை தயார் செய்தது. அதில் சர்வதேச பிரச்சனைகளில் தொடங்கி ஸ்தலப் பிரச்சனைகள் வரை கட்சியினர் நிலை என்ன என்பது பற்றி விவாதிக்க கருப்பொருட்கள் இருந்தன.

அந்த வரைவு அறிக்கை புதுடெல்லியில் 1987 அக்டோபர் 1 முதல் 4 வரை நடைபெற்ற மத்தியக் குழுக் கூட்டத்தில் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. அந்தக் கூட்டத்தில் கட்சியின் தமிழக பிரதிநிதிகளும் கலந்து கொண்டனர்.நான்கு நாள் விவாதத்திற்கு பிறகு தயாரான அந்த வரைவு அறிக்கை, கட்சித் தோழர்களுக்கு அனுப்பப்பட்டது. மேலும், கட்சியின் அதிகாரபூர்வமான வார இதழ் பீப்பிள்ஸ் டெமாக்ரசி 20/10/1985 தேதியிட்ட இதழுடன் பின் இணைப்பாக அந்த அறிக்கை வெளியிடப்பட்டது. இதை எல்லா மட்டங்களிலும் விவாதித்து உறுப்பினர்களின் கருத்துக்களை அறிந்து மாநாட்டில் பங்கு பெறும் பிரதிநிதிகள் விவாதத்தில் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதே அதன் நோக்கம்.

மத்தியக் குழுக் கூட்டம் புதுடில்லியில் நடைபெற்ற ஒரு வாரத்துக்கு முன்பு (சரியாக 24/09/1985 அன்று) தமிழகத்தில் சிபிஐ(எம்) உள்ளிட்ட அனைத்துக் கட்சி பந்த் நடைபெற்றது. அன்று தமிழகத்தை ஆண்ட அ.இ.அ.தி.மு.க அதில் கலந்து கொள்ளவில்லை. கட்சியின் அணிகள் போராட்டத்தில் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்று கட்சியின் தமிழ் மாநிலக் குழு அறிக்கை விட்டது.

ஸ்ரீலங்காவில் தமிழ் மக்கள் மீது நடத்தப்பட்ட கொலைகளையும், வன்முறைகளையும் கண்டித்து நடைபெற்ற பந்த் போராட்டம் தமிழகம் தழுவிய போராட்டம். அதில் சிபிஐ (எம்) கட்சியும் பங்கெடுத்தது. அதுவும் ஒரு வெளிநாட்டில் வசிக்கும் தமிழ் மக்கள் மீது வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்துவிட்ட ஸ்ரீலங்கா அரசுக்கு எதிரான போராட்டம். தமிழகத்திலுள்ள முக்கிய சிபிஐ(எம்) தலைவர்கள் அன்று ஒரு நாள் அடையாள உண்ணாவிரதம் இருந்தனர். சென்னையில் நடைபெற்ற உண்ணாவிரதத்தில் ஏ.நல்லசிவன், கே.ரமணி எம்.எல்.ஏ., என்.சங்கரையா, வி.வரதராஜன், அப்துல் வஹாப் மற்றும் கே.முத்தையா ஆகியோர் தலைமை வகித்தனர். அவர்களில் முக்கால் வாசிப் பேர் அன்றைய மத்தியக் குழு உறுப்பினர்கள்.

இந்த போராட்டத்தில் பங்கு பெற்ற பின் மத்தியக் குழுவுக்குச் சென்றனர். அப்போது வரைவு அரசியல் அறிக்கை அகில இந்திய காங்கிரஸூக்குத் தயாராகிறது. அதில் ஸ்ரீலங்காவிலுள்ள தமிழ் மக்கள் மீது தொடுக்கப்படும் தாக்குதலைப் பற்றி ஒரு வரிகூடக் கிடையாது. அதற்குப் பதிலாக ஸ்ரீலங்காவில் தேசிய வெறியைத் தூண்டிவிட மட்டுமே, அமெரிக்கா இன மோதல்களைப் பயன்படுத்துகிறது எதை குற்றச்சாட்டு வைக்கப்படுகிறது.

ஆசியாவில் அமெரிக்காவின் முயற்சிகள், என்ற தலைப்பில் ஒரு குறிப்பு. அதில் ஒன்பது வரிகளில் இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் அமெரிக்க ஏகாதியபத்தியத்தின் தந்திர முயற்சிகள் பற்றி குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதிலும் ஸ்ரீலங்காவின் நிலை பற்றி ஒன்றே அரைக்கால் வரிதான் உள்ளது. அரசியல் அறிக்கையில் இது பற்றிக் கூறப்பட்டதை மொழிபெயர்த்துக் கூற வேண்டும்.

"இந்தியத் துணைக் கண்டத்திலுள்ள, தனக்குக் கீழ்படியக்கூடிய பிற்போக்கு அரசுகளின் வளையத்தின் உதவியுடன் இந்தியாவைச் சுற்றி வளைக்கும் சதியில் அமெரிக்கா ஈடுபட்டுள்ளது. பாக்கிஸ்தானின் ஆக்கிரமிப்புக்கு நவீன ஆயுதங்களை வழங்குகிறது. ஸ்ரீலங்காவிலுள்ள இன மோதல்களைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு இனவெறியைத் தூண்டிவிட முயற்சிக்கிறது (இந்தியாவை துண்டாட வேண்டுமென்ற ஒரே நோக்கத்தில்) உள்நாட்டு சீர்குலைவு சக்திகளையும், பிரிவினை வாத கும்பல்களையும் பகிரங்கமாக ஆதரிக்கிறது அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் பாக்கிஸ்தான், ஸ்ரீலங்கா மற்றும் பங்களாதேஷ் ஆகிய நாடுகளில் உள்ள விரோத முகாம்களை வைத்து இந்தியாவையும், இந்து மகாக் கடவுளையும் வளைக்கப்பார்க்கிறது"

ஏன் இப்படிப்பட்ட காமாலைப் பார்வை? மாநிலத்திலோ மிகப் பெரும் பிரச்சனை. ஆனால், அகில இந்திய அளவில் ஒரு கொசுக்கடி அளவுக்குக் கூட இந்த பிரச்சனை கையாளப்படவில்லை. தமிழகத்தலைமை இது பற்றிப் பேசவில்லையா? அல்லது அவர்கள் என்ன பேசினாலும் அகில இந்திய தலைமை அரசியல் பார்வைக்கு அதில் உடன்பாடில்லையா?

இப்படிப்பட்ட ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலைகளை என்றைக்குமே தமிழ்நாட்டு சிபிஐ(எம்) தலைவர்கள் சந்தித்திருக்கிறார்கள். கொல்கத்தா அகில இந்திய காங்கிரஸுக்குப் பிறகு ஸ்ரீலங்காவில் தமிழ் மக்கள் நிலை இன்னும் மோசமடைந்து கொண்டேதான் இருந்தது. வடக்கு, கிழக்கு மாகாண மக்கள் கற்காலத்தில் வாழும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். மின்சாரம் இன்றி இருளில் தள்ளப்பட்ட அவர்களுக்கு உணவுப் பெபாருட்கள், டீசல் மற்றும் அத்தியாவசிய மருந்துகள் செல்லும் வழிகள் முற்றிலும் அடைக்கப்பட்டன. தன்னுடைய தேசத்திலேயே ஒரு பகுதியை முற்றுகையிட்டுப் போர் புரிந்த நாடு உலகிலேயே ஸ்ரீலங்கா மட்டும்தான் இருக்க முடியும்.

அந்த மக்களின் மீது விதிக்கப்பட்ட பொருளாதார முற்றுகையை எதிர்த்து உலகெங்கிலும் ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடைபெற்றன. தமிழகம் எங்கும் வரலாறு காணாத ஆர்ப்பாட்டங்கள், சாலை மறியல்கள், மாபெரும் மனித சங்கிலிகள் முளைத்தன.

இலங்கைத் தமிழர்களின் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காண்கிறோம் என்று கூறி சிங்கள அரசின் அதிபர் ஜெயவர்த்தனாவின் சூழ்ச்சிக்குப் பலியாகி இந்திய பிரதமர் ராஜிவ் காந்தி ஓர் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டார். 29/07/1986 அன்று இந்தியாவும் ஸ்ரீலங்காவும் ஒப்பந்தம் (Indo Srilankan Treaty) செய்து கொண்டன. பாதிக்கப்பட்ட மக்களின், கட்சிகளின் ஒப்புதல் இன்றியே அந்த ஒப்பந்தம் தமிழ் மக்கள் மீது திணிக்க முயற்சிக்கப்பட்டது. விடுதலைப்புலிகளைத்தவிர பல ஜனநாயக சக்திகள் அந்த ஒப்பந்தம் இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு விடிவு அளிக்காது என்று எதிர்த்தனர். ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டதோடு அல்லாமல் அன்றைய ராஜிவ் காந்தி அரசு ஸ்ரீலங்காவின் 'அமைதி' காக்க இந்திய ராணுவத்தை IPKF என்ற பெயரில் அனுப்பியது. தன்னால் சாதிக்க முடியாததை சிங்கள அரசு, இந்திய அரசின் ராணுவ பலத்தால் சாதிக்க முயன்றது. IPKF நடத்திய கொடுமைகளைக் கண்ட இந்திய மக்கள் கொதித்து எழுந்தனர். யாழ்ப்பாணத்தில் சிங்கள முற்றுகையைத் தகர்க்க யாரெல்லாம் இந்திய ராணுவத்தை அனுப்பு என்ற கோரிக்கையை வைத்தார்களோ அவர்களே IPKF ஐ வாபஸ் வாங்கு என்று கூறும்படியாகிவிட்டது. பக்கத்திலுள்ளவன் கையை எடுத்து அடுத்தவன் கண்ணைக் குத்து என்னும் வகையில் ஜெயவர்த்தனாவின் நரித்தந்திரம் செயல்பட்டது.

இதையெல்லாம் பார்த்து எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காத சிபிஐ (எம்) தலைமையின் மீது அதன் தமிழக ஆதரவாளர்களுக்கு வெறுப்பு எழுந்தது. பல மட்டங்களில் இது பற்றி வெளிப்படையாகவே விவாதிக்க முயன்றனர்.

சிபிஐ(எம்) தலைமையிலான மேற்கு வங்க அரசின் நிதியமைச்சராக இருந்த அசோக் மித்ரா புகழ் பெற்ற பொருளாதார நிபுணர். அவர் மார்க்சிய தத்துவத்தை நம்பினாலும், மார்க்சிஸ்ட் கட்சியில் உறுப்பினராகவில்லை. மேற்கு வங்கத்தில் பதவியில் இல்லாத போதும் அவர் சிபிஐ(எம்) தலைமையிலான கேரள அரசுக்குப் பொருளாதார ஆலோசகராக இருந்தார்.

அவர், இலங்கைப் பிரச்சனைகள் பற்றி கொல்கத்தாவில் இருந்து வெளியாகும் 'டெலிகிராப்' ஆங்கில நாளிதழில் தொடர்ந்து கட்டுரைகள் எழுதினார். இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தத்தைக் கடுமையாகச் சாடினார். அவரது கட்டுரைகளில் தெரிவித்த கருத்துக்களுக்கு சிபிஐ(எம்) தலைமை மறுப்பு ஏதும் தெரிவிக்கவில்லை.

இவற்றையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டு தமிழக சிபிஐ(எம்) கட்சி வழக்கறிஞர்கள் சும்மா இருக்கத் தயாரில்லை. ஆகவே, கட்சி வழக்கறிஞர்கள் இலங்கைப் பிரச்சனையில் சிபிஐ(எம்) கட்சியின் அணுகுமுறை பற்றி அதிருப்தி தெரிவித்தனர். தேசியப் பிரச்சனையில் அவர்களது நிலைமையையும், இலங்கைப் பிரச்சனையில் அவர்கள் காட்டும் மக்கள் விரோதப் போக்கையும் கண்டித்து ஒரு நீண்ட குறிப்பை மத்திய குழுவுக்கு அனுப்பினர்.

21/11/1987ல் ஈழத்தில் போர் நிறுத்தம் கோரி சென்னையில் பாரிமுனையிலிருந்து சைதாப்பேட்டை வரை அறிஞர்கள், கலைஞர்கள் நடத்திய மாபெரும் மனிதச் சங்கிலிப் போராட்டம் நடைபெற்றது. மனித உரிமைக்கு தினமும் நீதிமன்றத்தில் குரல் கொடுக்கும் கட்சி வழக்கறிஞர்களும் அந்த மனிதச் சங்கிலிப் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டோம். செய்தித்தாள்களில் வெளிவந்த எனது பெயரைப் பார்த்த கட்சித் தலைமை அந்தச் செயல் பற்றி என்னிடம் விளக்கம் கேட்டது. மனிதாபிமானம் மார்க்சிசத்துக்கு அப்பாற்பட்டதல்ல என்று நான் கூறினேன்.

தமிழகத்திலுள்ள அறிவுஜீவிகளுக்கு, குறிப்பாக சிபிஐ(எம்)-க்கு ஆதரவான அறிவுஜீவிகளுக்கு இலங்கையில் நடக்கும் நிகழ்வுகளையும், இந்திய இலங்கை துரோக ஒப்பந்தத்தையும் விளக்க முற்பட்டேன். இலங்கையில் அன்றைய நிலை பற்றிப் பேச நானும், பேராசிரியர் மோசஸ் அவர்களும், "அக்கறையுள்ள குடி மக்கள் சங்கம்" என்ற பெயரில் சேத்துப்பட்டு, உலகப் பல்கலைக்கழக சேவை மைய அரங்கில் ஒரு கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்தோம். அந்தப் பொதுக் கூட்டத்தில் பேச சிபிஐ(எம்) கட்சியினர் பெருமதிப்பு வைத்திருந்த பொருளாதார நிபுணரும், தொடர்ந்து தனது கருத்தை ஊடகங்களில் பதிவு செய்தவருமான அசோக் மித்ராவை அழைத்தேன். அவர் எனது நல்ல நண்பரும் கூட. அவரும் கூட்டத்தில் பேச இசைந்தார்.

திருவனந்தபுரத்திலிருந்து சென்னை வழியாக அவர் கொல்கத்தா செல்லும் முன் கூட்டத்தில் பேச இசைந்தார். கூட்டத்துக்கான அழைப்பிதழ்கள் கிடைத்தவுடன் சிபிஐ(எம்) தலைமை அதிர்ந்தது. இப்படி ஒரு கூட்டம் நடைபெற்றால் இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சனையில் கட்சித் தலைமைக்கு எதிரான கருத்துக்கள் பரவ நேரிடும் என்று அந்தக் கூட்டம் நடக்காமல் இருக்க முயற்சி செய்தனர். அதனால் அப்போது கேரள முதலமைச்சர் ஈ.கே.நாயனார் அவர்களைத் தொடர்பு கொண்டு திருவனந்தபுரத்திலிருந்த அசோக் மித்ராவை கூட்டத்தில் கலந்து கொள்ளாதிருக்கும்படி செய்துவிட்டனர். கடைசி நேரத்தில் தொலை பேசியில் என்னை அழைத்த அசோக் மித்ரா அடுத்த முறை வரும்போது கூட்டத்தில் கலந்து கொள்வதாக வாக்குறுதி அளித்தார்.

திடீரென்று முக்கிய பேச்சாளர் வராததால் தி.மு.க. தலைவர் கருணாநிதியை அறிவாலையத்தில் சந்தித்து வை.கோ-வை கூட்டத்திற்கு அனுப்பித் தருமாறு கேட்டோம். அவர், தமிழர் பிரச்சனைக்கு வங்கத் தலைவரை அழைத்து ஏமாந்து விட்டீர்கள், தமிழனைத் தமிழன்தான் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று தனக்கே உரித்தான பாணியில் கேலி செய்தார். ஆனால் கடைசி வரை வை.கோ-வை அனுப்ப மறுத்துவிட்டார். ஆக தமிழினத் தலைவரும் தமிழர் பிரச்சனையில் கைவிரித்ததுதான் மிச்சம்.

22/11/1987 அன்று சிபிஐ(எம்) தலைமையின் திட்டத்துக்கு எதிரான கூட்டம் வெற்றிகரமாக நடைபெற்றது. இதற்கு இடையில் மார்க்சிஸ்ட் வழக்கறிஞர்களுக்கு இலங்கைப் பிரச்சனையில் இருக்கும் குழப்பத்தைத் தீர்க்கக் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் ஈ.எம்.எஸ்.நம்பூதரிபாட் சென்னைக்கு வந்தார். கூட்டம் அரை மணி நேரத்தில் முடிந்தது. மார்க்சிஸ்ட் வக்கீல்களுக்கு ஏற்பட்ட சந்தேகங்களை அவரால் தீர்க்க முடியவில்லை. நமக்கு இசைவான ஒரு கருத்தில்லை என்று ஒருமித்த கருத்துடன் கூட்டம் கலையலாம் (we agree to disagree) என்று கூட்டத்தை முடித்து வைத்தார்.

அதன் பின்னர் கட்சித் தலைமை ஒழுங்கு நடவடிக்கையில் இறங்கி, விசாரணைக்குழு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. அசோக் மித்ராவை அழைத்துக் கூட்டம் போட ஏற்பாடு செய்தது யார் என்பதாக விசாரணை தொடங்கியது. கூட்டத்துக்கு ஏற்பாடு செய்தது நான்தான் என்றும் கட்சியில் ஈழத்தமிழ் மக்கள் கொள்கை பற்றி எனக்கு உடன்பாடு இல்லை என்றும் கூறினேன். உடனே என்னைக் கட்சியை விட்டு வெளியேற்ற முடிவு செய்தனர். 13/01/1988 அன்று டெலிகிராப், இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் ஆங்கில நாளிதழ்களில் என்னைக் கட்சியைவிட்டு வெளியேற்றிய நிகழ்வு முக்கியச் செய்தியாக வெளிவந்தது.

அடுத்த நாள் தமிழர் திருநாளாம் பொங்கல் அன்று கட்சித் தலைமையில் அதிகாரபூர்வ செய்திக் குறிப்பு பத்திரிகைகளுக்கு கொடுக்கப்பட்டது. கட்சி விரோத, தொழிலாளர் விரோத நடவடிக்கைகளுக்காக நான் வெளியேற்றப் பட்டதாகக் கூறி சிபிஐ(எம்)-ன் தலைமை திருப்திப்பட்டுக் கொண்டது. நான் எப்போது திடீரென்று தொழிலாளர் விரோதியானேன் என்று எனக்கும் புரியவில்லை. என் வழக்கறிஞர், கிளைத் தோழர்களுக்கும் புரியவில்லை. 1968 முதல் 1988 வரை தொடர்ந்து மாணவர் அணியிலும் தொழிலாளர் பிரிவிலும் தொண்டனாகவும், உயர்நீதிமன்றத்தல் அவர்களது வழக்குகளை திறம்பட நடத்தியதைத் தவிர, தொழிலாளர்களுக்கு விரோதச் செயலைக் கனவிலும் நினைக்காத எனக்கு அப்படி ஒரு பட்டம் வழங்கியது கட்சித் தலைமை.

இந்தச் செய்தி கேட்டு அதிர்ச்சி அடைந்து கொச்சியிலிருந்து என்னை தொலைபேசியில் அழைத்து ஆறுதல் சொன்னார் முன்னாள் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி வி.ஆர்.கிருஷ்ணய்யர். அவர் சொன்னதன் சுருக்கம் இதோ! "தோழரே நமது சிவப்பு நிறம் அவர்களுக்குப் போதவில்லை போலிருக்கிறது. வேண்டுமானால் நாம் ஒரு பிங்க் நிறத்தில் (pink party) கட்சி ஆரம்பிக்கலாம்"

இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தத்துக்கு பிறகு அதை நிறைவேற்ற ஸ்ரீலங்கா அரசியல் சட்டத்தில் 13-வது சட்டத் திருத்தம் சிங்கள அரசால் அவசர கதியில் நிறைவேற்றப்பட்டது. 13-வது சட்டத் திருத்தத்தின்படி தமிழ் மக்களின் மரபுரீதியான வாழ் நிலங்களாகிய வடக்கு, கிழக்கு மாகாண இணைப்பு பற்றிய பிரிவை ஸ்ரீலங்கா சுப்ரீம் கோர்ட் ரத்து செய்து விட்டது. மிச்சமுள்ள திருத்தங்களை வாபஸ் பெற தற்போது ராஜபக் ஷ‌ேஅரசு புதிய சட்ட வடிவை நாடாளுமன்றத்தில் அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. இன்னும் அந்த ஒப்பந்தத்தில் என்ன மிச்சம் இருக்கிறது என்றே யாருக்கும் தெரியாது. இருப்பினும் 13-வது அரசியல் சட்டப்பிரிவை அமுல்படுத்தவும், அரசியல் தீர்வு காணவும் மார்க்சிஸ்ட்டுகள் கூறி வருவது வேதனையைத்தான் அளிக்கிறது.

இன்று வரை ஈழத் தமிழர் பிரச்சனையில் முறையான விவாதமோ அல்லது சரியான அணுகுமுறையோ இல்லாத சிபிஐ(எம்) கட்சியின் மீது அதன் ஆதரவாளர்களுக்கே பெரும் ஏமாற்றம் உண்டு. ஆகவே காலம் கடந்து போனாலும் அந்த கட்சியின் ஈழத் தமிழர் கொள்கையை விமர்சனம் செய்து மார்க்சிஸ்ட்டுகளின் சிந்தனைக்கு விருந்து படைத்த திருமாவேலனுக்கு நன்றி சொல்ல கடமைப்பட்டுள்ளேன். தொடர் கட்டுரையை வாசிக்க முடியாத தோழர்கள் பயனடையும் வகையில் அது ஒரு தனிப்பிரசுரமாக வருவதில் மிக்க மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். மறுபடியும் மார்க்சிஸ்ட் தோழர்கள் ஆத்ம பரிசோதனை ஒன்றுக்குத் தங்களை உட்படுத்திக் கொள்ள உதவும் இந்தப் பிரசுரம் காலத்தின் கட்டாயம்.

கே.சந்துரு

சென்னை உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி (ஓய்வு)

சென்னை - 01/07/2013

சிபிஐ சிக்கல்களும் சர்ச்சைகளும்

2014-01-03T23:50:00.001-08:00

ஏதாவதொரு குற்றம் நிகழ்ந்தால், அது குறித்த விசாரணை சரியாக நடத்தப்படவில்லை என்று பாதிக்கப்பட்டவர்கள் நம்பினால், உடனே சிபிஐயைத்தான் அவர்கள் துணைக்கு அழைப்பது வழக்கம். குறிப்பிட்ட வழக்கை சிபிஐ விசாரணை செய்யவேண்டும் என்றுதான் அவர்கள் கோருவது வழக்கம். குறிப்பாக அரசியல் வட்டாரங்களில் இந்தக் குரல் பலமாக ஒலிப்பதுண்டு. காரணம், சிபிஐ ஒரு வழக்கை எடுத்துக்கொண்டால் விசாரணையில் பாரபட்சம் இருக்காது என்பது பரவலான ஒரு நம்பிக்கை. ஐம்பது ஆண்டு கால பாரம்பரியம் மிக்க இந்த அமைப்பு குறித்து குவஹாத்தி உயர் நீதிமன்றம் வெளியிட்ட ஒரு தீர்ப்பு அதிர்ச்சியையும் வியப்பையும் ஒருசேர கிளப்பியுள்ளது.

தீர்ப்பு விவரத்தைப் பார்ப்பதற்கு முன்னால் சிபிஐ குறித்த ஒரு சிறு அறிமுகம்.

அறிமுகம்

1941ல் சிறப்புக் காவல் நிர்வாகம் ஏற்படுத்தப்பட்டது. இது 1 ஏப்ரல் 1963 அன்று மத்தியப் புலனாய்வு அமைப்பு (சிபிஐ) என்று பெயர் மாற்றப்பட்டது. 5600க்கும் அதிகமானோர் சிபிஐயில் பணியாற்றுகின்றனர். புது டெல்லியில் இதன் தலைமையகம் அமைந்துள்ளது. இந்தியாவில் மொத்தம் 52 கிளைகள். சிபிஐக்காக ஒதுக்கப்படும் ஆண்டு பட்ஜெட் 303.79 கோடி.

தலைமை புலனாய்வு ஆணையர், உறுப்பினர் ஆணையர்கள், உள்துறை செயலாளர், மத்திய ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் பொதுமக்கள் குறைகள் துறை செயலாளர் ஆகியோர் அடங்கிய குழுவால் முன்மொழியப்பட்டு இந்திய குடியரசுத் தலைவரால் சிபிஐயின் இயக்குநர் நியமிக்கப்படுகிறார்.

சிபிஐயின் முதல் இயக்குநர், டி.பி. கோலி. ஏப்ரல் 1963 முதல் மே 1968 வரை பதவியிலிருந்த இவருக்கு பதவிக் காலத்திலேயே 1967ல் பத்ம பூஷன் விருது வழங்கப்பட்டது. இதுவரை 24 இயக்குநர்கள் சிபிஐயில் பணியாற்றியிருக்கிறார்கள். தமிழகத்தை சேர்ந்த எஃப்.வி. அருள், ராஜிவ் காந்தி கொலை வழக்கை விசாரித்த டி. கார்த்திகேயன், ஆர்.கே.ராகவன் போன்றவர்கள் முக்கியமானவர்கள்.

வழக்குகள்

கொலை, கடத்தல், தீவிரவாதம், நிதி முறைகேடுகள், ஊழல் தடுப்பு போன்ற பல வழக்குகளை சிபிஐ விசாரித்துள்ளது. சில முக்கிய வழக்குகள்: ஹர்ஷத் மேத்தா ஹவாலா பங்கு பத்திர ஊழல், போபர்ஸ் பீரங்கி கொள்முதல் ஊழல், சத்யம் கம்ப்யூட்டர்ஸ் நிதி மோசடி, உயர் காவல் அதிகாரியின் மகன் குற்றவாளியாக்கப்பட்ட பிரியதர்ஷனி மாட்டு என்ற 22 வயது சட்டக் கல்லூரி மாணவி கொலை வழக்கு, குஜராத் அமித் ஷா வழக்கு, 2ஜி அலைக்கற்றை ஒதுக்கீடு வழக்கு, நிலக்கரி சுரங்க ஒதுக்கீடு முறைகேடுகள் போன்றவை. நாடுகளுக்கிடையிலான குற்றப் புலனாய்வுகளில் இன்டர்போலுக்கு நிகராக சிபிஐ செயல்பட்டு வருகிறது.

குற்றச்சாட்டுகள்

சிபிஐமீது சில குற்றச்சாட்டுகளைப் பலரும் முன்வைக்கிறார்கள். குறிப்பாக, மத்திய அரசால் சிபிஐ ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்னும் குற்றச்சாட்டு அவ்வப்போது எழுந்துகொண்டிருக்கிறது. எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களையும் மாற்று முகாம்களில் இருப்பவர்களையும் மிரட்டிப் பணிய வைக்க சிபிஐ பயன்படுத்தப்படுகிறது என்கிறார்கள் இவர்கள்.

இத்தகைய பிரச்னைகள் இருக்கக்கூடாது என்றால் சிபிஐக்குக் கூடுதல் சுதந்தரம் அளிக்கப்படவேண்டும், அரசியல் தலையீடு அகற்றப்படவேண்டும் என்கிறார் அதன் முன்னாள் இயக்குநரான ஆர்.கே. ராகவன்.

கடந்த 10 ஆண்டுகளில், குறிப்பாக 2ஜி, நிலக்கரி உள்ளிட்ட ஊழல் வழக்குகளில் சிபிஐயின் செயல்பாடுகள் எதிர்கட்சிகளாலும் உச்ச நீதிமன்றத்தாலும் கடுமையாக விமரிசிக்கப்பட்டுள்ளன. அரசின் கொள்கை சார்ந்த பிரச்னைகளில் பிழைகள் நேர்வதை சிபிஐ பெரிதுபடுத்தக்கூடாது என்று பிரதமர், நிதியைமச்சர் இருவரும் சமீபத்தில் சுட்டிக்காட்டியதையும் இங்கே நினைவுபடுத்திக்கொள்ளலாம்.

குவஹாத்தி தீர்ப்பு

அசாம் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த பிஎஸ்என்எல் ஊழியர் நவேந்திரகுமார், தன் மீது சிபிஐ வழக்கு பதிவு செய்திருந்ததை எதிர்த்து குவஹாத்தி உயர் நீதிமன்றத்தில் பதிலுக்கு ஒரு வழக்கு தொடர்ந்தார். இந்த வழக்கினை விசாரித்த நீதிபதிகள் அன்சாரி, இந்திராஷா ஆகியோர் அமர்வு அளித்த தீர்ப்பு பரபரப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அதன் சாரம் இது. ‘மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் 1 ஏப்ரல் 1963 அன்று நிறைவேற்றிய ஒரு தீர்மானத்தின் மூலம் சிபிஐ அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. அந்தத் தீர்மானம் மத்திய அமைச்சரவையின் தீர்மானம் அல்ல. அந்தத் தீர்மானத்துக்குக் குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலும் பெறப்படவில்லை. எனவே சிபிஐ அமைப்பை போலிஸ் படையாகக் கருத முடியாது. சிபிஐ குற்ற வழக்குகளைப் பதிவு செய்வது சட்ட விரோதம். மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் 1963ல் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானம் ரத்து செய்யப்படுகிறது.’

50 ஆண்டு பாரம்பரியம் மிக்க சிபிஐ என்ற அமைப்பே கேள்விக்குறியாக்கப்பட்டுள்ளது. இதுவரை ஆட்சியாளர்கள் அரசியலமைப்புச் சட்ட ரீதியாக சிபிஐயின் இருப்பை நிலைநிறுத்தாமல் விட்டது விமரிசனத்துக்குரியது.

தற்போது பதவி வகிக்கும் இயக்குனர் ரஞ்சித் சின்ஹாவின் நியமனத்தின்போது இன்னொரு சர்ச்சை எழுந்தது. அதுவும் இப்போது விவாதப்பொருளாகியுள்ளது. பிரதம மந்திரி, எதிர்க்கட்சித் தலைவர், உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி ஆகியோர் அடங்கிய குழுமூலம் இனிமேல் சிபிஐ இயக்குனர் நியமனம் முடிவு செய்யப்படவேண்டும் என்றும் கூண்டுக்கிளி போல் இல்லாமல் சிபிஐக்கு சுதந்தர அதிகாரம் வழங்கப்படவேண்டும் என்றும் கோருகிறார்கள்.

குவஹாத்தி உயர் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை எதிர்த்து மத்தியப் பணியாளர் நலன் மற்றும் பயிற்சித்துறை சார்பில் உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல் முறையீடு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. முக்கியத்துவம் கருதி தலைமை நீதிபதி பி.சதாசிவம் வீட்டிலேயே வழக்கு ஏற்கப்பட்டு விசாரணையும் தொடங்கியது. அப்போது ஆஜரான அட்டர்னி ஜெனரல் குலாம் சி. வாகனவதி வெளியிட்ட கருத்து இது.

‘சிபிஐயை நிறுவிய தீர்மானத்துக்குக் குடியரசுத் தலைவர் ஒப்புதல் அளிக்கவில்லை என்பதாலேயே அதைச் சட்ட விரோத அமைப்பு என கூற முடியாது. தில்லி சிறப்பு போலிஸ் சட்டத்தின் அடிப்படையில் பல்வேறு வழக்குகளில் சிபிஐக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அதிகாரத்தைப் பல சந்தர்ப்பங்களில் உச்ச நீதிமன்றம் உறுதி செய்துள்ளது. அதை குவஹாத்தி நீதிமன்றம் கவனத்தில் கொள்ளவில்லை. அதே தில்லி சிறப்பு போலிஸ் அமைப்பு சட்டத்தின் கீழ் புதிய சிறப்புக் காவல் அமைப்பை உருவாக்க மத்திய அரசுக்கு அதிகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. உச்ச நீதிமன்றம் அந்த அதிகாரத்தைப் பல வழக்குகளில் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

‘உயர் நீதிமன்ற தீர்ப்பால் சுமார் 9000 நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள், விசாரணையில் உள்ள சுமார் 1000 வழக்குகள் பாதிக்கப்படும். சிபிஐயில் சுமார் 6000 பேர் பணியாற்றி வருகின்றனர். இந்தத் தீர்ப்பால் ஒட்டுமொத்த சிபிஐ காவல் கட்டமைப்பே குலைந்துவிடும் நிலை ஏற்படும். இந்தத் தீர்ப்பை பயன்படுத்தி வேறு சில வழக்குகளில் தண்டனை பெற்றவர்கள், தற்போது வழக்குகளில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள், ஆதாயம் தேடக்கூடும்.’

இதனைத் தொடர்ந்து உயர் நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்குத் தடை விதித்து விசாரணையை டிசம்பர் 6ம் தேதிக்கு உச்ச நீதிமன்றம் ஒத்தி வைத்துள்ளது. வேறொரு வழக்கில், உச்ச நீதிமன்றம் வெளியிட்டுள்ள ஒரு தீர்ப்பை இங்கே நினைவுபடுத்திக்கொள்வது பொருத்தமாக இருக்கும். இந்தத் தீர்ப்பின்படி, ஐஏஎஸ் அதிகாரிகள் அடிக்கடி இடமாற்றம் செய்யப்படும் முறை நெறிமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும். இதில் அரசியல் தலையீடு இருக்கக்கூடாது. தற்போது, சிபிஐ விவகாரத்திலும் இத்தகைய ஒரு தீர்ப்புதான் தேவைப்படுகிறது. ஐம்பது ஆண்டு காலப் பாரம்பரியம் மிக்க சிபிஐ சட்டப்பூர்வமான ஓர் அமைப்பு என்று அறிவிக்கப்படவேண்டும். அரசியல் தலையீடுகள் அகற்றப்படவேண்டும். அனைவருடைய எதிர்பார்ப்பும் இதுதான்.

சிபிஐயின் 50 வது ஆண்டு நிறைவை ஒட்டி நடைபெற்ற நிகழ்ச்சியில், அதன் இயக்குநர் ரஞ்சித் சின்ஹா பேசும்போது சொன்ன ஒரு ‘பழமொழி’ பெரும் சர்ச்சைகளைக் கிளப்பிவிடும் என்று அவரே எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்.

பெரும் சர்ச்சைக்குள்ளான ஐபிஎல் சூதாட்டங்களைப் பற்றிப் பேச்சு வந்தபோது ரஞ்சித் சின்ஹா இப்படிக் கூறினார். ‘விளையாட்டுகளில் நடைபெறும் முறைகேடுகளில் கோடிக்கணக்கான பணம் புரளுகிறது. ஆனால் தெளிவான ஒரு சட்டம் இல்லாத காரணத்தாலும், இவை நாடுகளுக்கு இடையே நடக்கும் குற்றங்களாக இருப்பதாலும் மத்தியப் புலனாய்வுத் துறையால் சரியான நடவடிக்கை எடுக்க முடிவதில்லை’. மேலும் தொடர்ந்தார். ‘சூதாட்டங்களைத் தடை செய்யவென்று இருக்கும் சட்டங்களை அமல்படுத்த முடியவில்லை என்று சொல்வது ‘கற்பழிப்புக் குற்றங்களைத் தவிர்க்க முடியவில்லை என்றால் அதைத் துய்த்து மகிழுங்கள்’ என்பதைப் போல இருக்கிறது’.

இந்தக் கடைசி வாக்கியம்தான் தேசிய பெண்கள் அமைப்பை கொதித்து எழச் செய்துவிட்டது. ‘மத்தியப் புலனாய்வுத்துறை இயக்குநரின் பேச்சு, ‘சூதாட்டத்தைப் போலவே கற்பழிப்பு என்பதும் மாற்றமுடியாத சமூக நிகழ்வு’ என்ற அர்த்தத்தைக் கொடுக்கிறது. பெரிய பொறுப்பில் இருக்கும் ஒருவரின் வாயிலிருந்து இந்த மாதிரி பொறுப்பற்ற, உணர்வுபூர்வமற்ற, ஆட்சேபத்திற்குரிய பேச்சுகள் வருவது அதிர்ச்சியை அளிக்கிறது. தனது பேச்சுக்கு விளக்கமும், அப்படி பேசியதற்கு மன்னிப்பும் அவர் கேட்டே ஆக வேண்டும் என்று அந்த அமைப்பு கூறுகிறது.

‘நம் நாட்டில் லாட்டரி சீட்டுக்கள் இருக்கின்றன, ஓய்வு விடுதிகளில் சூதாட்டக்களங்கள் இருக்கின்றன; கறுப்புப்பணம் வைத்திருப்பவர்கள் தங்களிடம் இருக்கும் கறுப்புப் பணத்தை சட்டபூர்வமாக அறிவிக்கலாம் என்றெல்லாம் அரசாங்கமே சொல்லும்போது, பெட்டிங் என்பதையும் சட்டபூர்வமாக்கி விடலாம். சூதாட்டங்களை ஒழித்து விடவேண்டும் என்று சொல்வது மிகவும் சுலபம். அதற்கான சட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்துவது கடினம்’ என்றெல்லாம்கூட ரஞ்சித் சின்ஹா பேசியிருக்கிறார்.

தேசிய பெண்கள் அமைப்பு கேட்டுக்கொண்டதன் பேரில் சின்ஹா மன்னிப்பு கேட்டிருக்கிறார். ‘என்னுடைய உரை யாருடைய மனத்தையாவது புண்படுத்தியிருந்தால், அதற்காக நான் மிகவும் வருத்தப்படுகிறேன், மன்னிப்பும் கேட்டுக்கொள்கிறேன். நான் எப்போதும் பெண்களிடம் மிகுந்த மரியாதையும், மதிப்பும் வைத்திருக்கிறேன். மத்தியப் புலனாய்வுத் துறை பல கற்பழிப்புக் குற்றங்களை விசாரித்து இருக்கிறது; எங்களிடம் வரும் குற்றங்களையும் பெண்களின் நிலையை மனத்தில் வைத்துக் கொண்டே விசாரித்திருக்கிறேன்.

‘லாட்டரி சட்டபூர்வமாக ஆக்கப்பட்டதைப்போல பெட்டிங்கையும் ஆக்கலாம்; பெட்டிங்கை தடை செய்யும் சட்டங்களை அமல்படுத்துவது கடினம். அதனால் பெட்டிங்கை தடை செய்யமுடியவில்லை என்று சொல்வது தவறு என்று வலியுறுத்த ஒரு பழமொழியை பயன்படுத்தினேன். அவ்வளவுதான். எந்தச் சூழ்நிலையில் அப்படிச் சொன்னேன் என்று பாருங்கள்.’

நன்றி - ஆழம் மாத இதழ் (எனது பதிவு)

காப்பீட்டில் அந்நிய முதலீடு சுருட்டலும் சேவையும்

2014-01-03T23:46:00.003-08:00

பொருளாதாரச் சீர்திருத்தம் என்ற பெயரில் சில்லறை வர்த்தகம், வங்கிப் பணிகள், தொலைத்தொடர்பு, இன்சூரன்ஸ் என்று பல துறைகளில் அந்நிய நேரடி முதலீடு வரவேண்டும் என்றும் ஏற்கெனவே அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கும் துறைகளில் அந்நிய முதலீட்டின் சதவிகிதத்தை அதிகரிக்கவேண்டும் என்றும் காங்கிரஸ் அரசு முனைப்போடு செயலாற்றி வருகிறது.

இந்நிலையில் சமீபத்தில் தனியார் இன்சூரன்ஸ் துறையில் மிகப் பெரிய நிறுவனமாக இயங்கி வரும் ஐசிஐசிஐ லொம்பார்ட் என்ற நிறுவனம், போலியாகத் தயாரிக்கப்பட்ட பயனாளிகள் பட்டியல் மற்றும் உரிமை கோரல்கள் வாயிலாக அரசிடம் இருந்து பல ஆயிரம் கோடிகளைப் பெற்றுள்ளது தெரியவந்துள்ளது. இதே நிறுவனத்தின்மீது இதே வகையான புகார் 2010லும் வெளிவந்தது என்றபோதும் நடவடிக்கை எதுவும் எடுக்கப்படவில்லை என்பது அதிர்ச்சியளிக்கிறது.

முன்னதாக 20092010 ஆண்டுகளில் ஆயிரக்கணக்கான தகுதியற்ற நபர்களின் பெயரில் பாலிசி ஆவணங்கள் தயாரித்து ராஜிவ் காந்தி ஷில்பி ஸ்வாஸ்தய பீமா யோஜனா என்ற திட்டத்தின் கீழ் அரசின் பணத்தை கோடிக்கணக்கில் இந்நிறுவனம் பெற்றுள்ளதாகக்குறிப்பிடுகிறது டிஎன்ஏ இந்தியா டாட் காம்.

அதே காலகட்டத்தில்தான் இந்திய அரசாங்கம் ஐசிஐசிஐ லொம்பார்டை தனது காப்பீட்டுத் திட்டங்களில் இணைத்துக்கொண்டது. கைவினைக் கலைஞர்களுக்கான ராஜிவ் காந்தி மருத்துவக் காப்பீட்டு திட்டம், விவசாயிகளுக்கு பருவகால அடிப்படையிலான பயிர் காப்பீட்டுத் திட்டம், ஒருங்கிணைந்த மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டம் போன்றவற்றுக்கு மத்திய அரசு பெரிய அளவில் நிதி ஒதுக்கீடு செய்கிறது. இந்தத் திட்டங்களை நிர்வகிக்கும் பணி ஐசிஐசிஐ லொம்பார்ட் இன்சூரன்ஸ் நிறுவனத்திடம் அளிக்கப்பட்டது.

நாடு முழுவதிலும் 8 லட்சம் கைவினைக் கலைஞர்களை இந்தத் திட்டத்தில் சேர்ப்பதாக ஒப்புக்கொண்டது ஐசிஐசிஐ. ஆனால் குறிப்பிட்ட கால அளவில் சேர்க்க முடியாமல் போனதால் போலி ஆவணங்களைத் தயாரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். இந்த 8 லட்சம் நபர்களில் சுமார் 30,000 பேர் ராஜஸ்தான் மாநிலத்தில் உள்ள கைவினைத் தொழிலாளர்கள் என்றும் அவர்கள் பெயரில் உள்ள ஆவணங்களில் ஏறக்குறைய 11,000 போலியானவை என்பதும் இப்போது தெரியவந்துள்ளது.

ராஜஸ்தான் காதி கிராமோத்பவன் குழுமத்தை அணுகி அதன் தொழிலாளர்களைச் சேர்ப்பதாக ஐசிஐசிஐ லொம்பார்ட் தெரிவித்திருக்கிறது. காதி, சிறு மற்றும் நடுத்தர நிறுவனங்களுக்கான அமைச்சகத்தின் கீழ் வருவதால் திட்டத்தில் சேர தகுதியற்றது என்று சொல்லப்பட்டது. தொழில் துறை அமைச்சகத்தை காதி தொடர்பு கொண்டபோது, சிறு மற்றும் நடுத்தர நிறுவனங்களுக்கான அமைச்சகத்தின் கீழ் பதிவு செய்யப்பட்ட (சொசைட்டி) குழுமங்களுக்கு இந்தத் திட்டம் பொருந்தாது என்று பதிலளிக்கப்பட்டது.

ஆனால் ஐசிஐசிஐ லொம்பார்ட் விடுவதாகயில்லை. எப்படியும் 50,000 பணியாளர்களை காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் சேர்த்துவிடுவது என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு, காதி அதிகாரிகளைத் தக்க முறையில் ‘கவனித்துக்கொண்டது’. இருந்தும் 11,000 பேரை மட்டுமே சேர்க்கமுடிந்தது. டிஎன்ஏ இந்தியா டாட் காம் நிறுவனம் வைத்திருக்கும் ஆதாரத்தின்படி பல பாலிசி ஆவணங்கள் பின்னர் ஐசிஐசிஐ நிறுவனத்தால் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன.

ஏப்ரல் 2012ல் ஸ்ரீவத்சவா என்பவரால் மும்பை உயர் நீதிமன்றத்தில் இந்த முறைகேடு குறித்து விசாரிக்க வேண்டும் என்று ஒரு பொது நல வழக்கு தொடரப்பட்டது. தற்போது அது நிலுவையிலுள்ளது. இவ்வளவு நடந்த பிறகும் இந்நிறுவனத்தின்மீது எந்த வித நடவடிக்கையும் இதுவரை மேற்கொள்ளப்படவில்லை.

இப்போது அரசை ஏமாற்றியதற்காக மற்றொரு பொது நல வழக்கு முளைத்துள்ளது. அதனை விசாரித்த மும்பை உயர் நீதிமன்றம், காப்பீட்டு ஓழுங்காற்று மற்றும் மேம்பாட்டு ஆணையத்தை (ஐஆர்டிஏ) கடுமையாகக் கடிந்து கொண்டுள்ளது. இது குறித்து மாநிலங்களவை உறுப்பினர் தபன் சென் கடிதம் எழுதிய பிறகும் ஏன் நடவடிக்கை எதுவும் மேற்கொள்ளவில்லை என்றும் கேள்வி எழுப்பியுள்ளது.

‘இது ஓர் உதாரணம் மட்டுமே. பன்னாட்டு நிறுவனங்களுடன் இணைந்த 23 தனியார் இன்சூரன்ஸ் நிறுவனங்களில் பெரும்பாலானவை பாலிசிதாரர்களின் கிளைம்ஸ் பலவற்றை நிராகரித்துள்ளன. மேலும், பாதியில் கைவிடும் பாலிசிகளின் மீது பெரிய அளவில் தொகை இழப்பு ஏற்படுத்தி மிச்சத்தை மட்டும் வழங்குகிறார்கள். அல்லது, பங்குச் சந்தை ஏற்ற இறக்கங்களைக் காண்பித்து, சேமிப்பு மதிப்பை மிகக் குறைத்துக் காட்டுகிறார்கள்.’ என்கிறார் தென் மண்டல காப்பீட்டு ஊழியர் கூட்டமைப்பின் பொதுச் செயலாளர் சுவாமிநாதன்.

இந்திய ரூபாயின் மதிப்புச் சரிவு, ராபர்ட் வதேரா நில பரிவர்த்தனை முறைகேடு, நிலக்கரி ஊழல் கோப்புகள் மாயம், லடாக்கில் சீனா ஊடுறுவல், பாகிஸ்தான் ராணுவ அத்துமீறல்கள் போன்ற பலவற்றையும் மீறி இந்திய நாடாளுமன்றத்தின் நடப்பு மழைக்காலக்கூட்டத் தொடர் நடைபெற்து. புதிய பென்ஷன் திட்ட மசோதா, பாராளுமன்ற (தகுதியிழப்பு) திருத்த மசோதா, உணவு பாதுகாப்பு மசோதா போன்றவை எதிர்க்கட்சிகளின் ஆதரவோடு நிறைவேற்றப்பட்டன. நாடாளுமன்ற நிலைக்குழுவின் எதிர்ப்பு காரணமாக இன்சூரன்ஸ் சட்டத் திருத்த மசோதா 2008 விவாதிக்கப்படாமல் நிலுவையில் வைக்கப்பட்டுவிட்டது. அரசுத் துறை இன்சூரன்ஸ் ஊழியர்களும் தனியார்மய எதிர்ப்பாளர்களும் தாற்காலிகமாக நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டுள்ளனர்.

முதன் முதலில் 1955ம் ஆண்டு தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள்மீது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் அமோல் பராதே எழுப்பிய புகாரைத் தொடர்ந்து அப்போது டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா செய்தி நிறுவனத்தின் முதலாளியும், இந்தியாவின் மிகப்பெரிய வணிகருமான சச்சின் தேவ்கேகர் என்பவர் இரண்டு ஆண்டுகள் சிறை தண்டனை பெற்றார். அதனைத் தொடர்ந்து இன்சூரன்ஸ் சட்டம் 1956ன் வாயிலாக ஏறக்குறைய 245 தனியார் இன்சூரன்ஸ் நிறுவனங்களை (154 ஆயுள் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள், 16 அந்நிய நிறுவனங்கள் மற்றும் 75 வைப்புநிதி நிறுவனங்கள்) இணைத்து இந்திய ஆயுள் காப்பீட்டுக் கழகம் (எல்ஐசி) மற்றும் மத்திய பொதுத்துறை இன்சூரன்ஸ் நிறுவனங்கள் அமைக்கப்பட்டன.

அப்போது எல்ஐசியின் மூலதனப் பங்கு என்பது 100 சதவிகிதம் அரசின் வசமே இருந்தது. தனது முதல் ஆண்டான 1957ல் எல்ஐசி 7,94,585 பாலிசிகளை விற்றது. இது தேசியமயத்துக்கு முன்பு இருந்த 245 தனியார் ஆயுள் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் சேர்ந்து விற்ற பாலிசிகளைவிட 30% அதிகம்.

பின்னர் 1999ல் ஐஆர்டிஏ உருவாக்கத்துக்கான மசோதா நிறைவேற்றப்படும்போதே இந்தத் துறையில் 26% அந்நிய முதலீட்டுக்கான கதவும் திறந்து விடப்பட்டது. தற்போது இன்சூரன்ஸ் சட்டத் திருத்த மசோதா 2008 வாயிலாக அதை 49% ஆக உயர்த்துவதற்கான முயற்சியில் ஆளும் ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசு ஈடுபட்டு வருகிறது.

இதில் முக்கியமான ஒன்றை கவனிக்க வேண்டும். யஷ்வந்த் சின்ஹா தலைமையிலான நாடாளுமன்ற நிலைக்குழுவில் பெரும்பான்மையான உறுப்பினர்கள் ஐக்கிய ஜனநாயகக் கூட்டணியை சேர்ந்தவர்கள் என்பதோடு, அதிகமான காங்கிரஸ் உறுப்பினர்களும் அங்கம் வகிக்கின்றனர். இந்தக் குழு காப்பீட்டுத் துறையில் அந்நிய முதலீடு தேவையற்றது என்று அழுத்தமாகத் தனது கருத்தைப் பதிவு செய்துள்ளது. அதன் காரணமாகக் காப்பீட்டுத் துறையில் நாடாளுமன்ற ஒப்புதலின்றி அந்நிய முதலீட்டு வரம்பை உயர்த்த முடியாது என்ற நெருக்கடியில் உள்ளது அரசு.

சமீபத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட புதிய ஓய்வூதியத் திட்ட மசோதாவில், ஓய்வூதியத்தில் அந்நிய முதலீடு என்பது காப்பீட்டுத் துறையில் உயர்த்தப்படுவதைப் போலவே உயர்த்தியமைக்கப்படும் என்று ஒரு ஷரத்து சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. இதிலிருந்தே அரசின் பிடிவாதப் போக்கைத் தெரிந்துகொண்டுவிடலாம்.

கடந்த 10 ஆண்டுகளில் உலக அளவில் ஏற்பட்டுள்ள பொருளாதார நெருக்கடி அரசுக் காப்பீட்டுத் துறையைப் பாதித்துள்ளதா? மதுரை கோட்ட ஆயுள் காப்பீட்டுக் கழக ஊழியர்கள் சம்மேளனத்தின் பொதுச் செயலாளர் என்.சுரேஷ் குமார் மறுக்கிறார். ‘கடந்த 10 ஆண்டுகளில் இந்தியக் காப்பீட்டுத் துறை பிரமிக்கத்தக்க வளர்ச்சியை அடைந்துள்ளது. ஆயுள் காப்பீட்டில் 200102ல் 19,857 கோடியாக இருந்த புது வணிக பிரீமியம், 200809ல் 87,006 கோடியாக வளர்ந்துள்ளது. 31 மார்ச் 2013 நிலவரப்படி, சொத்து மதிப்பீடு 15,60,481 கோடி (240 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்). மொத்த ஆயுள் நிதி 14,33,103 கோடி.’

அவர் தொடர்கிறார். ‘பன்னாட்டுக் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் நுழைந்த பிறகு காலாவதியாகும் பாலிசிகள் குறித்து கவலை எழுந்துள்ளது. தவறான விற்பனைகூட அதிக அளவில் பாலிசிகள் காலாவதியாவதற்கு முக்கியக் காரணமாகத் திகழ்கிறது. ஐஆர்டிஏ கூற்றுப்படி எல்ஐசி மட்டுமே மிகக் குறைந்த காலாவதி விகிதம், அதாவது 4% வைத்துள்ளது. ஆனால் தனியார் நிறுவனங்களைப் பொறுத்தவரை, மாக்ஸ் நியூ யார்க்கில் இது 19% ஆகவும் ஐசிஐசிஐ புருடென்ஷியலில் 53% ஆகவும் உள்ளது. இதிலிருந்து, உலகப் பொருளாதார நெருக்கடியால் இந்தியக் காப்பீட்டு துறையில் எந்த பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை என்பது தெரிகிறது. மாறாக, வளர்ச்சியே ஏற்பட்டு வருகிறது.’

தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்களின்மீது மக்களுக்கு எந்த அளவுக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது? தொழில் நகரமான கோவை மற்றும் திருப்பூரில் வளர்ச்சி அலுவலராகப் பணியாற்றும் ஆர். முரளியிடம் உரையாடினோம்.

‘பன்னாட்டுக் காப்பீட்டு நிறுவனங்களில் காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் அனைத்தும் சந்தையோடு இணைந்து இருப்பதால் சேமிப்பின் மதிப்பு உயராமல் இருப்பதை வாடிக்கையாளர்கள் பார்க்கிறார்கள். இன்னொரு விஷயம், இங்கு முதலாளிகள் தங்கள் நிறுவனத்துக்கான காப்பீடு மற்றும் தனி நபர் காப்பீடுகளுக்கு ஆயுள் காப்பீட்டு நிறுவனத்தைத்தான் நாடுகின்றனர். கிளெய்ம்ஸ் தீர்வைப் பொருத்தவரை எல்ஐசியின் விகிதம் 99.74%. ஆனால் தனியார் துறையின் சராசரி 70%. ஆக மொத்தம் அரசுத் துறை காப்பீட்டின்மீதுதான் மக்களுக்கு நம்பிக்கை அதிகரித்துள்ளது.’

அந்நிய முதலீட்டை அதிகரித்தால் ஆரோக்கியமான போட்டி சூழல் உருவாகும், அது வாடிக்கையாளர்களுக்கு அதிகப் பலனையே பெற்றுத்தரும் என்றுதான் இதுவரை சொல்லி வருகிறார்கள். ஆனால், காப்பீட்டுத் துறையைப் பார்க்கும்போது உண்மை அதற்கு நேர் எதிரானது என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. தனியார் காப்பீட்டு நிறுவனங்களால் எந்த வகையிலும் மக்களுக்கு நன்மை ஏற்படவில்லை என்பது மட்டுமின்றி ஊழல் பெருகிப்போயுள்ளது. கூடுதலாக அரசின் கஜானாவும் இத்தகையவர்களால் காலியாகிக்கொண்டிருக்கிறது.

நன்றி- ஆழம் மாத இதழ் (எனது பதிவு)

வெட்கப்பட வேண்டும்!

2014-01-03T23:39:00.000-08:00

திண்ணியம், மேலவளவு, பாப்பாபட்டி, கீரிப்பட்டி, நாட்டார்மங்கலம், நாய்க்கன் கொட்டாய்…. இந்த ஊர்களையெல்லாம் தமிழக வரைபடத்தில் அவ்வளவு சுலபத்தில் கண்டுபிடித்துவிடமுடியாது. ஆனால் சாதிய பாகுபாடு, அவமரியாதை, மோதல், படுகொலை என்று கணக்கெடுத்தால் கடந்த பத்தாண்டுகளில் செய்தி ஊடகங்களில் பரபரப்பாகப் பேசப்பட்ட கிராமங்களாக இவையே இருக்கின்றன.

இந்த வரிசையில் தற்போது மதுரை மாவட்டம், உசிலம்பட்டி தாலுகாவிலுள்ள வடுகப்பட்டியும் சேர்ந்துள்ளது. இங்கு முக்குலத்தோர் உள்ளிட்ட ஆதிக்க (இந்து) சாதியினர் பெரும்பான்மையினராகவும், தாழ்த்தப்பட்ட பிரிவைச் சேர்ந்த தலித் மக்களும் வசித்து வருகின்றனர்.

இங்குள்ள பேருந்து நிழற்கூடையின் கீழுள்ள இருக்கைகளில் ஆதிக்க சாதி இந்துக்கள் முன்பாக தலித்துகள் அமரக்கூடாது. அதே போல் வடுகப்பட்டியின் மையத்தில் அமைந்திருக்கும் திண்ணைகளை தலித்துக்கள் பயன்படுத்தக்கூடாது. இது நடைமுறையில் உள்ள வழக்கம். கடந்த மாதத் தொடக்கத்தில் பள்ளிக்கூடங்கள் திறக்கப்பட்டபோது, முதல் நாள் பள்ளிக்கு ஆசையுடன் புறப்பட்ட அருண்குமார் என்ற பட்டியல் சாதி மாணவன் குறிப்பிட்ட தெருவைக் கடந்து செல்லும்போது தடுத்து நிறுத்தப்பட்டான். அதே ஊரைச் சேர்ந்த நிலமாலை என்பவர் அந்த மாணவனைத் தடுத்து நிறுத்தியிருக்கிறார். அவனது செருப்பைக் கழற்றி தலையில் வைத்துக்கொண்டு செல்லுமாறு அருண்குமார் அறிவுறுத்தப்பட்டிருக்கிறார். வேறு வழியின்றி அந்த மாணவன் அவ்வாறே செய்திருக்கிறான்.

இந்தச் சம்பவம் தலித் மக்களிடையே பெரும் கொதிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. விடுதலைச் சிறுத்தைகள், மக்கள் விடுதலை முன்னணி போன்ற அமைப்புகள் கண்டன போஸ்டர்கள் ஒட்டினர். தருமபுரி, மரக்காணம் பகுதிகளில் சாதிக் கலவரங்கள் நடைபெற்று ஓய்ந்த நிலையில் மீண்டும் இப்படியொரு சம்பவம் நிகழ்ந்திருப்பதால் தாழ்த்தப்பட்டோருக்கான தேசிய ஆணையத்தின் இயக்குனர் வெங்கடேசன் தலைமையில் டிஎஸ்பி சரவணகுமார் மற்றும் அதிகாரிகள் வடுகப்பட்டி சென்று விசாரணை நடத்தி முடித்துள்ளனர். தமிழகத்தில் அண்மைக்காலமாக நிகழ்ந்து வரும் சாதி மோதல்கள் குறித்து கேட்டதற்கு, ‘இப்பிரச்னை குறித்தும் அதற்கான தீர்வுகள் பற்றியும் ஆலோசிப்பதற்கு மாநில அளவிலான ஆலோசனைக் கூட்டத்தை விரைவில் நடத்தவுள்ளோம்’ என்று பதில் அளித்துள்ளனர். முன்னதாக மதுரையில் உள்ள அரசு உதவி பெறும் பள்ளியிலிருந்து முதல் நாளிலேயே தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்கள் வெளியேற்றப்பட்டது குறித்தும் தேசிய ஆணைய அதிகாரிகள் விசாரணை மேற்கொண்டுள்ளனர். இது குறித்து வடுகப்பட்டி காவல்துறை வழக்கு பதிவு செய்துள்ளது.

மதுரை, தேனி, ராமனாதபுரம், சிவகங்கை, விருதுநகர், திருநெல்வேலி ஆகிய தென் மாவட்டங்களில் முக்குலத்தோர் மற்றும் தலித் மக்களிடையே ஆங்காங்கு தொடர்ந்து சாதிய மோதல்கள் ஏற்பட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன. தலித் மக்கள்மீதான அவமதிப்புகள், பாகுபாடுகள் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. இது குறித்து அவ்வப்போது ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளும் என்ஜிஓ அமைப்புகள் தாழ்த்தப்பட்டோருக்கு எதிரான வன்கொடுமை சட்டத்தின்கீழ் பல வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டாலும் யாரும் தண்டனை பெறுவதில்லை என்கிறார்கள். மாறாக சில தினங்களில் நீதிமன்றத்துக்கும் காவல்துறைக்கும் வெளியே பேசி பிரச்னையை முடித்துக்கொண்டு விடுகிறார்களாம்.

கடந்த ஜூன் 11ம் தேதி, சிவகங்கை மாவட்டம் சாத்தரசன்கோட்டை கிராமத்தில் புதிரை வண்ணார் என்ற தலித் பிரிவைச் சேர்ந்த வேட்டை வில்லன் என்பவரின் குடும்பத்தினர் தாக்கப்படுவதாகவும் விரட்டப்படுவதாகவும் புகார்கள் கிளம்பின. 2004ல் வேட்டை வில்லனின் நிலமும் வீடும் ஆதிக்கச் சாதியினரால் கையப்படுத்தப்பட்டதாகவும் அதைத் தொடர்ந்து இவர் தனது மனைவி மற்றும் மகனுடன் மதுரைக்கு அருகிலுள்ள உத்தங்குடியில் வசித்து வருவதாகவும் கூறப்படுகிறது. இதற்கிடையே, வேட்டை வில்லனின் மகன் மதுரை உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்கு பதிவு செய்துள்ளார். சமீபத்தில் சாத்தரசன்கோட்டையில் வறட்சி நிவாரணம் வழங்கப்படுவது அறிந்து, அதை வாங்கச்சென்றபோது வீடும், நிலமும் இல்லாத உனக்கு எப்படி நிவாரணம் வரும் என்று அங்குள்ளவர்கள் தாக்கி, தரக்குறைவாக பேசி விரட்டியிருக்கின்றனர். உடனே வேட்டை வில்லனும் அவரது குடும்பத்தினரும் வித்தியாசமான முறையில் ஒருவர் தலையில் விறகு, ஒருவர் தலையில் அடுப்பு, ஒருவர் தலையில் குடம் என்று சுமந்து மதுரை மாவட்ட காவல் ஆணையர் அலுவலகம் நோக்கி வந்துள்ளனர். ஆனால் வழியிலேயே காவல்துறையினர் இவர்களை மடக்கி, புகாரைப் பெற்றுக்கொண்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

ஒரு பக்கம், தாழ்த்தப்பட்டோருக்கு எதிரான வன்கொடுமைகள் அதிகரித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. மற்றொரு பக்கம், இழப்பீடு பெறுவதற்காக சில சமயம் வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டத்தை சில தலித் மக்களே தவறாகப் பயன்படுத்துவதாகவும் புகார்கள் உள்ளன.

சட்டத்தால் மட்டுமே தீர்க்கமுடிந்த பிரச்னை அல்ல இது. கிராமங்கள் தோறும் பல்வேறு சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த முதியவர்கள், இளைஞர்கள் அடங்கிய சமாதான குழுக்கள் ஏற்படுத்தப்படவேண்டும். மேற்படி சம்பவங்கள் நடக்கும்போது, சம்பந்தப்பட்டவர்களைத் தொடர்புகொண்டு பேசி இந்தக் குழு சமரசம் செய்யவேண்டும். நாகரிகமும் கல்வியறிவும் வளர்ந்துள்ள இன்றைய சூழலிலும் சாதி மோதல்களையும் அவமதிப்புகளையும் அனுமதிப்பது வெட்கக்கேடான விஷயம்.

நன்றி - ஆழம் மாத இதழ் (எனது பதிவு)

நீயா- நானா ?

2013-11-06T01:14:00.002-08:00

தன்முனைப்பினால் (EGO) எழும் விளைவுகள்

சில மாதங்களுக்கு முன்பாக THE HINDU ஆங்கில நாளிதழில் முதன்மை ஆசிரியர் மற்றும் நிர்வாக குழுமத்தில் திரு என்.ராம்-ற்கு பதிலாக திரு சித்தார்த் வரதராஜன் பொறுப்பேற்றபின் சில நாட்களில் செய்திகளின் அச்சு வடிவமைப்பில் (LAY OUT - DESIGNING - PROVIDING SHORT CAPTIONS)குறிப்பிட்ட தலைப்புகளுக்கு பக்கத்தில் கலர் கட்டத்தில் குறியீட்டுச் சொல் குறித்து காண்பிக்கும் முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. சில வடிவமைப்பு மாற்றங்களும் மேற்கொள்ளப்பட்டது. பலரால் அது வரவேற்கப்பட்டது. ஒரே மாதிரி பார்த்துப் பழகிய சிலர் எதிர் கருத்தும் தெரிவித்தனர்.

ஆனால் அதற்கு முன்பு- அன்று- இன்று எல்லா நாட்களிலும் செய்தியாளர்களில் மாற்றம் ஏதும் இல்லாததால் ஆங்கில எழுத்து நடைகளில் மாற்றமின்றி சிறப்பாக தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. இந்நிலையில் சமீபத்தில் முதன்மை ஆசிரியர் குழுமத்தில் திரு என்.ராம் பொறுப்பேற்று- அதனை தொடர்ந்து திரு சித்தார்த் வரதராஜன் ராஜினாமா போன்ற நிகழ்வுகள் ஏற்பட்டுள்ளது. அது அவர்களின் உள் நிகழ்வு விவகாரம்.

ஆனால் இன்றைய THE HINDU முதல் பக்கம் வலது மூலையில் "மீண்டும் பழைய பொலிவான வடிவமைப்பிற்கு திரும்பியுள்ளோம்" என கட்டம் கட்டி குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

ஆட்சியமைப்பை, துறைவாரியான நிர்வாகத்தை, நீதித்துறையை இப்படி எவருடைய செயல்பாட்டையும் விமர்சிக்கும் தகுதிபடைத்த பத்திரிகையாளர்களிடையே இப்படி தனி மனித "தன் முனைப்பு (ஈகோ)" தலைதூக்கி முன்பிருந்தவர் செய்ததையெல்லாம் மாற்றுவேன் என தலைப்பட்டால், 5 வருடங்களுக்கொருமுறை ஆட்சி மாற்றத்தின் போது முன்னவர் செய்த பெரும்பாலான கொள்கை முடிவுகளை புதிய ஆட்சியாளர்களால் மாற்றப்படும் போது அதை எவ்வாறு விமர்சனம் செய்ய இயலும்?

இந்து நாளிதழின் வடிவமைப்பில் மாற்றங்கள் செய்ய விரும்பினால் செய்துவிட்டு போயிருக்கலாம். அதை கட்டம் கட்டி சொல்லி காண்பிக்கும் போது "தன் முனைப்பு (ஈகோ)" வெளிப்படையாக தெரிகிறது. "இடது" சிந்தனையாளர் என எண்ணப்படும் மூத்த பத்திரிகையாளரிடம் இது வெளிப்படுவது வேதனைக்குரிய ஒன்றே !!

100 கோடி ஜனநாயகம்

2013-05-27T08:09:00.000-07:00

100 கோடி ஜனநாயகம்

கர்நாடகத்தின் சட்டப்பேரவைக்கு 2013 மே முதல் வாரம் தேர்தல் நடைபெற உள்ளது. முன்பெல்லாம் ஆட்சி அதிகாரத்துக்கு யார் வரவேண்டும் என்று சாராய வியாபாரிகளும் தரகர்களும் திரை மறைவில் இருந்து தீர்மானித்தார்கள். அதன் பிறகு கார்ப்பரேட் முதலாளிகள் யார் எந்தத் துறையின் அமைச்சராக வரவேண்டும் என்பதைத் தீர்மானித்தார்கள். இப்போது அனைத்தும் மாறிவிட்டன. பணம் படைத்த முதலாளிகள் நேரடியாகவே அரசியலுக்கு வந்துவிடுகிறார்கள். சில கோடிகளை முதலீடாக விதைத்து 5 வருட பதவி காலத்தில் ஏராளமான கோடிகளை அறுவடை செய்துவிடுகிறார்கள்.

கர்நாடகாவின் சட்டப்பேரவை தேர்தலுக்கான வேட்புமனுத் தாக்கல் முடிவடைந்துள்ள நிலையில் பல வேட்பாளர்கள் அவர்களாக மனமுவந்து தாக்கல் செய்துள்ள விபவங்களின் அடிப்படையில் மட்டும் பார்த்தாலே 10 வேட்பாளர்கள் ரூபாய் நூறு கோடி தாண்டி சொத்து சேகரித்து வைத்துள்ளார்கள்.

கடந்த 10 ஆண்டுகளில் வீடு, மனை விற்பனையாளர்கள் (ரியல் எஸ்டேட்), சுரங்கத் தொழில் புரிவோர், கல்வி நிறுவன உரிமையாளர்கள் ஆகியோர் நேரடியாகவே அரசியலில் களத்தில் இறங்கியுள்ளனர். யார் வேட்பாளராக களம் இறங்க வேண்டுமென்பதை அவருடைய சொத்து மதிப்பைக் கொண்டுதான் அனைத்து கட்சிகளும் முடிவுசெய்கின்றன.

சுரங்கம்

பெல்லாரி, தும்கூர் மாவட்டங்களில் பெருமளவில் இரும்பு தாது வெட்டி எடுக்கப்படுகிறது. இருப்பினும் 2010 &11ல் கர்நாடகா லோக்யுக்தா விசாரணை, உச்ச நீதிமன்ற கெடுபிடிகள் போன்றவற்றால் சுரங்கத் தொழில் சற்று சுணக்கம் கண்டிருந்தது. பல்லாயிரம் கோடி வருவாய் தரும் தொழில் என்பதோடு பல்லாயிரம் பேர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பையும் உருவாக்கியுள்ளது. இந்த மாநிலத்தின் சுரங்க ஜாம்பவான்கள் ஜி ஜனார்த்தன ரெட்டி (தற்போது ஹைதராபாத்தில் நீதிமன்ற காவலில் உள்ளார்), அனில் லாட், சந்தோஷ் லாட் ஆகியோர் நேரடியாக அரசியலில் ஈடுபடுகின்றனர். இதில் சந்தோஷ் லாட் என்பவரின் சொத்து மதிப்பு ரூ 186.40 கோடி

கல்வி

கல்வி நிறுவனம் என்பது பணம் கொழிக்கும் தொழிலாகிவிட்டது. கர்நாடகாவில் பல அரசியல்வாதிகள் சங்கிலித் தொடராக கல்வி நிறுவனங்கள் வைத்துள்ளனர். ஏறக்குறைய பெரிய அளவிலான ரியல் எஸ்டேட் தொழிலதிபர்கள் அனைவருடைய பெயரிலும் கல்வி நிறுவனங்கள் இயங்கிவருகின்றன.

ரியல் எஸ்டேட்

சுரங்கத் தொழில் தொய்வடைந்ததைத் தொடர்ந்து அதிலுள்ள கோடிகள் ரியல் எஸ்டேட்டில் பாய ஆரம்பித்தது. குறிப்பாக பெங்களூரு, மைசூர், மங்களூர், தும்கூர், ஹாசன் மற்றும் ஷிமோகா ஆகிய இடங்களில் கொடி கட்டிப் பறக்க ஆரம்பித்தார்கள். நில மதிப்புகள் பெங்களூருவில் மட்டுமல்லாது அதனைச் சுற்றியுள்ள நகரங்களிலும் அதிகரித்தது. விவசாயமற்ற நிலத்தின் மதிப்பு பெங்களூருவில் குறைந்தபட்சம் சதுர அடிக்கு ரூ.1500 முதல் அதிகபட்சம் அது அமைந்திருக்கும் இடத்தைப் பொறுத்து லட்சம் வரை விலை போகிறது.

பல ரியல் எஸ்டேட் முதலாளிகள் ஏற்கெனவே அரசியலில் உள்ளனர். எம்.கிருஷ்ணப்பா (லே அவுட் கிருஷ்ணப்பா) நந்தீஷ் ரெட்டி, சதீஷ் ரெட்டி, கிருஷ்ண பலேமர் ஆகியோர் தங்கள் அதிர்ஷ்டத்தை மீண்டும் ஒருமுறை சோதித்துப் பார்க்க களம் இறங்கியுள்ளனர்.

சாராயம் மற்றும் சுரங்கத் தரகு வியாபாரத்துக்கு மாற்றாக ரியல் எஸ்டேட் மற்றும் கட்டுமானப் பணிகள் அமைந்துவிடும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

நந்தீஷ் ரெட்டி தாக்கல் செய்துள்ள சொத்து மதிப்பு ரூ.107.05 கோடி
காங்கிரஸின் ப்ரியா கிருஷ்ணா ரூ.910.98 கோடி
பாஜக ஆனந்த் சிங் ரூ.104.50 கோடி
ஜனதா தளம் (மதச்சார்பற்றது) ஹெச் டி குமாரசாமி ரூ.123.02 கோடி
காங்கிரஸின் ஆர்வி தேஷ் பாண்டே ரூ.113.93 கோடி

தற்போது சட்டமன்ற உறுப்பினராக இருக்கும் அனைவரும் களத்தில் உள்ளனர். காங்கிரஸ், பாரதிய ஜனதா கட்சி, ஜனதா தளம் (மதச்சார்பற்றது) ஆகிய கட்சிகளின் வேட்பாளர்களில் பலர் ரூ. 10 கோடிக்கு மேல் சொத்து மதிப்பு காண்பித்துள்ளனர்.

தேர்தல் ஆணையம் கடுமையாகக் கண்காணித்தபோதிலும் அவர்கள் கண்களுக்கு படாதவாறு இலவசங்களும் பணம் கொடுப்பதும் நடைபெற்றுக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன. இந்த நடைமுறைகளால் ஒரு சாதாரண வாக்காளர்கூட பணம் எதிர்பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டார். மக்களின் பணத்தைக் கொள்ளையடிக்கிறார்கள், அதிலிருந்து சிறிது கொடுத்தால் அதைப் பெறுவதில் என்ன தவறு என்றும் வாக்காளர்கள் நினைக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

2008 தேர்தலுக்கு பிறகு பாஜக தனிப் பெரும்பான்மைக்கு 5 இருப்பிடங்கள் குறைவாக (224 இடங்களில் 110ல் வெற்றி பெற்றது) கைப்பற்றியபோது, 9 வேட்பாளர்கள் சுரங்கம் மற்றும் ரியல் எஸ்டேட் தொழிலில் இருந்தார்கள். பாஜக தன்னுடைய பலத்தை அதிகரித்துக் கொள்வதற்காக தாமரை திட்டம் என்று களம் இறக்கி எதிர்கட்சி உறுப்பினர்களை ராஜினாமா செய்ய வைத்து. அவர்களுக்கு கட்சியில் வாய்ப்பு கொடுத்து இடைத்தேர்தலில் வெற்றி பெற வைத்தது. இதன் பின்னணியில் முழுமையாக ரியல் எஸ்டேட் மற்றும் சுரங்க முதலாளிகள் இருந்தனர்.

28 கோடி மக்களுக்கு மேல் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் வாழும் இந்தியாவில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் சொத்து மதிப்பு ரூ. 3075 கோடி. இந்தியாவில் 80% மக்கள் ஒரு நாளைக்கு ரூ.100 க்கும் குறைவான வருமானம் பெறுகிறார்கள். ஆனால் எம்.பிக்களின் சராசரி சொத்து மதிப்பு 5 கோடிக்கு மேல். 2009ல் தேர்வு செய்யப்பட்ட 543 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் 300க்கு மேற்பட்டவர்கள் கோடீஸ்வரர்கள்.

பணத்தின் அதிகாரம் கர்நாடகாவில் தொடர்ந்து வளர்ந்து வருகிறது. இருப்பினும் 2004 தேர்தலில் அது முடிவெடுக்கும் சக்தியாக அமைந்தது. 2004 தேர்தலில் யாருக்கும் தனிப்பெரும்பான்மை இல்லாமல் காங்கிரஸ் 65, பாஜக 79, ஜனதாதளம் (ம.சா) 58 என இடங்கள் கிடைத்தன. அதன் காரணமாக அதிகாரம் மாறுவதும், முதல்வர் மாறுவதுமாக இருந்தது.

அதன் பிறகு ரியல் எஸ்டேட் மற்றும் சுரங்கத் தொழில் முதலாளிகள் நேரடியாக அரசியலில் இறங்க ஆரம்பித்தனர். தேர்தல் ஆணையம் ஒரு வேட்பாளர் 16 லட்சம்தான் செலவழிக்கவேண்டும் என தெரிவித்திருப்பது கேலிக்கூத்து என்கிறார்கள் இத்தகைய கோடீஸ்வர வேட்பாளர்கள்.

வருமான வரி நெருக்கடி என்பதெல்லாம் சாதாரண சம்பளம் பெறுவோருக்குத்தான். இத்தகைய கோடீஸ்வரர்களை யாரும் நெருங்கமாட்டார்கள். எப்போதாவது பழி வாங்கும் நோக்கில் இவர்கள்மீது பாய்ந்தால்தான் உண்டு. அதுவும்கூட மறக்கடிக்கப்பட்டுவிடும்.

நன்றி - ஆழம் - சித்ரகுப்தன்

வறட்சியிலும் சூடுபிடிக்கும் தண்ணீர் வியாபாரம்

2013-03-13T09:27:00.004-07:00

"எப்போது தண்ணீர் பணமாய் கொட்டும்"

"ஒருபுறம் ஓட்டுக்கட்சி ஜனநாயகத்தில் தேர்வு செய்யப்பட்ட பிரதிநிதிகளால் ஜனநாயகத்தை இயக்க வைக்கும் அடக்க விலை மட்டும் 50000 கோடி ரூபாய் என்கிறது ஒரு பார்வை (தினமணி / 5 மார்ச் /மக்களாட்சியின் அடக்கவிலை). மறுபுறம் இத்தகைய ஆட்சியாளர்களின் முறையற்ற திட்டங்களால், தனியார் முதலாளிகள் வறுமையையும் காசாக்கி கொழுக்கின்றனர் என்பதை தோலுரித்துக் காட்டுகிறது இந்த கட்டுரை"

பரத்ரவுத் ஒவ்வொரு மாதமும் அவருக்கு தேவையான தண்ணீரை சேகரிப்பதற்காக பெட்ரோலுக்கு ரூ 800 செலவழிக்கிறார். மராத்வாடா மாநிலம், உஸட்மானாபாத் மாவட்டத்திலுள்ள டாக்விகி கிராமத்தில் இதே போல் பலர் செலவழிக்கிறார்கள். டாக்விகி மற்றும் இதர கிராமங்களில் ஒரு வீட்டிற்கு ஒருவர் வீதம் வெளியில் சென்று எங்கிருந்து தங்களால் தண்ணீர் சேகரித்து வரமுடியுமோ அங்கிருந்து எடுத்துவரும் பணியை மேற்கொண்டு வருகின்றனர். உஸ்மானாபாத்தில் நீங்கள் பார்க்கும் அனைத்து விதமான வாகனங்களும் எங்கிருந்தாவது தண்ணீர் சேகரித்து வரும் பணியை மேற்கொண்டிருப்பதை பார்க்கலாம். அவை சைக்கிள்கள், இரு சக்கர வாகனங்கள், மாட்டு வண்டிகள், ஜீப்கள், லாரிகள், வேன் மற்றும் டேங்கர்கள் ஆகும். பெண்கள் தலையில், இடுப்பில், தோள்களில் பானைகளை சுமந்து செல்வதை பார்க்க முடியும். கடுமையான வறட்சியிலிருந்து மீண்டு உயிர் வாழ்வதற்காக பெரும்பான்மை யானவர்கள் இந்த தண்ணீர் பிடிக்கும் பணியை செய்து வருகின்றனர். வேறு சிலரோ இதில் தெளிவாக லாபம் சம்பாதிக்கின்றனர்.

காலமும் தொலைவும்

5½ ஏக்கர் நிலம் வைத்திருக்கும் சிறு விவசாயி பரத் கூறுகிறார், ஆம் ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் ஒருவர் முழுநேரமாக தண்ணீர் எடுத்துவரும் பணியை மேற்கொள்கின்றனர். என்னுடைய குடும்பத்தில் நான் எனது சொந்த நிலத்திலுள்ள ஆழ்துளை கிணற்றில் சீரான இடைவெளியின்றி அவ்வப்போது கிடைக்கும் தண்ணீரை எடுத்து வருவேன் என்று கூறுவதோடு, அவர் வீட்டிற்கும் அந்த இடத்திற்கும் இடையே தொலைவு 3 கி.மீ.க்கு மேல் என்கிறார். எனவே 4 பிளாஸ்டிக் குடங்களை தனது ஹீரோ ஹோண்டா வாகனத்தில் வைத்து ஒரு முறைக்கு 60 லிட்டர வீதம் 4 நடை சென்று தண்ணீர் எடுத்து வருகிறார். "நான் அங்கு சென்று எங்கள் ஆழ்துளை குழாயில் கிடைக்கும் சொற்ப தண்ணீரை எடுத்து வருகிறேன், பயிர்களெல்லாம் நீரின்றி மடிகிறது" இந்த கிராமத்தில் 25 ற்கும் மேற்பட்ட மோட்டார் இரு சக்கர வாகனங்கள் இதே பணியாக எந்நேரமும் சுற்றித் திரிவதை பார்க்கலாம் என்கிறார்.ஒவ்வொரு சுற்றும் ஏறக்குறைய 6 கி.மீ. என்பதால் பரத்தின் பணி என்பது தினமும் 20 கி.மீ. அல்லது மாதத்திற்கு 600 கி.மீ என்ற அளவில் முடிகிறது. அதாவது 11 லிட்டர் பெட்ரோல்- ஏறக்குறைய 800 ரூபாய் இதற்காக மட்டும் செலவழிகிறது. தண்ணீர் கிடைக்கும் நேரம் ஒவ்வொரு வாரமும் மாறிக் கொண்டிருக்கும் என்கிறார், அரசு கட்டுப்பாட்டிலுள்ள நிலையத்திற்கு சென்று வரும் அஜய் நிசூர். இந்த வாரம் மின்சாரம் காலை 10 மணி முதல் மாலை 6 மணி வரை இருக்கும், எனவே அந்த நேரத்தில் தண்ணீர் எடுத்து வருவோம். அடுத்த வாரம் நள்ளிரவிலிருந்து காலை 10 மணி வரை என மாறும் என்கிறார். அவர் தனது சைக்கிளில் 6, 7 குடங்களை கட்டிக் கொண்டு 2 - 3 கி.மீ. தொலைவிலான நடைகளை மேற் கொள்கிறார். அதனால் ஏற்படும் தோள்வலிக்காக இருமுறை உள்ளூர் மருத்துவ மனைக்கு சென்று வந்துள்ளார்.

நிலமில்லாமலிருக்கும் தொழிலாளர்கள் முதலாளிகளின் மூலம் சிரமத்தை சந்திக்கின்றனர். சில நேரம் மிகுந்த தாமதம் ஏற்படும், சில நேரம் (நீர்) ஒன்றுமே கிடைக்காமலும் திரும்ப நேரிடும் என்கிறார் ஜாம்பர்யாதவ். அந்த தாமதத்தால் வீட்டிலுள்ள கால்நடைகளுக்கு உணவளிப்பது தாமதப்பட்டு மோசமான நிலை ஏற்படும். இன்னும் 5 மாதங்களுக்கு இப்படித்தான் இருக்கும் என்கிறார் ஜாம்பர். ஏற்கனவே இந்த காலை நேரத்தில் தனது சைக்கிளில் 6 குடங்களை வைத்துக்கொண்டு இரண்டு நடைகள் முடித்துள்ளார் அவர்.

பெண்களை பாதிக்கும் சிரமம்

டாக்விகி கிராமத்தில் இரண்டு, மூன்று பானைகளை சுமந்து கொண்டு பெண்கள் நடந்தே பல முறை தண்ணீர் சுமக்கிறார்கள். அத்தகைய நீர் கிடைக்கும் இடத்திலிருந்து தண்ணீர் சுமந்து வர ஒவ்வொரு நாளும் 8 முதல் 10 மணி நேரம் அவர்கள் அந்த பணியை மேற்கொள்ள நேரிடுகிறது. மேலும் அவர்கள் கூறும் போது ஒரே தண்ணீரையே மறு உபயோகப்படுத்துவதாகவும் தெரிவிக்கின்றனர். முதலில் குளித்தபின், அதே தண்ணீரை கொண்டு துணிகளை துவைத்துவிட்டு, மீண்டும் அந்த நீரை பாத்திரங்கள் கழுவ பயன்படுத்துவோம் என்கின்றனர். ஆண்கள் மோட்டார் சைக்கிளில் சென்றுவரும் தூரத்தை விட அதிகமான தூரம் இங்குள்ள பெண்கள் நடந்து தண்ணீர் சுமக்கின்றனர். அவர்கள் ஏறக்குறைய 15- 20 கி.மீ. நடப்பதோடு, அதனால் அடிக்கடி நோய்வாய்ப்படுகின்றனர்.

புல்வந்திபாய் தாபே போன்ற பெண்கள் மிக மோசமாக பாதிக்கப் படுகின்றனர். அவர் ஒரு தலித் இனத்தவர் என்பதால் பெரும்பாலான தண்ணீர் கிடைக்கும் இடங்களில் அவர் தண்ணீர் பிடிக்க அனுமதிக்கப்படமாட்டார். அரசாங்கத்தால் வெட்டப்பட்டுள்ள கிணறுகளில் கூட நான் வரிசையில் கடைசியாகத்தான் நின்று தண்ணீர் எடுக்க முடியும் என்கிறார் அவர்.

கரும்பு விவசாயமும் மழையும்

பற்றாக்குறை என்பது வாழ்நிலையையும் பாதிக்கிறது. தண்ணீர் பற்றாக்குறையால் என்னைப் போன்று ஒன்றிரண்டு மாடுகள் வைத்து பால் வியாபாரம் செய்வதும் சிரமமாகிவிடுகிறது. என்னைப் போலவே எனது மாடுகளும் சிரமப்படுகின்றன. நான் ஒரு நாளைக்கு பால் வியாபாரத்தின் மூலம் ரூ 300 சம்பாதிக்கிறேன் என்கிறார் சுரேஷ்வேட்பதக். தற்போது பெற்று வந்த பால் மூன்றில் ஒரு பங்கு குறைந்து விட்டது என்கிறார் அவர்.

உஸ்மானாபாத்தில் உள்ள டாக்விகி கிராம மக்கள் பல பிரச்சனைகளில் சிக்கித் தவிக்கின்றனர். இங்கு 4000 ற்கும் குறைவான மக்கள் உள்ளனர். பாசனத்திற்கு 1500 க்கும் குறைவான ஆழ்துளை கிணறுகள் உள்ளது. தற்போது 550 அடிக்கும் கீழே துளையிட வேண்டியுள்ளது என்கிறார் பரத் ரவுத். இந்த வறட்சி பாதித்த பகுதியின் முக்கிய பயிர் கரும்பு ஆகும். எங்களது தேவையான சாதாரண மழை அளவு என்பது 767 மி.மீ. என்ற நிலையில் கடந்த பருவத்தில் 397 மி.மீ. மழை மட்டுமே பெய்துள்ளது என்கிறார் உஸ்மானாபாத் மாவட்ட ஆட்சியர் கே.எம்.நாகர்கோஜே. 800 மிமீ மழை என்பது மோசம் என கூற முடியாது, ஏனெனில் பல பகுதிகள் 400 மிமீ மழைதான் பெற்றுள்ளது என்கிறார் அவர் மேலும் கூறுகையில்.

800 மிமீ மழை பெய்தால் கூட 2.6 மெட்ரிக் டன் கரும்பு உற்பத்திக்கு அது போதாது. ஒரு பயிரிடலுக்கு ஒரு ஏக்கருக்கு 18 மில்லியன் லிட்டர் தண்ணீர் தேவை (அதாவது ஒலிம்பிக் பந்தயங்களில் பயன்படுவது போன்ற 7 1/2 நீச்சல் குளங்களுக்கு சமமானது) டாக்விகி கிராமத்தில் சொட்டு நீர் பாசன முறையால் தண்ணீரை சேமிப்பவர்கள் மிகச் சிலரே.

மாவட்ட ஆட்சியர் நாகர்கோஜே மிக சிக்கலான பிரச்சனையை கையில் வைத்துள்ளார். நிலத்தடி நீர் அரசுத் துறையில் உள்ள புள்ளி விபரங்களின்படி மிகக் குறைவாகவே உள்ளது. அந்த மாவட்டத்தின் பெரிய, சிறிய நீர் திட்டங்கள் அனைத்திலும் தண்ணீர் இருப்பு ஏறக்குறைய "இல்லை" என்ற நிலைக்கு வந்து விட்டது. மோட்டார் போன்ற சாதனங்களால் மேலே கொணர இயலாத சொற்ப அளவு என்பது சில மீன்களை உயிர்வாழ வைக்க மட்டுமே பயன்படும் விதமாக உள்ளது. அந்த மாவட்டத்தின் சிறிய திட்டங்களின் மூலம் 3.45 மில்லியன் மெட்ரிக் சுற்று அடி அளவு மட்டுமே கையிருப்பு உள்ள நீரைக் கொண்டு சில நாட்கள் 1.7 மில்லியன் மக்களுக்கு வழங்க இயலும். அந்த மாவட்டத்தில் தனியார் ஆழ்துளை கிணறுகள் மூலம் பாசனத்திற்கு நீர் வழங்குவதென்பது மிக வேகமாக அதிகரித்து வருகிறது. இந்த மாவட்டத்தில் ஜனவரி நிலவரப்படி நிலத்தடி நீர் அளவு 10.75 மீட்டர். கடந்த 5 ஆண்டு சராசரியைவிட 5 மீட்டர் குறைவு. சில பகுதிகளில் அதற்கும் குறைவாகவே உள்ளது. இருப்பினும் அவர் இந்த ஆண்டு இந்த இருப்பை வைத்துக் கொண்டு நிலைமையை சமாளித்து விடலாம் என்ற எண்ணத்தில் உள்ளார். இருப்பினும் தற்போதுள்ள பயிர் விளைச்சலை பார்க்கிற போது அடுத்த வருடம் நிவாரண நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்பதை அவர் அறிந்து வைத்திருக்கிறார்.

தனியாரின் வணிக ஆட்சி

டாக்விகியில் வருவாய் குறைந்து வருவதால் கடனாளிகள் அதிகரித்து வருகின்றனர். இங்கு ரூ 100 க்கு ஒரு மாதத்திற்கு ரூ 5 முதல் 10 வரை கந்து வட்டிக்காரர்களால் வட்டி வசூலிக்கப்படுகிறது என்கிறார் சந்தோஷ்யாதவ். அதாவது வருடத்திற்கு 60 முதல் 120 சதவீதம் வரை. யாதவின் குடும்பத்தினர் மட்டும் ஆழ்துளை குழாய் பதிப்பில் ஏறக்குறைய ரூ 10 லட்சம் வரை செலவழித்துள்ளார். இருப்பினும் அவையாவும் வறண்டுவிட்டன. வெயில் காலம் வெகு தொலைவில் இல்லை. ஆனால் யார் அதைப்பற்றி எண்ணுகிறார்கள், அன்றாடம் கழிந்தால் போதும் என உழல்கின்றனர் என்கிறார் யாதவ்.

ஆனால் ஒருபுறம் வறட்சியை எதிர்த்து பலர் போராடி வருகையில், மறுபுறம் பற்றாக்குறையை பயன்படுத்தி தண்ணீர் வியாபாரம் பரபரப்பாக நடந்து வருகிறது. இது எங்கு பார்த்தாலும் வெளிப்படையாக தெரியும். சமூக பணியாளர் பாரதி தாவாலே கூறுகையில் நாள் முழுவதும் நாங்கள் கைபேசி மூலம் எங்கிருந்து தண்ணீர் வாங்கலாம் என்பதற்காக பேசிக் கொண்டிருப்போம் என்கிறார். அது போல் ரூ 120 க்கு 500 லிட்டர் தண்ணீர் என்று ஒருவரிடம் விலை பேசியிருந்தேன். ஆனால் அவர் வரும் வழியிலேயே மற்றொருவருக்கு அதே அளவை ரூ 200 க்கு விற்றுவிட்டார். நான் பல முறை கேட்ட பிறகு முதல்நாள் தேவைக்கு கேட்டதை மறுநாள் இரவு 9 மணிக்கு கொண்டுவந்து கொடுத்தார். அதன்பிறகு நான் அருகில் இருப்பவரிடமே வாங்க துவங்கிவிட்டேன் என்கிறார்.

அந்த மாவட்டம் முழுவதும் 24 மணி நேரமும் விறுவிறுப்பாக தண்ணீர் வியாபாரம் நடைபெற்று வருகிறது. பற்றாக்குறை அதிகரித்திருக்கும் போது விலை ஏறுகிறது. அரசு 720 ஆழ்துளை கிணறுகளை குத்தகைக்கு எடுத்து அதன் உரிமையாளர்களுக்கு பிரதிமாதம் ரூ 12000 வீதம் அளிக்கிறது. அங்கு பொது மக்களுக்கு இலவசமாக தண்ணீர் கொடுக்க வேண்டும். ஆனால் நெடுந்தொலைவு, மற்றும் கூட்டம் அதிகமிருப்பதால் அங்கு தண்ணீர் பெறுவது சிரமமான ஒன்றாகிவிடுகிறது. அங்கு தண்ணீர் தனியார் கட்டுப்பாட்டில் வந்து விடுகிறது. அவர்களிடம் பேரம் பேசி 500 லிட்டர் ரூ 200 கொடுத்து வாங்க வேண்டியதாகிறது. நீங்கள் குறைவாக வாங்கினால் விலை அதிகம் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். வரும் நாட்களில் நிலைமை இன்னும் மோசமடையும். ஒவ்வொரு குடியிருப்பிலும் ஒருவர் ஆழ்துளை கிணறை வைத்துக் கொண்டு பற்றாக்குறையை பயன்படுத்தி பால் வியாபாரம் போல் தண்ணீர் வியாபாரம் செய்து வருகின்றனர். இங்கு தண்ணீர் பணமாக கொட்டுகிறது.

நன்றி - தி இந்து - தமிழில் - எஸ்.சம்பத்

என்று மடியும் இந்த கொத்தடிமை முறை ?

2013-03-13T09:13:00.001-07:00

என்று மடியும் இந்த கொத்தடிமை முறை ?

அனுமேகா யாதவ் / தமிழில் எஸ்.சம்பத்

(கடனால் நெறிபடும் கோட்டா மாவட்ட கொத்தடிமைகள் என்ற தலைப்பில் தி இந்து நாளிதழில் 19 பிப்ரவரி 2013 அன்று வெளியான கட்டுரையின் மொழியாக்கம்)

கடன் எனும் சுத்தியலால் இடி - ராஜஸ்தான் மாநிலம், கோட்டா மாவட்ட கல்குவாரியில் குடும்பத்தோடு கொத்தடிமையாக பணிபுரியும் பாபுலால் கைர்வா

ராஜஸ்தான் மாநிலம், கோட்டா மாவட்டத்தில் கிரானைட் கல் குவாரியில் சாம்பல்-பழுப்பு நிற பலகை கற்களின் மீது சூரிய ஒளி அஸ்தமிக்கும் நேரம். பாபுலால் கைர்வா, குவாரியின் விளிம்பில் அமர்ந்து கொண்டு கல்லின் மேல் டான்கி என்ற பெரிய அளவிலான நகம் போன்ற உளியை வைத்து சுத்தியலால் முனைப்பாக தட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். பாபுலால் அந்த கல் நேர் கோடாக உடையும் வரை தட்டிக் கொண்டிருப்பார். ஒவ்வொரு 2 க்கு 10 சதுர அடி அளவில் பலகை போன்று காலடிக்கு பதிக்கும் கல் சந்தையில் ரூ 1600 வரை ஈட்டித் தருகிறது. ஆனால் 38 வயதாகும் அந்த தொழிலாளிக்கு எந்த கூலியையும் பெற்றுத் தருவதில்லை.

"நான் இந்த குவாரியின் முதலாளி பகதூர் பாபுவிடம் 5 வருடம் முன்பாக ரூ 10000 கடன் பெற்றேன். அவர் தற்போது எனது கடன் இரட்டிப்பாகியுள்ளது என்கிறார். அவர் எனக்கு ஒவ்வொரு மாதமும் ரூ 500 கூலியாக குடும்ப செலவிற்காக கொடுக்கிறார், வருட இறுதியில் முந்தைய கடனுக்காக அதை சரிக்கட்டிக் கொள்கிறார்" என்கிறார் அந்த தொழிலாளி. அந்த கல் நேர் கோட்டில் உடையவில்லையென்றால், அவர் முதலிலிருந்து மீண்டும் உடைக்கத் துவங்க வேண்டும். அவரின் மனைவி ஹீராபாய் மற்றும் மூன்று மகள்கள் கற்களை சுமப்பதில் அவருக்கு உதவியாக இருக்கின்றனர். "கடன் வருடந்தோறும் அதிகரிக்கிறது, நான் ஒரு ரூபாயை கூட கையில் பெறுவது கிடையாது. நான் என் கிராமத்திற்கு ஓடிவிட்டால், குவாரி உரிமையாளர் ஜீப்பிலோ, மோட்டார் சைக்கிளிலோ வந்து என்னை மீண்டும் அழைத்து வந்துவிடுவார்" என்கிறார் அவர்.

அரிய வகை கடப்பா (சேண்ட் ஸ்டோன்) கல் உடைக்கும் குவாரிகள் ராஜஸ்தான் மாநிலம் கோட்டா மாவட்ட எல்லையிலிருந்து ராஜ்புரா - தாபி என்பவற்றிற் கிடையில் 100 கி,மீ நீளத்திற்கு தொடர்ச்சியாக அமைந்துள்ளது. பெரும்பாலான கற்கள் ராஜஸ்தான் மற்றும் ஹரியானா மாநிலத்தில் கட்டிட பணிகளுக்கு பயன்படுகிறது. கடந்த சில வருடங்களாக அவை சவுதி அரேபியாவிற்கும் ஏற்றுமதி செய்யப்படுகிறது. கோட்டாவில் கற்கள் வாங்க வந்திருக்கும் பாடக்சிங் "குவாரியின் அளவிற்கேற்ப அவர்களின் ஆண்டிறுதி லாபம் என்பது ரூபாய் ஐந்து கோடி வரை இருக்கும் என்கிறார்". இங்கே கிடைக்கும் இந்த அரிய வகை கற்கள் கையால் செதுக்கித்தான் உடைக்க வேண்டும், இயந்திரங்கள் பயன்படுத்தக் கூடாது என்கிறார் வடக்கு ராஜஸ்தானை சேர்ந்த கற்கள் வாங்கி, விற்கும் வியாபாரி ஓம் பிரகாஷ் அகர்வால்.

பாபுலால் கைர்வா குடும்பத்துடன் சேர்ந்து 5 தொழிலாளிகள் அந்த குவாரியில் உள்ளனர். மிகப் பெரிய குவாரி என்பது நேவாஜி குஜ்ஜார் என்பவருக்கு சொந்தமாக உள்ளது. அதில் 400க்கும் மேற்பட்டவர்கள் பணிபுரிகின்றனர். பெரும்பாலான தொழிலாளர்கள் மேற்சொன்னவாறு கடன் பெற்று அதை அடைக்கும் வகையில் கொத்தடிமைகளாகத்தான் உள்ளனர். நான் இங்கு என் குடும்பத்துடன் 9 வருடம் முன்பாக வந்தபோது ரூ 20000 முன்பணமாக பெற்றேன். அந்த வருட முடிவில் குவாரி உரிமையாளர் எனது கடன் ரூ 24000 என கூறியதாக சொல்கிறார் ஜேட்கா சாஹேப். அவர் ஒவ்வொரு 2 - 3 வாரத்திற்கொரு முறை கூலி ரூ 400 லிருநது 500 வழங்குவதாக சொல்கிறார், மத்தியப் பிரதேசம், ஜாபுனா மாவட்டத்திலிருந்து வரும் தொழிலாளி மங்கள்ராமா.

பாலைவனமாய் போன கிராமம்

பாபுலால் கைர்வாவின் கிராமத்திலிருந்து 150 கி.மீ. தொலைவிலுள்ள பாரன் மண்டலத்தில் கிஷ‌ன்கைஞ்ச் பகுதியில் கிராமமே பாலைவனம் போல் வெறுமையாக இருக்கிறது. அங்கிருந்து 500ற்கும் மேற்பட்ட குடும்பத்தினர் வீடு, நிலங்களை இழந்து தீபாவளி முடிந்து கோட்டாவிலுள்ள குவாரிகளுக்கு சென்று விட்டனர். அவர்கள் மே மாதம் தான் திரும்ப முடியும். அந்த கிராமத்திலுள்ள முதியவர்கள் அங்கிருந்த கைர் என்ற மரத்தின் காரணமாக அவர்கள் குடும்ப பெயர் கைர்வா என அமைந்ததாக கூறுகின்றனர். நாங்கள் அந்த மரங்களை வெட்டி உருப்படிகளாக செய்து விற்போம் என விவரிக்கிறார் கணேஷ் ராம் கைர்வா.

மாநில அரசு இந்த வகை பணிகளுக்காக கைர்வாக்களுக்கு கூட்டுறவு சங்கங்களை அமைத்தது. ஆனால் கடந்த 20 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக காடுகள் அழிந்து வந்ததால், கூட்டுறவு சங்கங்களும் மூடப்பட்டன. "தற்பேழ எல்லோரும் குவாரிகளுக்கு செல்கிறோம், எனது மகன் கடந்த 20 ஆண்டுகளாக அங்கு பணிபுரிந்து கடந்த சங்கராந்தியின் (ஜனவரி) போது ரூ 25000 கடன் என்ற நிலையில் இறந்து விட்டான். நான் அவனுக்கு பதிலாக பணியை தொடர இயலாத வண்ணம் வயோதிகனாக உள்ளேன் என அதன் உரிமையாளரிடம் கூறினேன். எனது இரண்டு மகன்களும் இந்த குவாரியில் பணிபுரிந்துள்ளனர். தேவராஜ், எனது இளைய மகன் அங்கு சென்றபோது அவனுக்கு வயது 18. குவாரி முதலாளி எனது அந்த மகனை ஜீப்பில் திரும்ப அழைத்து வந்தார். தேவராஜ் அவரது முதுகில் இருந்தவன் இரத்தமாக வாந்தி எடுத்தான். உடனடியாக அவனை பாரூனில் உள்ள மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சென்றவுடன் அவன் இறந்து விட்டதாக தெரிவித்தனர்" என்கிறார் ஜசோதாபாய்.

கிராமத்திலுள்ளவர்கள் பாரூன் மற்றும் கோட்டா மாவட்டத்தில் கட்டிடப் பணியில் நன்கு சம்பாதிக்கலாம், ஆனால் ஒரு முறை குவாரிக்கு சென்றவர், கடனை அடைப்பதற்காக தொடர்ந்து அங்குதான் செல்ல வேண்டியுள்ளது என்கின்றனர். எனது மகன் மான் சிங் குவாரியில் பல வருடம் வேலை பார்த்தான். கல் உடைக்கும் போது இரண்டு விரல்களை இழந்தான். அப்போது அவன் கணக்கில் ரூ 40000 கடன் இருந்தது. அவன் கிராமத்திற்கு திரும்பியவுடன், துரத்திக் கொண்டே முதலாளி வந்தார். இரண்டு விரல்களை இழந்த நிலையில் அவனால் எப்படி பணிபுரிய முடியும் என நான் கெஞ்சியவுடன், போகட்டும் என விட்டுவிட்டனர் என்கிறார் கோர்லால்.

அரசின் அக்கறையற்ற நிலை

தெற்கு ஆசியாவிலேயே இந்தியாதான் முதன் முறையாக கொத்தடிமை முறையை, கொத்தடிமை தொழிலாளர் (ஒழிப்பு) சட்டம் 1976ன் மூலம் நீக்க முடிவு செய்தது. சந்தர்ப்பவசமாக அவசர நிலை பிரகடன காலமான 1975 - 1977 ல் சில அதிகாரிகள் அதற்கான விதிகளை இந்திராகாந்தியின் 20 அம்ச திட்டங்களுள் ஒன்றாக முன்னிறுத்தி விவசாய தொழிலாளர்களின் கொத்தடிமை முறையை முடிவிற்கு கொண்டு வந்தனர்.

எப்போதுமில்லாத வகையில் காந்தி சமாதான நிறுவனம் 1978ல் மேற்கொண்ட ஆய்வில் 10 மாநிலங்களில் 26 லட்சம் கொத்தடிமை தொழிலாளர்கள் உள்ளனர் எனவும் அவர்களில் நான்கில் ஒரு பகுதியினர் ஆதிவாசிகள் எனவும், 60 சதவீதம் பேர் தலித்துக்கள் எனவும் ஆய்வு புள்ளி விபரங்கள் தெரிவிக்கிறது. அதே வருடம் தேசிய மாதிரி ஆய்வு மையம் மேற்கொண்ட 32 வது சுற்று ஆய்வில் அலுவலக ரீதியாக 16 மாநிலங்களில் 3.43 லட்சம் கொத்தடிமை தொழிலாளர்கள் உள்ளனர் என குறைவாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

அதன் பிறகு இது குறித்து தேசிய அளவிலான ஆய்வு ஏதும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. மாநிலங்கள் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்திற்கு 2012ல் அளித்த ஆய்வறிக்கையில் 18 மாநிலங்கள் கொத்தடிமை தொழிலாளர்கள் தங்கள் மாநிலத்தில் "இல்லை" என தெரிவித்திருப்பதான விபரத்தை தி இந்து நாளிதழ் வெளிக் கொணர்ந்துள்ளது.

ஒன்றுபட்ட நடவடிக்கைகளின் மூலம் தொழிலாளர்களுக்கு வருமான பாதுகாப்பு, உணவிற்கான பாதுகாப்புகளை உறுதி செய்வதன் மூலம்தான் கொத்தடிமையை ஒழிக்க முடியும். அலகாபாத் மாநிலத்தில் குவாரிகளில் கொத்தடிமைகளாக பணிபுரிந்த கோல் பழங்குடியினர் ஒன்றுபட்ட நீண்ட கால போராட்ட நடவடிக்கைகளின் மூலம் சுரங்க உரிமையை வென்றெடுத்தனர் என்கிறார் பொருளாதார நிபுணர் ரவி ஸ்ரீவத்சவா. அவர் ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி 2004ல் நிறுவிய முறைசாரா பிரிவுகளில் தொழில் நடத்துவோருக்கான தேசிய ஆணையத்தின் உறுப்பினரும் ஆவார். தற்போது பெரும்பாலான தொழிலாளர்கள் தங்களுக்கான குறைந்த பட்ச கூலியை கணக்கிட்டு அறியக் கூட சிரமப்படுகின்றனர். ஏனெனில் சட்ட ரீதியாக தேசிய அளவிலான குறைந்த பட்ச கூலி நிர்ணயம் என்பதற்கான தளம் இல்லை. நாங்கள் அதற்கான அழுத்தமாக பரிந்துரைத்ததோடு- அவர்களின் சமூக பாதுகாப்பு- உழைப்புத்திறன், போன்றவற்றை விளக்கி அனைத்து தொழிலாளர்களுக்குமான பயிற்சி முகாம்களை நடத்துகிறோம் என்கிறார் அவர். ஒரு தொழிலாளிக்கு அனைத்து பிரிவுகளிலும் ஒரு நாளைக்கு ரூ 115 குறைந்த பட்ச கூலி என்ற தொழிலாளர் துறை அமைச்சகம் முன் மொழிந்தது 2009 லிருந்து தற்போது வரை நிலுவையிலுள்ளது.

பின்ஜனா கிராமத்திலுள்ளவர் எங்களின் கடன் சுற்று என்பது அந்தந்த தொழிலாளியின் உயிர் பிரிதலோடுதான் முடியும் என்கின்றனர் வேதனையுடன். ஒருவர் இறந்து, அவர் குடும்பத்தில் அவரின் கடனிற்காக மாற்றாக பணிபுரிய ஒருவரும் இல்லை என்ற நிலை வரும் போதுதான் அவரின் கடனும் சாகும் என்கிறார் கோர்லால்.

இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் கொத்தடிமை குறித்து என்ன சொல்லியிருக்கிறது?

1994 - மாநிலங்கள் உடனடியாக கொத்தடிமை தொழிலாளர்கள், அவர்களிடம் பணி வாங்கும் முதலாளிகள், ஒப்பந்தகாரர்கள் கண்டறியப்பட வேண்டுமெனவும், காலாண்டிற்கொருமுறை உச்ச நீதிமன்ற சட்ட உதவி மையத்திற்கு அது குறித்து அறிக்கை அனுப்ப வேண்டுமெனவும் உத்திரவிட்டது.

1997 - கொத்தடிமை தொழிலாளர் ஒழிப்பு அமுல்படுத்துவதை கண்காணிக்க தேசிய மனித உரிமை ஆணையம் நியமிக்கப்பட்டது

2001 - தேசிய மனித உரிமை ஆணையம் திரு எஸ்.ஏ.சங்கரன் தலைமையில் நியமித்த நிபுணர் குழு மாநில அரசுகளை விமரிசித்து தனது அறிக்கையை அளித்தது.

2004 - மாநிலங்கள் அரையாண்டுக்கு ஒரு முறை தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்திற்கு அறிக்கை சமர்ப்பிக்க வேண்டுமென உத்திரவிடப்பட்டது. மேலும், புலனாய்வு குழுக்கள் அமைக்கவும், தொழிலாளர்கள் புனரமைப்பிற்காக நிலம் சார்ந்து, குறிப்பிட்ட திறன் சார்ந்து, பணி சார்ந்து அவர்களின் விருப்பத்திற்கேற்ப பணிபுரிவதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்ய வேண்டுமெனவும் உத்திரவிட்டது

2010 - 2001 லிருந்து 2010 வரை கொத்தடிமை தொழிலாளர் ஒழிப்பு ஆய்வுகளுக்காக தொழிலாளர் அமைச்சகம் வழங்கிய 4.94 கோடி தொகை எவ்வாறு செலவழிக்கப்பட்டது என்பதற்கான விளக்கம் கேட்கப்பட்டது.

2012 - மாநிலங்களில் புதிதாக 3 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை ஆய்வு செய்யப்பட்டு, ஆய்வறிக்கைகள் கணணி மயப்படுத்தப்பட்ட ஆவண புள்ளி விபரங்களாக வைக்கப்படவேண்டும் எனவும் உத்திரவிட்டது

நன்றி / தி இந்து ---

நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே...

2011-09-28T10:44:00.000-07:00

விழுப்புரம் மாவட்டம் கள்ளக்குறிச்சியில் ஒரு பள்ளியில் இரு ஆசிரியைகள் யுகேஜி படிக்கும் 4 வயது மாணவியிடம் வன்புணர்ச்சி மேற்கொண்டதாக புகார். இரு ஆசிரியைகள் யார் எனில் எல்கேஜி ஆசிரியை ஒருவர் மற்றும் அந்த பள்ளியின் முதல்வர்?!

பள்ளி நிர்வாகம் மற்றும் சில 'உயர்மட்ட' அழுத்தங்களின் காரணமாக மந்தமானது காவல்துறை நடவடிக்கை. பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் தாயாரின் மனு நேரடியாக தலைமை நீதியரசர் உள்ளிட்ட முதன்மை நீதிபதிகளின் கவனத்திற்கு வர அதிர்ச்சியில் உறைந்து போன நீதிமன்றம் மறுநாளே மாவட்ட காவல் உயர் அதிகாரி மற்றும் கள்ளக்குறிச்சி காவல் ஆய்வாளர் ஆகியோரை நீதிமன்றத்தில் நேரில் ஆஜராகச் சொல்லி உத்திரவிடுகிறது. மறுநாள் ஆஜரான காவல் அதிகாரிகள் சம்பந்தப்பட்ட இரு ஆசிரியைகளுக்கும் உயர்நீதிமன்ற தனி நீதிபதி தனித்தனியே முன் பிணையம் வழங்கியுள்ளதை சுட்டிக் காண்பிக்கின்றனர்.

அதேசமயம் மனுதாரர் தரப்பில் குற்றம் நடைபெற்றது ஆகஸ்ட் 2 ம் தேதி, ஆகஸ்ட் 4ம் தேதி கள்ளக்குறிச்சி தனியார் மருத்துவமனை மருத்துவர் குழந்தையை பரிசோதனை செய்த ஆவணத்தையும் தாக்கல் செய்து, முன் ஜாமீன் என்பது செப் 8ல் தான் வழங்கப்பட்டுள்ளது என்பதை சுட்டிக்காண்பித்துள்ளனர். தலைமை நீதிபதி குற்றத்தின் கடுமையைச் சுட்டிக் காண்பித்து வழக்கை மாநில காவல்துறை மீது நம்பிக்கையிழந்து சிபிசிஐடி விசாரைணக்கு மாற்ற உத்திரவிட்டதுடன், அளிக்கப்பட்ட முன் பிணையத்தை ரத்து செய்ய தனியாக மனுச்செய்துகொள்ளாமெனவும் தெரிவித்து வழக்கை ஒத்தி வைத்துள்ளனர்.
சில தினங்களுக்கு முன்பாக மதுரைக்கு அருகிலுள்ள பொதும்பு எனும் கிராமத்தில் பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவர் சிறிய பெண் குழந்தையுடன் பாலியல் பலாத்காரத்தில் ஈடுபட்டார் என்ற செய்தி. சமீப காலமாக குழந்தைகளுக் கெதிரான வன்முறை, குற்றங்கள் என்பது அதிகரித்து வருகிறது என்கிறது ஆய்வு செய்திகள். வறுமை, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், விலைவாசி உயர்வு போன்றவை திருட்டு, வழிப்பறி, கொள்ளை போன்ற குற்றங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது. ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடுத்து போகாதது, கணவனைவிட மனைவி அல்லது மனைவியைவிட கணவர் கூடுதல் சம்பாதிப்பது, தனிமனித ஈகோ, தொலைகாட்சி, பத்திரிகை போன்ற ஊடகங்களில் 'இது மிக சாதாரணம்' என்பது போல் பரப்பப்படுகிற முறைதவறிய உறவுகள்- ஆகியவை சம்பாதிப்பவர்கள் மத்தியில் முறை தவறல்களை தோற்றுவிக்கிறது.
பெற்றோர் இருவரும் வேலைக்குச் செல்வதால், கூட்டுக் குடும்ப வாழ்க்கை முறை முடிந்து போய் குழந்தைகள் தனிமையில் பாசமற்று விடப்படுவதால், குழந்தைப்பருவ குற்றங்கள், தவறான எண்ணங்கள் தோன்றுகின்றது எனலாம். ஆனால் அறியாப்பருவ குழந்தைகளை பயன்படுத்தி பெரியவர்களின் வன்புணர்ச்சி, பாலியல் பலாத்காரம் என்பதை ஏன், எவ்வாறு என்றும், எங்கே இந்த சமூக அமைப்பு கற்றுக் கொடுத்தலில் தோற்றிருக்கிறது என்பதை எண்ணிப் பார்க்கவே பதைக்கிறது நெஞ்சம். ஒரு கரிசல்காட்டு சிறுகதையில் எழுத்தாளர் திரு கி.ராஜநாராயணன், ஒரு கிராமத்தில் கழிப்பறையை பயன்படுத்த மக்களுக்கு கற்றுத் தருவதற்கு அங்குள்ள பள்ளியிலிருந்து துவங்க வேண்டுமென சொல்லியிருப்பார்.
தினக்கூலி வேலை பார்ப்பவர் தொடங்கி ஏழைகளும், எளியவர்களும் தன் நிலை தனது சந்ததிக்கு வரக்கூடாதென கற்பதற்கு பள்ளிகளுக்கு தம் குழந்தைகைள அனுப்புகின்றனர். அதுவே பாதுகாப்பானது என்றும் எண்ணுகின்றனர். அத்தகைய எழுத்தறிவிக்கும் இறைவனே எமனாகிப் போனால், நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையை இந்த நிலைகெட்ட மாந்தரை நினைத்துவிட்டால்-- என உரக்கக் கூவத் தோன்றுகிறது.

உரிய கல்வித்தகுதி மற்றும் ஆசிரியர் பயிற்சியுடன் தேர்வாகும் ஆசிரியர்களுக்கு முதலில் உறவுகளின் மென்மை, மேன்மை மற்றும் வாழ்வியலை கற்றுக் கொடுத்துவிட்டு பின்னர் அவர்களை பாடம் எடுக்கச் சொல்வதே குற்றங்கள் குறைய தீர்வாக இருக்குமோ? முதலில் அவர்கள் உறவுகைள நேசிக்க கற்றுக் கொள்ளட்டும், பின்னர் வாசிக்க கற்றுக் கொடுக்கட்டும்.

உள்ளே… வெளியே…

2010-08-09T09:21:00.000-07:00

தோளில் துண்டு
தொனியில் கோபம்
தகிக்கும் சூடு
தலைவரின் பேச்சு
தினமொரு ஆர்ப்பாட்டம்
தெருவெங்கும் விளம்பரம்

தொழிலாளர்கள் சிலரின்
விடுப்பை மறுத்த
மேலாளர் முன்சென்று

அவசர வேலை
இயலாமை சூழல்
ஈன்றவர் வயோதிகம்
உற்றார் இறப்பு
பெண்ணின் பேறுகாலம்
எதிர்பாரா இடர்பாடு -என
விடுப்பு எடுப்பது
தவிர்க்க இயலாது
விடுப்பை மறுத்து
சம்பளம் பிடித்தால்
போராட்டம் வெடிக்கும்
தலைவரின் வேகமான
முழக்கத்தின் முடிவில்

“பெரிய சங்கம்”
நமக்கேன் வம்பென
மறுத்த விடுப்பு மனுக்களில்
மேலாளர் ஒப்பமிட
தலைவர் வாழ்கவென
தொழிலாளர் வாழ்த்துடன்

இரவு உணவிற்கு
இல்லம் திரும்பிய தலைவர்
“முனியம்மா” வரவில்லை
முழுதினமும் கடும் வேலை
சமைக்கவோ நேரமில்லை
சாப்பாடு வாங்கிவா -என
சகதர்மினி உத்திரவிட

அடிக்கடி விடுப்பா
அவளின் சம்பளத்தைப்பிடி
வழிக்கு வருவாள் தானாக
கட்டளையாய் முழங்கிவிட்டு
கடைக்குத்தான் புறப்பட்டார்
தொழிற்சங்க தலைவரும்
தூக்குவாளி கையிலெடுத்து..

மறுக்கப்படும் நீதி….

2010-08-08T09:13:00.000-07:00

சமீபத்தில் ஆந்திரப் பிரதேச போக்குவரத்துக் கழகத்தில் பணியாற்றி பணிக்காலத்தில் இறந்துவிட்ட தொழிலாளரின் மனைவி வாரிசுப் பணி கோரிய வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பில் தெரிவித்துள்ள “அரசு ஊழியர் இறந்தால் கருணை அடிப்படையில் வேலை கேட்பதற்கு அவரது வாரிசிற்கு உரிமையில்லை” எனவும், இந்த விஷயத்தில் “இறந்த அரசு ஊழியர் குடும்பத்தினரின் நிதி நிலைமையைக் கருத்தில் கொண்டு முடிவெடுக்கலாம்” எனவும் தெரிவித்திருப்பது தொழிலாள வர்க்கத்தினரிடையே அதிர்ச்சியையும் வேதனையும் தோற்றுவித்திருக்கிறது.

படிக்கவில்லை. இந்த தனித் தீர்ப்பையும் விமரிசிக்க இதை எழுதவில்லை. தொழிலாளர்கள் சார்ந்த வழக்குகள் பல்வேறு உயர்நீதிமன்றங்கள், உச்ச நீதிமன்றத்தில் மாதந்தோறும் முடிவடைவதின் தீர்ப்புக்கள் தொகுப்பாக பிரதிமாதம் வெளியிடும் லேபர் லா ஜர்னல் என்பதை கடந்த 28 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக சந்தா செலுத்தி படித்து வருகிறேன். 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக நீதியரசர்கள் மேதகு வி.ஆர்.கிருஷ்ணய்யர், மேதகு ஓ.சின்னப்பரெட்டி, மேதகு ஸ்ரீனிவாசன் போன்றவர்கள் நீதிபரிபாலனம் செய்த காலங்களில் ஒவ்வொரு மாதமும் வெளியாகும் சுமார் 50 தீர்ப்புகளில் 35 தொழிலாளர்களுக்கு சாதகமாகவும், 10 நிர்வாகங்களுக்கு சாதகமாகவும், 5 தள்ளுபடி என்ற வகையிலும் தீர்ப்புக்கள் இருந்து வந்தது. ஆனால் சமீப ஆண்டுகளாக 60 தீர்ப்புகள் வெளியானால் அவற்றில் 40 நிர்வாகங்களுக்கு சாதகமாகவும், 10 தொழிலாளிக்கு பகுதி சாதகமாகவும், 5 தள்ளுபடி என்ற வகையிலும் 5 நீதிமன்றங்கள் தலையிட முடியாது என்ற வகையிலும் அமைகிறது.

தொழிலாளர் நலச் சட்டங்களெல்லாம் திருத்தப்பட்டு விட்டனவா? அல்லது முதலாளி / நிர்வாகி அனைவரும் மிகச் சரியாக செயல்படத் துவங்கிவிட்டனரா என்கிற ஐயம் எழுகிறது. இது போன்ற வழக்குகளில் மனுதாரர்களின் சமூக அந்தஸ்து என்பதை நீதியரசர்கள் / அரசு வழக்கறிஞர்கள் தாம் அமர்ந்து செல்லும் காரின் குளிரூட்டப்பட்ட கண்ணாடி வழியாக பார்க்கின்றனரோ என அச்சப்பட வேண்டியுள்ளது. இன்றைய உலகமயமாக்கம், தனியார் மயமாக்க சூழலில் பல நீதித்துறை சார்ந்தவர்களும் பங்கு வர்த்தகம், தொழில் போன்றவற்றில் பங்குதாரர்களாக / பகுதி முதலாளிகளாக இருப்பதால் முதலாளி அந்தஸ்தில் இருந்து போராடும் தொழிலாள வர்க்கத்தினரை காணுகின்றனரோ என்கிற ஐயம் எழுகிறது.

கற்ற கல்வி, அனுபவத்தின் அடிப்படையில் நடு நிலைமை வகிக்க வேண்டிய நீதித்துறையில் யார் அரசியல் கட்சி ஆரம்பித்தாலும் அந்த கட்சி சார்ந்து வழக்கறிஞர் பிரிவு. அவரின் சமூக பார்வை என்பது அவர் கட்சித்தலைவாpன் சொல்சாரிந்தே இருக்கும் என்பதால் நடுநிலைமை சிந்தனை எங்கிருந்து வரும். இவர்களே பின்னர் நீதியரசராகின்றனர்.

குறிப்பாக அரசு போக்குவரத்துப் பணியில் 24 மணி பணி நேர சுழற்சியில் அன்றாடம் பணிக்கு சென்றால் திரும்புவது நிச்சயமில்லை என்ற அபாயத்தில் பணிபுரியும் தொழிலாளி 20 வருட பணிக்குப் பிறகு இறந்து போகிறார் என்று கொண்டால், அவரின் பணிமுடிவிற்கு கிடைக்கும் பலன் தொகைகளை மட்டும் வைத்து அவருடைய குடும்ப வாழ்க்கை அந்தஸ்தை தீர்மானிக்கிறது நீதிமன்றங்கள். ஆனால் அந்த 20 ஆண்டு பணியில் அந்த பணியாளருக்கு குடும்பத்தினால் ஏற்பட்ட சமூக பொறுப்புக்கள் அதாவது குழந்தைகள் கல்வி, தாய், தந்தை குடும்பத்தினரின் மருத்துவ செலவினங்கள் போன்றவற்றிற்கு உறவினர்கள், நண்பர்களிடம் வாங்கிய கடன்களுக்கே பணியில் இறந்தால் கிடைக்கும் ரூ 1 லட்சம், பணிக்கொடையில் ஒன்றிரண்டு லட்சம், பணிக்கால கடன்கள் போக எஞ்சியிருக்கும் சொற்ப வருங்கால வைப்பு நிதி இருப்பு ஆகியவை அனைத்தும் சில நாட்களில் கரைந்து விடும். அதன்பின் குடும்பத்தலைவரை இழந்த அந்த குடும்பத்தின் வாழ்வு கேள்விக்குறியாகிவிடும் என்பதை மனுதாரர் தரப்பு வழக்கறிஞர்கள் முழுமையாக எடுத்துரைப்பதில்லை.

வழக்கறிஞர்களில் சிலர் என்மீது கோபப்படக் கூடாது. சமீபத்தில் சென்னை உயர்நீதிமன்ற மூத்த வழக்கறிஞர் ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது, அவர் தனது ஆதங்கமாக தெரிவித்தது என்னவெனில், தற்போது புதிய வழக்கறிஞர்களில் பலர் முந்தைய தீர்ப்புக்கள், கடந்த கால வழக்குகள் ஆகியவற்றை படிப்பதில்லை. குறிப்பாக பணிநிலை (service matters) வழக்குகளில் நிறைய படிக்க வேண்டும். மாறாக மனுதாரர் ஒரு தாவாவுடன் வந்தால் அதை அப்படியே முதலாளி / நிர்வாகிக்கு ஒரு மனுவாக பதிவுத் தபாலில் அனுப்பிவிட்டு அந்த ஒப்புதல் கார்டுடன் ஒரு மாதம் கழித்து வரச்சொல்லி “மனுதாரர் மனு மீது எந்தவித பதிலுமில்லை - மனுவை பரிசீலனை செய்து இருவார காலத்தில் தீர்வளிக்க வேண்டும்” என்ற வகையில் நீதிமன்ற உத்திரவு கேட்டு மனுச்செய்து சில-பல ஆயிரங்களை கட்டணமாக பெற்றுக் கொண்டு சிரமப்படும் வாதங்களின்றி அத்தகைய மேலோட்டமான எளிய உத்திரவுகளை பெற்று விடுகின்றனர். நிர்வாகமும் குறிப்பிட்ட மனுவை பரிசீலனை செய்து இன்ன காரணங்களினால் கோரிக்கை ஏற்க இயலாது என பதிலுரை கொடுத்து நீதிமன்ற உத்திரவை மதித்து விடுகின்றனர். இத்தகைய சட்ட வழிகாட்டுதல்களினால் தீர்வின்றி தெருவில் நிற்பது தொழிலாளர் வர்க்கம் மட்டுமே.

நாடோடி மன்னன் திரைப்படத்தில் கவிஞர் கண்ணதாசன் வசனம் ஓரிடத்தில் “நீ மாளிகையிலிருந்து குடிசையை பார்க்கிறாய் - நான் குடிசையிலுள்ளோருடன் இணைந்து நின்று மாளிகையைப் பார்க்கிறேன் - அதுதான் நமக்குள் வித்தியாசம்” என்றொரு வசனம் வரும். வாரிசுப் பணி, தலைமை தண்டனையான பணிநீக்கம் போன்ற வழக்குகளில் நீதித்துறை இன்னும் சற்று மனிதாபிமானத்துடன் பார்த்தால் நீதி மறுக்கப்படுவது குறையும்.

இந்த கட்டுரை நான் எழுதி கடந்த 19 ஏப்ரல் 2008ல் தினமணி நாளிதழ் நடுப்பக்க கட்டுரையில் பிரசுரமாகியது -நன்றி - தினமணி (இதில் ஒன்றிரண்டு வரிகளை நீக்கியிருந்தனர்/என்னிடம் தற்போது பழைய பேப்பர் இல்லாததால் அன்று எழுதியதை அப்படியே தற்போது இடுகைக்காக வெளியிட்டுள்ளேன்)

ஊடகங்களுக்குத் தேவை ஒழுக்கம்

2010-08-08T01:01:00.000-07:00

எனக்கு வயதிற்கு வந்த ஒரு பெண் குழந்தையும், இன்னும் வயதிற்கு வராத ஒரு பெண் குழந்தையும் கல்லூரி மற்றும் பள்ளியில் படித்து வருகின்றனர். அடுத்த வீட்டிலுள்ள அவர்களது தோழி அல்லது தோழியின் தாயார் அவ்வப்போது தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியில் வித்தியாசமான ஓவிய பயிற்சி, சிறிய குழந்தைகள் பாடுவது, மந்திர-தந்திர நிகழ்ச்சிகள் வரும் போது அவர்கள் வீட்டுவாசலிலிருந்து எட்டிப்பார்த்து என் குழந்தைகள் பெயர் சொல்லி தொலைக்காட்சி சானல் பெயர் சொல்லி உடன் பார்க்கச் சொல்வார்கள் உடனடியாக என் வீட்டிலுள்ளவர்களும் அதை பார்ப்பார்கள். இது ஏறக்குறைய அனைத்து இடத்திலும் சகஜமே.

இரண்டு தினங்களுக்கு முன்பாக என் பெண் குழந்தைகள் வீட்டின் முன்புறம் அமர்ந்து அவரவர் வீட்டுப்பாடங்களை செய்து கொண்டிருக்கும் போது இரவு, பக்கத்து வீட்டு பெரியவர் என்னை அழைத்து சன் டி வி பார் என்றார். உடனே எனக்கு முன்பாக என் பெண்கள் எழுந்து என்னவென்ற ஆவலுடன் உள்ளே சென்று தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை ஆன் செய்து விளம்பரத்தை பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் தமிழக மின்வாரியத்தின் உபயத்தால் நல்ல வேளை மின்சாரம் தடை ஏற்பட்டது. அதற்குள் எனது அலுவலக நண்பரிடமிருந்து வீட்டு தொலைக்காட்சியில் நீலப்படம் ஓடுகிறது என ஒரு ஆன்மீக சொற்பொழிவாளரின் அந்தரங்கம் சந்தி சிரிப்பதை தெரிவித்தார். நான் மெழுகு திரி தேடுவது போல் உடனடியாக கேபிள் இணைப்பை துண்டித்து விட்டேன்.

இப்படி தப்பித்தார்கள் என்றோ, எத்தனை குடும்பத்தில் குழந்தைகளுடன் அமர்ந்து பார்த்து சானலை மாற்ற முடியாமல் தவித்தார்கள் என்றோ தொpயாது. பத்திரிகை மற்றும் செய்தி ஊடகங்கள் நாட்டில் நடைபெறும் அனைத்து செய்திகளையும் மக்களுக்கு கொண்டு சேர்ப்பது அவசியமே. ஆனால் அதை எவ்விதம் கொண்டு செல்வது என்பதிலும் ஒரு நாகரிகம் கடைபிடிக்க வேண்டும் என்பதே இன்றைக்கு பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் தனித்து பேசிக் கொள்ளும் போது கவலைப்படும் பொருளாக உள்ளது.

பலரும் ஆன்மீக சொற்பொழிவாளராக உயர்ந்த இடத்தில் வைத்து போற்றி, அவரது எழுத்துக்களை ஆராதித்து வரும் வேளையில் அவரது சற்று மோசமான அந்தரங்கம் வெளிப்பட்டதென்றால் அதை மக்கள் மத்தியில் கொண்டு போவதொன்றும் தவறான செயல் அல்ல, என்பதுடன் மக்களும் திடீரென ஒருவர் மீது மாயை கொண்டு ஏமாறக்கூடாது என்பதற்காக இத்தகைய செய்திகள் அவசியம்தான் என்றாலும், அதை வெளிப்படுத்துவதிலும் ஒரு நாகரிகம் கடை பிடிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதுதான் அனைவரின் எதிர்பார்ப்பு.

இன்றைக்கு எந்த வாரப் பத்திரிகை எடுத்தாலும் ஒவ்வொரு வாரத்திலும் ஒரு தகாத உறவினால் ஏற்பட்ட பிரச்சனை மற்றும் நடிகைகளின், சில பிரமுகர்களின் அந்தரங்கம் என்ற பெயரில் பாலியல் வக்கிரங்கள் இல்லாமல் பத்திரிக்கை இல்லை என்ற அவலமான சூழல் ஏற்பட்டுள்ளது வருத்தமான ஒன்றாகும். அது மட்டுமல்லாமல் தொலைக் காட்சியின் அனைத்து விதமான சேனல்களில் ஒளிபரப்பாகும் அனைத்து சீரியல் எனப்படும் நாடகங்களிலும் தவறாமல் ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்கிற தர்மம் கண்டிப்பாக மீறப்பட்டு உறவின் ஒழுக்கேடு கண்டிப்பாக இடம் பெற்றால்தான் அந்த தொடர் மக்கள் மத்தியில் பேசப்படும் தொடர்ந்து பார்க்கப்படும் என்கிற நெறிமுறையும் ஏற்படுத்தப்பட்டுவிட்டதோ என அஞ்ச தோன்றுகிறது.

இந்த செய்திக்கு அடுத்த நாள் நகரப் பேருந்தில் காலை அலுவலகத்திற்கு சற்று முன்னதாக செல்வதற்காக பயணிக்கும் போது முன் இருக்கையில் இரண்டு கல்லூரி மாணவர்கள் கைபேசியில் படம் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர். எனது இறங்கும் இடம் வந்து எழுந்திருக்கையில் பார்த்தால் கும்பகோணம் குருக்கள் படம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மாணவர்களின் நிலையை நினைத்து அழுவதா, வருந்துவதா என தெரியவில்லை.

பலமுறை மேற்குறித்த நித்தியானந்தா செய்தி ஓளிபரப்பானபின் நாட்டின் முதல்வர் அது ஒளிபரப்பிய விதத்தை குறித்து தனது கண்டனத்தை தெரிவித்திருக்கிறார். சில மாதங்களுக்கு முன்னதாக சென்னை சட்டக்கல்லூரியில் நடைபெற்ற வன்முறை நிகழ்ச்சியை நேரடி ஒளிபரப்பாக காண்பிக்க முனைந்த நிருபர் கூட ஒரு மாணவர் மிக அதிகமான காயம் பட்டு ஒரு மரக்கிளையை பிடித்து எழ முடியாமல் திணறுவதை கூட மனிதாபிமானத்தில் அவரை காக்க முனைவதை விட படம் பிடிப்பதில் அதன் மூலம் தனது ஊடக நிறுவனத்தில் இன்சென்டிவ் பெறுவதை நோக்கமாக மாறிப்போனது கூட ஊடக செய்தி வெளியிடுதலில் மாறிப்போன மனித நேயத்தை சுட்டிக்காண்பித்தது நினைவிருக்கலாம்.

குழந்தைகளின் பாடும் திறனை போற்றும் வகையில் ஒவ்வொரு தொலைக்காட்சியும் வெவ்வேறு பெயரில் எடுத்துக்கொண்டிருக்கிற நிகழ்வில் கூட கணவன், மனைவி, காதலன், காதலி ஊடலையும் நாசுக்காக சொன்ன அந்தக்கால பாடல்கள் இல்லாமல் பாடும் குழந்தையின் வயதிற்கு சற்றும் பொருத்தமில்லாத இந்தக்கால கொச்சைப்படுத்தப்பட்ட காதல் பாடலை குழந்தைகள் பாடுவதை பெற்றோர் அமர்ந்து ரசித்து மகிழந்து தாங்களும் தங்களின் குழந்தையும் தொலைக்காட்சியில் வந்ததை காலமெல்லாம் சொல்லி பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளலாம் என்ற பெயரில் வக்கிரமும் ரசனையாகிப்போனதும் வருத்தமளிக்கிறது.

பேருந்து பயணத்தின் போது படிப்பதற்காக எந்த வாரப்பத்திரிகையை வாங்கினாலும் அதை நினைவாக பேருந்தின் இருக்கையிலேயே விட்டு விட்டு வந்து விட வேண்டும். ஏனெனில் குழந்தைகள் உள்ள வீட்டில் வந்து தவறியும் கூட பிரித்து பார்த்துவிட முடியாது என்ற நிலைதான் உள்ளது. முப்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் தினசரி பேப்பருடன் வாரப்பத்திரிகையை வாசலிலிருந்து பேப்பர் பையன் தூக்கி போட்டவுடன் பெரியவர் முதல் குழந்தைகள் வரை ஆவலுடன் எடுத்து படித்து விபரங்களை தெரிந்து கொள்ள ஆவல் மேலிட்ட நிலை மாறி இன்றைக்கு வாரப்பத்திரிகை வீட்டிற்கு கொண்டு வந்தால் வயதானவர்கள் வாங்கி வந்தவனை வசவு பாடும் நிலைக்கு மாறிவிட்டது.

பத்திரிக்கை சுதந்திரம் போற்றப்பட வேண்டும், ஊடகங்களுக்கு பாரபட்சமற்ற வகையில் செய்தியை மக்கள் மத்தியில் கொண்டு செல்ல சுதந்திரம் வேண்டும் மாறுபட்ட கருத்தில்லை. ஆனால் உறவின் மேன்மையை, வாழ்கை நெறிகளை பண்பாடுடன் கலந்து சொல்வதில் பெயர் பெற்ற நற்றமிழ் நாட்டில் எதிர்கால சந்ததியினரை பாழ்படுத்தும், பண்பாட்டை சீர்குலைக்கும் சுதந்திரமாக இல்லாமல் ஒழுக்கத்துடன் கூடிய சுதந்திரமாக அது நெறிப்பட வேண்டும்.

(இது நித்தியானந்தா விவகாரம் சந்தி சிரித்த போது நான் எழுதி தினமணி மார்ச் 8ம் தேதி பேப்பரில் நடுப்பக்க கட்டுரையாக வெளிவந்தது. -நன்றி தினமணி)

மலிவாகிப் போன மனித உயிர்கள்

2010-08-06T09:26:00.000-07:00

ஜுலை 19, 2010 அதிகாலை மேற்கு வங்க மாநிலம் சைந்தியா ரயில் நிலையத்தில் நின்று கொண்டிருந்த சரக்கு ரயிலின் மீது அதிவேகமாக வந்த உத்தர் பங்கா விரைவு ரயில் மோதியதில் 67 பேர் உயரிழந்ததுடன், நூற்றுக் கணக்கானோர் காயமடைந்துள்ளனர்.
ரயில்வே அமைச்சகத்தை குறைசொல்லி மம்தா பதவி விலக வேண்டுமென்ற அறிக்கையோடு எதிர் கட்சிகளின் பணி முடிந்துவிட்டது. ஆளும் காங்கிரஸ் அரசு தனது கூட்டணியில் ஒரு அங்கமான திரிணமுல் காங்கிரஸின் தலைவி ரயில்வே அமைச்சர் என்பதை மறந்து அவர் வேறு யார் கட்டுப்பாட்டிலோ இருப்பது போல் இது போன்ற விபத்துக்களை தவிர்க்க ரயில்வே அமைச்சகம் உடனடியாக நடவடிக்கை மேற்கொள்ள வேண்டும் என காங்கிரஸ் மூத்த தலைவர்கள் அறிக்கை. இறுதியில் இறந்த ரயில் ஓட்டுனர்களின்மீதும் குற்றம் சுமத்தி ஒருவாறு அறிக்கைகள் முடிவிற்கு வந்துவிட்டது. இனி மேல் விசாரணைகள் நடைபெறும் இதன் விபரங்கள் வெளிச்சத்திற்கு வரும் முன் பலர் இந்த விபத்தை மறந்திருப்பார்கள்.

இது போன்ற விபத்துக்கள் நடைபெற்றவுடன் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் குறித்து விவாதிப்பவர் கள் அத்துடன் அதை மறந்து விடுகிறோமா என்கிற ஐயம் எழுகிறது. டிசம்பர் 2000 லிருந்து இன்று வரை நடைபெற்ற 19 ரயில் விபத்துக்களில் 810 பேர் இறந்திருக்கிறார்கள் ஆயிரக் கணக்கானோர் காயமுற்றிருக்கின்றனர். மே 2009 லிருந்து இந்த 14 மாதங்களுக்குள் 12 ரயில் விபத்துக்கள் நடைபெற்றிருக்கிறது என புள்ளி விபரங்கள் தெரிவிக்கிறது.

குறிப்பாக நோக்கினால் ஜன 5, 2002 செகந்திராபாத் மன்மாட் விரைவு ரயில் மகாராஷ்டிராவின் காட்நண்டுர் நிலையத்தில் நின்று கொண்டிருந்த எழுது பொருள் சரக்கு ரயிலின் மீது மோதி விபத்து. டிச 15, 2004ல் அஹமதாபாத் ஜம்முதாவி ரயில் பஞ்சாப் ஜலந்தர் ரயில் நிலையத்தில் நின்று கொண்டிருந்த உள்ளுர் ரயிலில் மோதி விபத்து. அக் 21, 2009 ல் உத்திரபிரதேசம் பஞ்சண்ணா ரயில் நிலையத்தில் கோவா விரைவு ரயிலும், மேவாரி விரைவு ரயிலும் நேருக்கு நேர் மோதி விபத்து. ஜன 16, 2010ல் உத்திரபிரதேசத்தில் கலிந்தி விரைவு ரயிலும், சிராம் சக்தி விரைவு ரயிலும் மோதி விபத்திற்குள்ளாகியிருக்கிறது. இந்த ஒவ்வொரு விபத்தின் முடிவிலும் பாதுகாப்பிற்கு முன்னுரிமை கொடுக்கப்படும் என ஆட்சியாளர்கள் அறிக்கை விட்டதுடன் தமது கடமை முடிந்ததாக எண்ணியிருப்பார்கள் என்றே நினைக்க தோன்றுகிறது.

பெரிய உணவகங்களில் கை கழுவும் இடத்தில், டாய்லெட் டில் நீர் விரையம் ஆகாமல் இருப்பதற்காக மனிதர் முன் சென்று நின்றவுடன் தண்ணீர் வரத் துவங்குவதும், அந்த இடத்தை விட்டு அகன்றவுடன் தண்ணீர் வரத்து நிற்கும் விதத்திலும் ‘சென்சார்’ என சொல்லப்படும் முறை செயல் படுத்தும் அளவிற்கு அறிவியல் முன்னேறியிருக்கிறது. சாலையில் பேருந்து இரவில் சென்று கொண்டிருக்கும் போது எதிரில் முகப்பு விளக்குடன் ஒரு வாகனம் வருமானால் பேருந்தின் முகப்பு விளக்குகள் தானாக வெளிச்ச அலை குறைந்து, கூடும் (டிம், பிரைட்) கண்டுபிடிப்புகள் வந்துள்ளது. இந்த சூழலில் ரயில்களுக்கான ‘சமிஞ்கை” (சிக்னல்)களை முறைப்படுத்த அறிவியலில் மேம்பட்ட முறை புகுத்த இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டும்.

தவிர, மனித உயிர்களை மதிப்பிடுவதிலும் பாகுபாடு என்பது பரவலாக துவங்கியிருப்பதும் வேதனை அளிப்பதாக உள்ளது. சமீப மங்களுர் விமான விபத்தில் இறந்த ஒவ்வொரு வருக்கும் மாநில, மத்திய அரசு மற்றும் விமானத்துறை சேர்ந்து மொத்தம் 78 லட்சம் நஷ்டஈடாக அறிவித் திருக்கிறது. தற்போதைய ரயில் விபத்தில் இறந்தவர்களுக்கு 3 லட்சம் நஷ்ட ஈடாக அறிவிக்கப் பட்டிருக்கிறது. அனுதினமும் நடைபெறுகிற சாலை விபத்தில் பலரின் கவனத்தை கவர்கிற விபத்திற்கு மட்டும் 50 ஆயிரமும், 1 லட்சமும் நஷ்ட ஈடாக அறிவிக்கப்படுகிறது. இன்றைய விலைவாசி மற்றும் வாழ்க்கை முறையில் 1 முதல் 3 லட்சங்கள் என்பது சில நாட்களில் கரைந்து விடக்கூடிய ஒன்றே.

பங்கு மார்க்கெட் சரிவிற்கும், பன்னாட்டு வியாபாரத்திற்கும், டீசல் விலை உயர்விற்கும் அவ்வப்போது ஒன்றாக அமர்ந்து பேசுகிற அமைச்சரவைக் கூட்டம் உடனடியாக இது போன்ற பொது மக்கள் உயிரிழப்பு விஷயத்திற்கும் ஒரு துறை சார்ந்த பிரச்சனை அவர் ஆளும் கட்சியினராக இருந்தால் அவரை பாதுகாக்கும் விதத்தில் அறிக்கைகள் விடுவது, இதர கட்சி சார்ந்தவர் என்றால் குறை சொல்லி அறிக்கை விடுவது என்ற நிலை விடுத்து, அமர்ந்து பேசி பாதுகாப்பு நடவடிக்கை, முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை மேம்படுத்துவது குறித்து விரைவு முடிவெடுக்க வேண்டும். ஒரு துறையில் ஊழல் என்றாலோ, விபத்து போன்ற நடவடிக்கை என்றாலோ சம்பந்தப்பட்ட அமைச்சரை பதவி விலகச் சொல்லிவிட்டால் போதும் அதனை தொடர்ந்த எந்த மேல் நடவடிக்கையும் வேண்டாம் என எண்ணும் அரசியல் வாதிகளின் போக்கு மாற வேண்டும்.

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என பார்க்கிற போது உயிரிழப்பிற்கான இழப்பீடு வழங்குவதிலும் பாரபட்சம் என்பது கூடாது. முன்பதிவு ரத்தாகும் போது திருப்பியளிக்காமல் குவியும் நிதியிலிருந்தும், தக்கல் முறை பதிவிற்கு பணம் திருப்பியளிக்கும் நிலைகளே எழுவதில்லை என்ற அடிப்படையில் சேரும் நிதியிலிருந்தும் உடனடியாக பயணிகள் காப்பீடிற்காக ஒரு திட்டம் வகுத்து விபத்தில் உயிரிழந்தால் 10 லட்சத்திற்கு குறையாமல் நஷ்ட ஈடு வழங்கப் படவேண்டும்.
சாலை விபத்துக்களுக்கான நஷ்ட ஈட்டிற்கும் மாநில அரசுகள் ஒரு காப்பீடு திட்டத்தை வகுத்து அரசே செலவினை ஏற்று உடனுக்குடன் நஷ்ட ஈடு 10 லட்சத்திற்கு குறையாமல் வழங்கப்பட வேண்டும். மனித உயிர்கள் மதிக்கப்பட வேண்டும்.

(இந்த எனது கட்டுரை தினமணி சென்னை பதிப்பில் 2 ஆக 2010 அன்று கருத்துக்களம் என்ற பகுதியில் பிரசுரிக்கப்பட்டுள்ளது - நன்றி தினமணி)

ஊழலை பொறுக்கப் பழகு ?!

2010-08-06T09:04:00.000-07:00

(கார்ட்டூன் - நன்றி - தினமணி)

அநீதியைக் கண்டால் கோபம் கொள்ள வேண்டுமென்பதற்காக ரெளத்திரம் பழகு என்றார் மகாகவி பாரதி. ஆனால் தொடர்ந்து சமீப வருடங்களாக வெளிவரும் ஊழலின் அளவைப் பார்க்கிற போது ஊழலைப் பொறுத்துக் கொள்ளப் பழகு என இந்திய மக்கள் பழகிக் கொண்டுவிட்டார்களோ என ஐயம் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.சமீபத்திய செய்தி, காமன் வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிகள் புதுடில்லியில் நடைபெறுவதற்கான முன்னேற்பாடுகளில் 3000 கோடி ஊழல் என்பதாகும். 6 அரசுத் துறைகள் பொறுப்பேற்று 9 பொருட்கள் வாங்கியதில் இதுவரை கணக்கிற்கு வந்த ஊழல் ரூ 3000 கோடி என்கிறது கடந்த 3 தினங்களாக செய்தி ஊடகங்கள்.

உதாரணத்திற்கு சொல்ல வேண்டுமெனில் சுமார் 6000 லிருந்து 8000 விலையுள்ள குளிர்சாதனப் பெட்டி (ரெப்ரெஜிரேட்டர்) ரூ 42202 வீதம் வாங்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு இருக்கை (சேர்) ரூ 1000 விலையுள்ளது ரூ 8000 வீதம் வாங்கப்பட்டிருக்கிறது. வீரர்கள் உடற்பயிற்சி செய்வதற்கான தானியங்கி ஓடுதள (டிரட்மில்) இயந்திரம் விலைக்கு வாங்கினாலே ரூ 66000 தான் ஆவதை 9.75 லட்சத்திற்கு 45 நாட்களுக்கு வாடகைக்கு எடுத்திருக்கிறார்கள், இத்தகைய பட்டியலை படித்துக் கொண்டே போனால் நமக்கு தலை சுற்றுகிறது. கடந்த ஆண்டு தகவல் ஒலிபரப்பு அமைச்சகத்தில் 2ஜி அலைக்கற்றை ஒதுக்கீட்டில் 60000 கோடி ஊழல் என்ற அலையடித்தது. பின்னர் இந்திய கிரிக்கெட் வாரியம் இருபதிற்கு இருபது போட்டிகள் தொடர்பான விளம்பர டெண்டர்களில், இதர நடவடிக்கைகளில் 20000 கோடி ஊழல் என்ற செய்திகள்.

தற்போது காமன் வெல்த் போட்டிகளுக்கு சாதனங்கள் வாங்கியதில், வெளிநாட்டு நிறுவனத்திடம் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டு கார்கள் வாடகைக்கு எடுத்ததில் ஊழல் என்கிற விபரங்கள் வெளிவந்துள்ளது.காங்கிரஸ் கட்சியின் மூத்த உறுப்பினர் திரு மணிசங்கர் ஐயர், வறுமை அதிகமுள்ள இந்திய நாட்டில் இந்த அளவிற்கு மக்கள் பணத்தை செலவு செய்து போட்டிகள் நடத்த வேண்டுமா என்பது குறித்த தனது விமர்சன கருத்தை தெரிவித்தவுடன் காங்கிரஸ், பா.ஜ.க அவரது கருத்தை தேசவிரோதம் போல் சித்தரித்து எதிர்த்தன. திரு ஐயருக்கு இத்தகைய விமர்சனம் செய்வதற்கு தகுதியிருக்கிறதா என்பதை பார்ப்பதற்கு பதிலாக அவர் தெரிவித்ததில் தவறென்ன இருக்கிறது என சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. நமது எதிர்கட்சிககளோ ஒருவர் அளவிற்கு அதிகமாக ஊழல் செய்தால் அவரை பதவி விலக்கு என்பதைத்தான் உயர்ந்தபட்ச கோரிக்கையாக முன்வைக்கின்றனர். அதாவது அவர் சம்பாதித்தது போதும் அடுத்தவரை சம்பாதிக்க அந்த பதவியில் அமர்த்து என்பது அரசியல் சித்தாந்தம் போலும்.

அரசின் வெளிப்படை தன்மை, செயல்பாடு விபரங்களை தகவல் அறியும் உரிமைச்சட்டத்தின் மூலம் வெளிக்கொணர யாரேனும் பொதுநல ஆர்வலர் விரும்பினால், ஆணையம் வரை முறையீடு செய்து தகவல் பெற 2 வருடம் ஆகிவிடுகிறது. அதற்குள் பல புதிய ஊழல்கள் வெளிவந்து, வெளிக்கொணர நினைக்கும் விஷ‌யம் பழையதாய் மறந்து போகிறது.கர்நாடக உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி தினகரன், அளவிற்கு அதிகமாக சொத்து சேர்த்தார், பொது நிலங்களை வளைத்துப் போட்டுக் கொண்டார் என்கிற புயல் வீசி சில மாதங்கள் வாதப்பிரதிவாதங்களுக்கு பிறகு அவரை தற்போது சிக்கிம் மாநில உயர்நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதியாக மாற்றியதன் மூலம் பிரச்சனை முடிவிற்கு வந்தது போல் மக்களை திருப்திப் படுத்த முனைகிறது அரசு.

முன்பெல்லாம் இது போன்ற ஊழல் செய்திகள் ஊடகங்கள் வாயிலாக தெரியவரும் போது நம் நாட்டினர் மட்டும் தெரிந்து வேதனைப்படுவது என்கிற நிலை மாறி இன்று இணையதளம் என்கிற உலகளாவிய தகவல் தொடர்பு மேம்பாட்டினால் ஒரு ஊழல் செய்தி வெளிவந்தால் சர்வ தேசத்திலும் சந்தி சிரிக்கும் நிலை வந்திருக்கிறது.இது போன்ற பிரச்சனைகள் வரும் போது மக்களால் தேர்வு செய்யப்பட்டு அனுப்பியிருக்கிற பிரதிநிதிகள் அவை குறித்து விவாதித்து இனி வரும் காலங்களில் அவை நேராமலிருக்க என்ன செய்ய வேண்டும், நேர்ந்த தவறை எப்படி சரி செய்ய வேண்டும் என பேசுவதற்கு பதிலாக கூச்சல், குழப்பம், அவை ஒத்திவைப்பு என்பதோடு நடவடிக்கைகள் முடிந்துவிடுகிறது. மக்களும் அடுத்த ஊழல் செய்தி வெளியானவுடன் முந்தைய செய்தியை மறந்து விடுகின்றனர். இப்படியே போனால் வெகுமதி வாங்கிக்கொண்டு ஓட்டுப்போட பழகிவிட்ட மக்களுக்கு ஊழலைப் பொறுக்கப்பழகு என்ற நியதி ஏற்பட்டுவிடுமோ என்கிற ஐயம் தான் மிஞ்சுகிறது.